با سلام خدمت دوستان عزیز میلیتاریست ، در ادامه تاپیک های بررسی عملیات های نظامی و پس از مروری بر عملیات تمرکز ، اینبار به سراغ یکی از معروفترین عملیات های نظامی آمریکا در ایران می رویم تا ضمن بررسی اجمالی این عملیات به برخی از شبهه های مطرح شده در خصوص این عملیات هم بپردازیم.

چنگال عقاب

مقدمه - عملیات چنگال عقاب (Operation Eagle Claw) ، عملیاتی بود که طبق فرمان رئیس جمهور وقت آمریکا ؛ جیمی کارتر ، و با نیت رهائی کارمندان سفارت آمریکا در تهران طرح ریزی شده بود. این کارمندان ( که از این به بعد با لفظ عمومی دیپلمات های آمریکائی از آنها نام می بریم ) پس از تصرف سفارتخانه آمریکا در تهران ، توسط گروهی از دانشجویان که با عنوان دانشجویان پیرو خط امام شناخته می شدند ، به گروگان گرفته شده بودند.

این اقدام یعنی گروگانگیری کارکنان آمریکائی حاضر در سفارت آمریکا در تهران - ( که برخی از آنها دیپلمات های آمریکائی بودند و برخی دیگر از پرسنل نظامی نیروی دریائی و همچنین نیروهای دفتر تهران سازمان سیا ) یکی از پرحاشیه ترین اقدامات صورت پذیرفته پس از انقلاب می باشد که موافقان و مخالفان بسیاری داشته است که هر یک از منظر خود به آن پرداخته اند.

متأثر از پر حاشیه بودن این اقدام ، عملیات رهائی گروگان ها ( که به شکست انجامید) هم بسیار پر حاشیه شده و حرف و حدیث های بسیاری در خصوص آن مطرح گردیده است. لذا بر آن شدیم که این عملیات را از منظر چندین منبع مختلف ( و گاها متضاد) بررسی کنیم تا شاید بتوان تحلیل نسبتا جامعی در خصوص این عملیات ، پدید آورد. لذا اگر گاها در طول تاپیک با نظرات گاها متضادی روبرو می شویم ، بخاطر دیدگاه های نویسندگان مختلف است که نظرات متفاوتی ارائه نموده اند.

تذکر بسیار مهم - مدتی بود که منابع مختلف را برای ایجاد این تاپیک فراهم کرده بودم. اما یک نگرانی بزرگ باعث تأخیر در ارسال این تاپیک شده بود. نگرانی بنده این بود که این موضوع ، پتانسیل زیادی برای بحث های سیاسی و به بیراهه رفتن تاپیک دارد.

لذا از دوستان عاجزانه خواهش میکنم که از پرداختن به حاشیه ها در این تاپیک خودداری کنند تا بتوانیم به اتفاق هم عملیات پنجه عقاب را صرفا از بعد میلیتاریستی و نظامی بررسی کنیم و از انحراف و خدای نکرده قفل شدن تاپیک جلوگیری کنیم.

عملیات چنگال عقاب

(بخش اول : بحران گروگان گیری)

جستار گشائی - تنها 3 روز پس از پیروزی انقلاب اسلامی در 22 بهمن 57 ، یعنی در صبح روز 25 بهمن ماه 1357 ، اعضا و چریک های یک گروه مسلح مارکسیست ( احتمالا سازمان موسوم به چریک های فدائی خلق - م) به سفارت آمریکا در تهران یورش بردند و پس از زد و خورد و تبادل گلوله و گاز اشک آور با تفنگداران دریائی محافظ سفارت آمریکا و پس از تهدید به آتش زدن سفارت و کشتن کارکنان محبوس شده در آن ، درگیری خاتمه یافت و همگی کارکنان سفارت تسلیم شدند. اما با امتناع رهبر انقلاب ایران ، آیت الله روح الله خمینی ، در حمایت از این اقدام ، وزیر خارجه دولت موقت با پشتیبانی نیروهای کمیته های انقلاب اسلامی ، به سفارت وارد شدند و پس از درگیری با چریک های مارکسیست ، آنان را وادار به ترک سفارت نمودند و کارکنان زندانی سفارت آمریکا را آزاد نمایند.

حمله چریک های چپ گرا به سفارت آمریکا در بهمن 57

مدتی بعد یعنی در تاریخ 13 آبان 1358 ، با حمله گروهی از دانشجویان دانشگاه های تهران ( که بعدها با عنوان دانشجویان پیرو خط امام نامیده شدند) به سفارت آمریکا در تهران و به گروگان گرفته شدن 66 دیپلمات آمریکائی ، مجددا این واقعه تکرار گردید. اما این بار و با توجه به اتفاقات به وقوع پیوسته در خاک آمریکا ، رهبر انقلاب ، این حرکت دانشجویان را تائید نمودند و از این واقعه با عنوان انقلاب دوم یاد کردند.

برخی تحلیل گران آمریکائی دو عامل مهم را دلیل حمایت نظام ایران از این اقدام بر می شمارند. دلیل اول ، تصویب قطعنامه ای در اردیبهشت 1358 در سنای آمریکا بود که اعدام مقامات حکومت سابق ایران توسط انقلابیون را محکوم می نمود.( پیش نویس این قطعنامه توسط دو سناتور نزدیک به شاه سابق ایران تهیه شده بود.) دانشجویان ، جریانات مکتبی ( حزب الله ) و همچنین جریانات چپ گرا در آن زمان متفق القول این اقدام آمریکا را دخالت در امور داخلی ایران دانسته و آنرا محکوم کردند.

و اما عامل دوم ، سرنوشت شاه سابق ایران بود. دولت کارتر ( تحت تأثیر و فشارهای ایجاد شده توسط برژینسکی مشاور امنیت ملی دولت ) و علی رغم مخالفت صریح وزارت خارجه آمریکا ، با ورود شاه سابق ایران به کشور آمریکا موافقت نمود. پذیرش شاه و سفر وی به آمریکا ، موجب یادآوری خاطرات تلخ کودتای آمریکائی 28 مرداد و بازگرداندن مجدد شاه ایران به عرصه سلطنت گردید. دانشجویان مسلمان که از نقش سفارت آمریکا در عملیات آژاکس و کودتای 28 مرداد بخوبی آگاهی داشتند ، تصمیم گرفتند تا ضمن اشغال سفارت آمریکا ، هم لانه جاسوسی و کودتای آمریکا را تصرف کنند و مانع وقوع کودتا و یا توطئه ای مجدد بر علیه انقلاب مردمی بشوند و هم از بازتاب بین المللی این کار ، فرصتی برای ابراز انزجار از پذیرش شاه در آمریکا برای خود خلق کنند .

خواهر مری ( معصومه ابتکار) در حال مصاحبه با خبرنگاران خارجی

کودتای آمریکائی 28 مرداد که توسط سفارت آمریکا در تهران هدایت شد

سرانجام بحران گروگان گیری در 30 دی ماه 1359 ، با پذیرش قرارداد الجزایر از سوی دولت های ایران و آمریکا پایان یافت و 52 دیپلمات باقی مانده آزاد شده و به آمریکا بازگشتند. ( 14 دیپلمات زن و سیاه پوست پیش از آن توسط دانشجویان و بخاطر نشان دادن حسن نیت آزاد شده بودند)

در خلال این بحران و ضمن برگزاری مذاکرات دیپلماتیک بین دو کشور ، رئیس جمهور وقت آمریکا ، جیمی کارتر ، دستور طراحی یک عملیات نظامی برای رهائی 52 گروگان آمریکائی را صادر نمود.

عملیاتی که موضوع این تاپیک می باشد. 

خوب با این مقدمه نسبتا طولانی به سراغ بحث اصلی تاپیک یعنی عملیات چنگال عقاب می رویم.

عملیات چنگال عقاب

(Operation Eagle Claw)

شناخت فرودگاه طبس : طبس شهر کوچکی در شمال شرقی یزد و غرب بیرجند است. این شهر دارای یک فرودگاه خاکی موقت است که سال ها قبل از انقلاب و به هنگام وقوع زلزله طبس ، توسط نیروی هوائی ایران و برای کمک به زلزله زدگان ساخته شد.

شهر طبس پس از زلزله

نیروی هوائی با ایجاد یک سیستم ارتباطی ، بین فرودگاه مذکور و مرکز عملیات نیروی هوائی ، روزانه بوسیله 10 الی 12 فروند هواپیمای C-130 ، نیازمندی های داروئی و غذائی زلزله زدگان را به فرودگاه مزبور حمل و در مراجعت ، مجروحین را به بیمارستان های تهران و سایر شهرستان ها تخلیه می نمود.

پس از خاتمه عملیات کمک رسانی ، چون اداره هواپیمائی کشوری نیاز به این فرودگاه نداشت و از طرفی مسئولیت حفاظت فرودگاه را قبول نکرد ؛ نیروی هوائی با ایجاد چند کانال در فواصل مختلف باند پروازی را غیر قابل استفاده نمود. ولی طرحی وجود داشت تا در صورت نیاز ، مجددا آن را عملیاتی و قابل استفاده نماید.

فرودگاه مزبور در زلزله بعدی که مقارن با دوران انقلاب بود ، مجددا عملیاتی گردید. ولی از اینکه آنرا مجددا غیر عملیاتی کرده باشند اطلاعی در دست نیست و ظاهرا این بار فرودگاه همان طور ، به حال خود رها شده است.

این که چرا نام طبس و آن فرودگاه موقت ، بر سر زبان ها افتاد ؛ به علت سانحه ای است که پرنده های نظامی آمریکائی ، در عملیات نافرجام برای نجات گروگان های آمریکائی ، دچار آن شدند و هشت نظامی آمریکائی و یک ایرانی که سمت مترجم را داشت ، جان خود را از دست دادند و کشته شدند.

ادامه دارد ...

منابع مورد استفاده در انتهای تاپیک معرفی می شوند.

=====================================================

پ.ن 1 : دوستانی که پسندیدند مثبت را فراموش نکنند. 

پ.ن 2 : بخاطر کثرت منابع مورد بررسی ؛ حجم بالائی از دیتا و اطلاعات گرداوردی شده است که پرداختن به همه آنها در یک پست میسر نیست. لذا از صبر و تحملی که دوستان عزیز به خرج میدهند تا مطالب دنباله دار تاپیک به سرانجام برسد. پیشاپیش سپاسگذارم.

منفک شده از تاپیک تحولات یمن

1399/11/09

تاپیکهای مرتبط با محوریت حمله به آرامکو

UAV kent 2.0 concept: عملیات تن ماهی

سپر صحرا : بررسی شبکه دفاع هوایی ارتش عربستان سعودی

 منابع یمنی : شلیک موشک قاهر1 به شرکت نفت آرامکو در جیزان عربستان

عملیات سقوط (زوال)

عملیات سقوط عملیات پیشنهادی متفقین کمی قبل از پایان جنگ دوم جهانی  برای حمله به مجموعه جزایر ژاپن در شرق آسیا بود. با این حال ، عملیاتِ طرح ریزی شده در پی حمله اتمی به هیروشیما و ناکازاکی، اعلان جنگ شوروی و حمله به منچوری لغو شد. این عملیات دو بخش داشت .

عملیات المپیک و عملیات تاج :

بر همین اساس ، عملیات المپیک در نوامبر ۱۹۴۵ برای تسخیر یک سوم از جنوبی ترین جزایر کیوشو و جزیره تازه تسخیر شده اوکیناوا- و استفاده از این جزایر برای مراحل بعدی عملیات برنامه ریزی شده بود. عملیات تاج نیز قرار بود در اوایل سال ۱۹۴۶ برای حمله به دشت کانتو که در نزدیکی توکیو و روی جزیره اصلی هانشو قرار داشت، اجرا شود. پایگاه های هوایی که در کیوشو قرار داشتند و قرار بود در عملیات المپیک تسخیر شوند ، پشتیانی هوایی نزدیک را برای عملیات تاج فراهم می کردند.این عملیات در صورت اجرا بزرگترین عملیات آبی خاکی در تاریخ را رقم می زد.

ماهیت زمین عملیات نیز به گونه ای بود که عملیات دفاعی را برای ارتش  ژاپن آسان می کرد، چرا که می توانستند به دقت نقشه های متفقین را پیش بینی کرده و نقشه های دفاعی خودشان را اجرا کنند که در قالب عملیات کاتسوگوتبیین شده بود  . ژاپنی ها یک دفاع همه جانبه ، البته با تعداد کمی نیروی ذخیره باقی مانده برای عملیات های دفاعی احتمالی دیگر را طراحی کردند .پیش بینی ها برای تلفات متفاوت بود، اما تماما تعداد بالایی را عنوان می کرد. بسته به اینکه ژاپنی ها چقدر در برابر دشمن مقاومت کنند، تخمین ها برای متفقین تا میلیون ها کشته را نشان می داد.

شمای کلی از عملیات سقوط

طرح ریزی

مسئولیت طرح ریزی عملیات سقوط به فرماندهان آمریکایی یعنی دریادار چستر نیمیتز، ژنرال داگلاس مک آرتور و ستاد مشترک ارتش یعنی دریادار ارنست کینگ و ویلیام لهی و ژنرال جورج مارشال و هپ آرنولد(بعدا فرماندهی نیروی هوایی شد)  سپرده شد. چون مک آرتور در آن زمان برای ترفیع درجه مد نظر بود ( به یک ژنرال شش ستاره) ، بنابراین در بین این کمیته برای مرجعیت عملیات انتخاب شد. هر چند که در پایان ج ج ۲ درخواست ترفیع او هنوز در سطح بحث های غیر رسمی قرار داشت.

آن موقع توسعه بمب اتم به شکل کاملا محرمانه ای دنبال می شد، طوری که معاون رئیس جمهور (هری ترومن) تا زمانی که به عنوان رئیس جمهور انتخاب شود، از آن اطلاع نداشت و معدود افسرانی از خبر داشتند. بنابراین طرح ریزی این عملیات بدون در نظر گرفتن وجود چنین پروژه ای انجام شد. وقتی توسعه بمب تمام شد، ژنرال مارشال فکر می کرد در صورت ساخت تعداد کافی از آن بتوان برای پشتیبانی حمله از این بمب ها استفاده کرد. از سویی دیگر ، در خلال نبرد اقیانوس آرام متفقین نتوانستند روی یک نفر به عنوان فرمانده میدان نبرد توافق کنند. مثلا تا سال ۱۹۴۵ چستر نیمیتز فرمانده میدان را در منطقه اقیانوس آرام بر عهده داشت، داگلاس مک آرتور مقام فرماندهی عالی در منطقه جنوب غربی اقیانوس آرام و دریادار لویس مونباتان فرماندهی عالی در منطقه جنوب شرقی اقیانوس آرام را بر عهده داشتند. اما برای اجرای این عملیات لازم بود تا یک فرمانده واحد انتخاب شود. رقابت بین قوای نظامی برای انتخاب این فرد جدی بود (نیروی دریایی نیمیتز و نیروی زمینی مک آرتور را پیشنهاد می کردند)  تا جایی که می توانست اجرای نقشه را تهدید کند. سرانجام نیروی دریایی از پیشنهاد خودش عقب نشینی کرد و مک آرتور برای فرماندهی واحد(در صورت ایجاب شرایط البته!) انتخاب شد.

بالا از راست: دریادار نیمیتز، ژنرال داگلاس مک آرتور، دریادار ارنست کینگ

پایین از راست: ژنرال ویلیام لهی، ژنرال جورج مارشال، ژنرال هپ آرنولد

ملاحظات اولیه :

دو ملاحظه عمده که در طرح ریزی ها باید لحاظ می شد زمان و تلفات احتمالی بود. یعنی اینکه چطور ژاپن را در کوتاه ترین مدت و با کمترین تلفات وادار به تسلیم کنند. عطف به کنفرانس کوبک در سال ۱۹۴۳ یک کمیته طرح ریزی مشترک آمریکایی-بریتانیایی نقشه ای طراحی کردند(نقشه ای برای شکست ژاپن) که طبق آن طرفین خواهان حمله به ژاپن تا سال ۱۹۴۷-۴۸ نبودند. رئیس ستاد مشترک آمریکا عقیده داشت که طولانی کردن جنگ تا این حد برای روحیه ملی مردم خطرناک است. در مقابل در کوبک شورای مشترک فرماندهان باور داشتند که ژاپن نهایتا تا یک سال بعد از تسلیم آلمان ناچار به تسلیم خواهد شد.

نیروی دریایی آمریکا اصرار بر محاصره و استفاده از قدرت هوایی برای وادار کردن ژاپن به تسلیم داشت. آنها درخواست عملیات هایی برای گرفتن پایگاه های هوایی در نزدیکی شانگهای چین و کره داشتند،‌ که توان عملیات مرحله ای و رو به جلورا برای بمباران ژاپن و نهایتا به تسلیم کشاندن آن ها می داد. نیروی زمینی از آن طرف حرف دیگری می زد. آن ها اعتقاد داشتند که این کار می تواند جنگ را تا حد نامحدودی به طول بکشاند و بی دلیل هزینه جانی را زیاد کند، بنابراین به یک حمله احتیاج داریم. نیروی زمینی از یک عملیات می گفت که در طی آن یک نیروی در مقیاس بزرگ مستقیما در مقابل سرزمین ژاپن ایجاد شود، آن هم بدون انجام هیچ یک از عملیات های جانبی که نیروی دریایی در مورد آن حرف می زد. در نهایتا حرف نیروی زمینی به کرسی نشست.

در حقیقت جغرافیای ژاپن این نوع عملیات را بر آن ها تحمیل کرد: فاصله زیاد از خشکی های دیگر و کم بودن ساحل مناسب برای عملیات پیاده سازی نیرو در ساحل. تنها کیوشو (جنوبی ترین جزیره ژاپن)  و سواحل دشت کانتو (منتهای جنوب غرب و غرب توکیو) اهدافی واقع بینانه برای حمله بودند. متفقین تصمیم گرفتند یک حمله دو مرحله ای را اجرا کنند. ابتدا عملیات المپیک برای حمله به کیوشواجرا می شد. سپس پایگاه های هوایی در آنجا ایجاد می شد تا پوششی برای عملیات تاج و حمله به ناحیه توکیو ایجاد شود.

تصویری از کنفرانس اول کوبک، از راست چرچیل، روزولت، کینگ (نخست وزیر کانادا)

فرضیات حمله :

جغرافیای ژاپن چیز شناخته ای شده ای بود. بنابراین طرح ریزان ارتش آمریکا دنبال تخمین میزان نیروهای مدافع بودند. بر اساس اطلاعات موجود از عوامل اطلاعاتی که در اوایل سال ۱۹۴۵ ارتباط پیدا کرده بودند فرضیات ارتش شامل این موارد می شد:

1-در این عملیات فقط نیروهای منظم ارتش حضور نخواهند داشت بلکه حضور متعصبانه مردم داوطلب هم اتفاق خواهد افتاد.

2-در آغاز عملیات المپیک نیروهای دشمن در شکل ۳ لشکر در کیوشوی جنوبی و ۳ لشکر در کیوشوی شمالی ظاهر خواهند شد.

3- نیروهایی که برای عملیات کیوشو در نظر گرفته می شوند از ۸ الی ۱۰ لشکر بیشتر نخواهند بود و این سطح از آمادگی به سرعت حاصل خواهد شد.

4- در آغاز عملیات تاج حدود ۲۱ لشکر دشمن شامل لشکرهای پشتیبانی در هانشو حضور خواهند داشت و ۱۴ لشکر از این تعداد احتمالا در دشت کانتو به کار گرفته شوند.

دشمن احتمالا نیروی هوایی مستقر در زمین را برای مصون ماندن از حملات به سوی سرزمین های اصلی آسیایی اش عقب بکشد. تحت چنین شرایطی دشمن احتمالا بتواند ۲۰۰۰ تا ۲۵۰۰ جنگنده در این ناحیه گردآوری کند و این نیروها می توانند با استفاده از دشت های ژاپن به عنوان نقطه میانی، علیه زمین های کیوشو عملیات کنند.

عملیات المپیک :

حمله به کیوشو، در قالب عملیات المپیک قرار بود در روزی که به آن روز ایکس اطلاق می شد (که برای ۱ نوامبر ۱۹۴۵ برنامه ریزی شده بود) شروع شود. ناوگان دریایی متفقین به بزرگترین اندازه خود رسیده بود. : شامل ۴۲ ناو هواپیمابر، ۲۴ ناو و ۴۰۰ ناوشکن و اسکورت. ۱۴ لشکر معادل (۱۳ لشکر ) از آمریکا قرار بود در پهلوگیری اولیه مشارکت کنند. با استفاده از سرپل اوکیناوا به عنوان نقطه میانی، عملیات می توانست قسمت جنوبی کیوشو را تسخیر کند. این منطقه خودش بعدا به عنوان نقطه میانی بعدی برای حمله به هانشو در عملیات تاج، مورد استفاده قرار می گرفت.

طرح عملیات المپیک شامل یک طرح فریب هم بود که به عنوان عملیات پاستل نامگذاری شد. هدف این عملیات این بود که ژاپنی ها را متقاعد کند که فرماندهین متفقین از حمله به شکل مستقیم صرف نظر کرده و قصد دارند تا با دور زدن، ژاپن را بمباران کنند. این کار مستلزم تسخیر پایگاه هایی در فرمز ( تایوان )  در امتداد ساحل چین و و در دریای زرد بود.

پشتیبانی تاکتیکی هوایی بر عهده نیروهای هفتم پنجم و سیزدهم هوایی بود. آن های مسئول حمله به فرودگاه ها و شریان های حمل و نقل هوایی در کیوشو و هانشو جنوبی و به دست آوردن و حفظ برتری هوایی در سواحل بودند. وظیفه بمباران استراتژیک بر عهده نیروهای ويژه نیروی هوایی آمریکا در اقیانوس آرام ( سازمان تشکیل دهنده نیروهای هشتم و بیستم هوایی)  و نیروهای بریتانیایی گذاشته شد. این واحدها باید در طول عملیات تاج هم فعال می ماندند. واحد بیستم باید نقشش را به عنوان نیروی اصلی بمباران استراتژیک برای متفقین و در طی عملیاتی که از فرودگاه های جزایر ماریانا علیه جزای ژاپن اجرا می شد، حفظ می کرد. پس از پایان جنگ در اروپا در می ۱۹۴۵ طرح هایی برای انتقال برخی بمب افکن های سنگین واحد هشتم به پایگاه هایی در اوکیناوا به منظور مشارکت در بمباران های استرتژیک با مشارکت واحد بیستم ریخته شده بود. واحد هشتم قرار بود که بمب افکن های B-17و B-24خودشان را به نوع B-29ارتقا دهند ( این واحد اولین B-29خودش را در آگوست ۱۹۴۵ دریافت کرد). قبل از حمله اصلی، جزایر تانگاشیما، یوکوشیما و مجموعه جزایر کوشیجیما که دور از ساحل ژاپن بود باید گرفته می شد)  حمله به اوکیناوا ارزش برقراری لنگرگاه هایی در دسترس را برای کشتی هایی که نیازی به پهلوگیری ندارند یا آسیب دیده اند، ثابت کرد،

عملیات المپیک که برای حمله به جنوب ژاپن طراحی شده بود.

کیوشو توسط نیروی ششم ایالات متحده از سه نقطه مورد حمله قرار می گرفت: میازاکی، آریاک و کوشیکینو. اگر روی نقشه کیوشو یک ساعت بکشیم این نقاط به ترتیب و تقریبا روی ساعت های ۴، ۵ و ۷ قرار می گیرند. ۳۵ نقطه پهلوگیری به نام شرکت های اتومبیل سازی نامگذاری شدند: آستین، بویک، کادیلاک تا نقاط آخر با نام های استاتز، وینستون و زفیر. با تخصیص یک لشکر به هر پهلوگاه طرح ریزان این حمله باور داشتند که آمریکایی ها با نسبت سه به یک بر ژاپنی ها برتری نفری دارند. در ابتدای ۱۹۴۵ میازاکی تقریبا بی دفاع بود و از آریاک این همسایه نزدیک هاربور شدیدا دفاع می شد.

ابدا قرار بر این نبود که تمامی جزیره کیوشو تسخیر شود(. فقط یک سوم جنوبی کافی بود همانطور که در تصویر با خط چین نشان داده شده) این منطقه ناحیه باارزشی به عنوان منطقه میانی برای استفاده در عملیات تاج به متفقین می داد.

عملیات تاج:

عملیات تاج، عملیات حمله به هانشو در ناحیه دشت کانتو در جنوب پایتخت، قرار بود در روزYشروع شود،‌ که به شکل آزمایشی ۱ مارس ۱۹۴۶ برای آن انتخاب شده بود. عملیات تاج با درگیر کردن ۴۰ لشکر در مرحله پیاده سازی نیروها و مراحل بعد از آن، از عملیات المپیک هم گسترده تر بود.)برای مقایسه در عملیات بزرگ حمله به نورماندی ۱۲ لشکر در مراحل اولیه وجود داشت  ( در مرحله شروع، ارتش یکم به ساحل کوجوکوری در شبه جزیره بوسو و بعد ارتش هشتم به هیراتسوکا در خلیج ساگامی حمله می کردند. سپس بیش از ۱۲ لشکر از ارتش دهم و نیروهای مشترک المنافع بریتانیا در آنجا پیاده می شدند. این نیروها سپس به سمت داخل کشور و به سمت شمال می رفتند تا در توکیو به یکدیگر ملحق شوند.

هدف از عملیات تاج تسخیر توکیو بود.

بازنگری در طراحی عملیات :

در المپیک قرار بر این بود که ازمنابع از قبل موجود در منطقه اقیانوس آرام شامل ناوگان دریایی بریتانیا در این منطقه، یک سازمان مشترک المنافع که از حداقل هیجده ناو هواپیما بر (تشکیل دهنده ۲۵ درصد از توان هوایی متفقین) و چهار کشتی جنگی هم استفاده شود.

نیروهای ببر یک واحد بمب افکن سنگین دوربرد متشکل از نیروهای مشترک المنافع: یعنی واحدهایی از نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا ، نیروی هوایی سلطنتی استرالیا ، نیروی هوایی سلطنتی کانادا و نیوزلند و فرماندهی بمب افکن نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا باشد . در ۱۹۴۴ طرح های اولیه شامل تشکیل نیرویی متشکل از ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ هواگرد شامل واحدهای سوخت گیری هوایی بود. این مقدار بعدا به ۲۲ اسکادران و در زمان پایان جنگ به ۱۰ اسکادران تقلیل یافت: بین ۱۲۰ تا ۱۵۰ فروند از بمب افکن لانکستر و لینکلن که برای عملیات در خارج از پایگاه های اوکیناوا در نظر گرفته شده بودند. در نیروهای ببر نیروهای زبده اسکادران ۶۱۷ هم که به "سد شکنان" شهرت داشتند، بودند که برای عملیات بمباران ویژه به کار گرفته می شدند.

در ابتدا طرح ریزان آمریکایی عملیات تصمیم نداشتند از نیروهای زمینی از نیروهای غیر آمریکایی استفاده کنند. اگر در هر مرحله ای از عملیات المپیک نیازی به تقویت نیرو بود، آن ها از نیروهایی که برای عملیات تاج در نظر گرفته شده بود استفاده می کردند؛ چرا که نیروی بزرگی برای آن از نیروهای منطقه جنوب غرب اقیانوس آرام ، منطقه چین، هند، برمه و واحد فرماندهی اروپا و نیروهای دیگر تشکیل شده بود. این شامل نیروهای پیشگام در اروپا مثل واحد یکم نیروی زمینی آمریکا (شامل ۱۵ لشکر)  و واحد هشتم نیروی هوایی می شد. اما شرایط برای تشکیل این نیروها پیچیده شد. چرا که با اتمام جنگ، نیروهای داوطلب میدان را ترک کردند و با نیروهایی با تجربه بالا جایگزین شدند. این موضوع اثربخشی این نیروها را در جنگ کمتر می کرد. دولت استرالیا درخواست مشارکت نیروی زمینی استرالیا را در موج اول حملات کرده بود که مطابق گفته های جان ری اسکیتسِ تاریخ نویس این درخواست توسط فرماندهان آمریکایی رد شد. حتی درخواست برای عملیات تاج هم در مراحل اولیه طراحی رد شد. فرماندهان پیاده سازی هیچ نیرویی از نیروهای مشترک المنافع یا نیرویی از کشورهای متفقین را در کانتو مد نظر نداشتند. تمامی طرح های اولیه بیانگر این بودند که نیروهای حمله کننده، نیروهای بعدی و نیروهای ذخیره تماما باید از نیروهای آمریکایی باشند.

در اواسط ۱۹۴۵، زمانی که طرح عملیات تاج بازبینی می شد،‌ بنا به گفته اسکیتس بسیاری از دیگر کشورهای متفق پیشنهاد مشارکت زمینی دادند و بحث هایی هم بین فرماندهان و مسئولین سیاسی حول ابعاد،‌ماموریت، تجهیزات و پشتیبانی شکل گرفت. پیرو این مذاکرات قرار بر این شد که در عملیات تاج نیروهای مشترک المنافعی متشکل از لشکرهایی از نیروی زمینی کشورهای استرالیا، بریتانیا و کانادا هم مشارکت داشته باشند. این کشورها به همراه دیگر کشورهای مشترک المنافع نیروهای جایگزین هم ارائه می کردند. به هر حال، مک آرتور از مشارکت ارتش هندی ها جلوگیری کرد. دلیل آن تفاوت زبان، تشکیلات، ترکیب، تجیهیزات، آموزش و اصول بود. او همچنین توصیه کرد که نیروها مطابق با نیروهای آمریکایی سازماندهی شوند، تجهیزات و آماد آمریکایی باشد و ۶ ماه قبل از عملیات در آمریکا آموزش ببینند. این پیشنهادات البته مورد قبول واقع شد. دولت بریتانیا پیشنهاد کرد که نیروهای زمینی مشترک المنافع توسط سپهبد سر چارلز کیتلی، (نیروی دریایی مربوطه توسط سر ویلیام تنان  ) فرماندهی شده و چون

.چون نیروی هوایی این نیروها اکثرا از ارتش استرالیا تشکیل شده بود) نیروی هوایی نیروهای مشترک المنافع توسط یک استرالیایی رهبری شود. دولت استرالیا درخواست انتصاب یک افسر بدون هیچ تجربه ای در نبرد ژاپن ، مثل کیتلی و سپهبد لسلی مورزهد که هدایتگر رشته عملیات های گینه نو و بورنئو بود، کرد. در هر صورت قبل از اینکه این موارد به سرانجام برسد جنگ تمام شد.

پی نوشت :

ادامه دارد ..............

نبرد غولها و نیمچه غولها ، راند نخست " آسال اوتار" 

نبرد آسال اوتار( در زبان پنجابی یا هندی ، به معنای نبرد قطعی یا پاسخ دندان شکن ) ، که بطور همزمان با نبرد فیلورا بوقوع پیوست ، درحقیقت ، دومین نبرد زرهی گسترده میان هند و پاکستان در جنگ 1965  بشمار می رود . این نبرد که دریک محدوده زمانی 48 ساعته (8 تا10 سپتامبر 1965) میان دوطرف رخ داد ، زمانی آغاز شد که یگانهای ارتش پاکستان شامل واحدهای پیاده – زرهی مرزهای بین المللی را نقض کرده ، وارد خاک هند شدند و شهر مرزی "خم کاران " را درعمق 5 کیلومتری خاک هند ، به تصرف در آوردند . 

موقعیت "خم کاران" ، در عمق 5 کیلومتری خاک هند 

متقابلا" ، واحدهای  ارتش هند که در منطقه حضور داشتند ، با هدف سد کردن پیشروی واحدهای پاکستانی بداخل خاک هند ، دست به یک ضد حمله شدید علیه یگانهای مهاجم زده که پس از 3 روز جنگ شدید ، موفق شدند تا پیشروی  نیروهای پاکستانی را در نزدیکی آسال اوتار متوقف  نمایند  .

 به اعتقاد کارشناسان نظامی ، دوعامل بسیار مهم ، یعنی اتخاذ استراتژی مناسب و پس از آن به کار گیری تاکتیکهای برتر و انعطاف پذیر ، موجب گردید تا واحدهای ارتش هند با موفقیت ، اهداف مد نظر خود را محقق نمایند .  

در ارتباط با این دو مفهوم ، دکتر فیلیپ تاول (مورخ نظامی ) ، براین اعتقاد است که  مقاومت اولیه واحدهای موجود ارتش هند در خم کاران ، در زمان حمله ارتش پاکستان ، یکی از نقاط عطف  جنگ و شاید کلید اصلی موفقیت فرماندهان هندی برای سنگین نمودن کفه جنگ بسود خود ، بشمار می آمد . پیتر ویلسون نیز معتقد است که شکست سنگین ارتش پاکستان در نبرد آسال اوتار یکی از دردناکترین و در عین حال بزرگترین شکست این ارتش در جنگ 1965 بشمار می رود وفرماندهان پاکستانی ، هنوز از یاد آوری این شکست ، خودداری می کنند .

موقعیت وقوع نبرد : تارن تاران صاحیب (پنجاب، هند )

یگان های رزمی مورداستفاده طرفین درگیر در جریان نبرد آسال آوتار

آغاز مخاصمه :

در 8 سپتامبر 1965، یگان های تکور ارتش پاکستان ، متشکل از لشکر یکم زرهی و لشکر یازدهم پیاده ، با عبور از مرزهای بین المللی ، شهر خم کاران ، که نزدیک ترین شهر مهم به مرز بشمار می آمد را تصرف نمودند .

سنتوریون مارک7 نیروی زمینی ارتش هند در نبرد با پاکستان 

در چنین شرایطی ، افسر مسئول منطقه (GOC) که در آن زمان ، فرمانده لشکر چهارم کوهستانی ارتش هند ( سر لشکر گورباکش سینگ ) مسئولیت آن رابر عهده داشت ، بلافاصله دستور داد تا واحدهای باقی مانده دست به یک عقب نشینی تاکتیکی زده و کمی عقب تر ، یک  خط دفاعی را که نقطه کانونی آن ، موقعیت آسال اوتار محسوب می شد ، ایجاد نمایند . 

ام-47 نیروی زمینی ارتش پاکستان در نبرد با ارتش هند 

با فرارسیدن تاریکی شب ، فرمانده منطقه به یگانهای مهندسی – رزمی دستور داد تا با هدایت آب رودخانه ، تمامی مزارع نیشکر موجود در منطقه را به زیر آب برده و طبیعتا" اجرای این دستور موجب می شد تا کل منطقه نبرد به زیر آب رفته و تبدیل به یک باتلاق بزرگ گردد و در نتیجه  ، زمانی که واحدهای لشکر یکم زرهی پاکستان که در آن زمان به تانکهای ام-47 و ام-48 مجهز بودند ، با پیشروی بسمت خطوط دفاعی هندی ها ،وارد  باتلاق های حاصل از رها سازی حجم زیادی از آب می شدند که موجب فرورفتن بسیاری از تانکها و در نهایت موجبات کند شدن و توقف پیشروی پاکستانی ها را فراهم می آورد . 

یکدستگاه تانک ام-48 ارتش پاکستان در نبرد آسال اوتار

ادامه دارد .....

پی نوشت :

1- انشا.... چهارنبرد زرهی هند و پاکستان مورد بررسی قرار خواهد گرفت .

2- پلان رزمی ارائه شده در این تاپیک در سطح وب وجود ندارد و صرفاً برداشت مترجم از سازمان رزم طرفین نبرد است . 

این مجموعه با صرف زمان ترجمه  شده است ،

بنابراین ، هر گونه برداشت با ذکر منبع (MILITARY.IR) خواهد بود . 

در غیر اینصورت ، برداشت کننده  ، عرفاً و شرعاً ، مسئول خواهد بود .

:rose: مترجم : MR9      :rose:

دفاع آخر، داستان واقعی اما باورنکردنی حمله تنها تانک بجا مانده از شوروی در مینسک تحت اشغال نازی

خبرنگار نظامی ،آلکساندر خارولنکو، به گذشته می نگرد، زمانی که یک تانک متوسط تی-28 روسی به تنهایی تصمیم گرفت که جلوی پیشروی نازی ها را در مینسک بگیرد.

قبل از جنگ

نیکولای فیدروویچ واتوتین در دهکده ای در نزدیکی بلگورود اوبلاست امروزی و در خانواده ای کشاورز به دنیا آمد. او در سال 1920 به ارتش سرخ ملحق و وارد جنگ با پارتیزانهای اوکراینی شد. یک سال بعد او به حزب کمونیست پیوست. در سال 1926 واتوتین به آکادمی نظامی فرونژه رفت و تا یک دهه به مطالعه ی نظامی گری پرداخت. با آغاز تصفیه ی بزرگ استالینی در سال 1937 و کنار گذاشته شدن بسیاری از فرماندهان ارتش سرخ، راه برای پیشرفت  واتوتین بازشد و او به فرماندهی ستاد منطقه ی نظامی کیف منصوب شد. واتوتین فعالیتهای نظامی خود را با فعالیتهای سیاسی اش به خوبی در هم آمیخته بود.

در روز 23 آگوست سال 1939 با امضای معاهده ی مخفی مولوتوف- ریبن تروپ بین روسیه ی کمونیستی و آلمان نازی این دو قدرت تصمیم گرفتند تا اروپای شرقی و مرکزی را بین خود تقسیم کنند. پس از حمله ی آلمان به لهستان استالین تصمیم گرفت که از شرق وارد لهستان شود و در نتیجه واتوتین در میان برنامه ریزان اشغال لهستان قرارگرفت. او در طی عملیات اشغال لهستان به عنوان رئیس ستاد گروه ارتش جنوب خدمت می کرد.

تقسیم لهستان بین آلمان هیتلری و روسیه ی شوروی

واتوتین در مرحله ی بعدی تقسیم اروپا در سال 1940 و تحت فرمان گئورگی ژوکوف ،فرمانده ی معروف ارتش سرخ، بسارابیا را از رومانی گرفت. به عنوان پاداش برای این عملیات بدون خون ریزی واتوتین به درجه ی سپهبدی ارتقاء یافت و به ستاد کل ارتش سرخ راه یافت. به هرحال مشکل اصلی واتوتین این بود که تجربیات رزمی اندکی داشت و دانش وی درباره ی عملیات رزمی و استراتژی بیشتر نظری بود تا عملی.

تقسیم رومانی بین آلمان و شوروی بر اساس عهدنامه مولوتوف-ریبن تروپ

عملیات بارباروسا

اما ماه عسل بین احزاب نازی  و کمونیست چندان هم دیرپا نبود و دست آخر هیتلر به خاطر عدم اطمینان به استالین تصمیم گرفت که در حمله به دشمن پیش دستی کند. این چنین بود که عملیات بارباروسا در روز 22 ژوئن 1941 کلید خورد. در روز 30ام ژوئن 1941 واتوتین به ریاست ستاد جبهه ی شمال غربی تحت فرمان کوزنتسوف منصوب شد. او در این سمت توانست توانایی هایش را بهتر از قبل نمایش دهد. واتوتین شخصیت خاصی داشت و عمدتا در پی این نبود که موفقیتهایش به رخ بالادستی ها بکشد بلکه بیشتر تمایل داشت تا زیردستان با کفایتش را تشخیص داده و آنها را در سلسله مراتب نظامی بالابکشد. خصوصیت اخلاقی دیگر او بی پروائی اش بود. زمانی که در ابتدای جنگ بیشتر افسران عالیرتبه ی ارتش سرخ واحدهایشان از هم گسیخته بود و میل به دفاع داشتند او به دنبال فرصتی برای عملیات تهاجمی می گشت.

جبهه ی شمال غربی وظیفه ی حفاظت از لنینگراد را برعهده داشت و از 3 ارتش تشکیل شده بود. این جبهه توسط گروه ارتش[ii] شمال ورماخت و لشکرهای پانزر پیشتاز فون مانشتاین تهدید می شد. واتوتین فرماندهی مدافعین روسی در جنوب نوگورود را برعهده گرفت و آنها را برای تهاجم آماده کرد. او سعی کرد تا یکی از واحدهای بزرگ آلمانی را محاصره کند. ضدحمله ی واتوتین مانشتاین را غافلگیرکرد و او را وادار کرد تا مواضع دفاعی بگیرد. گروه ارتش شمال ناچار شد تا تجدید سازمان کند تا بتواند جلوی تهاجم واتوتین را بگیرد. در اثر ضدحمله ی واتوتین ورماخت فرصت حمله در تابستان را از دست داد در حالیکه روسها فرصت پیدا کردند تا خطوط دفاعی اطراف لنینگراد را بیشتر تقویت کنند. همین ناکامی ورماخت در تصرف لنینگراد یکی از مشکلات کلیدی استراتژی آلمانها در مرحله ی اول جنگ شد و آنها را از برنامه های زمان بندی شده شان عقب انداخت. از سوی دیگر، نتایج عملی آنی ضدحمله ی واتوتین کمتر راضی کننده بود. او ظرفیت نیروهایش را بیشتر از حد برآورد و در نتیجه اهداف جاه طلبانه ای برای آنها تعیین کرد، درحالیکه هماهنگی بین نیروهای روسی و هدایت آنها در طی عملیات بسیار ضعیف بود. به علاوه او زمین سخت منطقه را ،که دفاع آلمانها را تسهیل کرده بود، در برنامه ریزی خود برای حمله به حساب نیاورده بود. بی کفایتی افسران زیردستش ،که بازماندگان بی خاصیت تصفیه ی بزرگ بودند، مشکلات واتوتین را بیش از بیش ساخته بود. تنها استثناء در میان آنها حمله ی درخشان یک سرهنگ گمنام به نام ایوان چرنیاخوفسکی ،فرمانده ی لشکر 28ام زرهی، بود. بعدتر علائق مشترک این دو فرمانده را به دوستانی نزدیک تبدیل کرد.

عملیات بارباروسا-ضدحمله ی نیمه تمام واتوتین با فلش آبی نشان داده شده است.

نبرد مسکو

در طی تهاجم زمستانی روسها در سال 1942 و نبرد مسکو نیروهای واتوتین برای اولین بار از آغاز جنگ نزدیک  بود که 2 سپاه آلمانی را محاصره کنند و به دام اندازند. ارتشهای آلمانی و روسی استعدادی یکسان داشتند. در طی نبرد، واتوتین از تاکتیکهای ابتکاری بهره می گرفت در حالیکه پاسخ آلمانها مبتنی بر تاکتیکهای متعارف بود. ارتش سرخ ،عمدتا به خاطر ضعف نیروی هوایی، قادر به شکستن دفاع آلمانها نبود.

در آوریل 1942 واتوتین توانست در نهایت رخنه ای در خطوط آلمانها ایجاد کند. ورماخت از فرار نیروهایش از حلقه ی محاصره نتیجه ای اشتباه برداشت کرد: نیروهای تحت محاصره می توانند با توسل به پشتیبانی هوایی دربرابر محاصره ی روسها مقاومت کنند تا نیروهای کمکی از راه برسند. این نتیجه گیری غلط بعدتر منجر به فاجعه ی استالینگراد گردید.

ورونژه و استالینگراد

تصویر رسمی از واتوتین

از ابتدای ماه می تا جولای 1942 واتوتین به صورت موقت به ریاست ستادکل ارتش سرخ رسید. در طی عملیات بلو ورماخت به سمت ورونژه هجوم آورد. آنها قصد داشتند با نفوذ در ورونژه از پشت جبهه ی جنوبی و جبهه ی جنوب غربی ،به فرماندهی واتوتین، در بیایند. در روز اول جولای استالین واتوتین را به عنوان فرمانده ی عالی مسئول جبهه ی بریانسک ،جبهه ی ورونژه ی بعدی، منصوب کرد.

عملیات بلو تهاجم آلمان به سمت قفقاز

در طی تهاجم ورماخت به سمت استالینگراد واتوتین دوباره با چرنیاخوفسکی ،اینبار به عنوان فرمانده ی سپاه 18 ام زرهی، برخورد کرد. زمانی که نیروهای چرنیاخوفسکی با قطار وارد کارزار شدند آلمانها در شرف شکستن خطوط دفاعی روسها بودند. او یکی از تیپهایش را از قطار پیاده کرد و بدون اینکه منتظر بقیه ی نیروهایش بماند با همان تیپ به قلب آلمانها زد و آنها را عقب راند. با این پیروزی واتوتین از استالین در خواست کرد تا چرنیاخوفسکی را به فرماندهی ارتش 60 ام بگمارد. استالین به خاطر سن کم چرنیاخوفسکی با درخواست واتوتین مخالفت کرد اما در نهایت واتوتین او را قانع کرد که این پست را به چرنیاخوفسکی بدهد.

اگرچه در نهایت ورماخت ورونژه را از دست روسها خارج کرد اما نتوانست جبهه ی تحت فرمان واتوتین را بشکافد. پس از آن، آلمانها نقشه ی اولیه ی خود را رها کردند و به سمت استالینگراد چرخیدند.

در روز 22 اکتبر واتوتین جبهه ی ورونژه را واگذار کرد و به فرماندهی جبهه ی تازه تأسیس جنوب غرب برگزیده شد و در نبرد استالینگراد نقشی حساس برعهده گرفت.

پس از کامل شدن حلقه ی محاصره بر گرد ارتش ششم و به دام افتادن آنها در استالینگراد هیتلر تصمیم گرفت با یک حمله ی برق آسا حلقه ی محاصره را شکافته و ارتش فون پاولوس را نجات دهد. گروه ارتش دون[iii] تحت فرمان فون مانشتاین برای اجرای این حمله انتخاب شد ولی نیروهای تحت امر واتوتین در نهایت عملیات نجات ارتش ششم توسط مانشتاین را ناکام گذاشتند. در دسامبر 1942 نیروهای تحت فرمان او در جهت کامل کردن محاصره ی ارتش ششم فون پاولوس در استالینگراد دو سوم نیروهای ارتش هشتم ایتالیا را در شمال استالنیگراد از بین بردند. مانشتاین هیچ گاه نتوانست با فون پاولوس دست به دست بدهد. اندکی بعد استالینگراد سقوط کرد و باقیمانده ی ارتش ششم به اسارت روسها درآمدند.

خارکوف و کورسک

در ژانویه 1943 جبهه ی جنوب غرب تحت فرمان واتوتین آلمانها را از شرق اوکراین عقب زد. با تکیه بر این موفقیت ژنرال فیلیپ گولیکوف ،فرمانده ی جبهه ی ورونژ، توانست شهر خارکوف را آزادکند. گولیکوف نیروهایش را بیش از حد باز کرد و با استفاده از تمامی نیروهای در دسترس به تغییرات استراتژیک توجهی نشان نداد. حملات روسها سبب شد تا استعداد نیروهایشان کاهش بیابد و حتی نفرات بعضی از لشکرهای پیاده ی روس به 1500 نفر کاهش بیابد. از سوی دیگر عدم هماهنگی بین واحدهای روسی باعث شد که بین آنها شکافهایی ایجاد شود. این شکافها به خوبی توسط فون مانشتاین رصد شد و در نتیجه او در فوریه 1943 با استفاده از نیروهایی که از قفقاز رها شده بودند یک حمله ی غافلگیرکننده را در جنوب خارکوف سازماندهی کرد. او با 70 هزار نفر نیروی تحت فرمانش به قلب نیروهای روسی ،شامل جبهه های ورونژ، بریانسک، جنوب غرب و مرکز با استعدادی 5 برابر نیروهایش، زد. مانشتاین طلایه داران گولیکوف را در خارکوف محاصره کرد و شهر را از دست روسها خارج کرد. شاهکار درخشان فون مانشتیان سبب شد ارتش سرخ 90 هزار نفر کشته و زخمی برجای بگذارد. چند روز پس از سقوط خارکوف مانشتاین توانست شهر بلگورود را نیز از دست روسها خارج کند. استالین گولیکوف را از فرماندهی عزل کرد اما افتضاح واتوتین را نادیده گرفت و او را به درجه ی ارتشبدی ارتقاء داد.

شاهکار مانشتاین، نبرد سوم خارکوف

در روز 28 مارس 1943 واتوتین فرماندهی جبهه ی ورونژ را برعهده گرفت و برای نبرد کورسک آماده شد. حمله ی آلمانها به صورت گاز انبری با دو بازو طراحی شده بود که از جنوب و شمال کورسک می گذشتند و قرار بود تا با شکافتن جبهه ی ورونژ و جبهه ی مرکزی (تحت فرمان روکوسوفسکی) نیروهای روسی را در اطراف شهر کورسک به دام اندازد. چند روزی نگذشته بود که این نبرد به صورت بزرگترین نبرد تانکها در طول تاریخ درآمد.

واتوتین در این نبرد فرماندهی 6 ارتش و چند واحد مستقل را بر عهده داشت و در برابر 3 سپاه از ارتش چهارم هوت و 1 سپاه از ارتش کمپفت صف آرایی کرده بود. چنگال جنوبی ورماخت با مقاومت سرسختانه ی واتوتین روبروشد.

در این نبرد او توانست حملات آلمان را پس زده و بلافاصله به تهاجم بپردازد. در روز سوم جولای و پس از فرونشستن حملات آلمانها بلافاصله واتوتین از لاک دفاعی خارج شد و با سرعت نفوذ عمیقی را در شکاف بین ارتش چهارم پانزر و گروه ارتش کمپف ایجادکرد. در نتیجه ی این عملیات کنترل شهرهای بلگورود و خارکوف دوباره به دست روسها افتاد.

ضدحمله ی واتوتین پس از بزرگترین نبرد زرهی تاریخ در پروخورووکا(پیکانهای قرمز رنگ)

کیف و محاصره ی کورسان

تاکنون واتوتین در اشتیاق بازپسگیری کیف بود. او نیروهایش را جمع کرد و با یک حمله ی غافلگیرکننده به مانشتاین توانست در روز 6 نوامبر 1943 کیف را آزاد کند. او به صورتی عمیق در مواضع آلمانها نفوذ کرد. هنگامی که واتوتین نیروهایش را بیش از حد بازکرد مانشتاین با ضدحمله ی سپاه پانزر 68 ام واکنش نشان داد. در نبرد رادومیشل (6-15 نوامبر) و ملنی پاکت (16-23 دسامبر) مانشتاین با موفقیت زمینهای از دست داده را بازپس گرفت و تلفات زیادی را بر ارتش سرخ وارد کرد. در ماه ژانویه 1944 نیروهای تحت فرمان واتوتین به همراه جبهه ی دوم اکراین ،تحت فرمان کونف، یک عملیات محاصره ای را در کورسان انجام دادند. اگرچه واتوتین دیرتر وارد نبرد شد و ارتش 6 ام زرهی او تازه تأسیس بود اما توانست به غافلگیری دست پیداکند و تانکهایش توانستند در عمق خطوط دفاعی آلمان رخنه کنند. در روز سوم فوریه تانکهای واتوتین با طلایه داران کونف دست به دست هم دادند و 56000 سرباز آلمانی را در محاصره گرفتند. 2 هفته بعد مقاومت آلمانها در هم شکسته شد و بسیاری از سربازان آلمانی اسیرشده یا فرار کردند.

مرگ

در روز 28 فوریه 1944 واتوتین واحدهایش را برای حمله به اسلاووتا آماده می کرد که توسط پارتیزانهای اوکراینی مورد حمله قرارگرفت. 6 هفته بعد واتوتین در بیمارستانی در کیف از پای درآمد. شاید اگر واتوتین تا آخر جنگ زنده مانده بود فرصت این را پیدا می کرد که در رژه ی پیروزی ارتش سرخ در کنار مارشال ژوکوف اسب براند.

میراث

واتوتین بر دیدگاه های ارتش سرخ در زمینه های طراحی، عملیات و تاکتیک تأثیری شگرف گذاشت. مورخان غربی سالها پس از پایان جنگ سرد او را به عنوان یکی از خلاق ترین فرماندهان جنگ جهانی دوم به رسمیت شناختند.

با سلام

با هدف مشارکت کاربران عزیز در تولید محتوای علمی انجمن میلیتاری ، طی مشورت با مجموعه مدیران انجمن ، تصمیم بر این گرفته شد تا تاپیک های 5 گانه (هوایی ، دریایی ، زمینی ، فضایی ، جنگ در قاب دوربین و رزم سایبری) به شکل جدید ، مجدداً راه اندازی گردد .

با این وصف ، همه کاربران با نصب العین قرار دادن قوانین ذیل ، میتوانند در این تاپیک مشارکت نمایند :

1- کلیه قوانین انجمن در مورد این تاپیک مصداق پیدا می کند .

