میلرم رباتیک (Milrem Robotics)  شرکتی نوظهور در زمینه  تولید وسایل نقلیه رباتیک و بدون سرنشین در کشور کوچک استونی است. این شرکت در سال 2013 تاسیس شد. هدف این شرکت ساخت وسایل نقلیه رباتیک برای دور نگه داشتن نیروی انسانی از محیطهای پرخطر، نا امن و الوده است. این محصولات می توانند با افزایش ایمنی و بهره وری نیروی انسانی در صنایع مختلف مانند کشاورزی، جنگلداری، خدمات شهری، امداد و نجات و معدن شرکت نماییند. همچنین به شکل ویژه و خاصی در در امور دفاعی و امنیتی حضور یابند. این شرکت در حال برنامه ریزی برای تبدیل شدن به یک رهبر نوآور جهانی در زمینه وسایل نقلیه رباتیک و بزرگترین بازیکن بازار وسایل نقلیه زمینی بدون سرنشین در اروپا است. این شرکت در زمینه توسعه سیستم های هوشمند و هوش مصنوعی پیرو قوانین اتحادیه اروپا است. سیاست اخلاقی میلرم رباتیک توسعه هر سیستمی که قادر به شلیک سلاح بدون کنترل معنادار انسانی باشد را ممنوع می کند. همچنین در زمینه فروش محصولات نیز زیر نظر قوانین اتحادیه اروپا و ناتو است. این شرکت با معرفی محصول THeMIS توانسته است موفقیت بزرگی کسب نمایبد. به طوری که در سال 2019 تا 2020 مجموعا توانست 5/5 میلیون یورودلار سرمایه از بخش خصوصی در یافت کند. گردش مالی میلرم رباتیک در سال 2019 تقریبا 7 برابر افزایش یافت و به 5.1 میلیون یورو رسید. اولین محصول این شرکت، THeMIS  به 9 کشور ( ایالات متحده آمریکا، استونی، فرانسه، انگلیس، نروژ، هلند، المان، تایلند و اندونزی) از جمله 7 کشور ناتو فروخته شده است. برای بسیاری از مشتریان ، THeMIS  به راه حل استاندارد صنعتی تبدیل شده است.  شرکت میلرم رباتیک می تواند در استونی به عنوان محرک رشد اقتصادی و ایجاد شغل با ارزش افزوده بالا مورد استفاده قرار گیرد. اکنون این شرکت بیش از 100 کارمند است که 40 نفر از آنها فوق لیسانس و هفت نفر دکترا دارند. در این بین حتی فرمانده سابق نیروهای دفاعی استونی ژنرال Riho Terras  نیز به  شرکت میلرم رباتیک ملحق شده است. میلرم  رباتیک  دارای شرکت های تابعه در ایالات متحده آمریکا و سوئد است و قصد دارد در آینده نزدیک شعبه های را در کشورهای همسایه افتتاح کند تا بخش های تخصص های بیشتری اضافی شود.

محصولات

THeMIS

سیستم پیاده نظام ترکیبی ماژولار یا به اختصار THeMIS، اولین وسیله نقلیه زمینی بدون سرنشین کاملاً ماژولار و هیبریدی در جهان است. این وسیله نقلیه میتواند از طریق نصب سکوی محل حمل و نقل، ایستگاه تسلیحات از راه دور، واحد شناسایی، دفع مواد منفجره و بسیاری موارد دیگر، از نیروهای پیاده نظام  پشتیبانی کند. معماری باز این وسیله نقلیه موجب میشود تا نیازهای مختلف در میدان نبرد را پاسخ دهد. این خودروی بدون سرنشین مجهز به پیشرانه هیبریدی دیزل-الکتریک با مصرف سوخت پایین و چرخه عمر بالا است.  در حالت کاملا برقی خودرو کاملا بدون صدا خواهد بود. شعاع دوران صفر در این خودرو قابلیت مانورپذیری آسان در محیط باریک را فراهم می کند. خودروهای بدون سرنشین THeMIS  را میتوان هم به شکل داخلی و خارجی با بالگرد جابه جاکرد. درصورت نیاز این خودرو ها را میتوان به استاندارد STANAG 4569 سطح 3 ( مقاوم در برابر گلوله های  سوراخ کننده زره 7.62x51م.م ) رساند. برای ارتباط امن بین کاربر و خودرو، مجهز به رادیو تاکتیکی MIMO Mesh IP همراه ارتباط رمزگذاری شده است. این خودرو مجهز به دوربین های IR، حرارتی و HDR است.  خودرو THeMIS میتواند به حداکثر سرعت  20 کیلومتر بر ساعت برسد. وزن آن 1450 کیلوگرم میباشد و طول، عرض و ارتفاع آن به ترتیب 240 سانتی متر، 200 سانتی متر و 111 سانتی متر است.

مدلها:

1-THeMIS باری

هدف اصلی این مدل پشتیبانی و تامین تدارکات برای نیروهای مستقر در پایگاه و تأمین لجستیک  برای واحدهای رزمی  در خط مقدم است. این خودرو نقلیه برای پشتیبانی از واحدهای پیاده نظام قابلیت های همچون کاهش بار جسمی برای آنها، اختفا راحتر نیروهای پیاده نطام، افزایش محافظت از نیرو و بقا برای آنها را فراهم می کند. به لطف ظرفیت حمل بار بالا ، این خودرو بدون سرنشین قادر  است هر آنچه سرباز به طور معمول در میدان نبرد حمل می کند مانند تجهیزات انفرادی، وسایل و دارو پزشکی، سوخت، مهمات، مجروحین، کشته ها و غیره را به سرعت جابه جا کند. چنین ویژگی به سربازان پیاده نظام اجازه میدهد تا بر روی مأموریت فعلی خود تمرکز باشند. مجهز بودن این خودرو به کیت های خودمختاری موجب شود هدایت این وسایله نقلیه در میدان نبرد پیچیدگی خاصی نداشته باشد و تمرکز نیروهای پیاده نظام را بر هم نزند. در صورت ایجاد شرایط اضطراری سربازان با کمک تجهیزات بی سیم میتواند خودرو بدون سرشنین را متوقف ویا خاموش نماییند. این نمونه می توان تا 750 کیلوگرم بار را باخود حمل کند.

2-THeMIS رزمی

خودرو بدون سرنشین THeMIS رزمی می تواند با ایجاد آتش مستقیم ویا غیر مستقیم اثرگذاری قابل توجه ای در میدان نبرد داشته باشد. ساختار ماژولار THeMIS به توصعه دهندگان اجازه میدهد بسته به نیاز مشتری طیف گسترده از این تسلیحات را بر روی ان سوار نماییند. در نتیجه مدلهای رزمی را میتوان با بینهایت ارایش تسلحیاتی مانند ترکیب مسلسل های سبک یا سنگین ، نارنجک اندازهای 40 میلیمتری ، خودکارهای 30 میلیمتری و سیستم های موشکی ضد تانک ساخت. در ادامه به علت تنوع بالای ارایش تسلیحاتی THeMIS فقط به نمونه های معرفی شده توسط خود شرکت میلرم رباتیک  اشاره میشود.

1-2-THeMIS رزمی/لجستیکی

این نمونه از خودروی بدون سرنشین THeMIS در حقیقت نمونه بروز رسانی شده  THeMIS باری است که علاوه بر قابلیت های لجستیکی  دارای قدرت شلیک نیز است. این مدل دارای اسکلت بیرونی برای افزایش توان شاسی در هنگام جابه جایی بار است. در بخش پشتی بدنه THeMIS رزمی/لجستیکی یک جایگاه سلاح کنترل از راه دور سبک ساخت شرکت اسلحه سازی بلژیکی FN Herstal نصب شده است.

2-2-THeMIS رزمی مجهز به جایگاه سلاح کنترل از راه دور ADDER

 اولین جایگاه سلاح کنترل از راه دور ادغام شده با THeMIS با کمک شرکت مهندسی ST  سنگاپور و تحت نظارت نیروهای دفاعی استونی ازمایش شد. این نمونه مجهز به جایگاه سلاح کنترل از راه دور ADDER مدل DM 40/50 محصول سنگاپور وزنی در حدود 350 کیلوگرم دارد. درحالت استاندارد جایگاه سلاح کنترل از راه دور DM 40/50 مسلح به مسلسل 12/7  م.م و نارنجک انداز اتوماتیک 40 م.م، دوربین حرارتی و فاصله یاب لیزری است.

