یون 20 (به اختصار Y-20) هواپیمای ترابری است که از چهار پیشرانه جت نیرو میگیرد. این هواپیما توسط موسسه طراحی هواپیمای 601 واقع در شن یانگ طراحی شده و توسط شرکت هواپیماسازی شیان( Xi’an) ساخته شده است. این هواپیما تا حدودی بر اساس تکنولوژی روسی هواپیمای ترابری ایلیوشین 76 است و در توسعه آن از کمک دفتر طراحی آنتونوف نیز بهره گرفته شده است.

به منظور ارزیابی عملکرد دو نمونه ی اولیه Y-20 به موتورهای توربوفن D-30KP-2 ساخت روسیه مجهز شدند که یکی از آنها پرواز موفقیت آمیز خود را در ژانویه 2013 به انجام رساند و انتظار میرود مرحله تولید انبوه آن تا 5 الی 7 سال آینده آغاز شود که موجب افزایش و بهبود توان ترابری هوایی ارتش آزادی بخش خلق چین خواهد شد.

 

تاریخچه توسعه :
در ماه مارس 2013 دولت چین به صورت رسمی موافقت خود را با برنامه ی توسعه بلند مدت هواپیمای جت مسافربری بزرگ اعلام کرد و به تبع آن شورایی دولتی کار خود را به منظور واگذاری طرح به یک شرکت هواپیماسازی آغاز و در خبری از تجربه ی 50 ساله صنعت هوایی چین و دارا بودن شرایط این صنعت در کشور جهت پروژه ی ساخت هواپیماهای مسافربری خبر داد.

اگر چه این خبر به جزئیات بیشتری در مورد آمار و ارقام سرمایه گذاری ، مکان و زمان ساخت هواپیماها اشاره نکرده است اما میتوان دریافت که چین دارای دو هواپیماسازی بزرگ دولتی AVIC II ، AVIC I و همچنین کمیسیون فناوری دانشگاه علم و صنعت دفاع ملی (COSTIND) میباشد که همگی در توسعه هواپیماهای جت و تکنولوژی های مرتبط با آن نقش اساسی ایفا میکنند.هر دو شرکتAVIC I و AVIC II در حال حاضر ساخت قطعاتی برای ایرباس و بوئینگ را بر عهده داشته و دارای تجربه در توسعه و ساخت هواپیماهای غیر نظامی هستند.

در 4 آوریل سال 2007 روزنامه هنگ کنگی Wenweipo فاش ساخت که برنامه جت های بزرگ ترابری چین شامل نمونه نظامی و مسافری خواهد بود. جزئیات بیشتر تا سال 2013 ، زمانی که مطبوعات چین اعلام کردند که مراحل آزمایش های در پاگاه پرواز های آزمایشی چین (CFTE) موفق بوده در دسترس قرار گرفت.

 

طراحی :

Y-20هواپیمایی بال بالا ( نصب بال دربالای بدنه) ، 4 موتور ه با طرح دم تی شکل و ظاهری شبیه به بوئینگ C-17 Globemaster III اما در اندازه ای کوچکتر است. حداکثر وزن محموله این هواپیما 50 تا 60 تن و حداکثر وزن برخاست آن 180 الی 200 تن عنوان شده است. ارابه های فرود اصلی این هواپیما شامل دو مجموعه شش چرخی است که امکان فرود آن در باند های غیر آماده آسفالت نشده را فراهم میکند.

این هواپیما نسبت به مشابه روسی خود ایلیوشین 76 از عرض بیشتر و طول کمتری برخوردار است و همین مسئله سبب میشود که از توان حمل بارهای حجیم در کنار حمل تجهیزاتی همچون خودروهای زرهی و سیستم های توپخانه ای سنگین در محفظه بار خود برخوردار باشد.

 

الکترونیک هوایی (اویونیک) :
انتظار میرود که در سیستم های الکترونیکی Y-20 از فناوری های خطوط هوایی تجاری استفاده شده باشد. سیستم های الکترونیکی این هواپیما شامل کابین شیشه ای (با نمایشگر های چند منظوره دیجیتالی) و نمایشگر سربالا (HUD) برای خلبان خواهد بود. این هواپیما به تجهیزات جنگ الکترونیک و اقدامات متقابل (EW/ECM) نظیر اخلالگر ها و پرتابگر های شراره نیز به منظور دفاع از خود مجهز خواهد شد.


برخی از مشخصات فنی :

• تعداد در سرویس : نا مشخص
• طراح : موسسه طراحی هواپیمایی شیان (603)
• سازنده : شرکت هواپیماسازی شیان (XAC)
• نخستین پرواز : 2013
• خدمه : 3 الی 4
• پیشرانه : چهار موتور توربوفن D-30KP-2
• حداکثر بار قابل حمل : 50 الی 60 تن
• حداکثر وزن برخاست : 180 الی 200 تن

<

&

Military use

ملقب به جامبوجت ( Jumbo Jet ) ،  ملکه آسمان ( Queen of the Skies ) ، نماد تکنولوژیک ایالات متحده در جنگ سرد ، هواپیمایی که نزدیک به 40 سال رکورد بزرگترین هواپیمای مسافربری جهان را یدک کشید.در طول تاریخ حمل و نقل هوایی ، برخی از طرح ها نتوانسته به تولید کامل برسند ، یا به دلیل طرحهای شرکت رقیب فراموش شدند.ریشه های برنامه بویینگ 747 را می توان به همگرایی دو رشته کاملاً مجزا از توسعه هواپیمای بویینگ ردیابی کرد - یکی در عرصه تجاری و دیگری با پس زمینه نظامی. تلاش تجاری در ابتدا برای افزایش طول یک 707 با تعداد صندلی 279 نفری متمرکز شده بود ، در حالی که برنامه نظامی در تلاش بود تا در یک رقابت طراحی پیروز شود که در نهایت به Lockheed C-5A برای نیروی هوایی آمریکا منجر شد. هر دو مطالعه تأثیر قابل توجهی در اندازه و شکل نهایی 747 داشتند ، بنابراین در نظر نگرفتن تاثیر افراد و اقدامات در هردو جریان نظامی و تجاری از منظر تاریخ نگاری کاملا اشتباه است.

جمع بندی اینکه چه چیزی بیشترین تاثیر را در بوجود آمدن این شاهکار مهندسی گذاشته بسیار دشوار است . نمیتوان تصور کرد اگر محاصره برلین توسط استالین نبود ،اگر ساختار تامین نیاز عملیاتی در صنعت نظامی آمریکا به شکل دیگری می بود،  اگر تغییر دکترین نظامی ایالات متحده در دهه 60 یا تلاش افسران و ژنرال های نیروی هوایی بخصوص ژنرال William H. Tunner برای ارتقا بخش ترابری نظامی ارتش صورت نمی گرفت ، اگر افراد جسور و بی پروایی مانند  William Allen  در بویینگ و Juan Trippe در شرکت Pan Am نبودند که برنامه ای را که "مادر تمام قمار ها " نامیده شد به سرانجام برسانند ، آیا بویینگ 747 در آسمان پرواز میکرد یا خیر ؟

در این تایپک سعی شده به دو خط تجاری و نظامی که منجر به تولید بویینگ 747 شد پرداخته شود  و همچنین کاربری های نظامی صورت گرفته از این مدل بررسی گردد. مواردی که در ادامه خواهد آمد ، برگرفته از مطالعه و ترجمه تعداد زیادی کتاب ، مدارک نظامی و وب سایت می باشد که در انتهای تاپیک به صورت تفکیک شده معرفی خواهد شد .

• فصل اول : پیش زمینه
  • 1. هدیه از طرف پیشوا
  • 2. وحشت آمریکایی
• فصل دوم :پیدایش
• فصل سوم :توسعه
• فصل چهارم :کاربری نظامی

هواپیمای چند منظوره حمل و نقل تانکر ایرباس A310 MRTT
ارباس A310 MRTT که برگرفته از گونه مسافربری پهن پیکر A310-300 می باشد به عنوان یک هواپیمای چند منظوره حمل و نقل تانکر مدرن برای خدمت در نیروهای نظامی طراحی و ساخته شده است.این هواپیما از دو پیشرانه جنرال الکتریک CF6-80C2 یا پرات اندویتی PW4152 نیرو می گیرد.A310 MRTT به صورت آماده قابلیت تبدیل به هواپیمای سوخت رسان ،هواپیمای تمام باری یا تمام مسافری ، انتقال مجروی یا ترکیبی از هواپیماهای باری ، مسافری و VIP را دارد.

شایان توجه است که نیروی هوایی آلمان چهار فروند از این هواپیماهای چندمنظوره را سفارش داده استA310 MRTT اولین پرواز خود را در دسامبر سال 2003 انجام داده و در طول یک سال بعد نیز پرواز های آزمایشی آن انجام شد.این هواپیما در اکتبر سال 2004 به واحد های خود تحویل داده شد.A310 MRTT از همان ابتدا برای حمل بار و مسافر طراحی شده و شرکت های ایرباس آلمان و لوفتهانزا تکنیک به طور مشترک آن را برای انجام ماموریت های سوخت رسان هوایی بهینه می کنند.

ناگفته نماند دو فروند هواپیمای A310 نیروی هوایی کانادا نیز به نوع MRTT تبدیل شده اند که این هواپیماها با نام CC-150 Polaris شناخته می شوند.

جهت انجام ماموریت های سوخت رسانی هوایی این هواپیما مجهز به پنج مخزن سوخت مرکزی یا ACT شده و لوله های سوخت رسانی نیز در زیر بخش خارجی بالها قرار گرفته است بنابراین ظرفیت کل سوخت با این مخازن اضافی به 77500 کیلوگرم افزایش یافته است.

در نقش هواپیمای باری حداکثر بار به جز سوخت حدود 37 تن است.در نقش مسافربری این هواپیما ظرفیت 214 صندلی (برای حمل سربازان) و یا ترکیبی از 54 صندلی با 12 پالت استاندارد را دارد.
A310 MRTT برای انجام تمام ماموریت های محوله به سه خدمه نیاز دارد که شامل دو خلبان و یک کاربر سوخت رسانی هوایی است.افسر سوخت رسانی هوایی در داخل کاکپیت جای گرفته و صندلی وی پشت صندلی خلبان قرار دارد.همچنین هر دو خلبان دسترسی مستقیم به بیشتر کارکردهای هواپیما شامل سوخت رسانی هوایی را دارند.
پانل خلبان مجهز به سیستم های کنترل و نظارت مخازن ذخیره سوخت ، چراغ های راندوو و نیز اویونیک نظامی است که امکان انجام ماموریت بدون دخالت افسر سوخت رسان را به خلبان می دهد.
ناگفته نماند جایگاه افسر سوخت رسانی هوایی مجهز به پانل کنترل سوخت ، کنترل کننده های پمپ سوخت،نشان دهنده های مقدار سوخت و پانل کنترل دوتایی است.افسر سوخت رسانی هوایی مسئولیت کنترل چراغ های راهنمای هوایی و چراغ های روشن کننده تانکر را نیز در سوخت رسانی هوایی برعهده دارد.همچنین سیستم ویدیویی خارجی مجهز به نورافکن های فروسرخ برای کنترل عملیات سوخت رسانی هوایی در روز و شب در این هواپیما قابل نصب است.

MRTT توانایی انتقال 33 تن سوخت را در عملیاتی به گستردگی سه هزار ناتیکال مایل یا 40 تن سوخت را در عملیات سه هزار ناتیکال مایلی را دارد.
 

انتقال سوخت از طریق مخزن ذخیره مرکزی انجام می پذیرد و یک سیستم مدیریت سوخت و رایانه مرکز گرانش ، ترتیب گذاری مخزن ها ، کنترل مرکز گرانش و تغذیه موتورها را به صورت خودکار انجام می دهد.همچنین یک سیستم دوتایی سوخت رسانی که شامل دو غلاف MK 32B در زیر هر کدام از بال ها و پانل کنترل در جایگاه افسر سوخت رسان بوده بر روی این هواپیما نصب شده است.میزان تمام سوخت موجود در هواپیما،سوختی که باید به هواپیمای دیگر انتقال داده شود و سوخت موجود در هر کدام از مخازن به همراه سرعت جریان سوخت و نیز دما و کل سوخت انتقال یافته در حین سوخت رسانی هوایی به عنوان داده های عملیات سوخت رسانی نمایش داده می شوند.
 

A310 MRTT می تواند به طور همزمان به دو هواپیما در هر دقیقه پانزده هزار پاوند سوخت انتقال دهد.همچنین یک لوله سوخت رسانی که در هر دقیقه 1200 گالن آمریکایی سوخت انتقال می دهد و یا دو دستگاه قرقره شلینگ سوخت رسانی در دو طرف قسمت پائینی بدنه نصب می شوند که هر کدام توانایی انتقال 800 گالن آمریکایی سوخت را در هر دقیقه دارند.
 

چهار قسمت بار در بدنه این هواپیما ایجاد شده است.عرشه بزرگ اصلی از طریق در بزرگی که در سمت چپ بدنه قرار گرفته است بارگیری می شود این در قابلیت باز شدن به صورت عمودی را نیز دارد که بارگیری با جرثقیل را امکان پذیر می سازد.سه بخش دیگر بار در عرشه پائینی قرار دارند که این بخش ها پالت هایی به ارتفاع 250 سانتی متر را در خود جای می دهند.کانتینرها و پالت ها با نیروی الکتریکی جابجا شده و بصورت دستی در جای خود ثابت می شوند.قابل ذکر است که56برانکار با این هواپیما در نقش انتقال مجروحین قابل حمل است.
 

A310 MRTT جهت عملیات در حریم های هوایی غیرنظامی به سیستم های اویونیکی گونه غیرنظامی خود یعنی A310-300 مجهز شده است.یک سیستم V/UHF نظامی و نیز سیستم شناسایی دوست از دشمن همچنین سیستم ناوبری هوایی تاکتیکی در این هواپیماها به چشم می خورد.مجموعه اویونیکی همچنین می تواند به طور انتخابی شامل سیستم مکان یاب جهالنی،مکالمات ماهواره ای،دستگاه هشدار ترافیک هوایی و پیشگیری از برخورد هم باشد.



 

هواپیمای تانکر راهبردی آینده A330-200 FSTA
در ژانویه سال 2004 وزارت دفاع انگلیس قراردادی با یک کنسرسیوم خصوصی برای تهیه هواپیمای تانکر جهت خدمت در نیروهای نظامی بریتانیا به امضا رسانید.این قرارداد بزرگترین پروژه دفاعی جهان را دربرمی گیرد که توسط بخش خصوصی تکمیل خواهد شد.در مرحله اولیه حدود بیست فروند هواپیمای سوخت رسان چند منظوره برای جایگزینی هواپیماهای فرسوده تحویل خواهند شد که این هواپیماها برپایه هواپیمای مسافربری ارباس A330-200 ساخته می شوند.قابل ذکر است که کنسرسیوم طرف قرارداد،هواپیماهارا از نوع مسافری به نوع چندمنظوره تانکر تبدیل خواهد کرد که به همین منظور علاوه بر هواپیماهای جدید که از خط تولید کمپانی ارباس تحویل گرفته خواهند شد تعدادی نیز از بازار دست دوم تهیه شده و سپس به نوع مورد نظر تبدیل خواهند شد.

این کنسرسیوم همچنین مسئولیت اخذ گواهینامه های پروازی،تعمیر و نگهداری و آموزش خدمه پروازی را هم در طول عمر خدمتی سی ساله هواپیماها برعهده گرفته است.این هواپیماها قابلیت انتقال حدود68تن سوخت به6جنگنده را در مسافت 4000 کیلومتری داشته و همزمان 43تن بار دیگر یا 285 نفر مسافر را نیز حمل می کند.قابل ذکر است که علاوه بر استرالیا به عنوان اولین مشتری خارجی که 5 فروند از این هواپیماها را سفارش داده و تیمی متشکل از کمپانی های EADS و نورث روپ گرومن در حال بررسی فروش این هواپیماها به نیروهای نظامی ایالات متحده جهت جایگزین کردن تانکرهای KC-135 هستند.
 

بیست فروند هواپیمای تانکر نیروهای نظامی بریتانیا در سه گروه خدمت خواهند کرد که بیشتر آنها مستقیما در واحدهای نظامی خواهند بود ولی امکان انجام پرواز های تجاری با خلبانان غیرنظامی نیز وجود خواهد داشت.تولید و تبدیل این هواپیماها از پروسه مشخصی تبعیت می کند.بعد از اینکه هواپیماهای ساخته شده از خط تولید استاندارد کارخانه ارباس واقع در تولوز فرانسه تحویل گرفته شد جهت تبدیل به گونه مورد نظر به سمت فرودگاه بورنماوث در بریتانیا پرواز خواهد کرد.در زیربال تمام هواپیماها در اوینت مرحله تبدیل دو غلاف سوخت رسانی FRL900E Mark32B نصب خواهد شد و بعضی از هواپیماها سیستم سوخت رسانی در زیر بدنه را نیز دریافت خواهند کرد.هواپیمای پایه در بال های خود مخازن سوخت بزرگی دارد که نیاز به نصب و بهسازی مخازن سوخت جدید را از میان برداشته است و کیت سوخت رسانی فقط شامل سیستم های انتقال و کنترل سوخت است.همچنین این هواپیماها به اویونیک نظامی مجهز خواهد شد که در زمان پروازهای غیرنظامی امکان برداشتن آنها وجود دارد.باوجود این بهسازی ها تغییری در قسمت بار و مسافران ایجاد نخواهد شد این هواپیماها ظرفیت سوختی معادل 111 تن دارد که توانایی پرواز طولانی تر و سوخت رسانی به هواپیماهای بیشتر را امکان پذیر می سازد.قابل ذکر است که نمونه اولیه این هواپیما در اکتبر سال 2003 یک پرواز آزمایشی سوخت رسانی را به هواپیماهای تورنادو در ارتفاع پانزده تا بیست هزار پایی با سرعت 280 نات به انجام رسانید که نتیجه آن بسیار رضایت بخش بود.

از طرح های اولیه به نظر می رسد که در کاکپیت A330-200 FSTA علاوه بر خلبان و کمک خلبان دو افسر سوخت رسان نیز حضور خواهند داشت.هواپیماهای بریتانیا به دو دستگاه موتور توربوفن رولزرویس ترنت 772B مجهز خواهند شد که هر کدام رانشی معادل 71هزار پاوند تولید می کند.

هواپیماهای نیروی هوایی استرالیا نیز به دو دستگاه موتور جنرال الکتریک CF6-80E1 مجهز خواهند شد که هر کدام رانشی معادل 72 هزار پاوند دارند.
ناگفته نماند طول باند برخاست این هواپیما با حداکثر وزن برخاست به 2650 متر می رسد و شعاع گردش روی زمین نیز 44 متر است.

 

منبع:ماهنامه نوآور – سال سوم ، شماره 31

گلوب مستر،غول ترابری ایالات متحده

پس از بررسی طرح های پیشنهادی،طرح مک دانل داگلاس در 29 اوت 1981 برنده مناقصه اعلام شد.این طرح را سی-17 نامیدند.
همانند بسیاری از طرح های جدید،برنامه ساخت سی-17 با مشکلات جدی(مثل تاخیر در تکمیل و توسعه نرم افزار سیستم کنترل رقمی) مواجه شد،و با ماه ها تاخیر ادامه یافت.این تاخیر طولانی باعث بروز اختلافاتی جدی بین مسئولان شرکت سازنده از طرفی،و کنگره و نیروی هوایی ایالات متحده از طرف دیگر شد، و در نتیجه وقفه هایی در پرداخت هزینه ها به وجود آمد.سرانجام اولین پیش نمونه C-17 در دسامبر 1990 از آشیانه اش خارج شد،و تا تابستان سال بعد،آزمایش های زمینی را انجام داد.با تکمیل این آزمایش ها،اولین آزمایش پروازی در 15 سپتامبر 1991 انجام شد.

سی-17 قادر است سه فروند هلیکوپتر آپاچی را در خود جای دهد


سی-17 به چهار موتور توربوفن قدرتمند و سیستم پرواز با سیم مجهز است.این هواپیما ضمن دارا بودن قابلیت سوختگیری هوایی،برد پروازی زیادی دارد.امکان زودپروازی از روی باند های نامناسب و عملکرد پروازی قدرتمند از ویژگیهای دیگر گلوب مستر هستند.به علاوه،فضای درونی این هواپیما چنان طراحی شده که امکان حمل انواع وسایل نقلیه نظامی چرخدار یا زنجیردار حال و آینده ایالات متحده را دارا باشد.مثلا شش دستگاه کامیون 900 کیلوگرمی را میتوان درون آن به صورت کنار هم قرار داد.برای تطابق با استاندارد های نیروی هوایی درباره تحمل سازه ای در برابر خسارات ناشی از حمله دشمن،و همچنین اغتشاشات هوایی در ارتفاعات پایین،بال سی-17 با استحکامی مضاعف طراحی شده،چنانچه که سازه کلی هواپیما حدود یک سوم وزن پایه را تشکیل میدهد!بیشتر سیستم های درونی سی-17 مثل سیستمهای فشار،تهویه وضدیخ) با رایانه کنترل میشود.

کابین C-17


با وجود برنامه اولیه وزارت دفاع برای خریداری 210 فروند سی-17،در مارس 1990 این تعداد به 120 فروند کاهش یافت.در دسامبر 1993 پنتاگون اعلام کرد که ابتدا فقط 40 فروند سی-17 را خریداری میکند،و اگر شرکت سازنده نتواند افزایش هزینه ها،مشکلات طراحی و تاخیر ها را در مدت دو سال جبران کند،خرید 80 فروند بعدی را لغو خواهد کرد.با این تهدید،مشکلات سی-17 حتی زودتر از زمان پیش بینی شده رفع شد و در نوامبر 1995 خرید همه 120 فروند قطعی شد.