2- هر پست ، می بایست حداقل با استفاده از یک پاراگراف 2 خطی و حداکثر در 5 خط ، تصویر ارائه شده را تشریح کند . (در صورت ارسال تصویر بدون شرح ،پست بلافاصله مخفی خواهد شد) ( نکته : بر تصویر بدون شرح ، فایده ای مترتب نیست ، چرا که هدف اصلی تاپیک ، ارائه مطالبی است که در کوتاه مدت قابلیت تبدیل شدن به تاپیک را نداشته  و ارسال آن بصورت یک موضوع مستقل ، زمان بر خواهد بود ) 

3- تصاویر ارسالی می بایست در گالری انجمن ، بارگذاری گردد ( در صورت دراختیار نداشتن اکانت گالری ، کاربر موظف هست ، تصاویر را بصورت لینک ارسال نماید تا توسط مدیر مربوطه منتقل شود )

4- حداکثر تعداد تصاویر ارسالی ، 5 عدد ( یکی بصورت سایز نرمال و 4 تصویر دیگر در سایز کوچک ) خواهد بود . ( با هدف جلوگیری از سنگین شدن صفحات ) 

5- تصاویر مربوط به تجهیزات نظامی ( زمینی ، هوایی ، دریایی ، فضایی ) می بایست در گالری مربوط به خود ارسال گردد . در نتیجه کاربران عزیز از ارسال تصاویر صفحه پرکن ، خودداری نمایند .

6- این تاپیک با هدف شناسایی موضوعات جذاب به منظور تبدیل شدن به یک موضوع مستقل ایجاد شده است ، در نتیجه کاربران عزیز از ارائه تصاویر به اصطلاح سرگرم کننده (FUN) بشدت خودداری فرمایند 

7- در صورت وجود نقص یا اشتباه و یا حتی سئوال در خصوص مطالب ارائه شده ، کاربران عزیز از برهم زدن نظم و روال تاپیک بشدت خودداری نموده و نظرات خود را در خصوص مطالب ، در استاتوس یا PM پیگیری نمایند . 

8- شرح تصاویر می بایست به زبان پارسی ارائه گردد .

9- حتی الامکان از قراردادن تصاویر ومطالب تکراری خودداری گردد . 

10- مطالب و تصاویر کپی شده از سایر منابع در وب ، به هیچ  عنوان پذیرفته نمی شود ( به استثنای مطالبی که مربوط به  تاریخ نیروهای مسلح ایران است ) 

11- همه پست ها می بایست با فونت تاهوما و شماره 14 ( برای تیتر مطلب شماره 18 )  ارائه گردند.

با سلام خدمت دوستان عزیز میلیتاریست ، در تاپیک بررسی نیروی هوائی اسرائیل ، به عملیات فوکوس یا تمرکز که منجر به نابودی نیروهای هوائی کشورهای عربی در خلال جنگ 6 روزه اعراب و اسرائیل شد ، اشاره ای گذار داشتیم.

با توجه به ضرورت بررسی دقیق تر این عملیات ، تصمیم گرفتم که مطالب گفته شده در اون پست رو تکمیل کنم و در قالب یک تاپیک جدید خدمت دوستان خودم ارائه بدهم. امیدوارم که مورد پسند عزیزان واقع بشه. 

امیدوارم که سایر دوستان هم ، هرگونه اطلاعات تکمیلی که در خصوص این عملیات دارند رو در ادامه همین مطلب ارائه بدهند که بتونیم نمای جامع تری از این عملیات رو در اختیار داشته باشیم.

عملیات تمرکز-1346

(Operation Focus-1967)

عملیات تمرکز (به عبری: מבצע מוקד : Mivtza Moked) در واقع به منزله  افتتاحیه و سرآغاز حملات هوائی اسرائیل در ابتدای نبرد 6 روزه این رژیم در برابر اعراب در سال 1967 میلادی می باشد.

گاهی از اوقات (در برخی از تاریخ نگاری های نظامی) این عملیات "ضربه هوائی سینا" یا "حمله هوائی سینا" (Sinai Air Strike) هم نامیده می شود.

در ساعت 7:45 صبح روز 5 ژوئن 1967 ، نیروی هوائی اسرائیل ؛ به رهبری ژنرال "مرخای هود" (Mordechai Hod) ، حمله عظیمی را ترتیب داد که بخش اعظم نیروی هوائی مصر را بر روی زمین نابود کرد.

تا ظهر همان روز ،نزدیک به 450 فروند هواپیما ،از نیروهای هوائی "مصر" ، "اردن" و "سوریه" نابود شدند.

ژنرال هوائی مرخای هود

همچنین نیروی هوائی اسرائیل ، در  از کار انداختن و غیرفعال کردن 18 فرودگاه مصر بسیار موفق عمل نمود ، بطوریکه مانع از عملیات نیروی هوائی مصر در خلال این جنگ گردید.

این عملیات ، تا به امروز ، همچنان یکی از موفق ترین عملیات های هوائی در تاریخ هوانوردی نظامی محسوب می گردد.

میراژ IAF با سابقه شکار 13 هواپیما در جنگ 6 روزه

خلاصه عملیات

در سه موج اصلی عملیات (و چندین موج کوچکتر در روزهای بعد این عملیات) مجموعا 452 فروند هواپیما (که بیشتر آنها بر روی زمین بودند) نابود شدند. این امر موجب شد تا نیروی هوائی اسرائیل (IAF) تقریبا کنترل کامل آسمانها را داشته باشد و بتواند به طور موثر ، نیروهای زمینی IDF را پشتیبانی کند.

در واقع دلیل اصلی که نیروی هوائی اسرائیل این موفقیت خیره کننده را بدست آورد ، تمرکز ویژه بر تخریب اولیه باند ، بوسیله یک نوع سلاح جدید بود.

اسرائیل برای این حمله ، از راکت هائی بهره جست که از کلاهک ضد باند (anti-runway warhead) بهره می گرفتند.

اسرائیل در این حمله ، از نمونه های نخستین پروژه "سلاح ضد باند" که بطور مشترک توسط فرانسه و اسرائیل در حال اجراء بود ، بهره گرفت. این راکت ها با رها شدن بر روی هدف ، مستقیما به باند فرودگاه ها ضربه زده و حمله میکردند.

این راکت ها بجای حفره های معمولی که بمب های عادی ایجاد میکنند ، یک حفره کوچک بر سطح باند ایجاد میکند ، البته در زیر این حفره یک فروچاله بزرگ ایجاد میشود که همین فرو چاله باعث می شود که ترمیم باند به سادگی گذشته (پر کردن حفره با خاک و سیمان و ...) صورت نپذیرد و برای ترمیم حفره ایجاد شده ، نیاز است که ابتدا بخش عمده ای از سطح باند برداشته شود و پس از پر کردن فرو چاله ، مجددا سطح باند ترمیم شود.

هنگامی که باند فرودگاه غیر فعال شد ، عملا تمامی هواپیماهای فرودگاه بصورت اهداف قابل دسترسی و سهل الوصول در می آمدند ؛ بدین ترتیب نیروی هوائی اسرائیل توانست در حملات بعدی ، با شکار هواپیماهای زمینگیر شده بر روی باند ، برتری مطلق هوائی را در عملیات خود در جنگ شش روزه بدست بیاورد.

گاهشمار عملیات

عملیات موکد (Operation Moked) در ساعت 7:45 دقیقه صبح به وقت اسرائیل ( یا 8:45 صبح به وقت مصر ) ، آغاز شد.

تقریبا همه هواپیماهای جنگی اسرائیل ( 196 فروند به نقل از ویکی پدیا و 244 فروند به نقل از منابع IAF ) ملزم به حضور در این حمله هوائی شدند.

تنها 12 فروند جنگنده اسرائیلی برای گشت زنی و حفاظت هوائی از آسمان اسرائیل ، در خاک این کشور باقی ماندند و در این حمله شرکت نکردند.

فهرست هواپیماهای اسرائیل در عملیات تمرکز

در زمان این حمله ، زیر ساخت های دفاعی مصر بسیار فقیر بودند و هنوز هیچیک از فرودگاه های این کشور به پناهگاه های مقاوم هواپیما (shelters) مجهز نشده بودند تا در صورت وقوع یک حمله هوائی از جنگنده های مصری حفاظت نمایند.

جنگنده های اسرائیلی پس از برخواستن ، ابتدا به سمت مدیترانه پرواز کردند و پس از مدتی پرواز بر فراز مدیترانه ، به سمت مصر چرخش نمودند.

در همین حال مصری ها ، با خاموش کردن تمام سیستم های دفاع هوائی خودشان ، مانع از دفاع موثر از آسمان هوائی خود در برابر تهاجم صهیونیست ها شدند.

مقامات پدافندی مصری نگران بودند که مبادا برخی از نیروها سهوا ( یا برخی شورشی های درون ارتش بصورت عمدا ) هواپیمای فیلدمارشال عامر ( و ژنرال 3 ستاره سید قویم محمود که همراه او بود ) را بزنند. در واقع ظاهرا مسیر حرکت جنگنده های اسرائیلی با مسیر بازگشت ژنرال عامر از صحرای سینا ، در یک راستا قرار داشته و مصری ها بخاطر پرهیز از شلیک اتفاقی به هواپیمای وزیر دفاع 5 ستاره خود ، تمام سیستم های پدافندی خود را خاموش کرده بودند. ( کاملا شبیه اتفاقی که برای آنتونف روسی در تهاجم چند روز پیش به سوریه اتفاق افتاد)

فیلد مارشال عامر

اما نکته مهم ماجرا این بود که هواپیماهای اسرائیلی در ارتفاعی بسیار پائین پرواز می کردند . یعنی در واقع بسیار پائینتر از پائین ترین نقطه ای که پدافند SA-2 مصری می توانست هواپیمائی را شناسائی و شکار کند.

در موج اول حمله ، اسرائیل به 11 پایگاه هوائی حمله کرد و تعداد زیادی از هواپیماهای نیروی هوائی مصر را بر روی زمین و پیش از آنکه بتوانند از زمین برخیزند ، منهدم نمود.

سپس هواپیماهای اسرائیلی ، به اسرائیل بازگشتند و مجددا سوختگیری ، مسلح (quick-turned) و آماده تهاجم شدند. در واقع این فرآیند quick-turned برای تمام هواپیماهای عبری فقط 7 دقیقه و 30 ثانیه بطول انجامید.

در موج دوم ، اسرائیلی ها ، به 14 پایگاه هوائی حمله کردند و با تلفات بسیار جزئی (نسبت به حجم هواپیماهای درگیر این حمله) مواجه شدند.

آنها پس از بازگشت ، مجددا "سریعا بارگیری و تجهیز  ( quick-turned ) شدند و برای موج سوم حمله آماده شدند.

در واقع امواج چندگانه "عملیات تمرکز" ، برای نیروی هوائی اسرائیل ؛ یک موفقیت کامل بود. در مدت زمان تقریبا 3 ساعته این عملیات ، نیروی هوائی مصر و نزدیک به 500 هواپیمای رزمی آن نابود شدند . این در حالی بود که تنها تلفات جزئی به نیروی هوائی اسرائیل وارد آمد.

پس از حمله هوائی گسترده به مصر ، نیروهای هوائی "اردن" ، "سوریه" و "عراق" ، به تلافی این عملیات به اسرائیل حمله کردند. اما عمده این حملات غیرموثر و گاها به سمت اهداف غیر نظامی بود.

در حالی که سایر کشورهای عربی در حال حمله غیرموثر به اسرائیل بودند ، بخشی از نیروی هوائی اسرائیل ، خود را برای موج سوم حمله به مصر آماده می کردند. سایر هواپیماهای IAF هم برای پشتیبانی هوائی از نیروی زمینی این ارتش ، در برابر  نیروهای زمینی ارتش های عربی اعزام شدند.

تا پایان روز اول جنگ 6 روزه ، صهیونیستها ، در خاک اسرائیل ، بیشتر سرزمین مصر ، ارتفاعات جولان ، کرانه باختری رود اردن و تمامی صحرای سینا ، دارای برتری هوائی بودند.

ششم الی دهم ژوئن 1967

در روز دوم جنگ ( 6 ژوئن) هواپیماهای رزمی IAF ، بطور گسترده ، در برابر نیروهای زمینی مصری ، اردنی ، سوریه ای و عراقی مورد استفاده قرار گرفت.

در روز سوم جنگ (7 ژوئن) ، IAF ، صدها دستگاه از وسائل نقلیه زرهی و غیر زرهی مصری را در صحرای سینا نابود کردند. این کاروان نظامی قصد داشتند که از طریق باریکه سینا ، به سمت مصر عقب نشینی کنند. همچنین هزاران نفر از سربازان مصری نیز در صحرای سینا و باریکه سینا به دام افتادند و امکان عقب نشینی را از دست دادند.

در پایان سومین روز ، نیروی هوائی اردن ،بخش عمده ای از 34 فروند  هواپیماهای خود را از دست داد و عملا ارتش اردن دیگر درگیر جنگ نبود (از صحنه جنگ حذف شد)

در روز ششم و در واقع آخرین روز (10 ژوئن) ، نیروی هوائی سوریه ، حدود 100 هواپیمای جنگی خود را از دست داد (نابود شده + آسیب دیده ) و جنگ عملا تمام شد.

در طی جنگ شش روزه ، نیروی هوائی اسرائیل ، با حدود 200 فروند هواپیمای جنگی که در اختیار داشت ، به مقابله با ائتلافی برخواست که بیش از 600 فروند جنگنده در اختیار داشتند. در خلال این جنگ ، IAF ، قریب به 452 فروند از هواپیماهای ائتلاف عربی را نابود کرد که از این مقدار 79 فروند آن در نبرد هوائی صورت پذیرفت ، در حالی که خود 46 فروند هواپیما را از دست داد.

در خلال این جنگ 24 خلبان اسرائیلی و صدها خلبان عرب کشته شدند.

تعداد هواپیماهای منهدم شده به تفکیک کشور

مصر : 348 فروند

سوریه : 61 فروند  

اردن :  29 فروند

عراق : 23 فروند

لبنان : 1 فروند

اسرائیل : 46 فروند ( 19 فروند در عملیات تمرکز و بقیه در نبرد هوائی و یا حین پشتیبانی زمینی ساقط شدند)

تعداد هواپیماهای منهدم شده به تفکیک نوع هواپیما

جنگنده ها -

MIG-21 Fishbed : مجموعا 148 فروند ( 104 فروند مصر ، 32 فروند سوریه ، 12 فروند عراق )

MIG-19 Farmer : مجموعا 29 فروند ( همگی از مصر )

MIG-17 Fresco : مجموعا 112 فروند ( 94 فروند مصر ، 16 فروند سوریه ، 2 فروند عراق )

Sukhoi Su-7 Fitter : مجموعا 14 فروند ( همگی از مصر )

https://en.wikipedia.org/wiki/Sukhoi_Su-7

Hawker Hunter  : مجموعا 27 فروند ( 21 فروند اردن ، 5 فروند عراق ، 1 فروند لبنان )

https://en.wikipedia.org/wiki/Hawker_Hunter

بمب افکن ها -

Tupolev Tu-16 Badger : مجموعا 31 فروند ( 30 فروند مصر ، 1 فروند عراق )

Ilushin IL-28 Beagle : مجموعا 31 فروند ( 27 فروند مصر ، 2 فروند سوریه ، 2 فروند عراق )

هواپیماهای ترابری -

Ilushin-14 Crate : مجموعا 32 فروند ( 30 فروند مصر ، 2 فروند سوریه )

https://en.wikipedia.org/wiki/Ilyushin_Il-14

Antonov An-12 Cub : مجموعا 8 فروند ( همگی از مصر )

https://en.wikipedia.org/wiki/Antonov_An-12

هلی کوپترهای ترابری  - 

Mil Mi-6 Hook : مجموعا 10 فروند ( 8 فروند مصر ، 2 فروند سوریه )

Mil Mi-4 Hound : مجموعا 6 فروند ( 2 فروند مصر ، 4 فروند سوریه )

https://en.wikipedia.org/wiki/Mil_Mi-4

 "امواج چندگانه حمله" 

1. موج اول حمله ( ساعت 7:45 صبح ) : در قالب 101 عملیات هوائی که توسط حدود 200 جنگنده اسرائیلی صورت پذیرفت ، 11 فرودگاه ، 197 هواپیمای مصری  و 8 ایستگاه رادار نابود شدند. در مقابل 5 خلبان IAF کشته و 5 خلبان دیگر به اسارت درآمدند.

2. موج دوم حمله ( ساعت 9:30 صبح ) : 164 عملیات پروازی صهاینه ، منجر به نابودی 16 فرودگاه و 107 هواپیمای مصری دیگر گردید. در حین این عملیات دو هواپیمای سوری هم در نبرد هوائی ( داگ فایت) سرنگون شدند.

3. موج سوم حمله ( ساعت 12:15 ظهر ) : 85 پرواز به مصر ، 48 پرواز به اردن ، 67 حمله به سوریه و 1 حمله به پایگاه H3 عراق صورت پذیرفت.

4. امواج بعدی حمله ( بعداز ظهر و عصر ) : دو حمله دیگر به مجموعه H3 عراق و چند حمله تکمیلی هم به فرودگاه های مصری صورت پذیرفت.

" پایان "

====================================================================================================================================

                              مترجم : mehran55

منبع : https://en.wikipedia.org/wiki/Operation_Focus

مالکیت معنوی : بازنشر مطالب این تاپیک فقط با ذکر Military.ir به عنوان منبع مجاز است.

======================================================================================================================================

پ.ن 1 : دوستانی که پسندیدند مثبت را فراموش نکنند. 

پ.ن 2 : در ادامه و اگر عمری باقی بود اطلاعات و تصاویر دیگری از این عملیات را در اختیار دوستان قرار خواهیم داد .

لا حول ولا قوه الا بالله العی العظیم 

اسناد محرمانه نظامی CIA که از طبقه بندی خارج شده اند.

تاریخیچه ای سری

انواع اسرار و اسناد محرمانه نظامی و دولتی ترسناک، سرگم کننده و گاهی  کاملا مزخرف وجود دارند، اما اغلب انها  توجه ما را به خود جلب کرده و حس کنجکاوی ما را بر می انگیزند. از پروژه سری نیروی هوایی ایلات متحده برای ساخت یک بشقاب پرنده مافوق صوت تا یک برنامه تحقیقاتی معروف جنگ جهانی دوم که به ساخت اولین بمب اتمی منجر شد. این شما و این اسرار نظامی سازمان CIA که از طبقه بندی سری خارج شده است.

پروژه 1794

در اواخر سال 2012، نیروی هوایی ایالات متحده گنجینه ای از  اسنادی که از طبقه بندی خارج شده بود را منتشر کرد که شامل گزارشاتی از یک برنامه سری برای ساخت نوعی بشقاب پرنده بود تا بمب افکن های اتحاد جماهیر شوروی را سرنگون کند. این پروژه جاه طلبانه که به "پروژه 1794" نام گرفت، در اوایل دهه 1950 اغاز شد، و طی ان گروهی از مهندسان مامور ساخت پرنده دیسک شکلی شدند که بتواند در ارتفاعات بالا با سرعت مافوق صوت پرواز کند.

این اطلاعات نشان می دهند که برنامه این بود تا این پرنده بتواند به حداکثر سرعت 4 ماخ (4برابر سرت صوت) رسیده و بتواند به ارتفاع 100.000فوتی (30.480 متری) برسد. هزینه تخمین زده شده این پروژه چیزی در حدود 3 میلیون  دلار بود که با حساب نرخ امروز دلار   بیش از 26 میلیون دلار براورد می شود.

پروژه کرم یخی

در دهه 1960، امریکا کار بر روی یک ماموریت سری برای ساخت یک سری از سایت های پرتاب موشک های بالستیک هسته ای متحرک را با نام " Greenland ice sheet" اغاز کرد. هدف از این پروژه این بود تا موشک های میان بردی را نزدیک خاک شوروی مستقر کرده تا بتوان اهدافی را درون خاک شوروی مورد هدف قرار داد.

اسم رمز این پروژه کرم یخی iceworm project بود، اما برای ازمایش امکان ان، ارتش یک پروژه ی تحقیقاتی جعلی به نام "Camp Century" را در دهه 1960 غاز کرد. در قالب این عنوان، مهندسان شبکه ای از تونل ها و ساختمان های زیرزمینی از جمله یک اشپزخانه، ازمایشگاه ها، اتاق های پشتیبانی، یک مرکز ارتباطی و  یک کارخانه برق هسته ای را ساختند.

وجود این پایگاه از دولت دانمارک مخفی ماند و برای چندین سال به فعالیت خود ادامه داد. در سال 1966 بعد از انکه یخ های متحرک شرایط نامساعدی برای پروژه به وجود اورد، ادامه ان لغو شد. امروز، بقایای نابود شده پروژه کرم یخی زیر یخ های قطب مدفون شده است.

پروژه MK-ULTRA

در طول جنگ سرد، CIA پروژه MK-ULTRA ، یک برنامه تحقیقاتی غیر قانونی سری برای بررسی پتانسیل سیستم های کنترل ذهن را اغاز کرد. متصدیان برنامه تاثیرات هیپنوتیزم، عوامل و داروهای بیلوژیکی همچون LSD و باربیتورات ها (داروهای خواب اور) را بر عوامل انسانی بررسی می کردند. برخی تاریخدانان معتقدند که هدف از این برنامه این بود تا یک سیستم کنترل ذهن  را که می توانست ذهن ادم کشان بالقوه را کنترل کرده و به ان برنامه دهد را طراحی کند.

در سال 1973، رئیس CIA ریچارد هلمز دستور داد تا تمامی اسناد مربوط به پروژه  MK-ULTRA نابود شود، اما تحقیقی رسمی از برنامه چندین سال بعد از ان صورت گرفت. این پروژه پایه ای برای بسیاری از فیلم های سینمایی همچون "The Manchurian Candidate" و  "The Men Who Stare at Goats " شد.

منطقه 51

تقریبا هیچ منطقه ای در دنیا نتواسته است همانند منطقه 51 توجه تئوری های توطئه و علاقه به اشیاء پرنده (UFO) را به خود جلب کند، منطقه ای کویری و دور افتاده که نزدیک گروم لیک در ایالت نوادا و در 143 کیلومتری شهر لاس وگاس واقع شده است. پنهان کاری بسیار زیاد محیط اطراف پایگاه تخیل مردم منطقه را برانگیخته است و در نتیجه منطقه 51 به پدیده های غیر طبیعی همچون نظریه هایی که صحبت از بازدید بیگانه ها از این منطقه بود، ارتباط پیدا کرده است.

در جولای 2013، برای اولین بار اسناد محرمانه از طبقه بندی خارج شده CIA وجود منطقه 51 را تصدیق و تایید کرد که این منطقه فوق محرمانه برای ازمایش طیف گسترده ای از هواپیماهای جاسوسی همچون هواپیمای شناسایی معروف   U-2 مورد استفاده قرار گرفته است.

پروژه Grudge

در حالی که منطقه 51 یک پایگاه فوق سری برای بررسی موجودات فضایی نبود، نیوری هوایی ایالات متحده وجود بشقاب پرنده ها را بررسی می کرد. پروژه Grudge برنامه کوتاهی بود که در سال 1949 اغاز شد تا اشیای پرنده ناشناس را بررسی کند. این ماموریت به دنبال برنامه ای از پیش شروع شده با نام پروژه نشانه (Project Sign) اغاز شد که گزارشی را در اوایل سال 1949 منشتر کرده بود  و اشاره به این کرد که UFO ها پرنده های واقعی به نظر می رسند، اما اطلاعات کافی برای منشا انها وجود ندارد.

منتقدین  Grudge اعلام کردند که هدف از این پروژه تنها روشن کردن گزارشات UFO ها بود و تحقیق واقعی اندکی صورت گرفته بود. ادوارد جی راپلت (Edward J. Ruppelt)-سرهنگ نیروی هوایی امریکا و مدیر پروژه گراج در کتاب خود در این مورد  می نویسد: " بررسی اسناد و فایل های مربوط به اشیای پرنده کار خیلی زیادی نمی برد تا ببینیم که  روش های استاندارد اطلاعاتی در پروژه گراج رعایت نشده بود. همه چیز بر این فرض بررسی شده بود که اشیای پرنده وجود نداشتند. مهم نیست چه می بینید یا می شنوید، ان را باور نکنید".

پروژه گیره کاغذ

در سپتامبر  1946، رئیس جمهور امریکا هری ترومن دستور اغاز پروژه گیره کاغذ را صادر کرد، پروژه ای که هدف ان به دام انداختن و دستگیری دانشمندان المان نازی در جنگ جهانی دوم بود. مقامات دفتر خدمات استراتژیک (Office of Strategic Services)- سلف سازمان CIA – دانشمندان المانی را در امریکا به خدمت گرفتند تا در اقدامات بعد از جنگ به انها کمک کنند، علاوه بر این،  با این کار  امریکایی ها مطمئن می شدند که این  دانش با ارزش به دست شوروی نمی افتاد.

معروف ترین فرد در پروژه گیره کاغذ، "ورنر واون براون" بود، فردی که بعد ها تبدیل به مغز متفکر پروژه فرود اپولو بر روی ماه سازمان ناسا  شد.

عملیات Northwoods

روابط پرتنش بین امریکا و کوبا در طول جنگ سرد باعث شد تا CIA دست به طرح های باورنکردنی بزند تا نظام کاسترو را سرنگون کند. طبق نظر کارشناسان،  در حالی که هدف اغلب این عملیات های پنهان، کشتن شخص فیدل کاسترو بود، هدف  دیگر عملیات ها شروع جنگی تمام عیار بین امریکا و کوبا بود.

در سال 1998، اژانس امنیت ملی امریکا (NSA)-یک سازمان غیر دولتی که اطلاعاتی را که طبق قانون ازادی اطلاعات در دسترس مردم قرار می گیرد را منتشر می کند-اسنادی از طبقه بندی خارج شده مرتبط با پروژه نورس وودز را منتشر کرد. طبق اسناد منتشر شده از سوی NSA ، هدف از این برنامه ارتکاب خشونت بر علیه شهروندان کوبایی و امریکایی بود تا بعد از ان تقصیر را بر گردن دولت کوبا بیندازند. طبق این اسناد، این اعمال، که شامل حملات تروریسیتی ساختگی در شهر های امریکا، ربودن هواپیماها و غرق کردن قایق های مهاجرین کوبایی در راه امریکا می شد بود، و بعد از ان برای موجه جلوه دادن جنگ با کوبا  مورد استفاده قرار می گرفت.

طبق گزارشات جدید، دولت کندی متوجه حماقت این پروژه شد و انجام ان را لغو کرد.

پروژه منهتن

یکی از مشهورترین برنامه های تحقیقاتی مخفی در  امریکا پروژه منتهتن است،  که در نهایت منجر  به  تولید اولین بمب اتمی در دنیا شد. این پروژه در سال 1939 اغاز شد، و همان طور که فیزیک دانان پتانسیل تسلیحاتی اتم ها را بررسی می کردند سری نگه داشته شد. از سال 1942 تا 1946، ژنرال "لزلی گراوز" از بخش  مهندسی  نیروی زمینی امریکا سرپرستی پروژه منتهتن را بر عهده گرفت.

اولین بمب هسته ای دنیا در 16 جولای 1945 در پایگاه هوایی الاموگوردو در ساعت 5.30 صبح منفجر شد. این انفجار ابر قارچی ایجاد کرد 40.000 فوت (12.200 متر) به هوا برخاست و قدرت انفجاری ان  بیش از قدرت 15.000 تن TNT بود.

یک ماه بعد از این ازمایش، در واپسین دقایق جنگ جهانی دوم، دو بمب اتمی بر روی شهر های  هیروشیما و ناکازاکی در ژاپن فرود امد. تا امروز، بمباران این دو شهر، تنها مورد استفاده از تسلیحات هسته ای در جنگ بوده است.

عملیات Gladio

در طول جنگ سرد، پیمان اتلانتیک شمالی-NATO- برنامه ای را  برای "امن" نگه داشتن اروپا در حمله شوروی توسعه داد. طبق اسناد منتشر شده، هدف  این عملیات که با نام عملیات Gladio شناخته می شد، تشکیل ارتش هایی سری یا سازمان هایی مخفی در بسیاری از کشورهای عضو پیمان ناتو  همچون ایتالیا، بلژیک و فرانسه بود.

ماموریت این ارتش های مخفی ساده بود: امادگی برای اشغال کشور توسط شوروی و مقاومت مسلحانه در برابر ان در زمانی که اشغال محقق می شد. در برخی کشورها، امادگی برای حمله شوروی شامل خرابکاری و ذخیره سازی (و گرداوری) مهمات می شد.

این ارتش های مخفی تنها از چشم شوروی پنهان نگاه داشته نمی شدند. گاهی اوقات مقامات بلندپایه رسمی دولتی  کشورها نیز از وجود چنین ارتش هایی در کشور خودشان  با اطلاع نبودند. رئیس جمهور ایتالیا "جولیو اندروتی" اطلاعات مربوط به وجود ارتش سری ایتالیا در دهه 1990 (موسوم به Gladio) را علنی و افشا کرد و اولین رهبر  در  کشورهای عضو ناتو بود که وجود این نیروها را تایید کرد.  اطلاعات مربوط به  این ارتش ها در وب سایت" http://www.theblackvault.com /" در دسترس عموم قرار گرفته است.

کشتار دست جمعی روستای مای لای (My Lai)

در مارس سال 1968، سربازان امریکایی ها صد ها نفر مردم از  غیر نظامی را در دهکده مای لای در ویتنام جنوبی  به قتل رساندند که طبق گزارشات اسناد منتشر شده، حداقل 300 زن ،بچه و افراد سالخورده شاملاین جنایت می شدند.

مقامات ارتش موفق شدند تا برای یک سال قبل از انکه خبرنگار اسوشیتد پرس (AP) این وحشی گری را در نوامبر 1969 به توجه مردم امریکا برساند، بر  ان سرپوش بگذارند. طبق گزارشات خبری، یک تحقیق رسمی در مورد واقعه روستای مای لای در مارس سال 1970 انجام شد. این تحقیق 14 افسر نیروی زمینی ارتش امریکا را متهم کرد اما تمامی این افسران به جز یک نفر از انها از اتهمات مبرا شدند. اطلاعات مربوط به تحقیق در مورد این واقعه در کتابخوانه کنگره در دسترس عموم است.

به دنبال قتل عام روستای مای لای، پنتاگون یک گروه کاری با نام "گروه کاری جرائم جنگی ویتنام" تشکیل داد، که رویداد های مشابه روستای مای لای را بررسی می کرد. این گروه بیش از 9.000 صفحه اسناد مشابه کشتار روستای مای لای جمع اوری کرد که حاوی جرائمی بود که توسط سربازان ارتش امریکا در جنگ ویتنام انجام داده شده بود، می شد  و بسیاری از انها در دهه 1990 از طبقه بندی سری خارج شد. اسناد مربوط به این گروه و دیگر اسناد مربوط به جرائم  جنگی  ویتنام از طریق ارشیو ملی امریکا  (https://www.archives.gov/research/alic/reference/military/vietnam-war.html ) قابل دسترسی است.

عملیات Washtub

در طول جنگ سرد ارتش های مخفی در خود امریکا نیز وجود داشتند. در سال 2014، اسناد خارج شده از طبقه بندی سری توسط نیروی هوایی ایالات متحده و FBI از برنامه ای سرب برای یک "سازمان اطلاعاتی سری و  عملیات فرار و گریز در الاسکا"  در سال 1950پرده برداشت .

اسم رمز این عملیات واشتاب بود و هدف ان اموزش ساکنان عادی الاسکا با اسم رمز های مختلف و تکنیک های جاسوسی از دشمن برای زمانی بود که شوروی به الاسکا حمله می کرد بود.  در حالی که چنین تهاجمی هرگز اتفاق نیفتاد، 89 مامور برای این منظور اموزش دیده بودند.

اولگ پنکوسکی (Oleg Penkovsky)

اولگ پنکوسکی یک افسر بلند پایه سازمان اطلاعات نظامی شوروی بود که در طول جنگ سرد  به عنوان جاسوس برای ایلات متحده و بریتانیا کار می کرد. شهرت وی به خاطر نقشی که در بحران موشکی کوبا در سال 1962 داشت بود، پنکوسکی اطلاعاتی ارزشمندی از جزئیات مربوط به قابلیت های موشک های شوروی که در کوبا مستقر شده بودند را در اختیار امریکایی ها گذاشت. در نهایت وی توسط همکاران اطلاعاتی شوروی خودش شناسایی ، به خیانت به کشورش متهم و در سال 1963 اعدام شد. با این وجود افرادی هستند که اعتقاد دارند پنکوسکی  تنها طعمه بوده و اطلاعاتی غلط در مورد قابلیت های نظامی شوروی را به ماموران اطلاعاتی امریکا داده است. این افراد به اسناد منتشر شده اشاره می کنند که نشان می دهد اطلاعات جاسوسی که توسط پنکوسکی جمع اوری شده حکایت از وفاداری وی به شوروی داشته  است.

گربه های شنود کننده (Acoustic)

گزارشی از سال 1967 نشان می دهد که CIA میلیون ها دلار صرف اموزش گربه هایی کرد تا از شوروی جاسوسی کنند. بله درست خواندید، گربه های که جاسوسی کنند. اسم رمز این عملیات "اکوستیک کیتی" بود، و طی ان تجهیزات جاسوسی الکترونیکی در بدن گربه ها پیوند زده شده و کار می گذاشته شد و به انها اموزش داده می شد تا از رقیبان بی خبر جنگ سرد استراق سمع کنند.

اگر باور ندارید که این برنامه احمقانه وجود داشته است ، می توانید اطلاعات بیشتر را در گزارشات منتشر شده در ارشیو اژانس امنیت ملی را مطالعه کنید. (http://nsarchive.gwu.edu/NSAEBB/NSAEBB54/st27.pdf)

بمب گمشده گرینلند

در سال 1968، یک بمب افکن  B-52 امریکایی در مسیر خود و در یک ماموریت محرمانه که  چهار بمب هیدروژنی را حمل می کرد، نزدیک پایگاه هوایی  Thule گرینلند دچار سانحه شد. پس از سانحه، مقامات امریکای و دانمارک پروژه ای را اغاز کردند تا بقایای رادیواکتیو در این سانحه را پاکسازی کرده و تکه های پراکنده بمب های هسته ای را جمع اوری کنند. با این وجود تا چند سال بعد از این حادثه، مطبوعات امریکا و دانمارک می پرسیدند که ایا دقیقا محل سقوط این بمب ها شناسایی شده است یا خیر.

در سال 2008، BBC مقاله ای را بر اساس اسناد از طبقه بندی خارج شده در مورد این حادثه  منتشر کرد و اظهار داشت که یکی از چهار بمب هیدروژنی این حادثه هرگز  در  محل سقوط پیدا نشد. این اظهارات از سوی یک منبع خبری موثق (؟؟!!؟؟) باعث شد تا نخست وزیر دانمارک دستور بررسی اسنادی را که BBC در مقاله خود به ان استناد کرده بود را صادر کند. این تحقیق که از سوی محقق دانمارکی  Svend Aage Christensen صورت گرفت، نشان داد که اظهارات BBC بر اساس اطلاعاتی که به تازگی از طبقه بندی خارج شده نبوده است (این اظهارات از اطلاعاتی که قبلا از حالت سری خارج شده بود استخراج شده بودند) و  طبق  ارشیو اسناد ملی، هر چهار بمب طی سقوط سال 1968 نابود شدند.

پروژه افق

قبل از انکه NASA اولین فضانورد را در سال 1969 به فضا بفرستد، حداقل دو سازمان نظامی امریکا برنامه هایی برای ایجاد پایگاه نظامی استراتژیک در ماه را تهیه کردند. در سال 1959، ارتش امریکا پیشنهاد ایجاد پایگاه نظامی  سرنشین دار در ماه را ارائه کرد. طبق اسناد منتشر شده،  این پیشنهاد که توسط رئیس بخش تحقیق و توسعه ارتش ارائه شده بود، به عنوان پروژه افق (Project Horizon) نام گرفت و هدف ان این بود تا  از منافع بالقوه ایالات متحده بر روی ماه محافظت کند.

پروژه ی دیگری در همین مورد که توسط نیروی هوایی امریکا توسعه پیدا کرد، به دنبال ایجاد سیستم بمباران کره زمین از ماه بود که مشخص شد نیازمند شرایط و ملزومات خاص نظامی است. تحقیق دیگری که توسط نیروی هوایی در سال 1959 انجام شد به دنبال استقرار یک سلاح هسته ای بر روی کره ماه بود. این تحقیق در ابتدا  توسط Leonard Reiffel و بعد از ان فیزیکدانی از انستیتو تکنولوژی ایلینویز رهبری شد و  اخترفیزیکدان  Carl Sagan نیز در ان شرکت داشت. در مصاحبه ای با نیو یورک تایمز در سال 2010، ریفل اعلام کرد که: " نیت اصلی این پروژه تحت تاثیر قرار دادن دنیا نسبت به قدرت ایالات متحده بود".

منطقه  ماپیمی

یکی از اسناد منتشر شده می تواند کمک کنند تا برخی افسانه های  محلی در مورد مناطق توریستی عجیب مکزیکو روشن شود. منطقه خاموش ماپیمی یک بیابان کوچک در دورانگو مکزیک است که طبق افسانه های محلی امواج رادیویی در این منطقه منتقل نمی شوند. این منطقه  اغلب با مثلث برمودا مقایسه می شود و گردشگرانی که به دنبال ماجراجویی های فرا طبیعی هستند بسیار به این منطقه سفر می کنند.

اما دلیل اصلی که ماپیمی مکان جالبی است نه به  بیگانه ها و نه به  انرژی فرا طبیعی مرتبط است بلکه مرتبط با یک اشتباه بزرگ نیری هوایی ایالات متحده است. در سال 1970، یک  فضاپیمای   V-123-D دو شیشه کوچک کوبالت 57 (یک ایزوتوپ رادیواکتیو که گاهی در ساخت بمب های salted –یک بمب هسته ای که بدین منظور طراحی شده تا به عنوان یک سلاح  رادیولوژیکی عمل کند و مواد رادیواکتیو در منطقه مورد نظر پخش کند تا ان را غیر قابل سکونت کند -کاربرد دارد) را حمل می کرد در بیابان دورانگو دچار حادثه شد.  طبق اسناد منتشر شده ، قرار بود تا این فضاپیما در نیو مکزیکو فرود اید. احتمالا شایعات محلی به خاطر برخورد این فضاپیما در این ناحیه به وجود امده اند.

پرواز ایران  655 

در سال 1988، بیک کشتی جنگی امریکایی در خلیج فارس به  یک هواپیمای غیر نظامی ایرانی  که در راه دوبی بود شلیک کرد و تمامی 290 مسافر ان کشته شدند. طبق اسناد منتشر شده،  قبل از شلیک موشک که منجر به سقوط هواپیما شد، پرسنل کشتی اشتباها این هواپیما را به عنوان یک جنگنده ایرانی شناسایی کرده بودند.

در سال 1996 امریکا با ایران به توافق رسید و پذیرفت تا غرامتی 1.8 میلیون دلاری به خانواده قربانیان این حادثه پرداخت کند. با این وجود دولت امریکا هرگز عذرخواهی نکرد. در سال 1988 پنتاگون تحقیقی رسمی در مورد این حادقه را اغاز کرد (که اکنون از طبقه بندی خارج شده) و اشتباهی در فرایند شلیک پرسنل به سمت پرواز 655 پیدا نکرد.

با این وجود، بعد از  تحقیقات وزارت دفاع، چندین روزنامه به اختلافات و تناقضاتی بین گزارش رسمی (وزارت دفاع) و انچه که اتفاق افتاده بود اشاره کردند.  به عنوان نمونه، گفته شده بود که این پرواز از مسیر اصلی خود منحرف شده بود اما بعدا مشخص شد که این مطلب درست نبوده است. گزارش اشاره داشت که در زمان وقوع حادثه و شلیک موشک، کشتی امریکایی در اب های بین المللی حضور داشته، در حالی که  در حقیقت کشتی  در اب های ایران حضور داشته و مشغول عملیات بوده است.

ربودن لونیک

برخی اوقات مطالعه اسناد از طبقه بندی خارج شده همانند تماشای یکی از صحنه های فیلم های جیمز باند است. این مسئله  در باره این سند صدق می کند که به عنوان "ربودن لونیک" (kidnapping the Lunik) نام گرفته است. این سند داستان عملیات CIA برای "قرض" گرفتن یکی از ماهواره های شوروی تنها برای یک شب را روایت می کند.

این ربایش در اوایل دهه 1960 در اوج رقابت فضایی شوروی و امریکا  اتفاق افتاد. برای مشخص شدن اینکه ایا شوروی در حال بردن این مسابقه است یا نه، انها یک نمایشگاه بین المللی از ماهواره های لونیک خود-اولین فضاپیماهایی که  توانسته بودند به اطراف ماه برسند- برگزار کردند.

این سند نشان می دهد که در یکی از شب ها، ماموران مخفی  CIA توانستند راننده کامیونی را که مامور انتقال ماهواره از شهر ها  بود را راضی کنند تا در یکی از هتل های نزدیک استراحت کند و ماهواره را در ماشین انها بگذارد. قبل از گزاشتن ماهواره درون کامیون،  مامورین CIA مدارپیمای ماهواره را "قرض گرفته" و از اجزای ان عکس برداری کردند. اسناد نشان می دهند که  هیچ رد و نشانی نبود تا روس ها متوجه شوند در ان شب مرگبار چه رخ داده بود.

کشتی USS لیبرتی

در سال 1967، در طی جنگ شش روزه (درگیری بین اسرائیل و کشورهای عرب همسایه)، هواپیماهای اسرائیلی به کشتی USS Liberty که در حال جمع اوری اطلاعات محرمانه برای اژانس امنیت ملی امریکا (NSA) بود حمله کردند. در این حمله 34 امرکیایی کشته شدند و بش از 171 نفر دیگر نیز زخمی شدند. اما ایا این حمله عمدی بود؟

طبق گزارش NSA بسیاری بر این عقیده اند که هدف  اسرائیل از حمله به این کشتی جاسوسی، جلوگیری از  درز اطلاعات محرمانه در مورد نبردهای پیش رو بود. اما بررسی رسمی توسط مقامات امریکایی و اسرائیلی نتیجه گیری کرد که این حمله عمدی نبود و خلبانان تایید کردند که به باور انها  USS لیبرتی کشتی دشمن بوده است. این سند موقعیت اژانس را در مورد این موضوع بحث بر انگیز توضیح می دهد.

هواپیماهای نظارتی FBI

در سال 2015، خبرگزاری اسوشیتد پرس خبری فوری مبنی بر برنامه نظارتی FBI پخش کرد که در ان از هواپیماهای کوچک برای جاسوسی از مظنونین بر روی زمین  استفاده می شد. هواپیماها متعلق به شرکت هایی بودند که اصلا وجود خارجی نداشتند و  دوربین و   تکنولوژی نظارتی تلفن همراه  حمل می کردند. وقتی اسوشیتد پرس در جون 2015 گزارش خود را منتشر کرد، این هواپیماها در 30 شهر امریکا در 11 ایالت در یک دوره 30 روزه مشاهده شده بودند.

در حالی که FBI به اسوشیتد پرس گفت که برنامه نظارت هوایی سری نیستند، جزئیاتی که این هواپیماها گرداوری کرده اند به شدت در اسناد منتشر شده سانسور شده شده بودند. علاوه بر این گزارش نشان می دهد که FBI بدون حکم قضایی این هواپیماها را به پرواز دراورده است. یکی از  اسنادی که از ارشیو امنیت ملی به دست امده،  اسم و ادرس کمپانی های دروغی (وخیالی) که این هواپیما ها را به پرواز دراورده را نشان می دهد. کارشناس و تاریخدان NSA "متیو ام" لیستی از هواپیماهایی که در این بخش هوایی FBI مورد استفاده قرار گرفته است را تهیه کرده است.

عملیات چهار راه ها

در جولای 2016، ارشیو امنیت املی، اسناد، فیلم ها و تصاویر از طبقه بندی خارج شده ای را منتشر کرد که ازمایشات بمب های هسته ای در Bikini Atoll (جزیره مرجانی حلقوی غیر مسکونی متعلق به جزایر مارشال در اقیانوس ارام) در سال 1946 را نشان می داد. این ازمایشات اولین انفجارهای اتمی بعد از بمباران ژاپن در طول جنگ جهانی دوم در اگوست 1945 بود.

درحالی که عامه مردم تنها در مورد ازمایشات اطلاعاتی در دست دارند، اسناد منتشر شده تاثیر این ازمایشات را بر روی مردم این جزیره ها- که مجبور به نقل مکان کردن از این منطقه شدند-  را روشن تر کرده است. این اسناد اعتراضاتی را که توسط دانشمندان و مقامات نظامی قبل از بمباران ها ایجاد شد و  دلایل منطقی که برخلاف این اعتراضات تصمیم به ادامه برنامه  گرفته شد را نیز  نشان می دهد.

دکتر ژیواگو

در دوران جنگ سرد، CIA در پخش کتاب "دکتر ژیواگو" در شوروی نقش داشت. این کتاب که توسط نویسنده روس Boris Pasternak نوشته شده بود توسط مقامات روس توقیف شده بود، زیرا نگاهی روشنفکرانه به انقلاب بلشویکی و قهرمان ان داشت.

امریکایی ها به ظرفیت تبلیغاتی کتاب نگاه می کردند و طبق اسناد منتشر شده در سال 2014،  CIA با متحدان سازمان  اطلاعاتی هلندی خود همکاری کرد تا 1.000 کپی از این کتاب را به سرزمین های شوروی برساند. این کتاب در بین بازدیدکنندگان نمایشگاه بین المللی سال 1958  در   بروکسل    با کمک واتیکان پخش شد.

این کتاب بی نام و نشان و بدون ارم خود با کاغذ های قهوه ای، راه خود را به سمت شوروی پیدا کرد و  مقامات CIA امیدوار بودند تا احساسات و عقاید ضد کمونیستی ر ابین شهروندان ناراضی  برانگیزد. CIA کتاب های ممنوعه دیگری همچون " "Pninاثر ولادمیر نابوکو  و   چهره مرد هنرمند در جوانی  " A Portrait of the Artist as a Young Man " اثر جیمز جویس را نیز قاچاقی وارد شوروی کرد.  

مترجم: محمد رجبعلی

منبع: http://www.livescience.com/40172-declassified-military-cia-secrets.html

استفاده با ذکر منبع بلا مانع است

شادی ارواح طیبه امام ، شهدا ، شهدای مدافع حرم (شهدای اتش نشان)

سلامتی و پیروزی رزمندگان جبهه مقاومت

سلامتی و تعجیل در فرج اقا ، مولا و سرورمون ،

 مهدی قائم (عج)

و سلامتی نائب بر حق ایشان

امام خامنه ای

پنج صلوات محمدی عنایت کنید

در جریان جنگ هند و پاکستان به سال 1965 ، حداقل دو نبرد زرهی در مقیاس وسیع رخ داد ، که نبرد فیلورا ، نخستین مصاف زرهی میان دو کشور در منطقه سیالکوت بشمار می آید وعلاوه برآن ، با یک فاصله زمانی اندک با نبرد"آسال اوتار " بوقوع پیوست . 

موقعیت مکانی وقوع نبرد فیلورا

شروع نبرد :

در 10 سپتامبر 1965 ، واحدهای ارتش هند دست به اجرای یک تک گسترده علیه خطوط دفاعی ارتش پاکستان زدند تا منطقه فوق را از کنترل این کشور خارج کنند . در جریان این عملیات ،  یگانهای عمل کننده هندی ، به استعداد رزمی 1 لشکر زرهی ( شامل 4 هنگ تانک ) به این منطقه یورش بردند ، اما  این تهاجم با مقاومت شدید و غیر منتظره مدافعان پاکستانی ، بویژه لشکر ششم زرهی این کشور روبرو گردید .

با این وجود ، شدت حملات واحدهای زرهی هندی به اندازه ای بود که سرفرماندهی ارتش پاکستان به پشتیبانی هوایی نیاز پیدا نمود ، اما بدلیل مهارت پایین خلبانان پاکستانی در اجرای ماموریت های پشتیبانی نزدیک (CAS) ، ستون های زرهی ، پشتیبانی و پیاده ارتش هند ، تلفات کمی را متحمل شده و بر خلاف انتظارات ، به پیشروی خود ادامه دادند . از سویی دیگر ، پیش بینی  فرماندهان هندی مبنی بر پیشروی سریع  نیز محقق نشد ، چرا که مقاومت ارتش پاکستان ، برای 48 ساعت دیگر هم ادامه یافت و وفقط زمانی که تلفات این واحدها افزایش یافته و بالتبع ، توان رزمی آنها کاهش یافت ، دست به یک عقب نشینی تاکتیکی به سمت " چاویندا " زدند . در جریان این زد و خوردها ، ارتش هند مدعی شد که 67 دستگاه تانک پاکستانی را منهدم نموده است  .

تو رفتگی شاکارگاره ، روستای فیلورا ، بهاگوال

یگان های رزمی و سازمان رزم  مورداستفاده طرفین درگیر در جریان نبرد فیلورا

سرگرد سابق (بازنشسته ) ارتش پاکستان و مورخ نظامی ، آ.چ. امین ، علل شکست ارتش پاکستان در نبرد فیلورا را بدینگونه تشریح می نماید :

" ........ ، در نخستین ساعات آغاز حملات ارتش هند ، به یگانهای مستقر در منطقه ، یعنی لشکر ششم زرهی ، یگان دهم سواره نظام ، یگان چهاردهم گارد مرزی ، دستور داده شد تا در ساعت 30/11 صبح روز 11 سپتامبر 1965 ، از سمت راست محور "بهاگوال- بهچرشاه" ، به واحدهای ارتش هند که از محور " لیبه – چاهر" دست به پیشروی زده بودند ، حمله نموده و سد راه پیشروی آنان شوند .

هدف اصلی این ضدحمله گسترده ، از میان بردن و یا کاهش فشار حملات ارتش هند بر روی یگان یازدهم سواره نظام که در آن زمان سرعت پیشروی هندی ها را در محور فوق کم نموده بودند ، بشمار می آمد . بنابراین ، با آغاز این پاتک ، هنگ شانزدهم سواره نظام ، جمعی لشکر ششم زرهی ، تمام توان رزمی خود را برای اجرای این ماموریت ، وارد صحنه عملیات رزمی نمود ، اما بدلایل مختلف ، از جمله شدت حملات ارتش هند و در کنار آن ، حساسیت منطقه نبرد برای دو  طرف ، این یگان متحمل تلفات زیادی شد و اگر چه تا آخرین لحظات ، موفق شده بود تا تعدادزیادی از تانک های ارتش هند را از کار انداخته یا منهدم نماید ، اما متقابلا" ، سازمان رزم واحد فوق از هم پاشیده شد ، بسیاری از تجهیزات و امکاناتش را از دست داد و مجبور به عقب نشینی گردید و علاوه بر آن موفق نشد تا فشار ارتش هند بر روی واحدهای یگان یازدهم سواره نظام راکاهش دهد .  در نتیجه ، با شدت یافتن فشار حملات هندی ها ، سرانجام در ساعت 30/15 دقیقه 11 سپتامبر 1965 ، موقعیت فیلورا سقوط نمود و به تصرف ارتش هند در آمد "

با این وصف ، افسران ، درجه داران و سربازان یگان یازدهم  سواره نظام با تمام توان خود مبارزه کرده بودند ، تا جایی که حتی پس از گذشت 24 ساعت از تصرف این موقعیت ، تانک های جدا افتاده پاکستانی ، به مقاومت خود ادامه می دادند ، اما در نهایت ،باقی مانده این واحد با کاهش توان رزمی ، بسرعت  عقب نشینی نموده و ارتش پاکستان نیز  با از دست دادن یک هنگ کامل زرهی ، بطور کامل از این موقعیت عقب نشست. 

یکدستگاه تانک ام-47 ارتش پاکستان که به غنیمت ارتش هند در آمده است

سرگرد " امین " بر این اعتقاد است که علیرغم اینکه فرماندهی ارتش هند ، با هوشمندی ، واحدهای تحت امر خود را گسترش داد ، نیروهایش راکه با کیفیت بالایی آموزش دیده بودند، بخوبی فرماندهی نمود ، اما هندی نتوانستند از فرصت استراتژیک بدست آمده  در جریان تصرف فیلورا به درستی استفاده نموده و با قبول قطعنامه ، عملا" به جنگ پایان دادند .

این در حالی بود که  شرایط به گونه ای پیش رفته بود که هندی ها قادر بودند تا با جایگزینی تلفات و ترمیم تلفات واحدهای تک ور و اصلاح طرح های نظامی در رده" تیپ – لشکر" و همچنین ایجاد یک زمان بندی دقیق ، با آسودگی هرچه تمامتر ، به واحدهای در حال عقب نشینی پاکستانی حمله نموده و منطقه را بطورکامل پاکسازی و به سود خود تثبیت نمایند .

اما به هر ترتیب ، نبرد میان دو طرف در 12 سپتامبر 1965 ، با یک پیروزی قاطع و تعیین کننده برای ارتش هند به پایان رسید و فرماندهی ارتش پاکستان با بهره گیری از غفلت فرماندهان هندی ، توانست با هدف استقرار در یک موقعیت دفاعی مناسب ، به چاویندا عقب نشینی نموده و تجدید قوا نمایند .