3-2-THeMIS رزمی مجهز به جایگاه سلاح کنترل از راه دور PROTECTOR

ایستگاه تسلیحاتی کنترل از راه دور PROTECTOR ساخت شرکت KONGSBERG  نروژی یکی از جایگاه سلاح کنترل از راه دور مشهور بین کشورهای عضو ناتو است. در سال 2017 این جایگاه سلاح کنترل از راه دور با خودرو رزمی بدون سرنشین THeMIS ادغام شد. نسخه های تسلیحاتی مختلفی ازPROTECTOR در دسترس است اما یکی کشنده ترین ترکیبهای تسلیحاتی ترکیب مسلسل 12.7 م.م با موشک ضد زره جاولین می باشد که توانایی هماهنگی با THeMIS را دارد. وزن این جایگاه سلاح کنترل از راه دور 175 کیلوگرم میباشد.

4-2-THeMIS رزمی مجهز به جایگاه سلاح کنترل از راه دور defender

این نمونه مجهز به این جایگاه سلاح کنترل از راه دور متوسط ساخت شرکت اسلحه سازی بلژیکی FN Herstalاست. این جایگاه سلاح کنترل از راه دور بانام defender فقط به یک مسلسل 12.7 م.م مجهز است و وزن ان 210 کیلوگرم میباشد. در طی رزمایش Spring Storm 2017 این مدل از خودرو بدون سرنشین THeMIS مورد استفاده نیروهای استونی قرار گرفت. در دسامبر 2017 آزمایش های اجرای آتش در استونی انجام شد. در رزمایش Spring Storm 2019  نیز دوباره نیروهای استونی تمرین با THeMIS را تمرین کردند. ماموریت های اصلی تمرین شده با THeMIS در مناطق روستایی و همچنین شهری شبیه سازی و انجام شده بود.

خودرو رزمی THeMIS رزمی مجهز به جایگاه سلاح کنترل از راه دور defender در رزمایش Spring Storm 2019  

5-2-THeMIS رزمی مجهز به جایگاه سلاح کنترل از راه دور R400S-MK2-D-HD

خودرو THeMIS رزمی با توپ  خودکار 30 میلیمتری نصب شده بر روی جایگاه سلاح کنترل از راه دور R400S-MK2-D-HD بسیار کشنده خواهد بود. این نمونه با ایجاد اتش پشتیبانی مستقیم واحدهای پیاده نظام سبک را قادر می سازد تا با یک سیستم سلاح سنگین در میدان نبرد حاضر شوند. بر خلاف خودروهای زرهی بزرگ این نمونه نیازمندهای لجستیکی پایین و ردپای لجستیکی کمتری از خود برجای میگذارد در نتیجه در عملیاتهای ضربتی بسیار موثر خواهد بود. این جایگاه سلاح کنترل از راه دور به به سیستم نظارتی حرارتی و سیستم تسلیحاتی تثبیت شده مجهز است.

3- THeMIS اطلاعات ، نظارت و شناسایی (ISR)

خودرو THeMIS مدل اطلاعات ، نظارت و شناسایی دارای سنسورهای پیشرفته جهت جمع آوری اطلاعات است. هدف اصلی این مدل  افزایش آگاهی از موقعیت و ارائه بهتر اطلاعات ، نظارت و شناسایی در مناطق وسیع و ارزیابی میدان نبرد است. این سیستم می تواند به طور موثر مورد استفادهد واحدهای پیاده نظم ، مرزبانان و سازمان های اجرای قانون برای جمع آوری و پردازش اطلاعات خام و زمان واکنش برای فرماندهان را کاهش بدهد. در حال حاظر تنها نمونه خودرو THeMIS در نقش اطلاعات ، نظارت و شناسایی ساخته شده نمونه ای است که مجهز به کوادکوپتر Titan  KX-4 LE  است. این کوادکوپتر ساخت شرکت استونیایی Threod Systems است.  شرکت  Threod Systems  در زمینه توسعه هواگردهای بدون سرنشین تمرکز دارد. ترکیب خودرو بدون سرنشین با یک کوادکوپتر ابزاری مناسب برای ماموریتهای نظارت ، نجات و مأموریت های اجرای قانون است . ترکیب دو سیستم بدون سرنشین و خودکار در استونی بستری را برای وزارت دفاع استونی فراهم کرده است تا پروژه ای تحت عنوان "سیستمهای خودکار در میدان جنگ" ، تحت مدیریت مرکز مطالعات کاربردی ملی استونی در سال 2018 میلادی را انجام دهد. هدف این پروژه ارزیابی این است که چگونه سیستم های بدون سرنشین و خودکار می توانند به قدرت نظامی استونی کمک کنند. همچنین میزان  تأثیر این سیستم های جدید را بر قدرت جنگی اندازه گیری خواهند کرد.

کوادکوپتر Titan KX-4 LE

نمونه ISR در کنار نمونه باری

4- THeMISخنثی سازی مواد منفجره

پلتفرم THeMIS می تواند مجهز به سیستم های تسلیحاتی با کالیبر کوچک یا بزرگ باشد ، اما می تواند به عنوان یک سکوی جهت شناسایی و خنثی سازی مواد منفجره مورد استفاد قرار گیرد. نمونه های احتمالی از THeMIS تقریباً بی حد و حصر است. مدل خنثی سازی مواد منجفره  THeMIS مجهز به سیستم چشم زمین (GroundEye) که توسط شرکت Raytheon  انگلستان توسعه یافته است. این سیستم میتواند انواع بمبهای کنارجاده ای دفن شده شناسایی و تشخیص دهد حتی نمونه های که بدون فلز ساخته شده اند. علاوه بر این معماری باز امکان ادغام آسان حسگرهای جایگزین و تجهیزات دیگر مانند سیستم های تشخیص رادار زمینی (GPR) ، آشکارسازهای اتصال غیر خطی (NLJD) و را فراهم می کند.

تایپ X

پلتفرم  بدون سرنشین شنی دار تایپ X یکی از جدیدترین محصولات شرکت میلرم رباتیک است که جهت پشتیبانی واحدهای مکانیزه در نظر گرفته شده است و حمایت از واحدهای زرهی مانند تانکهای اصلی میدان نبرد توسعه پیدا کرده است. این خودروی بدون سرنشین مانند THeMIS ماژولار است و می تواند در کاربری های مختلف وارد میدان نبرد شود. وزن این پلتفرم زنجیردار 12 تن است. وزن پایین این پلتفرم تایپ X اجازه جابهجایی آن را به وسیله هواپیما های ترابری می دهد. هواپیماهای ترابری C-130J و KC-390 یک دستگاه ، هواپیمای A400M دو دستگاه  و هواپیمای ترابری C-17 می توانند حداکثر 6 دستگاه تایپ X را جابه جا نمایید. تایپ X  قابلیت بارریزی هوایی را دارد.  تایپ X استاندار STANAG 4569 سطح 4 برای پرتابه های انرژی جنبشی و برای مین ها سطح 1 را کسب کرده است. در حال حاضر شرکت میلرم رباتیک تنها نمونه رزمی این پلتفرم را معرفی کرده است. مدل رزمی تایپ X  می تواند به طیف گسترده ای از توپ های اتوماتیک از کالیبر 20 م.م تا 50 م.م مجهز شود. خودرو بدون سرنشین تایپ X میتواند همانند خودروهای رزمی پیاده نظام قدرت شلیک و استفاده تاکتیکی برابر داشته باشد. استفاده از خودرو بدون سرنشین تایپ X رزمی به عنوان یک خودرو رزمی که در خط نبرد قرار دارد میتواند باعث کاهش تعداد سربازان در میدان نبرد شود و آنها را  از خطرات و تهدیدات میدان نبرد دور نگه دارد. که برای انجام مأموریت در شرایط خطرناک ایده آل است. نمونه اولیه ساخته شده از تایپ X  مجهز به برجک CPWS II  ساخت شرکت دفاعی John Cockeril است. برجک CPWS II که برجکی سبک است مسلح به توپ 30 م.م، لانچر دوتایی موشک ضد زره، دید پانوراما 360، تصویربرداری  حرارتی است. خودرو بدون سرنشین تایپX مجهز به هوش مصنوعی است که می تواند قابلیتهای خودران را به این خودرو رزمی اضافه نمایید. شرکت قصد دارد نمونه های مختلف با کاربری های متنوع را براساس پلتفرم تایپ X  مانند نمونه ضد زره، خمپاره انداز، لانچر پهپادهای انتحاری و... را طراحی و تولید کنند. در اینده مدلهای مخلف تایپ X  میتوانند در قالب یک تیم رزمی عمل کرده و صحنه میدان نبرد را تغییر دهند. نمونه اولیه خودرو فرماندهی تایپ X میزبان چهار اپراتور است. در حال حاضر هر تایپ  X دارای دو اپراتور ، یک راننده و یک توپچی است. به این ترتیب هر خودرو فرماندهی توانایی هدایت دو پلتفرم تایپ X  را خواهد داشت.