---- مشخصات فنی ----
نیروگاه
- چهار موتور توربوفن پرات اند ویتی F117-PW-100
بیشترین رانش موتور: 185.5 کیلو نیوتون
ظرفیت مخازن سوخت درونی: 102.600 لیتر
ابعاد بیرونی
دهانه بال: 52.2 متر
مساحت ناخالص بال: 353 متر مربع
دهانه دم افقی: 19.8 متر
طول: 53 متر
ارتفاع: 16.7 متر
ابعاد درونی
بیشترین عرض قابل بارگیری: 5.5 متر
بیشترین ارتفاع درونی: 4.1 متر
حجم درونی: 593 متر مکعب
وزن ها
وزن خالی عملیاتی: 122 تن
بیشترین بارمزد: 78 تن
بیشترین وزن برخاستن: 263 تن !
عملکرد پروازی
بیشترین سرعت کروز در ارتفاع پایین: 650 کیلومتر بر ساعت
طول میدان برخاستن: 2.28 کیلومتر
طول میدان فرود: 920 متر
برد: 4.500 کیلومتر
-خدمه پروازی شامل سه نفر(خلبان،کمک خلبان،مامور بار) به همراه 2 نفر همراه احتمالی در کابین
- بیشترین محموله قابل حمل شامل سه فروند هلیکوپتر آپاچی،یا پنج دستگاه زره پوش LAV-25 با سرنشین
- قادر به حمل 102 چترباز
- قادر به حمل تانک M1 !

[/color]

در صورت استفاده از این مطلب،درج نام نویسنده و لینک سایت الزامی میباشد

Ilyushin Il-112 یک هواپیمای ترابری نظامی است که توسط شرکت ایلیوشین برای انتقال نیرو و مهمات به مقصد چه در فرودگاه و چه در هوا توسعه داده میشود. این هواپیمای تحت توسعه که قرار است اولین پرواز آن در سال 2017 انجام گیرد تمامی تجهیزات اویونیک (الکترونیک هواپیما) را بر روی مجموعه ای یکپارچه داراست که تمامی اطلاعات آن بر روی 6 مانیتور ال سی دی کابین خلبان به نمایش در می آید.

این هواپیما تمامی استاندارد های ایکائو را نیز داراست. IL-112V میتواند ماموریت خود را در هر شرایط جغرافیایی و همچنین شرایط آب وهوایی مساعد و نامساعد به انجام رساند. برنامه ریزی اولیه بر این قرار بود که هواپیما اولین پرواز خود را در سال 2011 انجام دهد اما توسعه به تعویق افتاد و پیش بینی ها حاکی از آن است که اولین پرواز آن در سال 2017 انجام میگیرد.

انتظار میرود نیروی هوایی روسیه که مشتری و کاربر احتمالی آینده این هواپیما خواهد بود حدود 70 فروند از این هواپیما را عملیاتی کند. در سال 2011 وزارت دفاع روسیه اعلام کرد که از خرید این هواپیما منصرف شده و به جای آن قصد خرید 7 فروند Antonov An-140T را دارد. با این حال در 16 اکتبر 2012 دمیتری روگوزین در نشست بین دولتی همکاری های هند و روسیه در علم و صنعت و... گفت که روسیه قصد دارد هند را نیز در پروژه توسعه این هواپیما مشارکت دهد. در ژانویه 2013 اعلام شد که در دسامبر گذشته فرمانده نیروی هوایی روسیه از وزیر دفاع دخواست کرده تا پروژه ایلیوشین 112 را از سر گیرد. در 24 ژوئن 2013 اعلام شد که این هواپیما برای جایگزینی Antonov An-26 در نظر گرفته شده است. و در 26  ژوئن دفتر طراحی ایلیوشین درخواستی برای شرکت Klimov فرستاد مبنی بر طراحی موتور توربوپراپ جدید برای این هواپیما. در آگوست ویکتور لیوانف طراح ارشد ایلیوشین تایید کرد که پروژه این هواپیما ادامه پیدا خواهد کرد.

ویژگی ها:

این هواپیما در دو مدل  Il-112V که مدل استاندارد و مدل Il-112VT که مدل ترابری سبک ایت طراحی شده است. این هواپیما دو سرنشین دارد و طول آن 23.14 متر و طول دو سر بال آن نیز 25.47 متر است. این هواپیما توانایی فرود خودکار در فرودگاه های طبقه دوم ایکائو را داراست و همچنین میتواند در فرودگاه های ضعیف بدون امکانات ارتباطی نیز فرود بیاید. این هواپیما با داشتن 8.87 متر ارتفاع حدود 300 مترمربع سطح تماس با هوا دارد. نزدیک به 6000 کیلو بار را میتواند حمل کند و حداکثر وزن آن در هنگام برخواست حدود 20000 کیلوگرم است. ایلیوشین 112 از دو موتور توربوپراپ Klimov TV7-117ST هر کدام با توان 2100 کیلووات یا 2800 اسب بخار بهره میبرد. حداکثر سرعت آن در حالت کروز 550 تا 580 ک.م بر ساعت است و برد آن با دو تن بار 5000 ک.م و با حداکثر بار حدود 1000 ک.م است. سقف پروازی آن نیز حدود 9000 متر است.

تمامی حقوق متعلق به انجمن میلیتاری است

استفاده از این مطالب بدون ذکر منبع شرعا حرام است

منابع:

https://en.wikipedia.org/wiki/Ilyushin_Il-112

یکی از تلاش های منحصر به فرد ترین در پرواز عمودی در بل X-22 بود که توسط نیروی دریایی ایالات متحده در طول 1960s حمایت مجسم شد. ارتش ایالات متحده، نیروی هوایی ایالات متحده، و نیروی دریایی ایالات متحده به عنوان بخشی از برنامه سه سرویس، هر یک از توافق برای توسعه خود را کوتاه / عمودی تیک آف و فرود (V / عمودپرواز) مفهوم تحت نظارت مشترک هر سه خدمات.
مفهوم اتخاذ شده توسط نیروی دریایی های طرفداران کج کانال از این مناسب تر برای استفاده در عرشه کشتی در نظر گرفته شد. هواداران کانال در جفت رو به جلو و عقب نصب شده، قادر بودند از طریق 90 درجه چرخش به انتقال از عمودی به افقی پرواز. خلبانان بودند قادر به کنترل جهت و سرعت هواپیما توسط تغییر قیر هر propellor در تغییر محوری، و با منحرف سطوح آسانسور که در پس هر یک از مجرای موتور قرار دارد. قدرت رانندگی هر یک از این طرفداران توسط موتورهای تربشفت در جفت در ریشه بال عقب پر از کنده درخت نصب شده ارائه شد. موتورهای نیز توسط صلیب، شفت ملحق شدند به طوری که در هر فن هنوز هم می توان به صفحه در مورد یک موتور و یا بیشتر به شکست است.
اگر چه اولین X-22 موفق به تکمیل یک مجموعه ای از تست های برخاست عمودی و کوتاه، شکست هیدرولیکی در 8 آگوست سال 1966 منجر به از دست دادن کل دستگاه است. همه وظایف تست شد و سپس به مثال دوم منتقل می شود. این مدل با یک سیستم ثبات متغیر طراحی شده توسط آزمایشگاه تخصصی پی سی جی کرنل (CAL) ممکن است پیشرفت های بزرگ در حمل و نقل و مشخصات پرواز به طور کلی نصب شد.
پس از اتمام برنامه آزمون نیروی دریایی، تنها باقی مانده X-22 در تاریخ 19 مه 1969 برای استفاده در تعدادی از سه سرویس، FAA و ناسا V / عمودپرواز پروژه تحویل داده شد. در آن زمان، X-22 در مورد 400 نفر از takeoffs عمودی و فرود، 200 برخاست کوتاه و فرود، و 185 انتقال بین پرواز عمودی و افقی به اتمام است. در جولای سال 1970، این هواپیما به CAL منتقل شد، برای انجام پروازهای تحقیق بیشتر، از جمله توسعه یک سیستم HUD AV-8B غارتگر II V / جت عمودپرواز. داده های جمع آوری شده در طول برنامه X-22 نیز ارائه اطلاعات حیاتی مورد استفاده در طراحی عقاب دریایی V-22 . X-22 در اکتبر 1984 پس از تکمیل بیش از 500 پرواز بازنشسته شد و در حال حاضر در موزه هوا و فضا نیاگارا، نیویورک نمایش داده شده است.
آخرین تغییر 05 مارس 2011
 

تاریخچه:
اولین پرواز 17 مارس سال 1966
خدمه: دوم: خلبان، کمک خلبان
هزینه برآورد شده:
ناشناخته
مقاطع ایرفویل:
ریشه بال NACA 64A415
نوک کفش دارای قوس منحنی
NACA 64A415
ابعاد:
طول 39.58 فوت (12.06 متر)
طول بال های هواپیما 23.00 فوت (7.01 متر) در سراسر کانالهای رو به جلو
39.25 فوت (11.96 متر) در سراسر کانالهای AFT
ارتفاع 20.67 فوت (6.30 متر)
سطح بال 425 فوت مربع (39.56 متر مربع)
منطقه خبردروغ
قابل اجرا نیست
وزن هر بسته:
خالی £ 11،460 (5195 کیلوگرم)
برخاستن عادی ناشناخته
برخاستن مکس £ 18،015 (8170 کیلوگرم)
ظرفیت سوخت داخلی: نا شناخته
خارجی: نا شناخته
بار مفید حداکثر
£ 1200 (545 کیلوگرم)
پیشرانه:
نیروگاهی چهار جنرال الکتریک turboshafts YT58-8D
فشار 5000 SHP (3728 کیلووات)
عملکرد:
حداکثر سرعت آن با سطح در ارتفاع: ناشناخته
در سطح دریا: 315 مایل در ساعت (510 کیلومتر / ساعت)
سرعت کروز: 215 مایل در ساعت (345 کیلومتر / ساعت) در 11،000 فوت (3355 متر)
نرخ صعود اولیه ناشناخته
سقف خدمات 27،800 فوت (8475 متر)
محدوده 385 نانومتر (715 کیلومتر)
گروه ممنوع ناشناخته
شناخته شده انواع
X-22A # 1 اولین نمونه ساخته شده است، پرواز چند عمودپرواز و V / عمودپرواز قبل از شکست هیدرولیکی را به یک فرود سخت و از دست رفتن این هواپیما پس از 15 پرواز بالغ بر 3.1 ساعت پرواز به رهبری
X-22A # 2 به عنوان مثال دوم، مجهز به یک سیستم ثبات متغیر به گونه ای گسترده بهبود ویژگی های پرواز، پرواز 182، قبل از اینکه برای یکی دیگر از 300 پرواز در اکتبر 1984 بازنشسته شد و به نمایش گذاشته شده در موزه هوا و فضا رودخانه و ابشار نیاگارا در نیویورک قرار داده شده به آزمایشگاه حمل و نقل هوایی کرنل به اتمام
-22A X-1 پیشنهادی برای حمل و نقل پیشرفته پشتیبانی مسلحانه زمین با قابلیت محموله ثانویه ترکیب دوباره طراحی جلو صندلی پشت سر هم شامل بدنه کابین خلبان و ساخته شده است نه
X-22B پیشنهادی برای X-22A حمل 1400 SHP T-58 موتور تربشفت ساخته نشده
X-22C پیشنهاد برای مشتق حمل و نقل بزرگ با سطح شیب دار باری AFT طراحی و پشتیبانی سایت توسط موتورهای تربشفت 2650-SHP T55، ساخته شده است نه
شناخته شده اپراتور:
ایالات متحده آمریکا (نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا)
ایالات متحده آمریکا (ارتش ایالات متحده)
ایالات متحده آمریکا (نیروی دریایی ایالات متحده)
ایالات متحده آمریکا (NASA)
آزمایشگاه کرنل تخصصی پی سی جی
3-نمایش شماتیک:
منبع:www.aerospaceweb.org
تهیه کننده :rezatizitizi

--------------
تصاویر اضافه شده و منتقل گردید
king-kaveh

کشتی هوایی ترابری لاکهید مارتین LMZ1M:

این پروژه تا پیش از مارس 2011 و اعلام رسمی این موضوع توسط موسسه حمل و نقل هوایی استرالیا (ACE) ، مبنی بر انعقاد قرادادی انحصاری از سوی این موسسه  با شرکت لاکهید مارتین، جهت توسعه یک کشتی هوایی هیبرید، مسکوت مانده بود.

در 25 ژوئن 2011، اداره هوانوردی فدرال ایالات متحده آمریکا (FAA) معیارهای پیشنهادی برای طراحی کشتی هوایی مدل LMZ1M را بصورت عمومی منتشر کرد.

در آن هنگام، ضوابط و استانداردهای تعریف شده از سوی اداره هوانوردی فدرال آمریکا، برای ساخت کشتی های هوایی برمیگشت به سال 1987، که به ضوابط طراحی کشتیهای هوایی (ADC) مشهور بود. این سازمان اعلام کرد که این ضوابط برای طراحی هواگردی با این اندازه و سطح بالای پیچیدگی ناکارآمد میباشد، به همین دلیل این سازمان در ژانویه 2013 ضوابط جدیدی را تحت عنوان معیارهای صدور گواهی برای رده حمل و نقل هیبرید (HCC) را توسعه داد.

در سال 2011 موسسه حمل و نقل هوایی استرالیا تاکید داشت  که براساس برنامه ریزی های انجام شده سه گونه مختلف از هراگردهای هیبرید که محدوده وزنی از 20 تا چند صد تن را دارند و تحت عنوان پروژه یدک کش آسمانی توسعه داده خواهند شد. در آن زمان اعلام شد که بر اساس برنامه ریزی صورت گرفته، نخسیتین فروند از این هواگردها در سال 2012 تحویل داده خواهد شد.

 بنا بر اطلاعیه اداره فدرال هوانوردی ایالت متحده آمریکا، شرکت لاکهید مارتین در مارس 2012 با ارایه درخواستی، خواهان صدور گواهی تایید برای کشتی هوایی سرنشین دار ترابری هیبرید خود شده است.

مفاد این درخواست بدین شرح است: این کشتی هوایی متشکل از سه بخش در قسمت بالون میباشد که دارای فضای داخلی 1285000 فوت مکعب بوده و متشکل از چهار پیشرانه مجزا میباشد.

بردار رانش و سطوح کنترل حرکتی، تحت کنترل سیستم مدیریت پرواز میباشند که با بهره گیری از سیستم پرواز با سیم عمل میکند.

کشتی هوایی LMZ1M بجای ارابه فرود معمولی از سیستم بالشتک هوا برای فرود (ACLS) و عملیاتهای زمینی بهره میبرد.

LMZ1M یک کشتی هوایی سرنشین دار ترابری هیبریدی میباشد که دارای قابلیت جابجایی 8 نفر مسافر و دو نفر خدمه پروازی بوده و دارای یک فضای داخلی بزرگ برای حمل بار و همچنین قابلیت حمل بار خارجی میباشد.

اندازه و وزن ارایه شده برای کشتی هوایی LMZ1M موجب شد تا اداره هوانوردی فدرال ایالات متحده آمریکا اعلام کند تا سطح ایمنی این کشتی هوایی باید با علاوه بر رعایت ضوابط طراحی کشتیهای هوایی (ADC) باید با سایر استانداردها مانند پروتکل الزامات کشتیهای هوایی (TAR) که توسط کشور آلمان تصویب شده و همچنین استانداردها مربوط به کشتی های هوایی ترابری که توسط کشور هلند در مارس 2000 تنظیم شده است و همچنین بخش 29 استانداردهای پروازی وسایل پرنده ترابری ملخی همگام سازی شود.

نمونه آزمایشی این کشتی هوایی تحت عنوان P-791 در سال 2006 توسط شرکت لاکهید مارتین مورد ارزیابی و تستهاس پروازی قرار گرفته است.

P-791

برای اطلاع بیشتر از استانداردهای در نظر گرفته شده برای این پروژه میتوان با مراجعه به وبسایت  www.regulations.gov  و جستجوی عبارت FAA-2013-0550 به آخرین وضعیت این ضوابط دسترسی داشت.

منبع: http://aviationweek.com/blog/proposed-rules-provide-peek-lockheeds-cargo-airship

فقط برای میلیتاری

ترجمه : MILAD110

استفاده از مطالب تنها با ذکر نام مترجم، آدرس سایت و لینک ارجاع به این صفحه مجاز است.

با تشکر ویژه از دوست عزیزم جناب 7mmt  بابت پیشنهاد این موضوع.

مقدمه- کاوازاکی c-1  یک هواپیمای ترابری دوموتوره است که توسط نیروی هوایی ژاپن (JASDF ) ساخته شده است. طراحی این هواپیما ترابری در سال 1966 برای جایگزینی هواپیمای c-46 کماندوهای به جامانده از جنگ جهانی دوم آغاز شد، پس از سپری کردن طراحی ،خط تولید این هواپیما ترابری کار خود را در سال 1971 آغاز کرد و تا پایان سال 2011 نیز همچنان به تولید خود ادامه داد ،تا سرانجام پس از ارائه c-2 کاوازاکی نسخه جدید c-1 ،خط تولید هواپیمای c-1 بسته شد،هواپیمای سی1 از سال 1971 و به تعداد 31 فروند در خط تولید قرار گرفت.

C-46 کماندو

طراحی

در سال 1966 نیروی هوایی ژاپن به دنبال جایگزینی هواپیماهای فرسوده ترابری  c-46  به جا مانده از جنگ جهانی دوم خود که به تعداد زیاد دردسترسش بود فکر می کرد. هواپیمای ترابری c-46 کماندو ،در مقایسه با هواپیمای های هم رده خویش مانند هرکولس c130 از نظر کارایی بسیارعقب بود،به همین جهت JASDF  تصمیم به ساخت و طراحی یک هواپیما ترابری متوسط  توسط شرکت ها و متخصصان ژاپنی گرفت.

برای این هدف،ژاپنی ها ،ابتدا یک کنسرسیوم از شرکت های بزرگ ژاپن تشکیل دادن،که این کنسرسیوم متشکل از شرکت ها بزرگی چون  شرکت NIHON که این صنایع ساخت هواپیما NIHON از چهارسال قبل اقدام به ساخت هواپیمای YS-11 ،هواپیما موفق مساقربری ژاپن کرده بودند تشکیل شده بودند.صنایع سنگین کاوازاکی نیز به عنوان پیمانکار اصلی این پروژه شناخته میشد.در نهایت JASDF  اولین هواپیما خود را در سال 1970 مورد بهره برداری قرار داد.

سیاستی که متفقین بعد از جنگ جهانی دوم برابر ژاپن داشتن ارائه محدودیت های سنگین نظامی برای نیروی نظامی ژاپن بود،که  اجازه ساخت محصولات با هدف تهاجمی را از این کشور سلب می کرد. به همین ترتیب نیز این محدودیت در طرح اعمال شد،و آمریکا خواستار تغییراتی در طرح شد ،ژاپن تنها اجازه ساخت هواپیمایی داشت که در محدوده پروازی ژاپن باشد،این مشکلی بود که ژاپن داشت و این محدودیت باعث شده بود ،تا هواپیمای جدید نیروی هوایی ژاپن قادر به حمایت از جزیره های دور از ژاپن نبودند،به همین علت آمریکایی ها فروش هواپیمای ترابری c-130  را به ژاپنی ها پیشنهاد دادند،بنابراین ژاپن خط تولید هواپیما جدید خود را کاهش داد و اقدام به خرید هواپیماهای c-130 کرد.

 پرواز نسخه EC-1 کاوازاکی ،هواپیمای ترابری JASDF در ایروما ژاپن

سابقه عملیاتی

هواپیمای کاوازاکی C-1 که اولین بار در سال 1974 بصورت عملیاتی مورد استفاده نیروی هوایی ژاپن قرار گرفت پس چند دهه خدمت برای ژاپن با نمونه های جدید C-2 جاگزین خواهد شد.JASDF  سفارش 25 عدد از C-2 گونه های ارتقا یافته C-1  کاوازاکی به شرکت تولید کننده داد ،که تا پایان سال 2014 تحویل داده شد.

کابین عقب این هواپیما

چتربازان ژاپن درحال پرش از c-1 کاوازاکی

انواع

XC-1: نمونه اولیه پروژه

C-1/C-1A: هواپیما عملیاتی ترابری برد متوسط  با 4730 لیتر مخزن سوخت اضافی

EC-1 : نسخه آموزشی

C-1FTB: نسخه  دیگر با تجهیزات پیشرفته جهت آزمایش

Asuka/QSTOL: نسخه ای بسیار پیشرفته با 4 موتور تور فن FRJ710 ،با بدنه کامپوزیتی ساخته شده است این نمونه از C-1  کاوازاکی تنها برای اثبات تکنولوژی ساخته شده است.