با این وجود ، سیر جنگ بسود ارتش پاکستان نبود ، چرا که 24 ساعت قبل نیز ، ارتش هند پیروزی با ارزش دیگری را  در " آسال اوتار" بدست آورده و تک گسترده ارتش پاکستان به " خم کاران" را با موفقیت هرچه تمام تر دفع نموده بود .

فرماندهان ارتش هند که اینک در اوج موفقیت قرار داشتند ، به مانند همه جنگهای پیش از این ، دچار خطای راهبردی شده ، توان دفاعی ارتش پاکستان را نادیده گرفته و بدون پیش بینی های لازم ، دست به پیشروی بداخل خاک پاکستان زدند . در نتیجه ، اینک نوبت فرماندهان پاکستانی بود که ضرب شصتی نشان دهند و این رویداد در نبرد "چاویندا" بوقوع پیوست .  ارتش هند ، سرمست از پیروزی ها خود ، ناگهان با مقاومت دور از انتظار ارتش پاکستان روبرو شده و متوقف گردید .

با پایان یافتن این نبرد و پس از چند روزجنگ فرسایشی ، سرانجام در 22 سپتامبر 1965، با امضای موافقنامه آتش بس ، عملیات نظامی در تمامی جبهه ها متوقف گشت .

تلفات :

هند : 14 دستگاه سنتوریون

پاکستان : 66 دستگاه تانک منهدم شده که 31 دستگاه آن تایید گردید . 

منابع : 

1- Battle_of_Phillora

2- وبگاه ارتش هند 

پی نوشت : 

1- برای اطلاعات بیشتر  : نبرد غولها و نیمچه غولها ، راند نخست ، آسال اوتار

2- براین عقیده بودم و هستم که حضور عزیزانی نظیر جناب گوبلز و جناب سیاوش می توانست بر غنای این مطلب بیافزاید، چرا که پیشنهاد  مطلب ، از سوی جناب گوبلز صورت گرفته بود .

3-  پلان رزمی ارائه شده در این تاپیک در سطح وب وجود ندارد و صرفاً برداشت مترجم از سازمان رزم طرفین نبرد است . 

در تاریخ جنگهای هوایی ، یکی از مشکل ترین و در عین حال مهم ترین اهداف برای نابودی ، حمله به اهداف سخت محافظت شده ای نظیر پل ها بشمار می آید . با این حال ، همانند سایر اهداف نظامی ، یافتن یک پل از روی زمین ،بسیار ساده می باشد . بدین معنی که برای شناسایی محل یک پل  ، صرفا" می بایست رودخانه ، جاده یا خط آهنی که با آن برخورد دارد را دنبال نمود تا آن را پیدا نمود. با این حال از دید نظامی ، اهمیت نابود کردن پل ها در جریان یک جنگ آنقدر اهمیت دارد که تخریب یک پل در سر راه یگانهای در حال پیشروی یا عقب نشینی نیروی زمینی به راحتی می تواند وضعیت نبرد را دگرگون سازد .

با این وجود در گذشته اغلب یافتن یک پل برای یگانهای نیروی زمینی جهت حمله به آن ساده ترین قسمت ان بحساب می آمد ، ولی برای خلبان یک جنگنده -بمب افکن در ارتفاع 6000 متری ، حتی در شرایط دید خوب ، پل ها بصورت یک خط نازک دیده می شوند . از سویی دیگر سازه پل ها معمولا"  از مستحکم ترین مواد موجود ساخته شده اند و برای انهدام صد درصدی آنها به مواد منفجره قوی نیازخواهد بود .

بطور خلاصه تاریخچه حمله به پلها از جنگ جهانی دوم شروع شده و آخرین آن نیزبه جنگ اول خلیج فارس و تهاجم ایالات متحده به عراق در سال 2003 برمی گردد . اما یکی از مهمترین و جالب توجه ترین این حملات که در حقیقت نخستین ماموریت مشترک موفق میان فانتوم های نیروی هوایی ایالات متحده مسلح به مهمات هوشمند نسل نخست و بمب افکن های کورسیر نیروی دریایی مسلح به مهمات متعارف بشمارمی آید ، حمله به پل مشهور " تان هوا" در ویتنام شمالی می باشد .

موقعیت مکانی :

 پل تان هوا ، پلی است بر روی رودخانهٔ  سونگ ما که در ۴/۸ کیلومتری شمال شرقی شهر تان هوا ، مرکزاستان تان هوا در ویتنام  قرار دارد. ویتنامی‌ها آن را پل هامرنگ به معنی آروارهٔ اژدها می‌نامند. این پل با بیش از 1.5 کیلومتر طول و 19 دهانه عریض ،تنها راه ارتباطی راه آهن بندر هایفونگ با پایتخت ویتنام شمالی (هانوی ) بشمار می رفت و به همین دلیل یک هدف استراتژیک برای ارتش ایالات متحده بشمار می رفت .

پل تان هوا -1972

پل تان هوا - ژوئن 2012

عملیات تندر غلتان (ROLLING THUNDER) :

با آغاز عملیات رولینگ تاندر  که عملیاتی برای بمباران هدف‌های راهبردی در ویتنام شمالی بود، در مارس ۱۹۶۵ تصمیم گرفته شد که در سیستم ریلی ویتنام شمالی اختلال ایجاد شود و پل تان هوا نیز جزء این هدف‌ها بود. ویتنامی‌ها که به اهمیت این پل پی برده بودند شبکهٔ  پدافند هوایی  کارآمدی را که شامل ۵ هنگ پدافند هوایی بود در منطقه مستقر نمودند.

موقعیت دو شهر (هانوی پایتخت ویتنام شمالی ) و (بندر هایفونگ ) که در دهه 70 میلادی توسط پل تان هواو بواسطه  یک راه ریلی به هم متصل می شدند

نخستین حمله به تان هوا :

نام رمز نخستین و بزرگترین حمله به پل ALFA-9 بود. این حمله که توسط تکخال  جنگ کره ، سرهنگ  رابینسون ریسنر  رهبر ی می گردید، شامل ۷۹ هواپیما بود که این ۷۹ هواپیما عبارت بودند از ۴۶ فروند اف-۱۰۵ به عنوان حمله کنندگان اصلی و ۲۱ فروند اف-۱۰۰ برای اجرای ماموریت سرکوب پدافند هوایی ویتنام شمالی  و 14فروند اف-۱۰۰ برای اجرای ماموریت MIG CAP و دو فروند RF-101 برای ارزیابی آسیب‌های وارده و نهایتا" ده تانکر  KC-135 که عمدتا" برای سوخت رسانی به پرنده های شرکت کننده در عملیات  مورد استفاده قرار می گرفتند .برای اجرای این حمله نیز از پایگاه های موجود در ویتنام جنوبی و تایلند بعنوان مبدا" اجرای عملیات فوق استفاده می گردید. پلان پروازی بدین قرار بود که چهار فروند اف-۱۰۵ می بایست از دو پایگاه هوایی تایلند به نام‌های کورات و تاخلی باید برخاسته  و بر فراز دلتای مکونگ  سوختگیری می‌کردند و با عبور از لائوس به سوی جنوب پل تان هوآ پرواز می‌کردند. بمب افکن‌ها باید پرواز خود را به سوی شرق ادامه می‌دادند تا به خلیج تونکین  برسند.

جنگنده - بمب افکن F-100

`

پرنده شناسایی RF-101

عملیات در تاریخ سوم آوریل ۱۹۶۵ آغاز شد. ۱۶ فروند اف-۱۰۵ هر کدام یک جفت موشک AGM-12 زیر بال‌های خود حمل می‌کردند. این نخستین باری بود که یک موشک هدایت دقیق که با امواج رادیویی و جوی استیک کنترل می‌شد به کار گرفته می‌شد. سروان بیل مایرهولت مشاهده کرد که موشک به سرعت به سوی پل روانه شد و ظاهراً برخورد خوبی به هدف داشت، ولی هنگامی که دود حاصل از انفجار از فضای اطراف پل پاک شد، معلوم شد که هیچ خسارت قابل مشاهده‌ای به پل وارد نیامده. سر جنگی ۱۱۰ کیلوگرمی موشک ، این سازهٔ غول آسا را فقط نیم سوز کرده بود. خدمه پروازی نیز همواره با دلخوری و به کنایه می‌گفتند که تاثیر موشک بولپاپ روی آروارهٔ اژدها مانند تاثیر گلولهٔ ساچمه‌ای بر روی تانک شرمن است.

سایر پرنده های اف-۱۰۵های دیگر هر کدام سه تن  مواد منفجره  در قالب بمب‌های ۳۴۰ کیلوگرمی حمل می‌کردند که میزان آن بیشتر از مواد منفجره‌ای بود که بمب افکن های B-17 در جنگ جهانی دوم بر روی برلین فرو ریختند.نخستین سری از بمب‌ها به خاطر باد جنوب غربی نیرومندی که وزیدن گرفته بود از مسیر منحرف شد. لیدر دستهٔ آخرین پرواز سروان کارلایل اسمیتی هریس بود. دستهٔ پروازی او موفق شد که جاده و روساخت پل را مورد اصابت قرار دهد. مجموعاً ۳۲ موشک بولپاپ و ۱۲۰۰ بمب به سوی پل پرتاب شد، ولی پل فرو نیفتاد و فقط آسیب‌های جزئی دید و رفت‌وآمد از روی پل فقط برای چند ساعت متوقف شد. این تنها نتیجهٔ این یورش به پل بود که به بهای سرنگونی یک فروند اف-۱۰۰ با خلبانی ستوان جرج اسمیت که وظیفه بمباران آتشبار ضدهوایی دشمن را به عهده داشت و یک فروند آراف-۱۰۱ که وظیفهٔ ارزیابی آسیب‌های وارده را بر عهده داشت گردید.پرنده اف-۱۰۵ ریسنر نیز که  با آتش زمینی ویتنامی‌ها مورد اصابت واقع شده بود شده بود، علیرغم  وجود دود در کابین ، پس از اتمام حمله به سلامت به پایگاه هوایی دانانگ بازگشت.

جنگنده -رهگیر MIG-17 PF

برای مقابله با حملهٔ آمریکایی، نیروی هوایی ویتنام چهار فروند MIG-17 PF را در ساعت ۹:۴۷ دقیقه از پایگاه هوایی نویبای به پرواز درآوردند. نقشه این بود که دو فروند نخست نقش طعمه را ایفا کرده وبه محض جلب شدن هواپیماهای آمریکایی به این دو طعمه ، دو فروند باقی مانده ، اقدام به سرنگونی پرنده های مهاجم نمایند . با این حال ، دو فروند دوم هنگامی که لیدر آنها خلبان  فام نگوک لین متوجه شد که رهگیرهای F-8 E جمعی ناو هواپیمابر یو اس اس هنکاک ، پوشش عملیات را به عهده دارند نتوانستند وارد منطقه شده  و در حقیقت ماموریت آنها با شکست مواجه گردید . اما خلبان  فام نگوک لین ناگهان با یک پرنده آمریکایی مواجه گردید و از ارتفاع تقریباً ۱۰۰۰ پایی شیرجه رفت و در ارتفاع ۷۰۰ پایی آغاز به شلیک کرد. دوربین اسلحهٔ او شعله ور شدن یک اف-۸ را نشان داد و او سرنگون شدن اف-۸ را گزارش کرد.اما بر خلاف گزارش های ارتش ویتنام شمالی و بر اساس  گزارش نیروی دریایی آمریکا ، همهٔ F-8 ها از عملیات بازگشتند، ولی یکی از آنها به خلبانی ستوان اسپنسر تامس ، آنقدر آسیب دیده بود که مجبور شد به دانانگ تغییر مسیر بدهد و هنگام فرود از بین رفت. این پیروزی لن نه تنها نخستین پیروزی هوایی میگ-۱۷های نیروی نیروی هوایی خلق ویتنام بود، بلکه نخستین پیروزی هوایی در جنگ ویتنام نیز بود. نیروی دریایی آمریکا همچنین سرنگونی یک فروندA-4اسکای هاوک به خلبانی ستوان ودن در رویارویی با آتشبار پدآفند هوایی ویتنام را در جریان تهاجم فوق تایید نمود.

عملیات ماه کارولینا :

در ماه مه ۱۹۶۶ ، یک حملهٔ مبتکرانه به وسیلهٔ نیروی هوایی آمریکا در قالب عملیاتی به نام عملیات ماه کارولینا برای نابودی پل فوق طرح ریزی گردید . در این نقشه یک سلاح جدید مورد استفاده قرار گرفت ، که این سلاح در حقیقت  یک مین مغناطیسی بزرگ بود که می بایست بر روی رودخانه انداخته شود تا این که به زیر پل رسیده و پس از رسیدن به هدف ، حسگرهای مغناطیسی مین‌ها آنها را منفجر کرده تا پل را برای همیشه ویران کند. اما تنها هواپیمایی که به اندازه کافی بزرگ بود تا بتواند این مین‌ها را حمل کند هواپمای ترابری هرکولس بود،بنابراین تصمیم گرفته شد تاعملیات در شب انجام شود تا احتمال مورد اصابت قرار گرفتن پرنده  کمتر شود.

طرح مفهومی از مین های مغناطیسی مورد استفاده در عملیات ماه کارولینا

در شبانگاه ۳۰ مه نخستین سی-۱۳۰، پنج مین را پرتاب کرد. بعدها یکی ازاسرای  ویتنامی اعتراف نمود که ۴ تا از ۵ مین زیر پل منفجر شدند، ولی نتوانستند آسیب جدی به پل وارد کنند. ولی آمریکایی‌ها که این موضوع را نمی‌دانستند با پروازهای شناسایی روی پل دریافتند که پل هنوز پابرجا است. بنابراین یک حمله مجدد با خدمه متفاوت برنامه ریزی گردید. این حمله دوم فاجعه بار بود. سی-۱۳۰ مورد اصابت قرار گرفت و سرنگون شد و همهٔ کروی آن کشته شدند. فانتومی که برای عملیات ایذایی و منحرف کردن توجه ویتنامی‌ها در آن حوالی در حال انجام عملیات بود نیز سرنگون شده و خدمه آن ناپدید شدند.

برنامه ریزان نظامی نیروی هوایی ایالات متحده در ابتدا گمان می نمودند که رمز اصلی موفقیت آنها ، اجرای صحیح عنصر غافلگیری است ، بنابراین در 11 اوت 1967، با رعایت سخت گیرانه حفاظت اطلاعات ، 36 فروند جنگنده اف-105 بصورت شیرجه ای به پل مذکور حمله نمودند . هر هواپیما دو بمب 1360 کیلویی را پرتاب کرده و در نتیجه  سه دهنه پل فرور یخت و تمامی هواپیماها به سلامت بازگشتند ولی ویتنامی ها تا ماه اوت همان سال بسرعت پل را تعمیر کرده و مورد استفاده قرار دادند .

در 21 اکتبر 1968 ، مجددا" یک حمله هوایی دیگر توسط 21 فروند تاندرچیف علیه تان هوا صورت گرفت ، اما در کمتر از یک ماه پل مذکور دوباره قابل استفاده گردید . در دسامبر همان سال دو حمله سنگین که بر رویهم بیش از 50 سورتی پرواز می گردید ، علیه این هدف صورت گرفت که منجر به انهدام 5 دهنه آن شد . در این سری حملات ، بیش از 17 فروند هواپیمای آمریکایی ساقط شدند ولی پس از مدتی پل بازسازی و قابل بهره برداری گردید .

 اما  این پل یک هدف دائمی برای ارتش آمریکا بشمار می آمدوطیف متنوعی از انواع مختلف هواپیماها شامل  A-3 اسکای واریور ،A-4 اسکای هاوک ، A-6 اینترودر، فانتوم ها  و کروسیدرها در حمله به این پل شرکت داشتند و تسلیحات متنوعی نیز برای نابودی این پل  نظیر موشکهای هوا به زمین AGM-62 بکار گرفته شد ،ولی هیچکدام دقت و نیروی لازم برای نابودی دائم پل نداشتند. هر زمانی که رفت‌وآمد روی پل مختل می‌شد ویتنامی‌ها به سرعت خسارات وارده را ترمیم می‌کردند و ارتش ایالات متحده نیز مجبور می گردید تا برای نابودی این پل ، مجددا" به آن حمله نماید .

حمله نهایی :

در طول چهار سال بعد ، یعنی تا سال 1972، پل فوق به حال خود رها گردید ، اما با شدت یافتن مجدد درگیری ها ،این هدف بار دیگر بعنوان یک اولویت راهبردی در صدر ماموریتهای نیروی دریایی و هوایی ایالات متحده قرار گرفت .

اما این بار به لطف پیشرفت های فناورانه ، بویژه ظهور مهمات هوشمند نسل نخست ، وقایع به گونه ای متفاوت پیش رفت . در تاریخ ۲۷ آوریل 1972، 16 فروند فانتوم از وینگ هشتم تاکتیکی با استفاده از نسل نخست بمب های سقوط آزاد هوشمند و با اجرای یک شیرجه ملایم ، حملاتی را بر روی پل مزبور اجرا نمودند. چهار فروند هواپیمای پیشرو ، هر کدام به دو تیر بمب هدایت الکترو اپتیکی (EOGB)   به وزن 907 کیلوگرم  و 12 فروند هواپیمای بعدی نیز هریک به دو بمب هدایت لیزری (LGB) به وزن 908 کیلوگرم حمل می نمودند و در کنار آنها ، یک فانتوم نیز در هر جفت به یک غلاف نشانه گذار لیزری پیونایف (PAVE KNIFE) مجهز می بود .

Y

غلاف هدایت لیزری AVQ-10 PAVE KNIFE

مهمات AGM-62 WALLEYE

لحظاتی پس از اصابت مهمات لیزری به پل تان هوا ، شدت خسارت به خوبی قابل مشاهده است .

با وجود چنین تجهیزاتی ، نیروی هوایی ایالات متحده برای نخستین بار در تاریخ استفاده از مهمات هوشمند ، موفق شد تا در یک حمله ، بخش بزرگی از پل را منهدم نماید ، بطوریکه دیگر امکان بازسازی آن وجود نداشت . در این حمله ، بمب های لیزری بهتر عمل نمودند و با چندین اصابت مستقیم ، به یکی ازدهانه ها آسیب زدند که موجب فرو ریختن آن گردید . برای تکمیل نابودی پل حملهٔ دومی در تاریخ ۱۳ مه برنامه ریزی شد. در حملهٔ دوم ۱۴، فانتوم مسلح به  مهمات ۹۱۰ کیلوگرمی  لیزری شرکت داشتند. فانتوم‌ها پایهٔ مرکزی پل را هدف قرار دادند. این بار نیز حمله موفقیت آمیز بود و پل کاملاً بلا استفاده شد، ولی فرماندهی نیروی هوایی  هنوز راضی نشده بود و دستور آخرین حمله را صادر کرد. آخرین حمله در تاریخ ۶ اکتبر1972 انجام شد. این بار چهار فروندA-7  نیروی دریایی از ناوهواپیمابر USS AMERICA برخاستند. دو فروند از ای-۷ها که مسلح به مهمات ۹۱۰ کیلوگرمی وال آی و دو فروند دیگر مسلح به بمب‌های چندمنظورهٔ MK-84 بودند ، در یک حملهٔ همزمان پایهٔ غربی مورد اصابت قرار داده و آن را  به دو نیم کردند . پس از این حمله پل تان هوا به عنوان یک هدف کاملاً نابود شده در نظر گرفته شد و از فهرست هدف‌ها حذف گردید.

منابع :

1- ویکی پدیا

2- صنایع هوایی ، سال سیزدهم - شهریور 1382- شماره 147

3-THE TALL OF TWO BRIDGE

4- F-105 TUNDERCHIFE - SCHIFER MILITARY HISTORY

5-  تاکتیکهای سرکوب پدافند هوایی (SEAD) - نیروی هوایی ایالات متحده ، 1995 ( ترجمه شده توسط اینجانب  1391)(منتشر نشده )

6-AIR POWER AND THE 1972 SPRING INVASION

7-OPERATION LINEBACKER II

تمام حقوق متعلق به میلیتاری است

:rose: :rose: در صورت برداشت ، بلحاظ عرفی و شرعی ، ذکر منبع الزامی است :rose: :rose:

نبرد اسماعیلیه به درگیری هایی گفته می شود که در طول آخرین مراحل جنگ یوم کیپور از تاریخ 18 تا 22 اکتبر 1973 بین ارتش اسرائیل و ارتش مصر در جنوب شهر اسماعیلیه اتفاق افتاد. این نبرد در ادامه یک عملیات بزرگتر ارتش اسرائیل با نام عملیات ابیری-لو (Operation Abiray-Lev) انجام شد. در طی این عملیات قرار بود شهر اسماعیلیه محاصره ویا تصرف شود و خطوط تدارکاتی و لجستیکی ارتش دوم مصر در کرانه شرقی کانال سوئز قطع شود. برای پیشبرد این کار، عملیات ارتش اسرائیل از سمت غرب دریاچه المره (Great Bitter Lake) انجام شد. در مقابل آن نیروهای چترباز و کماندوهای الصاعقه مصری قرار داشتند که قرار بود جلوی نیروهای اسرائیلی را بگیرند. با انجام یک عملیات تاخیری آنها موفق شدند تلفات زیادی از نیروهای زرهی اسرائیلی بگیرند و سرانجام تا 22 اکتبر به پشت کانال اسماعیلیه عقب نشینی کردند. تا قبل از رسیدن دستور آتش بس نیروهای اسرائیلی باز هم سعی کردند که شهر اسماعیلیه را تصرف کنند که در این کار موفق نبودند. مصری ها یک پیروزی تاکیتیکی و استراتژیک را در دفاع از اسماعیلیه بدست آوردند و مانع از محاصره نیروهای ارتش دوم و قطع خطوط تدارکاتی آنها شدند.

فرماندهی مرکزی نیروهای مصری در قاهره در روز 6 اکتبر

در ششم اکتبر 1973 مصر عملیات بدر را به اجرا در آورد که منجر به شروع جنگ یوم کیپور شد. با پیشروی ارتش های دوم و سوم مصر در کرانه شرقی کانال سوئز، اسرائیل در صدد اجرای ضد حمله ای بر علیه نیروهای مصری بر آمد. در 14 اکتبر به دستور مستقیم انورسادات و برخلاف میل فرماندهان ارشد مصری نیروهای ارتش این کشور با خارج شدن از زیر چتر پدافندی موشک های سام، اقدام به انجام حمله و نفوذ به عمق صحرای سینا نمودند و متعاقب آن هواپیماهای اسرائیلی نیروهای مصری پیشرو را به شدت سرکوب کردند. در پی این اقدام ابتکار عمل از دست نیروهای مصری خارج شد و اسرائیلی ها بلافاصله عملیات ابیری-لو را برای گذر از کانال سوئز در میانه ارتش های دوم و سوم مصر در منطقه ای موسوم به دفرسوار که نیروی چندانی قرار نداشت انجام دادند. اسرائیلی ها نیز با پایین تخمین زدن مقاومت مصری ها در نبرد برای ایجاد کریدوری امن جهت عبور از کانال دچار اشتباه شدند و با سختی و تحمل تلفات و خسارات بالایی در نبردی موسوم به نبرد مزرعه چینی ها روبرو شدند.

 نمونه ای از تلفات اسرائیلی ها در نبرد موسوم به مزرعه چینی

بعد از چندین روز نبرد سخت بالاخره آنها توانستند در 16 اکتبر دو تیپ زرهی را در ناحیه شمالی دریاچه المره استقرار دهند. در روزهای بعد سه لشکر زرهی دیگر نیز به نیروهای اسرائیلی در این ناحیه پیوست. دو لشکر زرهی به سمت جنوب و شهر سوئز حمله کردند و لشکر زرهی 143 به فرماندهی ژنرال آریل شارون به همراه دو تیپ زرهی دیگر به سمت شهر اسماعیلیه رهسپار شدند. هدف آنها قطع خطوط تدارکاتی به سه لشکر ارتش مصر متعلق به ارتش سوم در کرانه شرقی کانال سوئز و تصرف شهر اسماعیلیه بود. قسمت دیگری از نیروهای اسرائیلی نیز به سمت جنوب و شهر سوئز به راه افتادند تا به شهر سوئز و عقبه ارتش سوم مصر حمله کنند.( در این قسمت مطالعه کنید)

نیروهای زرهی اسرائیلی در حال عبور از کانال سوئز

در کرانه غربی کانال مصری ها بلندی هایی به ارتفاع 30 متر ساخته بودند که با استفاده از آنها در ابتدای جنگ به سمت کرانه مقابل به طور مستقیم تیراندازی می کردند. پنج عدد از این بلندی ها در فاصله بین جنوب دریاچه المره و کانال اسماعیلیه وجود داشت. همچنین منطقه کرانه غربی پر از زمین های کشاورزی و باغهای انبه و پرتقال بود بطوری که اسرائیلی ها به آن منطقه جنگ می گفتند. در آن منطقه کانال های آب شیرین فراوانی جهت آبیاری مزارع و باغات قرار داشت. یکی از بزرگترین این کانال ها کانال اسماعیلیه در جنوب شهر بود که از رود نیل به دریاچه تمساح کشیده شده بود. پل های روی این کانال نیز با عبور اسرائیلی ها به کرانه غربی بمب گذاری شده بود.

ژنرال عبدالمنعم خلیل فرمانده ارتش دوم مصر

تیپ 182 چترباز شامل گردان های 81، 85 و 89ام تحت فرماندهی سرهنگ اسماعیل عزمی مسئول دفاع از ناحیه جنوب شهر اسماعیلیه در مقابل اسرائیلی ها بود. در 17 اکتبر عزمی توسط ژنرال عبدالمنعم خلیل فرمانده ارتش دوم در مورد نقاط دفاعی و استحکامات بلند کرانه غربی توجیه شد.

سرهنگ اسماعیل عزمی فرمانده تیپ 182 چترباز ارتش مصر

گردان 85 ام چترباز به فرماندهی سرهنگ عاطف منصف به تازگی در یک ضد حمله بر علیه اسرائیلی ها در دفرسوار شرکت کرده بود. با وجود موفقیت اولیه این ضد حمله ولی در نهایت نیروهای مصری در آن شکست خوردند و به عقب رانده شدند. این گردان در این وضعیت در تاریخ 18 اکتبر از حدود 100 نفر تلفات، زخمی و مفقودی رنج می برد و برای همین به منظور بازآرایی به مقر خود مراجعت کرده بود. تنها نیروهای مصری در این ناحیه به جز این تیپ چترباز، کماندوهای گردان 73 ام از گروه 129 ام الصاعقه بودند. این گروه نیز در درگیری های سنگینی در نواحی سرابائوم و دفرسوار و در نزدیکی پایگاه نظامی ابوسلطان شرکت کرده بود. در اواخر روز 17 اکتبر دو گروهان از نیروهای گردان 73 برای باز آرایی و دفاع از جنوب اسماعیلیه به سمت شمال برگشتند.
در طرف مقابل نیز نیروهای تحت فرماندهی آریل شارون شامل دو تیپ زرهی به فرماندهی سرهنگ حیم ارز و سرهنگ آمنون رشف با رسیدن تیپ 243 چترباز به فرماندهی سرهنگ دنی مت تقویت شدند و در این وضعیت در مقابل خود انتظار مقاومت چندانی را نداشتند. با آنکه نیروهای ارز و مت با مقاومت چندانی روبرو نشده بودند ولی نیروهای سرهنگ آمنون رشف از نبردهای مزرعه چینی دچار خسارت زیادی شده بودند.

عبور اولین نیروهای شارون از کانال و مسیر پیش رو تا اسماعیلیه

صبح روز 18 اکتبر چتربازهای اسرائیلی اولین فشارها را به سمت شمال وارد کردند. شارون بدون آن که دستور حمله به این جهت رسیده باشد، به نیروهای زرهی نیز فرمان حمله داد. یک گردان اسرائیلی با پیشتازی یک گروهان چترباز سوار بر خودروهای نیمه شنی به سمت سرابائوم حرکت کرد. مواضع این روستا ابتدا توسط نیروهای گردان 73 ام الصاعقه تصرف شده بود و بعد از اندکی توسط یک جوخه کمکی تقویت شد. با نزدیک شدن اسرائیلی ها به روستا، آتش مصری ها به سمت آنها شروع شد ولی فرمانده اسرائیلی تصمیم گرفت به حرکت خود به صورت مستقیم به سمت روستا ادامه دهد. با ورود نیروهای مهاجم به روستا، آنها با مقاومت شدیدی مواجه شدند و نیمه شنی فرماندهی هدف قرار گرفت. پانزده نفر از جمله فرمانده گروهان سروان اسا کادمونی تصمیم گرفتند تا در یکی از خانه های اطراف پناه بگیرند. به مدت سه ساعت نیروهای اسرائیلی در آن خانه محاصره شدند و با سلاح های مختلف به سمت آنها شلیک می شد. بقیه چتربازان به همراه نیروهای زرهی سعی می کردند تا خود را به این گروه برسانند و مصری ها را پس بزنند پیش از ان که اسرائیلی ها کشته یا تسلیم شوند. 11 نفر از چتربازان در آن حمله کشته شدند و 27 نفر دیگر زخمی شدند. با رسیدن نیروهای کمکی سرانجام نیروهای محاصره شده نجات یافتند.

ژنرال آریل شارون در کنار ژنرال موشه دایان

یکی دیگر از گردان های الصاعقه در حال اشغال مواضع در شمال ناحیه ابوسلطان بود. با وجود رسیدن دستور عقب نشینی در شب 17 اکتبر، مصری ها به دلیل شدت درگیری و آتش زیاد قادر به عقب نشینی به مواضع جدید نشدند. در همین هنگام مصری ها اجرای آتش توپخانه را بر روی منطقه آغاز کردند که شامل مواضع الصاعقه نیز می شد همین امر باعث ایجاد تلفات خودی در میان نیروهای مصری شد. صبح زود بعد از فروکش کردن آتش توپخانه، نیروهای اسرائیلی به مواضع مصری ها حمله کردند و درگیری شدیدی همراه با نبرد تن به تن بین انها در گرفت. هردوطرف تلفات زیادی را متحمل شدند. ولی الصاعقه همچنان مواضع خود را نگه داشت. بعد از فرار رسیدن شب هر دو گروهان به مواضع جدید عقب نشینی کردند. گردان 73 ام تلفاتی در حدود 85 نفر را تحمل می کرد که از آن تعداد 11 نفر افسر بودند. این گردان بعد از عقب نشینی برای بازآرایی و سازماندهی دوباره و جبران درگیری های روز 18 اکتبر از ادامه نبرد کنار گذاشته شد.
صبح همین روز چتربازان عزمی به سمت اهدافشان در سمت جنوب حرکت کردند و به مواضع دفاعی خود رسیدند. گردان 89 ام نیز به اشغال پنج نقطه بلندی بین جبل مریم و ایستگاه پمپاژ پرداخت. اشتباه فرمانده آن بود که نیروهایش را به جای متمرکز کردن در بلندی های جنوبی، به طور مساوی در بین همه نقاط پراکنده کرده بود. به هر حال از روی برج مستقر در ناحیه ایستگاه پمپاژ چتربازان می توانستند به وضوح پل موقت اسرائیلی ها بر روی ناحیه دفرسوار را مشاهده کنند و آتش توپخانه را به طور مستقیم بر روی آن پل هدایت کنند. نیروهای توپخانه ارتش دوم توانستند تا آخر جنگ بر روی پل به طور سنگینی به اجرای آتش بپردازند و تلفات زیادی از اسرائیلی ها بگیرند.

چترباز اسرائیلی در 36 کیلومتری جنوب شهر اسماعیلیه

دقت آتش توپخانه مصری ها، اسرائیلی ها را هوشیار کرد و آنها با حمله زرهی به استحکامات برج ایستگاه پمپاژ آن را محاصره کردند. فرمانده گردان مصری به جای تمرکز دوباره نیروها برای ضد حمله به اسرائیلی ها تنها از نیروهای مخصوص همان قسمت برای ضد حمله استفاده کرد که با این عمل ضد حمله به علت برتری نیروهای اسرائیلی به شکست انجامید. در همین حال گردان 81 ام نیز خود را به سرابائوم رسانید و در آنجا مواضع دفاعی خود را بر روی یک تپه در جنوب ایستگاه راه آهن بنا کرد که اسرائیلی ها آن تپه را ارخا می نامیدند. در این نقطه تنها همین دو گردان چترباز بین لشکر شارون و کانال اسماعیلیه قرار داشتند.

نیروهای زرهی و چترباز اسرائیلی تحت فرمان شارون در کرانه غربی کانال سوئز

بعد از ظهر 18 اکتبر سعد الدین شاذلی رئیس ستاد مشترک ارتش مصر به درخواست انورسادات به مرکز فرماندهی ارتش دوم مصر در اسماعیلیه رفت. شاذلی به دنبال ارزیابی وضعیت بود و سعی داشت با همکاری عبدالمنعم خلیل فرمانده ارتش دوم یک نقشه برای مقابله با پیشروی نیروهای اسرائیلی طراحی کند. آنها با بازگرداندن تیپ 15 زرهی از شرق کانال به سمت غربی به عنوان رزرو موافق بودند. همچنین آنها تصمیم داشتند با حرکت دادن ارتش دوم مستقر در شرق کانال به سمت جنوب با نابود کردن کریدور اسرائیلی ها و حداقل با کوتاه و باریک کردن آن اسرائیلی ها را تحت فشار قرار دهند. تیپ عزمی نیز در همین حال باید به دفاع خود در جنوب اسماعیلیه ادامه می داد و واحد های الصاعقه جدیدی نیز به بقیه اضافه می شد. شاذلی همچنین یک مشکل عمده موجب نگرانی را حل کرد. تیپ عزمی تقریبا از وجود سلاح های ضد تانک بی بهره بود ولی به دستور شاذلی با برگرداندن مخفیانه مقداری از سلاح های ضد تانک از جمله موشک های هدایت شونده AT-3 Sagger  (مالیوتکا) و راکت های RPG-7 از کرانه شرقی و رساندن آن به دست نیروهای مدافع اسماعیلیه آنها را به این گونه سلاح ها مجهز کرد. شاذلی و خلیل این تصمیم را به صورت مخفیانه ای گرفتند و با سرپیچی از دستور مستقیم از انورسادات و وزیر دفاع او احمد اسماعیل مبنی بر عقب نکشاندن هرگونه سرباز و تجهیزات و سلاح از کرانه شرقی ریسک بزرگی را به جان خریدند.

نیروهای پیاده مصری مجهز به سلاح های ضد تانک

در 19 اکتبر تیپ زرهی آمنون رشف با عبور کامل از کانال سوئز به نیروهای شارون ملحق شد. در این زمان بود که به طور رسمی نیروهای این جبهه اجازه حمله به مناطق شمالی را یافتند. در همین میان گردان 85 ام بازسازی خود را کامل کرد و دوباره به اسماعیلیه تحت فرماندهی سرهنگ عزمی برگشت. گردان 73 گروه 129 ام الصاعقه برای بازسازی به ابوسوویر در شمال اسماعیلیه عقب نشینی کرد و فرمانده آن نیز اهداف جدید که دفاع از پل بالایی کانال اسماعیلیه و بزرگراه صحرایی مهم بین قاهره و اسماعیلیه بود را برای نیروها مشخص کرد.
شارون بار دیگر به مت دستور داد که به سمت سرابائوم در شمال که چتربازان گردان 81ام مواضع دفاعی داشتند، فشار وارد کند. این حمله نیز شکست خورد و شارون این بار رشف را برای یاری جناح چپ مت به کمک او فرستاد. با استفاده از یک گردان شامل سی تانک به همراه افراد پیاده-مکانیزه رشف از قابلیت مانور بالاتر خود برای حمله به مواضع مصری ها استفاده کرد. یک درگیری سنگین و با فاصله نزدیک بین نیروها رخ داد و دو طرف نیروهای کمکی زیادی را به آن موقعیت فرستادند. سرانجام در بعد از ظهر آن روز چتربازان مصری گزارش دادند که مواضع دفاعی آنها دچار رخنه شده است و اندکی بعد آنها بعد از منفجر کردن پل های روی کانال از مواضع خود عقب نشستند. بعد از ورود اسرائیلی ها به تپه ارخا، آنها فهمیدند که این تپه مکان شنود رادیویی مصریان بوده است و با سقوط آن نیروهای مصری با فرمان عزمی به پشت کانال عقب نشستند. نیروهای گردان 89ام نیز با فرمان عزمی از برج سرابائوم عقب نشتند و در برج توسکان مستقر شدند. خط دفاع جدید تنها 12 کیلومتر از شهر اسماعیلیه فاصله داشت.

کماندوهای الصاعقه در حال رژه

در زمان همین اتفاقات، فرماندهی مرکزی مصری ها در قاهره دو گردان از گروه 139ام الصاعقه را برای عملیاتی به سمت اسماعیلیه فرستادند. اهدافی که فرماندهی مرکزی به ریاست انور سادات و احمد اسماعیل این نیروها را بدان فرستاده بودند نابودی نیروهای اسرائیلی تا ناحیه دفر سوار و نابودی پل های آنها روی کانال سوئز بود. یک تیم از غواصان نیز برای پایان این کار و نابودی پل ها همراه آنها شدند. این گروه نیز هیچ خودروی زرهی و سلاح سنگینی به همراه نداشت و تنها خودروهای حامل آنها کامیون های سنگین بودند. فرماندهی مرکزی مستقر در قاهره ارتش دوم را در هیچ یک از طرح های خود شرکت نداده بود و ستاد ارتش دوم حتی تا صبح 19 اکتبر که گروه به سمت اسماعیلیه به راه افتاده بود از نقشه آنها خبر نداشت. به محض مطلع شدن ارتش دوم، خلیل دستور داد تا پلیس نظامی خودروهای گروه 139ام را متوقف کند و فرمانده آنها با نام سرهنگ اسامه ابراهیم را به ستاد فرماندهی ارتش دوم در اسماعیلیه بفرستد. با رسیدن ابراهیم، او به ملاقات خلیل و شاذلی رفت. هر دو از شنیدن اهداف مشخص شده برای ابراهیم شوکه شدند چون اهداف مشخص شده برای گروه غیر قابل دسترس بودند.

سرهنگ اسامه ابراهیم فرمانده گروه 139ام الصاعقه

خلیل دستور لغو تمامی عملیات را به ابراهیم صادر کرد و گروه او را تحت فرمان ارتش دوم قرار داد. ابراهیم به سرعت تغییر فرمان را به فرماندهی مرکزی در قاهره اطلاع داد و آنها نیز پاسخ او را دادند: ابراهیم باید به ماموریتی که از ابتدا برای آن فرستاده شده بود برود.
 

ادامه دارد...

پرتابگر موشک اسکاد

بخشی از جنگ یوم کیپور

نوع حمله : حمله موشکی بالستیک

مکان حمله : سرپل ارتش اسرائیل در دورسویر ، مصر

هدف : نیروهای ارتش اسرائیل

انجام دهنده : ارتش مصر

تلفات : 7 سرباز اسرائیلی کشته شدند

حمله موشکی اسکاد 22 اکتبر ، که در میانه جنگ یوم کیپور در سال 1973 میلادی انجام شد ، نخستین استفاده عملیاتی از موشک اسکاد در جهان به شمار می رود . به نظر می رسید  نیروهای مصری سه فروند موشک اسکاد به سوی اهداف اسرائیلی شلیک کردند . یک موشک به سمت شهر العریش در اشغال اسرائیل  شلیک شد و هدف دو موشک دیگر سرپل نیروهای اسرائیلی در طرف غربی کانال سوئز ، نزدیک دورسویر بود .

دلتای نیل ، به موقعیت پورت سعید ، دمیاط ، اسماعیلیه و العریش توجه کنید

پیش زمینه

یکی از درس هایی که مصر در جنگ شش روزه آموخت نیاز به سلاح های دوربرد برای هدف قراردادن عمق خاک اسرائیل بود . چنین سلاحی باید قابلیت مانورهای تهاجمی اسرائیل را کاهش می داد و به عنوان یک بازدارنده عمل می کرد . در پاسخ به این نیاز ، مصر خود را به سه نوع سلاح مجهز کرد :

1 – بمب افکن های سنگین با قابلیت هدف قراردادن عمق خاک اسرائیل

2 -  موشک های کروزی که قادر به خنثی کردن دفاع ضد موشکی اسرائیل بودند

3 – موشک های سطح به سطح دوربرد ، با قابلیت شلیک از داخل خاک مصر و تحت حفاظت شبکه پدافند هوایی این کشور

شوروی سابق از تجهیز مصر به قابلیت حملات عمقی هراس داشت ، امری که به تنش میان دو کشور انجامید . سرانجام اتحاد شوروی با تحویل موشک های کروز هواپرتاب KSR-2 ، بمب افکن های توپولف – 16 باجر ( به جای توپولف - 22 مورد تقاضای مصری ها ) ، و یک لشکر از موشک های اسکاد به مصر موافقت کرد . موساد از ژوئن 1973 از تحویل موشک های اسکاد به مصر اطلاع یافته بود . موشک ها در 24 آگوست وارد خاک مصر شدند .آموزش نیروهای مصری برای به کارگیری این سیستم ها نیز توسط مستشاران شوروی آغاز شد .

توپولف -16 مصری مجهز به دو فروند KSR-2

لشکر موشکی در اختیار مصر شامل 10 پرتابگر موشک اسکاد بود و سازمان اطلاعات نظامی اسرائیل  ( آمان ) تخمین زده بود که آموزش نیروی انسانی لازم برای عملیات با این سلاح  11 تا 12 ماه طول خواهد کشید ، بنابراین در بهترین وضعیت مصر در سه ماهه اول سال 1974  قادر به استفاده از آن خواهد بود . با این حال ، استفاده محدود از اسکاد برای مصر در اکتبر 1973 نیز میسر بود .

کیسیون آگنارات ( کمیته ای که بعدا برای بررسی دلایل ناکامی اسرائیل در پیش بینی دقیق و آمادگی در برابر نیروهای مهاجم در جنگ یوم کیپور تشکیل شد ) بعدها موشک های اسکاد را به عنوان عاملی که می توانست توازن قوا را در جنگ برهم بزند معرفی کرد .

آمان پیش بینی کرد مصر تا زمانی که قادر به استفاده از اسکادهایش نباشد با اسرائیل وارد جنگ نخواهد شد ، زیرا اسکادها تنها سلاح مصری ها بود که قدرت نیروی هوایی اسرائیل را تحت الشعاع قرار می داد .

حمله

 دستگاه اطلاعات اسرائیل اطلاعاتی مبنی بر عملیات شناسایی تیم های نظامی شوروی در روزهای 12 و 13 اکتبر  به منظور یافتن مکان مناسب برای شلیک موشک های بالستیک در مناطق پورت سعید ، اسماعیلیه و دمیاط دریافت کرد . براوردهای اطلاعاتی نشان می داد اسکادهای مصری قادر به هدف قرار دادن اهدافی مانند نتانیا ، و حتی حیفا در عمق خاک اسرائیل هستند . پروازهای شناسایی در منطقه به منظور یافتن پرتابگرهای اسکاد آغاز شد  و سیمچا دینیتز ، سفیر اسرائیل در ایالات متحده در مورد موشک های شوروی به هنری کیسینجر ، وزیر امور خارجه آمریکا اطلاع داد تا او نیز موضوع را با همتای خود در اتحاد شوروی در میان بگذارد .

در شب منتهی به 15 اکتبر ، نیروهای اسرائیلی با عبور از کانال سوئز و رسیدن به طرف غربی آن ایجاد سرپل هایی برای هجوم به عمق خاک مصر را آغاز کردند . روز بعد ، انور سادات رئیس جمهور مصر تهدید کرد در صورت حمله به عمق خاک مصر با حملات موشکی بالستیک پاسخ خواهد داد . در نتیجه موشه دایان ، وزیر دفاع اسرائیل تصمیم گرفت از حمله به اهداف اقتصادی مصر اجتناب کند  ، امری که در روزهای قبل بر آن پافشاری می کرد .

در روز 20 اکتبر ، موشه دایان و دیوید العازر ، رئیس ستاد ارتش اسرائیل حمله به شهرهای پورت سعید و پورت فواد را در نظر گرفتند . در حین بحث ، موضوع موشک های اسکاد به عنوان پاسخ احتمالی مصر مورد بررسی قرار گرفت . یگان های موشکی مصری در اطراف پورت سعید چندین بار هدف حملات هوایی قرار گرفتند . مصری ها ادعا می کنند حملات هوایی گسترده اسرائیل به پورت سعید در آن زمان به این سبب بود که در صورت وجود پرتابگرهای اسکاد در این منطقه ، تمام شهرهای مهم اسرائیل در تیررس اسکادها قرار می گرفتند .

دیوید العازر ، رئیس ستاد مشترک ارتش اسرائیل

در 21 اکتبر مصری ها ناامید از روند جنگ یک باتری از موشک های اسکاد را که پیشتر در بخش شرقی دلتای نیل مستقر بود ( جایی که تل آویو در تیررس قرار داشت ) به موقعیتی با فاصله ای اندک از کانال سوئز منتقل کردند .

در 22 اکتبر  شورای امنیت سازمان ملل با تصویب قطعنامه 338 خواهان اجرای آتش بس فوری در ساعت 19 همان روز شد .

طبق گفته ویکتور آیسرالیان ، مقام بلندپایه وزارت خارجه اتحاد شوروی ، لشکر موشک های اسکاد به طور کامل در کنترل و تحت عملیات مستشاران شوروی بود . رهبران مصر و مستشاران شوروی از این که جنگ بدون استفاده موثر از موشک های اسکاد در حال پایانی ناگوار بود بسیار سرخورده بودند . در نتیجه ، در ساعات پایانی منتهی به آتش بس ، سفیر شوروی در مصر سعی کرد با وزیر خارجه کشورش تماس بگیرد و خواهان صدور اجازه شلیک موشک های اسکاد به سمت اهداف اسرائیلی شود . سفیر موفق به تماس نشد و به وزیر دفاع شوروی روی آورد که سرانجام وی با این کار موافقت کرد . در آخرین دقایق منتهی به آتش بس  تیم های متخصص شوروی بدون اطلاع یا تایید مصری ها سه فروند موشک اسکاد به سوی اهداف اسرائیلی شلیک کردند . هر موشک حامل 2 تن مواد منفجره بود . یکی از موشک ها به العریش ، جایی که تدارکات ارسالی ایالات متحده به اسرائیلی ها می رسید برخورد کرد . دو موشک دیگر به سوی دورسویر ، سرپل قوای اسرائیلی در طرف شرقی کانال سوئز شلیک شدند . یکی از موشک ها با انفجار در میان تجمع کامیون های تدارکاتی اسرائیلی منجر به کشته شدن 7 نفر از سربازان تیپ 401 ام از لشکر 600 ام ارتش اسرائیل شد . برخورد موشک اسکاد حفره ای به قطر 15 متر و عمق 4 متر ایجاد کرد . سادات بعدها در خاطراتش ادعا کرد فرمان حمله به سرپل نیروهای اسرائیلی را شخصا صادر کرده است : " می خواستم اسرائیل بداند ما چنین سلاح هایی در اختیار داریم و بعدها در جنگ از آن ها استفاده خواهیم کرد " .

انور سادات

نتیجه

اسرائیلی ها که از وجود موشک های اسکاد مصری باخبر بودند در طول جنگ از حملات هوایی به اهداف استراتژیک مصری در عمق خاک آن کشور خودداری کردند . سخنان الی زیرا ، رئیس اطلاعات نظامی اسرائیل طی مشورت با ستاد مشترک ارتش اسرائیل برای برآورد وضعیت در روز 9 اکتبر اثر مهمی در اتخاذ این تصمیم داشت . با در نظر گرفتن حملات هوایی گسترده اسرائیل به اهداف مصری در عمق خاک این کشور در دوره جنگ فرسایشی ( 1970-1967 ) به اهمیت این موضوع پی برده می شود . این حملات خسارات شدیدی به قدرت نظامی مصر وارد آورده بود و با ناچار کردن بخش بزرگی از نیروهای نظامی و پدافندی مصر به عقب نشینی به عمق خاک این کشور ، از توان تهاجمی  آنان می کاست . در همین حال و در جبهه سوریه ، نیروی هوایی اسرائیل طی جنگ یوم کیپور  حملات سنگینی به  عمق خاک این کشور انجام داد و توان رزمی این کشور و حتی زندگی عادی شهروندانش  را مختل کرد . نیروگاه های بزرگ ، مخازن سوخت ، پل ها و جاده های اصلی کشور سوریه زیر آتش اسرائیل بودند .

منبع : http://en.wikipedia.org/wiki/October_22_Scud_missile_attack

مدت ها بود که قصد ایجاد تاپیکی درخصوص عملیات خشم خدا (Operation Wrath of God) ایجاد نمایم. عملیاتی که آغاز رسمی و بی شرمانه ی تروریسم دولتی توسط رژیم اشغالگر قدس بود. عملیاتی که متشکل از سلسله ترورهای رهبران، فعالان و حتی چهره های ادبی و هنری اثرگذار فلسطینی و عمدتاً در اروپا بود. عملیاتی که در پاسخ به واقعه ی المپیک مونیخ طرح ریزی و به اجرا رسید.

قبلاً درخصوص واقعه ی مونیخ و نقش سپتامبر سیاه به تفصیل در تاپیک سپتامبر سیاه و فرجام ترور مطالبی عرض شده بود و بطور خلاصه به عملیات خشم خدا نیز اشاره شده بود.

در این تاپیک، به عملیات مذکور به تفصیل و با جزئیاتی بیشتر پرداخته خواهد شد و امید است که مورد توجه دوستان قرار گیرد.

حین مطالعه ی منابع مختلف، به این نتیجه رسیدم که مطلب انگلیسی زبان مندرج مربوط به این عملیات در ویکی پدیا، تقریباً کامل به نظر می رسد. پس تصمیم گرفتم برای اولین بار، به جای نگارش مستقل تاپیک، به ترجمه ی این متن پرداخته و مواردی که نیاز بود را به متن اضافه نمایم (که این موارد با رنگ قرمز رنگ مشخص شده اند.).

مطالبی که در زیر آمده است، عمدتاً تجمیعی از منابع مختلف بوده است که طی مطالعات مستقل، صحت اکثر آن ها به اثبات حقیر رسیده است. لکن از نقدها و نظرات ارزشمند تمامی دوستان بزرگوار جهت تصحیح و تکمیل این مطلب، استقبال می گردد.

در پایان باید عرض شود که از آنجا که این متن، در ساعات استراحت و بیکاری و در محل کار ترجمه شده است و از امکانات اولیه نظیر فرهنگ لغت مناسب نیز برخوردار نبوده ام و بعلت مشغله، امکان و در حقیقت فرصت بازنگری متن را نداشته ام، پیشاپیش از بابت مشکلات عدیده ی ترجمه عذرخواهی می کنم. هرچند بخشی از آن، بعلت سنگین و ثقیل بودن متن و الزام بنده به وفادار بودن به متن تا حد امکان بوده است و بدیهی است درصورت نگارش مستقل، متنی دیگر تقدیم حضور دوستان می شد.

سخن کوتاه نموده و مجدداً از دوستان عزیز. تقاضا می شود با مطالعه ی دقیق متن، حقیر را در امر اصلاح و بهبود تاپیک یاری نمایند.

=====================================================

عملیات خشم خدا

عملیات «خشم خدا» که با نام «عملیات سرنیزه» نیز شهرت دارد، عملیاتی پنهانی بود که توسط موساد هدایت می شد و به منظور ترور اشخاصی بود که مضنون به مشارکت در کشتار مونیخ بودند. ماجرایی که در آن 11 عضو تیم المپیک اسرائیل کشته شدند. هدف عملیات، اعضاء موثر گروه های میلیشیای مسلح سپتامبر سیاه (Black September) و سازمان آزادیبخش فلسطین – ساف (Palestine Liberation Organization – PLO) بود. با اجازه مستقیم از نخست وزیر وقت اسرائیل، گلدا میر (Golda Meir) در پاییز 1972، عملیات آغاز و بیش از 12 سال ادامه یافت.