پلتفرم تایپX  با کاربری های متفاوت

خودرو فرماندهی جهت هدایت خودروهای بدون سرنشین تایپ X

قابلیت جابه جایی هوایی با کمک هواپیماهای ترابری نظیر C130

همکاری پلتفرم تایپ X با یکدیگر با کاربریهای متفاوت

بسته توایع هوشمند (MIFK)

افزودن هوش مصنوعی وقابلیت های خودمختاری بخش جدایی ناپذیر از وسایل نقلیه بدون سرنشین است. چنین توانایی در میدان نبرد باعث خواهد شد کاربرها ویا سربازان تمرکز بیشتری برای فعالیت های دیگر مانند تمرکز برمبارزات داشته باشند. شرکت میلرم رباتیک در نظر دارد قابلیت های خود مختاری در خودروهای خود  را به شکل جدی افزیش دهد به طوری که هر خودرو در میدان نبرد فقط یک اپراتور نیاز داشته باشد. بسته MIFK  نیز برای همین منظور توسعه وساخته شده است که قابلیت های مانند ، مسیریابی و شناسایی موانع، بازگشت خودکار به پایگاه/مبدا، دنبال کردن خودکار نیروها را به خودروها اضافه میکند. این بسته شامل بخش های سخت افزاری و نرم افزاری ماژولار است که حتی میتوان انها را بر روی خودروهای نقلیه سرنشین دار نصب کرد. در حال حاضر شرکت استونیایی میلرم رباتیک تصمیم دارد بسته توایع هوشمند خود را برای سیستم های رزمی تایپ X و THeMISپیاده سازی کند. اما مشتریان خارجی میتواند این بسته را برای دیگر وسایل نقلیه سرنشین دار و بدون سرنشین خریداری کنند.

کاربری غیر نظامی- پلتفرم بدون سرنشین Multiscope

میلرم رباتیک دانش جمع آوری شده از آزمایش گسترده پلتفرم THeMIS در طی تمرینات نظامی در محیط های سخت توانسته است پلتفرم بدون سرنشین Multiscope مخصوص فعالیت های غیر نظامی را معرفی کرد. این پلتفرم  مقرون به صرفه و انعطاف پذیر میتواند در فعالیت های گسترده ای مانند آتش نشانی، امداد و نجات، کشاورزی و جنگل داری و معدن فعالیت کند. پلتفرم بدون سرنشین Multiscope در مرحله نخست میتواند برای صنایعی ایده آل باشد که مایل هستند خطرات محیط کار را کاهش و امنیت نیروی انسانی را ارتفا ببخشند. نمونه های ساخت شده در بخش غیر نطامی نیز بسیار متنوع هستند که به علت طولانی شدن بحث از  معرفی و کاربری ها آنها صرف نظر میشود.

پلتفرم Multiscope می تواند ایده کشاورزی بدون دخالت انسان رو محقق کند

مشتریان و همکاریها

شرکت میلرم رباتیک  موفقیت خود را مدیون توسعه پلتفرم ماژولار THeMIS است. تنها چند سال پس از توسعه THEMIS ، این خودرو به یکی از معروف ترین وسیله نقلیه زمینی بدون سرنشین در بازار تبدیل شد. به طوری شرکت های اسلحه سازی مطرح  مانند Nexter ، FN Herstal ، ST Kinetics ، Raytheon و Threod Systems  به دنبال همکاری با این شرکت استونیایی بودند. شرکت های دفاعی که با میلرم رباتیک  همکاری داشته اند پلتفرم THeMIS را تحسین کردند.

کنسرسیوم موشکی اروپا MBDA در سال 2018 اعلام کرد که با شرکت میلرم رباتیک  جهت توسعه یک خودرو بدون سرنشین ضد زره همکاری میکند. در حقیقت در این پروژه قرار است پلتفرم THeMIS با موشک هدایت شونده ضد تانک MMP ادغام شود.  ترکیب موشک ضد تانک MMP با برد 4 کیلومتر توانایی بی همتایی برای درگیر شدن با اهدافی فراتر از دید می دهد. نمونه اولیه این محصول در سال 2019 معرفی شد. این نمونه مهز به برجک رزمی IMPACT با وزن 250 کیلوگرم است که علاوه بر به دو موشک  MMP به یک مسلسل 7.62 م.م نیز مجهز است. پروژه دیگر کنسرسیوم موشکی اروپا MBDA با شرکت میلرم رباتیک ادغام پلتفرم THeMIS با موشکهای ضد زره بریمستون بود. در این طرح قرار بود هر خودرو بدون سرنشین بتواند 6 موشک ضد زره بریمستون را شلیک نمایید. موشک ضد زره بریمستون با قابلیت شلیک کن فراموش کن برد 12 کیلومتری دارد.

پلتفرم THeMIS با موشک هدایت شونده ضد تانک MMP

پلتفرم THeMIS با موشک هدایت شونده ضد تانک بریمستون

اولین استفاده رسمی پلتفرم THeMIS مدل باری در عملیات ضد تروریستی فرانسه در آوریل 2019 به همراه نیروهای دفاعی استونی (EDF) به کشور مالی اعزام شد. تا آوریل سال 2020 ، این وسیله نقلیه به طور منظم در هنگام گشت زنی ها توسط سربازان استونیایی و برای حمل و نقل لوازم داخل پایگاه مانند موادغذایی، آب، مواد سوختی و مهمات استفاده می شد. در مجموع ، سه دسته از سربازان استونی در هنگام اعزام خود از این وسیله نقلیه استفاده کردند. به گفته مقامات استونی ، خودروهای بدون سرنشین در مالی بیش از 330 ساعت عملیاتی بودند. در یکی از گشت ها خودرو THeMIS در مالی این خودرو توانست 1200 کیلومتر را در زمین سخت و در دما 50 درجه سانتی گراد بدون مشکل طی کند. در یکی دیگر از آزمایش ها خودرو بدون سرنشین THeMIS توانست نفربر زرهی Sisu به وزن 22 تن و خودرو رزمی پیاده نظام VBCI به وزن 32 تن یدک بکشد. احتمالا در اواخر سال 2020 دوباره  پلتفرم THeMIS به مالی باز خواهد گشت.

خودرو بدون سرنشین THeMIS به شکل عملیاتی در کشور مالی

ورود شرکت میلرم رباتیک به بازار آمریکا با شروع همکاری با شرکت دفاعی آمریکایی QinetiQ در سال 2016 بود. دو شرکت تصمیم به توسعه پلتفرم بدون سرنشین Titan برای شرکت در رقبات حمل و نقل چند منظوره تجهیزات جوخه (SMET) ارتش آمریکا گرفتند. در حقیقت پلتفرم Titan ترکیب پلتفرم بدون سرنشین THeMIS شرکت میلرم رباتیک با فن آوری کنترلی رباتیک QinetiQ است. در سال 2019 آزمایش شلیک موشک جاولین از روی پلتفرم THeMIS که به برجک رزمی PROTECTORساخت شرکت KONGSBERG در مرکز تست ردستون ، آلاباما ، ایالات متحده آمریکا شکل موفقیت امیزی تست شد. در سال 202 شرکت IrvinGQ با همکاری میلرم رباتیک تصمیم به توسعه قابلیت های بارریزی هوایی پلتفرم THeMISگرفتند. در حقیقت قابلیتهای جابه جایی هوایی یا بارریزی هوایی میتواند سرعت استقرار این پلتفرم های بدون سرنشین را افزایش دهد. به همین منطور شرکت IrvinGQ سیستم بارریزی هوایی ماژولار ATAX مجهز به کیسه های هوای نرم  را با پلتفرم THeMIS تطبیق داده است. در اینده سیستم بارریزی هوایی  ATAX به شکلی طراحی خواهد شد که بعد از فرود به شکل خودکار قابلیت خروج خودرو THeMIS را فراهم کند تا نیازی به نیروی انسانی در محل نباشد.