دارندگان

نیروی هوایی دفاعی ژاپن (JASDF)

مشخصات کلی

خدمه : پنج ( خلبان ، کمک خلبان ، ناوبر ، مهندس پرواز ، لودمستر"مامور بارگیری" )

ظرفیت: 60 سرباز ، 45 چتر باز ، 36 بیمار با پزشکان

طول: 29.00 متر

طول بال های هواپیما : 30.60 متر

قد: 9.99 متر

سطح بال : 120.5 متر مربع

وزن خالی : 23320 کیلوگرم

حداکثر . وزن برخاست : 38700 کیلوگرم

موتور : دو عدد موتور JT8D -M - 9 توربوفن ، با توان 64.5 کیلو نیوتن

کارایی

 حداکثر سرعت : 806 کیلومتر بر ساعت

 سرعت کروز : 657 کیلومتر بر ساعت

برد عملیاتی: 1300 کیلومتر

سقف پروازی : 11600 متر

 نرخ صعود : 17.8 m / s

ترجمه و گردآورنده :

عادل خدرخوجه

منابع :

http://www.apg.jaxa.jp/eng/publication/ap_news/2010_no17/apn2010no17_04.html

http://www10.plala.or.jp/strgzr/aircraft/aska/qc1_e.html

http://www10.plala.or.jp/strgzr/aircraft/aska/qc1_p.html

http://www.aviationweek.com/aw/generic/story_channel.jsp?channel=defense&id=news/asd/2011/07/19/04.xml&headline=Japanese%20AF%20Calls%20For%20Speedy%20C-2%20Deliveries

EMBRAER KC-390 یک هواپیمای ترابری تاکتیکی است که در حال توسعه در برزیل می باشد . این هواپیما در شکل و عملکرد مشابه هواپیمای ژاپنی کاوازاکی C-1 و XC-2 می باشد ، و بزرگترین هواپیمای است که توسط کمپانی EMBRAER توسعه داده شده است . توسعه ی این هواپیما از سال 2006 مبتنی بر نیازهای نیروی هوایی برزیل به جهت جایگزینی با هواپیما های C-130 Hercules شروع شد . مدل اولیه طراحی شده C-390 نام داشت ، EMBRAER مبتنی بر طرح و تکنولوژی جت های سری E خطوط هوایی است . سپس تصمیم به تولید و طراحی انواع تانکر سوخت رسان بر اساس پروژه C-390 گرفته شد ، و نام آن به "KC-390" تغییر کرد که نشان دهنده قابلیت جدید نسبت به نسخه قبلی می بود .
این هواپیما همچنین قصد رقابت با هواپیمای ترابری امریکایی Lockheed Martin C-130J Super Hercules در بازار هواپیما های نظامی تاکتیکی ترابری را داشت ، و رقابت نزدیکی با رقیب امریکایی خود دارد. در مقایسه با C-130J انتظار می رود که 15 درصد سریعتر ، 18 درصد توانایی حمل بار بیشتر و 59 درصد هزینه خرید کمتری داشته باشد. و اگرچه 15 درصد کاهش شعاع عملیاتی دارد اما توانایی سوختگیری هوایی در حالت استاندارد دارد .( فقط بعضی از نمونه های هواپیمای C-130 توانایی سوختگیری هوایی دارند) .

http://gallery.military.ir/albums/userpics/10274/embraer_kc390.jpg

KC-390 نمونه ای از هواپیمای ترابری تاکتیکی با سایز متوسط و شعاع عملیاتی متوسط است که دارای یک فضای حمل بار مستطیلی شکل جادار جهت حمل بار که دهانه یی در طول بدنه دارد ، و رمپ عقبی اجازه بارگیری و تخلیه را به هواپیما می دهد . ارابه های نشست و برخاست مقاوم شده ی این هواپیما توانایی نشست و برخاست در زمین های سخت و مکان های باز از جمله باندهای فرود خاکی معمولی در پایگاه های خطوط مقدم هوایی را فراهم می کند .

http://gallery.military.ir/albums/userpics/10274/embraer_kc390_l1.jpg

دماغه این هواپیما خیلی کوتاه است و کمی به سمت پایین تمایل دارد که امکان بیشترین دید جلو را به خلبان هواپیما می دهد ، و همانند خیلی دیگر از هواپیما های ترابری نظامی تثبیت کننده افقی در بالای تثبیت کننده عمودی در دم تی شکل هواپیما نصب شده است . قسمت حمل بار آن توانایی حمل 3 خودرو جمعا به وزن 23 تن ( برای مثال 3 دستگاه هاموی یا یک نفربر زرهی سبک ) را دارد .


http://gallery.military.ir/albums/userpics/10274/embraer_kc390_l2.jpg

ایونیک KC-390 برای هواپیمایی در این کلاس استثنایی است . که شمال نمایشگر های HUD برای هر دو خلبان و کمک خلبان ، سیستم دید در شب ، سیستم جی پی اس و یک سیستم CARP ("Computed Air Release Point") (کامپیوتری که موقعیت رها سازی و فرود محموله رها شده را محاسبه می کند) که اجازه بازشدن خودکار درِ قسمت بار برای رها کردن محموله در نقطه ای خاص در آسمان را می دهد . هر دو خلبان و کمک خلبان در جایگاه خود دارای کلید ها و ابزار کنترل یکسان هستند و تمامی عملکرد ها هواپیما بوسیله یک سیستم fly-by-wire مدیریت و کنترل می شود .

http://gallery.military.ir/albums/userpics/10274/embraer_kc390_l6.jpg

در مجموع 7 کشور ، 68 فروند KC-390 در سال 2014 سفارش داده اند . شامل : آرژانتین 6 فروند – برزیل 28 فروند – شیلی 6 فروند – کلمبیا 12 فروند – جمهوری چک 2 فروند و پرتقال 6 فروند . علاوه بر این ارتش برزیل برنامه ای برای به خدمت گرفتن بیش از 100 فروند از این هواپیما را دارد . همچنین فرانسه نیز برنامه ای برای خرید 12 فروند از این هواپیما را دارد و همچنین بنابر گزارش ها چند مشتری دیگر از جمله اسراییل ، افریقای جنوبی و سوئد در حال بررسی برای امکان خرید این هواپیما هستند . چند کمپانی غیر نظامی نیز جهت خرید این هواپیما ابراز علاقه نموده اند .
http://gallery.military.ir/albums/userpics/10274/embraer_kc390_l11.jpg

از سال 2013 تا به حال هزینه ای در حدود 2.25 میلیارد دلار صرف توسعه این هواپیما شده است و انتظار می رود قیمت هر فروند آن حدود 50 میلیون دلار در زمان تولید باشد . اولین پرواز KC-390 برای اواخر سال 2014 برنامه ریزی شده است و اولین تحویل آن به نیروی هوایی برزیل برای سال 2016 برنامه ریزی شده است .

http://gallery.military.ir/albums/userpics/10274/embraer_kc390_l9.jpg

انواع :
C-390 نمونه پایه هواپیمای ترابری تاکتیکی .
KC-390 هواپیمای ترابری و باری با امکان سوختگیری هوایی . این نمونه به سرعت قابل تبدیل به تانکر سوخت رسان بنا بر نوع ماموریت ها می باشد .
C-390F برای مصارف غیر نظامی با طول بدنه بیشتر .

http://gallery.military.ir/albums/userpics/10274/embraer_kc390_l10.jpg

http://gallery.military.ir/albums/userpics/10274/embraer_kc390_l7.jpg

http://gallery.military.ir/albums/userpics/10274/embraer_kc390_l5.jpg

http://gallery.military.ir/albums/userpics/10274/embraer_kc390_l4.jpg

http://gallery.military.ir/albums/userpics/10274/embraer_kc390_l3.jpg

کشور سازنده -------------------- برزیل
ورود به خدمت ------------------ احتمالا 2016
خدمه -------------------------- 2 نفر
طول --------------------------- 33.91 متر
دهانه بال ها --------------------- 35 متر
ارتفاع -------------------------- 10.26 متر
وزن (خالی)--------------------- 35 تن
وزن ( با حداکثر بار )------------ 81 تن
موتور -------------------------- 2 دستگاه IAE V2500-E5 توربوفن
قدرت -------------------------- 2 ×120 کیلونیوتن
بیشترین سرعت ------------------ 850 کیلومتر بر ساعت
سرعت کروز ------------------- 600 کیلومتر بر ساعت
بیشترین ارتفاع پرواز ------------ 11 کیلومتر
برد پرواز با 13 تن بارگیری ----- 4815 کیلومتر
برد پرواز با بیشترین بارگیری----- 2593 کیلومتر
برد در حالت خالی -------------- 6019 کیلومتر
بیشترین بارگیری ---------------- 23.6 تن
توانایی حمل سرباز -------------- 80 نفر
توانایی خمل خودرو ------------- 2 تا 3 هاموی یا 1 نفربر
ابعاد محفظه بار ---------------- 17.75×3.45× 2.9 متر


تمام حقوق متعلق به وبسایت میلیتاری است
مترجم و گردآورنده : BIGBANG
منبع : http://www.military-...braer_kc390.htm

این هواپیما نوع ارتقاع یافته هواپیمای C-74 Globemaster میباشد درحالی که ازیک بدنه بزرگرتر و طویلتر و نیروی محرکه ی قویتر که از موتور های R-4360-49بهره میبرد که دارای ظرفیت3500 اسب بخار هستند.همچنین در این مدل ارابه های فرود نیز تقویت شده بودند.

اولین پرواز نمونه ی اولیه این هواپیما تحت نام YC-124 در 27 نوامبر 1949 صورت گرفت که پس از پشت سرگذاشتن تست های اولیه درسال 1950 به تولید انبوه رسید.اولین مدل تولید شده ی این هواپیما C- 124A نام داشت که به خدمت نیروی هوایی ایالات متحده درامد.درمجموع 14 فروند از این مدل تحویل نیروی هوایی شد.

C- 124C مدل دیگر این هواپیما نام داشت که دارای رادار قوی تر و موتور های پیشرفته تر با ظرفیت 5425 اسب بخار بودند.این مدل که برای امور شناسایی و اب و هوا مورد استفاده قرار میگرفت در سال 1955 به ارتش امریکا تحویل داده شد.رادار این نمونه در دماغه هواپیما و همچنین بال ها نصب گردید. این هواپیما توانایی حمل 2 خودروی نظامی یا 125 سرباز کاملا مجهز را دارا بود.درسال 1970 این هواپیما از خدمت خارج وبه شرکت های خصوصی حمل نقل هوایی فروخته شد.


تعداد خدمه: 5نفر
طول محفظه ی بار:23.47 متر

حد اکثر وزن برخاست:78 تن
ظرفیت حمل بار:21 تن
طول بال ها:52 متر
طول بدنه 37 متر
وزن خالی:39 تن
پیشرانه:4 موتور پرت اند ویتنی R-4360-49
سقف پروازی:6490متر
حداکثر سرعت: 328 مایل در ساعت
نرخ صعود: 2605 فوت / دقیقه
محدوده: 3400 مایل

اختصاصی military.ir

ناوگان هوایی جمهوری خلق چین برای امورات ترابری و حمل نقل دارای استعدادی برابر با 14 فروند هواپیمای IL-76 و 8 فروند Y-8 ( مشتقی از AN-12 ) و ایضا 100 فروند Y-7 ( نمونه چینی مرکب از دو هواپیمای AN-24 و AN-26 ) می باشد . هم اکنون چین در حال توسعه یک هواپیمای جت چهارموتوره جهت انجام وظایف ترابری با نام Y-20 و یک هواپیمای ترابری توربوپراپ با عنوان Y-9 است که هدف از طراحی این دو پرنده جایگزینی آنان با نمونه های قدیمی اعلام گشته است . علاوه بر این ، PLAAF از کاربران هواپیماهای خطوط هوایی تجاری شامل : بوئینگ 737 ، توپولف 154 مدل M ، یاک 42 و MA-60 ؛ جهت استفاده در دولت و حمل نقل اشخاص VIP نظامی نیز می باشد .
شایان ذکر است که 20 فروند HY-6 ( بدل Tu-16 ) در نقش تانکر سوخت رسان در خدمت نیروی هوایی و نیروی دریایی می باشد که از معایب آن می توان به سوخت رسانی فقط به هواپیماهای بومی J-8 و J-10 اشاره نمود که قابلیت سوخت دهی به خانواده ی سوخو را ندارد و از این رو چین در پی بدست آوردن تانکر سوخت رسان روسی IL-78 ملقب به " Midas " تلاش های فراوانی انجام داده که تاکنون بی ثمر واقع شده است .
 

IL-78 Midas

http://gallery.military.ir/albums/userpics/10231/IL-78_Midas.jpg

http://gallery.military.ir/albums/userpics/10231/thumb_IL-78_Midas.jpg

چین در سال 2005 در خواست خرید چهار فروند از این سوخت رسان را تحویل روسیه داد اما این موضوع با شکست همراه بود چرا که دو طرف بر سر هزینه و زمان تحویل با یکدیگر به تفاهم نرسیدند که این موضوع دلیلی بر تغییر موضع چین شد و آنها روی به سمت اکراین گرداندند و سه فروند هواپیمای دست دوم IL-78MP از آنان خریداری کردند .
آخرین تصاویر گرفته شده در مارس 2014 حاکی از آن است که این هواپیماها با رنگ آمیزی جدید منتصب به PLAAF در حال طی کردن پرواز های آموزشی می باشند .همچنین گزارش ها بر این امر دلالت دارد که هواپیمای مذکور یک نمونه چند منظوره است که می تواند به عنوان تانکر سوخت رسان یا حمل نقل ایفای نقش کند .
این هواپیما با مخازنی که در قسمت بار خود جای داده ؛ قادر است تا 85,720 کیلو گرم سوخت حمل کند . با این حال گزارش هایی مبنی بر مرمت شدن آن توسط توسط اکراین موجود است که این امر قابلیت حمل سوخت آن را افزایش داده ؛ تا جایی که میتواند 138.000 کیلوگرم سوخت با خود حمل کند .

نقش : تانکر سوخت رسان
سازنده : ایلیوشین
وضعیت : تحویل داده شده
خدمه : 6 نفر
وزن خالی : 72 هزار کیلوگرم
ماکزیمم وزن : 210 هزار کیلوگرم
گنجایش سوخت : 85,720 کیلوگرم
سرعت : 850 کیلومتر بر ساعت
برد : 7300 کیلومتر
ارتفاع پروازی : 12000 متر
دارای سیستم ناوبری و موقعیت یاب قابل استفاده در روز/ شب و توانایی انجام ماموریت در انواع آب و هوا .

سیستم سوخت رسانی :

سه نقطه ایی" ساخالین " ، پروب و دراگ ( probe and drogue ) بدین صورت که : در زیر هر بال یک نقطه ، شامل : شیلنگ و چتر و یک بوم سوخت گیری در انتهای بدنه ؛ زیر سکان افقی .

HY-6

http://gallery.military.ir/albums/userpics/10231/HY-6.jpg

http://gallery.military.ir/albums/userpics/10231/thumb_HY-6.jpg

یک تانکر سوخت رسان که اصالتا از بدنه هواپیمای H-6 ( بمب افکن میان برد ) که خود زیر مجموعه توپولف 16 است استفاده می نماید .
توسعه این هواپیما در سال 1988 آغاز و اولین پرواز در 1990 صورت پذیرفت . اولین عملیات سوخت گیری موفق میان تانکر H-6U و جنگنده J-8D ( ملقب به Finback ) در سال 1991 میلادی انجام شد . ضمنا حدود 20 فروند در اختیار نیروی هوایی و دریایی قرار گرفته شده است . این بازیاب حیاتی ( منظور سوخت رسان ) دارای دو جایگاه سوخت رسانی در زیر بالهای خود ؛ که قادر به سوخت رسانی به دو جی 8 در یک واحد زمانی و 6 جنگنده در یک دور می باشد . این منبع حیات جی 8 ؛ برد آن را از 800 کیلومتر به 1200 کیلومتر می رساند .
این تانکر قابلیت سوخت رسانی به هواپیماهای دیگر بومی نظیر جی 10 و JH-7 را نیز دارد اما به دلیل سیستم سوخات رسانی خاص خودش توانایی احیای دوباره جنگنده های سوخو را ندارد .
نقش : سوخت رسان
سازنده : صنایع هواپیما سازی شیان ( XAC )
وضعیت : دارای توانایی کامل عملیاتی
وضعیت موجودی : 12 فروند HY-6 در نیروی هوایی
8 فروند H-6DY در حمل نقل نیروی دریایی
خدمه : 2 خلبان و یک اپراتور
وزن نرمال : 72 هزار کیلوگرم
وزن ماکزیمم : 75800 کیلوگرم
گنجایش مخازن سوخت :
نرمال : 10 هزار کیلوگرم
ماکزیمم : 34 هزار کیلوگرم ( 18500 کیلوگرم جهت دریافت جنگنده ها )
سرعت : 0.75 ماخ
ماکزیمم : 1014 کیلومتر بر ساعت
برد : 6 هزار کیلومتر
سقف پروازی : 13 هزار 100 متر

سیستم سوخت رسانی :

شامل دو پاد سوخت رسانی RDC-1 که توسط موسسه لوازم هوایی چین توسعه یافته است ! دو غلاف سوخت گیری در زیر بالها تعبیه شده و جایگاه اپراتور در برجک توپچی در قسمت دم واقع شده که یک کنترل پنل در این ایستگاه وجود دارد . برای عملیات احیا تانکر مجهز به دو سیستم ناوبری اینرسیایی ( یکی برای بک آپ یا پشتیبانی ) ، دو سیستم TAKAN برای همه ی شرایط جوی و روز/ شب و یک رادار هواشناسی در قسمت دماغه می باشد . در ضمن علاوه بر متعلقات ذکر شده شامل : سیستم سیگنال های رادیویی و نور جهت سوختگیری شبانه نیز است . همچنین برای اقدامات ECM آن نیز تفکراتی انجام شده از قبیل : RWR و چف/فلیر .


Y-20

( پرتوتایپ )

http://gallery.military.ir/albums/userpics/10231/Y-20_020.jpg

http://gallery.military.ir/albums/userpics/10231/thumb_Y-20_020.jpg

این هواپیمای جت چهار موتور ترابری بر اساس هواپیمای IL-76 روسی ساخته شده است و همچنین دفتر طراحی آنتونوف نیز در طراحی آن دخیل بوده و کمک های در جهت توسعه آن ارائه داد . دو نمونه اولیه توسط روسیه ساخته و از موتور D-30KP-2 بهره می بردند و پرواز آنان در ژانویه و دسامبر 2013 صورت گرفت .
وظیفه : ترابری
سازنده : XAC
وضعیت : در حال توسعه
ماکزیمم وزن : 220 هزار کیلوگرم
ظرفیت حمل بار : 66 هزار کیلوگرم ( ماکزیمم )

IL-76MD

http://gallery.military.ir/albums/userpics/10231/Il-76MD_Candid.jpg

http://gallery.military.ir/albums/userpics/10231/thumb_Il-76MD_Candid.jpg

چین 14 فروند از این مدل را که نمونه ایی مشتق شده از IL-76MD می باشد را در دهه 90 میلادی توانست به خدمت بگیرد . در این مدل تفنگ تعبیه شده در دُم و EW / ECM از روی آن برداشته شده است . نکته قابل توجه تبدیل شدن 4 فروند از این هواپیما به آواکس KJ-2000 می باشد . در سال 2005 چین قرار دادی را با روسیه مبنی بر تحویل گرفتن 34 فروند ایلیوشین 76 و 4 فروند تانکر IL-78 امضا کرد اما با افزایش قیمت این قرار داد لغو گردید .
در عوض روس ها برای جبران قضیه 55 موتور توربوفن D-30KP-2 که اساس قدرت هواپیماهای H-6K و Y-20 بود را تحویل چشم بادامی ها دادند . بنابر اطلاعاتی که از گزارش ها بدست آمده ؛ چین 10 فروند هواپیمای IL-76 دست دوم را از روسیه برای خالی نبودن عریضه خریداری کرد تا مرحمی برای کمبود ها باشد ! پس از آن 3 فروند IL-76 مدل TD تحویل آنان گشت .
وظیفه : جت چهار موتوره ترابری
سازنده : اتحادیه تولید کننده هواپیما Chkalov ، ازبکستان
وضعیت : دارای توانایی کامل عملیاتی
وضعیت خدمتی : 14 فروند IL-76MD ؛ نیروی هوایی
10 فروند سفارش داده شده است .
ماکزیمم وزن : 190 هزار کیلوگرم
توانایی حمل بار: 47 هزار کیلومتر
سرعت : 760 - 780 کیلومتر بر ساعت
برد :
با محموله 20 تن : 7200 کیلومتر
با محموله 47 تن : 4200 کیلومتر
خدمه : 5 نفر

Y-9

http://gallery.military.ir/albums/userpics/10231/Y-9.jpg

http://gallery.military.ir/albums/userpics/10231/thumb_Y-9.jpg

یک هواپیمای متوسط و میان برد توربو پراب که به عنوان چند منظوره ترابری ایفای نقش می کند .
این هواپیما از Y-8 اقتباس شده است که درمقایسه با آن پیشرفت هایی نظیر : اویونیک مدرن ، کاکپیت شیشه ایی و ... داشته است . اعتقاد بر این است که در عملکرد کلی ؛ این پرنده با C-130J ایالات متحده قابل مقایسه است . همچنین Shaanxi طرح توسعه هواپیمای جدید با نام " Y-8 X " را در پیش گرفت که در سال 2001 جانشین هواپیمای مسن تر یعنی Y-8 شد . در توسعه Y-9 نمی توان از نقش اکراین چشم پوشی کرد چرا که در طراحی بدنه و تست تونل باد این پرنده نقش اساسی داشت .
وظیفه : ترابری
سازنده : شرکت هواپیما سازی Shaanxi
وضعیت : در حال توسعه
ماکزیمم وزن : 65 هزار کیلوگرم
گنجایش حمل بار : 20 هزار کیلوگرم

سیستم ها :

سیستم حمل و نقل
کاکپیت شیشه ایی
هشدار دهنده نزدیکی به زمین
سیستم اجتناب از برخورد
جلو نگر مادون قرمز و تلویزیونی !