گلدا مایر؛ نخست وزیر و موشه دایان؛ وزیر دفاع وقت اسرائیل

تاریخچه

دو روز پس اتز کشتار مونیخ در المپیک تابستانی 1972، ده پایگاه آموزشی PLO در سوریه و لبنان هدف قرار گرفت. نخست وزیر گلدا میر کمیته ی X را تشکیل داد؛ گروهی کوچک از مسئولین دولتی که به منظور بررسی نحوه ی پاسخگویی اسرائیل به این عملیات شکل گرفته و در رأس آن، گلدا میر و موشه دایان (Moshe Dayan) وزیر دفاع وقت اسرائیل حضور داشتند. وی همچنین ژنرال آهارون یاریو (Aharon Yariv) را به عنوان مشاور ضد تروریسم خود منسوب نمود. وی، به همراه رئیس وقت موساد زوی زمیر (Zvi Zamir)، نقش اصلی را در هدایت عملیات بعهده داشتند. کمیته به این نتیجه رسید که برای ایجاد بازدارندگی آتی انجام وقایع خشونت آمیز علیه اسرائیل، می بایست کسانی را که در کشتار مونیخ دست داشته و یا از آن حمایت نموده اند را، به سبکی که در خاطره ها باقی بماند، ترور نمایند. بدلیل فشار افکار عمومی اسرائیل و افسران عالیرتبه اطلاعات، میر مایل نبود که مسئولیت آغاز عملیات وسیع ترور را بعهده بگیرد. اما وقتی سه مجاهد زنده مانده از کشتار مونیخ چند ماه پس از قائله، در ازای تقاضای هواپیما ربایانی که یک هواپیمای لوفت هانزای آلمان غربی را ربودند، توسط این کشور آزاد شدند، تمامی شک و تردیدها و بی میلی های میر برای آغاز این عملیات از بین رفت. اولین دستور کمیته برای نیروهای اطلاعاتی، تهیه لیست ترور از تمام کسانی بود که در واقعه ی مونیخ دست داشتند. این امر به کمک اعضای موثر PLO که برای موساد کار می کردند، و اطلاعاتی که از سوی سرویس های اطلاعاتی اروپایی دوست تهیه گردید، به انجام رسید. اگرچه محتویات تمام لیست ناشناخته باقی ماند، اما گزارش ها حاکی از 20 الی 35 شخص برای ترور بود؛ ترکیبی از اعضای PLO و سپتامبر سیاه. هنگامی که تهیه ی لیست پایان یافت، موساد مسئول مکان یابی اشخاص مذکور در لیست و ترور ایشان گردید.

آهارون یاریو (سمت جپ)؛ مشاور ضد تروریسم گلدا مایر و زوی زمیر (سمت راست)، رئیس وقت موساد

بحران در برنامه ریزی، ایده ی «انکار قابل باور» بود که می بایست اثبات هرگونه ارتباط مستقیم بین تروریست ها و اسرائیل را ممکن سازد. بعلاوه، عملیات بطور کل می بایست موجب وحشت گروه های شبه نظامی فلسطینی شود. طبق گفته ی دیوید کیم چی (David Kimche)، قائم مقام اسبق موساد، "هدف عملیات نه تنها گرفتن انتقام، که در اصل ترساندن آن ها (فلسطینی ها) بود. ما می خواستیم آن ها را واداریم همواره از روی شانه به عقب نگاه کنند (در فکر این باشند که در حال تعقیب هستند) و احساس کنند که ما به دنبال آن ها هستیم. و پس از آن، ما نیازی نداشته باشیم که کارها را با شلیک به آن ها در خیابان انجام دهیم. به این آسانی. منصفانه.".

ظاهراً کسی که تیم ها را بوجود آورد و هدایت کرد، میخائیل هاراری (Michael Harari)، مأمور موساد ]که در برخی منابع، وی را مأمور 007 اسرائیل نامیده اند.[ بود، اگر چه برخی ممکن است همیشه تحت مسئولیت دولت نبودند.

میخائیل (مایکل) هاراری؛ فرمانده اصلی عملیات خشم خدا

سیمون ریو (Simon ریو)، نویسنده توضیح می دهد که تیم موساد - که نام جوخه های ترور از حروف الفبای عبری برداشت شده بود – متشکل بود از :

... پانزده نفر که در پنج جوخه تقسیم شده بودند : "Aleph"، دو قاتل آموزش دیده، "Bet"، دو محافظ که می بایست سایه Aleph باشند (مراقب آن ها باشند)، دو مأمور ک می بایست پوششی برای سایر اعضای گروه را فراهم آورند از طریق اجاره هتل ها، آپارتمان ها، ماشین ها و ...، "Ayin"، که شامل شش الی هشت مأمور بودند که ستون فقرات عملیات را شکل می دادند، اهداف را تعقیب می کردند و راه فرار را برای جوخه های Aleph و Bet فراهم می کردند؛ و "Qoph"، دور مأمور که متخصص در ارتباطات بودند.

این، مشابه توصیف مأمور سابق موساد کاتسا، ویکتور آستروفسکی (Victor Ostrovsky)، از تیم ترور موساد، کیدون (Kidon) بود. در حقیقت، آستروفسکی در کتاب خود می گوید نیروهای کیدون بودند که ترورها را انجام می دادند. این امر از سوی گوردن توماس (Gordon Thomas) نویسنده نیز مورد تأیید قرار گرفت که به خلاصه گزارشاتی دسترسی داشت که توسط هشت عضو کیدون و 80 عضو تیم پشتیبانی که در ترورها دخیل بودند به ثبت رسیده است.

گزارش دیگری توسط هارون جی. کلین (Aaron J. Klein) نویسنده می گوید این تیم ها در حقیقت بخشی از واحدهایی بودند که با عنوان «قصیریه» (Caesarea) نامیده می شدند، که تحت نام جدید کیدون در اواسط دهه هفتاد سازماندهی شدند. از قضا هاراری فرماندهی سه تیم قیصیریه که هر کدام 12 عضو داشت را بعهده داشت. آن ها به جوخه های پشتیبانی، تعقیب و مراقبت و ترور تقسیم شده بودند.

یکی از تیم های پنهانی موساد پس از واقعه ی لیل همر (Lillehammer) نروژ (که در ادامه بدان اشاره خواهیم داشت) شناسایی شدند. شش عضو تیم ترور موساد توسط دولت نروژ بازداشت شدند و هاراری نیز به اسرائیل گریخت. بلافاصله پس از آن مجله تایم در مقاله ای، از 15 عضو تیم ترور موساد یاد کرد که این مشابه تعاریفی بود که در بالا بدان اشاره گردید.

اما ادعای متفاوتی در کتاب «انتقام» (Vengeance) مطرح گردیده است. جایی که نویسنده براساس منابع خود اظهار داشته است که موساد یک گروه پنج نفره از نیروهای آموزش دیده اطلاعاتی تشکیل داده بود که تحت هدایت وی (منبع نویسنده) در اروپا فعالیت می کرد. کتاب همچنین عنوان می دارد که فعالیت تیم، خارج از کنترل و هدایت دولتمردان بود و تنها رابط آن ها، هاراری بود.

چند ساعت قبل از هر ترور، خانواده ی هر یک از قربانیان گل هایی را دریافت می داشتند که حاوی یک پیام تسلیت و اظهار همدردی بود : «یک یادبود ]که بدانید[ ما فراموش نمی کنیم یا نمی بخشیم!».

] البته به نظر می رسد مقصود نویسنده، «پس از ترور» بوده است. ولی امری که مسلم است این است که این دسته گل ها و پیام ها ارسال می گردید. [

عملیات ها

1988-1972

اولین ترور در روز 16 اکتبر 1972 رخ داد. وقتی که وائل زعیتر (Wael Zwaiter) فلسطینی در رم کشته شد ]به شهادت رسید[. مأمور موساد در انتظار بازگشت وی از نهار بود، و دوازده بار به وی شلیک کرد. پس از شلیک، آن ها به «خانه امن» (Safe House) منتقل شدند. در آن زمان زعیتر نماینده PLO در ایتالیا بود، و در حالی که اسرائیل ادعا می کرد وی یکی از اعضاء سپتامبر سیاه بوده و در طرح ناموفق حمله به یکی از خطوط هواپیمایی ال آل دخالت داشته بود، اعضای PLO هرگونه ارتباط با آن را انکار کرده بودند. ابو إیاد، معاون PLO [صلاح مصباح خلف ملقب به ابو إیاد که در سال 1991 در تونس، به قتل رسید. شایع است که دستور ترور وی را شخص صدام حسین، رئیس جمهور وقت عراق صادر کرده بود.]، عنوان کرده بود که زعیتر بطور جدی مخالف تروریسم بود.

جسد وائل زعیتر. وی 12 مرتبه هدف گلوله قرار گرفت تا پیامی واضح از سوی دولت اسرائیل به فلسطینیان ارسال شود

دومین هدف موساد، محمود همشاری (Mahmoud Hamshari)، نماینده ی PLO در فرانسه بود. اسرائیل معتقد بود که وی رهبر سپتامبر سیاه در فرانسه است. موساد با استفاده از یک مأمور در پوشش یک خبرنگار ایتالیایی، وی را فریفتند تا آپارتمان خود را در پاریس ترک نماید تا تیم بمب گذار بتواند بدان نفوذ نموده و بمبی را زیر میز تلفن وی نصب نمایند. در روز هشتم دسامبر 1972، مأمور در پوشش خبرنگار به آپارتمان وی تلفن کرد و درخواست صحبت با همشاری را نمود. به محض اینکه همشاری پشت خط قرار گرفت، مأمور به دیگر اعضای تیم خبر داده و ایشان بمب را منفجر نمودند. همشاری جراحت مرگباری برداشت، اما بلافاصله نمرد. وی آنقدر زنده ماند تا شرح ماوقع را برای کارآگاهان پاریسی تعریف نماید. چند هفته بعد، محمود همشاری در بیمارستان درگذشت [به شهادت رسید] . وی در مصاحبه ای که روز پس از بحران گروگان گیری انجام داده بود، گفته بود که وی نگرانی ای از بابت جان خود ندارد، اما طعنه به شیطان نیز نمی زند. این ترور، اولین ترور از سری ترورهای موساد بود که در فرانسه اتفاق افتاد. تروری دیگر در لندن رخ داد و یک فعال فلسطینی در ساعت شلوغی، به زیر اتوبوس انداخته شد.

در شب 24 ژانویه 1973، حسین البشیر (اردنی - Hossein Al-Bashir)، نماینده ی فتح در قبرس، چراغ اتاق خود را در هتل المپیک شهر نیکوزیا خاموش نمود. لحظاتی بعد، بمب قدرتمندی که زیر تخت خواب وی جاسازی شده بود منفجر شد که به کشته شدن وی و نابود شدن اتاق انجامید. اسرائیل معتقد بود که وی، رهبر سپتامبر سیاه در قبرس بود. نظریه ای دیگر برای ترور وی حاکی از این بود که وی بعلت ارتباطات نزدیک با کا گ ب به قتل رسید.

در ششم آوریل 1973، باسل الخبیسی (Basil Al-Kobbaisi)، پروفسور حقوق دانشگاه امریکایی بیروت (American University of Beirut)، بعلت ظن اسرائیل در دست داشتن وی در تهیه و پشتیبانی لجستیکی تسلیحاتی سپتامبر سیاه و نقش داشتن در سایر نقشه های فلسطینی ها، در پاریس و در حال بازگشت به منزل برای ناهار، ترور شد. به مانند ترور قبلی (ترور وائل زعیتر)، توسط دو تن از مأمورین موساد و با دوازده گلوله کشته شد [به شهادت رسید]..

سه هدف نشان گذاری شده در لیست موساد، مجتمعی بشدت محافظت شده در لبنان زندگی می کردند که فراتر از دستیابی روش های قبلی ترور بود. به منظور ترور آن ها، عملیات چشمه جوانان (Operation Spring of Youth) اجرا شد که عملیاتی فرعی از مجموعه ی بزرگتر عملیات «خشم خدا» بود. در شب نهم آوریل 1973، کماندوهای سایرت متکل (Sayeret Metkal) [نیروهای ویژه IDF که معادل SAS انگلستان هستند.] ، شایتت 13 (Shayetet 13) [نیروهای ویژه دریایی اسرائیل که معادل Navy SEALS امریکا و SBS انگلستان هستند.] و سایرت زانهانیم (Sayeret Tzanhanim) [چتربازان نیروی زمینی اسرائیل – فرماندهی مرکزی] در ساحل لبنان و از قایق های تندروی که از ناوگان دریایی اسرائیل به حرکت درآمده بودند پیاده شدند. کماندوها با مأمورین موساد ملاقات کردند و ایشان توسط ماشین هایی که روز قبل اجاره شده بودند، به مقصد رسیدند و در پایان عملیات نیز ایشان را خارج نمودند. کماندوها مانند شهروندان عادی تغییر قیافه و لباس داده و برخی از آن ها لباس زنانه پوشیدند [فرمانده این عملیات، ایهود باراک، نخست وزیر اسبق اسرائیل بود]. در بیروت، آن ها به محافظان مجتمع حمله کرده و محمود یوسف النجار (Muhammad Youssef al-Najjar -  ملقب به ابو یوسف – رهبر عملیاتی سپتامبر سیاه)، کمال عدوان (Kamal Adwan - یکی از فرماندهان عملیاتی در PLO) و کمال ناصر (Kamal Nasser - سخنگو و عضو کمیته ی اجرایی PLO) کشته شدند [به شهادت رسیدند.].

جسد بی جان ابو یوسف (سمت راست) و منزل تخریب شده ی کمال ناصر (سمت راست)

حین عملیات، دو افسر پلیس لبنانی، یک شهروند ایتالیایی و همسر نجار نیز کشته شدند. یک کماندوی اسرائیلی نیز زخمی شد. چتربازان سایرت زانهانیم به یک مجتمع که به عنوان دفتر مرکزی جبهه خلق برای آزادی فلسطین (Popular Front for the Liberation of Palestine) مورد استفاده قرار می گرفت حمله نمودند. آن ها با مقاومتی سنگین مواجه شده و دو سرباز خود را از دست دادند، اما موفق به نابودی مقر شدند. کماندوهای دریایی شایتت 13 و چتربازان همچنین به کارخانه تولید تسلیحات و مخازن سوختی PLO حمله نمودند. بین 12 تا 100 نفر [بسته به منابع مختلف] از اعضای PLO و PFLP [جبهه خلق برای آزادی فلسطین] در این حملات کشته شدند.

به دنبال این عملیات، سه حمله ی تروریستی دیگر نیز صورت پذیرفت. در روز 11 آوریل زعید موچاسی که پس از ترور حسین البشیر در قبرس جایگزین وی شده بود، توسط بمبی که در اتاق وی در هتل آتن جا

سازی شده بود به قتل رسید [به شهادت رسید.].  دو عضو پایین رتبه سپتامبر سیاه، عبدالحمید شیبی و عبدالهادی نکا نیز در ماشین خود در رم مورد حمله قرار گرفته و مجروح شدند.

مأمورین موساد همچنین شروع به تعقیب محمد بودیا (Mohammad Boudia)، مسئول الجزایری الاصل عملیات های سپتامبر سیاه در فرانسه [وی در حقیقت عضو PFLP بود.] نمودند. کسی که مشهور به تغییر قیافه و البته زن بازی بود. در 28 ژوئن 1973، بودیا در پاریس بوسیله بمب بسیار قدرتمندی که زیر صندلی ماشین خود تعبیه شده بود، کشته شد.[به شهادت رسید.]. [لازم به ذکر است که وی از مبارزان برجسته ی آزادی الجزایر بود و در نبردهای چریکی و برنامه ریزی ها تبحر خاصی داشت و پس از مرگ وی، کارلوس شغال، تروریست معروف جای وی را گرفت.]

در روز 15 دسامبر 1979، دو فلسطینی، علی سالم احمد و ابراهیم عبدالعزیز، در قبرس کشته شدند [به شهادت رسیدند]. طبق اظهارات پلیس، هر دو توسط سلاح های مجهز به صدا خفه کن و از فاصله ای بسیار نزدیک مورد اصابت قرار گرفتند.

در 17 ژوئن 1982، دو عضو ارشد PLO در ایتالیا طی حملات جداگانه به قتل رسیدند [به شهادت رسیدند.]. نزیه مایر، مسئول دفتر رم PLO در بیرون از منزل مورد شلیک گلوله قرار گرفت و کشته شد. کمال حسین، معاون مسئول دفتر PLO در رم نیز توسط بمبی که در عقب صندلی خودروی وی تعبیه شده بود به قتل رسید [به شهادت رسید]؛ تنها کمتر از هفت ساعت پس از آنکه وی به خانه ی مایر مراجعه کرده و پلیس را در امر تحقیقات از ترور وی یاری نموده بود.

در روز 23  جولای 1982، فدل دانی، جانشین مسئول دفتر PLO در پاریس، توسط بمبی که در خودرو وی جاسازی شده بود کشته شد [به شهادت رسید.]. در روز 21 آگوست 1983، عضو PLO مأمون مریش در خودروی خود در آتن توسط دو مأمور موتورسوار موساد هدف رگبار گلوله قرار گرفت و کشته شد [به شهادت رسید.].

در روز دهم ژوئن 1986، خالد احمد نضال، دبیر کل یکی از شاخه های PLO، DFLP (جبهه دموکراتیک برای آزادی فلسطین) در بیرون از هتلی در آتن، ترور شد [به شهادت رسید.]. نضال چهار بار از ناحیه ی سر مورد هدف قرار گرفته بود. در روز 21 اکتبر 1986، منذر ابو غزاله، عضو ارشد PLO و عضو شورای ملی فلسطین، توسط بمبی که در ماشین وی تعبیه شده بود، در آتن به قتل رسید.

همچنین در روز 14 فوریه 1988، طی انفجار خودروی بمب گذاری شده در لیماسول قبرس، ابو الحسن قسیم و حمدی عدوان فلسطینی کشته [شهید] و مروان کنافمی مجروح شدند.

پایان قسمت اول

لا حول و لا قوة الا بالله العلى العظیم

مقدمه :

شاید از یک نگاه ، یکی از نابهنجاترین رخدادهایی که ممکن است  رخ دهد ، وقوع جنگ داخلی ، حضور  یگانهای نظامی بیگانه در خاک یک کشور است  که مشخصاً عدم امنیت لازم را برای مردم کشور مزبور و حتی دیپلماتهای کشورهای دیگر  فراهم می نماید .

با اشغال عراق در سال 2003 ، این رخداد  برای این کشور بوقوع پیوست و نتیجه آن ، هزاران هزار کشته و معلول و مفقود بشمار می آمد . با این حال ، عدم امنیت در خاک کشور فوق الذکر، دامن دیپلماتهای خارجی را نیز گرفت و حمله ناگهانی نظامیان آمریکایی به مرکز دیپلماتیک ایران در اربیل ، مقدمه ای شد برای حوادث بعدی .

حمله‌ی یگانهای ارتش ایالات متحده به کنسول ایران در اربیل:

سابقه این  رویداد  به حادثه  رخ داده شده به تاریخ  ۱۱ ژانویه‌ی ۲۰۰۷ بر میگردد که در طی آن ، ارتش امریکا به یک مرکز دیپلماتیک ایران که قرار بود به کنسول  گری تبدیل شود ، حمله کرده  و دو دیپلمات ارشد و پنج دیپلمات دیگر را بازداشت  نمود . توضیح اینکه ایالات متحده ادعا می نمود که از این مرکز این بود بعنوان محلی برای فعالیتهای غیر دیپلماتیک استفاده می شود ، اما ایران و مسئولان اقلیم کردستان این مسئله را بشدت رد نموده و این اشخاص را دیپلمات معرفی میکرد. با این وصف ، دو سال بعد ، یعنی در ۹ ژولای ۲۰۰۹ ایالات متحده ،  این پنج دیپلمات زندانی را ازاد کرد.

روند حمله:

به گفته‌ی مسئولین ایرانی حاضر در صحنه ، . حمله بین ساعت   ۳تا ۵ صبح صورت گرفت و نیروهای امریکایی با استفاده از 5 فروند بالگرد بر بام ساختمان مرکز در اربیل فرود امده و پس از خلع سلاح نگهبانان ،  وارد ساختمان شدند، ۵ نفر را بازداشت  کرده و تجهیزات را نیز با خود بردند. و مسئولین محلی(کرد) اعلام کردند که رایانه  ها و اسناد نیز توسط نیروهای امریکایی مصادره شدند .

در گزارشی که بعدها  توسط مسعود بارزانی نیز تایید شد، نیروهای امریکایی براین ادعا بودند که  در جریان این حمله قصد داشتند دو مقام بلندپایه ایرانی  را که در ان زمان در جریان یک بازدید برای افزایش همکاری های امنیتی در منطقه در عراق حضور داشته  و با جلال طالبانی نیز دیدار کرده بودند ،  بازداشت  نمایند .

به گفته مسعود بارزانی ، این مقامات بلندپایه  به اینجا امدند و ازادانه هم به اینجا امدند. دیدارهای انها با رئیس جمهور( جلال طالبانی) و من( مسعود بارزانی) در شبکه های خبری نیز اعلام شد. امریکایی ها هم امدند تا این افراد را دستگیر کنند و نه  انهایی که در ان دفتر نمایندگی دیپلماتیک ایران در اربیل حضور داشتند  . به اعتقاد وی ، آمریکایی ها ، در مکان  نامناسب  و در موقعیت زمانی  بدی دست به عملیات زده بودند . علاوه برآن ،  اعلام شد که نیروهای امریکایی تلاش کرده بودند تا  افرادی را در فرودگاه اربیل نیز بازداشت  کنند،  اما با عکس العمل نیروهای حاضر در فرودگاه مواجه شدند که اجازه‌ی این کار را نداده بودند. هوشیار زیباری، وزیر امور خارجه وقت عراق نیز ادعا داشت  ، بین نیروهای امریکایی و کرد که یک درگیری در شرف رخ دادن بود ، اما  در اخرین لحظات از یک قتل عام جلوگیری شد.

نکته اینجاست که حمله فوق  در زمانی صورت گرفت که جرج بوش بطور همزمان،  در حال سخنرانی برای مردم ایالات متحده بود براین اعتقاد قرار داشت  که عناصری از همسایه شرقی عراق ،  برای گروه‌هایی که بر علیه امریکا میجنگند سلاح و مهمات ارسال  می کنند .

وضعیت دفتر دیپلماتیک ایران :

این دفتر در اربیل از سال ۱۹۹۲ فعال بوده است و به گفته‌ی هوشیار زیباری، کارمندان این دفتر به صورت قانونی فعالیت میکردند و دفتر در حال طی مراحل اداری برای تبدیل شدن به کنسولگری بوده است. اما برای دریافت  مجوز حمایت و حفاظت دیپلماتیک مراحل اداری خود را طی می نمود .

اما به گفته‌ی مسئولین ایرانی ، بر اساس توافقات گذشته ، وضعیت این دفتر به کنسولگری تغییر  وضعیت داده شده ، تا جایی که  اسناد و رسمی نیز بین دو کشور تبادل شده بود.

مسئولین اقلیم کردستان نیز براین اعتقاد بودند که اقدامات کنسولی، همانند دادن ویزا ، در این دفتر از سال ۱۹۹۲ صورت میگرفته است و با اشخاص این دفتر به مانند دیپلمات های رسمی رفتار می شده است .

اما ، سخن گوی وقت وزارت کشور ایالات متحده ،"شین مک‌کومرک" براین ادعا بود  که افراد بازداشت شده دیپلمات نبودند.

تبعات حمله به کنسولگری :

مسعود بارزانی دستگیری مسئولین ایرانی را محکوم و ازادی سریع انها را خواستار شد. دولت کردستان نیزاعلام کرد که از نقشه‌ی امریکا برای حمله به این دفتر اطلاع نداشته و هدف عملیات را نمی‌دانسته است. پس از بازداشت، نیروهای امریکایی ، دیپلماتهای ایرانی را  به منطقه‌ی ایکاوا که محل حضور نمایندگان کشورها و سازمان های خارجی است بردند. نیروهای محلی کردستان عراق  نیز اعلام کردند که سه خودروی امریکایی را محاصره و متوقف کرده‌اند تا از اقدامات بعدی انها جلوگیری کنند.

محمد علی حسینی ،سخنگوی وقت وزارت امور خارجه‌ی ایران، در مصاحبه‌ای با یک رادیوی دولتی گفت که با توجه به اینکه حضور کارمندان ایرانی در اربیل قانونی بوده، حمله بر خلاف قوانین بین المللی است و براین اعتقاد پای می فشرد که  این اعمال توسط نیروهای ائتلاف، برای فشار به ایران و ایجاد اختلاف بین عراق و همسایگانش صورت می گیرد .

در بُعد سیاسی ، در تهران،ایران سفرای عراق و سویس( حافظ منافع امریکا در ایران) را احضار کرد.دبیرکل سازمان ملل نیز ، این حادثه را مسئله‌ای بین دو کشور خواند! و یک سخنگوی سازمان ملل گفت که :” ما این مسئله را به خود این کشورها سپردیم تا مشکل را بین خودشان حل کنند. نهایتا بستگی به شورای امنیت دارد تا تعیین کنند که قطعنامه ها به چه صورت در خصوص این پرونده اعمال میشوند.

عکس العمل :

به اعتقاد برخی کارشناسان ،  افزایش درگیری های دیپلماتیک بین دو طرف، درنهایت  منجر به دستگیری ۱۵ افسر نیروی دریایی سلطنتی  که دو ماه بعد از این اتفاق رخ داد، گردید.

به گفته‌ی  رابین رایت  ،روزنامه نگار  امریکایی ، دستگیری ۱۵ افسر نیروی دریایی انگلیس در خلیج فارس با دستگیری ۵ ایرانی مرتبط بشمار می رفت . این دستگیری که سه روز پس از آغاز سال جدید شمسی  صورت گرفت، روزی که دولت ایران اعلام کرده بود که می بایست  در این روز دیپلمات ها ازاد شوند، اما در این خصوص هیچ اتفاقی رخ نداد .

به ادعای طرف آمریکایی ،  ۵ نفر بازداشت  ایرانی بازداشت شده، احتمالا جمعی بخشی از نیروهای مسلح غیر منظم ایران بوده  و نیروهایی که افسران انگلیسی را بازداشت نموده اند ، عوامل نیروی دریایی یکی از دونیروی مسلح منظم ایران  بوده اند.

۱۲ روز بعدو با ازادی ملوانان انگلیسی به نظر میرسد که ایران توجهش را به جایی دیگر متمرکز کرده ، اما  یک ماه بعد، پنج ایرانی- امریکایی با اتهامات امنیتی بازداشت و روانه زندان شدند.

در بازداشت:

براساس قانون عراق،عناصری  که با عنوان خرابکار(شبه نظامی) بازداشت  میشوند، باید در دادگاه های عمومی و غیر نظامی محاکمه شوند. این افراد صرفا ۱۴ روز در بازداشت می‌ماندند و پس از ان می بایست  به دادگاه معرفی شوند  که البته این قانون چندان اجرا نمیشد. با این حال، عراق معتقد بود که این افراد به خرابکار ها و مبارزین کمک نمی‌کنند.

در ۲۰۰۸، سه نفر از ۵ نفر ایرانی در زندانی در کمپ زندانیان امریکا در عراق نگهداری میشدند. به گفته‌ی وزارت دفاع امریکا این افراد تحت بازجویی بودند و با توجه به اینکه یک تهدید امنیتی در عراق محسوب می شدند ، برنامه‌ای برای ازاد کردن انها وجود نداشت .

با این حال ، در مارس ،2008 صلیب سرخ با انها دیدار کرد و وضعیت انها را خوب وسلامت اعلام کرد هرچند که خانواده‌های این افراد این گزارش ها را قبول نداشتند و نگران بودند که این افراد برای اعترافات دروغین مورد شکنجه قرار گرفته باشند.

آزادی :

در ۹ نوامبر ۲۰۰۷، امریکا دو نفر از بازداشت شدگان را پس از ۳۰۵ روز همراه با ۷ شهروند ایرانی دیگر ازاد کرد. این ۷ نفر دیگر از قسمت های دیگر عراق دستگیر شده بودند و بین ۳ ماه تا ۳ سال در بازداشت بودند.

حمله به مرکز فرماندهی کربلا:

حمله‌ به مرکز فرماندهی کربلا، تهاجم غافلگیرانه ای بشمار می آمد که در ۲۰ ژانویه‌ی ۲۰۰۷ توسط نیروهای عناصر شبه نظامی ، بر ضد قرارگاه مشترک امنیتی واقع در فرماندهی پلیس عراق صورت گرفت. این تهاجم غافلگیرانه ، که ۵ کشته و ۳ زخمی امریکایی بر جای گذاشت، جسورانه ترین و پیچیده‌ترین عملیات در طول 4 سال از آغاز اشغال عراق  لقب گرفت و یکی از معدود دفعاتی است که شبه نظامیان ا، توانسته اند تا نیروهای امریکایی را به اسارت ببرند.

پیش زمینه:

از زمان تهاجم ارتش امریکا در سال 2003 به عراق، استان کربلا، به مانند سایر استان های عراق ، خشونت و درگیری های متعددی را تجربه کرده اندکه نظیر  بغداد و الانباررخ نداده بود . این استان اگر چه هرچند مرکز بسیاری حملات بشمار می رفت ، اما بدلیل ماهیت مذهبی آن ، بمباران ها و جنگ‌های سنگین شهری به مانند فلوجه، موصول رمادی و نجف را تجربه ننموده بود . البته در این میان حوادث نابهنجاری  نظیر  قتل عام عاشورا در سال ۲۰۰۴ که منجر به کشته شدن بیش از 150 نفر شد(توسط نیروهای القاعده و شورشیان ) نیز بوقوع پیوست . بدین ترتیب تا قبل از ۲۰ ژانویه، تنها ۳۳ نیروی ائتلاف در استان کربلا کشته شدند که حدود ۱ درصد از کل نیروهای مستقر را شامل می شد .

روند حمله:

حمله توسط ۹ تا ۱۲ شبه نظامی که ملبس به یونیفرم نیروهای ارتش ایالات متحده بوده و سواربر دو جی‌ام‌سی سوبوربان مشکی(همانند خودروهای نظامی امریکا)، و مسلح به تسلیحات  امریکایی ،صورت گرفت. البته این گفته ها توسط نیروهای امریکایی رد شده است. به گفته‌ی یک مسئول عراقی، شبه نظامیان توسط یک شخص با موهای بلوند ، هدایت می شدند  و حمله نیز در زمانی صورت گرفت که نیروهای امریکایی در حال اماده سازی برای ترک محل بودند. براساس گزارشات منتشر شده ،  حمله در زمانی صورت گرفت که در حدود ۳۰ نیروی امریکایی در ساختمان حضور داشتند.

بعد از عبور از  حدود  مقر ۳ ایست و بازرسی که توسط نیروهای عراقی برقرار شده بود، شبه نظامیان ،5 خودروهای خود مقابل ساختمان      Provisional Joint Coordination Center یا  (مرکز هماهنگی مشترک استان کربلا ) موقف نمودند .

سپس به دو گروه تقسیم شدند. گروه نخست  در مقابل و گروه دوم پشت ساختمان مستقر شده و به شکل ناگهانی در  ابتدا از دو بمب دست‌ساز برای از بین بردن دو خودروی پارک شده در بیرون استفاده کردند. سپس با استفاده از نارنجک ،دو نظامی  حاضر در اتاقی که به عنوان سربازخانه یا استراحتگاه مورد استفاده قرار میگرفت را از کار انداختند .

 به محض گیر افتادن سربازان عادی ، دو افسر امریکایی ، ستوان یکم جیکوب نوئل فریتز و سروان برایان اسکات فریمن را بازداشت کردند. همچنین براثر تیراندازی های مکرر ،دو سرباز دیگر را در یک هاموی در ورودی مرکز بیرون کشیده و به اسارت در آوردند. بر  اثر انفجار نارنجک یک سرباز کشته و سه نفر دیگر به شدت زخمی شده و سه خودروی امریکایی نیز اسیب دیدند. از انجایی که شبه نظامیان  فقط امریکایی ها را هدف گرفته بودند، هیچ افسر یا سرباز عراقی در جریان این حمله اسیب ندید.

نهایتا در ساعت ۱۸۰۰، شبه نظامیان مهاجم ، حمله را پایان دادند و با اسرای خود ، ساختمان را به سمت استان  شرقی، "استان بابل "ترک نمودند . کمی پس از عبور از رود فرات، مهاجمان  که اینک ، توسط بالگردها تعقیب میشدند، ۴ گروگان موجود ار بلافاصله هدف آتش قرار داده  و لباس‌ها ، خودروها ، تسلیحات  و تجهیزات رها کردند. بعدها ۳ سرباز آمریکایی در حالی که آثار زخم های ناشی از شلیکهای مستقیم در سینه شان دیده می شد ،توسط پلیس عراق در" بو‌الوان " (روستایی نزدیک به محویل) پیدا شدند. براساس شواهد ، آنها قبلاً به شکل صحرایی و با عجله اعدام شده بودند ، چرا که  دوتای انها در حالی که با دستبند به هم متصل بودند در پشت یکی از SUV ها و دیگری بر روی زمین پیدا شده  و اگر چه چهارمی با وجود اصابت  گلوله به  سرش، زنده مانده بوداما قبل از اعزام به بیمارستان در میانه مسیر کشته شد .

در همان روز ، ارتش امریکا اعلام نمود که ۵ نظامی نز در حین دفع حمله کشته شدند، اما گزارش های تکمیلی شامل جزئیات حمله و گروگان گرفته شدن ۴ سرباز، تا یک هفته‌ی بعد اعلام نشدند.

با این حال ، چهار نفر متهم به دست داشتن در عملیات در ۲۲ ژانویه توسط نیروهای امریکایی و عراقی دستگیر شدند و مغز متفکر عملیات،"اظهر الدومایی" بعدها در ۱۸ می توسط نیروهای امریکای کشته شد.

 تایم لاین حمله:

 ساعت 1300 بعدازظهر، نیروی عراقی با لباس عجیب بنفش رنگ وارد میشود. ظاهرا این نیروها  محافظ فرمانده‌ی ارشد پلیس بغداد هستند که جهت بحث در خصوص تامین امنیت دهه‌عاشورا امده، به این مقر مراجعه نموده بودند .

ساعت 0515 بعد از ظهر، سروان  برایان فریمن و ستوان جیکوب فریز در اتاقشان در طبقه اول ساختمان مرکز مشترک(JCC) دیده می‌شوند. این اخرین باریست که انها را کسی زنده می‌بیند!

ساعت 0545 بعد‌از‌ظهر، فرمانده‌ ایست‌و‌بازرسی عراقی در بیرون ساختمان مرکز،‌ در خصوص ۸ شورلوت سوبوربان با سرنشینان مسلح که لوله سلاح هایشان  از شیشه‌هایشان بیرون است به فرماندهی حاضر در داخل ساختمان بی‌سیم میزند.

ساعت 0600، ۷ تا از خودرو ها به اولین گیت محوطه می‌رسند.

افرادی که در خودرو ها هستند، لباس و اسلحه‌های امریکایی دارند و به زبان انگلیسی به نیروهای عراقی دستور می‌دهند.

افراد از خودرو‌ها به بیرون امده و نیروهای گیت(ایست‌وبازرسی) را خلع سلاح میکنند. گیت دوم نیز به همین صورت خلع سلاح شده تحت کنترل قرار میگیرد.

ساعت 0605 چهار تا شش تا خودرو ، وارد محوطه می‌شوند. عده‌ای از سربازان عراقی بازداشت شده و باقی انها فرار میکنند.

۵ نفر از خودروی اول با سرباز شاول فالتر و جاناتان چیسیم در هامویشان صحبت‌میکنند . ظاهراً اعتماد به این گروه ناشناس آنقدر بالاست که  فالتر از خودرو پیاده می‌شود تا بیشتر صحبت کند!

چند ثانیه‌بعد،  باقی افراد نیز رد می‌شوند و اخرین نفر بر‌میگردد و با تپانچه‌اش به پشت سر فالتر شلیک میکند!

نیرویی دیگر به چیسیم شلیک میکند. هردوی انها زنده‌می‌مانند و توسط حمله کنندگان به اسارت گرفته می‌شوند.

0605 بعد از ظهر، حمله کنندگان وارد ساختمان مرکز می‌شوند، مستقیم وارد دومین در از سمت راست، اتاق مخابرات می‌شوند. ۵ سرباز داخل اتاق‌اند که یکی از انها سعی میکند مانع ورود شود.

یکی از حمله کنندگان لوله اسلحه را بین در قرار می‌دهد تا با اهرم کردنش در را باز کند، چند تیر هم شلیک میکند و یک نارنجک دستی کوچک ( ظاهراً فلاش بنگ ) به داخل اتاق پرتاب میکند.

سرباز جاناتان میلیکان خودش را روی نارنجک می‌اندازد و با انفجار ان، جانش را از دست می‌دهد. سایر سربازان حاضر در اتاق، همچنان مقاومت میکنند تا حمله کنندگان وارد اتاق نشوند.

اتاق کناری شامل فریمن و فریتز مورد حمله قرار گرفته و انها به گروگان گرفته شده اند.

0610 تا 0630 حمله کنندگان دو هاموی پارک شده را در حین خروج از ساختمان منفجر میکنند

نیروهای نظامی حاضر در اطراف ساختمان، با خیال اینکه به انها حمله شده صورتبندی دفاعی می‌گیرند. نیرویی که لباس بنفش پوشیده‌بود، نارنجک یا بمب‌دست‌سازی را به سمت انها پرتاب میکند.

حمله کنندگان بین دود و گرد و خاک فرار نموده و پس از خروج از موقعیت ، بیشتر انها به سمت شهر حیلاه در شرق فرار میکنند.

ارتباطات مرکزی، شامل خط تلفن امن بین کربلا و حیلاه از کار افتاده است. نهایتا نیروهای امریکایی از طریق تلفن ماهواره‌ای شرایط را اطلاع می‌دهند.

فرار:

0730 بعد‌از‌ظهر: ۵ خودروی شاسی بلند با سرعت بسیار بالا از ایست و بازرسی شمالی ماهاویل عبور می‌کنند

0800 بعد‌از‌ظهر: پلیس عراق، در پایان یک راه بن‌بست ۵ خودروی شاسی‌بلند را پیدا میکند. یکی از خودروها بمبگذاری شده، پس انها عقب می‌کشند و بررسی بیشتر را به عهده‌ی امریکایی میگذارند.

0837 تیم واکنش سریع شهر حیلاه، ارتش عراق و نیروهای اطلاعاتی به خودروهای رها شده می‌رسند. بمب ها را خنثی می‌کنند و دو افسر امریکایی دستبند خورده به هم را پیدا میکنند.

فریمن تنها کسی‌است که جان سالم به در برده... او را به بیمارستان می‌رسانند ولی در انجا جانش را از دست می‌دهد.

چه کسانی کشته شدند:

تعداد دقیق کشته ها در دسترس نیست! اما این ۵ نفر قطعا کشته شده‌اند:

کاپتان برایان فریمن، ۳۱ ساله. گردان ۴۱ ام کمک های مردمی، ویتهال اوهایو

لوتنت جیکوب فریتز، ۲۵ ساله. گردان دوم، دسته ۳۷۷ ام چترباز ادوات، فورت ریچاردسون الاسکا.

سرباز سوم شاون فالتر۲۵ ساله. گردان دوم دسته ۲۷۷ام چتر باز ادوات، فورت ریچاردسون.

اسپشلیست(سرباز دوم محترمانه خودمون تقریبا!) جاناتن چیسیم، ۲۲ ساله. گردان دوم دسته ۲۷۷ام چتر باز ادوات، فورت ریچاردسون.

سرباز سوم جاناتان میلیکان، ۲۰ ساله. گردان دوم دسته ۲۷۷ام چتر باز ادوات، فورت ریچاردسون. مدال نقره برای شجاعت دریافت کرد. او جان ۴ سرباز دیگر در اتاق مخابرات را نجات داد.

منابع:

ویکی‌پدیا

گزارش ارتش امریکا از تلفات

anchorage daily news archive photos

mcclatchy newspapers

U.S army investigation

ترجمه و اماده سازی: Senaps

ویرایش و اماده سازی جهت میلیتاری: MR9

مقاله ای که تقدیم حضورتان می گردد، درخصوص گروه سپتامبر سیاه و اثری بود که مهمترین عملیات این گروه در جهان و حتی در صفوف مجاهدین، پدید آورد.

امری که نتیجه ی آن برای نخستین بار، مفهومی را پدید آورد به تروریسم دولتی.

هرچند از بدو بشریت، ترور یکی از ابزارهای حذف مخالفین توسط حکومت ها بوده اند، اما هیچ گاه دولت ها بصورت رسمی از این امر حمایت نمی کردند و این ارتباط نیز پنهانی شکل می گرفت.

اما در پاسخ به عملیات مونیخ، دولت اسرائیل تصمیم گرفت رسماً جوخه های تروری ار شکل داده و سازماندهی کرده و پاسخ تروریسم را با تروریسم (به معنی واقعی کلمه) بدهند.

پاسخی که شاید بار دیگر، بر ناکامی «کاربرد تروریسم برای رسیدن اهداف»، مهر صحت نهاد.

مقاله در دو قسمت حضورتان ارسال می گردد.

بخش اول، از پیدایش بلک سپتامبر (سپتامبر سیاه) تا عملیات این گروه در دهکده المپیک در مونیخ بوده و عملکرد گروه فلسطینی را تشریح می کند.

بخش دوم، به واکنش اسرائیل نسبت به این ماجرا می پردازد و عواقب آن را مورد بررسی قرار می دهد.

اصل مقاله در سال 2006 نوشته شده است و اگر امروز قرار بود آن را می نوشتم، شاید به گونه ای دیگر متن به تحریر و ویرایش درمی آمد.

پس پیشاپیش از بابت هرگونه نقیصه و ضعف، از خوانندگان محترم عذرخواهی می کنم و امیدوارم که با عنوان کردن این اشتباهات (چه جمله بندی و چه اطلاعات مندرج در متن)، در اصلاح این مقاله حقیر را یاری فرمایید.

================================================================

چگونه‌ فاجعه‌ي سپتامبر سياه رخ داد؟

از زماني كه اسرائيل، قسمت عمده‌اي از فلسطين را در اختيار گرفت، ساير كشورهاي منطقه، خواسته یا ناخواسته پذيراي مهاجرين و آوارگان فلسطيني شدند. البته اكثر اين كشورها از اين قضيه ناراضي بودند اما وقتي كه آريل شارون كه در آن زمان فرمانده يكي از گردان‌هاي نظامي اسرائيل بود، كشتاري 5.000 نفري را در مصر برجاي گذاشت و مخالفين اين امر را ساكت نمود و زهر چشمي از ساير مخالفين گرفت، موقتاً اين نارضايتي‌ها خاموش شد.

پس از جنگ سوم اعراب و اسرائیل (موسوم به جنگ شش روزه‌) در سال 1967، تعداد آوارگان فلسطيني در اردن و لبنان زيادتر شد و بخش قابل توجهی از خاك اردن به اشغال اسرائيل نیز درآمد. حال اردن و اسرائيل با يك پل به نام «آلبني» از هم جدا بودند. ملك حسين، پادشاه اردن، با هزاران فلسطيني بي‌خانمان روبرو شد و قدرت فلسطيني‌ها روز به روز زيادتر مي‌شد. سازمان آزاديبخش فلسطين و رزمندگان فلسطيني جبهه‌ي آزاديبخش، جرج حبش و احمد جبريل برخلاف كشورهاي عربي دست از مبارزه براي كسب حقوق خود برنداشتند، بلكه پيكار به شكل نبردهای چریکی درآمد. فلسطيني‌ها با هواپيما ربايي و حمله‌ي چریکي به مواضع اسرائيلي‌ها، آن‌ها را به ستوه آورده بودند. قدرت پناهندگان فلسطيني مقيم اردن بيشتر از ساير فلسطيني‌هاي مقيم ساير كشورهاي عربي بود. در پی افزایش تنش های سیاسی و نظامی و مهمتر از آن تضادهای قدرت در اردن، ملك حسين براي تحكيم پايه‌هاي سلطنت خويش (و يا به گفته‌ي برخي محافل سياسي، زير فشار دولت اسرائيل!) از ابتداي ژوئن 1970، حمله به فدائيان فلسطيني را شروع كرد و در 28 سپتامبر، نبرد بين ارتش اردن كه بيشتر نفرات آن از بدوئن‌ها (Bedouin) بودند و فلسطينيان آواره كه سلاح سنگيني در اختيار نداشتند به اوج رسيد.

حسين بن طلال بن عبدالله بن حسين الهاشمي معروف به ملک حسین - پادشاه وقت اردن

ارتش اردن، اردوگاه‌هاي فلسطيني را محاصره كرد و تانك‌ها روي مردم آتش گشودند. طي دو روز بيش از 5.000 فلسطيني كشته و 11.000 نفر نيز مجروح شدند. ياسر عرفات كه در آن زمان رهبري سازمان آزاديبخش فلسطين را عهده‌دار بود، اين عمل ارتش اردن را «نژادكشي» ناميد و از جمال عبدالناصر (رئيس‌جمهور فقيد مصر) خواست كه از ملك حسين بخواهد به كشتار فلسطيني‌ها پايان دهد.
عبدالناصر، ملك حسين را به قاهره فراخواند و طي مذاكرات مفصلي كه رهبر مصر با ياسر عرفات و ملك حسين كرد، موافقت هر دو را در پايان‌دادن به اين برادركشي به دست آورد. تا مدت‌ها ياسر عرفات از تماس با ملك‌ حسين خودداري مي‌كرد. سرانجام با وساطت برخي از رهبران جهان عرب، هر دو با هم آشتي كردند و ياسر عرفات به اردن سفر كرد.

پس از سپتامبر سياه، عرفات اعضاي سازمان آزاديبخش فلسطين را به لبنان منتقل كرد و گروه الفتح در آنجا تشكيل گرديد. اما فلسطيني‌‌ها هرگز اين روز (كه به نام «سپتامبر سياه» مشهور شد) را فراموش نكردند. در آن روزها، ميليون‌ها فلسطيني آواره، عزادار شدند و در اردوگاه‌هاي فلسطيني‌ها در كشورهاي عربي، پرچم سياه افراشته شد. از همين فلسطينيان داغدار، يك گروه مبارز جديد تشكيل شد و نامي كه اين گروه براي خود انتخاب كرد، «سپتامبر سياه» بود تا اولاً اين روز فراموش نشود و ثانياً جهانيان بدانند كه جنايت سپتامبر سياه چه تبعاتي خواهد داشت. در ظاهر نیز این گروه، خود را وفادار به فتح اعلام می داشت. ولی در عمل، تندروی های آن بسیار بیشتر از گروه فتح بود. ياسر عرفات نيز از اين گروه حمايت كرد. اما وقتي كه مشاهده كرد سپتامبر سياه در حال رشد سريع و يافتن قدرتي بسيار بيشتر از فتح است، سعي در تضعيف اين گروه كرد و تقريباً آن را متلاشي نمود. از اعضاي مهم اين گروه، مي‌توان به ابو داود، محمد داعود، علي حسن سلامه و ابو يوسف اشاره نمود. اكثر اعضاي مهم و اوليه اين گروه توسط تیم های ترور و تروریسم دولتی اسرائيل به شهادت رسيدند.

 

عمليات سپتامبر سياه در المپيك مونيخ

در روز پنجم سپتامبر سال 1972 و در ساعت پنج صبح، هشت مبارز فلسطيني عضو گروه سپتامبر سياه، با نام‌هاي «لطيف عفيف (عيسي)، يوسف انزال‌ (توني)، عفيف احمد حميد (پائولو)، خالد جواد (صالح)، احمد جيك‌ثا (ابو هلا)، محمد صفادي (بدران)، ادنان الغشي (دناوي) و جمال الغشي (سمير)» به كمپ ورزشكاران اسرائيلي در دهكده‌ي المپيك مونيخ رفته و آن‌جا را اشغال مي‌كنند. در اين عمليات، يازده نفر از ورزشكاران اسرائيلي با نام‌هاي «يوسف گاتفراند (داور 40 ساله‌ي وزنه‌برداري)، موشه وينبرگ (مربي 33 ساله‌ي كشتي)، يوسف رومانو (وزنه‌بردار سنگین وزن 32 ساله)، ديويد برگر (وزنه‌بردار 28 ساله‌ي آمريكايي‌الاصل)، الياس هالفين (کشتی گیر 24 ساله)، آميتزور شاپيرا (مربي 40 ساله‌ي دو ميداني)، كهات شوور (مربي تيراندازي 53 ساله)، مارك اسليوين (كشتي‌گير 18 ساله)، آندره اسپيترز (مربي 27 ساله‌ي شمشيربازي)، زئير فريدمن (وزنه بردار سبک وزن 28 ساله) و ياكوب اشپرينگر (داور 51 ساله‌ي وزنه‌برداري)» به دست مبارزان گرفتار شده كه دو نفر از آن‌ها (وينبرگ و رومانو) پس از حمله به گروگان‌گيرها و مصدوم‌كردن بعضي از آن‌ها، كشته مي‌شوند. پليس آلمان كه به هيچ‌وجه آمادگي وقوع چنين حادثه‌اي را نداشت، يگان‌هايي از پليس را به آنجا گسيل داشت. مأمورين عمليات كه مبدل به لباس‌هاي گرمكن ورزشي (مانند ساير ورزشكاران دهكده) بودند، در حال پي‌ريزي يك حمله‌ي غافلگيرانه بودند كه تلويزيون، اين صحنه را مستقيماً پخش كرد. همين امر باعث شد كه گروگان‌گيران نيز متوجه قضيه شده و تهديد به قتل دو گروگان كنند. بنابراين عمليات متوقف شد.

کماندوهای آلمانی با لباس ورزشکاران المپیک در ساختمان های مجاور

فلسطينيان تنها يك درخواست داشتند : «234 زنداني فلسطيني و عرب در بند رژيم اشغالگر، از طرف دولتمردان اسرائيلي آزاد گردد تا گروگان‌ها صدمه‌اي نبينند». اما گلدا ماير، نخست‌وزير وقت اسرائيل بدون كوچكترين ترديدي و با قاطعيت ابراز داشت : «هيچ معامله‌اي صورت نخواهد گرفت!!!» و به اين ترتيب، عملاً سند قتل اين ورزشكاران را امضاء نمود.

اكنون دولت آلمان با يك بحران مواجه بود و ممكن بود اين واقعه به بهم خوردن المپيك منجر شود. بنابراين تصميم به مذاكره با فلسطينيان گرفت. ابتدا رئيس پليس مونيخ و رئيس تيم المپيك مصر با گروگان‌گيران وارد مذاكره شدند و به آن‌ها پيشنهاد مقدار نامحدودي پول و جايگزيني برخي مقام‌هاي بلندپايه‌ي آلماني با ورزشكاران اسرائيلي را مطرح كردند كه مورد قبول واقع نشد. پس از آن‌ها، سفراي تونس و ليبي نيز به مذاكره با گروگان‌گيران پرداختند كه از آن نيز حاصلي به دست نيامد.

اتاق محل نگهداری گروگان ها. آثار درگیری و حتی گلوله بر روی دیوار مشهود است.

پس از گذشت نيمي از روز، فلسطيني‌ها كه از تحقق‌ خواسته‌هايشان (با توجه به پافشاري بي‌مورد گلدا ماير) نااميد شده بودند، درخواست انتقال گروگان‌ها را به مصر نمودند. پليس آلمان هم كه علاقه داشت اين مسئله در كشور ديگري ختم گردد، با اين پيشنهاد موافقت نمود و دو هلي‌كوپتر در اختيارشان قرار داد و قرار شد كه اين دو هلي‌كوپتر در فرودگاه بين‌المللي Rein پياده كرده و از آن‌جا با يك فروند هواپيماي بوئينگ 727، آلمان را ترك كنند. از طرف دیگر و تحت فشار مقامات اسرائیلی، طرح يك حمله‌ي غافلگيرانه ريخته شد. عده‌اي تك‌تيرانداز در بالاي برج موضع گرفته و در انتظار گروگان‌گيران نشستند. عده‌اي ديگر نيز در لباس خدمه‌ي هواپيما آماده‌ي عمليات شدند. ولي در آخرين دقايق پيش از فرود هلي‌كوپترها، خدمه از هواپيما خارج شدند. چرا كه بيم آن مي‌رفت كه تعداد گروگان‌ها افزايش پيدا كرده و اوضاع بسيار سخت‌تر گردد.

سرانجام هلي‌كوپترها در ساعت 10:30 شب فرود آمده و دو نفر به حراست از خلبان‌هاي هلي‌كوپتر گماشته شده و دو نفر ديگر نيز به سراغ بوئينگ رفتند. اما در عين ناباوري ديدند كه خبري از خلبان‌ها نيست. آن‌ها فهميدند كه اين يك تله بوده. ولي ديگر خيلي دير شده بود. بلافاصله پروژكتورهاي فرودگاه روشن شده و تك‌تيراندازها آتش گشودند. در ابتداي امر مراقبين خلبانان هلی کوپترها كشته شده و خلبان‌ها گريختند. پس از آن مبارزين فلسطيني به سمت تك‌تيراندازها آتش گشودند كه يك نفر از آن‌ها در اين تيراندازي‌ها كشته شد. مبارزين با مشاهده ی اوضاع، تصميم به كشتار گروگان‌ها گرفتند. به اين ترتيب لطيف به سراغ هلي‌كوپتر اول رفت و با خالي‌كردن يك خشاب بر روي آن‌ها، «اسپرينگر، هالفين و فريدمن» را كشت و برگر نيز از ناحيه‌ي زانو زخمي شد. سپس يك نارنجك به درون هلي‌كوپتر انداخت و هلي‌كوپتر با صداي مهيبي منفجر شد. از آن طرف هم ادنان الغشي، به سراغ پنج گروگان ديگر رفته و هر پنج نفر را كشت. پس از آن گروگان‌گيران گريختند و يك درگيري پراكنده بين آن‌ها و پليس بوجود آمد كه در نهايت تنها سه نفر از آن‌ها، زنده به دست پليس آلمان دستگير شده و سايرين كشته شدند.