سیستم بارریزی هوایی ماژولار ATAX  برای پلتفرم THeMIS

تست پلفترم  THeMIS در امریکا- شلیک موفق موشک ضد زره جاولین از روی این پلفترم

جدیدترین همکاری میلرم رباتیک در 6 اکتبر 2020 رسانه ای شده که مربوط به همکاری با شرکت اسرائیلی UVision است. این پروژه هماهنگی پلتفرم THeMIS  و تایپ X با پهپادهای انتحاری Hero-120 و Hero-400EC شرکت UVision می باشد. پلتفرم THeMIS می تواند حداکثر شش پهپاد انتحاری Hero-120 را در خود جای دهد. این نمونه برای واحدهای پیاده و نیروهای ویژه پیاده شده برای انجام مأموریت های ضد تانک یا سایر اهداف استراتژیک مناسب است. پهپاد انتحاری Hero-120 کلاهک 3.5 کیلوگرمی حمل می کند و مدوامت پروازی 60 دقیقه دارد. پلتفرم تایپ X نیز میتواند علاوه بر پهپادهای  Hero-120 به پهپادهای Hero-400EC  با مداومت پروازی طولانی تر 2 ساعت و وزن کلاهک اانفجاری بیشتر استفاده کرد. این پلتفرم بدون سرنشین به یک آنتن ارتباطی با برد 40 کیلومتر مجهز خواهد شد که بر روی یک دکل تلسکوپی قرار دارد که کنترل سیستم را از طریق اپراتور بهبود می بخشد.

پلتفرم THeMIS مجهز به پهپادهای انتحاری Hero-120

پلتفرم تایپ X مجهز به پهپادهای انتحاری Hero-120

پروژه های آینده با مشارکت عمومی و خصوصی میلرم رباتیک:

پروژه خودروهای بدون سرنشین Nutikas

پروژه Nutikas تحقیقات کاربردی در مورد سنسورها و الگوریتم های نرم افزاری برای رانندگی ایمن و کمک راننده  در وسایل نقلیه زمینی بدون سرنشین از راه دور برای کاربردهای خارج از جاده است. این پروژه تحقیقاتی با همکاری دو دانشگاه صنعتی استونی یعنی تارتو و تالین انجام می شود. این پروژه در برنامه های مانند امنیت داخلی، امداد و نجات و معادن متمرکز است. این پروژه فناوری های را برای توسعه بسته خودمختاری با ویژگی های ایمنی، هدایت و کمک راننده برای وسایل نقلیه بدون سرنشین نیمه مستقل فراهم می کند.

فناوری اطلاعات و ارتباطات سبز (Green ICT)

در حال حاضر ، سبد تجاری میلرم رباتیک عمدتا برای بخش نظامی هدف گذاری شده است. از آنجا که امکان دستیابی به سهم قابل توجهی در بازارهای غیر نظامی در حال افزایش است، میلرم رباتیک قصد دارد راه حل های خودروهای بدون سرنشین کشاورزی با تکنولوژی بالا را توسعه دهد . این پروژه کارایی خودروهای بدون سرنشین  را افزایش می دهد و به کاربر نهایی امکان می دهد تا از تعداد قابل توجه ای خودرو بدون سرشین با کاربری های مختلف استفاده کند. مرکز اصلی این پروژه توسعه سیستم مدیریت ناوگان خودروهای بدون سرنشین با عملکردهای مستقل است. این توسعه برای خودکار سازی عملیات مختلف در بسیاری از بخشهای مانند جنگلداری ، کشاورزی و مدیریت شهری لازم است.

پیشرانه کاملاً الکتریکی

هدف این پروژه تولید ، ساخت و آزمایش نمونه اولیه یک پیشرانه الکتریکی مناسب برای وسایل نقلیه زمینی بدون سرنشین است. در نتیجه این پروژه ، نمونه اولیه یک پیشرانه کاملاً الکتریکی است که نیروی محرکه لازم را فراهم می کند. همچنین شامل یک سیستم انتقال قدرت  و واحد کنترل فرمان ساخته شده و آزمایش می شود.

توسعه نفربر چرخدار 6x6

یکی از پروژه هایی  جدیدی در مرحله تحقیق است ساخت یک نفربر چرخدار 6x6 برای ارتش استونی است. وزارت دفاع استونی می خواهد برای تقویت توانایی دفاعی این کشور طی 10-15 سال آینده 100-300 دستگاه خودروی زرهی چرخدار خریداری کند. میلرم رباتیک ، بهمراه سایر شرکتهای استونیایی ، توسعه و تولید نفربر ها را در استونی پیشنهاد داده است ، زیرا صلاحیت لازم در این کشور وجود دارد. به نظر میرسد اکنون شركتهای استونیایی می توانند به طور قابل توجهی وسایل نقلیه پیچیده تری تولید كنند.

میلرم رباتیک رهبر بخش روباتیک اتحادیه اروپا

استونی و میلرم رباتیک به همراه  کنسرسیومی متشکل از چندین شرکت بزرگ دفاعی ، ارتباطی و امنیت سایبری اروپا پروژه ای با هدف توسعه سیستم زمینی بدون سرنشین استاندارد اروپا را برعهده دارند. استونی و میلرم رباتیک به خطر علمکرد موفق و درخشان خود دراین حوزه به عنوان رهبران این پروژه انتخاب شده اند. برنامه سیستم زمینی بدون سرنشین استاندارد اروپا توسط استونی (رهبر پروژه)، بلژیک ، فنلاند ، فرانسه ، آلمان ، لتونی و اسپانیا هدایت میشود. این پروژه که با نام سیستم یکپارچه زمینی بدون سرنشین ماژولار ( Imugs) شناخته میشود. انتظار می رود اروپا طی 10-15 سال آینده به هزاران واحد از این سیستم های بدون سرنشین را در اختیار داشت باشد.

میلرم رباتیک استونی تواسته است با خلاقیت و دانش فنی محصولات مناسب ومتنوعی برای بازار تولید کند. از طرف دیگربا همکاری های گسترده با شرکت های مختلف دفاعی و دریافت کمک های مالی از بخش خصوصی توانسته اند پیشرفت قابل توجه ای در بحث ارائه محصول و بازار فروش داشته باشد. به نظر می رسد روندی که مدیران ارشد میلرم رباتیک در پیش گرفته اند اینده روشنی را برای این شرکت کوچک با ایده های جهانی به ارمغان خواهد اورد.

نقل با ذکر نام میلیتاری بلامانع است

این مقاله در گاهنامه نآورد شماره هشت منتشر شده است

منبع : https://milremrobotics.com

ایده استفاده از خودروهای بدون سرنشین با وزن بالا یکی از برنامه هایی است که صنایع نظامی مختلف به دنبال به کارگیری آن هستند. خودروهای بدون سرنشین سنگین وزن می توانند تسلیحات سنگین تری را با خود حمل کنند همچنین دست طراحان برای افزودن زیر سیستم های مختلف مانند حسگرهای مختلف به خاطر ابعاد بزرگ بازتر خواهد بود. در همین زمینه انتشار خبری از بخش دفاعی روسیه نشان داد، روسها برای خودروهای سنگین بدون سرنشین برنامه جدیدی در دست بررسی دارند که این خبر با حاشیه نیز همراه بوده است.