Y-8 Cub



هواپیمای Y-8 یک کپی چینی از هواپیمای روسی آنتونوف An-12 موسوم به Cub است. این هواپیما که ساخت آن به دهه هفتاد بازمیگرد تا کنون در بیش از 30 مدل با نقش های مختلف از جمله ترابری ، حمل و نقل بالگرد ، گشت دریایی ، نظارت ، هشدار زود هنگام هوابرد ، حمل و نقل پهپاد ، رله ارتباطی ، جاسوسی الکترونیکی و جنگ الکترونیک ساخته شده است. ساخت اولین نمونه مهندسی معکوس از هواپیمای روسی An-12 توسط موسسه 603 طراحی هواپیما و صنایع هواپیماسازی شیان (Xi’an) صورت گرفت و اولین نمونه ساخته شده در ماه دسامبر سال 1947 اولین مرحله پروازی را پشت سر گذاشت. در ادامه ، پروژه ساخت هواپیمای Y-8 به پایگاه 012 (در حال حاضر صنایع هواپیماسازی Shaanxi) در هانژونگ منتقل شد. اولین نمونه ساخت صنایع Shaanxi در بیستم سپتامبر سال 1975 پرواز کرد و به دنبال آن نمونه دیگری که سومین نمونه اولیه از Y-8 محسوب میشد در ژانویه سال 1977 اولین پرواز خود را پشت سرگذاشت.در نهایت تا فوریه سال 1980 طرح نهایی هواپیما برای تولید انبوه مورد تایید قرار گرفت. در حال حاضر برخی نمونه های این هواپیما که در خدمت خطوط هوایی تجاری هستند از سیستم های الکترونیک غربی برخوردارند.
وظیفه : ترابری
پیمانکار اصلی پروژه : صنایع هواپیماسازی Shaanxi
وضعیت فعلی : توانایی کامل عملیاتی
موجودی :
نیروی هوایی ارتش آزادی بخش 60 فروند Y-8C
واحد هوانوردی دریایی نیروی دریایی چین 10 فروند Y-8C
واحد هوانوردی نیروی زمینی ارتش آزادی بخش 10 فروند Y-8A
حداکثر وزن برخاست : 61800 کیلوگرم
توانایی حمل بار : حداکثر به وزن 20000 کیلوگرم/ 96 نیروی مجهز/130 مسافر
سرعت در حالت عبوری (کروز) : 550 کیلومتر بر ساعت
حداکثر سرعت : 662 کیلومتر بر ساعت
برد : 5620 کیلومتر

سیستم ها :

یک قبضه توپ 23 میلیمتری دولول در داخل بال (صرفا مدل های جدید)
رادیوی باند HF/VHF/UHF
رادار ناوبری داپلر DPL-1
رادار هوایی HAL-2
گیرنده سیستم هشداردهنده عقبی WJ-2
سیستم تشخیص دوست از دشمن WD-3
تعداد خدمه : 5 الی 7 نفر

Y-7 Coke



یک هواپیمای سبک مسافری از نوع دو موتوره توربوپراپ است که توسط صنایع هواپیماسازی شیان و براساس هواپیمای روسی آنتونوف AN-24 ساخته شده است.نمونه ترابری آن با نام Y-7H نیز از توسعه هواپیمای ترابری نظامی آنتونوف An-26 (موسوم به Curl) حاصل شده . توسعه هواپیمای Y-7 در ماه اوریل سال 1966 در صنایع هواپیماسازی شیان آغاز شد و اولین نمونه در 25 دسامبر سال 1970 پرواز اولیه خود را به انجام رساند با این وجود طرح هواپیما تا سال 1982 به تایید نهایی نرسید. نمونه ترابری Y-7H (که با نامگذاری معمول Y-7H-500 شناخته میشود) ، دارای کابینی کاملا تحت فشار ، دو پیشرانه توربوپراپ بهبود یافته 3050 اسب بخاری WJ-5E ، یک پیشرانه توربوجت کمکی ، تجهیزات الکترونیکی بهبود یافته کابین و درب عقب مجهز به رمپ بارگذاری است. علاوه بر این محفظه بار این هواپیما به بست های الکتریکی و همچنین سیستم انتقال دهنده هیدرولیکی جهت تسهیل عملیات بارگیری و تخلیه بار مجهز شده است. هواپیمای ترابری Y-7 از اواخر دهه 90 میلادی به خدمت ارتش آزادی بخش خلق درآمد.
وظیفه : ترابری
سازنده : صنایع هواپیماسازی شیان
وضعیت فعلی : توانایی کامل عملیاتی
موجودی :
نیروی هوایی ارتش آزادی بخش 50 فروند Y-7H
واحد هوانوردی دریایی نیروی دریایی چین 30 فروند Y-7H
واحد هوانوردی نیروی زمینی ارتش آزادی بخش 10 فروند
توانایی حمل بار : 5700 کیلوگرم/ 50 مسافر/24 نیروی مجهز
سرعت عبوری : 450 الی 475 کیلومتر بر ساعت
حداکثر سرعت : 540 کیلومتر بر ساعت
برد با حداکثر میزان سوخت : 2400 کیلومتر
برد با حداکثر میزان بارگذاری : 750 کیلومتر
خدمه :
5 نفر Y-7
3 نفر Y-7H

Y-7G / MA60



در سال 1993 صنایع هواپیماسازی شیان نمونه ارتقا یافته ای از هواپیمای Y-8 را با نام گذاری Y-7-200A معرفی کرد که این هواپیما در سال 1998 جهت استفاده در خطوط پروازی تجاری چین مورد تایید قرار گرفت.تفاوت مهم این هواپیما با نمونه های پیشین در افزایش ابعاد بدنه و در نتیجه افزایش ظرفیت حمل مسافر به 56 الی 60 نفر است. Y-7-200A از دو پیشرانه توبوپراپ PW127C ساخت پرات و ویتنی بهره میگیرد که مجهز به پروانه های مدل 247F-3 همیلتون هستند که بهره وری سوخت را افزایش و صدای داخل کابین را کاهش میدهند.این هواپیما از واحد قدرت کمکی یا APU نیز برخوردار است که تامین برق بخشی از سیستم های هواپیما را بر عهده دارد . پس از مدتی صنایع هواپیماسازی شیان هواپیمای Y-7-200 B و MA60 را براساس هواپیمای Y-7-200A جهت بازاریابی تجاری توسعه داد که مدل MA60 آن با نامگذاری Y-7G جهت ترابری مسافری ویژه (VIP) به خدمت نیروی هوایی ارتش آزادی بخش خلق چین درآمد.
نقش : مسافربری ویژه
سازنده : صنایع هواپیماسازی شیان
وضعیت فعلی : قابلیت کامل عملیاتی
تعداد خدمه : دو نفر
گنجایش : حمل 56 الی 60 مسافر

Boeing 737-300/700/800



واحد مسافربری ویژه (VIP) نیروی هوایی ارتش آزادی بخش خلق ، حداقل 10 فروند هواپیمای جت مسافربری بوئینگ 737 را جهت حمل و نقل داخلی و خارجی سران و مقامات لشگری و کشوری چین در اختیار گرفته است که از این تعداد حداقل دو فروند تاکنون با تغییر نقش تبدیل به هواپیمای پست فرماندهی هوابرد شده اند.
نقش : مسافربری ویژه و فرماندهی هوابرد
سازنده : بوئینگ
وضعیت فعلی : قابلیت کامل عملیاتی
موجودی نیروی هوایی ارتش آزادی بخش :
8 فروند از مدل 300-737
2 فروند از مدل 700-737
4 فروند از مدل 800-737
گنجایش : 120 الی 180 مسافر
سرعت عبوری : 0.74 الی 0.78 ماخ
حداکثر سرعت : 0.82 ماخ
برد : 4000 الی 6000 کیلومتر
خدمه : دو نفر شامل خلبان و کمک خلبان

CRJ 200/700



نیروی هوایی و دریایی ارتش آزادی بخش خلق چین در مجموع 12 فروند جت تجاری ساخت Bombardier Canadair را جهت پروازهای ویژه (VIP) در اختیار دارند که شامل مدل 50 سرنشین CRJ-200BLR(چلنجر 800) و 70 سرنشین CRJ-700 (چلنجر 870) است.
نقش : مسافربری ویژه
سازنده : Bombardier Canadair
وضعیت فعلی : توانایی کامل عملیاتی
موجودی :
نیروی هوایی ارتش آزادی بخش 5 فروند CRJ200BLR و 5 فروند CRJ700
واحد هوانوردی دریایی نیروی دریایی ارتش آزادی بخش 2 فروند CRJ200BLR
گنجایش : 50 نفر در مدل CRJ-200BLR و 70 نفر در مدل CRJ700
خدمه : دو نفر شامل خلبان و کمک خلبان

Tu-154M Careless



واحد مسافربری ویژه نیروی هوایی ارتش آزادی بخش خلق 16 فروند جت مسافربری روسی توپولف 154 ام را تا دهه 90 در اختیار داشت. این هواپیماها تا سال 1998 برای هر دو کاربری مسافری ویژه و پروازهای معمول تجاری تحت لوای خطوط هوایی متحده چین (CUA) مورد استفاده بودند. تاکنون حداقل چهار نمونه از این هواپیماها به هواپیمای جاسوسی الکترونیکی (ELINT) و پلتفرم رادار SAR تبدیل شده اند.
نقش : مسافربری ویژه/جاسوسی الکترونیکی/ پلتفرم رادار SAR
سازنده : توپولف
وضعیت فعلی : توانایی کامل عملیاتی
موجودی : 16 فروند در اختیار نیروی هوایی ارتش آزادی بخش
گنجایش 114 الی 180 نفر
حداکثر سرعت : 950 کیلومتر بر ساعت
حداکثر برد با بارگذاری کامل : 3700 کیلومتر
حداکثر برد با سوختگیری کامل و حمل 5450 کیلوگرم بار : 5500 کیلومتر
خدمه : 3 الی 4 نفر






 

Alenia C-27J Spartan

هواپیمای اسپارتان جی-27 یک هواپیمای کلاس متوسط در حمل و نقل نظامی میباشد که طرح توسعه یافته هواپیمای G-222 که توسط 3 شرکت ایتالیایی فیات . Aeritalia ، Alenia Aeronautica ساخته شده بود میباشد.در سال 1995 طبق قرار دادی که بین دوشرکت Alenia Aeronautica از ایتالیا و شرکت Lockheed Martin از ایالات متحده بسته شد قرار بر این شد که هواپیمای G-222 به تجهیزات الکترونیکی و موتور C-130 مجهز شود و این طرح Alenia C-27J Spartan نام گرفت.این هواپیما برای اولین بار در سال 1999 اقدام به پرواز کرد که سرعت کروز آن 15 درصد بیش از نمونه قبلی خود بود.همچنین مزیتی دیگر این هواپیما نصبت به مدل جی-222 قدرت مانور پذیری آن در شرایط غیر معمول میباشد ودر نمایشگاهی که در سال 2009 بنام Air power در استرالیا بپا بود توانست نمری خوبی از کارشناسان دریافت کند.این هواپیما جهت فرود بر باند احتیاج به 300 متر طول و جهت برخاستن با حداکثر بار احتیاج به 500 متر طول باند دارد.[/font][/size][/right]
کشورهای دارنده

 

• خدمه : سه نفر : خلبان ، کمک خلبان
• ظرفیت : 60 دسته چتربازان نیروهای نظامی و یا 46 یا 36 لاشبرگ با 6 پرسنل پزشکی
• بار مفید : 11500 کیلوگرم (£ 25،353)
• طول : 22.7 متر (74 فوت در 6)
• بال : 28.7 متر (94 فوت در 2)
• قد : 9.64 متر (31 فوت در 8)
• مساحت بال : 82 متر ² (880 فوت مربع)
• وزن خالی : 17000 کیلوگرم (£ 37،479)
• حداکثر وزن برخاست : 30،500 کیلوگرم (£ 67،241)
• رولز رویس - AE2100 - D2A توربوپراپ ، 3460 کیلو وات (4640 اسب بخار)
• پروانه : 6 - تیغه دار Dowty پروانه 391/6-132-F/10 ، 4.15 متر (13 فوت در 7) قطر

http://gallery.military.ir/albums/userpics/10147/normal_estolas-hybrid-aircraft.jpg

این هواپیما تقریبا کاملا متشکل از مواد کامپوزیت کم وزن می باشد و حاوی بدنه ای که قادر است با هلیوم به جهت پایین نگه داشتن وزن بیشتر و تامین قدرت بالابری اضافی، انباشته شود.
این مزیت ها به آن در تیک آف و فرود در سرعت کم تر بر روی باندهای کوتاه مدد می رساند و اگر باند فرود عادی قابل دسترس نباشد، این هواپیما قادر است از دامنه کوسن هوایی و چرخ های اسکی خود به منظور تیک آف و فرود بر روی همه سطوح طبیعی مثل صحراها، باتلاق ها، آب و یا حتی برف استفاده نماید.
تیم سازنده این طرح در حال بررسی چهار اندازه از ESTOLAS می باشند که شامل: انواع کوچک، متوسط، سنگین و فوق سنگین با حداکثر حمل بار از زیر ۳٫۳ تن گرفته تا بیش از ۴۴۰ تن می باشند.
همسان و یکنواخت کننده این طرح، السکاندر گامالیو از دانشگاه فنی ریگا در لیتوانی اظهار داشته که نمونه فوق سنگین ESTOLAS قادر به تیک آف و فرود در فاصله ۱۷۵ متری است در صورتی که نمونه کوچک آن توانایی این عملیات را در ۷۵ متری خواهد داشت.

http://gallery.military.ir/albums/userpics/10147/estolas-hybrid-aircraft-4.jpg

http://gallery.military.ir/albums/userpics/10147/normal_estolas-hybrid-aircraft-4.jpg

نسبت های بار نیز به میزان ۱٫۵ تا دو برابر بالاتر از جت های معمولی و یا هواپیماهای ملخی می باشند و به علاوه مصرف سوخت کمتر به این هواپیما قدرت تحویل محموله هایی را به اقصی نقاط کره زمین بدون سوخت گیری دوباره خواهد دادد.
و مصرف سوخت پایین تر این هواپیمای هیبریدی آن را هم سطح با وسایل حمل و نقل ریلی از نظر هزینه قرار داده است در صورتی که نقصان و کاستن انتشار گاز CO2 در آن این وسیله را به وسیله ایی با کارایی بیشتر به منظور حمل و نقل هوایی برای محیط زیست مبدل ساخته است.

http://gallery.military.ir/albums/userpics/10147/estolas-hybrid-aircraft-3.jpg

http://gallery.military.ir/albums/userpics/10147/normal_estolas-hybrid-aircraft-3.jpg

سوای بر استفاده از این هواپیما درعملیات امداد رسانی، گروه پیشرفت و توسعه بر این عقیده استوار است که ESTOLAS دارای طیف گسترده ای از برنامه های کاربردی از قبیل: برنامه های دفاعی، تجاری، توریستی و حمایتی به منظور ساخت و بهره برداری از میادین نفت و گاز از راه دور می باشد.
و همچنین این نمونه دارای پتانسیل ارائه حمل و نقل هوایی با صرفه تر و ارزان تر و کارگشاتر بین شهرها با بهره جستن از باندهای کنونی و فرودگاه ها و شهرهای کوچک تر که از اینگونه امکانات بی بهره می باشند.

http://gallery.military.ir/albums/userpics/10147/estolas-hybrid-aircraft-2.jpg

http://gallery.military.ir/albums/userpics/10147/normal_estolas-hybrid-aircraft-2.jpg[list

]
[*]http://dl.bargriz.ir/car-ship-Plane/estolas-hybrid-bargriz/rotatable-ESTOLAS-model_x264-bargriz.zip"]دانلود کلیپ مربوطه
[*]حجم فایل:۴٫۴ KB
[*]رمز بازگشایی: www.bargriz.ir
[/list]
منبع:http://www.gizmag.com/estolas-extremely-short-take-off-and-landing-all-surface-hybrid-aircraft/29790/"]gizmag

همه فکر میکنند که فقط آنتونف 225 بزرگترین و قدرتمند ترین هواپیمای حمل بار شوروی پیشن بود که برای برنامه فضای حمل شاتل در نظر گرفته شده بود اما خیلی قبل تر از اون پروژه ای نه چندان موفق اما اثبات گر فناوری در این زمینه وجود داشت که به VM-T Atlant معروف گشت.

VM-T Atlant از توسعه دادن و تبدیل کردن بمب افکن استراتژیک M-4 Bison به یک هواپیمای بزرگتر جهت حمل بار بوجود امد که در اصل اون رو 3M-T میخوندند اما بعدا به BM-T تغییر نام داد که از تبدیل این مدل به هواپیمایی جهت حمل شاتل بوران هواپیمای مورد نظر ما یعنی VM-T Atlant بدست اومد . که بعد ها این طرح کنار گذاشته شد و بجای اون آنتونف 225 طراحی و تحویل گردید. در مورد این عکسها و تانکر نصب شده روی اون باید بگم که برای حمل سوخت موشک به پایگاه فضایی بایکونور ساخته شده بود که ماموریت اصلی این هواپیما بجای فرستادن بوران شد!در روسیه جوک معروفی وجود داره که میگن : این هواپیما رو برای حمل پپیسی کولا از آمریکا به روسیه به کار میگرفتن ! و شهرت این هواپیما بین اکثر مردم این کشور به همین دلیله! به هر حال کاری که این هواپیما انجام داده بیسابقه و بسیار باور نکردنی بود که هنوز هم هست!

مشخصات فنی
حداکثر سرعت : 600 km/h
حداکثر سرعت در پرواز کروز : 540 km/h
سقف پرواز : 9.5 کیلومتر. پایی 31150
برد پروازی با سوخت کامل : 3000 km
برد پروازی با حداکثر وزن : km1500
وزن هنگام برخواست : 136400 kg

این هم تعدا زیادی عکس !

و

و

و

و

و

و

و

استفاده از مطالب با ذکر منبع بلامانع است
یعنی military.ir

http://www.captain-pilot.com/up/images/27710660904910960705.jpg

Boeing C-32A






C-32A نسخه نظامی بر اساس B757-200 میباشد که به عنوان جایگزین نمونه VC-137 در ناوگان هوایی گارد ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا وارد خدمت گردیده است. هواپیمای جدید توانایی انتقال اعضای کابینه, وزرا و سایر مقامات ایالتی به نقاط مختلف دنیا را دارا میباشد. نخستین فروند از مجموع 4 فروند C-32A در تاریخ 19 جون 1998 کارخانه بوئینگ واقع در Seattle را ترک کرد و دومین فروند دقیقا" 3 روز پس از آن وارد پایگاه هوایی Andrews گردید. 2 هواپیمای باقی مانده در ماه های نوامبر و دسامبر همان سال تحویل شدند. در اوایل سال 1996 نیروی هوایی آمریکا در قالب مفاد IAW FAR Part 12 (قانون خرید اقلام تجاری توسط نهادهای دولتی) درخواست ارائه اضهارات در خصوص برنامه جایگزین C-137 (موسوم به C-32/VC-X) را منتشر نمود. برنامه VC-X شامل گزینه هایی مشمول بر خرید 4 فروند هواپیمای تجاری/مسافربری و قاره پیمای جدید میگردید که جایگزین ناوگان پیر و فرسوده C-137B/C در پایگاه هوایی Andrews میشدند. هواپیمای VC-X باید قابلیت آمادگی پرواز در کمتر از 3 ساعت پس از اعلام جهت اعزام به کلیه فرودگاه های سازگار در دنیا را دارا می بود.



http://www.captain-pilot.com/up/http://www.captain-pilot.com/up/images/90456189902273763234.jpg
VC-137 بر اساس B707



هر هواپیما باید دارای قابلیت حمل حداقل 45 مسافر, 16 خدمه و چمدان های آنها می بود. همچنین پیکربندی داخلی آن باید به 3 گروه بر اساس موارد روبرو تقسیم میگردید: صندلی های دارای جای خواب First Class در قسمت DV (مخفف Distinguished Visitor یا "بازدید کنندگان برجسته" که در اینجا به معنای "سرنشینان اصلی" کاربرد دارد), صندلی های دارای جای خواب Business Class در قسمت استراحت خدمه و کارکنان و همچنین 2 آشپرخانه First Class در قسمت جلو و عقب کابین. همچنین قابلیت ایجاد ارتباطات تجاری امن و غیر قابل شنود یکی دیگر از ویژگی های تعریف شده برای این هواپیما بود. کلیه هواپیماها باید قادر به پذیرش کیت های طراحی موقت و اختصاصی (همچون State Room یا "اتاق های اقامتی بسیار مجلل" و سالن های کنفرانس سفارشی) بسته به نیاز سرنشینان می بودند. بر اساس تعریف برنامه, مجموعا" 2 سری از این کیت ها باید همراه با 4 فروند هواپیمای مذکور خریداری می گردید. حداکثر برد مورد نیاز برای حمل 45 مسافر, 16 خدمه و چمدان های همراه(14 فوت مکعب در ازای هر سرنشین) با سرعت Cruise و باد عادی, معادل مسافت میان فرودگاه Frankfurt آلمان تا پایگاه Andrews در واشنگتن(4150 ناتیکال مایل – 7685 کیلومتر) تعیین گردیده بود. هواپیمای نهایی باید تمامی مفاد ذکر شده در IAW 14 CFR Part 25 مصوب سازمان هوانوردی فدرال (FAA) را دارا میبود و گواهی کلاس 3 آلودگی صوتی تحت قانون چهاردهم CFR Part 36 را پوشش میداد. همچنین این هواپیما باید توانایی ذخیره سازی تجهیزات و مواد غذایی شامل 2 وعده پذیرایی First Class برای تمام سرنشینان را در طول پرواز محیا مینمود.