تصویر سمت راست : هلی کوپترهای منتقل کننده ی گروگان ها و گروگان گیران. هلی کوپتر اول منهدم گردید.  تصویر سمت چپ : فرودگاه راین و مکان درگیری ها.

تک تیراندازها روی پشت بام ساختمان در تصویر موضع گرفته بودند و اشراف کاملی بر صحنه ی حادثه داشتند.

اجساد اسرائيلي‌ها به كشورشان و اجساد مبارزين فلسطيني (عفيف، نزال، ثا، حميد و جواد) نيز به ليبي تحويل داده شد. پس از آن، اسرائيل دست به تهاجم وسيعي به كمپ‌هاي فلسطينيان زد و آموزشگاه‌هاي فلسطينيان را بمباران كرد كه در اين حملات دويست نفر به شهادت رسيدند.

قربانیان واقعه المپیک مونیخ. فرد درون مستطیل آبی، آنتون فیلگرباور، پلیس آلمانی است که در جریان درگیری ها در فرودگاه کشته می شود.

در بيست و نهم اكتبر، يك فروند هواپيماي مسافربري لوفت‌هانزا توسط سپتامبر سياه ربوده شد و از دولت آلمان، درخواست آزادي سه مبارز دستگير شده را داشتند. اين‌بار دولت آلمان بلافاصله پذيرفت و اين معاوضه را انجام داد و بدين ترتيب صفادي و الغشي‌ها (جمال و ادنان) نيز آزاد گشتند و به ليبي رفتند. گلدا ماير به شدت به دولت آلمان اعتراض كرد، اما آلمان اعلام كرد تمايلي ندارد كه كشورش محلي براي تسويه‌حساب گروه‌ها با يكديگر باشد. بدين ترتيب، پرونده‌ي اين واقعه از سوي دولت‌ها بسته شد؛ همه‌ي دولت‌ها به جز اسرائيل!
 

پایان قسمت اول

مکان : استان شرقی ، سری لانکا

زمان وقوع : 11 ژوئن 1990

هدف :  افسران غیرمسلح پلیس سری لانکا

نوع حمله : کشتار مسلحانه

سلاح های استفاده شده : سلاح  گرم  

تلفات : 600 تا 774 نفر کشته

انجام دهنده :  ببرهای آزادی بخش تامیل  (LTTE)

پرچم ببرهای تامیل

کشتار سال 1990 افسران پلیس سری لانکا ، یک قتل عام دسته جمعی بود که در 11 ژوئن آن سال صورت گرفت . اعضای سازمان ببرهای آزادی بخش تامیل ، یک سازمان جدایی طلب تامیل ، متهم هستند در این واقعه بیش از 600 تن از افسران غیرمسلح پلیس سری لانکا را  در استان شرقی این کشور کشته اند . برخی منابع تلفات این حادثه را 774 تن دانسته اند .

پیش زمینه

مداخله هند

طبق پیمان امضا شده میان هند و سری لانکا ، نیروی حافظ صلح هندی در جولای 1987 وارد سری لانکا شد . این حضور در میان افکار عمومی و سیاست مداران سری لانکایی هوادار چندانی نداشت . در ژانویه 1989 ، رییس جمهور راناسینغه پرماداسا به قدرت رسید . دولت او ابتدا مذاکره با ببرهای تامیل را در پیش گرفت که عملیات نظامی خونینی را در شرق و شمال کشور به راه انداخته بود . پرماداسا نیز موافق حضور هندی ها در خاک سری لانکا نبود . در ژوئن 1989  یک توافق آتش بس با LTTE امضا شد . پرماداسا که سعی داشت رهبران ببرها را تحت نفوذ خود بگیرد مقادیر فروانی سلاح به آن ها تحویل داد تا با نیروی حافظ صلح هندی بجنگند . اما در پایان سال 1989 و تحت فشار افکار عمومی ، پرماداسا از هندی خواست نیروهایشان را برگردانند و نگه دارند . نخست وزیر هند ، ویشواناث پراتاپ سینگ ، نپذیرفت و نیروهایش را از سری لانکا خارج کرد .

شکست مذاکرات صلح

در همین حال ، هیئت مذاکره دولت سری لانکا به رهبری وزیر امور خارجه ،  عبدالقادر شاه الحمید ، با LTTE وارد مذاکره شد . هر چند گفتگوها در مراحل اولیه موفق بودند ، روی مسائل کلیدی مانند انحلال شورای استانی شمال شرقی و تصحیح بند ششم قانون اساسی کشور توافقی حاصل  نشد . مذاکره کننده و استراتژیست اصلی ببرهای تامیل ، آنتون بالاسینغام ، دولت را تهدید کرد و این مذاکرات را آخرین شانس آن برای جلوگیری از وقوع دوباره جنگ دانست . وضعیت پس از درخواست وزیر دفاع سری لانکا ، رانجان ویجراتنه از ببرها  برای کنار گذاشتن سلاح هایشان وخیم تر شد . رهبر ببرها ، ولوپیلای پرابهاکاران  این درخواست را رد کرد و خصومت ها بالا گرفت .

ولوپیلای پرابهاکاران ، رهبر ببرهای تامیل

وقایع هم زمان

طی این دوره حضور ارتش سری لانکا به پادگان ها محدود شد و برای شکست نخوردن مذاکرات علیه ببرها اقدامی صورت نگرفت . اما در اواخر می 1990 تنش ها بیشتر شد . ارتش دریافت LTTE  طی این دوره پناهگاه و سنگرهای فراوانی ایجاد کرده و در اطراف پادگان های دولتی مواضع دفاعی برپا کرده است . وزارت دفاع اما ، ارتش را ناچار به سکوت کرد .

حادثه ثاندیکولام

در 7 ژوئن 1990 یک خودرو حامل نیروهای دولتی که از واوونیا به سوی مولای تیوو در حرمت بود توسط ببرهای تامیل هدف قرار گرفت . یک سرباز کشته و 9 نفر زخمی شدند . وزارت دفاعی پاسخی نداد .

حادثه خیاط مسلمان

در 10 ژوئن 1990  پلیس ناحیه باتیکالوئا یک جوان مسلمان را که با یک زن سینهالی در وضعیت نامناسبی دیده شده بود دستگیر کرد . پلیس نمی دانست این جوان با ببرهای تامیل در ارتباط است . در ساعت 9:30 شب اعضای سازمان ببرهای تامیل وارد پاسگاه پلیس شدند و از پلیس خواستند جوان را آزاد کند . پلیس تقاضا را رد کرد و گفت او در بیمارستان شهر بستری است . ببرها این پاسخ را باور نکردند و دو تن از اعضای پلیس را ربودند .

قتل عام

در ساعت 6 صبح روز 11 ژوئن 1990 چریک های تامیل پاسگاه باتیکولوئا را محاصره کرده و 3 پلیس دیگر را نیز ربودند . یک ساعت بعد 250 نفر از اعضای مسلح سازمان ببرهای تامیل وارد شهر شدند و همه اعضای پلیس را بازداشت کردند . پلیس های سینهالی نژاد و خانواده هایشان به فرودگاه فرستاده شدند . افسران پلیس تامیل نژاد و خانواده هایشان به کلیسای مریم قدیس برده شدند . فرمانده پلیس شهر و 4 پلیس دیگر دستگیر شدند . طی غارت پاسگاه ها ، 45 میلیون واحد از پول سری لانکا ، طلا و جواهرات ، 109 قبضه تفنگ T56 ، 77 قبضه تفنگ T84 ، 28 قبضه مسلسل سبک ، 29 قبضه مسلسل خودکار ،56 مسلسل دستی ، 78 قبضه تفنگ مدل 303  و 78 قبضه تفنگ SAR80 هم به دست ببرها افتاد .

ببرهای تامیل به همه پاسگاه های پلیس در استان شرقی اخطار کردند باید تا ساعت 2:30 بعد از ظهر همان روز تخلیه شوند یا منتظر عواقب انجام ندادن این کار باشند . بازرس کل منطقه ، ارنست پررا نیز از پلیس خواست این درخواست را  به منظور جلب حمایت رییس جمهور بپذرد . افسران پلیس نیز به امید ترک منطقه با سلامتی و آزادی از اسارت ببرها این درخواست را پذیرفتند .

سپس افسران سینهالی به اردوگاه ها و پادگان های ارتش و نیروی هوایی فرستاده شدند ، اما افسران تامیل به مدرسه ها انتقال یافتند . تا این زمان ببرها 899 نفر از اعضای پلیس را ربوده بودند که از این میان 125 تن موفق به فرار شدند . اسرا به جنگل های وینایاگاپورام و ترینکومالی برده شدند . پس از انتقال ، ببرهای تامیل افسران پلیس را به صف کردند و همه را از پشت به رگبار بستند . بین 600 تا 774 نفر کشته شدند .

همه افسران چنین سرنوشتی نداشتند . ایوان بوتجو که فرمانده پاسگاه کالمونای بود تسلیم نشد و از ساعت 3 تا 6 بعد از ظهر با ببرهای تامیل جنگید . بتوجو می گفت ( اگر هم کشته نشوم شکنجه خواهم شد ) و درخواست حمایت هوایی و توپخانه ای کرد که پذیرفته نشد . در ساعت 5:20 بعد از ظهر مقامات بالاتر از او خواستند تسلیم شود . سربازانی که تسلیم شدند همه کشته شدند .

در کالمونای کاروان ارتش هم هدف حمله قرار گرفت و 10 سرباز کشته شدند . از کشته ها ،324 نفر مسلمان و سینهالی و بقیه تامیل بودند .

رژه زنان مسلح عضو سازمان ببرهای تامیل

پیامدها

تلاش های شاه الحمید برای آزادی اسیران فایده ای نداشت . این کشتار به آتش بس میان دو طرف پایان داد . در 18 ژوئن 1990  وزیر دفاع در پارلمان سری لانکا اعلام کرد  فقط به جنگ تمام عیار می اندیشد . دومین جنگ داخلی سری لانکا شروع شد . در اثر تخلیه های قبلی ، مناطق فراوانی به دست ببرها افتاده بود . راه ارتباطی دولت به شبه جزیره جافنا قطع شده بود و ببرهای تامیل کنترل بخش اعظم مناطق شمال و شرق کشور را در دست داشتند . پیش از این ، ببرهای تامیل توان جنگ متعارف چندانی نداشتند . طی جنگ داخلی اول ببرهای تامیل بیشتر یک نیروی چریک بودند تا متعارف .

در حین کشتار ، اعضای هیئت مذاکره کننده تامیل  ، یک متخصص مخابرات و دو رهبر نظامی ، که د هتل هیلتون کولومبو بودند بازداشت و به پادگان نظامی کالوتارا منتقل شدند . آن ها چند روز بعد آزاد و تحویل ببرها داده شدند . در کتاب سرلشکر ساراث موناسینغه ، ( نسخه ی یک سرباز ) ، آمده است که متخصص مخابرات مذکور از پرابهاکاران چنین پیامی دریافت کرده است : (( هر چه که اتفاق بیفتد ، یادتان باشد پولی را که به شما پیشنهاد شده با خودتان بیاورید )) .

وضعیت پراکندگی قومی در سری لانکا  : بنفش سینهالی ، قرمز تامیل سری لانکایی ، زرد تامیل هندی ، سبز مسلمانان ، سفید مناطق بدون وجود اکثریت قاطع یک قوم

منبع : http://en.wikipedia.org/wiki/1990_massacre_of_Sri_Lankan_Police_officers

یکی از نبردهایی که در این جنگ به وقوع پیوست, نبرد استالینگراد در حمله ی المان به شوروی بود.

این نبرد حماسه های بسیار زیادی برای گفتن دارد. یکی از این حماسه هایی که در این جنگ به وقوع پیوست, دفاع از ساختمانی بود که امروزه با نام ساختامن پاولوف یا pavlov's house شناخته میشود.

ابتدا نگاهی کوتاه به فرمانده ی جوخه ای 25 نفره که از این ساختمان در طی شصت روز در مقابل الماانها دفاع کردند, بپردازیم.

یاکوف پائولوف, متولد چهارم اکتبر سال 1917 و وفات بیست و نهم سپتامبر 1981, یک سرباز ارتش سرخ شوروی بود که در تاریخ بیست و هفتم سپتامبر 1942 به مقام قهرمان اتحاد جمهوری شوروی, نائل امد. مدال عنوان قهرمان اتحاد جمهوری شوروی بالاترین مقامی بود که در شوروی وجود داشت که به قهرمانان به صورت یک مدال اهدا میشد.

یاکوف پائولوف

اما حماسه ای که ایشان در نبرد استالینگراد رقم زد, چه بود؟

در 27 سپتامبر سال 1942 جوخه ی تحت فرمان یاکوف پائولوف موفق شد یک ساختمان مسکونی چهارطبقه که به وسیله ی المانها تسخیر شده بود را بازپس گیرد و سپس از این ساختمان در برابر حملات ادامه دار ارتش المان نازی, تا دو ماه بعد که قوای شوروی رسیدند و محاصره شکسته شد, دفاع کنند. این ساختمان و حماسه ی دفاع از ان با نام ساختمان پاولوف در تاریخ نقش بست. به خاطر نقش قابل توجه یاکوف پائولوف در این نبرد, او نائل به دریافت  مدال عنوان قهرمان اتحاد جمهوری شوروی و مدال نشان لنین و مدال نشان انقلاب اکتبر و دو مدال نشان ستاره ی سرخ و چندین مدال دیگر شد. پس از جنگ نیز به حزب کمونیست پیوست. او سه بار به عنوان معاون شورای عالی جمهوری سوسیالیستی فدراتیو شوروی انتخاب شد.

اما ماجرای این نبرد و دفاع از این ساختمان چه بود؟

ماجرای ساختمان پاولوف در طی محاصره ی استالینگراد به وسیله ی المانها در تاریخ بین 27 سپتامبر تا 25 نوامبر سال 1942 اتفاق افتاد.

این ساختمان که معروف به ساختمان پاولوف هست, یک ساختمان چهار طبقه در مرکز استالینگراد و عمود بر رودخانه ی ولگا بود و مشرف بر روی میدان نهم ژانویه و یک میدان بزرگ معروف به یکشنبه ی خونین بود.

در سپتامبر سال 1942 این ساختمان به وسیله ی نیروهای المانی مورد هجوم قرار گرفت و یک جوخه از سپاه سیزدهم ارتش شوروی دستوری مبنی بر دفاع از این ساختمان دریافت کرد. این جوخه به وسیله ی گروهبان یاکوف پاولوف هدایت میشد, یک افسر غیر رسمی که در ان زمان بر اثر کشته و زخمی شدن تمام افسران کادر (ترجمه ی خودم) , هدایت جوخه را به دست گرفته بود.

منظور من از افسر غیر رسمی این هست که به خاطر کشته شدن یا زخمی شدن افسر این خوجه, اقای یاکوف موقتا هدایت این جوخه رو به دست گرفته بود.

وجه تمایز و نقطه قوت استراتژیکی این ساختمان این بود که با این ساختمان میشد از یک بخش کلیدی و مهم باریکه ی ولگا دفاع کرد. نقطه قوت تاکتیکی ساختمان نیز به خاطر موقعیت ان بر روی یک خیابان متقاطع بود که به مدافعان یک خط دید یک کیلومتر به طرف شمال جنوب و غرب میداد. پس از چند روز, که نیروهای کمکی و پشتیبانی رسیدند, افراد یاکوف استعداد تحت فرمان جوخه را تا 25 سرباز افزایش دادند و مدافعان را با مسلسل, راکتهای ضد تانک و خمپاره مجهز کردند.

برای اجرا کردن فرمان شماره 227 استالین, با نام "not one step back" گروهبان یاکوف پاولوف دستوری مبنی بر استقرار شدن در ساختمان و دفاع از ان تا اخرین گلوله و اخرین سرباز, دریافت کرد.

برای اجرای این دستور, یاکوف دستور داد تا اطراف ساختمان چهار لایه از سیم خاردار و میدان مین بسازند و بر روی هر پنجره ی مشرف به میدان, یک مسلسل مستقر کنند.

در اقدامات اولیه ی دفاعی ,  یاکوف متوجه شد که تفنگ ضد تانکهای ptrs-41 که بر روی سقف نصب کرده بودند, برای استفاده در کمین غیر منتظره ی تانکهای المانی, زمانی که تانکها به داخل برد دفاعی ساختمان وارد میشدند, موثر است. با این روش, سقف برجکهای نازک تانکها, در معرض اتش تنفگهای ضد تانک از طرف بالا قرار میگرفتند, و تانکها قادر نبودند برای جواب دادن, اسلحه های خود را به قدر کافی به طرف بالا ببرند.

برای ارتباطات داخلی بهتر, نیروهای یاکوف, دیوارهای زیرزمین ساختمان و سقف بالایی را تخریب کرده بودند و سیم ارتباطی را به طرف خارج از ساختمان به محل استقرار نیروهای شوروی, حفر کرده بودند. تجهیزات پشتیبانی نیز به وسیله ی خندقها ویا قایقها, با وجودی که المانها به وسیله ی حمله ی هوایی المانها مواجه میشدند, به این طرف رودخانه می امدند, حمل میشدند. با این حال غذا و مخصوصا اب, برای مدت کوتاهی کفایت میکرد.

به خاطر نبود تخت خواب, سربازها سعی میکردند بر روی پشم شیشه های مخصوص ایزوله کردن لوله ها که ترکیده بودد, بخوابند و این مزید بر اتشهای کور المانها شده بود که سعی میکردند مقاومت انها را بشکنند.

المانها چند بار در روز به ساختمان حمله میکردند. هر دفعه, پیاده نظام المانها و یا تانکهای المانی, سعی میکردن که از میدان عبور کنند و به ساختمان نزدیک بشوند, اما نیروهای یاکوف, انها  را به وسیله ی اتشهای مسلسلها و شلیک تنفگهای ضد تانک از زیرزمین, پنجره ها و سقف, متوقف میکرد.

به همین ترتیب, مدافعان, و همچنین مردم غیر نظامی شوروی که در تمام مدت در زیرزمینها زندگی میکردند, از این نبرد سخت که بین 27 سپتامب رتا 25 نوامبر در جریان بود و  سپس به وسیله ی حمله ی گسترده ی شوروی باری از مدافعان برداشته شد, به دور نگهداشته شده بودند.

ساختمان پس از نبرد..

ساختمان پاولوف, تبدیل به یک سمبل برای این مقاومت فوق العاده ی نیروهای روسی در طی نبرد استالینگراد شد, که در نهایت پس از ماه ها تلفات گسترده در دو طرف, منجر به پیروزی قاطع برای شوروی گشت.

ژنارل واسیلی چوکوف ( واسیلی چویکوف ) , ژنرال فرمانده ی نیروهای شوروی در استالینگراد سپس جوکی با این مضمون گفت: المانها نیروهای بسیار بیشتری را برای تصرف ساختمان پاولوف از دست دادند تا نیروهایی که برای تصرف پاریس از دست دادند.

ساختمان پاولوف بعد از نبرد بازسازی شد همچنان تا به امروز به عنوان ساختمان مسکونی استفاده میشود. یک بنای یادبودی نیز برای به یاد داشتن نبرد در قسمت شرقی رودخانه ی ولگا, نیز بر روی ساختمان نصب شده است.

ساختمان در نمای امروزی..

منبع:

http://en.wikipedia.org/wiki/Pavlov%27s_House

این مطلب تنها برای میلیتاری نوشته شده است.. استفاده با ذکر مطلب بلامانع میباشد.

اسرائیل
فرماندهان
دیود ایوری؛فرمانده نیروی هوایی اسرائیل
استعداد رزمی
90 فروند جنگنده
دست کم1اسکادران پهپاد
1 فروند بوئینگ707
دست کم یک فروند آواکس ئی-2سی
تلفات
بدون تلفات

سوریه
فرماندهان
مصطفی طلاس؛وزیر دفاع
استعداد رزمی
100 فروند جنگنده
19 آتشبار سام
تلفات
82 فروند هواپیما و تمامی سایتهای موشک سام


در طی تجاوز نظامی اسرائیل به لبنان در سال 1982، نیروی هوایی این کشور تصمیم گرفت تا موشکهای سام سوری را ،که در دره بقاع موضع گرفته بودند، از سر راه خود بردارد. عملیاتی که صورت گرفت به صورت خیره کننده ای موفقیت آمیز بود. برای اولین بار در تاریخ جنگهای مدرن یک نیروی هوایی غربی توانسته بود تمامی شبکه ضد هوایی ساخت روسیه را نابود کند. به علاوه، نیروی هوایی سوریه تعداد زیادی از پرنده هایش را در طی این عملیات از دست داد.

پیش زمینه؛ شکست در جنگ یوم کیپور

ارتش مصر برای زمینه سازی تهاجم به خط دفاع بارلو و بازپسگیری صحرای سینا با یك تهدید کاملا جدی مواجه بود؛ نیروی هوایی قدرتمند اسرائیل. نیروی هوایی اسرائیل در طی جنگ 6 روزه با ضربه سنگینی که به اعراب وارد کرد سبب شد تا اسرائیل در یک هجوم برق آسا به پیروزی برسد. مصری ها می دانستند که اگر ابتکار عمل را از دست نیروی هوایی اسرائیل خارج نکنند دوباره مجبور به تحمل ضربه ای دیگر خواهند بود. بنابر این، آنها در فاصله بین سالهای 1967 تا 1973 بر روی تقویت شبکه دفاع هوایی خود سرمایه گذاری هنگفتی کردند و زمانی که شیپور جنگ نواخته شد نیروی دفاع هوایی مصر 20 سایت متحرک سام-6، 70 سایت سام-2، 65 سایت سام-3، 3000 تیر موشک دوش پرتاب سام-7 و بیش از 2500 قبضه توپ ضدهوایی را در خدمت داشت. همین شبکه ضدهوایی در روز اول جنگ ضربه سختی به نیروی هوایی اسرائیل وارد کردند و 50 فروند هواپیمای اسرائیل را ساقط کردند. ضعف پشتیبانی هوایی سبب شد تا مصری ها به سرعت در مواضع دفاعی اسرائیل نفوذ کنند تا خط نفوذناپذیر بارلو در بهت و حیرت جهانیان در عرض چند روز سقوط کند. عزر وایزمن ،فرمانده سابق ارتش اسرائیل، در روز 14 اکتبر گفت:"بال جنگنده ها توسط موشکهای سام چیده شد."
درسی که نیروی هوایی اسرائیل از این شکست گرفت آن بود که برای هر عملیات نظامی در آینده باید ابتدا تهدید موشکهای سام را برطرف کند. صنایع نظامی اسرائیل دست بکار شدند تا با همکاری ارتش این کشور راهکاری برای سرکوب دفاع هوایی اعراب بیابند.
در روز 28 می 1980 اسرائیلی ها توانستند دو سایت سام-9 ارتش لبنان را در نزدیک صیدا با موشکهای هدایت شونده هدف قراردهند. رسانه های اسرائیلی با خوشحالی این حمله را خط پایانی بر توفق سامها اعلام کردند اما فرمانده نیروی هوایی اسرائیل ،دیوید ایوری، این نتیجه گیری را زودباورانه خواند و ادعا کرد که سام-9 از نظر فنی برتری خاصی نسبت به نسلهای قبل از خود ندارد. نخست وزیر وقت اسرائیل ،مناخیم بگین، اعلام کرد که اسرائیل می تواند در عرض 2 ساعت تمام موشکهای سام دشمن را از کار بیاندازد ولی ایوری از تأیید این ادعا سرباززد.

بحران موشکی
در روز 28 آوریل 1981 جنگنده های اف-16 اسرائیلی دو فروند هلیکوپتر سوری را بر فراز لبنان ساقط کردند. سوریه پاسخ این حرکت اسرائیل را با مستقر کردن موشکهای سام در دره بقاع لبنان داد. موشکها سام به خودی خود تهدید جدیدی نبودند. سوریه قبلا هم در مرز لبنان-اسرائیل چند آتشبار سام برپا کرده بود. اما این بار مسئله پیچیده تر شده بود. از یکسو توانایی بازدارندگی اسرائیل با این موشکهای سام جدید زیر سوال رفته بود و از سوی دیگر یک حمله به لبنان ممکن بود که به رویارویی نظامی با سوریه ختم شود. اسرائیلی ها تصمیم گرفتند با یک حمله پیشگیرانه به استقبال سوریه بروند ولی بدشدن وضعیت هوا در روز حمله ،30 آوریل، آنها را منصرف کرد. زمانی که هوا بهتر شد اولویت نیروی هوایی اسرائیل عوض شده بود؛ حمله به رآکتور هسته ای عراق. فشار آمریکا نیز سبب شد تا اسرائیل برنامه حمله به سایتهای موشکی سوریه در بقاع را موقتا کنار گذارد. تهاجم پیشگیرانه به سایتهای سوری عملیات "آبدزدک" نام گرفت و به بایگانی سپرده شد.

در روز 14 دسامبر کنشت قانونی را تصویب کرد که بلندی های جولان را ضمیمه خاک اسرائیل می کرد. حافظ اسد در واکنش تصمیم به اقدام نظامی گرفت اما حقیقت این بود که نیروهای نظامی او در شرایط آرمانی برای جنگ نبودند. 6 روز بعد کابینه اسرائیل به دعوت شارون ،وزیر دفاع، و رافائل ایتان ،رئیس ستاد مشترک، گرد هم آمدند تا برای حمله به لبنان برنامه ریزی کنند. بگین با این تصمیم موافق بود اما دیگراعضای کابینه با طرح حمله به لبنان مخالفت کردند و بگین این طرح را از دستور خارج کرد.

.
آمادی سازی
در روز 8 ژوئن 1982 و در حالیکه سربازان اسرائیلی به سوی جزین پیشروی می کردند، بگین قسمتی از نطق خود در کنشت را خطاب به سوری ها بیان کرد و آنها را از دخالت در جنگ لبنان بازداشت. "یکبار دیگر می گویم که ما علاقه ای به جنگ با سوریه نداریم. من از همین جا به پرزیدنت اسد اعلام می کنم که به سربازانش بگوید کاری به کار سربازان اسرائیلی نداشته باشند تا برای آنها اتفاق بدی نیافتد. ما امیدواریم برخوردی با ارتش سوریه نداشته باشیم. اگر به 40 کیلومتری مرز برسیم عملیات نظامی پایان می یابد. من مستقیما به رئیس جمهور سوریه پیام می دهم. او می داند که چگونه به قرارها احترام بگذارد. او با ما یك قرارداد آتش بس امضا کرد و به آن وفادار بود. او جلوی حرکات تروریستی را گرفت. اگر او به این آتش بس در هم لبنان عمل کند هیچ یك از سربازان سوری آسیب نخواهند دید."

همان شب شارون به اعضای ستاد فرماندهی شمال گفت: "ما مطمئن هستیم که در برابر سوریه قرارخواهیم گرفت" و استدلال کرد که بهتر است عمیق تر در لبنان نفوذ کنند. در ساعت 11 شب اسرائیلی ها وارد عین زحله شدند و ناچار شدند برای بازکردن راهشان با یك لشکر زرهی سوریه ،که در آنجا موضع گرفته بود، وارد جنگ شوند. یکوتیل آدام ،رئیس وقت موساد، از این نگران بود که کابینه در جریان کلی جنگ و اهداف آن قرارنگرفته باشد. به هرحال، شارون به امیر دروری ،فرمانده ستاد شمال، فرمان داد تا وارد دره بقاع شود. همزمان ، ایوری فهمید که پهپادهای اسرائیلی رد 6 پرتابگر متحرک سام-6 دیگر را گرفته اند که از جولان به سمت بقاع حرکت می کنند. اسرائیلی ها این حرکت را یک حرکت دفاعی برای دفاع از دمشق ارزیابی کردند ، ونه تلافی حمله اسرائیل به لبنان، و همین تحلیل سبب شد تا ایوری تشویق شود تا هرچه زودتر به سایتهای موشکی سوریه حمله کند. ظاهرا سوریه موشکهایش را به نحوی آرایش داده بود تا بیشتر جلوی حرکت احتمالی اسرائیل به سمت دمشق را سدکنند تا نفوذ اسرائیل به سمت بیروت را.

فردای آن روز، شارون در جلسه کابینه بیان کرد که سوریه لشکر سوم زرهی خود را به سمت جنوب حرکت داده است. دروری مخالف حمله به سوریها بود و آن را حرکتی غیرضروری تشخیص می داد. ایتان موضعی دوپهلو داشت و ادعا می کرد که باید با یك حمله محدود به سوریها به آنها پیام داد که بیشتر از این دخالت نکنند. وزیر مخابرات ، مردخای زیپوری، ادعاکرد که شارون از نقشه اولیه عملیات ،پیشروی 40 کیلومتری به داخل خاک لبنان، تجاوز کرده است. شارون گفت که 40 کیلومتر را از شمالی ترین نقطه اسرائیل در متولا اندازه گیری کرده و سایتهای موشکی سوریه را تهدیدی بر علیه نیروهای اسرائیل در عین زحله اعلام کرد. یوسف بورگ ،وزیر کشور، اشاره کرد که بر خلاف خواست کابینه درگیری با سوریها قریب الوقوع است و حمله به سایتهای موشکی سوریه به یک جنگ سراسری با سوریه ختم خواهدشد. شارون به فشاری که سربازان را در جبهه آسیب پذیر کرده بود تأکید کرد. بگین رو به رئیس ستاد ایوری ،آموس امیر، کرد و از وی پرسید در صورت حمله تلفات اسرائیل چقدر خواهد بود؟ امیر جواب داد: "من نمی توانم بدون تلفات بودن در این عملیات را تضمین کنم اما تلفاتمان خیلی کم خواهد بود". عملیات آبدزدک دوباره در دستور کار قرارگرفت.

نبرد
صبح روز نهم ژوئن هواپیماهای اسرائیل در آسمان لبنان در سه سطح جداگانه پرواز می کردند. کفیرها و اسکای هاوک ها در طول خط ساحلی از صیدا به بیروت عملیات پشتیبانی هوایی نزدیک انجام می دادند و به مواضع سازمان آزادی بخش فلسطین یورش می بردند. در ارتفاع 10000 پایی تعدادی جنگنده حلقه زده بودند و منتظر فرمان بودند. بالاتر از همه آواکس های ئی-2سی ساخت آمریکا کنترل فضای منطقه را در دست داشتند و فعالیتها را هماهنگ می کردند. قرار بود که اولین حمله هوایی به رادارهای سوری ،که در بالای کوه باروخ نصب شده بودند، انجام شود. سایتهای موشکی سوریه ترکیبی از موشکهای سام-2، سام-3 و سام-6 بودند.

در ساعت 10 صبح به ایوری چراغ سبز داده شد اما او حمله را تا ساعت 2 بعد از ظهر به تأخیر انداخت. در ساعت 1:30 ایتان به ایوری فرمان حمله داد و هواپیماهای اسرائیلی به هوا برخواستند. اولین موج حمله از 96 فروند اف-15 و اف-16 و موج دوم ،که باید در ساعت 3:50 به موشکهای سام حمله می کرد، از 92 فروند هواپیما تشکیل شده بود. زمانی که حمله شروع شد سوریه به هواپیماهایش ،که در حال گشت بودند، دستور داد تا به پایگاه هایشان برگشته و فرود بیایند. فرماندهان نیروی هوایی سوریه گمان می کردند که اسرائیل جنگنده هایش را به یک عملیات گسترده آتش به دلخواه فرستاده است و هر هواگردی را سرنگون می کند. آنها توانایی سایتهای موشکی شان را آنقدر بالا می دانستند که گمان می کردند تنها با اتکا به موشکهای سام می توانند جلوی پیشروی جنگنده های اسرائیلی را بگیرند و به جنگنده هایش نیازی ندارند.

هواپیماهای اسرائیلی برای اختلال در رادارهای سوری از غلافهای جنگ الکترونیکی استفاده می کردند. سرفرماندهی ارتش اسرائیل در تل آویو برای ایوری یک تصویر همزمان از وضعیت نبرد فراهم کرده بود. آواکسها تمام اطلاعاتشان از صحنه را به سرفرماندهی ارسال می کردند. یک اسکادارن پهپاد شناسایی تادیران ماستیف دست کم دو پرنده در حال پرواز داشتند که اطلاعات موقعیت موشکهای سام را گزارش می کردند. یک ارتباط دو طرفه صوتی بین ایوری و خلبانها به او اجازه می داد تا نبرد را شخصا هدایت کند.

اولین حرکت اسرائیل پرواز ماستیف ها بود که سبب می شد سام های سوری مجبور شوند رادارهای خود را روشن کنند. سوریها باور کردند که توسط تعداد زیادی هواپیما مورد حمله قرارگرفته اند. زمانی که ماستیف ها توسط رادارهای سوری رهگیری شدند سیگنالهای ارسال شده توسط آنها به پهپادهای اسکات ،که خارج از برد موشکهای سام پرواز می کردند، رله می شد و از آنجا سیگنالها به آواکسها مخابره می شدند. این اطلاعات توسط ئی-2سی و یک فروند بوئینگ707 مجهز به تجهیزات جنگ الکترونیک تجزیه و تحلیل می شد. پس از اینکه سایتهای موشکی سوری پهپادها را نشانه می گرفتند اف-15ها و اف-16 ها باید امنیت آسمان نبرد را تأمین می کردند تا فانتوم های اسرائیلی بتوانند با موشکهای ضدتشعشع آ.جی.ام-78 و آ.جی.ام-45 به سایتهای موشکی سوریه حمله کنند. سوریها گزارش کردند که 57 تیر موشک سام-6 را بدون حتی یک شکار موفق شلیک کردند.

بعدها ایتان گفت:" من از دید عملیاتی می توانم بگویم که سالها قبل ازاین عملیات ما از پهپادهای کوچک استفاده می کردیم و مواضع موشکی سوریه را شناسایی کرده بودیم. همچنین ما به برتری الکترونیکی دست یافته بودیم که می توانستیم رادارهای سوری را کور کنیم یا از کار بیاندازیم. ما آنها را بی اثر کردیم تا ایمنی پروازهایمان را تأمین کنیم." حقیقت این است که اسرائیل ماکتی از سایتهای سوری در صحرای نقب ساخته بود و خلبانهای اسرائیلی عملیات آبدزدک را بارها در آن منطقه شبیه سازی کرده بودند.

سوریه حمله اسرائیل را با به پرواز در آوردن 100 فروند جنگنده پاسخ گفت. اولین هواپیماهای سوری که به دفاع برخواستند تعدادی میگ-21، میگ-23 و سوخو-20 بودند. این هواپیماها برای جنگیدن به اطلاعات پایگاه های زمینی وابسته بودند. رهگیرهای سوری از موج وی.اچ.اف استفاده می کردند و امیدوار بودند تا ارتباطشان را با پستهای فرماندهی خود از دست ندهند. دستگاه های جنگ الکترونیک اسرائیل ارتباطات میگهای سوری را از پستهای کنترل زمینی قطع و آنها را در برابر حملات اف-15 ها و اف-16 های اسرائیلی ،که توسط آواکس هدایت می شدند، آسیب پذیرکردند.

اسرائیل قبلا پهپادهایش را بر فراز 3 فرودگاه اصلی نیروی هوایی سوریه مستقر کرده بود و آنها زمان و موقعیت برخواستن جنگنده های سوری را گزارش می کردند. این اطلاعات به آواکسهای اسرائیلی می رسید. اسرائیلی ها می دانستند که دستگاه های اخطاردهنده نصب شده بر روی میگها فقط حمله از پشت و جلو را اعلام می کنند و اگر موشکی از پهلو،پایین یا بالا به آنها شلیک شود خلبان میگ اخطاری دریافت نمی کند. آواکسها جنگنده های اسرائیلی را به موقعیتی هدایت کردند که آنها بتوانند از پهلو به میگهایی که از روی باند برمی خواستند حمله کنند. چون دستگاه های مخابراتی پستهای کنترل زمینی توسط اسرائیلی ها مختل شده بود آنها نمی توانستند به خلبانهایشان هیچ اخطاری بدهند. ایتان درباره پاسخ سوریه به عملیات آبدزدک گفت:" اولین واکنش سوریه در پاسخ به حمله به سایتهای موشکی به پرواز درآوردن هواپیماهای اسکرمبل بود... هر هواپیمایی که از یك خط فرضی عبور کرد و به سمت نیروهای ما به پرواز درآمد ساقط شد. این خط فرضی برد موشکهای سام داخل خاک سوریه بود. آنها هرچه که توانستند انجام دادند و بعد سرجایشان نشستند."
با آغازشب، سوریه 29 جنگنده و 17 سایت موشکی اش را از دست داده بود. اسرائیل هیچ تلفاتی نداشت. در ساعت 4 بعد از ظهر اسرائیل عملیاتش را متوقف کرد.

پس از نبرد

همان شب نیروی زمینی اسرائیل تیپ 47 زرهی سوریه را در بعلبلک شکست داد و فردا صبح نیز 6 سایت موشکی دیگر را نابودکرد. 2 سایت از روز قبل باقی مانده بود و 4 سایت دیگر همان شب توسط سوریه به داخل دره بقاع وارد شده بودند. مصطفی طلاس ،وزیر دفاع وقت سوریه، به حافظ اسد گفت که "جنگنده های سوریه منسوخ و موشکهای ضدهوای اش بلااستفاده هستند و بدون پوشش هوایی امکان جنگ زمینی هم وجود ندارد."

شارون بعدها گفت:"اگر ما با پیشروی سوریه مدارا می کردیم 600 دستگاه تانک آنها تحت پوشش موشکهای ضدهوایی قرار می گرفتند و موشکهای سوری هواپیماهای ما را شکار می کردند. چاره ای دیگر جز نابودی موشکهای سام سوری نداشتیم." او این عملیات را نقطه عطف جنگ دانست.

در روز چهارشنبه اسد طلاس را به مسکو فرستاد تا یک چتر موشکی کامل از روسها بگیرد. روسها با درخواست سوریه مخالفت کردند اما تعداد زیادی تجهیزات جنگی در فرودگاه هایشان جمع کردند تا به سوریه بفرستند. آنها مارشال پاول استپانویچ کوتاخوف را به سوریه فرستادند تا ببیند که بر سر سامهای سوریه چه آمده است. روسها می ترسیدند که ناتو از همین روش برای حمله به سایتهای موشکی شرق اروپا استفاده کند. در روز نهم ژوئن اسد با فیلیپ حبیب ،میانجی دولت آمریکا، ملاقات کرد و پیشنهادات او را رد کرد. او گفت که برای رسیدن به آتش بس اول باید اسرائیل نیروهایش را کاملا از لبنان خارج کند. رونالد ریگان شخصا به بگین و اسد تلفن کرد تا توافق آنها را برای یک آتش بس در ساعت 6 صبح روز دهم ژوئن جلب کند. تا ظهر جمعه ،که آتش بس برقرار شد، اسرائیل توانسته بود 82 فروند جنگنده سوری را بدون تلفات در رزم هوایی ساقط کند. یک سال بعد آمریکا سپهبد جان چین ،رئیس برنامه ریز و عملیات ستادمشترک، را به اسرائیل فرستاد تا درسهای عملیات آبدزدک را فرابگیرد.

در سال 1991 ایوری یک ژنرال چک را ملاقات کرد که در سال 1982 مأمور به خدمت در مسکو بوده است. او به ایوری یادآوری کرد که این عملیات به روسها ثابت کرد که تکنولوژی غربی از تکنولوژی آنها خیلی برتر است و از نظر او ضربه ای که در بقاع وارد شد انگیزه ای در جهت اصلاحات گورباچف شد.

رضاکیانی موحد
منبع



--------------------------
با تشکّر، تاپیک منتقل شد
PersianKing

بخشی از جنگ داخلی آنگولا و جنگ مرزی آفریقای جنوبی

زمان وقوع : سپتامبر 1987 تا مارس 1988

مکان وقوع : کیتو کواناواله ، آنگولا

نتیجه : پیشروی نیروهای مسلح آزادی بخش آنگولا  موسوم به  FAPLA ( جناح مسلح جنبش خلقی آزادی بخش آنگولا ،  MPLA ) متوقف شد ، برقراری توازن نظامی

طرف های درگیر :

اتحادیه ملی برای استقلال کامل آنگولا ( یونیتا ، UNITA )

نیروهای دفاعی آفریقای جنوبی

جنبش خلقی آزادی بخش آنگولا  (MPLA)

کوبا

ارتش آزادی بخش خلق نامیبیا  (PLAN)

کنگره ملی آفریقا

فرماندهان و رهبران :

UNITAو آفریقای جنوبی : سرهنگ دئون فریرا  ( ارتش آفریقای جنوبی )

MPLAو متحدان : ژنرال لئوپولدو سینتراس فریاس ( ارتش کوبا )

توان رزمی :

UNITA و آفریقای جنوبی  :  11 تا 12 هزار نفر به صورت مشترک ، احتمالا 3 تا 4 هزار نفر از آفریقای جنوبی و 8 هزار نفر از

UNITA

MPLA و متحدان  :  11500 نفر به صورت مشترک ، احتمالا 1500 نفر کوبایی و 10 هزار نفر از FAPLA

تلفات و خسارات :

UNITA  و آفریقای جنوبی :  آفریقای جنوبی به صورت رسمی 31 نفر ، UNITA حدود 3 هزار نفر

MPLA و متحدان  : 4785 نفر کشته

نبرد کیتو کواناواله در سال های  1988/1987 بخش مهمی از جنگ داخلی آنگولا  ( 1975 تا 2002 ) بود . بین روزهای 9 سپتامبر و 7 اکتبر 1987 ، نیروهای مسلح آزادی بخش آنگولا  (FAPLA)در تلاش برای نابود کردن چریک های گروه موسوم به  اتحادیه ملی برای استقلال کامل آنگولا (UNITA) از راه کیتو کواناواله به سوی جنوب شرقی آنگولا و منطقه ماوینگا پیشروی کردند . نیروهای دفاعی آفریقای جنوبی که هدف اصلی شان حفاظت از UNITA به منظور جلوگیری از حملات چریک های نامیبیایی به مناطق مرزی آفریقای جنوبی بود بار دیگر در حمایت از UNITA وارد درگیری شدند .

نبرد کیتوکواناواله که بیش از 6 ماه طول کشید بزرگترین نبردی به شمار می رود که از دوران جنگ جهانی دوم به بعد در خاک آفریقا درگرفته است .

پیشروی قوای مشترک  FAPLA / کوبایی برای نابودی UNITA دچار تلفات سنگین شده و متوقف شد . توجه FAPLA و کوبایی ها این بار به متوجه غرب شد و آفریقای جنوبی ناچار شد بخش عمده ای از نیروهای مسلحش را به آن سو منتقل  کند . مذاکرات سیاسی نیز شروع شد . هر دو طرف مدعی پیروزی در این نبرد بودند .

موقعیت کیتو کواناواله در آنگولا

پیش زمینه

جنگ داخلی آنگولا در دوران منازعه جنگ سرد میان ایالات متحده آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی آغاز شد . هر دو ابرقدرت از طریق جنگ نیابتی سعی داشتند نتیجه جنگ را به سود خود شکل دهند .

بین سال های 1961 تا 1974 ، سه گروه مسلح آنگولایی بر ضد پرتغال و برای استقلال آنگولا در حال جنگ بودند : MPLA و جناح مسلحش FAPLA به رهبری آگوستینو نتو  که مورد حمایت شوروی بود ، جبهه ملی آزادی بخش آنگولا  (FNLA) به رهبری هولدن روبرتو که از طرف موبوتو سه سه سکو  ، رهبر زئیر حمایت می شد  ، و  UNITA به رهبری جوناس ساویمبی ، یک مائوییست سابق که از FNLA جدا شد و بعدها مورد حمایت آژانس اطلاعات مرکزی ایالات متحده (CIA) و آفریقای جنوبی قرار گرفت .

جوناس ساویمبی ، رهبر وقت UNITA

مشاوران نظامی بلوک شرق در آنگولا ، 1983

پس از ( انقلاب گل میخک ) در پرتغال در آوریل سال 1974 ، دولت جدید انقلابی پرتغال تصمیم گرفت حاکمیت پرتغال بر مستعمرات آفریقایی اش از جمله آنگولا را رها کند . در پیمان آلوور میان پرتغال و سه گروه مسلح آنگولایی استقلال آنگولا به رسمیت شناخته شد . طی مفاد این پیمان یک دولت انتقالی تشکیل گردید ، انتخابات برای پایان سال برنامه ریزی شد و روز 11 نوامبر 1975 روز استقلال آنگولا تعیین شد . مدت کوتاهی پس از  تشکیل دولت انتقالی در 31 ژانویه 1975 ، جنگ و درگیری میان گروه های آنگولایی شروع شد و هر یک از آن ها کنترل مناطق نفوذ سنتی خود را تا میانه سال 1975 به دست گرفتند : MPLA پایتخت و مناطق مرکزی آنگولا را در دست داشت ، FNLA در شمال و UNITA در جنوب قدرت غالب بودند .

FNLA در دهه 1970 از هم پاشید و منازعه قدرت میان MPLA مورد حمایت شوروی و UNITA ی مورد پشتیبانی ایالات متحده و آفریقای جنوبی شدت گرفت . دولت MPLA و چریک های چپ گرای نامیبیایی  از طرف کوبا و شوروی و برخی کشورهای بلوک شرق حمایت می شدند و UNITA نیز تدارکات خود را از غرب و به طور عمده ایالات متحده و آفریقای حنوبی دریافت می کرد .

کوبایی ها پس از حمایت از MPLA در دهه 1970 احساس کردند تا زمانی که اوضاع در آنگولا به سود MPLA آرامش یابد لازم است در این کشور حضور نظامی داشته باشند . شوروی و دیگر کشورهای بلوک شرق جناح مسلح MPLA یا همان FAPLA را با ارسال سلاح ، مستشاران نظامی و خدمه فنی متخصص پشتیبانی می کردند . UNITA نیز با حمایت ایالات متحده و آفریقای جنوبی به تهدیدی علیه MPLA بدل شده بود . UNITA نیز کمک های قابل توجهی دریافت می کرد ، از جمله موشک های FIM-92 استینگر که برتری هوایی    FAPLAرا به طور جدی به چالش می کشید .  نیروهای مسلح آفریقای جنوبی نیز بارها با عبور از مرز و گذشتن از آفریقای جنوب غربی ( نامیبیای امروزی ) به طور مستقیم به UNITA یاری می رساندند .

با وجود الغای حاکمیت آفریقای جنوبی بر نامیبیا توسط مجمع عمومی سازمان ملل در سال 1966 ، آفریقای جنوبی هم چنان بر حاکمیت خود بر این منطقه ادامه داد . سال 1966 آغاز جنگ مسلحانه توسط چریک های نامیبیایی و آفریقای جنوبی بر ضد حاکمیت آپارتایدی آفریقای جنوبی بود . پس از استقلال آنگولا در 1975  چریک های نامیبیایی با کسب حمایت MPLA ضمن استفاده از پایگاه هایی در جنوب آنگولا حملات خود بر ضد نیروهای آفریقای جنوبی را شدت بخشیدند . هدف اصلی آفریقای جنوبی در حمایت از UNITA نیز کنترل مرز جنوبی آنگولا و تضعیف تحرکات چریک های نامیبیایی بود . استراتژی نظامی آفریقای جنوبی بر مداخله پیش دستانه و جنگ ضد انقلابی استوار بود . پس از انجام ( عملیات درختچه ) در آگوست 1981 توسط آفریقای جنوبی ، و تصرف موقت بیش از 50 هزار کیلومتر مربع از استان کونن ، UNITA    در ژانویه 1982 کنترل اداری این منطقه را به صورت موثر در دست گرفت .

عملیات ( اکتبر دوستانه )

به دلیل عملیات چریکی و ستیزه جویی UNITA ، دولت مرکزی هیچ گاه نتوانست بر سراسر کشور اعمال حاکمیت کند . UNITA کنترل بخش جنوب شرقی آنگولا را در دست داشت .  هر گاه حاکمیت UNITA بر این منطقه تهدید می شد ، نیروهای آفریقای جنوبی وارد عمل می شدند .

در سال 1987 و به عنوان بخشی از عملیات دولت آنگولا بر ضد UNITA به منظور بازپس گیری منطقه جنوب شرقی کشور ، ارتش آنگولا  عملیات ( اکتبر دوستانه ) را برای بیرون راندن UNITA از شهرهای ماوینگا (  یک پایگاه نظامی سابق پرتغالی ) و جامبا در نزدیکی جاده کاپریوی آغاز کرد . همانند عملیات های عمده قبلی ، طرح ریزی عملیات و فرماندهی عالی واحدهای بزرگ به عهده افسران و مستشاران شوروی سابق بود .

سرلشکر ریابچنکو فرماندهی کل قوای آنگولایی حاضر در عملیات را بر عهده داشت . نیروهای کوبایی در این عملیات نقش پشتیبانی را بر عهده داشتند . تجهیزات FAPLA در این عملیات شامل 150  دستگاه تانک T-55 و تعدادی بالگرد تهاجمی    Mi-24 هیند می شد . افسران شوروی هشدار کوبایی ها را که انجام چنین عملیاتی منجر به دخالت آفریقای جنوبی می شود ، نادیده گرفتند . بنابر تصمیم فرماندهی ، عملیات از کیتو کواناواله آغاز می شد .

آفریقای جنوبی که از تمرکز شدید نیروهای دولت آنگولا آگاه شده بود به UNITA هشدار داد . عملیات در مراحل اولیه موفقیت آمیز بود و کنترل بخش هایی از قلمرو UNITA به دست نیروهای دولتی افتاد . دولت آفریقای جنوبی دریافت که UNITA قادر به پایداری در برابر این حمله نیست . در 15 ژوئن مقامات افریقای جنوبی تصمیم به مداخله گرفتند . در 4 اگوست 1987 ارتش آفریقای جنوبی عملیات ( مدول کننده ) را به منظور جلوگیری از پیشروی نیروهای آنگولایی به سوی ماوینگا و شکست UNITA آغاز کرد . گردان 61 ام مکانیزه ارتش آفریقای جنوبی از پایگاه خود در شهر مرزی روندو حرکت کرده و از مرز آنگولا گذشت .

اهداف و نتایج

نبرد کیتو کواناواله  بخشی از طرح دولت آنگولا برای نابودی UNITA  ، پیروزی در جنگ داخلی و  تسلط بر سراسر کشور بود .

هدف استراتژیک دولت آفریقای جنوبی جلوگیری از بهره گیری چریک های نامیبیایی از پایگاه های جنوب آنگولا برای حمله به منطقه جنوب غربی آفریقا ( نامیبیای کنونی )  بود . با دخالت ارتش آفریقای جنوبی حمله دولت آنگولا و متحدان شوروی و کوبایی اش با وارد شدن تلفات سنگین متوقف شد . هدف نیروهای آفریقای جنوبی محقق شد . از این به بعد FAPLA و کوبایی ها بر حفاظت از شهر کیتو کواناواله و دفاع از مرزهای غربی آن متمرکز شدند . دولت آفریقای جنوبی اصرار داشت تلفاتش تا حد ممکن اندک باشد و به همین دلیل برای تصرف شهر تلاشی نکرد .

با وجود شکست در تصرف ماوینگا و جامبا ، دولت آنگولا و کوبایی ها ادعا کردند در نبرد پیروز شده اند . نلسون ماندلا طی یک سخنرانی خطاب به مردم کوبا در سفرش به آن کشور در سال 1991 ، نبرد کیتو کواناواله را یک ( گام مهم در مسیر آزادسازی قاره آفریقا و کشور آفریقای جنوبی از شر آپارتاید ) عنوان کرد . دیدگاه ماندلا بر اساس عقب نشینی ارتش آفریقای جنوبی از آنگولا در سال های بعد و استقلال کامل آنگولا استوار بود .

هدف استراتژیک UNITA باقی ماندن ، و نه تسلط بر سراسر کشور بود . UNITA هنوز هم در جامعه آنگولا حضور دارد و در انتخابات های برگزار شده شرکت کرده است ، اما تا کنون در پارلمان آنگولا موفق به کسب اکثریت نشده است .

نبرد

این نبرد که با عنوان ( نبرد رودخانه لومبا ) هم شناخته می شود در نزدیکی شهر کیتو کواناواله در جنوب آنگولا در گرفت . نیروی دفاعی آفریقای جنوبی آن را به چهار مرحله تقسیم کرد :

1-  ( عملیات مدول کننده )  : هدف این بخش از عملیات متوقف کردن پیشروی FAPLA به طرف پایگاه های UNITA در ماوینگا و جامبا بود .

2- ( عملیات بشکه ساز ) : هدف از عملیات تحمیل هر چه بیشتر تلفات به نیروهای در حال عقب نشینی FAPLA بود تا احتمال وقوع حملات بعدی کاهش یابد .