در 8 اوت سال 2018 ‌ گزارشی به همراه تصویر در گروه رسانه ای RBK منتشرشد که نشان میداد بخش دفاعی روسیه برنامه جدیدی را برای تانک رباتیک، تحت عنوان پروژه طوفان (Штурм) کلید زده است. در گزارش RBK به نقل از منبعی ناشناس در وزارت دفاع روسیه مطرح شد که شرکت ماشین سازی UralVagonZavod در حال کار بر روی یک پروژه خودروهای رزمی رباتیک سنگین وزن به نام پروژه طوفان است. هدف اصلی این پروژه کاهش تلفات نیروی انسانی خصوصا در نیروهای شهری عنوان شد. خودروهای رزمی رباتیک می توانند به سرعت اهداف و تهدیدات را در داخل مناطق شهری متراکم شناسایی وطبقه بندی کنند. در این حالت اهداف در محیط های شهری با شناسایی و شلیک دقیق ازبین خواهند رفت در نتیجه دیگر خبری از شلیک های کور  به سمت ساختمان های شهری نخواهد بود. این خصوصیت موجب میشود خسارات وارده به بافت شهری مانند ساختمان های مسکونی کاهش باید و پاکسازی مناطق شهری با کمترین خسارت انجام شود.  خبرگزاری RBK در گزارش اولیه خود شرح داد پروژه طوفان شامل 4 کلاس مختلف است. کلاس اول دارای وزن 50 تن و مجهز به توپ 125 میلیمتری و مسلسل هم محور 7.62 میلیتری است کلاس دوم مجهز راکت انداز RPO-2  با راکت های ترموباریک ویک مسلسل 7.62 میلیمتری است. کلاس سوم  یک خودروی رزمی مجهز به دو توپ 30 میلیمتری و مسلسل هم محور 7.62 میلیتری به همراه موشک های هدایت شونده ضد زره است. کلاس چهارم و اخرین کلاس طوفان یک راکت انداز مانند سامانه راکت انداز TOS-1 است. این منبع ادعا کرده است یک نمونه اولیه از این خودروی رزمی با تجهیزات نظامی برای ازمایش ساخته شده است. بعد از انتشار خبر پروزه طوفان کارشناس نظامی معروف روسیه ویکتور موراخوفسکی طی مقاله ای توضیح داد که اخبار پیرامون پروزه طوفان یک تفسیر غلط خبرگزاری RBK است و از همه خبرنگاران خواست خبرسازی در پیرامون پروژه طوفان را متوقف کنند و از شایع پراکنی در خصوص این طرح خودداری کنند. ویکتور موراخوفسکی گفت که گزارش RBK از پروژه طوفان در واقع تفسير اشتباه و معرفی مجدد يك پروژه قدیمی است که پیش از این اعلام شده بود. در حقیقت پروژه طوفان یکی از پروژه های  قدیمی ارتش روسیه است و با وجود اینکه که در نمایشگاه های  فناوری دفاعی روسیه نیز معرفی شده بود ازنظر خبرنگاران دور مانده بوده است. ویکتور موراخوفسکی شرح داد رسانه های داخلی قصد داشتند با بزرگنمایی پروژه قدیمی طوفان پیامی جالب و امیدوارکننده در مورد پیشرفت در صنعت داخلی را نشر دهند. بر طبق گزارش موراخوفسکی پروژه طوفان سالهاست متوقف شده است و بیشتر از طرحی بر روی کاغذ نیست و هیچ نمونه اولیه ای از پروژه طوفان ساخته نشده است. براساس گزارش موراخوفسکی هدف توسعه پروژه طوفان توسعه شبکه ای از سیستم های رزمی روباتیک خودکار بود. قرار بود فعالیت های مشترک و هماهنگ بین سیستم های رزمی، حل مسئله در مأموریت های رزمی را تضمین کند. دراصل پروژه طوفان شامل 5 نوع خودرو رزمی با تسلیحات و وظایف گوناگون بود که می بایست در انجام ماموریت ها یکدیگر را پشیبانی کنند.

ویکتور موراخوفسکی کارشناس مشهور روسی

پوستری پروژه طوفان که 5 نوع خودرو رزمی را نشان میدهد

نوع اول این خودروهای رزمی مجهز به سلاح های سنگین است. سه نوع آرایش تسلیحاتی برای خودروهای سنگین پیشنهاد شده است.1- یک توپ 152 میلیمتری با بارگذار خودکار به همراه مسلسل هم محور7.62 میلیمتری  2-یک توپ 125 میلیمتری با بارگذار خودکار به همراه مسلسل هم محور7.62 میلیمتری3- دو توپ 30 میلیمتری مدل 2А42 به همراه مسلسل هم محور7.62 میلیمتری و 4 موشک هدایت شونده ضد زره

طرح های گرافیکی اولیه خودروهای کلاس سنگین نشان میدهد خودروهای رزمی در این پروژه از یک شاسی یکسان و مجهز به شش چرخ (همانند شاسی تانک تی-72)  بهره میگیرند. شاسی این خودروهای رزمی به طور قابل توجه ای با صفحات زره واکنشی پوشانده شده است. همچنین شاسی ها مجهز به تیغه بولدوزر هستند. 

نمونه کلاس سنگین پروژه طوفان مجهز به توپ با 125 میلیمتری

نمونه کلاس سنگین پروژه طوفان مجهز به  دو توپ 30 میلیمتری

نوع دوم این خودروهای رزمی آرایش تسلیحاتی متوسطی دارند که 3 مدل پیشنهاد شده است. 1- توپ57 میلیمتری به همراه مسلسل هم محور7.62 میلیمتری و 4 موشک هدایت شونده ضد زره 2- یک توپ30 میلیمتری به همراه مسلسل هم محور7.62 میلیمتری و 4 موشک هدایت شونده ضد زره 3- راکت انداز RPO-2 با راکت های ترموباریک به همراه همراه مسلسل 7.62 میلیمتری

 نوع سوم این خودروهای رزمی دارای سلاح های سبک هستند. دو نوع آرایش تسلیحاتی برای خودروهای کلاس سبک پیشنهاد شده است که شامل 1- مسلسل 12.7 میلیمری 2- مسلسل 12.7 میلیمتری به همراه 4 موشک هدایت شونده ضد زره می باشد.

 نوع چهارم  به نام خودرو رزمی ویژه نامگذاری شده است اما وظیفه ای برای آن اعلام نشده است. نوع پنجم این خودروها در حقیقت یک خودرو شناسایی است که وظیه آن هدایت و پشتیبانی از خودروهای زمینی و هوایی بدون سرنشین کوچک دیگر است. ویژگی جالب توجه ای که برای این خودرو در نظر گرفته شده بود هوشمندی و خودمختاری است.

 تمامی 5 نوع خودروی  نظامی توضیح آن داد شد بوسیله یک خودرو سرنشین دار دیگر کنترل خواهند شد که به عنوان مرکز فرماندهی و کنترل و مدیریت شبکه بین خودروهای رزمی رباتیک فعالیت میکند. و تمامی دستورهای لازم از این طریق به خودرهای رزمی داده میشود. این خودروی فرماندهی میتواند از فاصله 3 کیلومتری دستورهای لازم را به خودروهای رزمی بدهد.  خودروی فرماندهی میتواند هشت سرنشین را در خود جای دهد.

خودرو فرماندهی و مدیریت شبکه بین خودروهای رزمی

با تمام اینها موراخوفسکی توضیح داد که پروژه طوفان متوقف شده است ولی در پایان پروژه طوفان متخصصین دست اندرکار در این پروژه پیشنهاد کردند تا خودروهای رزمی رباتیک در کنار خودروهای رزمی و به عنوان خودروهای پشیبانی آتش استفاده شوند. کار مستقل این مجموعه در موقعیت های خاص می تواند منجر به اختلال در عملکرد یک مأموریت رزمی شود. همچنین توصیه شد استفاده از ربات ها در میدان رزم کوتاه مدت و سریع باشد. نقاط نگهداری و پشیبانی از ربات ها باید تا حد امكان نزديك به مواضع شليك قرار گيرند. این کار باعث تسریع در نگهداری وسایل نقلیه و بارگیری مهمات قبل از ورود به موقعیت جدید می شود. درکل تحقیقات پیرامون این خودروهای رزمی رباتیک در روسیه نتایج خوشایندی در پی نداشته است. ظاهرا این روبات های رزمی تأثیر قابل توجهی در قابلیت های تیپ پیاده نظام/مکانیزه نخواهند داشت. در نتیجه در پروژه طوفان توصیه شده است تا توسعه خودروهای رباتیک همچنان تا 10-15 سال آینده مورد بررسی قرار گیرد تا کیفیت رزمی آنها بهبود یابد. ارتفا و توسعه امکانات ارتباطی و کنترل، تجهیزات نظارتی و غیره منجر به افزایش قابل توجهی در خصوصیات تاکتیکی ، فنی و عملیاتی خودروها رزمی رباتیک خواهد شد.

گرچه پروژه طوفان متوقف شده است اما نشان میدهد دانشمندان و طراحان روسی پروژه های تحقیقاتی زیادی را برای بررسی گزینه های مختلف به کارگیری سیستم های یکپارچه ربانیک انجام داده یا انجام می دهند. پروژه طوفان نشان می دهد سیستم های روباتیک با فناوری موجود محدودیت زیادی دارند در نتیجه آزمایش، تحقیق و مطالعه بیشتری را طلب می کنند. البته باید به این نکته توجه داشت ایده های جدید و نو همیشه در علم و صنعت دفاعی به طور گسترده ای ظهور پیدا می کنند.این ایده ها سرنوشت های متفاوتی خواهند داشت برخی از ایده ها تبدیل به یک محصول شده و وارد خدمت می شوند، برخی دیگر به دلایل گوناگون مثل هزینه بر بودن، نیاز به فناوریهای جدید، برآورده نکردن نیاز و یا ایجاد مشکلات جدید در حد یک تئوری یا نمونه اولیه باقی می مانند. چنین طرحها و یا پروژه هایب شاید در زمانه خود بی فایده به نظر برسند ولی میتوانند راهگشای مسیری نوین در صنعت و علم به حساب آیند. پروژه طوفان نیز شاید در حال حاظر برای ارتش روسیه بی فایده به نظر برسد اما ایده های این پروژه به راحتی می توانند به  گسترش سلاح های رباتیک به ارتش روسیه در اینده کمک کننده باشد.