http://www.captain-pilot.com/up/http://www.captain-pilot.com/up/images/94588111444457869307.jpg

نیروی هوایی سرانجام هواپیمای جدید خود را انتخاب نمود و آن مورد چیزی نبود به جز B757-200 که یکی از خوشنام ترین هواپیماهای مسافربری و تجاری ساخت بوئیگ محسوب میشد. این انتخاب باعث صرفه جویی بسیار در هزینه های جاری میگردید و این اجازه را به نیروی هوایی میداد تا هواپیمای مورد علاقه خود را از خط تولید بوئینگ استخراج نماید و دیگر نیازی به ایجاد زیرساخت های سنگین و مرتبط نبود. برنامه C-32A اولین و گسترده ترین پروژه دولتی تحت قوانین جدید و ساده تر مالکیت فدرآل بر روی محصولات تجاری محسوب میشد. بر اساس این برنامه, نیروی هوایی ایالات متحده همچون سایر مشتریان تجاری باید نظاره گر مراحل ساخت, رنگ آمیزی و ارزیابی توسط بوئینگ میبود و بطور مستقیم دخالتی در روند ساخت نداشت. هواپیمای جدید جهت طی مراحل نهایی و استاندارد سازی بر اساس معیارهای امنیتی و پوشش نیازهای دولتی و سایر آژانس های اطلاعاتی آمریکا, به اسکادران ترابری هوایی 89 منتقل شد. نیروی هوایی مجبور بود تمام نیازهای خود را تا حد امکان با پیش فرض های موجود بر روی هواپیمای تجاری منطبق نماید و این یکی از تفاوت های اصلی این پروژه با سایر موارد پیشین بود. نیروی هوایی برای تجهیز این 4 فروند, قراردادهای تجاری بسیار زیادی با پیمانکاران غیر نظامی منعقد نمود و تجهیزات گسترده ای از آنها دریافت نمود. این امر باعث ایجاد یک فرآیند ساده و کم هزینه میگردید. سرانجام تیم مدیریت کننده برنامه C-32 به همراه کارکنان و کارگروه های مشارکت کننده از مرکز سیستم های هوایی, موفق به دریافت جایزه "چکش طلایی" گردیدند.



http://www.captain-pilot.com/up/images/31875970663043221795.jpg

مجموع ارزش قراردادهای C-32A به همراه پیمانکار پشتیبانی لجستیکی برای 2 هواپیما, در سال 2005 حدود 540 میلیون دلار اعلام شد. C-32A با پیکربندی 45 مسافر, 16 خدمه و برد 4150 ناتیکال مایل قادر بود مسافت میان پایگاه هوایی Andrews تا فرانکفورت آلمان را بدون سوختگیری هوایی طی نماید. این هواپیما همچنین کلاس 3 آلودگی صوتی را بدون هیچ مشکلی پوشش میداد. در داخل کابین, تجهیزات ارتباطی در بخش جلوی صندلی ها نصب گردیدند. معاون رئیس جمهور, سران دولت و سایر تصمیم گیرندگان مهم میتوانند با استفاده از تجهیزاتی همچون: تلفن های ارتقا یافته, ماهواره ها, تلویزیون و مانیتورهای متعدد, دستگاه های کپی و فکس و ... در هر زمان با هر نقطه ای در دنیا مکاتبه نمایند. از جمله سایر تجهیزات نصب شده بر روی C-32A ها میتوان به مواردی همچون: تجهیزات ناوبری نظامی و تاکتیکی TACAN, سیستم شناسایی دوست و دشمن (IFF), سیستم ارتباطات ماهواره ای فعال بر روی بازه UHF, سیستم ارتباط صوتی و انتقال داده امن و سیستم نمایش اطلاعات پرواز همزمان برای مسافران (شامل آخرین وضعیت هواپیما با استفاده از داده های GPS که بر روی مانیتور روبروی سرنشینان نمایش داده میشوند) اشاره داشت. افزایش فضای حمل بار با استفاده صحیح از محفظه های بالای سر مسافران و همچنین فضای Cargo در بخش تحتانی هواپیما میسر گردیده است. همچون بسیاری از هواپیماهای دوربرد, یک عامل مهم در جهت افزایش ایمنی هواپیما و سرنشینان, در اطراف و زیر C-32A قابل مشاهده است و آن هم وجود تجهیزات سیستم اجتناب از تصادف (Traffic Collision Avoidance System یا TCAS) میباشد. این سیستم با اعلام هشدارهای صوتی میتواند از بروز سوانح هوایی ناشی از برخورد 2 یا چند هواپیما در آسمان جلوگیری مینماید.



http://www.captain-pilot.com/up/http://www.captain-pilot.com/up/images/64335231516962333250.jpg




از جمله سیستم های ایمنی نصب شده بر روی این هواپیما میتوان به موارد زیر اشاره داشت:

1- سیستم یکپارچه مدیریت پرواز (Flight Management System یا FMS)
2- سیستم موقعیت یاب جهانی با قابلیت تقرب غیر دقیق (Global Positioning System)
3- سیستم تشخیص و هشداردهنده بادهای متقاطع (Airborne Wind Shear Detection and Alert System)
4- سیستم هشدار دهنده مجاورت با زمین (Ground Proximity Warning System یا GPWS)
5- سیستم اخطار دهنده و اجتناب از بروز تصادفات هوایی (Traffic Alert and Collision Avoidance Systems یا TCAS)
6- جعبه سیاه شامل ثبت کننده داده های پروازی (FDR) و ضبط کننده صوتی کابین خلبان (CVR)



http://www.captain-pilot.com/up/http://www.captain-pilot.com/up/images/52024901433636246886.jpg
کابین B757-200 عادی




B757-200 در زیر بال های خود مجهز به 2 فروند موتور PW2040 ساخت Pratt & Whitney میباشد که هریک توانایی تولید پیشرانش محوری معادل 41.700 پوند را دارا هستند. این هواپیما به نسبت نمونه جایگزین شده C-137 بر اساس B707 (هواپیمای پیشین VIP سران دولت آمریکا)از مصرف سوخت بهتر و کارآمدتر برخوردار است. هر موتور C-32A قدرتی معادل 40.000 پوند تولید مینماید که در مقایسه با موتورهای TF-33-PW-102 نصب شده بر روی VC-137 با قدرت خروجی 14.000 پوند, دارای تفاوت فاحش میباشند. با اینحال موتورهای دارای ضریب کنارگذر بالا همراه با طراحی بسیار پیشرفته بال ها, باعث شدند C-32A به یکی از بی صدا ترین و کم مصرف ترین هواپیمای تجاری در دنیا مبدل شود.



http://www.captain-pilot.com/up/http://www.captain-pilot.com/up/images/55394644996428162314.jpg
PW2040




یکی از دلایل قانع کننده انجام آزمایشات گسترده بر روی این هواپیما, تصمیم بوئینگ مبنی بر سرعت بخشیدن به روند کسب استاندارد ETOPS(مخفف Extended Twin Operations و شامل استانداردهای متعدد پروازی برای هواپیماهای 2 موتوره در مسیرهای طولانی) از جانب سازمان هوانوردی فدرال (FAA) بود. قانون اصلی ETOPS در سال 1953 و در جهت حفاظت از هواپیماهای 2 موتوره و جلوگیری از نقص فنی موتورهای آنها در طول پرواز, وضع گردید. موتورهای فعلی 10 بار قابل اطمینان تر و نرخ سوانح آنها 60 بار بهتر از نمونه های آن زمان است. تا سال 1959 هیچ هواپیمایی در طول پرواز دچار از دست دادن موتورها بصورت نامتوازن نگردید. در مواردیکه هواپیمایی جدید با حداقل 3 موتور طراحی و ساخته میشد, گاهی بیش از 4 سال زمان میبرد تا سازمان FAA و JAA (مخفف Joint Airworthiness Authorities که معادل اروپایی FAA در حوزه کاری متفاوت میباشد) اجازه دهند آن هواپیمای تا بیش از 1 ساعت فراتر از فرودگاه مبدا پرواز نماید! هنگامیکه یک هواپیمای 2 موتوره جدید به اندازه کافی کارآزموده میشد, سپس اجازه داشت تا 3 ساعت فراتر از فرودگاه مبدا پرواز نماید. طبیعتا" کوتاه شدن این دوره آزمایشی باعث افزایش چشمگیر فروش بوئینگ میگردید و این موضوع میتوانست تعیین کننده "موفقیت یا شکست" یک پروژه برای کمپانی محسوب گردد. صدور گواهینامه ETOPS برای B757-200ER در اواخر سال 1980 باعث شد تا 757 به محبوبیت بیشتری دست یابد.




http://www.captain-pilot.com/up/http://www.captain-pilot.com/up/images/00066087708594343397.jpg
C-32A در کنار VC-25




تیم متشکل از کمپانی بوئینگ و شرکت هواپیمایی United Airlines به عنوان پیمانکار تامین, تعمیر و پشتیبانی لجستیکی از ناوگان C-32A ها در پایگاه هوایی Andrews مشغول به فعالیت میباشد. این تیم همچنین مسئولیت تامین قطعات یدکی, تعمیرات اساسی موتور, سرویس های دوره ای ناوگان و همچنین بسیاری از خدمات مهندسی دیگر را بر عهده دارد. در ماه ژانویه سال 2001 میلادی, مرکز سیستم های هوانوردی نیروی هوایی ایالات متحده اعلام نمود, بر اساس ردیف قانون (Tittle 10 USC 2304(c و ماده اجرایی FAR 6.302-1 فدرال, قصد دارد سیستم ارتباطات ماموریتی (Mission Communications System یا MCS) نصب شده بر روی یک فروند از C-32A ها را ارتقا دهد و به دنبال آن حقوق ارتقا 3 فروند باقی مانده را نیز حفظ نماید. گروه هواپیماهای نظامی و سیستم های موشکی کمپانی بوئینگ به آدرس پستی و مشخصات کامل PO Box 3707, MS 4C-53; Seattle, WA 98124-2207 به عنوان تنها سازنده C-32A و پیمانکار واجد شرایط و دارای دانش کافی جهت اعمال این ارتقا انتخاب شد. یک سیستم ارتباطی منعطف و پاسخگو به نیازهای مکاتباتی رهبران ارشد کشور (مدیران و کارکنان زیردست), اعضای کابینه, نمایندگان کنگره و سایر مقامات بلند مرتبه آمریکا و دولت های خارجی در طول سفرهای هوایی, مورد نیاز این بخش از ارتقا بود. شورای فرماندهی ملی (National Command Authority یا NCA) و مشاوران ارشد آنها خواستار یک سیستم ارتباطی با قابلیت اطمینان پذیری بالا بودند. دستیابی به این مهم مستلزم بهره گیری از سیستم ارتباطی منعطف, قدرتمند, کنترل دقیق و استفاده از منابع محدود ارتباطی در داخل و خارج از مدار میباشد. اظهارنامه (Proposal) بهبود بخشی و فرم 1067 نیروی هوایی همراه با پوشش پارامترهای کلیدی کارایی (Key Performance Parameters یا KPP) برای این منظور تدوین و نگارش گردیدند.




http://www.captain-pilot.com/up/http://www.captain-pilot.com/up/images/57071061793404485263.jpg




C-32A باید به سیستم های ارتباطی مدرن و قادر به ایجاد شبکه های کاملا" امن و غیر امن در سراسر دنیا و سازگار با شبکه های زمینی, هوایی و فضایی مجهز میگردید. هم اکنون MCS جدید C-32A بطور پیوسته توسط یک مرکر پشتیبانی ارتباطات زمینی و در تمام نقاط دنیا بکار گرفته میشود.


مشخصات فنی و کارایی:

خدمه: 16 نفر (با توجه به نوع ماموریت)
ظرفیت: 45 مسافر
طول: 47.32 متر
دهانه بال: 37.99 متر
ارتفاع: 13.56 متر
حداکثر وزن هنگام برخاست: 116.100 کیلوگرم
موتورها: 2 فروند PW2040 ساخت Pratt & Whitney هریک به قدرت 185 کیلونیوتن
حداکثر سرعت: 0.80 ماخ (968 کیلومتر در ساعت)
برد: 7315 کیلومتر (بر اساس برخی منابع 11.100 کیلومتر)
سقف پروازی: 39.000 پا (بر اساس برخی منابع 42.000 پا)



http://www.captain-pilot.com/up/http://www.captain-pilot.com/up/images/28716173734737487564.jpg

 

============================

ترجمه, تالیف و تنظیم: CAPTAIN PILOT

منابع: در انتهای متن درج گردیده اند.

هرگونه کپی برداری از این مطلب, تنها با درج لینک CentralClubs به عنوان منبع و نویسنده مجاز میباشد.



لینک در سنترال

آنتونوف -70 نسل جديدي از هواپيماهاي برد متوسط پهن پيكر ترابري و اولين هواپيماي پهن پيكر مجهز به موتورهاي پراپ-فن ميباشد . دفتر طراحي آنتونوف جهت جايگزين كردن هواپيماي ترابري قديمي آنتونوف-12 ،‌اقدام به طراحي و ساخت نسل جديد هواپيماهاي ترابري به نام آنتونوف-70 در اوايل دهه 1990 نمود. اولين پرواز آنتونوف-70 در 16 دسامبر 1994 در كيف صورت گرفت. روسيه و اوكرائين سرمايه گذاري 50-50 را روي اين پروژه انجام دادند و روسيه علاقمندي خود را به خريد 160 فروند براي ارتش خود نشان داد. اولين پيش نمونه آزمايشي در دهم فوريه 1995 در طي يك تصادم با آنتونوف-72 به طور كامل منهدم و تمام 7 خدمه آن كشته شدند. دومين نمونه در سال 2001 در طي يك فرود اضطراري در هواي سرد روسيه متحمل خسارت شد اما مورد مرمت و بازسازي قرار گرفت.
[align=center]

[/img][/align]
در سال 2005 مقامات ارشد نيروي هوائي روسيه ادعا داشتند كه همكاري و توسعه دو جانبه آنتوموف-70 ادامه پيدا خواهد كرد اگرچه منابع داخلي از زمين گير شدن آن به جهت به روز رساني IL-76MF، و طرحهاي جديد روسيه: TU-330، Il-214 خبر ميدادند. در نوامبر 2005 وزارت دفاع اوكرائين از طرحي براي خريد 5 فروند AN-70 براي نيروي هوائي اوكرائين خبر داد. در آوريل 2006 روسيه خودش را از ادامه پروژه كنار كشيد. مقامات ارشد نيروي هوائي روسيه اعلام داشتند كه انتونوف-70 در حال تبديل شدن به يك هواپيماي گران است در حاليكه روسها از Ilyushin Il-76MF استفاده ميكردند كه نصف آنتونوف -70 قيمت داشت.
پیش نمونه ی این هواپیما در سال 94 پرواز کرد و دومین پیش نمونه هم در سال 97 نخستین پرواز خود را انجام داد.
تاکنون 3 فروند از آن تولید شده است و پیش بینی می شود در بین سال های 2008 تا 2015 تعداد چهار فروند از آن تولید شود.
به نظر نمی رسد این هواپیما بتواند به این زودی ها به طور گسترده وارد نیروی هوایی روسیه شود و جایگزین آنتونف های 12 گردد.
این هواپیما دارای دو گونه ی غیر نظامی و غربی شده (مجهز به تجهیزات غربی) است و در غرب آن را رقیبی جدی برای C 17 کلاب مستر میدانند.

موتور توربو فن با ضريب كنار گذر پايين
- پراپ فن:
شبیه موتور توربو فن است با این تفاوت که فن آن در بیرون مجرای موتور قرار دارد.
مزایا: بازده سوخت بیشتر (اصولاً هدف از طراحی این موتورهای پیچیده وگرانقیمت افزایش بازده وکاهش مصرف سوخت بود) ونسبت به موتور توربوفن کم صداتروهمچنین توانایی کارکرد در محدوده سرعت بزرگتر از توربو فن، این موتور به علت کم مصرف بودن در دهه 1980محبوب شد(به علت قیمت بالای نفت).
معایب: برخی از نمونه های آن بر خلاف انتظار از توربو فن پر صداتر بودندواز انواع دیگر موتور جت پیچیده ترو گرانتر هستند

نماي داخل كاكپيت مدرن آنتونوف-70

AN-70 درحال سپري كردن آخرين تستهاي پروازي و دريافت گواهينامه هاي مربوطه است اگرچه نه روسيه و نه هيچ مشتري بالقوه غربي خواهان آن نبود. در ساخت آنتونوف-70 از تكنولوژيهاي به روز در صنعت هواپيماسازي استفاده گسترده اي شده. مجهز بودن به 6 صفحه نمايشگر ، سيستم پرواز با سيم مجهز و كامل، نمايشگر هد-آپ جهت فرود در باندهاي كوتاه،‌ استفاده گسترده از مواد كامپوزيت به خصوص در سكانهاي افقي و عمودي. براي افزايش بازدهي و راندمان،‌ آنتونوف-70 به سيستمهاي كمك ناوبري و كنترل پرواز كامپوتري مجهز شده، كه در نتيجه به كارگيري سيستمهاي پيشرفته ، مهندس پرواز و مسئول مخابرات از كابين حذف گرديدند. اين هواپيما قادر به نشست و برخاست از باندهاي كوتاه ميباشد.

موتورهاي پراپ-فن به كارگرفته شده در اين هواپيما مدل تغيير يافته اي از موتورهاي توربوفن هستند كه مجهز به دو پروانه كه در خلاف جهت يكديگر حركت ميكنند ميباشند. (با تغييري در زاويه تيغه پروانه ها).


پراپ-فن ها اصطلاحا به ultra-high by-pass يا موتورهاي (UHB) شناخته ميشوند كه داراي كارائي همزمان موتورهاي توربوفن به علاوه مصرف سوخت موتورهاي توربوپراپ هستند. پراپ-فن ها تا 35درصد موتورهاي توربو فن قادر به كاهش مصرف سوخت هستند.