3- ( عملیات بسته بند ) :  به منظور عقب راندن قوای FAPLA به غرب کیتو کواناواله و ایجاد امنیت برای نیروهای UNITA

4 –  ( عملیات جا به جایی ) :  به منظور کم کردن احتمال حملات بعدی به UNITA و بازگشت بخش عمده نیروهای آفریقای جنوبی

عملیات ( مدول کننده )

در 4 آگوست 1987 ارتش آفریقای جنوبی عملیات مدول کننده را شروع کرد تا پیشروی FAPLA به سمت ماوینگا متوقف شده و از شکست UNITA جلوگیری شود .

در همان ماه تیپ های 16 و 21 پیاده سبک و تیپ های 47 زرهی و 59 مکانیزه  FAPLA ، که شامل 6 هزار سرباز و 80 دستگاه تانک به همراه توپخانه و ادوات پشتیبانی می شدند از کیتو کواناواله حرکت کردند تا از رودخانه لومبا بگذرند . پایگاه هوایی منونگو که در برگیرنده تعدادی جنگنده MiG-23 می شد وظیفه پشتیبانی هوایی از این نیروها را بر عهده داشت . چهار تیپ دیگر به منظور دفاع از کیتو کواناواله و مناطق اطراف آن در منطقه باقی ماندند .

نیروهای UNITA  که در عملیات درگیر بودند شامل گردان های 3ام و 5 ام منظم ، 13 ام نیمه منظم  و 275 ام نیروی ویژه می شدند . هزار نفر از نیروهای دفاعی آفریقای جنوبی به همراه توپخانه و ادوات زرهی از این نیروها پشتیبانی می کردند .

در 28 آگوست نیروهای FAPLA به شعبه های شمالی رودخانه لومبا  در نزدیکی ماوینگا رسیدند و با نیروهای آفریقای جنوبی درگیر شدند .

طی درگیری های شدیدی که در روزهای مابین 9 سپتامبر تا 7 اکتبر رخ داد UNITA و نیروهای آفریقای جنوبی به هدف اولیه شان که ممانعت از عبور قوای FAPLA از رودخانه بود رسیدند . شوروی مستشاران خود را عقب کشید و FAPLA را بدون فرماندهی عالی رها کرد . نیروهای آنگولایی دچار بی نظمی شده و فرار کردند . FAPLA متحمل تلفات سنگینی شد ، همه چهار تیپ درگیر شده در عملیات حدود 60 تا 70% از توان رزمی خود را از دست دادند . طی نبرد ، 1059 نفر از نیروهای FAPLA کشته و 2118 نفر زخمی شدند ، 61 دستگاه تانک ،83 دستگاه خودرو زرهی و 20 پرتابگر راکت نیز از دست رفت . تلفات نیروهای دفاعی آفریقای جنوبی 17 کشته و 41 زخمی به علاوه 5 دستگاه خودرو زرهی بود . نیروهای آفریقای جنوبی هم چنین موفق شدند تعدادی از یکی از پیشرفته ترین سیستم های پدافند هوایی آن زمان ، SA-8 ساخت شوروی را به غنیمت بگیرند . این اولین باری بود که سیستم SA-8 در دسترس غرب قرار گرفته بود . ارتش آنگولا طی مسیری 190 کیلومتری به سوی کیتو کواناواله عقب نشینی کرد .

یکی از SA-8 های غنیمت گرفته شده

چستر کروکر ، مشاور ویژه دولت رونالد ریگان در امور آفریقا ، در این باره چنین گفت : ( در یکی از خونین ترین نبردهای دوره جنگ داخلی ، یک نیروی مرکب از 8 هزار جنگجوی UNITA و 4 هزار سرباز آفریقای جنوبی ، نه تنها یک تیپ FAPLA را به طور کامل نابود کرد بلکه یک نیروی 18 هزار نفری آن را در یک حمله سه مرحله ای به شدت تضعیف کرد . خسارات FAPLA حدود 4 هزار نفر کشته و زخمی بود . با عقب نشینی بی نظم FAPLA مقادیر فراوانی از تجهیزات ساخت شوروی نابود شد یا به دست نیروهای آفریقای جنوبی و UNITA افتاد . عملیات نظامی سال 1987 یک شکست تحقیرآمیز برای سلاح های ساخت شوروی و استراتژی های نظامی شوروی بود ... تا نیمه ماه نوامبر ، نیروهای UNITA / آفریقای جنوبی فرودگاه کیتو کواناواله را نابود کرده بودند و هزاران نفر از نیروهای FAPLA را ناچار کرده بودند به داخل مواضع دفاعی شهر پناه ببرند ...) .

در 29 سپتامبر  نیروهای UNITA و آفریقای جنوبی که اکنون دست بالا را در نبرد داشتند یک ضد حمله را به منظور تحمیل تلفات هر چه شدیدتر به FAPLA و بازداشتن آن از شروع عملیات های جدید در سال بعد شروع کردند . محدودیت هایی که رهبران آفریفای جنوبی بر نیروهای نظامیشان اعمال می کردند سبک تر شد و ارتش افریقای جنوبی برای اولین بار در درگیری ها از تانک استفاده کرد . گردان 4 ام پیاده ارتش آفریقای جنوبی نیز وارد عملیات شد تا استعداد نیروهای شرکت کننده در عملیات از طرف آفریقای جنوبی به 3 هزار نفر برسد ، رقمی که تا آن زمان سابقه نداشت .

در این مرحله از عملیات نیروهای آفریقای جنوبی با آتش توپخانه سنگین و پشتیبانی هوایی حمایت می شدند . فرودگاه کیتو کواناواله به صورت گسترده ای بمباران شد و کوبایی ها مجبور شدند هواپیماهایشان را از آن خارج کرده و به منونگو منتقل کنند .

تاکتیک های ارتش آفریقای جنوبی تا حد زیادی از تاکتیک های به کار گرفته شده توسط فرمانده آلمانی ، اروین رومل در جنگ جهانی دوم و پیروزی او بر بریتانیایی ها در غزاله تاثیر گرفته بودند .

در 9 نوامبر نیروهای آفریقای جنوبی به تیپ 16ام FAPLA حمله کردند . تانک ها ، خودروهای زرهی و قوای پیاده با پشتیبانی هوایی و توپخانه در این درگیری شرکت داشتند . تیپ 16 ام شکست خورد و با بی نظمی و در عرض رودخانه عقب نشینی کرد . نبرد در نیمه روز و پس از ته کشیدن مهمات نیروهای آفریقای جنوبی که در تعقیب قوای FAPLA بودند پایان یافت . 10 تانک آنگولایی منهدم شده و 3 دستگاه نیز به دست نیروهای آفریقای جنوبی افتاد . 75 سرباز آنگولایی کشته شدند و بخش اعظم توپخانه شان نیز منهدم شد یا به دست دشمن افتاد . تلفات ارتش آفریقای جنوبی 7 کشته ، 9 زخمی ، یک خودرو زرهی منهدم شده ، یک خودرو زرهی آسیب دیده و یک تانک آسیب دیده بود .

حمله بعدی در 11 نوامبر بار دیگر تیپ 16 ام را هدف قرار داد . نیروهای آنگولایی بار دیگر با گذشتن از رودخانه از نابودی کامل فرار کردند ، اما این بار 14 تانک و 394 سرباز را از دست دادند . تلفات طرف مقابل نیز به  5 کشته و 19 زخمی ، دو خودرو زرهی منهدم شده و یک تانک آسیب دیده رسید . کاپیتان پتروس ون زیل و ستوان ویلرز ووسلو از گردان 32 ام ارتش آفریقای جنوبی به سبب تعمیر یک تانک آسیب دیده زیر آتش دشمن و عبور از یک میدان مین و نجات یک سرباز زخمی در این درگیری مفتخر به دریافت نشان افتخار کشورشان شدند .

تیپ 21 ام FAPLA با عبور از رودخانه عقب نشست و مورد تعقیب قرار گرفت . در 17 نوامبر این تیپ دوباره وارد درگیری شد و تلفاتی مشتمل بر 131 کشته ، 9 تانک و 300 دستگاه انواع خودرو دیگر متحمل شد . از ارتش آفریقای جنوبی نیز 4  نفر کشته و 19 نفر زخمی شدند و 4 دستگاه خودرو زرهی از دست رفت . حمله نهایی در 25 نوامبر با برخورد به یک بوته زار انبوه متوقف شد .

عملیات مدول کننده به هدف خود که توقف پیشروی FAPLA و تحمیل تلفات سنگین به آن بود دست یافت .

خودروی زرهی راتل -90 آفریقای جنوبی ، توپ کالیبر بالای این خودرو به آن توان درگیری با تانک های آنگولایی و کوبایی را می داد

عملیات ( بشکه ساز )

با رسیدن ماه نوامبر ، ارتش آفریقای جنوبی بازمانده واحدهای FAPLA را در شرق رودخانه کیتو به دام انداخته بود و در شرف منهدم کردن کامل آنان بود . نیروهای تیپ 59 ام پیاده نظام موتوریزه و تیپ های 21 ام و 25 پیاده نظام سبک FAPLA که روحیه خود را به شدت باخته بودند در مواضعشان در تومپو و شرق رودخانه کیتو به طرز موثری به دام افتاده بودند . توپخانه و نیروی هوایی آفریقای جنوبی پل روی رودخانه و حریم هوایی منطقه را در کنترل و در معرض آتش خود داشتند و چریک های UNITA نیز راه منتهی به منونگو را مین گذاری کرده و در طول آن در کمین نشسته بودند . نیروهای FAPLA که قدرت زرهی و توپخانه چندانی برایشان نمانده بود در معرض انهدام کامل بودند .

در 15 نوامبر دولت آنگولا از کوبایی ها درخواست کمک فوری کرد . در دید فیدل کاسترو ، یک پیروزی برای آفریقای جنوبی نه تنها به معنی تصرف کیتو و نابودی بهترین واحدهای ارتش آنگولا ، بلکه پایان استقلال آنگولا نیز می بود . کاسترو بلافاصله 15 هزار نفر از نیروهای نخبه و مقادیر فراوانی تجهیزات به آنگولا اعزام کرد . نخستین گروه از نیروهای کمکی کوبایی شامل 160 تا 200 نفر از تکنیسین ها ، مستشاران ، افسران و نیروهای ویژه  در 5 دسامبر با بالگرد به کیتو رسیدند .

ژنرال آرنالدو اوخوا  ، کهنه سرباز کوبایی درگیری های سال 1976 آنگولا  و نبردهای زرهی اتیوپی به مقام فرماندهی کل نیروهای آنگولایی و کوبایی منصوب شد . اوخوا و کاسترو در مورد نحوه اداره جنگ در آنگولا اختلاف داشتند . این اختلافات تاثیر خود را بر درگیری ها گذاشته بود و دخالت های کاسترو در طرح های نظامی برای کوبایی ها هزینه های جانی و مالی فراوانی در بر داشت . با پایان حضور کوبا در آنگولا ، اوخوا دستگیر ، محاکمه و به اتهام خیانت تیرباران شد .

ژنرال سینتراس فریاس به فرماندهی نیروهای مستقر در کیتو کواناواله گماشته شد . اولویت کوبایی ها حفظ امنیت این شهر بود ، اما با رسیدن نیروهای کمکی آن ها سعی کردند با گشودن جبهه جدیدی در غرب و لوبانگو محاصره شهر را بشکنند و به حضور 8 ساله نیروهای آفریقای جنوبی در لوبانگو پایان دهند .

در 25 نوامبر شورای امنیت سازمان ملل عقب نشینی بی قید و شرط نیروهای ارتش آفریقای جنوبی از آنگولا تا 10 دسامبر را خواستار شد اما تهدید یا تحریمی علیه این کشور اعمال نشد .

نیروهای تازه نفس آفریقای جنوبی وارد عملیات شدند ، اما شمار کلی نیروها به 2 هزار سرباز و 24 دستگاه تانک برای ادامه عملیات کاهش یافت . نیروهای تازه وارد ابتدا باید خود را با وضعیت محیطی و آب و هوایی سازگار می کردند . هدف نیروهای آفریقای جنوبی انهدام نیروهای دشمن در شرق رودخانه و عقب راندن آنان به آن سوی رودخانه و تحمیل تلفات به دشمن و دادن حداقل تلفات بود . گذرگاه های عبوری از رودخانه استحکام بندی شده و به UNITA تحویل داده می شد و قوای خودی باید به سرعت آنگولا را ترک کرده و به خاک آفریقای جنوبی برمی گشت . دستور عملیات شامل حمله به شهر کیتو نبود .

حملات هوایی و توپخانه ای در 2 ژانویه 1988 آغاز شد و حمله نیروهای پباده UNITA شکست خورد . در 3 ژانویه نیروی هوایی آفریقای جنوبی پل مهم روی رودخانه کیتو را با به کارگیری مهمات هوشمند منهدم کرد . کوبایی ها یک پل چوبی موقت روی رودخانه ساختند و در نزدیکی آن نمادی با عنوان ( یا سرزمین پدری یا مرگ ) ساختند . برجک تانک های از کار افتاده نیز به عنوان توپخانه ثابت روی پایه هایی نصب شد تا از مواضع خودی دفاع شود .

نیروهای گردان 32 ام ارتش آفریقای جنوبی و سایر واحدها طی چند هفته با حمله به کاروان های عبوری ، چند صد دستگاه تانک و انواع خودرو دیگر را منهدم کردند . در 13 ژانویه ارتش افریقای جنوبی با حمایت توپخانه و نیروی هوایی به تیپ 21 ام FAPLA حمله کرد . ظرف دو روز نیروهای این تیپ از مواضعشان عقب رانده شدند و 7 تانک منهدم شد و 5 تانک نیز به غنیمت مهاجمان درآمد ، تعدای خودروی زرهی منهدم یا تصرف شد و 150 نفر از نیروهای این تیپ کشته شدند . 4 عضو UNITA کشته و 18 نفر زخمی شدند ، یک سرباز ارتش آفریقای جنوبی نیز زخمی شد و یک خودرو زرهی آسیب دید . اما ارتش آفریقای جنوبی بازهم به دلیل کمبود مهمات و تدارکات نتوانست از این برتری بهره مناسبی بگیرد . مواضع تصرف شده به UNITA تحویل داده شد اما با ضدحمله FAPLA از دست رفت . یک ستون بزرگ کوبایی / FAPLA  که از منونگو اعزام شده بود در راه کیتو کواناواله بود ، اما به سبب بارش های فصلی و نیاز به پاکسازی میدان های میدان ایجاد شده توسط UNITA و حفاظت در برابر کمین های احتمالی سرعت اندکی داشت . آن ها برای شرکت در این دور از درگیری ها به موقع به کیتو نرسیدند .

میراژهای F-1 آفریقای جنوبی

حمله بعدی در 14 فوریه و برای تصرف مواضع تیپ 59 ام FAPLA و مواضع  تیپ 21 ام بود که UNITA از دست داده بود . این حمله با ضد حمله تانک های کوبایی مواجه شد  . هر دو تیپ مذکور ناچار به عقب نشینی شدند . FAPLA حدود 500 نفر و کوبایی ها 32 نفر از افرادشان را به همراه 15 تانک و 11 دستگاه خودرو زرهی از دست دادند . چهار سرباز آفریقای جنوبی نیز کشته و 11 نفر زخمی شدند و تعدادی خودرو زرهی نیز آسیب دید . نیروهای FAPLA به مثلث رودخانه تومپو عقب نشستند . این منطقه موضع دفاعی مناسبی بود و در پناه میدان های مین قرار داشت .

طی یک درگیری در 19 فوریه مواضع FAPLA بار دیگر هدف قرار گرفتند  و تیپ 59 ام با عبور از رودخانه عقب نشست . دو خودرو زرهی آفریقای جنوبی نیز در میدان مین گرفتار شده و آسیب دیدند . در روزهای بعد حملات کوبایی ها به مواضع نیروهای آفریقای جنوبی شدت گرفت . حمله بعدی ارتش آفریقای جنوبی برای تصرف سرپل قوای FAPLA نیز به میدان مین برخورد کرد و متوقف شد . در این درگیری ها 172 نیروی FAPLA و 10 سرباز کوبایی کشته شدند و 6 دستگاه تانک منهدم شد . 4 سرباز آفریقای جنوبی نیز کشته و 10 نفر زخمی شدند و چند خودرو زرهی صدمه دید . در هر حال سرپل FAPLA تصرف نشد و هدف راندن نیروهای FAPLA و کوبایی ها به آن سوی رودخانه محقق نشد . عملیات بشکه ساز به همین دلیل پایان یافت .

T-55 آنگولایی ها و کوبایی ها ، تعدادی از این تانک ها در درگیری با اولیفانت های Mk-1A آفریقای جنوبی در روز 14 فوریه 1988 شرکت داشتند

عملیات( بسته بند)

نیروها و تجهیزات جدید ارتش آفریقای جنوبی از جمله تیپ 82 ام زرهی وارد میدان شدند و در 23 مارس تلاش جدیدی برای راندن FAPLA به آن سوی رودخانه شروع شد . بار دیگر دردسر میدان های مین شروع شد . هر چند ارتش آفریقای جنوبی تلفاتی نداشت ، نیروهای UNITA متحمل تلفات سنگینی شدند . آتش توپخانه و حملات هوایی FAPLA و کوبایی ها هم شدت گرفت و عملیات متوقف شد . چند تانک ارتش آفریقای جنوبی در میدان های مین رها شد و به دست کوبایی ها افتاد . این برای کاسترو یک پیروزی تبلیغاتی بود . ارتش آفریقای جنوبی خسته شده بود و فرماندهانش معتقد بودند نابودی قوای نه چندان بزرگ پناه گرفته در شرق رودخانه ارزش تلفات سنگین دادن را ندارد . هدف حفاظت از UNITA برآورده شده بود و عملیات بسته بند پایان یافت .

عملیات ( جابه جایی )

یک بخش کوچک از ارتش آفریقای جنوبی برای تحت فشار نگه داشتن FAPLA در ناحیه تومپو نگه داشته شد تا آنگولایی ها و کوبایی ها حس کنند هنوز نیروی عمده ای در منطقه باقی مانده است و از پیشروی بر ضد UNITA منصرف شوند . کیتو کواناواله و فرودگاهش تا ماه ها بعد به وسیله هویتزرهای دوربرد G-5 که بردی بین 30 تا 40 کیلومتر داشت گلوله باران می شدند . این روند تا پایان ماه اگوست و بازگشت کامل نیروهای آفریقای جنوبی به خاک کشورشان ادامه داشت .

هویتزر G-5

حجم نیروهای کوبایی مستقر در آنگولا افزایش یافت و به 55 هزار نفر رسید . 40 هزار تن از این نیروها در جنوب آنگولا مستقر بودند . نیروی هوایی سالخورده آفریقای جنوبی که به دلیل تحریم تسلیحاتی بین المللی از سال 1977 از دریافت تجهیزات جدید محروم شده بود در برابر ورود تجهیزات پیشرفته پدافند هوایی و جنگنده های جدید روسی تضعیف شد و دیگر نمی توانست برتری هوایی سال های قبل را فراهم کند ، برتری که برای پیروزی در نبردهای زمینی نقش حیاتی داشت . فرودگاه کیتو تعمیر شد ، اما به سبب آتش توپخانه و هوایی آفریقای جنوبی برای عملیات هواگردهای بال ثابت امن نبود .

پدافند SA-3 مستقر در آنگولا که به تهدیدی جدی برای نیروی هوایی آفریقای جنوبی تبدیل شد

تسلیحات

نیروهای دفاعی آفریقای جنوبی از ترکیبی از تجهیزات بریتانیایی ، فرانسوی ، اسرائیلی ،  بومی و غنیمتی ساخت شوروی استفاده می کردند . نیروهای UNITA نیز از تجهیزات آفریقای جنوبی و غنیمتی از قوای دولتی بهره می بردند . ایالات متحده  چریک های UNITA را به موشک های پدافند هوایی استینگر مجهز کرده بود . آفریقای جنوبی به وسیله قطعنامه شماره 418 شورای امنیت سازمان ملل مورد تحریم تسلیحاتی قرار گرفته بود و از دریافت تجهیزات مدرن از جمله جنگنده های جدید محروم بود . کوبایی ها و FAPLA با تسلیحات ساخت شوروی مسلح می شدند .

تسلیحات مورد استفاده طرف های درگیر :

خودورهای زرهی رزمی :

FAPLA  /کوبا :     T-34-85, T-54B, T-55, T-62, PT-76, SU-100  ، توپخانه خودکششی موجود نبود

آفریقای جنوبی و UNITA :  تانک اولیفانت ( سنتوریون ارتقایافته در آفریقای جنوبی ) ، راتل ، الاند MK-7

نفربر و خودروهای زرهی :

FAPLA /کوبا :     BTR-40, BTR-152, BTR-50, BTR-60PB, BRDM-2, BMP-1 ,  MT-LB

آفریقای جنوبی و UNITA :  بافل ، کاسپیر

توپخانه :

FAPLA  /کوبا  :  زیس -2 (57 میلی متری ) ، زیس - 3 (76 میلی متری ) ، D-44 (85 میلی متری) ، D-30 (122 میلی متری) ، ML-20 (152 میلی متری) ، M-46 (130 میلی متری) ،پرتابگرهای راکت BM-14 و BM-21 گراد

آفریقای جنوبی و UNITA :  هویتزر G-5 ، توپ خودکششی G-6 ، پرتابگر راکت 127 میلی متری والکیری ، توپ 25 پوندی QF-25 اوردنانس

هواپیماهای رزمی :

FAPLA /کوبا  :  MiG-23ML ،MiG-23BN ، MiG-21bis

آفریقای جنوبی و UNITA :  داسو میراژ F-1  ، بلک برن بوکانیر ، داسو میراژ 3 ، بمب افکن کانبرا ، ایمپالا

هواپیماهای حمل و نقل و باری :

FAPLA  /کوبا  :  An-26 ، An-22 ، An-12 ، Il-76

آفریقای جنوبی و UNITA :  هرکولس C-130B و C-160

بالگردها :

FAPLA  /کوبا  :  Mi-8 ،Mi-17  ، Mi-24/35

آفریقای جنوبی و UNITA :  سوپر فرلون ، SA-330 پوما ، وستلند وسپ ، آلوئت 3 ، اوریکس

پدافند هوایی :

FAPLA  /کوبا  : 2K12Kub (سام - 6 ) ،9K33  اوزا (سام - 8 ) ، S-125 پچورا (سام – 3 ) ،S-75 دوینا (سام - 2 ) ،    ZSU-23-4 شیلکا ، ZU-23 ، استرلا 2 ام ، استرلا 3 ، استرلا 10 (سام - 13 )  ، ایگلا (سام - 18) ، ZPU-4 ، ZPU-2 ، ZGU-1

آفریقای جنوبی و UNITA  : کاکتوس ( کروتال فرانسوی ) ، تایگرکت ، بوفورس 40 میلی متری ، توپ های 20 میلی متری متحرکی یستروارک ، FIM-92 استینگر

سلاح های پیاده نظام و ضد زره :

FAPLA  /کوبا  : AK-47  ، AKM ،AKMS ، RPK ، RPD ، PK ،PKM ،DShK ،DShkM ،KPV ،KPVT ، 9K11 مالیوتکا ، RPG-7 ،  توپ بدون پس زنی B-10 ، توپ بدون پس زنی B-11

آفریقای جنوبی و UNITA :  G-3 ،R-1 ،R-4 ، FN MAG ، براونینگ  M-2 ، توپ بدون پس زنی M-40 ، RPG-7 ، ENTAC ، موشک های ضد تانک میلان و ZT-3 اینگو

موشک های هوا به هوا :

FAPLA  /کوبا  : K-13 ، R-60

آفریقای جنوبی و UNITA : ماترا 530  ، ماترا مجیک  R550

نتیجه

پیش از و طی نبرد کیتو کواناواله ، مذاکرات پیشنهاد شده توسط ایالات متحده برای حذف نیروهای خارجی از صحنه جنگ در آنگولا در جریان بود . این گفتگوها استقلال نامیبیا را نیز در نظر داشت . با پایان این نبرد مذاکرات از سر گرفته شد .

در حین درگیری در اطراف کیتو ، نیروهای کوبایی ، آنگولایی و چریک های نامیبیایی به فرماندهی ژنرال سینتراس فریاس ، جبهه دومی را در غرب و منطقه لوبانگو با مشارکت 40 هزار نیروی کوبایی و 30 هزار سرباز آنگولایی گشودند . جنگنده بمب افکن های MiG-23 در این عملیات شرکت داشتند . درگیری هایی که در نزدیکی کالوکو و در ماه مارس 1988 شروع شد در سه ماه بعدی ادامه داشت . این روند باعث آغاز عملیات های موسوم به ( هیجان / هیلتی ) و ( جا به جایی ) شد و در شهرهای دونگوئنا ، خانگونگو ، تچیپا و چند شهر دیگر عملیات های نظامی به وقوع پیوست . نبردهای جنوب غربی با بمباران سد کالوکو توسط  MiG-23 های کوبایی و مرگ 8 سرباز آفریقا جنوبی ، آخرین تلفات این کشور در بحران آنگولا پایان یافت . پیش از این حمله هوایی یک نبرد سنگین زمینی با شرکت سه ستون آنگولایی / کوبایی در کالوکو درگرفته بود و طی آن ارتش آفریقای جنوبی توانست با تحمیل تلفاتی 300 نفره پیش روی دشمن را متوقف کند .

MiG-23 های مستقر در آنگولا

کوبایی ها مدعی کشتن 20 نیروی دشمن بودند ، اما پیشروی خود را متوقف کردند . در 8 ژوئن 1988 دولت آفریقای جنوبی 140 هزارسرباز ذخیره خود را فراخواند ، اما با ادامه مذاکرات و کاهش تنش ها این فرمان لغو شد . آفریقای جنوبی می دانست ادامه رویارویی با کوبایی ها تنش ها را بیشتر کرده و بر دامنه بحران خواهد افزود . از طرف دیگر کوبایی ها هم از تلفات سنگینی که داده بودند احساس ناخوشایندی داشتند و نگران انتقام گیری آفریقای جنوبی بودند ، که هرگز پیش نیامد . با عقب نشینی ارتش آفریقای جنوبی به نامیبیا در 27 ژوئن خصومت ها کاهش یافت و در 22 آگوست 1988 یک پیمان صلح رسمی امضا شد . پیمان صلح دیگری با وساطت چستر کروکر ، مشاور دولت ایالات متحده در امور آفریقا در 22 دسامبر 1988 در نیویورک امضا شد و به عقب نشینی کامل نیروهای خارجی از آنگولا و استقلال نامیبیا انجامید .

منبع :

http://en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_Cuito_Cuanavale

مکان : کابل ، محله افشار

زمان : 11 - 10  فوریه  1993

هدف : مقرهای فرماندهی حزب وحدت ، انستیتوی علوم اجتماعی کابل  و عبدالعلی مزاری ، رهبر حزب وحدت اسلامی ، که در اتحاد با گلبدین حکمتیار  از محله افشار اقدام به گلوله باران مناطق پرجمعیت شمال کابل می کرد

تلفات : حدود 70 نفر کشته در درگیری های خیابانی ، 700  تا 750 نفر ناپدید  ( توسط نیروهای حزب اتحاد اسلامی عبدالرسول سیاف ربوده شدند )

مجریان عملیات : حزب اتحاد اسلامی ( عبدالرسول سیاف ) ، دولت اسلامی افغانستان

انگیزه عملیات : پایان دادن به بمباران کابل از طرف حزب وحدت اسلامی مستقر در افشار ، تصرف مقرهای فرماندهی سیاسی و نظامی حزب وحدت و دستگیری عبدالعلی مزاری

خرابه های کابل در جریان جنگ داخلی دهه 1990

عملیات افشار عملیاتی نظامی بود که با مشارکت نیروهای دولت اسلامی افغانستان به ریاست برهان الدین ربانی و تحت نظارت احمدشاه مسعود و با همراهی نیروهای حزب اتحاد اسلامی به رهبری عبدالرسول سیاف انجام شد . هدف عملیات انهدام نیروهای حزب اسلامی تحت رهبری گلبدین حکمتیار و حزب وحدت اسلامی عبدالعلی مزاری بود که در محله پرجمعیت افشار  در غرب کابل مستقر بودند . نیروهای حزب وحدت  با حمایت ایران و نیروهای حزب اسلامی مورد حمایت پاکستان از محله افشار اقدام به گلوله باران مناطق شمال کابل می کردند که منجر به مرگ هزاران نفر شد . نیروهای دولت اسلامی افغانستان به منظور پایان آتش باری ، تصرف پایگاه های حزب وحدت و بازگرداندن تمامی کابل به منطقه اقتدار دولت  به افشار حمله کردند . حزب اتحاد اسلامی نیز در این زمان با دولت ربانی در ائتلاف بود .

عبدالعلی مزاری

عملیات به یک نبرد شهری و سپس یک قتل عام تبدیل شد . حزب اتحاد اسلامی سیاف  عملیات را به ( قصابی مکرر ) شیعیان هزاره ساکن در افشار  تبدیل کرد . طبق گزارش ها نیروهای سیاف که مورد حمایت عربستان سعودی بود  افشار را صحنه تجاوز ، کشتار و سوزاندن منازل مسکونی قرار دادند . هر دو حزب وحدت و اتحاد پیشتر نیز در فرایند ربودن سیستماتیک غیرنظامیان ( طرف مقابل ) شرکت داشتند و حزب اتحاد این فرایند را در افشار نیز تکرار کرد . سوای فرماندهان حزب اتحاد ، دو نفر از نه فرمانده دولت اسلامی در افشار نیز مظنون به شرکت در اقدامات ضد بشری در عملیات هستند ( انور دانگر که بعدها به طالبان پیوست و ملا عزت ) . گزارش های دیگری  شامل غارت منازل ، دستگیری بیش از 700 نفر از عوامل ایرانی ( پاسداران ) که از حزب وحدت پشتیبانی می کردند و گلوله باران غیرمسئولانه افشار توسط نیروهای سیاف نیز در مورد عملیات افشار مخابره شد . در یک مورد غیرنظامیان فراری در خیابان های افشار توسط نیروهای مهاجم به رگبار بسته شدند . گزارش هایی نیز در مورد تلاش فرماندهان حزب جمعیت اسلامی ( حزب احمدشاه مسعود ) برای پایان دادن به تجاوزات و جنایات وجود دارد .

در روز دوم عملیات ، احمدشاه مسعود که در آن زمان وزیر دفاع دولت اسلامی افغانستان بود فرمانی برای توقف فوری اقدامات غیرمسئولانه صادر کرد ، اما غارت و نابودی منازل مسکونی در این روز هم ادامه یافت . مسعود برای اطمینان یافتن از امنیت ساکنان افشار یک فرمانده شیعه مذهب را برای ادامه عملیات مامور کرد . سپس فرمان عقب نشینی بخش اعظم  نیروها صادر شد و از سیاف نیز درخواست شد عقب نشینی کند . دولت اسلامی با همکاری غیرنظامیان و حزب وحدت ( دشمن آن زمان دولت اسلامی ) کمیسیونی برای بررسی جنایات صورت گرفته در افشار تشکیل داد . کمیسیون با پرداخت مبالغی توانست 80 تا 200 نفر از افرادی را که در بازداشت حزب اتحاد بودند را آزاد کند . اما حدود 700 تا 750 نفر دیگر هیچ گاه بازنگشتند : احتمالا کشته شدند یا در اسارت جان باختند . کمیسیون هم چنین دریافت که زنان بسیاری هم ربوده شده اند اما خیلی از  خانواده ها از این موضوع اطلاعی به دست نمی دهند .
 

عبدالرسول سیاف با داشتن مصونیت کامل هم اکنون نیز عضو مجلس ملی افغانستان است .

عبدالرسول سیاف

پیش زمینه و اهداف

در 26 آوریل 1992 رهبران مجاهدین با امضای پیمان صلح و تقسیم قدرت در پیشاور پاکستان موافقت کردند . طی این دوره وحدت سرزمینی افغانستان تحت عنوان ( دولت اسلامی افغانستان )  مورد پذیرش قرار گرفت و سازمان سیاسی افغانستان پس از سقوط حکومت نجیب الله مورد بحث قرار گرفت . برهان الدین ربانی به عنوان رییس جمهور قانونی افغانستان  و احمدشاه مسعود به عنوان وزیر دفاع معین شدند . سوای حزب اسلامی گلبدین حکمتیار که تا حد زیادی تحت نفوذ پاکستان بود بقیه گروه های سیاسی در سال 1993 مشروعیت دولت ربانی را پذیرفته بودند . حکمتیار در پاسخ طی سال 1992 کابل را با ده ها هزار راکت مورد حمله قرار داد . گفته می شود حکمتیار پیشنهاد پست نخست وزیری را نپذیرفت .

پس از چند سری وساطت توسط احمدشاه مسعود که ابتدا موفق بود و سپس شکست خورد ، جنگ بی رحمانه ای میان نیروهای حزب اتحاد اسلامی سیاف ( مورد حمایت عربستان سعودی )  و حزب وحدت اسلامی عبدالعلی مزاری ( مورد حمایت ایران ) درگرفت . طبق اسناد دیدبان حقوق بشر تعداد زیادی از عوامل ایرانی  به حزب وحدت یاری می رساندند . ایران سعی داشت با به حداکثر رساندن قدرت نظامی حزب وحدت در دولت افغانستان  نفوذ داشته باشد . عوامل شخصی و دولتی عربستانی نیز در مورد سیاف و حزب اتحاد اسلامی موضع مشابهی داشتند . آتش بس هایی که نمایندگان مسعود ، ربانی ، مجددی و مسئولان کمیته  بین المللی صلیب سرخ برقرار می کردند بیش از چند روز دوام نداشت . در دسامبر 1992 عبدالعلی مزاری با حکمتیار متحد شد . این اتحاد موجب شد حملات راکتی و گلوله باران کابل توسط حکمتیار شدت بیشتری پیدا کند .

به گفته دیدبان حقوق بشر از این پس ( گلوله ها و راکت ها همه جا فرود می آمد ) .

برنامه عدالت افغانستان  اهداف عملیات افشار را چنین بیان می کند : ( در این عملیات دو هدف تاکتیکی دنبال می شد . نخست ، مسعود قصد داشت با تصرف مقرهای فرماندهی سیاسی و نظامی حزب وحدت عبدالعلی مزاری را دستگیر کند . دوم این که با متصل کردن مناطق تحت کنترل نیروهای سیاف در غرب کابل با مناطق مرکزی تحت کنترل جمعیت اسلامی ، تسلط دولت بر کابل بیشتر می شد . با توجه به وضعیت سیاسی و نظامی کابل در آن زمان ، تصویر واضحی از دلایل حمله دولت اسلامی افغانستان به افشار به دست می آید ) .

احمدشاه مسعود با کشتاری که در عملیات رخ داد مخالف بود . خبرنگار آسوشیتدپرس و اکونومیست که در آن هنگام در کابل حضور داشت  چنین گزارش داده است :

(وقتی میلیشیاهای هزاره مورد حمایت ایران که در پاکسازی های قومی درگیر بودند با حکمتیار متحد شدند و گلوله باران سایر مناطق کابل را آغاز کردند ، مسعود به مشاورانش گفت عقب راندن آن ها از مواضعشان این خطر را به دنبال دارد  که سیاف علیه هزاره ها دست به جنایت بزند . از طرف دیگر اگر چنین کاری صورت نمی گرفت  حملات راکتی  و گلوله باران میلیشیاهای هزاره  باعث می شد هزاران نفر دیگر از ساکنان کابل کشته شوند ) .

ترتیب زمانی وقایع

آماده سازی

طبق گزارش دیدبان حقوق بشر ( منابع معتبر و حاضر در صحنه ) ای که با اعضای شورای نظر  ( سازمان سیاسی نظامی تحت نظارت احمدشاه مسعود ) و دولت ربانی در تماس بودند  عملیات نظامی بر ضد حزب وحدت توسط اعضای بلندپایه دولت اسلامی افغانستان طرح ریزی و تایید شد .

طبق گزارش های برنامه عدالت افغانستان هر چند فرماندهان منفرد قابل شناسایی نیستند ، فرماندهان تیپ ها و گردان ها      می توانند شناخته شوند . از جمعیت اسلامی  فرماندهانی مانند محمدقاسم فهیم ، انور دانگر ، ملا عزت ، محمد اسحاق پاشیری ، حاجی بهلول پنجشیری ، بابا جلندار ، خنجر آخوند پنجشیری ، مصدق لالای و باز محمد احمدی بدخشانی در افشار نقش داشتند . از اتحاد اسلامی حاجی شیر علم ابراهیمی ، امیر انور اوریاخالی ، زلمای توفان ، دکتر عبدالله ، جگلان نعیم ، ملا تاج محمد ، عبدالله شاه ، خنجر ، عبدالمنان دیوانه ، امان الله کوچی ، شیرین ، مشتاق لالای و ملا کچکول قابل شناسایی هستند .

در فوریه 1993 مسعود با تعدادی از فرماندهان ناراضی حزب وحدت تماس پنهانی برقرار کرد و آن ها هم به مسعود وعده دادند ضمن همکاری مانع از بروز درگیری های طولانی شوند و در دستگیری مزاری و کابینه اش به او یاری برسانند .

عملیات

نیروهای تحت فرمان محمد قاسم فهیم ، مسئول عملیات های ویژه حزب جمعیت با تعدادی از فرماندهان شیعه تماس گرفتند و از همکاری آن ها مطمئن شدند . این امر موجب شد توپخانه دولتی در موضع مناسب قرار بگیرد و یک توپ 23 میلی متری ZU-23  و 30 نفر از نیروهادر تپه علی آباد مستقر شوند . از این جا می شد سیلوی مرکزی ، افشار ، کرت سه ، کرت چهار و کرت سخی را هدف قرار داد . نیروهای متحد با دولت گلوله باران مناطق اطراف افشار را آغاز کردند . در ساعت 4 صبح روز 11 فوریه حرکت عمومی نیروها آغاز شد . نیروهای دولتی و متحدانشان از بادام باغ به تپه رادار که بخشی از افشار بود رسیدند .

برنامه عدالت افغانستان وقایع را چنین شرح می دهد  : ( یک واحد بزرگ مرکب از نیروهای جمعیت و اتحاد از طرف غرب به سوی افشار پیشروی کرد . نزدیک ترین نقطه خط مقدم تا هدف اصلی عملیات پلی تکنیک کابل بود . یک واحد دیگر از نیروهای جمعیت به پیشروی خود از راه مسیر اصلی افشار ، از کرت پروان و هتل بین المللی به طرف انستیتوی علوم اجتماعی ، ادامه داد  و از راه شرق وارد افشار شد . سایر نیروهای دولتی از بخش غربی کابل پیشروی نکردند و با وجود داشتن نیروی کافی تنها به آتش باری ادامه دادند  ) .

محمد قاسم فهیم

بر اساس اسناد همین منبع ، در ساعت 13 ظهر خط دفاعی حزب وحدت متلاشی شد و مزاری و فرماندهانش به همراه قوای باقیمانده شان سعی کردند از مهلکه بگریزند . در ساع 14 انستیتوی علوم اجتماعی به دست نیروهای دولتی افتاد  و خوشحال مینا و افشار هم تصرف شد .

مزاری خط دفاعی بعدی اش را  در نزدیکی سیلوی مرکزی و کرت سخی در حاشیه خوشحال مینا ایجاد کرد تا هم چنان بر بخش عمده غرب کابل تسلط داشته باشد . بسایری از ساکنان افشار پس از این به منطقه تایمانی کابل گریختند .

اهداف عملیات تا حد زیادی محقق شد . مقرهای حزب وحدت و بسیاری از مواضع آن تصرف شد . گلوله باران کابل دیگر به آسانی قبل نبود و ادامه آن برای حزب وحدت تقریبا ناممکن شد .

جنایت علیه غیرنظامیان

در جریان و پس از انجام عملیات تجاوزات فراوانی گزارش شد . بخش اعظم گزارش ها از مصاحبه هایی که برنامه عدالت افغانستان و دیدبان حقوق بشر انجام دادند تهیه شده است . بیشتر جنایات پس از پایان عملیات نظامی و شروع ایجاد پست های بازرسی و جستجوی خانه به خانه صورت گرفت .

هر چند بخشی از این اقدامات را نیروهای دولت اسلامی افغانستان انجام دادند ، اسناد موجود نشان می دهد مسئول بخش اعظم جنایات صورت گرفته در افشار حزب اتحاد اسلامی عبدالرسول سیاف بوده است . نیروهای سیاف تحت فرماندهی مستقیم او نقش مهمی در عملیات بازی کردند . نیروی نظامی حزب اتحاد جذب وزارت دفاع نشده بود . شخص سیاف از طریق ارتباطات رادیویی با فرماندهانش در افشار ، فرماندهی عمومی نیروهای حزب اتحاد را بر عهده داشت .

نیروهای حزب اتحاد سربازان حزب وحدت و غیرنظامیان را پس از دستگیری اعدام می کردند . مردان در این نوع اعدام ها هدف اصلی بودند . تعداد دیگری از بازداشت شده ها به مقر سیاف در پغمان برده شدند و مجبور به ایجاد سنگر و قبر برای کشته ها شدند . کسانی که بعدها نجات یافتند شهادت دادند اجساد افراد شکنجه و مثله شده را به چشم خود دیده اند . تجاوز به زنان نیز به صورت گسترده ای گزارش شد . فیلم هایی از اجساد مثله شده زنان و کودکان در خیابان های افشار موجود است . دیدبان حقوق بشر گزارش داد است که حدود 70 تا 80 نفر در درگیری های خیابانی کشته شدند و 700 تا 750 نفر نیز ناپدید شدند . بین 80 تا 200 نفر بعدها با پرداخت مبالغی به فرماندهان حزب اتحاد آزاد شدند .

بحث و مجادله

جان جنینگز ، خبرنگار آسوشیتدپرس که طی عملیات در میان نیروهای مسعود حضور داشت در مورد اتهامات مربوط به کشتار سیستماتیک در افشار پاسخ های مفصلی ارئه داد . جنینگز این احتمال را که تعدادی از نیروهای دولتی به دلیل کینه ای که از نیروهای حزب وحدت ( به سبب جنایات آن ها در حق ساکنان کابل در ماه های قبل ) داشته اند بازداشتی ها را اعدام میدانی کرده باشند رد نکرد .

جنینگز هم چنین روایت کرده است خود وارد ساختمانی شده است که در آن نیروهای حزب وحدت اسیران غیرهزاره را در آن با سیم به هم بسته و سپس اعدام کرده بودند . پیش از این که نیروهای حزب وحدت بتوانند اجساد را بسوزانند پیشروی نیروهای مسعود آنان را وادار به فرار کرده بود . بر طبق همین روایت نیروهای مسعود  در اوج نبرد سعی داشتند غیرنظامیان زخمی هزاره را از معرکه خارج و به درمانگاه برسانند .

با وجود این روایات و  در نظر گرفتن این که در نظر دیدبان حقوق بشر  جنینگز منبع معتبری است  ، دیدگاه سایر منابع دیده بان حقوق بشر در مورد واقعه افشار با دیدگاه جنینگز در تضاد است .

برگزاری نشست توسط مسعود برای حفظ امنیت غیرنظامیان

مسعود که طبق گفته برخی منابع در جمع های خصوصی سیاف را به سبب نقشش در کشتار غیرنظامیان به باد ناسزا گرفته بود در روز دوم عملیات طی جلسه ای در هتل بین المللی کابل برای بحث در مورد حفظ امنیت غیرنظامیان مناطق تصرف شده ترتیب داد . در این جلسه فرمان توقف فوری غارت و آزار غیرنظامیان صادر شد . بخش اعظم نیروها عقب کشیده شدند و تنها پادگان کوچکی برای تسلط بر افشار باقی گذاشته شد . مسعود هم چنین حسین انوری ، فرمانده شیعه مذهب را مسئول تامین امنیت ساکنان افشار قرار داد .

پیمان اسلام آباد ( مارس 1993 )

عملیات افشار و خشونت های عمده دیگر  با امضای پیمان اسلام آباد میان دولت اسلامی افغانستان از یک سو و حکمتیار و متحدانش از سوی دیگر  پایان یافت . مفاد پیمان در اواخر فوریه مورد توافق قرار گرفت و پیمان در 7 مارس امضا شد . پس از چند هفته آرامش نسبی ، حکمتیار پست نخست وزیری در دولت ربانی را پذیرفت .

در متن پیمان آمده بود : ( در توافق برای پایان تخاصم مسلحانه ، درک ضرورت ایجاد یک دولت اسلامی با شرکت طیف های گسترده و حضور نمایندگان تمامی اقشار مردم مسلمان افغانستان به منظور پیشبرد روند سیاسی در جوی همراه با صلح  ، هماهنگی و ثبات ، همه گروه های مشارکت کننده بر این موارد  متفقند  :  تشکیل دولت در فرایندی 18 ماهه با ریاست آقای برهان الدین ربانی و نخست وزیری مهندس گلبدین حکمتیار . قدرت قانونی رییس جمهور و نخست وزیر  و کابینه  در این توافق معین شده است ، کابینه توسط نخست وزیر و در همکاری با رییس جمهور و رهبران مجاهدین ظرف دو هفته پس از امضای این پیمان معرفی می شود . یک آتش بس فوری برقرار می شود  و پس از تشکیل کابینه تمامی تخاصمات پایان خواهد یافت ...) .

روی گاتمن ، برنده جایزه پولیتزر و عضو انستیتوی صلح ایالات متحده  در کتاب ( ما چطور ماجرا را از کف دادیم : اسامه بن لادن ، طالبان ، و دزدیده شدن افغانستان ) در این مورد چنین نوشته است : ( حکمتیار نخست وزیر شده بود ، اما پس از برگزاری یک جلسه کابینه از ترس این که توسط کابلی هایی که شهرشان توسط او ویران شده بود به قتل برسد هیچ گاه به کابل برنگشت . حتی همراهان نزدیک او هم خجالت زده شده بودند . قطب الدین هلال ، سخنگوی حکمتیار هنوز در شهر حضور داشت که شهر دوباره آماج راکت های حکمتیار قرار گرفت . هلال به مسعود چنین گفت : ما هنوز در شهریم و او ما را راکت باران می کند . باید برویم ، کاری نمی توان کرد ) .

منبع :

http://en.wikipedia.org/wiki/Afshar_Operation

شورش سال 1992 در لس آنجلس مجموعه ای از حوادث شامل شورش، غارت و اختلالات مدنی بود که در شهر لس آنجلس واقع در ایالت کالیفرنیا در آوریل و می1992 به وقوع پیوست.
این حوادث به دنبال آزادی افسران پلیسی که در یک حادثه وحشیانه حضور داشتند اتفاق افتاد. این حادثه بزرگترین شورشی بود که از زمان شورش های سال 1863 نیویورک در ایالات متحده به وقوع پیوسته بود.

رودنی کینگ پس از ضرب و جرح

شورش ابتدا از جنوب لس آنجلس شروع شد و سپس در مدت شش روز در بسیاری از نقاط شهر لس آنجلس ادامه یافت. حوادث از 29 آوریل و بعد از رای دادگاه در برائت 4 افسر پلیس لس آنجلس برای استفاده از نیروی تهاجمی و حمله آغاز شد. افسران سفید پوست، بطوری که در یک نوار ویدئویی نشان داده شده بود در حال ضرب و شتم رودنی کینگ به علت سرعت زیاد رانندگی بودند. هزاران نفر از مردم به علت شورش پس از اعلام حکم از ناحیه مرکزی لس آنجلس خارج شدند. بسیاری از اقلیت های نژادی مقیم لس آنجلس مانند اسپانیولی ها و سیاه پوستان در این شورش شرکت داشتند. البته بیشتر کره ای ها در مقابل شورشیان قرار گرفتند.

حامیان آشوب در لس آنجلس

غارت، تجاوز، آتش سوزی و قتل های گسترده ای در طول این شورش اتفاق افتاد و تخمین زده  می شود که بیش از یک میلیارد دلار آسیب به اموال مردم زده شده باشد. زمانی که پلیس محلی از خاتمه دادن به این حادثه باز ماند، نیروهای لشکر هفتم پیاده نظام گارد ملی و لشکر اول تفنگداران دریایی ایالات متحده برای خاتمه دادن به این ماجرا تحت عملیات گاردن پلات وارد عمل شدند. بعد از فرونشاندن شورش ها تغییرات محسوسی برای افزایش اقلیت ها و سایر اقدامات جانبی در پلیس لس آنجلس صورت گرفت.

نیروهای نظامی ایالات متحده در شهر لس آنجلس

در 3 مارس 1991 رودنی کینگ به همراه دو مسافر در حال تردد در آزاد راه فوت هیل در نزدیکی لس آنجلس بودند. گشت بزرگراه کالیفرنیا سعی در ایجاد یک مانع ترافیکی کرد. یک تعقیب پر سرعت برای متوقف کردن کینگ صورت گرفت و زمانی که خودروی آنها متوقف شد ماموران پلیس درصدد بازداشت کینگ بر آمدند. بعد از اینکه دو مسافر خودروی کینگ به خودروی گشت پلیس برده شدند پنج مامور سفید پوست پلیس در ابتدا با شوکر الکتریکی به رودنی کینگ حمله کردند و سپس با مشت و لگد و به وسیله باتوم های PR-24 بر سر و روی کینگ ضربه زدند. پلیس ها ادعا کردند که کینگ با مصرف PCP حالت تهاجمی به خود گرفته بود ولی فیلم حادثه نشان می داد که کینگ در هنگام ضرب و جرح در روی زمین دراز کشیده بود و افسران پلیس هیچ تلاشی برای سیلی زدن به او برای هوشیاریش نکرده اند.
تست بعدی برای مصرف PCP نیز منفی اعلام شد. این حادثه توسط دوربین شهروندی به نام جرج هالیدی از داخل آپارتمانش که در آن نزدیکی بود ضبط شد. طول مدت این فیلم 10 دقیقه بود. تا زمانی که مورد در دادگاه حاضر شود هیچ کلیپی از این فیلم به بیرون درز نکرده بود.

گوشه ای از فیلمی که در آن رودنی کینگ توسط ماموران پلیس مورد حمله واقع می شود

تصاویر کینگ در حالی که روی زمین دراز کشیده بود و توسط پلیس کتک می خورد در مرکز توجهات رسانه ها و فعالان حقوقی لس آنجلس و ایالات متحده قرار گرفت. پوشش خبری در دو هفته اول حادثه گسترده بسیار گسترده بود و روزنامه های ایالات متحده مطالب بسیاری را در رابطه با این مورد نوشتند.

چهار افسر پلیس متهم به کتک زدن رودنی کینگ

در ادامه دادگاه ناحیه لس آنجلس اقدام به بازداشت 4 افسر پلیس شامل یک گروهبان به جرم حمله و استفاده از نیروی تهاجمی کرد. هیئت جوری دادگاه شامل 9 نفر سفید پوست، یک نفر دورگه، یک نفر لاتین و یک مورد آسیایی بود. دادستان یک سیاه پوست بود. در 29 آوریل دادگاه رای نهایی خود را اعلام کرد. اتهام حمله از هر 4 افسر پلیس برداشته شد و در مورد استفاده از شدت عمل نیز 3 نفر از 4 نفر تبرئه شدند. در دو ثانیه اول ویدئو نشانه هایی از فرار متهم دیده می شد در حالی که در 1 دقیقه و 19 ثانیه از بقیه ویدئو افسران پلیس در حال ضرب و شتم متهم بودند. با اعلام نظر رای دادگاه به صورت علنی جرقه های شورش زده شد.
در حدود 3600 مورد آتش سوزی در 1100 ساختمان اتفاق افتاد. غارت گسترده اماکن نیز اتفاق افتاد. مغازه های متعلق به کره ای ها و سایر آسیایی ها به طور گسترده ای مورد تهاجم قرار گرفت. بسیاری از آشوب ها در ناحیه مرکزی واقع در جنوب لس آنجلس اتفاق افتاد.

اینجا بغداد یا موگادیشو نیست، اینجا لس آنجلس است

روز اول (چهارشنبه  29 آوریل 1992)
تبرئه 4 مامور پلیس لس آنجلس در ساعت 3:15 عصر به وقت محلی اعلام شد. در ساعت 3:45 جمعیتی بالغ بر 300 نفر در مقابل دادگاه لس آنجلس در اعتراض به رای دادگاه به تظاهرات پرداختند. مابین ساعت های 5و 6 عصر دو گروه از افسران پلیس به فرماندهی ستوان مایکل مولین به مواجهه با جمعیت رو به گسترش در تقاطع  فلورانس و نرماندی پرداختند.