نقل با ذکر نام میلیتاری و مترجم بلامانع است

منبع:

https://topwar.ru/145420-proekt-shturm-gromkaya-sensaciya-ili-chistaya-teoriya.html

در سال های اخیر استفاده از IED ها علیه نیرو های متجاوز غربی در خاور میانه به صورت فزاینده ای افزایش پیدا کرده است به طوری که قسمت مهمی از تلفات نیروهای اشغالگر ناشی از این سلاح بوده است.

این تجهیز به صورت بمب های کنار جاده ای شامل یک ممجموعه انفجاری و تعدادی حسگر و یا قابل آغازش توسط کنترل از راه دور عمل می کند.

نوع خاصی از این تجهزات با نام EFP هستند که علیه خودرو های زرهی در مقیاس گسترده استفاده شده اند . در این تجهیزات از اصول طراحی خرج گود استفاده می شود با این تفاوت که نسبت وزن شارژ به آستر تغییر کرده و از طرفی آستر ضخیم تر می شود که برای هدف قرار دادن خودرو های زرهی در فواصل دورتر نسبت به خرج گود های معمول کاربرد دارد.

در ادامه برای فهم نحوه عملکرد EFP ها اطلاعات کلی در مورد اصول عملکرد خرج گود ارائه می شود تا زمینه برای بررسی جزئی تر این مفهوم آماده شود.

خرج شکل یافته یک نیمکره فلزی مقعر یا مخروط (تحت عنوان استر) است که توسط مواد منفجره پشتیبانی می شود و مجموعه در یک پوشش فلزی یا آلومینیومی قرار دارد. وقتی مواد منفجره منفجر شد ، استر فلزی به جلو فشرده می شود و یک جت تشکیل می شود که نوک آن ممکن است با سرعت 10 کیلومتر در ثانیه حرکت کند.

خرج شکل یافته معمولی از  ماده منفجره و یک آستر مخروطی توخالی درون محفظه ساخته شده است.  در شروع فرآیند یک ماده منفجره برای تولید موج انفجار آغازش می شود. این موج آستر را تغییر شکل می دهد و یک جت فلزی با سرعت بالا تشکیل می شود. این جت پوشش را سوراخ می کند و پس از رسیدن به هدف درون آن نفوذ می کند. خصوصیات جت به شکل خرج ، انرژی آزاد شده و جرم و ترکیب آستر بستگی دارد. پیش بینی می شود كه كلاهك شکل یافته متناسب با اثر مونرو معادل 150% تا 250% قطر کلاهک در زره نفوذ کند.

نظریه خرج شکل یافته

نفوذ هیدرودینامیکی مکانیسم پیچیده ای است که هنگامی که سرعت ضربه از یک مقدار بحرانی فراتر رود ، ظاهر می شود ،این پدیده به طور معمول در حدود سرعت 1150 متر بر ثانیه برای نفوذ کننده های معمولی در برابر اهداف زرهیRHA)  ) رخ می دهد. رفتار هیدرودینامیکی کامل تا وقتی که سرعت ضربه چند کیلومتر در ثانیه نرسد ،مانند مهمات شکل یافته ، رخ نمی دهد ،. در سرعت ضربه کمتر از حدود 1150 متر بر ثانیه در زره های فلزی ، نفوذ عمدتا از طریق مکانیسم تغییر شکل پلاستیک رخ می دهد. یک نفوذگر معمولی با سرعت ضربه در حدود 1.500 متر بر ثانیه تا 1700 متر بر ثانیه با توجه به بازه سرعت اثرات تغییر شکل پلاستیک و رفتار هیدرو دینامیکی را همزمان نشان می دهد.
تعدادی از مدل های در درجات مختلف پیچیدگی برای پیش بینی عملکرد نفوذ کننده ایجاد شده است. یک ویژگی مشترک که از این مدل ها پدیدار می شود ، اهمیت سرعت ضربت بالا برای بهره برداری کامل تر از مکانیسم نفوذ هیدرودینامیکی است که به نوبه خود با استفاده از نفوذ گر های طولانی تر که دارای چگالی بالاتری نسبت به چگالی مواد هدف هستند بهبود می یابد. این پدیده کاملاً توسط آزمایشات تایید می شود.

خرج شکل یافته در واقع یک پدیده خارق العاده  خارج از مقیاس فیزیک عادی است ، و توضیح می دهد که چرا مکانیسم تئوریک اساسی آن به هیچ وجه کاملاً قابل درک نیست.

نوک جت خرج شکل یافته پس از انفجار به سرعت 10 کیلومتر در ثانیه می رسد و شتاب نوک مخروط حدود 25 میلیون g  می شود. در این شتاب مممکن است سرعت نوک مخروط بعد از حدود 1.5 ثانیه به سرعت نور برسد. اما مطمئناً بعد از تنها 40 میلیونم ثانیه به سرعت ترمینال می رسد. دشوار است بتوانید پدیده دیگری را در زمین بیابید که شتاب در آن به اندازه نوک مخروط خرج گود باشد. دم جت سرعت 2-5 کیلومتر در ثانیه دارد و بنابراین جت قبل از وقوع پراکندگی به طول حدود 8 برابر قطر مخروط کشیده می شود. کشش با سرعت کرنش زیاد اتفاق می افتد و نیاز به ماده با شکل پذیری عالی در دماهای حدود 450 درجه سانتیگراد دارد. برای رسیدن به هدف ، فشار ایجاد شده بین نوک جت و دهانه شکل دهنده می تواند به اندازه 10 مگابار (10 میلیون اتمسفر) باشد ، که چندین برابر بیشترین فشار پیش بینی شده در هسته زمین است.
 

به طور کلی توافق شده است که تغییر شکل آستر مخروطی و نفوذ در هدف هر دو با جریان هیدرودینامیکی اتفاق می افتد. با این حال ، با پراش پرتو X مشخص شده است که جت فلزی جامد است و مذاب نیست. علاوه بر این ، بهترین تخمین دمای جت بر اساس رنگ ، میانگین مقدار حدود 450 درجه سانتیگراد را نشان می دهد ، و مس در فشار اتمسفر در 1083 درجه سانتیگراد ذوب می شود. بنابراین مخلوط زیر دمای تغییر شکل است: به نظر می رسد این جت مانند یک سیال رفتار می کند ، اما با این وجود به عنوان یک جامد شناخته شده است. یکی از نظریه های اخیر که به توضیح این موضوع کمک می کند این است که جت دارای هسته مذاب اما دارای یک غلاف بیرونی محکم است.

ضربه هیدرودینامیکی فرا سرعت منجر به نفوذ سر قارچ می شود ، به طوری که قطر سوراخ از قطر نفوذ بزرگتر است.میزان تنش فشاری پویا بسیار زیاد است ، به طوری که فقط دانسیته مواد آستر و جت مهم است. هر دو ماده به نظر می رسد که مایع هستند و میزان نفوذ را می توان با استفاده از معادله Bernoulli برای جریان غیرقابل فشردگی به طور دقیق مدل کرد تا معادله نفوذ هیدرودینامیکی شناخته شده را بدست آورد.

پی نوشت:

اگر مطلب ادامه پیدا کند موارد بررسی جزئی تر و تخصصی خواهد شد .

منبع:

https://www.globalsecurity.org/military/systems/munitions/bullets2-shaped-charge.htm

ارتش ایالات متحده آمریکا در برنامه ای که در پیشرو دارد می خواهد كه تا سال 2021 طرح های خودروهای رزمی رباتیک مختلف را مورد ارزیابی قرار دهد و در سال  2026  بهترین آنها را به خدمت بگیرد. در نتیجه به نظر می رسد در ماه های آینده و تا پایان سال 2021 شرکت های صنایع نظامی طرحی های مختلفی را برای شرکت در این رقابت ارائه خواهند کرد.