نماي داخلي آنتونوف-70

مشخصات عمومي:

خدمه: 3 تا 5 نفر
ظرفيت: 300 سرباز يا 206 مجروح
طول: 40.7 متر
فاصله دو نوك بال: 44.06 متر
ارتفاع: 16.38
وزن خالي: 66.230 كيلوگرم
وزن بارگيري شده: 108.860 كيلوگرم
حداكثر وزن برخاست: 145.000 كيلوگرم
موتور: 4 دستگاه موتور Progress D-27 propfans هر كدام به قدرت kw 10.350

قابليتها:

حداكثر سرعت: 780 كيلومتر بر ساعت
برد: 6.600 كيلومتر با 20 تن بار
نرخ صعود: 24.9 متر بر ثانيه
قیمت:60-70 million

آنتونف 12

منايع:
http://www.theaviationzone.com/factsheets/an70.asp
http://en.wikipedia.org/wiki/An-70

[/color]

Y-7 (همچنین به نام های Yunshu-7 و Yun-7 نیز شناخته می شود) یک هواپیمای ترابری کوچک دو موتوره است که توسط شرکت هواپیما سازی Xi’an چین و بر اساس هواپیمای ترابری روسی آنتونوف-24 (نامگذاری ناتو:کک) طراحی و توسعه داده شده است.اساسا طراحی این هواپیما به منظور جابجایی و حمل و نقل نیرو و بارهای نظامی بوده است اما از نمونه های از این هواپیما به عنوان یک هواپیمای مسافری منطقه ای یا کوتاه برد استفاده می شود.علاوه بر نقش های بالا هواپیمای Y-7 به منظور آموزش خدمه و خلبانان نیز در نیروی هوایی چین به کار گرفته می شود.در چین از این هواپیما در نیروی هوایی (PLAAF) به منظور جابجایی بار و نیرو و در نیروی دریایی (PLANAF) نیز علاوه بر موارد بالا توانایی گشت دریایی به صورت محدود را نیز دارد.شرکت هواپیما سازی Xi’an در ماه آوریل 1966 شروع به توسعه یک هواپیمای مسافربری کوچک بر اساس هواپیمای An-24 روسی کرد.اولین نمونه ساخته شده که از دو موتور توربو پراپ با قدرت 2550 اسب بخار استفاده می کرد اولین پرواز خود را در دسامبر 1970 انجام داد.با این حال ، این هواپیما به دلیل ضعف موتورهای آن موفق به دریافت گواهینامه های مربوطه نشد.دومین تلاش برای اخذ گواهینامه در سال 1979 نیز بی نتیجه بود.پس از دومین تلاش شرکت Xi’an برای اخذ گواهینامه که با شکست رو به رو شد ، این شرکت شروع به تجدید نظر و تعویض موتور های هواپیما کرد.اولین نمونه از این هواپیما پس از تعویض موتورها با دو موتور توربو پراپ WJ-5A-1 با قدرت 2900 اسب بخار در سال 1980 اولین پرواز خود را انجام داد و طرح نهایی آن مورد تصویب قرار گرفت و توانست گواهینامه مربوطه را اخذ کند.این هواپیما در ژوئن سال 1984 توانست مجوز حمل مسافر را نیز کسب کند.تا سال 1992 ، 85 فروند از این هواپیما تولید و تحویل مشتریان داده شده بود.طراحی Y-7 در زمان خود بسیار قدیمی و منسوخ بود لذا شرکت Xi’an اقدام به نصب سیستم ها و ایونیک غربی با کمک شرکت هنگ کنگی HAECO در سال 1980 کرد.نمونه بهبود یافته Y-7-100 نام گرفت.در این نمونه بسیاری از اشکالات نسخه قبلی رفع شد.دستگاه های الکترونیکی مدرن غربی بر روی هواپیما نصب شد و تعداد خدمه پرواز از 5 نفر به 3 نفر کاهش یافت.[/color]
نمونه دیگری از این هواپیما که از بهینه سازی نمونه Y-7-100 ساخته شده است Y-7-200A نام دارد.این نمونه در سال 1993 پرواز کرد و توانست تاییده حمل مسافر را در سال 1998 کسب کند.این هواپیما دارای بدنه ای کشیده تر و صندلی های بیشتر (بین 56 تا 60 صندلی) است.این نمونه از دو موتور توربو پراپ PW127C استفاده می کند که دارای مصرف سوخت کمتر و همینطور صدای کمتری است.خدمه این نمونه از هواپیمای Y-7 دو نفر شامل خلبان و کمک خلبان است.بر اساس این نمونه هواپیماهای: Y-7-200B و MA-60 برای مصارف تجاری تولید شده اند.[/color]

Y-7H
[align=center]

/align]

هواپیمای ترابری Y-7H (نام تجاری:Y-7H-500) در واقع نسخه نظامی هواپیمای Y-7 محسوب می شود.این هواپیما در اواخر دهه 1980 و بر اساس دو هواپیمای آنتونوف-24 و آنتونوف-26 ساخته شد و در سال 1989 اولین پرواز موفقیت آمیز خود را انجام داد.این هواپیما از موتورهای توربو پراپ بهبود یافته WJ-5E استفاده می کند و علاوه بر آن یک موتور توربو جت کمکی برای موارد اضطراری بر روی موتور سمت چپ هواپیما نصب شده است.این هواپیما دارای ایویونیک و دستگاه های خودکار پیشرفته و مدرنی در کاکپیت خلبان است که باعث شده است بسیاری از کارها از دوش خلبانان برداشته شده و به دستگاه های خودکار سپرده شود در حالی که در نسخه های اولیه هواپیمای Y-7 اکثر فرمان ها باید توسط خدمه داده می شد که این خود باعث افزایش خدمه پروازی و در نتیجه هزینه های پرواز شده بود.تغییر دیگری که در این نمونه اتفاق افتاده است اضافه شدن یک رمپ بارگیری در عقب هواپیماست که کار بارگذاری را راحت تر و سریع تر می کند.تخلیه بار و باز کردن رمپ بارگیری توسط سیستم های هیدرولیکی و الکترونیکی نصب شده در کابین خلبان انجام می شود.تخمین زده می شود که هواپیمای ترابری Y-7H در اواخر سال 1990 وارد خدمت نیروی هوایی چین شده باشد.همچنین نیروی هوایی چین از نمونه های مسافربری و تجاری(Y-7-200B و MA-60) نیز به منظور جابجایی فرماندهان استفاده می کند.
[align=center]

[/align]

نمونه ها:

Y-7(نسخه اولیه):اولین پرواز را در 25 دسامبر 1975 انجام داد.از این نمونه تنها 4 فروند ساخت شد.

Y-7(نسخه بهبود یافته):این نمونه در سال 1980 تولید شد ، دارای 5 خدمه پروازی است و از موتورهای 1-WJ-5A با قدرت 2900 اسب بخار استفاده می کند.

Y-7-100:نمونه مسافری با ایویونیک غربی ، دارای سه نفر خدمه و موتورهای بهینه شده.

Y-7-200A/B:نمونه مسافری بهبود یافته با ایویونیک غربی و سه نفر خدمه.

Y-7H:نمونه ترابری نظامی با رمپ بارگیری.

MA-60:نمونه مسافربری بهبود یافته برای مصارف تجاری.

Y-7G:نمونه مسافربری بهبود یافته برای ارتش چین.

مشخصات:

خدمه:2-3-5 نفر

بیشینه وزن قابل حمل:5500 کیلوگرم

طول:24 متر

ارتفاع:29 متر

عرض:8.5 متر

وزن خالی:14,988 کیلوگرم

بیشینه وزن هنگام برخاست:21,800 کیلوگرم

موتور:دو موتور توربو پراپ WJ-5A-1 - WJ-5E-PW127C + یک موتور کمکی توربو جت PY19A-300

بیشینه سرعت:513 کیلومتر در ساعت

برد:بین 910 تا 1982 کیلومتر(در مدل های مختلف)

بیشترین ارتفاع پروازی:8,750 متر

کاربران:چین-ایران-کامبوج-لائوس- موریتانی

|-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-|

مترجم:سورنا نوشاد

منبع

هرگونه برداشت از مطلب تنها با ذکر نام مترجم و منبع امکان پذیر است.

نمونه ساخته شده برای نیروی دریایی چین ، به شیشه های دماغه و رادار کنترل آتش دقت کنید[/align]

Hong-6U یک هواپیمای سوخت رسان است که در دو نوع برای نیروی هوایی چین با نام H-6U و نیروی دریایی چین با نام H-6DU ساخته شده است.هواپیمای مورد استفاده و پایه Hong-6 نام دارد که کپی چینی از هواپیمای توپولوف 16 روسی است.این هواپیما قابلیت سوخت رسانی به روش Probe and Drogue را دارد و در دهه 1990 وارد خدمت نیروی هوایی و دریایی چین عموما برای پشتیبانی از جنگنده های J-8D شد.تا اواخر دهه 1980 وظیفه اصلی نیروی هوایی چین حفاظت از مرزهای هوایی چین بود و همه جنگنده های خود را برای حفاظت از مرزهای داخلی خود به کار می گرفت ، بنابراین این نیرو نیاز چندانی به هواپیماهای سوخت رسان نداشت.اما در همان زمان یعنی اواخر دهه 1980 نیروی هوایی چین شروع به نوسازی خود کرد تا از یک نیروی کاملا دفاعی به نیرویی با قابلیت های تهاجمی تبدیل شود.بر اساس این راهبرد (استراتژی) جدید نیروی هوایی چین برای گسرش توانایی نیروهای خود از مرزهای چین به نیرویی که توانایی دسترسی به مرز های کشورهایی مانند کره جنوبی و تایوان را داشته باشد نیاز به هواپیماهای سوخت رسان داشت.چین در ابتدا برای رفع این نیاز رو به شرکت های غربی آورد ولی به دلیل تحریم و ممنوعیت فروش سلاحی که در سال 1989 به تصویب رسیده بود نتیجه ای نگرفت.در اوایل سال 1990 گزارشاتی در چین منتشر شد که نشان می داد این کشور توانسته است تعدادی از سیستم ها و تجهیزات سوخت رسانی را که متعلق به دهه 1960/1970 غرب بوده است از راه ایران یا اسرائیل تامین کند و احتمالا با الگوبرداری از آن ها توانسته است نیاز خود را به این سیستم ها تا حدودی مرتفع نماید.چین در نمایشگاه فن آوری دفاعی در پکن از ماکت این هواپیمای سوخت رسان پرده برداری کرد که نشان از آن می داد که سوخت رسان آینده نیروی هوایی چین از روی بمب افکن Hong-6 ساخته خواهد شد.در سال 1988 توسعه این هواپیما به مراحل پایانی خود می رسید تا این که اولین پرواز خود را در سال 1990 انجام داد.اولین سوخت رسانی هوایی این هواپیما در سال 1991 و به جنگنده J-8D(نام گذاری ناتو:Finback) انجام گرفت که به طور کامل موفقیت آمیز بود.بر اساس گزارشات این سوخت رسان احتمالا در سال 1996 وارد خدمت نیروی هوایی چین شده است.در سال 1999 در رژه روز ملی نظامی در پکن دو فروند از این هواپیما در حالی که در حال سوخت رسانی به چهار جنگنده J-8D بودند(هر هواپیما دو فروند) از مقابل جایگاه رژه رفتند.این هواپیما وارد دو نیروی هوایی و دریایی چین شده است.نمونه تولید شده برای نیروی هوایی چین با نام H-6U فاقد شیشه های موجود دماغه بمب افکن H-6 است در حالی که نمونه نیروی دریایی با نام H-6D این شیشه ها حفظ شده است و به نظر می رسد هواپیما قابلیت شلیک موشک های ضد کشتی را نیز دارد و این فرضیه زمانی تقویت می شود که یک رادار کنترل آتش نیز در قسمت دماغه هواپیما نصب شده است.در مجموع از هر دو نمونه این سوخت رسان بین 12 تا 20 فروند ساخته شده است.تخمین زده می شود سوخت رسان Hong-6 حداقل یک نسل از سوخت رسان های غربی و روسی قدیمی تر و عقب تر باشد.این هواپیما قادر به سوخت رسانی همزمان به دو فروند جنگنده J-8D با استفاده از دو لوله سوخت گیری موجود در زیر بال خود است و می تواند تا 6 فروند از این جنگنده را به صورت دو فروند دو فروند سوخت رسانی کند.با استفاده از این سوخت رسان جنگنده های J-8D می توانند شعاع عملیاتی خود را 800 تا 1000 کیلومتر افزایش بدهند.سوخت رسان Hong-6U می تواند علاوه بر جنگنده J-8D به جنگنده های بومی J-10 و احتمالا JH-7 نیز سوخت رسانی کند اما سیستم سوخت رسانی آن قادر به سوخت رسانی به جنگنده های Su-30MKK نیست.نیروی هوایی چین دست به ابتکاری جالب زده است و از هواپیمای سوخت رسان Hong-6U در کنار هواپیمای سوخت رسان بزرگ تر IL-78 استفاده می کند که این ترکیب دو ویژگی و مزیت دارد یکی پایین آمدن هزینه ها و دیگری انعطاف پذیری هواپیماهای سوخت رسان به صورتی که برای سوختگیری جنگنده های کوچک تر می توان از این سوخت رسان استفاده کرد و سوخت رسانی به جنگنده های بزرگتر را به سوخت رسان IL-78 واگذار کرد.هواپیمای سوخت رسان Hong-6U در مخزن سوخت خود 38 تن سوخت را جای می دهد که از این مقدار 18.5 تن از آن را می تواند به دیگر جنگنده ها بدهد و ما بقی نیز برای مصرف خود هواپیما استفاده می شود.در زیر هر بال این هواپیما دو غلاف سوخت گیری نصب شده است و اتاق کنترل هواپیما نیز در زیر دم هواپیما قرار دارد.[align=center]

http://gallery.military.ir/albums/userpics/h6tanker_01.jpg

نمونه تولید شده برای نیروی هوایی چین ، در این نمونه شیشه ها و رادار کنترل آتش در دماغه وجود ندارد[/b][/align]

http://gallery.military.ir/albums/userpics/H-6U6.jpg

http://gallery.military.ir/albums/userpics/thumb_H-6U6.jpg

هواپیمای سوخت رسان Hong-6U در حال سوخت رسانی به جنگنده J-10

http://gallery.military.ir/albums/userpics/20060624141857447.jpg

http://gallery.military.ir/albums/userpics/thumb_20060624141857447.jpg

هواپیمای سوخت رسان Hong-6U در حال سوخت رسانی به جنگنده J-8

مشخصات:

خدمه:3 نفر

وزن معمولی برخاست:72.000 کیلوگرم

بیشینه وزن هنگام برخاست:75.800 کیلوگرم

حداکثر ظرفیت مخزن سوخت:37 تن

حداکثر ظرفیت سوخت رسانی:18.5 تن

بیشینه سرعت:1014 کیلومتر در ساعت

سرعت کروز:0.75 ماخ (768 کیلومتر در ساعت)

برد:6000 کیلومتر

======================

مترجم:سورنا

منبع

هرگونه استفاده از مطلب تنها با ذکر نام مترجم و منبع امکان پذیر است.

براي جوابگوئي به نيازهاي سرفرماندهي ترابري نيروي هوائي آمريكا جهت جايگزيني هواپيماهاي ترابري موتور پيستوني C-124 Globemaster II، كمپاني لاكهيد مبادرت به طرح و توليد هواپيماي استراتژيك اسارليفتر C-141 StarLifter نمود. اولين پرواز اين هواپيماي سنگين ترابري در تاريخ 17 دسامبر 1963 انجام گرفت و در اكتبر 1964، استارليفتر وارد خدمت نيروي هوائي آمريكا گرديد. C-141 يكي از متداولترين و موثرترين هواپيماهاي حمل ونقل نيروي هوائي آمريكا بوده است. اين موفقيت نتيجه مستقيم وجود دو عامل مهم، يعني برد زياد و ظرفيت حمل بار كافي در اين هواپيما ميباشد. اين دو عامل نقش اساسي را در حسن اجراي ماموريتهاي ترابري استراتژيكي ايفا مينمايند.

زاويه خميدگي بال C-141 به عقب، در مقايسه با هواپيماهاي حمل و نقل غير نظامي كه با آن در يك كلاس وزني قرار دارند، كمتر بوده و در نتيجه اين هواپيما ميتواند با سرعتي كمتر از هواپيماهاي معمولي تجاري به گشت زني بپردازد. (معمولا 797 كيلومتر). علاوه بر اين استارليفتر در مقايسه با هواپيماهاي ياد شده قادر است بارهاي سنگين تري را حمل نمايد و براي برخاستن با اين بار ، احتياج به باند كوتاهتري دارد. مقطع عرضي بدنه C-141 استارليفتر مشابه هواپيماي ترابري C-130 Hercules ميباشد. مقطع عرضي بدنه 2.74 متر در 3.04 متر،‌براي پذيرش 90 درصد از وسائل و تجهيزات قابل حمل موجود در نيروي هاي زميني و هوائي مناسب است. ولي اين فضا براي حمل بسياري از محمولات حجيم ناكافي بود.
کابین اولیه

کابین ارتقا یافته مدل C

يكي از بزرگترين محمولاتي كه توسط استارليفتر حمل ميشد ، موشكهاي بالستيك بين قاره اي مينوت من Minute Man/ ICBM به صورت بسته بندي شده بود . به منظور حمل اين بسته بنديها ، كف قسمت بار بسياري از C-141 ها كمي مستحكمتر شده بود تا بتواند ريلهاي لغزنده زير جعبه هاي اين بار 39138 كيلوگرمي را تحمل كند. استارليفتر همچنين قادر به حمل 154 سرباز، يا 123 چترباز با تجهيزات كامل است. در هنگام حمل مجروحان ، فضاي درون بدنه براي جاي گيري 80 برانكارد و 16 نفر پرسنل مراقبتهاي پزشكي كافي است. C-141 ها قادر به فرود تحت هر شرايط جوي ميباشند. مجموعا 285 فروند C-141 ساخته شد. در خلال جنگ ويتنام C-141 يكي از مهمترين هواپيماهاي بود كه در پل هوائي آمريكائيان براي رساندن تجهيزات و وسائل جنگي به سربازان آن كشور و نيز بازگرداندن مجروحان و كشته شدگان به آمريكا نقش بزرگي را ايفا كرد.
پیشرانه Pratt & Whitney TF33-P-7

در سال 1975 شعبه كمپاني لاكهيد در ايالت جورجيا، دوباره سازي 274 فروند استارليفتر موجود را آغاز كرد. بدين صورت تغييراتي شامل طويل تر كردن بدنه هواپيما به ميزان 7.01 متر و نصب سيستم سوختگيري هوائي براي سوخت گيري از تانكرهاي مجهز به سيستم Flying Boom برروي اين هواپيما صورت گرفت(C-141B). همچنين در نحوه اتصال بال به بدنه تجديد نظر شد تا بدين صورت از ميزان كشيده شدن هواپيما بطرف زمين كاسته شود و هواپيما بتواند براحتي و بدون مصرف انرژي زياد در سطح پرواز مورد نظر، قرار گيرد. اين تغييرات باعث تا C-141 بتواند در كنار ديگر ساخته غول پيكر كمپاني لاكهيد C-5 Galaxy سالهاي بيشتري را در خدمت باشد. C-141 پس از قريب 40 سال خدمت در مي 2006 بازنشسته شد و جانشين او هواپيماي ترابري فوق مدرن و بسيار گران C-17 خواهد بود.
مشخصات فني C-141 B:
نوع: هواپيماي ترابري استراتژيكي
تعداد خدمه: 6-5 نفر
طول:51.3 متر
فاصله دو نوك بال: 48.8 متر
ارتفاع: 12 متر
مساحت بال: 300 متر مربع
وزن خالي: 65542 كيلوگرم
حداكثر وزن برخاست: 147000 كيلوگرم
موتور: چهار موتور توربوفن Pratt & Whitney TF33-P-7 با نيروي كشش 9525 كيلوگرم هركدام
حداكثر سرعت: 912 كيلومتر بر ساعت
برد: 9880 كيلومتر
سقف پرواز: 12500 متر
نرخ صعود: 13.2 متر بر ثانيه
نسبت كشش به وزن: 0.25[/align]
[align=center]منبع[/align]

هواپیمای ترابری CN-235 هواپیمای دو موتوره و با برد متوسطی است که توسط شرکت CASA اسپانیا و IPTN اندونزی به عنوان یک هواپیمای نظامی و مسافربری تولید می گردد.ماموریت های اصلی این هواپیما عبارتند از:ضد اهداف دریایی,نظارت هوایی و ترابری نظامی.بزرگترین کاربر این هواپیما نیروی هوایی ترکیه با 61 فروند می باشد.
طراحی و توسعه
همانطور که گفته شد این پروژه بین شرکتهای CASA و IPTN جریان گرفت و شرکتی با نام Airctech بوجود آورد.این مشارکت تا سری 10 و سری 100/110 این هواپیما ادامه یافت.گونه های دیگر این هواپیما مستقلا توسط طرفین توسعه پیدا می کند.هم اکنون بیش از 230 فروند از انواع مختلف CN-235 پرواز می کنند و معادل 500000 ساعت پروازی را سپری نموده اند.طراحی در سال 1980 شروع و اولین پرواز پیش نمونه این هواپیما به تاریخ 11 نوامبر سال 1983 صورت گرفت.مجوزهای پروازی اسپانیایی و اندونزیایی هم در 20 ژوئن سال 1986 اخذ گردید.نخستین پرواز نمونه تولیدی این هواپیما در 19 آگوست همان سال انجام شد.مجوز پروازی سازمان هوانوردی فدرال آمریکا در دسامبر همال سال اخذ شد و سرانجام این هواپیما در سال 1988 به خدمت در آمد.در راستای توسعه هواپیمای CN-235 در سال 1995 CASA یک نمونه کشیده تر ازین هواپیما با نام CN-295 معرفی نمود.در دسامبر سال 2002 نیروی دریایی کلمبیا 2 فروند CN-235 برای ماموریت های گشت علیه قاچاقچیان مواد مخدر سفارش داد.در آوریل 2005 ونزوئلا 2 فروند هواپیمای گشت دریایی CN-235 به همراه 10 فروند هواپیمای ترابری CN-235 سفارش داد که به دلیل ممانعت آمریکا به جهت انتقال تکنولوژیش,این قرارداد لغو گشت.

در ماه ژانویه 2006 تایلند نیز 10 فروند ازین هواپیماها سفارش داد که 6 فروند برای وزارت دفاع و 4 فروند دیگر نیز برای وزارت کشاورزی این کشور است.همچنین در ماه دسامبر 2007 اسپانیا دو فروند نمونه گشت دریایی CN-235 برای تحویل بین سالهای 2008-2009 سفارش داد.اندونزی نیز یک فروند هواپیمای گشت دریایی در سال 2007 تحویل گرفت.سپاه هوایی ایرلند نیز دو فروند نمونه گشت دریایی دارد.حداقل دو فروند CN-235 در اسکادران 427م عملیات ویژه نیروی هوایی آمریکا مشغول به خدمت می باشند که در پایگاه هوایی Pope در کارولینای شمالی مستقر هستند.در اوایل سال 2008 نیروی دریایی مکزیک خرید 6 فروند CN-235 را از اسپانیا اعلام نمود.در سال 2010 Herve Morin وزیر دفاع فرانسه نیز خرید 8 فروند CN-235-300 را از CASA اعلام کرد

کابین

گونه های مختلف.
CN-235-10
سری اول تولید این هواپیما محسوب می شوند که هر دو شرکت در کل 15 فروند ازین نوع تولید نمودند.این سری از موتورهای CT7-7A نیرو می جستند.

CN-235-100/110
به مانند سری 10- اما با موتورهای بهتر CT7-9C (که در طراحی و ساخت آن از مواد کامپوزیتی بهره می برد)عرضه شدند.با تولید سی و یکمین هواپیما رسما این سری جایگزین سری 10- شدند.مدل 100 محصول اسپانیا و مدل 110 محصول اندونزی است که مدل 110 شامل بهبود ها و ارتقاهایی در سیستم های الکتریکی,هشداردهنده و محیطی هواپیما است.