تقاطع فلورانس و نرماندی که اولین جرقه های شورش در آنجا زده شد

به علت تعداد زیاد جمعیت، افسران پلیس پراکنده شدند. در 6:30 گروه دیگری از مردم با حرکت های متفاوتی در مرکز فرماندهی پلیس لس آنجلس در پارکر سنتر جمع شدند و 15 دقیقه بعد از آن جمعیت مقابل فلورانس و نرماندی شروع به غارت اموال و حمله به خودرو ها و مردم کردند. در حدود 6:45 رجینالد الیور دنی که یک راننده کامیون سفید پوست بود و در ترافیک گیر کرده بود توسط عده ای سیاه پوست معترض از خودرواش بیرون کشیده شد و توسط جمعیت عصبانی به شدت مضروب شد و این صحنه توسط توسط هلیکوپتر بخش اخبار تلویزیون ضبط و پخش شد. هر چه بیشتر از شروع ماجرا می گذشت معلوم می شد که پلیس محوطه را ترک کرده است. نمایش ضرب و جرح راننده سفید پوست که تلویزیون بطور مستقیم باعث شد که جوانی سیاه پوست به نام بابی گرین به کمک مرد راننده بشتابد و او را به بیمارستان برساند.

تصویر برخورد سیاه پوستان با افراد سفید پوست

روز دوم (پنج شنبه 30 آوریل)
اگرچه این روز نسبتا ساکت شروع شد ولی در اواسط صبح روز دوم خشونت بطور گسترده ای پراکنده شد و آتش سوزی ها و غارت گسترده در لس آنجلس به وقوع پیوست. کره ای-آمریکایی ها که می دیدند نیروهای پلیس محل زندگی آنها را ترک کرده اند خود شروع به تشکیل تیم ها مسلح برای دفاع از مایملک خود کردند. تیراندازی های این منطقه بطور مستقیم از تلویزیون پخش می شد بطوری که در یک صحنه مغازه داران کره ای مسلح به کارابین های M1 ، شاتگان و سلاح های کمری در حال تیر اندازی به سمت آشوب طلبان بودند. واحدهای سازماندهی شده استقرار قانون در نیمه روز تشکیل شدند. این واحدها توسط نیروهای پلیس پشتیبانی می شدند.

کره ای آمریکایی ها در حال برخورد مسلحانه با آشوب گران

نیروهای تقویتی گشت بزرگراه کالیفرنیا به وسیله هواپیمای خود را به شهر رساندند و تام بردلی شهردار لس آنجلس منع رفت و آمد شبانه را در ساعت 12:15 دقیقه اعلام کرد. رئیس جمهور جرج هربرت واکر بوش بر علیه شورش به سخنرانی پرداخت و اعلام کرد که سایر نیروهای اعمال قانون و حدود 2000 سرباز هر چه سریعتر فرخوانده شدند ولی به علت کمبود تجهیزات مناسب، مهمات و آموزش تا 24 قادر به اعزام نیستند.

غارت گسترده اماکن عمومی و خصوصی

روز سوم (جمعه 1 می 1992)
روز سوم همراه شد با تصاویری از رودنی کینگ در یک کنفرانس خبری فی البداهه که در آن می گفت: مردم من فقط می خواهم بگویم آیا ما می توانیم ادامه دهیم؟

سخنان رودنی کینگ بر روی جلد مجله تایم

آن صبح در 1 بامداد پت ویلسون فرماندار کالیفرنیا درخواست کمک فدرال کرد ولی این کمک تا شنبه آماده نبود که در آن وقت غارت و شورش تحت کنترل در آمده بود. لشکر 40ام پیاده شامل 4000 نفر در حال رفتن به سمت شهر بود و در نهایت 10000 سرباز گارد ملی به حالت آماده باش در آمدند. به علاوه در حدود 1700 نیز برای حمایت از پولیس محلی و ساختمان های فدرال از سازمان های مختلف اعمال قانون در کشور به سمت شهر حرکت کردند. به محظ آنکه تاریکی برطرف شد ناحیه اصلی شورش دچار قطعی برق شد. در غروب جمعه جرج بوش درباره ترور های تصادفی و بی قانونی با شهردار و فرماندار منطقه صحبت کرده بود و کمک فدرال را برای مسئولان مجاز خواند. او به نیاز فوری به نظم دوباره اشاره کرد و هشدار داد که برخورد وحشیانه شورشیان قابل چشم پوشی نخواهد بود و برای برخورد با آن از هرگونه نیروی لازم استفاده خواهد شد.

کاروان تفنگداران دریایی ایالات متحده که از کمپ پندلتون به سمت لس آنجلس می روند

در این حال برنامه های سرگرمی و ورزشی نیز به تاخیر افتادند و یا کنسل شدند. بازی های بسکنبال، اسب دوانی و بسیاری دیگر سرگرمی ها کنسل شدند و خدمات اتوبوس رانی در نقاط بحران زده متوقف شد.
روز چهارم (شنبه 2 می 1992)
در روز چهارم 2000 نیرو از لشکر 7 پیاده به همراه 1500 نیروی تفنگدار دریایی از لشکر اول تفنگداران دریایی برای تقویت نیروهای گارد ملی کالیفرنیا در محل مستقر شدند. این استقرار نیرو در پارک هانتینگتون در حدود 24 ساعت طول کشید. مقدار نهایی نیروهای نظامی ایالات متحده که برای کمک به نیروهای پلیس آمده بودند تا این روز به 13500 نیرو رسید. در حالی که بیشتر خشونت ها تحت کنترل در آمده بود 30000 نفر از مردم عادی به تظاهرات صلح اقدام کردند. همچنین در این روز وزارت دادگستری ایالات متحده درخواست تحقیقات فدرال برای مضروب شدن رودنی کینگ را اعلام کرد.
روز پنجم (یکشنبه 3 می 1992)
این روز با آرامی آغاز شد و شهردار بردلی به عموم اطمینان داد که بحران کمتر و بیشتر در حال کنترل است. در یک حادثه نیروی گارد ملی به سمت یک موتورسیکلت سوار که سعی در فرار از موانع را داشت شلیک کرد و او را کشت.
روز ششم (دوشنبه 4 می 1992)
با اینکه شهردار بردلی اعلام کرد که شورش پایان یافته است ولی بعضی از اقدامات خشونت بار و مجرمانه تا چند روز ادامه داشت. در این روز بانک ها مدارس و سایر مشاغل دوباره آغاز به کار کردند. نیروهای فدرال تا 9 می باقی ماندند و بعد از آن اندک اندک به پادگان ها برگشتند.

گشت نظامی در خیابان های شهر لس آنجلس

عواقب بعدی
به دنبال این شورش ها دادگاه فدرال برای محاکمه دوباره ماموران تبرئه شده تشکیل شد و دو تن از ماموران محکوم شدند. همه متهمان و یکی از ماموران که متهم نیز نشده بود از نیروی پلیس اخراج شدند. به رودنی کینگ نیز برای صدمات وارده مبلغ 3.8 میلیون دلار غرامت پرداخته شد.

ناحیه های درگیر در لس آنجلس و محل های خسارت کره ای ها

این آشوب منجر به مرگ دست کم 58 نفر از شهروندان لس آنجلس شد و بیش از 2000 نفر نیز زخمی شدند. میزان دقیق دستگیریهای اولیه با توجه حجم حادثه بسیار بالا بود و عدد دقیقی مشخص نیست ولی بعد از مدتی بعضی از آنها آزاد شدند. تا هفته ها بعد از شورش 11000 نفر همچنان در بازداشت به سر می بردند.

جمعی از بازداشت شدگان حوادث لس آنجلس

در حدود 3767 خانه در آتش سوزانده و بیش از 1 میلیارد دلار به اموال مردمی آسیب زده شد.
محله کره ای ها (به علت درگیری آنها و شورشیان) و بخش جنوبی لس آنجلس بیشترین خسارت را دید و بعد از شورش بیشترین بازسازی ها مربوط این این نقاط بود.
 

تصاویر دیگری از این واقعه در ادامه می آید

مراجع:

http://www.globalsecurity.org/military/ops/jtf-la.htm
http://en.wikipedia.org/wiki/1992_Los_Angeles_riots
https://placesjournal.org/article/20-years-later-legacies-of-the-los-angeles-riots/
http://www.dailymail.co.uk/news/article-2136927/Los-Angeles-race-riots-Pictures-LA-changed-20-years.html
 

تمامی حقوق به نویسنده و مترجم و وبسایت میلیتاری میباشد

عملیات ساحل عاج (Operation Ivory Coast) نام ماموریت نجاتی بود که توسط نیروهای عملیات ویژه و سایر عناصر ارتش ایالات متحده در ویتنام شمالی در طول جنگ ویتنام انجام شد. این اولین عملیات مشترکی بود که در تاریخ ایالات متحده تحت فرماندهی رئیس ستاد مشترک ارتش انجام شد.

زندان سون تای محل نگهداری فرضی اسیران آمریکایی

در 21 نوامبر 1970 یک نیروی مشترک شامل ارتش ایالات متحده و نیروی هوایی به فرماندهی ژنرال نیروی هوایی  LeRoy J. Manor و سرهنگ ارتشی به نام  Arthur D. "Bull" Simons با پیاده کردن 56 سرباز نیروهای ویژه ارتش توسط هلیکوپتر در کمپ زندانیان جنگی سون تای (Son Tay) در 37 کیلومتری غرب هانوی واقع در شمال ویتنام قصد آزاد کردن زندانیان  جنگی خود را داشتند. هدف این ماموریت آزادسازی 61 اسیر جنگی که گمان می رفت در این کمپ مستقر شده باشند بود در حالی که در مکانی در نزدیکی کمپ زندانیان پادگانی از نیروهای ویتنامی با حدود 12000 سرباز وجود داشت. نیروهای ویژه شرکت کننده در عملیات از آموزش های بسیار خوبی برخوردار بودند و تمریناتی را نیز برای این ماموریت در پایگاه هوایی اگلین در فلوریدا انجام داده بودند. جمع آوری اطلاعات و داده ها از 25 می تا 20 نوامبر 1970 ادامه یافت.
با وجود دست نیافتن به هدف اصلی، حمله با موفقیت بسیار بالایی انجام پذیرفت و ماموریت با 2 نفر تلفات و از دست رفتن 2 هواپیما پایان یافت. شکست اطلاعاتی این عملیات ریچارد نیکسون را مجبور به ایجاد تحول در جامعه اطلاعاتی ایالات متحده کرد.

تصویر هوایی از زندان به همراه مکان های اطراف آن

فرضیه یک عملیات نجات در ویتنام شمالی از 9 می 1970 آغاز شد. یک واحد اطلاعاتی نیروی هوایی از طریق آنالیز تصاویر منطقه ای دریافت که یک مجتمع در نزدیکی شهر سون تای وجود دارد که گمان می رود از اواخر 1968 به عنوان کمپ اسرای جنگی از آن استفاده شده باشد. در آن زمان گمان می رفت که در این کمپ 55 اسیر آمریکایی که دست کم 6 نفر از آنها نیاز فوری به فرار داشتند قرار داشته باشند. بعد از اعتبار بخشی به این یافته ها ژنرال جیمز آلن معاون فرماندهی سیاست و برنامه ها در نیروی هوایی با ژنرال دونالد بلک برن که مسئول امور ضد شورش و عملیات های ویژه ارتش بود دیدار کرد. بلک برن مسئول مستقیم ستاد مشترک ارتش و همچنین اولین فرمانده گروه مشاهده و مطالعه نیروهای ویژه در ویتنام بود.
بلک برن به سرعت با ژنرال ارله ویلر مسئول عملیات های ستاد مشترک ملاقات کرد و توصیه کرد که یک عملیات نجات برای اسیران زندان سون تای اجرا شود. برای مطالعه قابلیت اجرای حمله ویلر به یک گروه 15 نفره تحت کد حلقه قطبی دستور داد که در 10 ژوئن با هم جلسه بگذارند. یکی از اعضای این جلسه افسری بود که مستقیما به عنوان خلبان هلی کوپتر در عملیات شرکت کرد. گروه مطالعه بعد از بررسی همه اطلاعات رسیده بیان کرد که در سون تای 61 اسیر جنگی وجود دارند.

زندان سون تای از نمای نزدیک

هنگامی که توصیه بلک برن برای اینکه خودش مستقیما فرماندهی ماموریت را بر عهده داشته باشد پذیرفته نشد او از سرهنگ آرتور سیمونز درخواست کرد که فرماندهی نیروهای ارتشی را بر عهده بگیرد.
پایگاه هوایی اگلین به عنوان مکان آموزش مشترک برای نیروهای شرکت کننده انتخاب شد. انتخاب نیروهای وِیژه بر عهده فرماندهانشان گذاشته شد تا انتخاب ها تنها بر اساس درجه و دسته خدمتی نباشد و مهارت و توانایی خدمتی در جنوب شرق آسیا مورد لحاظ قرار گیرد.

آرم نیروهای ویژه هوابرد ارتش ایالات متحده

دومین مرحله از عملیات ساحل عاج هنگامی آغاز شد که فرمانده جدید ستاد مشترک، آدمیرال توماس مورر، منور را به عنوان فرمانده و سیمونز را به عنوان معاون وی برای  ماموریت انتخاب کرد. منور یک گروه 27 نفره را که 11 عضو قبلی در آن حضور داشتند برای مطالعات اولیه در پایگاه هوایی اگلین جمع کرد. سیمونز نیز 103 نفر را از میان 500 داوطلب که عمدتا از نیروهای وِیژه گروه نیروهای ویژه ششم و هفتم مستقر در فورت براگ بودند انتخاب کرد. برنامه ریزان نیروی هوایی نیز فرماندهان اصلی را برای این امر انتخاب کردند که آنها نیز خدمه هوایی لازم را جمع آوری کردند. خدمه هلیکوپتر و هواپیمای A-1 Skyraider در این پایگاه تمرینات مشترک را برای هماهنگی بیشتر انجام دادند. خدمه هواپیماهای  C-130E(I) Combat Talon نیز از آلمان و کارولینای شمالی فرا خوانده شدند. 219 نفر از گروه وظیفه مورد آموزش قرار گفتند و تحت عنوان گروه وظیفه احتمالی مشترک (JCTG) به تمرین پرداختند. برنامه ریزان پارامترهایی را برای حمله در نظر گرفتند که عبارت بودند از اینکه حمله در شب در حالی که هوا صاف باشد و ماه به صورت قرص ناقص در نقطه ای به فاصله 35 درجه از خط افق قرار داشته باشد انجام شود تا بتوان پرواز بی نقصی را در ارتفاع پایین و با وضوع دید بالا داشت. دو زمان مشخص برای اینکه بتوان چنین پارامترهایی را بتوان لحاظ نمود پیدا شد که اولی در 18-25 اکتبر و دومی در 18-25 نوامبر بودند. خدمه نیروی هوایی برای بیش از هزار ساعت در جنوب آلاباما ، جرجیا و فلوریدا با فرمیشن های غیر مشابه به پرواز پرداختند و با هلیکوپترهای UH-1H و HH-3E در شب و ارتفاع پایین به پرواز پرداختند و به کسب تجربه در زمینه ناوبری با دید مقابل به وسیله نور مادون قرمز (FLIR) اقدام کردند که تا پیش از این عملیات هنوز در کمبت تالون ها استفاده نشده بود.

تمرینات نیروهای ویژه در روز وشب با ماکت در پایگاه هوایی اگلین فلوریدا

آموزش نیروهای مخصوص از 9 سپتامبر آغاز شد و تا 17 سپتامبر تمرینات شبانه و تمرینات مشترک با خدمه هوایی نیز به آن افزوده شد که شامل 6 تمرین در روز و 3 تمرین در شب بود. تا 6 اکتبر در حدود 170 بار تمرین که همه یا بخشی از ماموریت را شامل می شد با ماکت ها انجام شده بود که بسیاری از آنها با گلوله واقعی اجرا می شد. در آن تاریخ اولین تمرین در مقیاس کامل با استفاده از هلیکوپترهای UH-1H به عنوان هلیکوپتر تهاجمی در شب اجرا شد که در آن هواگردها به مدت حدود 5 ساعت در حدود 1106 کیلومتر را پرواز کردند و در آن زمان ماموریت ، سرعت و ارتفاع تغییر می کرد و حتی نقشه های ماموریت نیز تغییر می کرد. 31 بار نیز تمرین فرود در ماکت منطقه با استفاده از هلیکوپترهای HH-3E انجام شد.

تیم حمله بلوبوی که مسئول پیدا کردن زندانیان بود

قرار شد نیروهای ویژه به سه جوخه تقسیم شوند. یک گروه 14 نفره تهاجمی با نام رمز بلوبوی که باید به سمت کمپ اصلی نگهداری زندانیان حرکت می کردند، یک گروه پشتیبانی 22 نفره با نام رمز گرین لیف که باید از تیم حمله پشتیبانی سریع فراهم می کردند و یک تیم امنیتی 20 نفره با نام ردواین برای محافظت از محوطه زندان در مقابل نیروهای ویتنامی و ایجاد پشتیبانی از دو تیم تشکیل شدند. 56 فرد نیروهای مخصوص به شدت مسلح بودند و با خود اسلحه های CAR-15 ، M-16 ، راکت اندازهای M79 ، شاتگان و تیربار M60 حمل می کردند. آنها همچنین مجهز به مین های کلیمور، خرج های انفجاری، نارنجک های دستی، بیسیم، سیم بر، دیلم، اره برقی، طناب، چراغ قوه و سایر تجهیزات مورد نیاز بودند.

فرمیشن هلیکوپترها به همراه کمیت تالون همراه

116 هواپیما شامل 59 هواپیما از نیروی دریایی و 57 فروند از نیروی هوایی در ماموریت شرکت داشتند که 28 فروند از آنها در عملیات مشارکت مستقیم داشتند. دو هواپیمای C-130E(I) Combat Talon که بطور موقت با تجهیزات FLIR مجهز شده بودند در ماموریت شرکت داشتند. یکی از آنها به عنوان رهبر فرمیشن هلیکوپترها (Cherry01) و دیگری برای اسکورت فرمیشن تهاجمی A-1 ها (Cherry02) انتخاب شده بود. به علت سرعت های کروز مختلف بین هلیکوپترها و هواپیماهای بال ثابت ، نیروها در فرمیشن ها و مسیرهای جدا پرواز می کردند و هواپیماهای بال ثابت با ایجاد تاخیر در پروازشان و حرکت های زیگزاگ در مسیر سرعتشان را متعادل می کردند.  

فرمیشن هواگردها در مسیر نفوذ به ویتنام شمالی

وظیفه کمبت تالون ها ناوبری نیروهای نجات، فرماندهی هوایی و درگیری با اهداف بود. HH-53C ها وظیفه پشتیبانی تیم ها و خروج زندانیان را داشتند. HH-3E برای انتقال تیم تهاجمی ، اسکای ریدر ها برای پشتیبانی هوایی نزدیک، فانتوم ها برای گشت زنی برای مقابله با هواپیماهای دشمن و F-105G Wild Weasel ها برای سرکوب پدافند زمین به هوای دشمن در نظر گرفته شدند.

هلیکوپتر HH-3E که در عملیات حامل تیم بلوبوی بود

در 24 سپتامبر منور تاریخ عملیات در اکتبر را به وزیر دفاع ملوین لیرد پیشنهاد کرد ولی در کاخ سفید کسینجر تاریخ ماموریت را به دلیل اینکه نیکسون در واشنگتن حضور ندارد و نمی تواند برای تایید ماموریت جزییات ماموریت را مطلع شود از تاریخ مشخص شده اکتبر به تاخیر انداخت. این تاخیر می توانست محرمانه بودن ماموریت را به خطر اندازد ولی همچنین می توانست آموزش های بیشتری را به همراه داشته باشد و تجهیزات دید در شب جدید نیز می توانست به ماموریت اضافه شود و شناسایی زندان نیز کامل تر شود.
بین 10 تا 18 نوامبر تیم JCTG به پایگاه تاخی در تایلند رفتند و کمبت تالون ها نیز تا 14 نوامبر در این پایگاه حاضر شدند. در روزهای آینده تجهیزات تیم JCTG نیز به همراه هلیکوپترهای UH-1 از اگلین به تایلند منتقل شدند. در 18 نوامبر نیکسون با انجام ماموریت موافقت کرد.
بعد از جمع شدن نیروها و تجهیزات همه منتظر اعلام گروه اول هواشناسی مستقر در پایگاه هوایی تان سون نات در ویتنام بودند تا هوای مناسب برای ماموریت پیش بیاید. در 18 نوامبر طوفان پستی فیلیپین را در نوردید و به سمت هانوی به پیش رفت. گروه هواشناسی به علت طوفان پستی آب و هوای بدی را برای خلیج تونکین در 21 نوامبر پیش بینی کرد که از پشتیبانی ناو هواپیمابر از گروه ممانعت می کرد. حضور جبهه هوای سرد نیز در منطقه پیش بینی می شد که بیان می کرد شرایط در ناحیه هدف در 20 نوامبر تقریبا خوب خواهد بود و امکان ناوبری از روی لائوس برای پرواز در ارتفاع پایین هواگردهای نفوذی وجود دارد. یک پرواز شناسایی در بعد از ظهر 20 نوامبر که توسط یک RF-4C انجام شد و یکی از سرنشینانش یک متخصص هواشناسی بود نیز این پیش بینی را تایید کرد. به همین دلیل منور تصمیم گرفت که ماموریت را 24 ساعت زودتر شروع کند تا اینکه آن را 5 روز به تاخیر بیاندازد.
او در 15:56 به وقت محلی 20 نوامبر فرمان ابتدایی آغاز عملیات را صادر کرد. به دنبال بریفینگ کوتاهی ، منور و کارکنانش به سمت دا نانگ که مقر مرکز کنترل هوایی تاکتیکی نیروی هوایی بود پرواز کردند. سایر خدمه شرکت کننده در ماموریت نیز به سمت مقر هواپیماهایشان حرکت کردند.

نیروهای ویژه آماده پرواز با هلیکوپتر

در ساعت 10 نیمه شب 20 نوامبر 1970 هواپیماها از 5 پایگاه هوایی در تایلند و یک پایگاه هوایی در ویتنام جنوبی برخواستند. کمبت تالونی که فرمیشن A-1 ها را اسکورت می کرد از فرودگاه تاخلی در 22:25 دقیقه بلند شد و کمبت تالون دوم نیم ساعت بعد از آن به علت اخلال در یکی از موتورها پرواز کرد. در ساعت 23:07 هواپیماهای HC-130P برای سوختگیری منطقه ای به همراه هلیکوپترها از اودورن بلند شدند. اندکی بعد از نیمه شب اسکای ریدرها از پایگاه هوایی ناخون فانوم تایلند به هوا برخواستند. هلیکوپترها در شمال لائوس با توده ابرهای ضخیمی برخورد کردند و برای سوختگیری هوایی به ارتفاع 7 هزار پایی رفتند. مسیر پرواز یک کریدور پروازی به عرض 10 کیلومتر بود. ناوبرهای کمبت تالون وظیفه داشتند که فرمیشن را در مرکز کریدور نگه دارند.
سرعت لازم برای فرمیشن ها برای هلیکوپترها 105 نات (194 کیلومتر بر ساعت) و برای اسکای ریدرها 145 نات (269 کیلومتر بر ساعت) بود که توسط کمبت تالون ها تنظیم می شد. حالت نزدیک به زمین در رادار  AN/APQ-115 TF/TA ناوبری کمبت تالون ها تنها تغییرات ارتفاع را در بیشترین سرعت تا 160 نات محاسبه می کرد که خارج از پارامترهای مشخص شده برای ماموریت بود و محدوده نزدیک به زمین در جنگل به راحتی قابل شناسایی نبود. همه این مشکلات با استفاده از پاد خارجی FLIR نصب شده بر روی کمبت تالون ها که می توانست رودها و دریاچه ها را به راحتی تشخیص دهد حل شد.
فرمیشن با استفاده از ناهمواری های کوهها به جنوب غربی ویتنام شمالی نزدیک می شد و خود را از دید رادارهای آنها مخفی می کرد. در همین حال هواپیماهای نیروی دریایی در ساعت 1:00 صبح 21 نوامبر با بر خواستن از ناوهای هواپیمابر اوریسکانی و رنجر اقدام به پرواز کردند که بزرگترین عملیات شبانه هوایی در طول جنگ ویتنام بود. در ساعت 1:52 دوازده A-7 Corsair و A-6 Intruder در سه مسیر وارد آسمان ویتنام شمالی شدند و اقدام به شبیه سازی یک حمله را کردند. در خلیج تونکین 24 فروند هواپیمای دیگر اقدام به پشتیبانی و حفاظت کردند.  عملیات با اشباع کامل رادارهای ویتنام شمالی ادامه یافت.

هواپیمای A-7 در عرشه ناو هواپیمابر رنجر

فرمیشن برای مدت 13 دقیقه ناخواسته در معرض رادارهای پیش اخطار موجود در ناسان در شمال ویتنام قرار گرفت ولی به دلیل حملات ایزایی و انحرافی موقعیت فرمیشن در امان ماند. تیم نجات وارد دره رد ریور در ارتفاع 150 متری شد تا بتواند دید خوبی نسبت به منطقه بدست بیاورد. فرمیشن هلیکوپترها به نقطه ابتدایی مورد نظر رسید در حالی که اسکای ریدرها همانطور که برنامه ریزی شده بود تنها 2 دقیقه قبل از آنها قرار داشتند. تیم تهاجمی موجود در هلیکوپتر HH-3E برای فرود خود را آماده کرد. به همراه او بقیه تیم های تهاجمی نیز اقدام به فرود کردند.
در ساعت 2:18 کمبت تالون اول با نام Cherry 01 فرمان حمله را با رمز آلفا آلفا آلفا به همه هواپیماها ابلاغ کرد. سپس ارتفاع خود را به 150 متری رسانید و اقدام به پرتاب دو بمب صوتی در جنوب و جنوب شرقی سون تای نمود. سپس هلیکوپتر HH-3 با سلاح مینی گان خود اقدام به شلیک به برج های نگهبانی نمود. چری وان سپس با موفقیت دو نشانه گذار زمینی ناپالم  را به عنوان مرجعی برای هواپیماهای A-1 پرتاب کرد و آنگاه منطقه هدف را به مقصد آسمان لائوس ترک کرد تا بتواند با هدایتگرهای تعیین جهت UHF به هدایت سایر هواگردها بپردازد.
هلیکوپترهای تهاجمی با بادهای شدید مواجه شدند که باعث شد فرمیشن آنها 140 متر مانده به سمت راست مسیر در نظر گرفته شده برای آنها شکسته شود. برای مدتی آنها به سمت یک ساختمان اشتباه راه افتادند ولی پس از مدتی راه خود را تصحیح کردند. هلیکوپتر HH-3E که حامل تیم بلوبوی بود نیز به اشتباه در مکان دیگری فرود آمد و مشاهده کرد که محوطه مورد انتظار کوچکتر از مقدار مورد نیاز است. در آن وقت تیم بلوبوی همانطور که قبلا تمرین کرده بودند از همه دریچه های هلیکوپتر شروع به شلیک کردند. خلبان پس از آنکه متوجه اشتباه خود شد هلیکوپتر را بلند کرد و به سمت نقطه اصلی پیش رفت. به غیر از این اشتباه پیش آمده، درختانی که بیش از اندازه پیش بینی شده بلندتر بوند باعث شد هلیکوپتر در محوطه زندان با زمین برخورد کند. با اینکه یکی از نیروها که مسئول تیربار کنار در بود از هلیکوپتر سقوط کرد ولی تنها تلفات این حادثه مهندس پرواز هلیکوپتر بود که زانویش شکسته شده بود. کاپیتان ارتشی ریچارد میدوس از یک بلندگوی دستی برای اعلام حضور خود به اسیران مورد انتظار استفاده کرد. در همین حال تیم حمله که به چهار گروه تقسیم شده بود با یک یورش خونین و سریع محافظین زندان را کشتند و آنگاه به جستجو در 5 بلوک زندان به دنبال اسیران گشتند. در 2:19 تیم گرین لیف که هلیکوپتر اولی را در حال فرود دیده بودند در جنوب منطقه و باز هم در مکانی اشتباه پیاده شدند که در واقع آن مکان سربازخانه زندان بود. بلافاصله به آنها اخطار داده شد و تیم پشتیبانی با سلاح های سبک و نارنجک به مدت 8 دقیقه به درگیری با مدافعان پرداختند. هواپیماهای A-1 نیز تیم گرین لیف را با استفاده از بمب های فسفر سفید که بر روی آنجا می ریختند پشتیبانی کردند. تیم گرین لیف دوباره سوار هلیکوپتر خود شد و به مکان صحیح فرود خود برگشت.

بقایای هلیکوپتر HH-3E که در هنگام فرود با زمین برخورد کرد

خلبان HH-53 دومی که اشتباه ناوبری در هلیکوپترهای قبلی را دیده بود با یک چرخش سریع به سمت زندان رفت. او وقتی که هلیکوپتر تیم تهاجمی را خالی دید نقشه گرین را به اجرا در آورد که در این نقشه تیم گرین لیف قادر به ادامه کار نبود. تیم ردواین در بیرون محوطه زندان سون تای پیاده شدند و به سرعت نقشه ای که برای آن آموزش دیده بودند را به اجرا گذاشتند.

طرح گرافیکی از خروج نیروهای ویژه برای حمله

کمبت تالون دوم که در غرب بلک ریور در حال گشت بود به محض شنیدن درخواست کمک از تیم های زمینی با ایجاد اغتشاش در ارتباطات رادیویی نیروهای ویتنامی یک خط رادیویی امن را با پست مرکزی فرماندهی در دانانگ ایجاد کرد.
بعد از یک جستجوی سرتاسری تیم بلوبوی فهمید که هیچ اسیر جنگی در زندان وجود ندارد. به پست فرماندهی با کد رمز این خبر داده شد. در همین حال تیم های تخریب یک دکل برق رسانی را نابود کردند و این کار منجر به قطع شدن برق غرب ناحیه سون تای شد که زندان نیز در آن منطقه قرار داشت. به اسکای ریدرها دستور داده شد که به سمت کاروان خودروهایی که به سمت زندان در حال حرکت بودند حمله کنند. قبل از اینکه کاروان به نزدیکی زندان برسد تیم ردواین با ایجاد آتش به وسیله راکت های ضد تانک M72 بر روی کاروان، آن را متوقف کرد.  
در 2:28 اپراتورهای جنگ الکترونیک کمبت تالون شماره دو دریافتند که رادارهای کنترل آتش فن سانگ سیستم SAM-2 متعلق به ویتنام شمالی در حال فعال شدن است. شلیک موشک های سام به سمت تیم نجات از 2:35 آغاز شد و 36 موشک به سمت تیم هواگردها پرتاب شد. یکی از F-105 های وایلد ویزل بر اثر انفجار موشک در نزدیکی آن دچار صدمه شد و به پایگاه برگشت. جایگزین او نیز 6 دقیقه بعد از آن به علت موشک به شدت دچار صدمه شد. 20 موشک سام نیز به سمت هواپیماهای بلند شده از ناوهای هواپیمابر شلیک شد که همه به خطا رفتند. دو هواپیمای MiG-21 که در پایگاه هوایی پوک ین در حالت آلرت بودند با اینکه چندین بار از آنها درخواست شلیک شد هرگز اجازه شلیک پیدا نکردند.

تجهیزات باقیمانده از نیروهای آمریکایی در عملیات

هلیکوپترها در ساعت 2:48 آماده سوارکردن تیم ها شدند. حمله تنها 27 دقیقه طول کشیده بود که در برنامه ریزی حدود 30 دقیقه وقت برای آن پیش بینی شده بود. تنها یکی از نیروهای تیم ردواین بر اثر تیراندازی دشمن زخمی شده بود. یکی از هلیکوپترها به اشتباه یکی از هواپیماهای پشتیبانی را میگ فرض کرد که هواپیمای KC-135 به آنها اطمینان داد که هیچ میگی در منطقه حضور ندارد. فرمیشن حمله در ساعت 3:15 از ویتنام شمالی خارج شد و در 4:28 به پایگاه مادر رسید. خدمه F-105 صدمه دیده مجبور به خارج شدن از هواپیما در فضای لائوس شدند و هواپیمای آنها بعد از برخورد با زمین آتش گرفت. سرنشینان هواپیمای سقوط کرده توسط هلیکوپترهای نجات که در حال برگشت بودند نجات یافتند.

فرماندهان عملیات در دیدار ریچارد نیکسون

این ماموریت با اینکه از نظر فنی بسیار خوب انجام شده بود ولی از نظر اطلاعاتی یک شکست اطلاعاتی برای ایالات متحده بود که این امر منجر به تغییراتی در دستگاه های اطلاعاتی آن شد.

پچ حمله به زندان سون تای

به اعضای تیم های شرکت کننده در حمله مدال های مختلفی از جمله مدال اقدام قهرمانانه داده شد.

محوطه زندان سون تای در سال 1998
 

منابع

http://en.wikipedia.org/wiki/Operation_Ivory_Coast

http://www.modernforces.com/veteran_pat_st_clair.htm

http://blog.refactortactical.com/the-son-tay-raid-operation-kingpin/

با تشکر از دوست عزیز و گرامی جناب RezaKiani بابت پیشنهاد این موضوع

همه حقوق متعلق به نویسنده و مترجم و وبسایت میلیتاری می باشد

براوو تو زیرو (Bravo Two Zero) علامت مخابراتی بود که 8 نفر از نیروهای SAS ارتش بریتانیا مستقر عراق در زمان عملیات طوفان صحرا در ژانویه 1991 از آن استفاده می کردند. مطابق با گفته های یکی از اعضای این گشت وظایف آنها شامل جمع آوری اطلاعات، پیدا کردن یک موقعیت پوششی مناسب و ایجاد یک پست دیدبانی بر راه اصلی تدارکات عراقی ها بین بغداد و شمال غربی عراق بود در حالی که نفر دیگری از این گروه ماموریت آنها را نابود سازی لانچرهای موشک اسکاد عراقی  در یک مسیر 250 کیلومتری اعلام کرد.

اعضای SAS بر روی خودروی لندروور 110

این گشت موضوع چندین کتاب بود. بعضی مانند  Bravo Two Zero (1993) وThe One That Got Away (1995)  نوشته اعضای تیم گشت بودند و بعضی مانند Eye of the Storm (2000) اثر پیتر رتکلیف فرمانده هنگ SAS نوشته سایرین بودند.

در ژانویه 1991 در مقدمه حمله زمینی نیروهای ائتلاف به عراق اسکادران 22ام  نیروهای SAS در یک پایگاه عملیاتی در عربستان سعودی مستقر شدند. این اسکادران شامل تعدادی از تیم های نفوذ در عمق دشمن بودند که در گشت های 8 نفره تقسیم بندی شده بودند. سه تیم از این اسکادران به نام های براوو وان زیرو ، براوو تو زیرو و براوو تری زیرو نام داشتند.

اعضای گروه براوو تو زیرو شامل افراد زیر بودند:

گروهبان استیون بیلی میچل با نام مستعار اندی مک نب فرمانده تیم

گروهبان وینسنت دیوید فیلیپس

سرجوخه کریس گئوردی رایان با نام مستعار کولین آرمسترانگ

سرجوخه رابرت دیگر پرینگ

سرباز رابرت گسپر کنسیگلیو

سرباز جان لگس لین

سرباز مالکوم گراهام مک گون

سرباز مایک کیوی کوبورن

اعضای تیم براوو تو زیرو قبل از اعزام به داخل عراق( افراد با صورت معلوم کشته شدند)

در شب 22 ژانویه گشت براوو تو زیرو به همراه خودرو های لندرور 110 توسط هلیکوپترهای شینوک نیروی هوایی سلطنتی وارد آسمان عراق شدند.

هلیکوپترهای شینوک آماده برای انتقال تیم SAS به داخل خاک عراق

بنابر یک تصمیم بد آنها تصمیم گرفتند که از خودروها استفاده نکنند. بر طبق گفته های میچل تیم حدود 12 کیلومتر را در شب اول برای رسیدن به مکان پست دیدبانی پیاده رفت. ولی بقیه رقم های متفاوتی را ذکر کرده اند.

استیون میچل فرمانده تیم

هم رایان و هم میچل بیان کردند که وزن بالای تجهیزاتشان آنها را مجبور کرد که به سختی به مکان پست دیدبانی برسند و تجهیزات اضافی را در نوبت های چهار نفره جابجا کنند. بدین گونه که با خالی قدم زدن 4 نفر دوم چهار نفر اول تجهیزات را حمل می کردند و برعکس. بعد از مدتی که از رسیدن آنها به خاک عراق می گذشت لین فهمید که آنها در برقراری تماس با مرکز دچار مشکل شدند و نمی توانند با رادیوی بیسیم  تماس برقرار کنند. رتکلیف بعدها میچل را به عنوان رهبر دسته مقصر خرابی رادیو دانست چون وظیفه او بود که از سالم بودن رادیو مطمئن شود.

بیسیم PRC319 مجهز به رمز کننده پیام در اختیار SAS

در بعد از ظهر 24 ژانویه گشت با یک گله گوسفند و یک چوپان مواجه شد. از ترس اینکه گروه به خطر بیافتد آنها تصمیم گرفتند که عقب نشینی کنند و تجهیزات اضافی را رها کنند. همین که آنها آماده برگشتن شدند صدایی شنیدند که به سمت آنها نزدیک می شد و شبیه به تانک بود. آنها موقعیت دفاعی گرفتند و راکت های لاو خود را مسلح کردند و آماده شدند که او نزدیک تر بیاید. بعد از نزدیک تر شدن آنها فهمیدند که آن شی یک بولدوزر بود که با دیدن آنها راه خود را عوض کرده بود. با فهم این مطلب که آنها الان به یقین در معرض خطر قرار دارند سریع از موقعیت خود خارج شدند. اندکی بعد یک درگیری بین آنها و نیروهای عراقی در گرفت. هنوز مشخص نشده است که نیروهای عراقی از چوپان موضوع را فهمیده اند یا از راننده بولدوزر. روایت های افراد در مورد این تیر اندازی فرق دارد بعضی ها حتی از حضور یک نفربر زرهی و تیربار دوشکای عراقی در تیر اندازی خبر داده اند. رایان تخمین زد که در حدود 70 تیر در این تیراندازی شلیک کرده باشد.

دستورالعمل استاندارد عملیاتی بریتانیا در این چنین مواقعی که حالت اضطراری پیش می آید و تماس رادیویی وجود ندارد این است که تیم گشتی باید به مکان اولیه نفوذ برگردد و در آنجا منتظر هلیکوپتری که هر 24 ساعت یک بار می آید باشد. این نقشه با موقعیت یابی ناصحیح مکان فرود اولیه همراه شد. گروه به نقطه بلند شدن اضطراری رسید ولی از هلیکوپتر هیچ خبری نشد. رتکلیف بعدها اعلام کرد که این اتفاق به دلیل بیماری خلبان بود که بعد از برگشت از ماموریت کناره رفته بود. به دلیل خرابی رادیوی اضطراری که تنها به آنها امکان ارسال پبام می داد و هیچ پیامی را دریافت نمی کرد آنها نفهمیدند که در حالی که در تلاش برای ارتباط با مرکز بودند یکی از خلبانان آمریکایی صدای آنها را شنیده بود. خلبان جت از مشکل آنها آگاه شد ولی نمی توانست آنها را جابجا کند. سورتی های پروازی زیادی به آخرین مکان شناخته شده آنها و مسیر احتمالیشان فرستاده شد تا بتوان مکان آنها را مشخص کرد و به نجات آنها پرداخت.

دستورالعمل استاندار عملیاتی بیان می کند که قبل از نفوذ هر تیمی به پشت خطوط دشمن یک مسیر خروجی باید برنامه ریزی شود که اعضای گشت بدانند در صورتی که از هم جدا شدند و یا مشکلی افتاد به کجا بروند. نقشه های اولیه تیم گشتی بیان می کرد که یک مسیر خروجی در سمت جنوب به سمت عربستان سعودی وجود دارد. مطابق با گزارشات روزانه SAS در آن موقع در 24 ژانویه یک پیام از فرستنده علامت دهی تاکتیکی (TACBE) تیم گشت دریافت شد. این فرض منطقی بود که آنها در حال حرکت به سمت جنوب هستند. ولی در حقیقت تیم گشت در حال حرکت به سمت شمال غربی و مرزهای سوریه بود. کوبورن در این باره اعلام کرد که در موقع طرح ریزی حمله سوریه با حرکت به سمت مرزهایشان موافق بود و دستور فرماندهان نیز همین بود.

بیسیم تاکتیکی TACBE در اختیار تیم

مطابق گفته های رتکلیف تغییر نقشه همه تلاش های نیروهای ائتلاف را برای پیدا کردن مکان آنها و نجاتشان خنثی کرد. میچل همچنین به علت خودداری از بکار گرفتن خودروها در ماموریت مورد سرزنش گروه قرار گرفت چرا که می توانست برای خارج شدنشان بسیار بکارشان بیاید. یک تیم مشابه نیز که ماموریتشان انجام شده بود با خودروهای لندرورشان محل را ترک کرده بودند.

لندروور 110 مورد استفاده تیم های SAS

در شب 24 ژانویه در حالی که میچل تلاش می کرد با چراع تاکتیکی با یکی از هواپیماهای ائتلاف تماس بگیرد تیم گشت بطور اشتباهی به دو گروه تقسیم شد و از هم جدا شد.در حالی که بقیه منتظر پاسخی از چراغ تاکتیکی بودند فیلیپس، رایان و مک گون به مسیرشان در دل تاریکی ادامه دادند. هیچ کدام از دو گروه از دستورالعمل های استاندارد قرار ملاقات که آن را آموزش دیده بودند پیروی نکردند و هر دو بطور مستقل به سمت مرزهای سوریه به راه افتادند.

اسلحه M-16 به همراه نارنجک انداز M203

بعد از جدایی فیلیپس، رایان و مک گون مجهز به تفنگ های M16 به همراه نارنجک انداز های M203 بودند و تپانچه برونینگ نیز همراهشان بود. همچنین یک فرستنده علامت دهی تاکتیکی و دوربین دید در شب نیز به همراه داشتند. میچل، پرینگ، لین، کونسیگلو و کوبورن نیز مجهز به سلاح های ذکر شده به همراه تیربار مینیمی و GPS بودند.

تیربار مینیمی Minimi

در عصر 25 ژانویه رایان ، مک گون و فیلیپس محلی که در طول روز در آن بودند را ترک کرده و به سمت شمال حرکت کردند. فیلیپس که از سرما زدگی (Hypothermia) رنج می برد قادر به حمل اسلحه خود نبود و آن را به مک گون داد. همیطور که ادامه می دادند شرایط فیلیپس بدتر می شد و سرانجام به نقطه ای رسید که رنگ دستانش همرنگ دستکشش سیاه شد و شروع به فریاد زدن های بلند کرد. سرانجام فیلیپس تماسش را با دو نفر دیگر هم گروهش از دست داد و اندکی بعد درگذشت. رایان و مک گون 20 دقیقه به دنبال فیلیپس گشتند و سپس تصمیم گرفتند بدون او به راهشان ادامه دهند. سرجوخه وینس فیلیپس بعد از 19 سال خدمت در ارتش و 8 سال خدمت در SAS در 36 سالگی از سرمازدگی درگذشت.

'گروهبان وینسنت فیلیپس بر اثر سرمازدگی جان باخت

در میانه روز 26 ژانویه رایان و مک گون با یک چوپان بز که به دنبال بزش می دوید مواجه شدند. مک گون تصمیم گرفت که همراه پیرمرد به دنبال یک خودرو برود ولی رایان تصمیم گرفت همانجا بماند و منتظر باشد. مگ گون به همراه چوپان 4 ساعت قدم زد تا اینکه با یک خودروی تویوتا لندکروزر مواجه شد. پیرمرد به سمت خودرو دوید و مک گون که دید او در حال فرار است او را به قتل  رساند. خودرو توسط چند مرد مسلح هدایت می شد و مک گون که مهمات اضافی را فراموش کرده بود توسط آنها دستگیر شد.

در طول عصر 26 ژانویه گروه میچل در حالی که کونسیگلیو وانمود به زخمی شدن می کرد و کنار جاده ایستاده بود در پی ربودن یک خودرو بودند. آنها یک تاکسی را ربودند و آن را تا محل یک ایست و بازرسی رساندند. در مورد سرنشینان تاکسی صحبت های اعضای گروه متناقض است. بعضی به آزاد کردن همه اذعان کرده اند و گروهی گفته اند که راننده آنها را تا ایست و بازرسی رسانده است.

سرباز کونسیگلیو در اثر تیراندازی کشته شد

در صبح 27 ژانویه بین آنها و سربازان و مردم عادی درگیری رخ داد. کونسیگلو تیر خورد و کشته شد. لین با شنا کردن در رود فرات دچار سرما زدگی شد و او نیز جان باخت.

سرباز جان لین در هنگام شنا در رود فرات جان باخت

سایر اعضای گروه نیز به تبادل آتش با سربازان پرداختند که کوبورن در این تبادل آتش زخمی شد و سایر افراد نیز سرانجام دستگیر شدند.

میچل ادعا کرد که اعضای دستگیر شده بارها شکنجه و بازجویی شدند ولی مک گون ادعاهایی مانند کشیدن دندان و سوزاندن با اجاق را منکر شد و تاکید کرد که بازجویی انجام شده بدون اعمال فیزیکی ملموس و مشهود بوده است. تصاویر خبرنگاران از لحظه آزادی آنها شامل هیچ جراحت ملموسی نبود و صلیب سرخ نیز آنها را در یک وضعیت خوب توصیف کرد.

 آنها قبل از آزادی در ابوغریب زندانی بودند و بعد از آتش بس آزاد شدند.

برای اقدامات میچل در طول عملیات برای وی مدال اقدام برجسته (لیاقت) (Diatinguished Conduct Medal) در نظر گرفته شد در حالی که برای آرمسترانگ و دو نفر دیگر از اعضای گشت مدال نظامی تعلق گرفت.

میچل برنده جایزه

رایان طولانی ترین فرار تاریخ SAS را با حدود 290 کیلومتر رقم زد که بیشتر از فرار جک سیلیتو از صحرا در سال 1942 بود.

کریس رایان رکورد طولانی ترین فرار SAS را در اختیار دارد

منابع

http://en.wikipedia.org/wiki/Bravo_Two_Zero

Damien Lewis, Zero Six Bravo, 60 Special Forces. 100000 Enemy. The Explosive True Story, Quercus Publishing Plc 2013

ANDY MCNAB, Bravo Two Zero, BANTAM PRESS,1993

تمامی حقوق متعلق به نویسنده و مترجم و وبسایت میلیتاری می باشد.

ضمن تشکر  از دوست عزیز جناب DESERTHAWK  ، تصاویر و تاپیک منتقل شد // MR9

گروهبان نچشون موردخای واچسمن (Nachshon Mordechai Wachsman) متولد 1975 یک سرباز اسرائیلی بود که در 8 اکتبر 1994 توسط اعضای گروه حماس ربوده شد و برای مدت 6 روز اسیر این گروه باقی ماند.

او یک شهروند دوگانه آمریکایی و اسرائیلی بود که در قدس بزرگ شده بود. او فرزند سوم از یک خانواده 9 نفره بود. واچسمن برای واحد کماندویی مخصوص تیپ گولانی داوطلب شده بود و در حال انجام خدمت در آن بود.

گروهبان نچشون واچسمن سرباز تیپ گولانی

در طول مدت مرخصی در خانه او برای انجام یک دوره آموزشی یک روزه در شمال فلسطین اشغالی فرا خوانده شد و شب یکشنبه بعد از عید شبات آماده عزیمت به محل خدمت خود شد. سپس برای عزیمت به آنجا در کنار بزرگراه اصلی منتظر سوار شدن به اتوبوس یا سواری بین راهی شد که عملی عادی برای سربازان اسرائیلی در قدس است.

[url=http://gallery.military.ir/albums/userpics/10225/2~6.jpg][/url]

سوار شدن به خودروهای شخصی امری عادی در قدس است

ماموران اطلاعاتی بعدا گزارش دادند که واچسمن وارد یک خودرو شخصی شد که در آن شبه نظامیان حماس در لباس های یهودی قرار داشتند. محمد ضیف بعدها بیان کرد که او فرمانده عملیات برای ربایش واچسمن بوده است.

در 11 اکتبر 1994 یک نوار ویدئویی پخش شد که در آن واچسمن در حالی که دست ها و پاهایش بسته بود روی صندلی قرار داشت. همچنین یک مرد در حالی که صورتش را با چفیه بسته بود در حال نشان دادن کارت شناسایی واچسمن بود.

نوار ویدئویی که در آن واچسمن نشان داده شد

سپس واچسمن شروع به حرف زدن کرد: من توسط گروه حماس ربوده شده ام. تقاضای آنها آزادی شیخ احمد یاسین و 200 نفر دیگر از زندان های اسرائیل است. اگر تقاضای آنها برآورده نشود آنها مرا در ساعت 8 شب جمعه اعدام خواهند کرد.

در همین حین نیروهای امنیتی اسرائیل جهاد یرمور راننده خودرویی که واچسمن با آن ربوده شده بود را دستگیر کردند. در بازجویی از یرمور آنها فهمیدند که واچسمن در روستای بئر نبله که در کنترل اسرائیلی ها بود و تنها 10 دقیقه از خانه واچسمن در منطقه راموت در همسایگی قدس قرار داشت نگهداری می شود. اسحاق رابین نخست وزیر اسرائیل دستور یک عملیات نجات را صادر کرد.

در جمعه 14 اکتبر اسحاق رابین، شیمون پرز و یاسر عرفات که کاندیدای جایزه صلح نوبل بودند در مورد این حادثه مورد سوال خبرنگاران قرار گرفتند. اسحاق رابین در جواب گفت که فرآیند صلح ممکن است شامل ریسک هایی حساب شده نیز باشد. عرفات نیز قول داد همه تلاش خود را برای سالم برگرداندن واچسمن به کار گیرد.

[url=http://gallery.military.ir/albums/userpics/10225/4~5.jpg][/url]

تیم کماندویی سایرت متکال که برای عملیات انتخاب شده بود

در ساعت 8 شب که مهلت مقرر در حال اتمام بود عملیات نجات توسط واحد کماندویی سایرت متکال انجام شد. این طور تصور شد که واچسمن در پشت یک در آهنی قرار دارد ولی در حقیقت آن در یک در فولادی ضخیم بود. آنها در انتخاب مقدار مواد لازم برای ورود به داخل خانه اشتباه کردند و در باز نشد. با شنیدن صدای انفجار عنصر غافلگیری از بین رفت. به محض اینکه تیم برای ورود به داخل خانه تلاش کرد آتش سنگینی نیز از سوی گروگان گیران به سمت آنها روانه شد. سردسته تیم نجات  به نام نیر پوراز (Nir Poraz) در درگیری کشته شد و 10 نفر از سربازان اسرائیلی زخمی شدند.

نیر پوراز فرمانده تیم اصلی که در درگیری کشته شد

تیم اصلی به همراه تیم پشتیبان به سمت 3 گروگان گیر شروع به تیراندازی کردند که در نتیجه گروگان گیران کشته شدند. سپس تیم وارد اتاقی که گروگان در آن قرار داشت شد ولی پس از ورود مشاهده شد که واچسمن توسط گروگان گیران اعدام شده است.

جهاد یرمور محاکمه و به جرم مشارکت در قتل واچسمن به زندان محکوم شد ولی در سال 2011 به همراه تعداد زیادی از زندانیان دیگر با گیلعاد شالیت معاوضه و آزاد شد.

منابع

Mayn Katz, Song of Spies,  p 218-219

http://en.wikipedia.org/wiki/Kidnapping_and_murder_of_Nachshon_Wachsman

همه حقوق متعلق به گردآورنده و www.military.ir است

لطفا فقط از نظر نظامی به موضوع نگاه کنید.

بعد از چند سری حملات سنگین تروریست های داعش، فرودگاه طبقه در شمال سوریه همچنان مقاومت میکند. طبقه چهارمین پایگاه نظامیی بود که توسط داعش مورد حمله برق اسا قرار گرفت.

همچون تیپ ۹۳، این پایگاه نیز زیر حمله‌ی راکت لانچر های غنیمتی از گردان ۱۲۱ و تیپ ۹۳ بود، هرچند تصرف گردانهای ۱۲۱ و ۹۷ و تیپ ۹۳ به سادگی اتفاق افتاد، عناصر داعش به تله‌‌ی پیش‌بینی شده توسط نیروهای طبقه افتادند. نتیجتا، داعش تنها تعدادی ساختمان و یک سلاح ضد هوایی به دست اورد...

مشکل کار عناصر داعش، در اسمان بود! هرچند به نظر میرسید که داعش حداقل بر روی زمین غیر قابل شکست‌است، اما به دلیل شکافی که در توانایی های دفاع هوایی اونها وجود داره، باعث شده که ارتش سوریه بتونه به خوبی با استفاده از نیروی هوایی به اجرای اتش بر علیه اونها بپردازه و حتی توانست نیروی کمکی و تجهیزات هم به طبقه منتقل بکنه که حکایت از امکان ایجاد برتری بر داعش، با کمک نیروی هوایی داره...