3 شرکت، صنایع دفاعی Textron، شرکت FLIR سیستم که در زمینه تولید دورین های حرارتی تخصص دارد و Howe & Howe Tech  نسل بعدی خودروهای رزمی رباتیک را طراحی و توسعه داده اند. وسیله نقلیه جدید که به نام Ripsaw M5 شناخته می شود در طول نمایشگاه AUSA 2019 رونمایی شد.  اساس طرحی Ripsaw M5 ساخت یک خودرو رزمی بدون سرنشین دارای سرعت و تحرک بالا در ناهموارترین زمین ها و بدترین شرایط آب  وهوایی است. پلتفرم طراحی شده این خودرو رزمی می تواند انواع ماموریت های محول شده را انجام دهد. Ripsaw M5  می تواند به راحتی به انواع مختلف سیستم های آگاهی موقعیتی و جایگاه تسلیحات کنترل از راه دور مجهز شود. وزن این خودرو زرمی بدون سرنشین 10 تن است اما توانایی آن را دارد که با افزودن تجیهزات دیگر وزن آن به 20 تن نیز برسد. در حقیقت اولین  نمونه Ripsaw که در سال 2000  توسط برداران جف و مایک هاو  تولید شد الهام دهند توسعه Ripsaw M5 است. نمونه های قبلی Ripsaw طی سالهای گذشته توسط ارتش امریکا  جهت بررسی خودرر های نیمه خودمختار تست شد اند. اما نمونه ی ارائه شد در نمایشگاه AUSA 2019 به طور ویژه ای تکامل پیدا کرده است. نمونه ارائه شده در نمایشگاه به یک ماژول رزمی مشابه پلتفرم استرایکر Dragoon مجهز است . این نمونه Ripsaw M5 همانند استرایکر دراگون دارای توپ 30 میلیمتری XM813  بوش مستر است. برجک رزمی M5  علاوه بر یک  سامانه دید دیجیتالی، به سامانه دید TacFLIR 280-HD ساخت FLIR سیستم مجهز است. این سامانه به مجموعه ای از دوربین های الکترو نوری و مادون قرمز مجهز است. در صورت نیاز و در خواست مشتری به خاطر ماژلاور بودن  طراحی Ripsaw M5 می تواند تسلیحات مختلف با آرایش گوناگون را بر روی آن نصب کرد. حداکثر سرعت این خودرو رزمی بدون سرنشین 64 کیلومتر بر ساعت است. به گفته طراحان Ripsaw M5 بسیار کم سر وصدا است و می تواند به بدون جلب توجه به اهداف خود نزدیک شود.

یکی از نمونه های خودرورزمی که در این Ripsaw مدل به شکل بدون سرنشین تغییر پیدا کرده است

خودرو رزمی پیاده نظام استرایکر دراگون

دید نظارتی TacFLIR 280-HD

از دیگر ویژگی های منحصر بفرد Ripsaw M5 مجهز بودن آن به وسایل نقلیه هوایی و زمینی بدون سرنشین كوچك است. یک کوادکوپتر کوچک R80D Skyraider ( ساخت FLIR سیستم)  می تواند از روی  Ripsaw M5 بلند شود و بعد از انجام ماموریت به سمت خودرو M5 بازگردد و فرود آید.  پهپاد R80D به هوش مصنوعی مجهز است  و با  پردازش پیشرفته امکان تشخیص و طبقه بندی اهداف را دارد و همچنین از توانایی پرواز نیمه خودمختار نیز بهره می برد. همچنین در جلو بدنه M5 یک دهلیز داخلی تعبیه شده است که در داخل آن خودرو بدون سرنشین کوچک FLIR SUGV ( ساخت FLIR سیستم)  قرار دارد. FLIR SUGV می تواند به کمک سطح شبیه داری تعبیه شده از داخل دهلیز M5 خارج شود. خودرو بدون سرنشین کوچک FLIR SUGV به وزن 13 کیلوگرم می تواند به کمک بازوی تعبیه شده بر روی آن اشیاء به وزن 10 کیلوگرم را جا به جا کند در نتیحه علاوه شناسایی محیط پیرامونی می تواند در خنثی سازی بمب ها و مین ها یاری دهنده  Ripsaw M5 باشد.

کوادکوپتر کوچک قابلیت هماهنگ شدن با خودرو بدون سرنشین R80D Skyraider  را داردRipsaw M5

خودرو بدون سرنشین کوچک FLIR SUGV

دهلیز خودرو بدون سرنشین M5  که در داخل آن FLIR SUGV  قرار دارد

خودرو های بدون سرنشین Ripsaw M5 می توانند با مجهز بودن به سیستم های مدیریت میدان نبرد باعث سرعت بخشیدن و برورزسانی سریع تر اطلاعات میدان نبرد به سایر نیروهای خودی شوند. در نتیجه  به نیروهای خودی درک کلی بهتری از میدان نبرد اطرافشان می دهند.  این نوع آگاهی موقعیتی در مناطقی کاملاً متراکم شهری کاملاً ضروری است.  در صورت به خدمت گرفته شدن Ripsaw M5 انتظار می ورد این خودرو بدون سرنشین به عنوان نیرو شناسایی و یا محافظت از نیروهای نظامی نقش پررنگی ایفا کند.

مقدمه

کمپانی ترکیه ای FNSS به عنوان یکی از شرکت های مطرح در زمینه ی طراحی و ساخت خودروهای زرهی تصمیم گرفته است برای ارتقا، ادامه ی پشرفت و ایجاد نوآوری در محصولات خود مسابقه ی بین الملی طراحی خودرو های نظامی با نام FNSS MILDESIGN را برگزار کند.

پوستر مسابقات  MILDESIGN

MILDESIGN

کمپانی FNSS هدف از برگزاری این مسابقات را بالا بردن کیفیت طراحی محصولات خود در کنار شناسایی و معرفی طراحان جوان مستعد و حمایت از فعالیت آنها برای توسعه محصولات بومی در ترکیه می داند. این مسابقات در دو سطح حرفه ای و دانشجویی برگزار می شود. به عنوان مثال در مسابقات سال 2011 ، 45 طرح حرفه ای در کنار 20 طرح دانشجویی برای شرکت FNSS ارسال شد. طرح های ارسالی توسط یک تیم داروی و یک تیم مشاوره متشکل از کارشناسان طراحی در رشته های مختلف بررسی می شود. به 3 نفر از شرکت کنندگان در سطح حرفه ای و سه نفر در سطح دانشجویی جوایزی داده می شود. جایزه نفرات برتر سطح حرفه ای در سال 2015 نفراول 25,000 دلار آمریکا، نفر دوم 12,500 دلار آمریکا، نفر سوم 7,500 دلار آمریکا و به نفرات شایسته ی تقدیر، لوح اهدا می شود. به نفرات برتر سطح دانشجویی نیز نفراول 5,000 دلار آمریکا، نفر دوم 3,000 دلار آمریکا، نفر سوم 1,000 دلار آمریکا و به نفرات شایسته ی  تقدیر لوح، اهدا میشود. علاوه بر این به نفرات برگزیده گواهینامه نیز داده می شود. کمپانی FNSS موضوع مسابقه ی سال 2015 را طراحی مفهومی وسایل نقلیه زمینی نظامی ماژولار با حفاظت بالستیک به دو صورت با سرنشین و کنترل از راه دور تعیین کرده بود.

قوانین مسابقه 2015 MILDESIGN

• طریقه استفاده و کنترل:

راننده در حالی که در داخل خودرو و تحت حفاظت است باید قادر به استفاده از خودرو با حداکثر آگاهی محیطی باشد. بقیه خدمه و سرنشینان نیز باید از حداکثر آگاهی محیطی برخودار باشند. در صورت نیاز، تمام کنترل رانندگی و عملیات خودرو نیز باید از راه دور کنترل شود. بنابراین خودروی طراحی شده باید به دستگاه های الکترونیکی و تجهیزات مناسب برای این منظور مجهز شده باشد.

مزایای فراهم شده به وسیله کنترل از راه دور برای کاربران و برای موقعیت های عملیاتی باید با سناریوهای ممکن و ارائه داستانی توضیح داده شود.

• ماژولار بودن:

الف- با توجه به نوع ماموریت :

تبدیل خودرو پایه به پیکربندی های مختلف مطابق با الزامات ماموریت، باید در صورت لزوم امکان پذیر باشد. (به عنوان مثال: نفربر، آمبولانس، پاکسازی مین، بازیابی تعمیر و نگهداری، فرماندهی و کنترل).

اگر چه شرکت کنندگان مسئول طراحی انواع خودرو نیستند، می توانند جنبه هایی که به سناریوهای الهام بخش، متفاوت و خاص دلالت می کند را بیان کنند و می توانند مثال بیاورند.(خودروی پایه: باید قابلیت تحرک، حفاظت و حمل بار به شیوه ی ساده داشته باشد).

• با توجه به قابلیت های مورد نیاز:

خودرو پایه باید قادر به تغییر ویژگی های خود و یا اضافه کردن ویژگی های جدید مطابق با شرایط مورد استفاده باشد. (به عنوان مثال: تحرک در آب و خشکی ، حفاظت بالستیک، آگاهی محیطی).