CN-235-200/220
گونه ارتقا یافته این هواپیما است.اصلاحات و تقویتهای سازه ای که روی این هواپیما انجام گردیده باعث بهتر شدن وزن عملیاتی این هواپیما گردیده است.اصلاحات آئرودینامیک هم روی لبه های حمله و Rudder های هواپیما انجام شده است.طول باند مورد نیاز برای عملیات هواپیما کاهش یافته و برد هواپیما با حداکثر محموله افزایش چشمگیری یافته است.سری 200 تولید اسپانیا و سری 220 تولید اندونزی است.
قسمت حمل بار

CN-235-300
این گونه ارتقا یافته مدل 200- توسط CASA می باشد.اویونیک این هواپیما توسط شرکت معظم Honeywell تامین شده است.از دیگر ارتقاهای این پرنده می توان به کابین تحت فشار بهتر و حق انتخاب برای Twin Wheel کردن ارابه فرود نام برد.
CN-235-330 Phoenix
این گونه توسط شرکت IPTN اندونزی معرفی شده است.انها سعی داشتند با استفاده از اویونیک شرکت Honeywell و همچنین سیستم هشدار زودهنگام ARL-2002 EW و همینطور رساندن حداکثر وزن برخاست هواپیما به 16.800 کیلوگرم که معادل 370237 پاوند است,CN-235 را ارتقا بدهند و در راستای نیاز نیروی هوایی استرالیا به هواپیمای ترابری تاکتیکی گام بردارند اما به دلیل مسائل مالی این پروژه لغو شد.

CN-235 MPA
گونه گشت دریایی

HC-144 Ocean Sentry
این هواپیما در واقع انتخاب گارد ساحلی امریکا برای جایگزینی هواپیمای کوچک HU-25 Guardian است

پیشرانه General Electric CT7-9C

مشخصات فنی :[/color][/size]
کشور سازنده : اسپانیا
شرکت سازنده : CASA
خدمه : 2نفر
طول : 21.40 متر
فاصله نوک دو بال : 25.81
ارتفاع : 8.18
تعداد مسافر : 44 نفر
حداکثر بارگیری : 6000 کیلوگرم (در حالت ترابری)
وزن (خالی) : 9800 کیلوگرم
وزن (با حداکثر بارگذاری) : 15100 کیلوگرم
پیشرانه : دو عدد موتور توربوپراپ مدل General Electric CT7-9C با حداکثر توان 1395 (kw) برای هر کدام
حداکثر سرعت : 640 کیلومتر در ساعت
برد : 3910 کیلومتر[/align]
[align=center]منبع[/align]

http://gallery.military.ir/albums/userpics/an_22_l8.jpg

An-22 یا Antei هواپیمای ترابری عظیم الجثه ای است که مدتی بزرگترین هواپیمای دنیا بود اما بعد با ورود C-5 و An-124 این عنوان را از دست داد.اما هنوز هم به عنوان بزرگترین هواپیمای توربوپراپ دنیا محسوب می شود.اولین حضور این هواپیما به سال 1965 و در نمایشگاه هوایی پاریس بر می گردد.
طراحی و تولید
در اواخر دهه ی 50 نیروی هوایی شوروی به هواپیمایی با قابلیت جا به جایی حجم عظیمی بار و تجهیزات نیاز داشت که بتواند مکمل An-8 و An-12 های نیرو باشد.این طرح در واقع با کد An-20 مطرح بود که هواپیمایی بال بالا و چند موتوره بود.در اوایل 1960 شوروی ها نمونه ی چوبی این هواپیما را در کیف ساختند و با کد -100 شناخته شد.اما اولین پیش نمونه ی این هواپیما در 27 فوریه 1964 به پرواز در آمد و به آن لقب Antheus دادند.بعد از 4 ماه این هواپیما در نمایشگاه هوایی پاریس شرکت کرد.هواپیماهای An-22 در تاسیسات تاشکند تولید می شدند و اولین هواپیما به اسکادران ترابری واقع در پایگاه هوایی ایوانوا تحویل داده شد.
http://gallery.military.ir/albums/userpics/an_22_l7.jpg

هواپیما برای ایفای نقش ترابری استراتژیک طراحی شده بود و بیشتر برای حمل چتربازان به همراه نفربرهای BMD-1 شان اختصاص یافته بود.قابلیت حمل بار این هواپیما از دیگر هواپیمای باری نیروی هوایی شوروی,An-12,بسیار بیشتر بود.این هواپیما قادر به انجام عملیات در باندهای نا آماده و کوتاه است و این امکان را به چتر بازان می دهد که عملیات خود را به سهولت انجام دهند.به مانند Tu-114,این هواپیما نیز از 4 موتور با پروانه خلاف گرد استفاده می کند.موتورها نیروی تراست بسیار بالایی و باعث ایجاد فشار هوا در بالای بال ها و فلپ های بزرگ این هواپیما می شود.ارابه ی فرود این هواپیما سخت تر طراحی شده تا هواپیما قادر به انجام عملیات در زمینهای نا آماده را داشته باشد.البته در مدل های اولیه این هواپیما قابلیت تنظیم فشار باد تایر ها در پرواز برای ایمنی هر چه بیشتر در زمان فرود را داشت که در مدل های بعدی حذف گردید.
کابین
http://gallery.military.ir/albums/userpics/1211505.jpg

طراحی An-22 همان طراحی هواپیماهای باربری معمول است.به صورتی که بالهای بزرگ این هواپیما در بالای بدنه قرار گرفته و حدود 33 متر فضا برای بارها در نظر گرفته شده.حجم این قسمت نیز 639 متر مکعب است.قسمت جلوی این هواپیما نیز Pressurize شده است و می تواند بین 5 تا 8 نفر خدمه یا 25 مسافر را در خود جا دهد.اما فشار هوا در قسمت بار هواپیما فقط 3.55 PSI یا 0/245 Bar است.البته در این قسمت یک تیغه قسمت اصلی بار هواپیما را از قسمت بارهای سبکتر جدا می کند.این توانایی باعث می شود که در حین عملیات چتر بازان,در عقب هواپیما در پرواز باز شود و مشکلی برای بار بوجود نیاید.An-22 تا بحال چند رکورد از خود بجای گذاشته است.در نگاه اول به نظر می رسد An-22 نمونه بزرگتر شده ی An-12 است.هر چند دم H شکل هواپیما این مسئله را کمرنگ تر می کند.مزایای این دم ها برای An-22 عملکرد بهتر موتورها و جایگیری بسیار آسان تر هواپیما در آشیانه(به دلیل طراحی دم)است.
پیشرانه توربوپراپ Kuznetsov NK-12MA
http://gallery.military.ir/albums/userpics/Museum_Finnland_Kuznetsov_Triebwerk.jpg

تاریخچه ی عملیاتی
این هواپیما اصلا برای نیروی هوایی شوروی و ایرفلوت ساخته شده بود.بعضی از یگان های An-12 به سرعت An-22 را به خدمت گرفتند. در خلال حمله شوروی به افغانستان,An-22ها بیشتر سربازان چتر باز شوروی را به کابل , قندهار و بگرام انتقال می دادند. در سال 1984 این هواپیماها هلیکوپترهای Mi-8 را به اتیوپی حمل می کردند سال 1986 و واقعه ی چرنوبیل ماموریت مهمی برای این هواپیما بود.چرا که تمامی موادهای آلوده را از چرنوبیل انتقال می دادند.
در سال 1987 این هواپیما تسلیحات نظامی به آنگولا حمل کرد.همچنین در زلزله ی ارمنستان بازهم این An-22 بود که در عملیات کمک رسانی حرف اول را می زد. در نمایشگاه Le Bourge پاریس در سال 1988 حضور داشت.
بعد از فروپاشی شوروی بسیاری از سربازان امنیتی داخلی با این هواپیما انتقال پیدا کردند. در سال 1995 و جنگ بوسنی این هواپیما شرکت داشت. تخمین زده می شود حدود 45 فروند ازین هواپیماها باقی مانده است.هر چند رفته رفته جای خود را به هواپیمای بزرگتر و پیشرفته تر An-124 می دهد اما هنوز یکی از اسب های بارکش روسیه همین هواپیماست.1 فروند ازین هواپیما نیز در Antonov Airlines فعالیت می کند و به جا به جایی بارها و سفارشات غیر نظامی می پردازد. نمونه ای ازین هواپیما با گنجایش 724 مسافر در قسمت بالا و پایین در شرف ساخته شده بود که این پروژه لغو شد.(توجه داشته باشید حداکثر گنجایش مسافر در بویینگ 747 ,400 الی 500 نفر است!)
قسمت حمل بار
http://gallery.military.ir/albums/userpics/an_22_l9.jpg

نمونه های مختلف
An-22
نمونه های اولیه با دماغه ی شیشه ای که در کیف و تاشکند ساخته می شدند.جمعا 40 فروند ازاین مدل تولید شد.
An-22A
مدل بهبود یافته با سیستم استارت هوایی,سیستمهای الکتریکی تغییر یافته و ادوات و تجهیزات ناوبری و رادیوی بهتر.28 فروند ازین مدل در تاشکند ساخته شد.
مشخصات کلی :
کشور سازنده : اتحاد جماهیر شوروی
شرکت سازنده : آنتونوف
سال ورود به خدمت : 1969
خدمه : 5 نفر
طول : 57.9
فاصله نوک دو بال : 64 متر
ارتفاع : 12 متر
وزن : 115 تن
وزن (با حداکثر بارگذاری) : 250 تن
پیشرانه : 4 عدد موتور توربوپراپ مدل Kuznetsov NK-12MA مجموعا با حداکثر توان 60000 اسب بخار
حداکثر سرعت : 740 کیلومتر در ساعت
برد : 11950 کیلومتر
برد (با حداکثر بارگذاری) : 5250 کیلومتر
حداکثر وزن قابل بارگذاری : 80 تن
بارگذاری استاندارد : 50 تن (با قابلیت حمل 290 سرباز با تجهیزات کامل رزمی)[/align]

[align=center]منبع[/align]

در اوایل دهه ی 80 و ورود جهان به نقطه ی عطف رقابت تسلیحاتی غرب و شرق ، توان نظامی دو طرف با استفاده از هزاران کلاهک اتمی که قادر بود بارها حیات را روی کره ی زمین از بین ببرد ، روز به روز در حال افزایش بود . در این برهه ، کارشناسان نظامی در شوروی و آمریکا با مشاهده ی قدرت غیر قابل کنترل تسلیحات هسته ای ، دست به تولید سیستمها و ادوات پیشرفته برای تضمین بقای ارکان حکومت این کشورها ، حتی پس از یک جنگ اتمی تمام عیار بودند که از میان آنها میتوان به پناهگاه های مجهز و وسیع زیرزمینی و سیستم های کنترل خودکار تسلیحات اتمی اشاره کرد .

هواپیماهای فرماندهی مخصوص ریاست جمهوری ، یکی از محصولات جالب و غیر متعارف این برهه ی حساس است که حتی امروزه نیز ، رنگ و بوی دوران پر تنش جنگ سرد را با خود دارند . هواپیمای IL-86VKP یکی از همین هواپیماهاست که در دوران جنگ سرد برای حفظ مقامات عالی مقام نظامی و سیاسی ، از جمله رهبر شوروی ، در مقابل انفجارهای اتمی و امکان نظارت و فرماندهی نیروهای مسلح حتی پس از جنگ اتمی ، طراحی و ساخته شد . امروزه نیز این هواپیما بصورت 24 ساعته در حالت آماده باش قرار دارد تا مقامات سیاسی ، و در راس آن رییس جمهور فدراسیون روسیه را از حملات اتمی حفظ کند .

عبارت VKP مخفف Vozdushnyy Komahndnyi Punkt به معنای پست فرماندهی هوابرد است ، این هواپیما که در ناتو با کد Maxdome و در ارتش روسیه با کد Aimak شناخته میشود . گفته میشود اولین تست این هواپیماها در تابستان 1985 انجام شده و تولید آن از سال 1987 آغاز گردیده . از این هواپیما که بر پایه ی هواپیمای مسافربری IL-86 ساخته شده است ، 3 نمونه تولید شده که یک فروند برای رییس جمهور روسیه (با نام IL-86VKP) و 3 فروند دیگر با نام IL-80 برای مقامات نظامی ارتش روسیه ساخته شده است که با کدهای 'SSSR-86146', 'SSSR-86147'، 'SSSR-86148' ، 'SSSR-86149' شناخته میشوند .

این هواپیما بطور ویژه برای مقابل با اثرات انفجار اتمی مقاوم گردیده ، بدنه هواپیما با مواد جاذب امواج الکترومغناطیسی ، حرارت و نور (Flash) تقویت شده است تا اثرات ناشی انفجار اتمی بر سیستمهای ناوبری و ارتباطی هواپیما تاثیر نگذارد ، برخی درها و تمام پنجره های این هواپیما (بجز پنجره ی کاکپیت) برای جلوگیری از ورود نور خیره کننده و امواج الکترومغناطیسی حذف شده اند و پنجره های طرفین کاکپیت هم با لایه های منحرف کننده امواج الکترومغناطیسی تقویت شده اند . این هواپیما همچنین از سیستم تهویه هوای مخصوص برای تصفیه هوای ورودی از گرد و غبار اتمی استفاده میکند .

هواپیمای IL-80VKP مجهز گستره ی وسیعی از تجهیزات ارتباطی و ناوبری جهت ارتباط مقامات نظامی و سیاسی روسیه با نیروهای مسلح این کشور و بقیه مراکز حساس است . برجستگی بالای بدنه ی این هواپیما محل استقرار تجهیزات پیشرفته ارتباط ماهواره ای است که به رییس جمهور روسیه امکان ارتباط امن با نیروهای مسلح و مراکز سیاسی از طریق شبکه ماهواره های مخابراتی نظامی Molnyia و ماهواره های سری جدیدتر را میدهد . علاوه بر این ،IL-80VKP مجهز به انتن های ارتباطی رادیویی در بقیه قسمتهای هواپیماست . طبق گزارشات ، یکی از این آنتن ها که در دم هواپیما نصب شده ، برای ارتباط رادیویی در باند VLF (فرکانس 3 تا 30 کیلوهرتز) میباشد که احتمالا جهت ارتباط مستقیم رییس جمهور روسیه با زیردریایی های اتمی استراتژیک نصب گردیده است .

این هواپیما دارای قابلیت سوختگیری هوایی بوده و دو پاد ژنراتور توربینی 9.5 متری برای تامین انرژی الکتریکی تجهیزات ناوبری و ارتباطی هواپیما در زیر بالها و کنار بدنه نصب شده اند . این پاد ها از یک ورودی هوا (Intake) در قسمت راست ، خروجی جت در قسمت انتهایی و چند ورودی هوایی جانبی در طرفین پاد استفاده میکند . در نوک این پاد ، یک نورافکن برای فرود نصب شده است .

طبق اطلاعات موجود ، این هواپیماها در حال حاضر در لشگر هوابرد مخصوص 8ام نیروی هوایی روسیه در حال خدمت بوده و در فرودگاه نظامی Chkalovsky در 30 کیلومتری شمال شرقی مسکو مستقر هستند . این 4 هواپیما با کد های هواپیماهای مسافربری بین المللی RA-86147, RA-86148, and RA-86149. RA-86147 ثبت شده اند و با رنگ شرکت مسافربری هوایی Aeroflot رنگ آمیزی شده اند .

منبع :
http://www.globalsecurity.org/military/world/russia/il-87.htm
http://en.wikipedia.org/wiki/Ilyushin_Il-80
http://articles.janes.com/articles/Janes-Aircraft-Upgrades/Ilyushin-Il-86-VKP-Command-Post-Russian-Federation.html

مترجم و گرد آورنده : Cheka

هواپیمای ترابری جدید چینی ها شباهت های ساختاری و ظاهری بسیاری به سی-130 هرکولس دارد اما در برخی از مؤلفه های کارایی از آخرین نمونه آن برتر است.

به گزارش گروه دفاع و امنیت مشرق، چین آزمایش پرواز هواپیمای ترابری جدید خود با نام Y-9 را آغاز کرد. این اتفاق توقف پروژه چند سال پس از شروع آن به وقوع می پیوندد. این هواپیمای چهار موتوره مشابه سی-130 امریکایی است.

تلاشهای اولیه پرجمعیت ترین کشور چشم بادامی جهان برای طراحی هواپیمای ترابری تاکتیکی متوسط جدید به سال2001 بازمی گردد. در این سال پروژه وای-8ایکس برای برآوردن نیازهای نیروی هوایی ارتش چین آغاز شد تا به عنوان یک هواپیمای ترابری تاکتیکی اندازه متوسط و پیشرفته جایگزین هواپیمای سالخورده وای-8 شود. اهداف این پروژه توسعه یک هواپیمای ترابری توربوپراپ چند منظوره بود که بتواند در برخی شاخصه ها به سی-130جِی سوپرهرکولس آمریکایی نزدیک یا از آن بهترباشد. اعتقاد بر این است که توسعه این هواپیما با کمک بخشی از شرکت آنتونف که در اوکراین مستقر است انجام شده است.

این هواپیما در نمایشگاه هوایی سال 2002 «ژوهای» با نام وای-8ایکس به عنوان طرحی مفهومی معرفی شد و سپس در سال 2005 گروه صنایع هوایی شانژی از طرح هواپیمای چندمنظوره ترابری وای-9 خود پرده برداری کرد که به نظر می رسد با پروژه وای-8ایکس جایگزین شده است. اما مشکلات کنترل کیفیت و پرسنل باعث توقف پروژه پس از چند سال شد. در سال 2008 این پروژه پس از یک توقف دو ساله مجددا پیگیری شد و به گفته منابع قرار بود نخستین پرواز وای-9 در 5 نوامبر 2010 به انجام رسد.

وزن(جرم) وای-9 حدود 77 تن بوده و از چهار موتور توربوپراپ نیرو می گیرد. این هواپیما از توان حمل 25 تن بار یا 132 نفر چترباز برخوردار است. این هواپیما چهار خدمه و سرعت پیمایشی 650 کیلومتر بر ساعت دارد و برد عبوری آن به 7800 کیلومتر می رسد.

وای-9 اساسا نمونه کشیده ای از هواپیمای 61 تنی وای-8 چین است که خود نمونه کپی شده و ارتقاء یافته از آنتونف-12 روسی به شمار می رود. آنتونف-12 مانند سی-130 در دهه 1950 توسعه یافت و هنوز توسط شرکت های باربری در دنیا استفاده می شود. 1200 فروند آنتونف12 بین سالهای 1957 تا 1973 و صد فروند وای-8 از سال 1981 تولید شده در حالی که نزدیک به 2300 فروند سی-130 تا کنون تولید شده است.
در مقایسه با وای-8، وای-9 از کابین بار جدید، سامانه بارگیری و تخلیه بار سریع، موتورهای ارتقاء یافته، ملخ 6 پره و «کابین شیشه ای» برخوردار است. این هواپیما برای هر دو منظور نظامی و غیرنظامی قابل بکارگیری است.

موتورهای توربوپراپ هواپیمای وای-9

بالهای وای-9 بر فراز بدنه نصب شده و چهار موتور آن زیر لبه حمله بالها نصب شده اند. درب بارگیری عقب که مانند یک سطح شیبدار(رمپ) طراحی شده امکان بارگیری بهتری را به آن داده است. ارابه فرود اصلی از نوع چهارچرخ و ارابه فرود دماغه دارای دو چرخ است. بارهای این هواپیما شامل خودروهای نظامی، بالگردها، کانتینرهای بار، پالتها و چتربازها است. امکان رهایی چتربازان از چند محل در هواپیما و نیز تجهیزات بزرگ مجهز به چتر از این هواپیما وجود دارد. وای-9 امکان حمل 106 سرباز را در صندلی یا 132 چترباز مسلح یا 72 برانکار حمل مجروحین را دارد.

طول، عرض و ارتفاع کابین بار این هواپیما به ترتیب 16.2، 3.2 و 2.35 متر، وزن خالی آن 39 تن، بیشینه وزن بار 30 تن و بیشینه وزن هواپیما 77 تن، ارتفاع پرواز پیمایشی آن 9000 متر و بیشینه آن 10400 متر و مداومت پروازی آن 12 ساعت است.
چین تمایل به کاهش وابستگی خود به هواپیماهای ترابری روسی دارد و به موفقیت آخرین نمونه آخر سی-130 یعنی سی-130جِی توجه نموده که 79 تن وزن و سه خدمه داشته و می تواند حدود 22 تن بار یا 92 چترباز را حمل نماید. سرعت پیمایشی سی-130جِی حدود 644 کیلومتر بر ساعت و برد عبوری آن 7400 کیلومتر است.

وای-9

کابین بار وای-9 امکان بارگیری و تخلیه سریع را به آن می دهد. این هواپیما چهار خدمه دارد. در کابین آن 6 نمایشگر چندمنظوره نصب شده و به سامانه های ناوبری و مخابراتی و سامانه هایی برای پرواز ایمن در تمام شرایط آب و هوایی مجهز شده است. این هواپیما به چهار موتور توربوپراپ دبلیو-جِی-6سی مجهز شده که توانی برابر با 5100 اسب بخار با ملخ های 6 پره کامپوزیتی خود تولید می کند که از طراحی جدید برخوردار است. بدین ترتیب کارایی در دما و ارتفاع بالا افزایش می یابد.

برای مقایسه، توان موتورهای رولزرویس سی-130جِی که آن هم از ملخ 6 پره با طراحی جدید بهره می برد حدود 4640 اسب بخار است.
چین در گذشته از نمونه های غیر نظامی سی-130 استفاده نموده است بنابراین کارشناسان چینی با طراحی آن آشنا هستند. طراحی های زیادی در اواخر نیمه دوم قرن گذشته را می توان نام برد که به صورت کاملاً نو نبوده اند. به عقیده برخی کارشناسان بهترین راه، گرفتن ایده های گذشته و بازترکیب آنها با طراحی های جدید با استفاده از فناوری های نو برای تولید هواگردهای جدید است.