نیروی هوایی، نه تنها در دفاع از پایگاه کمک کرد، که حتی توانست حملاتی را نیز بر علیه داعش به اجرا بگذارد. البته حمله‌ی اولیه‌ی داعش توسط میدان های مین دفع شده و سپس سرکوب نیروها با اجرای اتش بر روی این عناصر ادامه پیدا کرد. نیروهای داعش توی فضای باز و بدون سرپناه بودند که اونها رو به سیبل تیراندازی جنگنده های سوری تبدیل کرد. میگ ۲۱ های این پایگاه نیز در باند پروازی ۳ کیلومتری فرودگاه کاملا عملیاتی بودند و توانستند به اجرای عملیات بپردازند.

[url=http://gallery.military.ir/albums/userpics/10262/tbg_Resust_03.png][/url]

همچنین خودرو ها و تجهیزات موتوریزه‌ی داعش نیر برای اولین بار به بالگرد های غزال SA-342 سوریه کاربرد پیدا کردند و  این بالگرد که تنها به راکت های ضد تانک با سنسور های گرمایاب میباشند، پرواز هایی برای سرکوب خودرو های داعش داشتند. به نظر میرسد که این هلیکوپتر و موشک های ضد تانکش، کاربرد خوبی در بیابان های طبقه پیدا کرده اند.

[url=http://gallery.military.ir/albums/userpics/10262/tbg_Resust_04.png][/url]

[url=http://gallery.military.ir/albums/userpics/10262/tbg_Resust_05.png][/url]

و البته همراهی این بالگرد ها توسط بالگرد های سنگین تر میل ۲۵ که به راکت های غیر هدایت شونده و بمب های رها شونده مجهز بودند.

[url=http://gallery.military.ir/albums/userpics/10262/tbg_Resust_06.png][/url]

من همیشه معتقد بودم که نیروهای داعش، تا زمانی که به تسلیحات ضد هوایی مجهز نشدن، کوچیکترین شانسی برای جنگیدن با تجهیزات هوایی ندارن و تجهیزاتی که از هوا اونها رو میزنه، میتونه هر محلی رو به قتل‌گاه عناصر داعش تبدیل بکنه....

پایگاه(فرودگاه) طبقه، محل بسیار محمی برای داعش هستش. سقوط این پایگاه، ورود عمیق تر داعش به سوریه رو راحت تر میکنه و صد البته بعد از این پایگاه، کسی بین داعش و تصرف فرودگاه تدمور و بعدش فرودگاه TF که ناوگان سوخو ۲۴ های سوریه در اون هستن قرار نمی‌گیره.

بر اساس اخبار، طبقه ۱۲ اسکادران و البته یک اسکادران شناخته نشده‌ی شامل جنگنده های Mig21bi و Mig21MF هستش. همچنین تعدادی میل ۷/۱۸ که بشکه‌های انفجاری را استفاده میکنند و صد البته محل ارسال نیروی کمکی و تجهیزات با پایگاه های اطراف هم هست. این فرودگاه ۸ بانکر انبارهای اسلحه و مهمات، چهار سایت ضد هوایی شامل ۲۴ اسلحه ضد هوایی و  ۵ رادار هستش. این رادار ها، شمال سوریه را از نظر هوایی کنترل میکنند و در صورت از بین رفتنشون، سوریه به طور کامل کنترل هوایی بر اسمان شمال کشور رو از دست میده و نمیتونه تحرکات هوایی رو زیر نظر بگیره.

بنابراین، تجهیزات و امکانات موجود در این پایگاه، از همه نظر به درد داعش میخورن مخصوصا تجهیزات ضد هوایی که شدیدا داعش به اونها نیاز داره.

[url=http://gallery.military.ir/albums/userpics/10262/tbg_Resust_07.png][/url]

تلفات سنگین و نزدیک به ۱۰۰۰ نفره‌ی داعش برای تصرف این پایگاه، بزرگ‌ترین نقطه ضعف داعش که نبود تجهیزات کافی بر علیه تجهیزات پروازی هستش رو بیش از پیش نشون میده و نقش پر رنگ نیروی هوایی در سرکوب تروریست ها رو... با این حال، من فکر نمی‌کنم این دست تجهیزات برای داعش لااقل در عراق که بزرگ‌ترین محل تجهیز این گروه هستش در دسترس باشه، ولی باید دید در خود سوریه چه تجهیزاتی با قابلیت استفاده بر علیه اهداف پروازی وجود داره و برای اونها هرچه سریعتر برنامه ریزی بشه...

مشخصا سیستم های پدافندی مثل سام که فکر میکنم سوریه اونها رو داره...

Senaps

لطفا بعد از خارج شدن از اسکرول، منتقل بشه...

در واقع من این موضوع و شرح حال اون رو رد یا تایید نمی کنم ولی اگر به جزئیات عملیات دقت بشه چیزای زیادی میشه ازش فهمید.

حمله به سرفرماندهی استان کربلا یک عملیات نفوذی بود که در 20 ژانویه سال 2007 توسط کماندوهای شورشی با مشارکت احتمالی ایرانی ها بر ضد مقر مشترک نیروهای آمریکایی و  فرماندهی پلیس عراق انجام شد. این حمله که به دنبال آن 5 سرباز آمریکایی کشته و سه نفر دیگر زخمی شدند، به عنوان برجسته ترین و پیچیده ترین حمله از چهار سال جنگ قبل از آن بود و همچنین به عنوان قابل توجه ترین اقدام در میان اقدامات نادری بود که در آن شورشیان سعی در اسیر کردن سربازان امریکایی کردند.

پس زمینه

از زمان حمله به عراق در سال 2003 استان کربلا شدت درگیری هایی را که سایر نقاط مانند بغداد و استان الانبار داشتند را نداشت. اگرچه کربلا مکان بسیاری از حمله ها بود ولی بطور گسترده ای خالی از هرگونه بمب گذاری هایی بود که در بغداد اتفاق می افتاد و یا جنگ های شهری سنگینی که در فلوجه ، موصل، نجف ، رمادی و سایر نقاط اتفاق می افتاد در آنجا کمتر در جریان بود. تنها دو استثناء قابل توجه وجود داشت. قتل عام عاشورا در مارس 2004 و قیام جیش مهدی به رهبری مقتدی صدر در جنوب عراق این موارد استثنائات بودند. قبل از حمله 20 ژانویه تنها 33 نفر از نیروهای ائتلاف در استان کربلا کشته شده بودند که تنها 1 درصد از تلفات نیروهای ائتلاف در کل عراق بود.

حمله

حمله توسط 9 تا 12 نفر انجام شد که به شکل تیم های امنیتی آمریکایی بودند و توسط خودروهای GMC Suburban که توسط نیروهای امنیتی ایالات متحده استفاده می شدند، سفر می کردند. این افراد همچنین سلاح های آمریکایی به همراه داشتند ، لباس نظامی آمریکایی پوشیده بودند و به زبان انگلیسی صحبت می کردند. مطابق با گفته های یک افسر عراقی تیم عملیاتی توسط یک مرد با موهای بور هدایت می شد. حمله زمانی اتفاق افتاد که نیروهای نظامی آمریکایی آماده شده بودند که مقر را ترک کنند. در حدود 30 سرباز آمریکایی در آن زمان در مقر بودند.

بعد از عبور از 3 نقطه ایست و بازرسی که توسط نیروهای امنیتی عراقی کنترل می شد در حدود ساعت 17:45 تیم عملیاتی خودروهایشان را که حداقل شامل 5 SUV بود در نزدیکی ساختمان مرکز هماهنگی مشترک استانداری پارک کردند. گروه حمله به محض رسیدن به دو دسته تقسیم شدند و تعدادی با خودروهایشان در پشت ساختمان اصلی و عده ای دیگر در روبروی ساختمان اصلی مستقر شدند. کماندوها در ابتدا با استفاده از مواد منفجره دست ساز دو خودروی امنیتی بیرون را آتش زدند. سپس در تلاش برای خلع سلاح دو افسر با استفاده از نارنجک های ترکش زا وارد ساختمان شدند. آنگاه آنها با استفاده از نارنجک و سلاح های کوچک به یک اتاق که آمریکایی ها به عنوان سربازخانه استفاده می کردند یورش بردند. به محض اینکه سربازان داخل اتاق تسلیم شدند آنها برای دستگیری دو سرباز به نام های ستوان جاکوب نوئل فریتز و کاپیتان بریان اسکات فریمن پیش رفتند. آنها دو سرباز دیگر به نام های فالتر و چیسم را نیز در ورودی مقر از یک هامووی زره پوش پیاده کردند. یک سرباز به نام میلیکان در انفجار نارنجک در سربازخانه کشته شد و سه نفر دیگر زخمی شدند. سه هامووی آمریکایی توسط انفجار از بین رفت. هیچ پلیس یا سرباز عراقی در حمله زخمی نشد و کماندوها بطور دقیق آمریکایی ها را هدف می دادند.

در حوالی ساعت 6 عصر عملیات تیم به اتمام رسید و آنها مقر را به همراه زندانیانشان ترک کردند و به سمت استان همسایه یعنی بابل در سمت شرق به راه افتادند. بعد از مدت کوتاهی بعد از عبور از رود فرات کماندوها که توسط هلیکوپترهای آمریکایی دنبال می شدند 4 زندانی خود را کشتند و به همراه خودروها تجهیزات و یک تفنگ رها کردند. سه سرباز بعدا توسط پلیس عراق به همراه گلوله هایی در سینه شان در مکانی به نام ابو الوان نزدیک مهوالی پیدا شدند. سه نفر از آنها مرده پیدا شدند و نفر چهارم با زخمی مرگ آور به یک بیمارستان در آن نزدیکی برده شد.

4 مظنون به شرکت در حمله در 22 ژانویه توسط نیروهای آمریکایی و نیروهای پلیس عراق بازداشت شدند. ازهر الدولیمی به عنوان مغز متفکر عملیات در 18 می توسط نیروهای آمریکایی کشته شد.

ظن شرکت ایران در حمله

مطابق با گفته های دو افسر که اسمی از آنها برده نشده است ، پنتاگون احتمال اینکه این حمله توسط ایرانی ها پشتیبانی شده باشد را بررسی کرده است. در یک سخنرانی در 31 ژانویه 2007 نخست وزیر عراق نوری المالکی بیان کرد که ایران حمله به نیروهای ائتلاف در عراق را پشتیبانی می کند و بعضی از عراقی ها بیان کرده اند که این حمله توسط سپاه قدس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در تلافی ربودن 5 ایرانی از کنسولگری ایران در اربیل توسط نیروهای آمریکایی در 11 ژانویه انجام شده است.

در پاسخ به این گمانه زنی ها حسن کاظمی قمی سفیر وقت ایران در عراق مدارک آمریکایی ها برای اثبات مشارکت ایران در حمله به نیروهای آمریکایی را مسخره عنوان کرد.

رزونامه نگار بیل روگیو بیان کرد که حمله کنندگان ممکن بود تمایل داشته باشند که آمریکایی های ربوده شده را به ایران انتقال دهند.

در جولای 2007 ارتش ایالات متحده بیان کرد که اطلاعاتی که از یک عضو ارشد حزب الله به نام موسی دقدوق که توسط نیروهای آمریکایی دستگیر شده بود رابطه بین سپاه قدس و حمله کربلا را بیان می کند. دقدوق به عنوان رابط بین سپاه قدس و گروه های شیعه ای که حمله را انجام دادند کار می کرد. بر طبق گفته های ایالات متحده دقدوق گفت که گروه شیعه نمی توانست این عملیات پیچیده را بدون پشتیبانی و هدایت سپاه قدس انجام دهد.

منبع

سلام...
توی یک ماه گذشته، کل برنامه هام با عملیات های داعش در عراق، کاملا به هم ریخت!! حتی نتونستم درست درس بخونم واسه امتحانات پایان ترم( البته! بازی های المان عزیز و ایران هم باید بهش اضافه بشه!)

به هر صورت، در روزهایی که خیلی از بچه های میلیتاری و خود من، شب و روز با نگرانی تحولات وحشتناک و عجیب و غریب عراق رو دنبال میکردیم و تقریبا عادی شده بود که تا بیرون می‌رفتیم و بر میگشتیم، به ازای هر ساعت چند تا شهر و روستا به دست داعش افتاده بود، و بعد از فروکش کردن تب داعش تحولات کردستان عراق و بعد جنگ غزه و فوتبال و والیبال به مواردی که هر روز پیگیری میکردیم اضافه شده بود و ما فرصت نداشتیم که دنیا رو درست رصد کنیم از نظر تحولات نظامی، پاکستانی ها عملیاتی بسیار غرور انگیز رو اجرا کردن که به عنوان یه همسایه، میشه گفت لااقل اون قسمت قرار نیست تا چند سال شورشی صورت بگیره و یه مشت تروریست که هیچ پرچم و مسئولیتی ندارن کشور رو به دست بگیرن! ))

توی این تاپیک که متاسفانه خیلی سریع داره جمع میشه، ابتدا سعی میکنم که این یک ماهی که عقب موندیم رو خیلی سریع جبران بکنم و به امروز برسیم و بعد، اخبار رو از امروز به بعد دنبال میکنیم....
 

http://gallery.military.ir/albums/userpics/10262/WarinPakistan_01.jpg

http://gallery.military.ir/albums/userpics/10262/thumb_WarinPakistan_01.jpg]
 

شخصا تا حالا نمی‌دونستم کشوری مثل پاکستان این همه گروه تروریستی هست که بر علیهش میجنگن!! و چه جالب میشه که ما هم از این تحولات و این گروه ها خبر دار بشیم! شاید این اواخر در خصوص ربوده شدن مرزبان هامون یا کلا تروریست هایی که از پاکستان علیهمون عملیات میکنن خبرهایی موازی باشه که ما ازش خبر نداریم! ))

پر چونگی رو کنار میذارم و سریع میرم سراغ خود تاپیک...

----------------------------------------------------------------
----------------------------------------------------------------


۸ ژون امسال، یعنی تقریبا یک ماه پیش، ۱۰ انتحاری با کلی اسلحه و نارنجک و راکت‌انداز دستی به فرودگاه جیناح در پاکستان حمله میکنن و نهایتا، عملیاتشون منجر به کشته و زخمی شدن حدود ۵۰ نفر میشه.
خیلی سریع، تحریک طالبان افغانستان( بیاین برای ساده تر شدن، از این به بعد بهشون بگیم طالب ها!) و حرکت اسلامی ازبکستان( چنین گروهی وجود خارجی داشته؟ یعنی میدونیم که اینا به سوریه اومدن! ولی فک میکردم جهادی داوطلب بودن نه تروریست ) خیلی سریع و مفتخرانه مسئولیت حملات رو به عهده گرفتن!

( در این خصوص، http://en.wikipedia.org/wiki/2014_Jinnah_International_Airport_attack رو بخونین برای اطلاعات بیشتر)

پر واضحه که حکومت پاکستان به هیچ عنوان با این حرکت حال نکرده بود، و سریعا دست به عملیات نظامی بزرگی به تلافی این عملیات زد.
اونها اعلام کردن که بر اثر این عملیات، تمامی تروریست ها و شبه‌نظامی ها و حامیان اونها رو از کشور بیرون میندازن( امیدوارم به سمت کشور ما نندازن!)...در این شاید بزرگ‌ترین عملیات نظامی، نزدیک به ۴۰ هزار نیروی پاکستانی شرکت کردن که عموما از نیروی زمینی پاکستان بودن.
البته قبلا نیروی هوایی پاکستان هم چشمه‌هایی از توانایی های ارتش رو به رخ تروریست ها کشیده بود.


اسم عملیات، گویای اهدافش هست. ضرب عضب به معنای ضربه‌ای کاری و تمام کننده به تروریست هاست و صد البته عضب اسم شمشیر پیامبر اسلام(ص) در جنگ احد هم هست.

گروه های تروریستی هدف این عملیات، گروه های طالبان، حرکت اسلامی ازبکستان، القائده، لشکر جهنگوی( در خصوصش بعدا توضیح میدم!)، حرکت ترکستان شرقی ( )، و گروه حقانی هستن. (راستش غیر از طالبان، از وجود بقیه خبر نداشتم من به شخصه )

از نیروهای مرزی افغانستان خواسته شد که مرزها را ببندند و با واحد های زرهی، نیروهای پیاده و نیروی هوایی، در شهرهای میرالی و میرانشاه پایگاه‌های نظامی برای فرماندهی و اجرای عملیات راه‌اندازی شدند.
در مهم ترین مباحث، وزیر امور خارجه پاکستان گفت که از هیچ کشور یا گروهی درخواست کمک ندارد و این مسئله را ارتش پاکستان به تنهایی میتواند حل بکند.[/color]
با این حال البته، دولت های امریکا و امارات متحده عربی هر کدوم مبلغ ۲۰ میلیون دلار به پاکستان برای اجرای عملیات کمک کرده‌اند و البته پهپاد های امریکایی نیز طبق معمول همیشه عملیات هایی را اجرا کرده اند.


وقایع اتفاقیه:
 

http://gallery.military.ir/albums/userpics/10262/WarinPakistan_05.jpg

http://gallery.military.ir/albums/userpics/10262/thumb_WarinPakistan_05.jpg

۱۵ ژون:
عملیات در فاز اول، با حملات نیروی هوایی به مخفیگاه‌ها، مراکز اموزشی و و زیرساخت های انها(کارگاه‌های بمب سازی و انبار های اسلحه و مهمات و...) اغاز شد.

در شب اول عملیات، ۸ مخفیگاه و چند انبار مهمات مورد حمله قرار گرفت. در این حملات، بیشتر افرادی که مسئول حمله به فرودگاه کراچی بودند مورد هدف قرار گرفتند که در موفق ترین این حملات، ۱۴۰ نفر که عموما ازبک بودند، و فرمانده‌ی انها به اسم ابو عبد رحمان المانی مورد هدف قرار گرفتند. (رحمان المانی؟؟ المانی؟ لعنت به این اروپایی ها )

پاکسازی دو شهر میرالی و میرانشاه به صورت کامل و بستن کامل مرزهای وزیرستان و انتقال تجهیزات مورد نیاز برای راه اندازی دو پایگاه نظامی در این شهر صورت گرفت.

محل هایی برای تسلیم شدن تروریست ها در نظر گرفته شد. بنابراین، تروریست هایی که میخواستند تسلیم شوند به این محل ها مراجعه میکردند.
 

نظارت هوایی ۲۴ ساعته راه‌اندازی شد[/color][/b] و از نیروهای مرزی افغان خواسته شد که در شناسایی و یا از بین بردن تروریست ها و محل های اختفای انها در افغانستان کمک کنند و همچنین مرز را ببندند و عناصری که قصد عبور از مرز را دارند را حذف کنند( بکشند!).


۱۶ ژون:
۶ پناه‌گاه در شاهول مورد هدف قرار گرفتند و همچنین ۲۷ نفر از تروریست ها نیز در این حملات که توسط دو جنگنده صورت گرفت به هلاکت رسیدند.

بر اثر انفجار بمب کنار جاده ای (IED) یک خودروی گشتی پاکستان در مرز با افغانستان منهدم شد که طی ان، ۶ سرباز پاکستانی نیز کشته شدند.

در درگیری اسنایپر های نیروی مخصوص ارتش، ۳ تروریست که قصد کار گذاری بمب کنار جاده‌ای در نزدیکی میرانشاه را داشتند، به هلاکت رسیدند.

درگیری بین تروریست های در حال فراره از میرالی، ۷ تروریست کشته و ۳ سرباز زخمی شدند.

در یک درگیری دیگر، ۷ تروریست و ۲ سرباز کشته شدند.


۱۷ ژون:
در حمله‌ی هوایی به ۶ پناه‌گاه در شمال وزیرستان، ۲۵ تروریست به هلاکت رسیدند.

در درگیری در اطراف میرانشاه، ۳ تروریست کشته و ۱ سرباز زخمی شدند.

۴۰ درصد از مردم این قسمت از وزیرستان شمالی از شهرهای محل سکونت خود تخلیه شدند. عملیات تخلیه، ۳ روز طول کشید.


۱۹ ژون:

در ارتفاعات زرتنگی، توسط یک هلیکوپتر اپاچی حدود ۱۵ تروریست در طی شب به هلاکت رسیدند.

۸ ازبک تروریست که میخواستند در جاده‌ی میرانشاه به میرالی بمب کنار جاده‌ای کار بگذارند، توسط اسنایپر های نظارتی ارتش به هلاکت رسیدند.

تخلیه‌ی شهر های غولام و میرانشاه اغاز شد. ایست و بازرسی هایی برای بازرسی کلی، و دادن غذا و دارو به مردم ایجاد شد.

۴۰۰ خانواده‌ی افغان، از طریق مرز شمالی شهر غولام، به افغانستان رفتند که این تخلیه تحت نظارت و همیاری نیروهای پاکستانی صورت گرفت.


۲۰ ژون:

۳ پناه‌گاه در قطاب‌خل توسط هلیکوپتر اپاچی منهدم شد که ۱۸ تروریست طی این حملات که با پشتیبانی واحد های توپخانه صورت گرفتند به هلاکت رسیدند. حجم زیادی از مهمات و اسلحه نیز تخریب شد.

تروریست ها ۶ تلاش برای فرار از مناطق محاصره شده داشتند که با شکست همراه بود و همچنین ۳ شهروند که مدارک شناسایی همراه نداشتند نیز دستگیر شدند.

۲۴ نفر دیگر نیز که در تلاش بودند برای فرار از مناطق محاصره شده‌ی اطراف میرانشاه و میرالی نیز در جریان عملیات های مختلفی دستگیر شدند.

شهر بانو نیز توسط ارتش تخلیه شد تا جمعیت مردم تخلیه شده از منطقه، به ۲۰۰ هزار نفر برسد

http://gallery.military.ir/albums/userpics/10262/WarinPakistan_02.jpg

http://gallery.military.ir/albums/userpics/10262/thumb_WarinPakistan_02.jpg]


۲۱ ‌ژون :

در مناطق غیر مسکونی شهر خیبر در شمال وزیرستان، ۳۰ تروریست کشته شدند. همچنین گفته شده که ۲ پناه گاه در مرز افغانستان و پاکستان در شهر خیبر را نیز منهدم کردند که ۱۰ تروریست به هلاکت رسیدند.

۲۰ تروریست دیگر نیز در جریان انهدام ۳ پناه گاه در شهر هاسو خل به هلاکت رسیدند.



۲۲ ژون:

۱۸ تروریست در حملات هوایی به ۸ پناه‌گاه در اطراف شهر میرالی به هلاکت رسیدند. همچنین در اطراف این پناه‌گاه ها چند تونل نیز کشف گردید.

۱۰ تروریست که در تلاش برای فرار از محاصره بودند نیز به هلاکت رسیدند. که در این درگیری ها، ۲ سرباز پاکستانی نیز کشته شدند.

برای کمک به مردم بی خانمان، در شهر بانو یک بیمارستان صحرایی ایجاد شد

تخلیه‌ی مردم به شهر بانو کامل گردید و حدود ۴۵۰ هزار نفر تخلیه شدند مجموعا.( به هر کدام، مدارک شناسایی تعلق میگرفت که قابل شناسایی باشند.)



۲۴ ژون:

در حملات جنگنده ها در مطنقه‌ی میر‌علی، ۲۷ تروریست به هلاکت رسیده و ۱۱ پناه‌گاه و مقدار زیادی مهمات و اسلحه تخریب شدند.

در منطقه‌ی خیبر، ۲۰ تروریست توسط جنگنده ها به هلاکت رسیدند. ۱۲ پناه‌گاه نیز نابود شدند.

یک خودروی انتحاری که قصد نزدیک شدن به یک ایست و بازرسی را داشت، در صد متری این ایست و بازرسی شناسایی و مورد هدف قرار گرفت که در نتیجه‌ی انفجار ان، ۲ سرباز و شهروند زخمی شدند.


http://gallery.military.ir/albums/userpics/10262/WarinPakistan_03.jpg

۲۵ ژون:

جنگنده ها در منطقه‌ی میر‌ علی، ۵ پناه گاه را مورد هدف قرار داد که بر اثر ان، ۱۱ تروریست به هلاکت رسیدند.

۱۲ تروریست تسلیم ارتش شدند.



۲۶ ژون:

فاز دوم عملیات، با هدف وارد کردن نیروهای پیاده اغاز شد. همچنین دور کردن ۴۵۰ هزار نفر تخلیه شده از مناطق خطرناک به صورت کامل پایان یافت.

۷ تروریست دیگر خود را تسلیم ارتش نمودند.


۲۷ ژون:

جنگنده های ارتش، ۶ پناه‌گاه تروریست ها را مورد هدف قرار دادند که طی ان، ۱۱ تروریست به هلاکت رسیدند.

فرمانده‌ی طالبان، به اسم عمر در جریان عملیاتی شبانه به هلاکت رسید.



۲۸ ژون:

با همکاری توپخانه و تانک ها، یک مرکز تجمع تروریست ها مورد هدف قرار گرفت که ۷ تروریست به هلاکت رسیدند.

یکی از فرمانده‌های نظامی تروریست ها(القائده) در حال فرار شناسایی و دستگیر شد. بازجویی ها نشان میدهد که او متخصص بمب‌گذاری، ساخت بمب‌های کنار جاده‌ای و انتحاری بوده است.

۳ تروریست که قصد فرار از طریق رودخانه‌ی میناولی را داشتند، شناسایی و دستگیر شدند.



۲۹ ژون:

در عملیاتی که جنگنده های ارتش، پناه‌گاه های تروریست ها در میرالی را مورد هدف قرار دادند، ۱۶ تروریست به هلاکت رسیدند.

۷ پناه گاه و انبار مواد منفجره نیز توسط جنگنده های ارتش منهدم شدند.



۳۰‌ ژون:

عملیات زمینی در میرانشاه و اطراف ان اغاز شد و عملیات جست‌و جو توسط نیروهای مخصوص و سرباز ها به اجرا گذاشته شد که طی ان، ۱۵ تروریست به هلاکت رسیدند. ۳ سرباز نیز زخمی شدند و همچنین تعدادی تونل و انبار بمب های کنار جاده‌ای اماده و کارگاه های ساخت بمب‌ کنار جاده‌ای کشف شد.

از اغاز عملیات، ۳۷۶ تروریست به هلاکت رسیدند، ۱۹ تروریست تسلیم شدند، ۶۱ پناه‌گاه تخریب شدند و گفته شده که ۱۷ سرباز نیز کشته شدند.( امار رسمی نتایج فاز اول عملیات)

 

http://gallery.military.ir/albums/userpics/10262/WarinPakistan_04.jpg

http://gallery.military.ir/albums/userpics/10262/thumb_WarinPakistan_04.jpg

۱ ژولای:

در جریان عملیات زمینی، یک کارگاه ساخت مین شناسایی شد. ۲۲۵ سیلدنر، ۷۰۰ لوله پر از مواد انفجاری و ۱۵۰ مین در حال ساخت کشف شدند.

در جریان یک کمین اجرا شده توسط تروریست ها، ۲ سرباز کشته و یکی زخمی شدند.[/color]



۲ ژولای:

توسط اپاچی های ارتش، ۱۰ تروریست در منطقه خار ورسک به هلاکت رسیدند.

در جریان حمله هوایی، ۳ پناه گاه تروریست ها تخریب گشت



۳ ژولای:

جسد ۳ تروریست که به نظر میرسد توسط نیروهای پلیس محلی به هلاکت رسیده بودند پیدا شد



۴ ژولای:

یک سرباز پاکستانی در جریان پاکسازی یک ساختمان، بر اثر انفجار بمب کشته شد.

یک سرباز دیگر که در حال استراحت بود، جان خود را از دست داد( معلوم نیست ظاهرا چرا! )


۵ ژولای:

حملات هوایی به شهر میرانشاه، روستای بویا، منجر به تخریب ۵ مخفی گاه تروریست ها و چند غار و انبار تسلیحات شد. در جریان این حملات نیز تعدادی تروریست که اکثرا ازبک بودند، به هلاکت رسیدند.

یک سرباز ارتش در اثر انفجار بمب کنار جاده‌ای کشته شد



۶ ژولای:

۱۵۰ نفر از عناصر طالبان، ریش و سر خود را تراشیدند و قصد فرار داشتند که توسط ارتش شناسایی و بازداشت شدند.


۸ ژولای: در اثر حملات هوایی، ۷ تروریست به هلاکت رسیدند.

۹ ژولای: ۱۱ تروریست کشته شدند و ۸۰ درصد از شهر میرانشاه پاکسازی شد.

۱۱ ژولای: یکی از فرماندهان ارشد طالبان به نام ادنان رشید و یک فرمانده‌ی کلیدی القائده به نام (مفتی) زوبیر مروات و دو بادیگاردش در حال فرار شناسایی و دستگیر شدند.

مفتی دستگیر شده، برادر سخنگنوی القائده‌ی پاکستان و افغانستان است.


۱۲ ژولای:

پس حملات راکتی تروریست ها به یکی از ایست و بازرسی های ارتش، نیروی هوایی عملیاتی اجرا کرد که منجر به هلاکت ۱۳ تروریست و ۷ پناه‌گاه شد.

۳ تروریست در شهر بویا به هلاکت رسیدند و ۲ بمب‌گذار انتحاری نیز شناسایی شدند که خود را منفجر کردند.( در حال فرار، محاصره میشن و خودشون رو منفجر میکنن بدون اینکه به کسی اسیب بزنن)

در جریان عملیات نیروی هوایی در میرانشاه، ۱۸ تروریست به هلاکت رسیدند. همچنین ۶ پناهگاه تروریست ها تخریب شد که منجر به کشته شدن ۱۳ تروریست ازبک دیگر شد.

در جریان حمله‌ی توپخانه‌ای به ۲ پناه‌گاه تروریست ها، ۵ تروریست دیگر نیز به هلاکت رسیدند.


۱۳ ژولای: در جریان حمله هوایی به ۵ مخفیگاه، چند تروریست به هلاکت رسیدند.

۱۴ ژولای: پس از پایان یافتن عملیات در میرانشاه و پاکسازی کامل ان، نیروهای پایگاه میرالی و شهرهای اطرافش را مورد هدف قرار دادند که ۶ تروریست را به هلاکت رساندند.

۱۴ ژولای اعلام شد که ۴۵۱ تروریست کشته، ۸۸ پناه‌گاه تخریب و ۲۶ سرباز نیز کشته شده‌اند

همچنین در اواخر همین روز، ۱۱ تروریست به هلاکت رسیده و در جریان درگیری، ۲ سرباز زخمی و ۵ سرباز کشته شدند.


۱۶ ژولای: در جریان بمباران منطقه‌ی شاوال، ۲۵ تروریست به هلاکت رسیدند.

http://gallery.military.ir/albums/userpics/10262/WarinPakistan_06.jpg

منبع مطالب، http://en.wikipedia.org/wiki/Operation_Zarb-e-Azb

فقط برای میلیتاری

سقوط پرواز شماره 114 خطوط هوایی عربی لیبی توسط رژیم صهیونیستی در سال 1973

مقدمه
پرواز 114 خطوط هوایی عربی لیبی (LN114) یک برنامه منظم پروازی از طرابلس به قاهره از طریق بنغازی بود. یک هواپیما از این خط در سال 1973 توسط جت های جنگنده اسرائیلی سرنگون شد.
در ساعت 10:30 21 فوریه 1973 هوواپیمای بوئینگ 727-224 طرابلس را ترک کرد و به علت شرایط بد آب و هوایی و از کار افتادن تجهیزات در حدود ساعت 13:44 (1:44 به وقت محلی) در شمال مصر گم شد. این هواپیما بعد از مدتی وارد حریم هوایی شبه جزیره سینا که در اشغال اسرائیل بود شد و بعد از زمانی توسط دو فروند F-4 Phantom اسرائیلی رهگیری و بعد از خود داری از همکاری با آنها سقوط کرد. از 113 نفر افراد حاضر 5 نفر شامل کمک خلبان نجات پیدا کردند.
 

شرح واقعه

خط هوایی 114 که به هواپیمای بوئینگ 727-224 با کد رجیستر 5A-DAH مجهز بود در مسیر بین المللی مسافربری طرابلس – بنغازی – قاهره در حال سرویس دهی بود. این هواپیما حامل 9 خدمه بود. خلبان فرمانده 42 ساله هواپیما با نام Jacques Bourges به همراه 4 خدمه دیگرفرانسوی بودند. همه خدمه تحت قراردادی بین ایر فرانس و هواپیمایی لیبی قرار داشتند. بعد از یک توقف کوتاه در بنغازی در شرق لیبی هواپیما مسیر را با 113 نفر به سمت قاهره ادامه داد.
همینطور که هواپیما به سمت شمال مصر می رفت یک طوفان شن عظیم در زیر خدمه را مجبور به اعتماد کامل به وسایل جهت یابی کرد. بعد زمانی کوتاه حدود 13:44 خلبان به شک افتاد که او به علت خرابی قطب نما در جهت یابی اشتباه کرده است : او نمی توانست برج کنترل ترافیک هوایی را پیدا کند و نمی توانست مکان فعلی هواپیما را با قطعیت بگوید. او نگرانیش را به برج کنترل هوایی قاهره گزارش نداد. در عوض در ساعت 13:52 او اجازه فرود را از قاهره دریافت کرد. تحت فشار یک باد قوی هواپیما به سمت شرق کشیده شد و بر فراز کانال سوئز به پرواز در آمد. صحرای سینا ( در شرق کانال) در جنگ شش روزه سال 1967 به اشغال اسرائیلی ها در آمده بود. نیروهای نظامی رژیم صهیونیست (IDF) در آماده باش کامل بودند و اسرائیل در آن زمان در حالت جنگی با مصر قرار داشت. با این حال این مشکوک بود که چرا هیچ موشک مصری به هواپیما شلیک نشد و هیچ میگی نیز برای رهگیری هواپیما اسکرمبل نکرده بود. همچنین هواپیما در حال نزدیک شدن به فضای محرمانه بالای نیروگاه هسته ای دیمونا بود. جایی که اسرائیل در حال تولید سلاح های هسته ای بود و در باره آن مراکز بسیار حساس بود.
در ساعت 13:54 پرواز 114 وارد فضای بالای صحرای سینا در ازتفاع 20000 پایی (6100 متری) بود. دو دقیقه بعد دو هواپیمای فانتوم نیروی هوایی اسرائیل برای رهگیری هواپیمای مسافربری اسکرمبل شدند. خلبانان جنگنده های اسرائیلی سعی در ارتباط دیداری با خدمه هواپیما کردند و تلاش کردند با دست هایشان با آنان ارتباط برقرار کنند. با تغییر بال ها و شلیک تیر اخطار قصد در بردن هواپیما به پایگاه هوایی رفیدیم (Rephidim Air Base) کردند. پاسخ خدمه 727 بصورت انکار و رد درخواست تفسیر شد. 727 برگشت به سمت غرب و خلبانان اسرائیلی این را به منزله فرار تفسیر کردند.
خلبانان فنتوم با توپ 20 میلیمتری شروع به شلیک کردند. شلیک ها سطوح کنترلی و سیستم های هیدرولیک و ساختار بال های هواپیما را نابود کردند. پرواز 114 در حالی که سعی در فرود اضطراری می کرد در محوطه ای پوشیده از دانه های شن سقوط کرد. به دنبال یک انفجار در ارابه فرود سمت راست در حین برخورد 108 نفر از 113 نفر کشته شدند.
اتفاقات بعدی
کمک خلبان نجات پیدا کرد و بعدا گفت که خدمه پرواز می دانستند که جت های اسرائیلی می خواهند که آنها را وادار به فرود کنند اما رابطه بین اسرائیل و لیبی آنها را مجبور به تصمیمی برخلاف این دستور کرد. بر خلاف گفتار کمک خلبان دولت لیبی بیان کرد که حمله بدون هیچ اخطاری اتفاق افتاد. نیروی هوایی اسرائیل ادعا کرد که پرواز 114 یک تهدید امنیتی بود و این ممکن بود بک پرواز شناسایی بر فراز منطقه بوده باشد.
دولت اسرائیل همچنین اعلام کرد که هواپیما با دستور شخصی رئیس ستاد مشترک دیوید الازر (David Elazar) سرنگون شد. ولی در کتاب راه نیرنگ استروفسکی برخلاف نظر دولت اسرائیل ادعا می کند که فرمانده نیروی هوایی در دسترس نبود و تصمیم توسط یک کاپیتان گرفته شد. سازمان ملل هیچ عکس العملی در برابر اسرائیل نشان نداد. 30 کشور عضو سازمان هواپیمایی غیر نظامی (CAO) از اسرائیل به خاطر حمله انتقاد کردند. وزیر دفاع اسرائیل موشه دایان این را یک اشتباه در داوری نامید و اسرائیل به خانواده قربانیان غرامت پرداخت کرد.

منبع

در سپتامبر 1984 ، طی یک توافق بین میتران رئیس جمهور فرانسه و معمر قذافی رهبر لیبی کشور چاد به دو منطقه جنوبی و شمالی تقسیم شد.در این تقسیم بندی شمال حوزه نفوذ لیبی و نیروهای مخالف تحت حمایت آن و جنوب فرانسه و دولت چاد معین شد و قرار بود در طی یک مدت زمان مشخص هر دو کشور نیروهای خود را از چاد خارج کنند.این پیمان توسط فرانسوی ها اجرا و تمامی نیروهای ارتش فرانسه از چاد خارج شدند اما ارتش لیبی تنها نیروهای خود را به 5 هزار نفر کاهش داد.در فوریه 1986 ، به دستور قذافی نیروهای اپوزیسیون شمال از مرزهای تعیین شده در معاهده گذشتند و وارد جنگ با نیروهای دولت چاد در جنوب شدند.برای فرانسه به عنوان کشوری که قاره آفریقا را اصلی ترین حوزه نفوذ خود می دانست این حمله و شکستن عهدنامه قابل تحمل نبود ؛ ارتش فرانسه تدارک عملیاتی با نام " Epervier " یا " قرقی " را فوراً آغاز کرد.

پیش از آغاز عملیات سرهنگ قذافی مشغول ایجاد یک پایگاه هوایی بزرگ در شمال چاد به نام " Ouadi Doum " با باند پروازی به طول 3,800 متر به همرا تسلیح شورشیان تحت حمایت خود به تجهیزات و تسلیحات مدرن بود.این پایگاه هوایی توسط یک گردان موشک های ضد هوایی سام-6 و توپ های شلیکا حفاظت می شد.نیروی هوایی لیبی از نیروهای شورشی که بالغ بر سه تیپ می شدند از راه هوا به وسیله هواپیماهای توربوپراپ سبک مستراشمیت SF.260 به عنوان پشتیبانی نزدیک و هلیکوپترهای Ch-47C شینوک به منظور جابجایی نیرو و تجهیزات حمایت می کرد.نیروی هوایی فرانسه اعزام 1,400 سرباز خارجی (ارتش فرانسه یک نیروی بزرگ از جنگجویان خارجی در اختیار دارد) و تجهیزات به وسیله هواپیماهای C-160 ترانسال را به انجامنا پایتخت چاد در جنوب این کشور شروع کرد اما نیروهای شورشی که بالغ بر سه تیپ نیرو بودند و از سه نقطه شمال در حال پیشروی بودند نیاز به یک شوک روانی و قطع پشتیبانی هوایی داشتند.پایگاه هوایی ساخته شده در شمال چاد تنها پایگاه نیروی هوایی لیبی بود که بمب افکن های متوسط لیبی از آنجا توانایی هدف قرار دادن انجامنا را داشتند.

بدین منظور 12 فروند جگوار ، 8 فروند میراژ F.1C-200 ، دو فروند تانکر سوخت رسان C-135FR از پایگاه بنگویی در جمهوری آفریقای مرکزی برای بمباران پایگاه هوایی " Quadi Doum " بلند شدند.هشت فروند از جگوارها به بمب های خوشه ای ضد باند BAP.100 و 4 فروند دیگر به بمب های 250 پوندی سقوط آزاد مجهز بودند که البته یک فروند به علت نقص فنی نتوانست در عملیات شرکت کند.میراژها نیز وظیفه پشتیبانی هوایی از جگوارها را در مقابل جنگنده های لیبیایی بر عهده داشتند.میزان غافلگیری لیبی از این عملیات آنچنان بالا بود که سیستم های دفاع هوایی محافظ پایگاه پیش از آن که فرصت شلیک را پیدا کنند به وسیله جگوارهای مجهز به بمب های 250 پوندی مهندم شدند ؛ در ادامه 8 فروند جگوار بمب های ضد باند را بر باند 3,800 متر پایگاه فرو ریخته و آن را برای چندین روز غیر عملیاتی کردند که هدف عملیات نیز همین بود چون ترمیم باند کار چندان مشکلی نیست.

اما ارتش لیبی یک روز بعد به خود آمد و با یک فروند توپولف Tu-22B که ابتدا در مسیر هواپیماهای مسافربری پرواز می کرد بعد از آن که خود را به نزدیکی انجامنا رساند با سرعتی معادل یک ماخ و ارتفاعی 5 هزار متری 3 تیر بمب سنگین را بر فرودگاه این شهر که نیروهای فرانسوی در آن مستقر بودند فرو ریخت.با وجود ارتفاع زیاد و سرعت بالای این بمب افکن ، باند پرواز به شدت آسیب دید (به گونه ای که سه روز غیر عملیاتی شد) و یک خزشراه نیز تخریب شد.فرانسه با درخواست فوری از ارتش ایالات متحده یک فروند هواپیمای ترابری غول پیکر C-5 را اجاره کرده و یک واحد موشک ضد هوایی MIM-23B هاوک و کروتال را به فرودگاه انجامنا منتقل کرد.علاوه بر آن دو فروند جگوار و یک تانکر C-135FR به صورت دائمی در فرودگاه مستقر شدند.

پس از این حمله فرانسه نه تنها فرودگاه انجامنا را تعمیر کرد بلکه اعلام کرد 10 میلیون دلار را برای آموزش و تجهیز ارتش چاد اختصاص خواهد داد.اولین رویارویی ارتش چاد (جنوبی) و اپوزیسیون تحت حمایت لیبی در سوم مارس رخ داد و در آن ارتش چاد با پشتیبانی هلیکوپترهای فرانسوی موفق به شکست حمله اپوزیسیون و عقب راندن آنها شد.همزمان تنش بین لیبی و ایالات متحده بالا گرفت و نبرد خلیج سرت توسط آمریکایی ها بر علیه لیبی آغاز شد و به همین دلیل تمرکز قذافی از چاد به مدیترانه منتقل شد و درگیری ها متوقف شد و فرانسه توانست موقتاً مناطق حوزه نفوذ خود را از تعرض مصون نگاه دارد تا زمانی که با ضد حمله نیروهای تحت حمایت لیبی " جنگ تویوتاها " آغاز شد.

پیشگفتار

این عملیات بزرگ که در تاریخ ۱ اکتبر ۱۹۸۵ انجام گرفت ، طولانی‌ترین مسیر یک عملیات هوایی برای جنگنده‌های اسرائیلی به مسافت ۲۳۰۰ کیلومتر بود . این عملیات به ‌وسیله 10 فروند جنگنده ( در بعضی منابع تعداد 16 فروند جنگنده ذکر شده ، اما نیروی هوایی اسرائیل تعداد 10 فروند را اذعان کرده اما درباره نوع جنگنده ها نیز منابع متعدد است ، همانند ویکی پدیا که گفته : 8 فروند اف 15 و 8 فروند اف 16 که ایگل ها اسکورت کننده فالکون ها بودند ، اما نیروی هوایی اسرائیل اذعان داشته که تمامی جنگنده ها از نوع اف 15 بوده است و دو فروند از آنها در نقش اسکورت کننده در فرمیشن پروازی حضور داشتند ! ) انجام شد .

در اواخر تابستان سال 1985، موجی از حملات فلسطینی ها زندگی اسرائیلی ها را بر هم زد . در 25 سپتامبر همین سال ، سه فلسطینی توانستند سه نفر از توریست های اسرائیلی را که به همراه قایق تفریحی خود در سواحل قبرس لنگر انداخته بودند ، به قتل برسانند ! مسئولیت این حمله را واحد 17 سازمان آزادی بخش فلسطین " ساف " ( به انگلیسی : PLO ) بر عهده گرفت . در همان روز جلسه ایی تشکیل گردید که به موجب آن دولت اسرائیل تصمیم گرفت حمله ای تلافی جویانه علیه این تشکیلات که در تونس واقع شده بود ، انجام دهد . هدف اسرائیلی ها از انجام چنین حمله ایی در واقع به دو دلیل انجام گرفت ، اول اینکه انتقام کشته شدن سه تن از شهروندان اسرائیل گرفته شود و دوم اینکه این حمله شامل این پیام بود : " هیچ جای دنیا برای کسانی که قصد انجام حملات این چنینی را برعلیه اسرائیل دارند امن نخواهد بود ." و یا به تعبیری دیگر از قول اسرائیلی ها : " هیچ جایی ضد آتش نیست . "



اصالت این ماموریت بر این اساس بود که چندین واحد مختلف مشترکا این عملیات را به سرانجام برسانند . اما با این حال عاقلانه ترین کار استفاده از نیروی هوایی به عنوان کم خطرترین و سریع ترین راه برای اجرای عملیات بود . در این برهه از زمان فرماندهی نیروی هوایی اسرائیل را ژنرال Amos Lapidot برعهده داشت که علاوه بر شرح مسیر پرواز برای کابینه دولت ، به این نکته اذعان داشت که این عملیات باید کاملا غافلگیر کننده باشد که یکی از عناصر اصلی این موضوع خاموش نگاه داشتن رادار جنگنده های شرکت کننده در این عملیات بود ! ماموریت پیش رو در آن زمان توسط شیمون پرز که سمت نخست وزیری اسرائیل را بر عهده داشت ، حمایت گردید که این امر حمایت اعضای کابینه را نیز به همراه آورد . پس از تایید ماموریت حال نوبت به انتخاب هواپیما شده بود که با گزینه هایی که نیروی هوایی در پیش رو داشت ، طبیعتا جنگنده اف 15 برگزیده شد چرا که قابلیت های فنی آن به اثبات رسیده و در خور توجه بود و از طرفی برای ماموریت در فواصل دور واجد شرایط و ایضا دارای قابلیت سوخت گیری هوایی بود . ده فروند جنگنده در غالب دو دسته ، فرمیشن پروازی را برای این ماموریت تشکیل می دادند ، بدین صورت که دو فروند به عنوان اسکورت کننده در بالای دسته پرواز کرده و 8 فروند باقی به صورت دسته های 4 تایی پرواز کنند . چون هدف پیش رو در یک منطقه پرجمعیت واقع شده بود نیاز به دقت فراوان داشت آن هم به دولیل ، اولا هدف با دقت هرچه تمام تر منهدم شود و دوم اینکه آمار تلفات غیر نظامی به حداقل برسد که از این رو دقیق ترین و پیشرفته ترین سلاح های آن زمان نیروی هوایی ، بر روی هواپیماها نصب گردید . ( البته آنطور که اسرائیلی ها اذعان کرده اند ، اجتناب از تلفات غیر نظامیان در صدر اولویت های این عملیات بود !!!!! )

دوشنبه ، اول اکتبر 1985 روزی بود که برای آغاز این عملیات در نظر گرفته شد . طبق گفته صهیونیست ها ، دلیل انتخاب این روز کاهش تلفات غیر نظامی بود چرا که روز قبل تعطیلات آخر هفته بود و به دلیل حضور گردشگران در ساحل ، اجرای عملیات امکان افزایش تلفات غیر نظامیان را بیشتر میکرد ! به هر حال ، بار دیگر خلبانان برای آخرین بار با حضور رئیس ستاد کل ؛ مورد بریفینگ ( یا توجیه ) قرار گرفتند . در توجیحات ذکر گردیده بود که ماموریت در صورتی لغو خواهد شد که هدف از یک مکان غیر نظامی قابل تفکیک نباشد ! یکی از نکات جالب و یا بعضا خنده دار که توسط یکی از خلبان اذعان شده این بود که : تاکنون نمایشگر ناوبری هوپیماهای ما چنین رقم بالایی را ندیده بودند ! البته حق با آنان بود چرا که این عملیات با برد 1280 مایل بزرگترین ماموریت در تاریخ " IAF " بود که نیروی هوایی قصد انجام آن را داشت . پس از پرواز، جنگنده ها شروع به بدست آوردن ارتفاعی کردند که هواپیماهای غیر نظامی اجازه دست یافتن به آن را نداشتند و همچنین نکته حائز اهمیت این بود که مسیر پرواز طوری طراحی شود که در محدوده برد راداری کشورهای مصر و لیبی واقع نشود ! ایضا برای حفظ خفاکاری ؛ جنگنده ها رادار خود را خاموش کردند تا مورد توجه جنگنده های گشتی نیروی دریایی ایالات متحده که در دریای مدیترانه بطور مرتب گشت میزدند قرار نگیرند . " تنش افزایش خواهد یافت اگر در هوا دیده میشدیم " این جمله از سرهنگ دوم Michael نقل شده که در این عملیات شرکت یافت . همچنین طی صحبت هایی که داشته اعلام کرده بود : علاوه بر اینکه همه خلبانان نگران این بودند که هدف پیدا نشود و یا چگونه ماموریت با موفقیت انجام شود ، از دغدغه های اصلی آنان این بود که در میانه راه مجبور به پرواز انفرادی شوند در صورتی که حق برقراری ارتباط رادیویی را نداشتند و این خود مشکلی بزرگ بود ولی با این حساب در صورت اتفاق افتادن این موضوع باید بر روی هدف متمرکز می ماندند ! در همان ابتدای کار نیز فرمانده نیروی هوایی Amos Lapidot به این نکته اشاره داشت که مشکلات فنی مشکل اصلی این عملیات است و دفاع هوایی تونس خطر جدی محسوب نمی گردد .



پس از طی مسافتی جنگنده ها با سوخت رسان 707 ملاقت کرده و سوخت گیری انجام دادند که این سوخت گیری دورترین بنزین گیری تاریخ IAF را رقم زد . همچنین چندین فروند هلیکوپتر نیز از روی عرشه یک شناور نیروی دریایی اسرائیل در نزدیک جزیرهمالت جهت نجات جان خلبانان جنگنده‏های ساقط شده احتمالی در دسترس بودند اما نیازی به وجودشان پیش نیامد . بالاخره در ساعت 11 فرمیشن پروازی به نزدیکی سواحل تونس رسید ، خلیج با اَبر پوشیده شده بود ولی منطقه هدف کاملا به وضوح قابل رویت بود . گروه پروازی ابتدا به هدف مورد نظر که در جنوب قرار داشت یورش برد و پس از آن با وزیدن باد شمال ، دود به سمت جنوب برده شد و در مرحله ی دوم حمله ، جنگنده ها به قسمت شمالی هدف حمله کردند .

" با حرکت سریع آدرنالین در بدن ، احساس عجله سرتا سر وجودتان را فرا خواهد گرفت " ، این گفته از سرهنگ دوم Michael در مورد حس و حالش به هنگام آماده شدن برای حمله به سمت هدف بوده است و در گفته های دیگرش در مورد این عملیات اذعان داشته : کل مأموریت بستگی به این چند فاکتور در عرض چند ثانیه دارد : تصمیم گیری - برنامه ریزی - شناسایی اهداف - پرتاب بمب به سمت هدف ، که همه اینها هنگام برنامه ریزی لحاظ شده بود . حمله با دقت انجام گرفت و بمب ها توانستند منجر به تخریب دفتر رئیس ساف ، محل اقامت واحد 17 ، کشته شدن 65 الی 70 نفر و زخمی شدن 70 تن دیگر از اعضای ساف شوند . " پس از اوج گیری من توانستم هدف را بینم که در میان آتش شعله ور گشته و میزان زیادی دود از آنجا برخواسته بود که با آنچه من بعد ها در تلویزیون مشاهده کردم متفاوت بود . در مسیر بازگشت سه ساعت خود به خانه ، رادیو BBC خبر این حمله را اعلام کرده بود ، با اینکه خبر اعلام شده بود و هواپیماها هنوز در آسمان دریای مدیترانه بودند هیچ کس اقدام به رهگیری جنگنده ها نکرد ! " ( سرهنگ مایکل ) .

این حمله عواقب نظامی و سیاسی گسترده ای در تونس به همراه داشت : رابطه میان ساف و تونس تیره گردید و این سازمان ( PLO ) مجبور شد برای احداث پایگاه جدید خود به جستجوی کشوری دیگر برود و پس از این حمله بعضی از کشورها بدلیل ترس از حمله اسرائیل ( همانند حمله به تونس ) درخواست ساف را برای ایجاد پایگاه جدید رد کردند . در کل عملیات پای چوبین با موفقیت نسبی همراه بود زیرا با وجود موفقیت نظامی در منهدم کردن مرکز سازمان آزادی ‌بخش فلسطین و خسارات وارده به آن ، یاسر عرفات و دستیاران ارشدش در آن هنگام در ساختمان حضور نداشتند و زنده ماندند. پس از آن تونس یک شکایت نامه رسمی را در سازمان ملل علیه اسرائیل تنظیم کرد و این حمله اسرائیل را محکوم کرده و خواستار قطعنامه 573 شد که در آن اسرائیل باید از انجام چنین عملیاتی در آینده خودداری کند . این اولین محکومیت پس از حمله اسرائیل به راکتور هسته ای عراق بود .