سی-130جِی

به گزارش مشرق، مقایسه ظاهری و مشخصات وای-9 و سی-130جِی نتایج جالبی در بر دارد. پیکربندی این دو هواپیما دارای شباهتهای بسیاری است؛ شکل بالها و چهار موتوره بودن را همانند هواپیمای ترابری نظامی ایرباس400ام می توان ناشی از قرارگیری این هواپیماها در یک رده کاری و با مأموریتهای مشابه دانست. شکل دم عمودی و افقی وای-9 نیز مشابه سلف خود، وای-8 باقی مانده و شکل کلی کابین بار و دماغه نیز یادآور هواپیمای آنتونف-70 است که تاکنون از لحاظ تجاری موفق نبوده است.

اما از نظر شاخصه های پروازی و کارایی، این هواپیما در برخی از زمینه ها از سی-130جِی برتر به نظر می رسد به عنوان مثال توانایی عادی حمل بار این هواپیما که در منابع 25 تن ذکر شده به میزان قابل توجی بالاتر از عدد 21722 کیلوگرم سوپرهرکولس است که در سایت اینترنتی سازنده آن به چشم می خورد. البته بیشینه بار قابل حمل برای وای-9 در برخی منابع 30 تن عنوان شده که با توجه به توان مناسب موتورهای آن دور از واقعیت نیست.

هرچند وزن خالی وای-9 حدود 5 تن بیشتر از سوپرهرکولس می باشد اما بیشینه برد آن چهارصد کیلومتر از رقیب آمریکایی خود بیشتر است.

با وجود اینکه اطلاعات کامل از وای-9 منتشر نشده اما تا همین جا تصمیم جدی چینی ها برای رقابت با سوپرهرکولس مسجل است. با توجه به اینکه نمونه های مختلف سی-130 در بیش از 40 کشور دنیا و برای چندین دهه در حال خدمت است شاید بتوان در پس پرده این هدفگذاری چینی ها اهداف اقتصادی را دنبال کرد. برخی از خریدارن هرکولس که امروز در صف مقابل سازنده آن یعنی آمریکا قرار دارند یا به دلایل مختلف از ارتقاء یا دریافت نمونه های قدرتمند آن مانند سوپرهرکولس محروم هستند، از طرفی کارایی بالای سی-130 آنها را مجذوب کرده می توانند از مشتریان بالقوه این پرنده جدید چینی به شمار روند. مثلاً کشور پاکستان که البته از توانایی بالایی در تعمیرات هرکولسهای خود برخوردار است و روابط بسیار گسترده ای در زمینه هواپیماهای نظامی با چین دارد ممکن است برای تقویت ناوگان ترابری خود به این هواپیما رو آورد.

کشورمان ایران نیز از پیش از انقلاب کاربر چند ده فروند هرکولس در چند مدل بوده و در جنگ تحمیلی به طور گسترده ای از این هواپیما در نقش های مختلف بهره برده است. بنابراین نهاجا به خوبی بر ارزش چنین پرنده هایی واقف است و پروژه ارتقاء سی-130 که توسط وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح اجرا شده نشان دهنده اهمیت این نوع از هواپیمای ترابری در آینده است. بخصوص کاهش ناوگان سی-130 ها با وقوع سوانح بسیار که منجر به از دست رفتن حدود 10 فروند از این هواپیماها گشته و تلاش برای ساخت نمونه باری هواپیمای توربوپراپ ایران140(که البته از نظر کارایی با نیمی از سی-130 هم قابل قیاس نیست!) نیاز به بازسازی ناوگان ترابری های توبوپراپ را روشن تر می نماید. بنابراین شاید ابراز تمایل به این پرنده جدید چینی از سوی نیروهای مسلح کشورمان پدیده ای دور از انتظار نباشد.

http://www.mashreghnews.ir/fa/news/59938/سی130-چینی-در-راه-آسمان-+عکس

DHC-5 Buffalo هواپيماي ترابري چند منظوره توربوپراب كانادايي است كه مابين سالهاي 1965 الي 1972 در شركت de Havilland Canada و بنا بر سفارش نيروي هوايي ايالات متحده امريكا توليد شده است.اين هواپيما بر اساس طرح هواپيماي قديمي تر و موتور پيستوني ساخت اين شركت يعني DHC-4 Caribou طراحي و ساخته شده است.

بارز ترين ويژگي اين هواپيما توانايي برخاستن ان در باندهاي پروزاي بسيار كوتاه ميباشد(STOL) به طوريكه قادر است با طي مسيري بسيار كوتاه(حتي كوتاهتر از مسير مورد نياز هواپييماهاي سبك) از زمين بلند شود .

اين هواپيما اولين پرواز خود را در سال 1961 انجام داد اما بدليل طولاني گشتن زمان فاز ازمايشي ان ،تا سال 1965 تنها 4 فروند بوفالو توليد و به نبروي هوايي امريكا تحويل داده شد.و سرانجام بابت مشكلاتي كه در برنامه ساخت و روند تحويلي DHC-5 Buffalo بوجود امد و با وجود اينكه شركت كانادايي برنده مناقصه برگزار شده توسط نيروي هوايي امريكا گشته بود موفق به عقد قرارداد با نيروي هوايي امريكا نشد و مقامات امريكايي را مجبور كرد تا قراردي با شركت Fairchild Aircraft براي ساخت هواپيماي C-123 Provider منعقد نمايند.

در اوايل دهه هشتاد مسولان شركت de Havilland Canada تلاشهايي براي ايجاد اصلاحاتي در DHC-5 Buffalo را اغاز نمودند تا بتوانند اين هواپيما را بعنوان يك هواپيماي غير نظامي مسافربري در بازار هاي جهاني به فروش برسانند. و پس از اعمال يكسري تغييرات اين هواپيما از هواپيماي ترابري نظامي به هواپيماي مسافري تغيير كاربري كرد اما با سقوط يك فروند DHC-5 Buffalo مسافربري در نماشگاه هوايي 1984 فارنبورگ اين پروژه نيز به پايان رسيد.

در اوايل دهه هفتاد ، ناسا گونه اي از اين هواپيما را كه C-8A Buffalo ناميده ميشد و با اعمال تغييراتي در گونه پايه ان به پرواز در اورد.از جمله تغييرات صورت گرفته ميتوان به بالهاي جديد ساخت بويينگ با دهانه كوتاهتر و بكار گيري 4 فروند موتور توربوفن ساخت Rolls-Royce نام برد.

C-8A Buffalo اولين پرواز ازمايشي خود را در سال 1972 انجام داد .اين هواپيما بطور مشترك توسط مرکز پژوهشی ایمز ناسا و دپارتمان صنعتي كميسيون بازرگاني كانادا(DITC) بكار برده ميشود.

NASA-Boeing QSRA

در سال 2008 شركت هواپيما سازي Viking Air كه گواهينامه توليد DHC-5 Buffalo را در اختيار خود دارد اعلام كرد كه تصميم دارد تا توليد گونه اي جديد از اين هواپيما را در كارخانه واقع در ویکتوریا، بریتیش کلمبیا يا كارخانه واقع در شهر کالگری از سر بگيرد.

نمونه جديد توليد شده مجهز به دو موتور توربوپراب Pratt & Whitney Canada PW100 ، كاكپيت شيشه اي ،دستگاه تقويت ديد(night vision goggle) ، سيستم(Enhanced Vision System(EVS خواهد بود.قرار است DHC-5هاي جديد با گونه هاي قديمي تر موجود در نيروي هوايي كانادا جايگزين گردند.

سابقه عملياتي

در سال 1965 يك فروند DHC-5 متعلق به نيروي هوايي امريكا به مدت 3 ماه به پايگاه هوايي Bien Hoa در ويتنام جنوبي منتقل گرديد و در طول اين مدت تنها 2 بار به پرواز در امد و به جابجايي سربازان پرداخت.

همچنين DHC-5 در نيروي هوايي سلطنتي كانادا در نقش هواپيماي ترابري نظامي و مسافربري به ايفاي نقش پرداخته است.اين نيرو در ابتدا 15 فروند DHC-5 را براي استفاده در نقش هواپيماي ترابري تاكتيكال سفارش داد و كمي بعد اين 15 فروند به اسكادرانهاي 424 و 413 و 442 گشت و نجات انتقال داده شدند.همچنين اسكادران 426 نيروي هوايي كانادا يك فروند DHC-5 را بعنوان هواپيماي اموزشي در خدمت خود گرفت.

همچنين در سال 1979 سه فروند DHC-5ي كانادايي نيز براي انجام عملياتهاي انتقال نيرو در منطقه خاور ميانه در اختيار نيروهاي سازمان ملل قرار گرفتند.

در سال 1974 نيز يك فروند هواپيماي DHC-5 كانادايي توسط موشك سام شليك شده توسط ارتش سوريه سرنگون شد و 9 سرنشين ان كشته شدند


DHC-5D نيروي هوايي مصر

http://gallery.military.ir/albums/userpics/thumb_800px-EAF_-_DHC-5D.jpg


گونه هاي مختلف

DHC-5 Buffalo

نمونه اوليه توليد شده به سفارش نيروي هوايي امريكا،دو موتوره،ترابري تاكتيكال و چند منظوره با قابليت نشست و برخاست از باندهاي بسيار كوتاه.4 فروند از اين گونه ساخته و تحويل ارتش امريكا داده شد

DHC-5A

ترابري چند منظوره براي تحويل به نيروي هوايي كانادا(CC-115) ،برزيل و بوليوي

DHC-5B

مجهز به دو موتور توربوپراب General-Electric CT64-P4C

DHC-5C

مجهز به دو موتور توبوپراب Rolls-Royce Dart RDa.12

DHC-5D

گونه بهبود يافته مجهز به دو متور توبوپراب CT64-820-4 ساخت جنرال هر يك الكتريك با توان 2,336 كيلو وات

DHC-5E Transporter

گونه غير نظامي مسافري

NASA / DITC C-8A

تقويت موتور و طراحي مجدد بالها-يك فروند ساخته شده جهت انجام كارهاي تحقيقاتي

XC8A ACLS

مجهز به سيستم فرود با بالشهاي بادي-يك فروند جهت تحقيقات

NASA / Boeing QSRA C-8A

يك فروند ساخته شده با همكاري شركت بويينگ-4 موتور توربوفن

CC-115

DHC-5A هاي تحويلي به نيروي هوايي كانادا

Viking DHC-5NG Buffalo NG

گونه اي كه قرار است در اينده با طراحي جديد در شركت Viking Air ساخته شود.

مشخصات فني:

تعدا خدمه : 3 نفر (خلبان،كمك خلبان و كروچيف)

ظرفيت حمل سرباز : 41 سرباز با تجهيزات كامل يا 24 برانكارد

توانايي حمل بار : 18 هزار پوند يا 8.164 تن

درازاي هواپيما : 79 فوت يا 24.08 متر

طول بالها : 29.26 متر

ارتفاع : 8.73 متر

مساحت بال : 87.8 متر مربع

وزن خالي : 11.414 تن

حداكثر وزن برخاست : 23.336 تن

پيشرانه : 2* موتور توربوپراب CT64-820-4ساخت جنرال الكتريك هر يك با توان 2,336 كيلو وات

كارايي:

حداكثر سرعت : 467 كيلومتر بر ساعت در ارتفاع 10 هزار پايي

حداقل سرعت واماندگي : 124 كيلومتر بر ساعت

شعاع عملياتي : 691 مايل يا 1112 كيلومتر

سقف پروازي : 31 هزار پا يا 9450 متر

نرخ صعود : 11.8 متر بر ثانيه

ترجمه از Hexman.military.ir[/align]

ُسی 5 گالاکسی،غول ترابری ابالات متحده[/align]

پس از پایان مراحل ساخت اولین فروند،قیمت تمام شده و وزن نهایی سی.5 از موارد پپیش بینی شده بسیار فراتر رفت،در حالی که از نظر استحکام سازه ای هم ظعیف تر از حد مطلوب بود.بنا به آزمایش های استاتیکی،سازه بالها فقط 84% بیشترین بار پیشبینی شده را تحمل میکرد،اما به دلیل ضرورت فوری تعویض هواپیماهای سی-124 و سی-133 ساخت داگلاس،سی5 سریعا برای خدمت آماده شد و اولین C5A در 17 دسامبر 1969 تحویل نیروی هوایی شد.با این حال،ضعف های سازه ای و عملکرد پروازی آن فراموش نشد.

مخازن سوخت سی،17به انداره وزن 6 فانتوم کاملا مسلح گنجایش دارد
[/align]

سی.5 در اواخر جنگ ویتنام و جنگ اعراب و اسراییل(یوم کیپور) خدمات زیادی انجام داد،اما همه این خدمات تحت تاثیر سانحه روز چهارم آوریل 1975 در ویتنام قرار گرفت که به کشته شدن 155 نفر انجامید.این سانحه پس از کنده شدن درهای انتهایی و از دست رفتن کنترل هواپیما رخ داد و باعث شد که اختصاص بودجه برای رفع ضعف خای سازه ای،در اولویت قرار گیرد.به این ترتیب،در اولین اقدام قراردادی برای تعویض بالها منعقد شد تا عمر آنها از نظر پدیده خستگی سازه افزایش یابد.در دهه 1980 همه هواپیماهای تولیدی مشمول طرح تغیر بال شدند.
تولید اولین مدل گالاسکی،یعنی C-5A پس از تکمیل تعداد پیش بینی شده در قرارداد در 1976 متوقف شده بود.اما به دلیل نیازهای روزافزون نیروی هوایی،در 1982 مجددا قراردادی با لاکهید منعقد شد که شامل تولید گالاکسی جدید با موتورهای کمی قویتر،بعضی اصلاحات سازه ای، و تغیرات آیونیکی بود.مدل جدید را C-5B نامیدند.
سی.5 میتواند بارهای سنگین و حجیمی مثل تانک های جنگی،پلهای متحرک،و هلیکوپتر های نیمه سنگین و سنگین را حمل کند،ضمنا به دلیل دماغه بازشونده و در انتهایی، امکان بارگذاری و باربرداری سنگین هم دارد.مثلا سی.5 میتواند 2 تانک ام.1 یا شش فروند هلیکوپتر تهاجمی آپاچی را حمل کند.همچنین هرچند جابجایی سربازان در طرح اولیه سی.5بی لحاظ نشده بود،میتواند 290 سرباز مسلح به همراه تجهیرات مورد نیاز را با آن جابجا کند.گالاسکی با بالهای جدید رکورد های جهانی پرواز مثل بیشترین وزن برخاستن(920.836 پوند) را بدست آورد! و در جنگ خلیج فارس با شرکت در عملیات طوفان صحرا 22.4% از مجموع کل ماموریت های انجام شده ترابری استراتژیک را انجام داد.

گالاکسی در حال تخلیه تاندبورت ها[/align]

سی5 در حال تخلیه بلک هاوک[/align]

-------
انواع مدلها:
C-5A,C-5B
------

----- مشخصات فنی مدل بی ------
نیروگاه
- چهار موتور توبروفن جنرال الکتریک TF39-GE-1C
بیشترین رانش موتور: 191.2 کیلونیوتون
ظرفیت مخازن سوخت درونی: 193.600 لیتر (!)
ابعاد بیرونی
نسبت منظری بال: 7.7
دهانه بال: 67.8 متر
طول وتر بال:
در ریشه 13.8 متر
در نوک 4.6 متر
زاویه پس گرایی بال: 25 درجه
زاویه نصب بال: 3 و 30 درجه
دهانه دم افقی: 21 متر
مساحت دم افقی: 90 متر مربع
مساحت کل ساکان افقی: 24 متر مربع
مساحت کل ساکان عمودی: 21 متر مربع
طول: 75.5 متر (!!!)
ارتفاع: 20 متر (!!!)
ابعاد درونی (کابین تحتانی،بدون رمپ )
طول: 36.9 متر
بیشترین عرض کابین: 5.7 متر
بیشترین ارتفاع کابین: 4.1 متر (!)
مساحت کف کابین: 213 متر مربع (!!! سالن؟ !!! )
ابعاد درونی ( کابین فوقانی)
طول کابین فوقانی پیشین: 12 متر
طول کابین فوقانی پسین: 18.2 متر
بیشترین ارتفاع کابین فوقانی: 2.2 متر
وزن ها
بیشترین وزن سوخت: 150.815 کیلوگرم (تقریبا به اندازه وزن 6 فانتوم مسلح!!! )
بیشترین بارمزد: 132 تن
بیشترین وزن برخواست: 380 تن (!)
بیشترین توان بال: 659 کیلوگرم بر مترمربع
عملکرد پروازی
بیشترین سرعت افقی: 919 کیلومتر بر ساعت
بیشترین سرعت کروز: 900 کیلومتر برساعت
سرعت کروز اقتصادی: 833 کیلومتر بر ساعت
سرعت واماندگی: (در بیشترین وزن فرود، بالچه 40 درجه و موتور غیرفعال) 193 کیلومتر بر ساعت
بیشترین نرخ صعود: 9 متر در ثانیه
مسافت دویدن برای برخواست: 2.9 کیلومتر
مسافت فرود: 1.2 کیلومتر
سقف پرواز خدمتی: 10.8 کیلومتر
برد با بیشترین بارمزد و سوخت زخیره: 10.411 کیلومتر
سایر مضخصات
- قادر به جابجایی 15 نفر در کابین فوقانی پیشین با 75 صندلی برای نیروهای رزمی
- قادر به جابجایی 270 نفر نیروی نظامی در کابین تحتانی
- قادر به حمل دو دستگاه تانک M1 با 6 فروند هلیکوپتر آپاچی با 16 عدد کانتینر 3/4 تنی،یا 10 فروند موشک پرشینگ( با ادوات پرتاب و تجهیزات (!) )

سایر عکسها:

[/align]

در صورت استفاده از این مطلب،درج نام نویسنده و لینک سایت الزامی میباشد[/align]

.

هواپیمای جدید شرکت آنتونوف به نام 148


طراحی آنتونوف 148یک هواپیمای بال بالاو یا تک بال (monoplane)است.که دارای دو موتور جت توربینی نصب شده زیر بال می باشد.این ارایش و شکل, موتورها و ساختار بال را در برابر صدمات اشیای بیرونی fod))حفظ می کند.دارای سیستم عیب یاب خودکارauxiliary power unit است.پیکربندی بال an148با ضریب اطمینان بالا اجازه می دهد که این هواپیما در فرودگاه هایی با تجهیزات کم هم مورد استفاده قرار گیرند.پروازو سیستم ناوبری پیشرفته,نمایشگر هایی با چندین وظیفه وسیستم های مخابراتی an148, را به پرواز در روز وشب تحت شرایط آب و هوایی سخت با وجودجریان های هوا با چگالی بالاقادر می سازد. درون کاکپیت an148 دربردارنده پنج LCD با ابعاد 20*15و 6*8 که ساخت شرکتAVIAPRIBOR است ودران نیز از فناوری ای که در AN70استفاده شده به کار رفته.اما بال وبدنه ان روزامد تر ازجت AN74 است.

آنتونوف 148


انواع AN-148-100 یک هواپیمای منطقه ای ومدل اصلی AN148است.این هواپیما70 نفرو هر کدام را در34اینچ جای می دهد.و در نمونه ای دیگر 80 نفر را جای می دهد.این هواپیما در چند کلاس که مسافرین کمتری دارد ساخته شده به طور نمونه, چهار برابر کلاس های تجاری. برای اپراتورهای سیبری ای هو اپیما های آنتونوف یک نمونه ای ان باوزن کل بیشترو سوخت اضافی ذخیره شده در تانک مرکزی ,افزایش برد از,1.187 به 1.943مایل دریای است. آنتونوف نوع E برد 2.752 مایل را ارائه می دهد.مدل E1 بدون هیچ توقفی موسکو تا ولادیوستک که3.777 مایل است را با44 مسافر پرواز کرده است.همچنین طرح های پیشنهادی ای وجود دارد که نوع 200 این هواپیما که 5.3متر طویلتر است .و90-100 مسافر ضرفیت دارد ساخته شود. قیمتی که برای an148 تعیین شده 18-20 میلیون دلار است شرکت انتونوف به خاطر ارزش عملیاتی ای که 30-25 درصد کمتر از Embraer-170 است ادعای خسارت کرده.در آوریل 2005 اولین an148 توسط شرکت ایلیوشین تحویل گرفته شد.شرکت لیزینگ و شرکت هوایی krasair قرداد اجاره ی 10 هواپیماو حق خرید یا فروش 5 عدد به ارزش 270 میلیون دلاررا امضا کردند.

کابین پیشرفته 148


-------
تعداد سفارش شده تا کنون: 235 فروند (تنها یک فروند به یک خط هوایی روسی تحویل داده شده)
--- مشخصات فنی ----

- دو موتور Momop CIU A-436-148
تراست تیک آف: 62.780 نیوتون
بیشترین بارمزد: (پوند kg 9.000 ( 20.000
خدمه: 2نفر
مصرف سوخت مشخص: ( پوند بر ساعت) kg/n/.h 0.36 تیک آو و kg/n/h 0.62 در ماکزیمم کروز
سرعت کروز: 820-870 km/h
کمترین مسافت برخاست : مایل 1.750
برد: 3600 کیلومتر
سقف پروازی: 12.5 کیلومتر

http://gallery.military.ir/albums/userpics/an148-6.jpg
فضای داخلی هواپیما

مراجع:
http://en.wikipedia.org/wiki/Antonov_An-148
http://fa.wikipedia.org/wiki/آنتونوف-۱۴۸
...
موفق یاشید
[/color]