• تحرک:

الف- روی زمین: این خودرو باید قادر به حرکت در زمین های ناهموار و شرایط آب و هوایی سخت را داشته باشد.

• شرایط آب و هوا: گرمسیری، صحرا و آب و هوای سرد شمال.
• شرایط خاک : یخی، برفی، گل آلود، سنگی و خاک نرم.

ب- داخل آب : وسیله نقلیه باید بتواند از طریق آبهای سرزمینی مانند رودخانه ها و دریاچه های شناور باشد. از شرکت کنندگان انتظار می رود که توضیح بدهند که چگونه این ویژگی تحرک پذیری در طراحی خودرو تاثیرگذار بوده است.

• ابعاد بیرونی:
  طول: ≤ 8 متر
  عرض: ≤ 3 متر
  ارتفاع: ≤ 2.5 متر

معیارهای ارزیابی

1. نوآوری: ایجاد یک خودرو مفهومی با رویکرد نوآورانه در طراحی و ارائه سناریوهای اصلی استفاده و مفاهیم ماژولار بودن مورد انتظار است.
2. انطباق با الزامات: انتظار می رود که موارد تعریف شده در بخش قوانین در سطح مطلوب برآورده شود.
3. امکان سنجی: انتظار می رود که طراحی با فن آوری و روش های تولید موجود، قابل تولید باشد. توجه : این معیار برای سطح داشنجویی در نظر گرفته نمی شود.
4. سهم زیبایی: انتظار می رود طراحی شامل یک تحلیل بصری یکپارچه باشد تا از انطباق فرم-عملکرد اطمینان حاصل شود.
5. سطح توسعه و جزئی سازی: سناریوی استفاده شده و جزئیات فنی طراحی و میزان جزئیات داستانی آن باید در ارزیابی گنجانده شود ( برای مثال موضوعاتی مثل طراحی کاربر محور، طراحی وابسته عملیات (وظیفه ای)، استفاده از راه حل های مکانیک پایه، مفاهیم دفاع وغیره).

طراحی های برتر سطح حرفه ای

رتبه اول با نام ANDARKAN / P-14TJ43

ANDARKAN در اساطیر ترکی، معنی استادآتش است و دقیقا مانند نامش، در بهترین حالت استفاده از قدرت آتش طراحی شده است. استفاده از قطعات ماژولار باعث می شود خودرو به راحتی در کاربرهای مختلف مثل آمبولانس، نفربر، فرماندهی و ... ظاهر بشود. علاوه بر این، عملکرد شناوری و حفاظت بالستیک آن به نسبت نفربرهای امروزی ارتقا پیدا کرده است.

رتبه دوم با نام MAMBA / P-14SW19

پوشش بدنه ی این خودرو با واحد های شش ضلعی ساندویچ شده پوشانده شده است. هر واحد  شامل 4 لایه از شش ضلعی ها است. این واحد های شش ضلعی ساندویچ شده این امکان را یه خودرو می دهد تا به حداکثر حفاظت بالستیک برسد و بتواند یک استتار چند طیفی در برابر مادون قرمز ، راداری و بصری را به دست بیاورد. همچنین تمامی این واحد های 6 ضلعی قابل تعویض هستند. همچنین این خودرو مجهز به یک سیستم دفاع فعال است که می تواند با پرتایه های انرژی جنبشی و انرژی هدایت شده قبل از برخورد به خودرو به مقابله بپردازد.

رتبه سوم با نام ALTAR / P-14CL96

 ALTAR قادر است در تمام شرایط آب و هوایی به ماموریت بپردازد. خدمه برای هدایت خودرو نیاز به پنجره های زرهی ندارند زیرا این خودرو مجهز به دوربین ها ، سنسور ها و صفحات نمایش پیشرفته است. تمامی حسگرهای فعال و اپتیک اطلاعات جمع آوری شده در مورد میدان جنگ را بروی صفحه نمایش یکپارچه در اختیار کاربران قرار می دهند. با کمک همین سیستم می توان به راحتی خودرو را از راه دور کنترل کرد. همچنین این خودرو مجهز به پهپاد های برای افزایش درک خدمه از محیط اطراف است.در بخش حفاظت نیز این خودرو از یک زره چند لایه ماژولار بهره میگیرد.

طراحی های برتر سطح دانشجویی

رتبه اول با نام ATILGAN / S-14PZ34

ATILGAN  یک خودروی زرهی بسیار سبک و با پیکربندی 6x6  است. در طراحی این خودرو از حیوان پانگولین (مورچه‌خوار پولک‌ دار ) الهام گرفت شده است. ظرفیت داخلی این خودرو 11 نفر شامل 3 خدمه ی اصلی و 8 سرنشین است. این خودرو قابلیت شناوری را با کمک دو واترجت که در قسمت عقب بدنه قرار دارد به دست می آورد. طرح بدنه ی v شکل این خودرو این امکان را به خودرو می دهد تا در برابر انفجار مین ها از خود مقاومت نشان بدهد. دوربین ها و سنسورهای نصب شده در این خودرو با کلاهخود های پیشرفته ی خدمه در ارتباط است. اطلاعات و تصویر گرفته شده از محیط بیرون بروی کلاهخود  و در مقابل چشم  خدمه به نمایش در می اید. همچنین خدمه می توانند فقط با حرکت سر خود تصاویر محیط اطراف را مشاهده نمایند. این قابلیت ، توانایی کنترل از راه دور را به راحتی در اختیار خدمه قرار می دهد.

رتبه دوم  با نام ROBOZIRH / S-14GX43

در طراحی این خودرو از فیلم های مرد آهنین، ترانسفورماتورها و پلیس آهنی الهام گرفته شده است. Robozırh یک خودرو زره پوش 6X6 با ظرفیت حمل 2 خدمه ی اصلی و 8 سرنشین است.  جایگاه خدمه در بخش جلویی خودرو است و بقیه سرنشین ها در بخش عقبی قرار دارند. جایگاه اصلی سلاح این خودرو قابلیت گردش 360 درجه در جهت افقی را دارا است و می تواند در جهت عمودی تا 70 درجه گردش نمایید. همچنین در پشت سلاح اصلی یک دریچه سقفی برای سرنشینان تعبیه شده است که در صورت نیاز می تواند از آن بخش برای درگیری با دشمن بهره گیرند.

رتبه سوم با نام   MV1 / S-14MQ39

برای حداکثر حفاظت هیچ شیشه ای دراین خودرو وجود ندارد با این حال این خودرو مجهز به دوربین های با کیفیت ، سنسور و رادار برای نمایش محیط بیرون است. به همین دلیل می توان خودرو را خارج کابین کنترل کرد. همچنین کوادکوپتر های به عنوان یک چشم از وسیله نقلیه در آسمان وجود دارند. تعداد خدمه در خودروی پایه  2 خدمه و 6 سرنشین است. در MV1 هر چرخ مجهز به یک موتورالکتریکی است.

ادامه دارد...

گردآوری و ترجمه:Crash
نقل با ذکر نام میلیتاری و مترجم بلامانع است

منبع:

http://www.fnssmildesign.com/en/about-mildesign

Boomerang gunfire locator

"برای چه ساخته شد؟"

درسال 2003، بعد از اتمام مرحله ی اول جنگ عراق، نیرو های آمریکایی به طور فزاینده ای در حال مواجهه با حملات معارضان (القاعده و جیش المهدی) بودند و مشخص بود که این حملات روز به روز بیشتر خواهند شد.

اکثر این حملات به این شیوه بودند که در راه خودرو های گشتی آمریکایی، کمین زده می شد و یا از خفا به سوی پست های ثابت (مانند ایست و بازرسی) تیر اندازی می شد. تشخیص محل استقرار تیرانداز در چنین شرایطی و بخصوص از درون خودرو، تا زمانی که کسی مورد اصابت قرار نگرفته، بسیار سخت بود.

ارتش ایالات متحده ابتداعاً تعداد محدودی سامانه ضد تک تیرانداز "PILAR" فرانسوی را به کار گرفت اما قیمت بالای این سامانه (65 هزار دلار به ازای هر واحد) امکان خرید تعداد زیاد برای همه ی نیرو ها را فراهم نمی کرد.

لذا وزارت دفاع آمریکا از موسسه "های تک" DARPA تقاضای راه حلی فوری برای این مسئله کرد. دپارتمان دفاع با توجه به فوریت مسئله، دنبال سامانه ی بی نقصی نبود اما مشخصات زیر را برای سامانه درخواستی، ضروری می دانست:

1-تعیین جهت منبع شلیک با دقت 15 درجه و در فاصله ی یک ثانیه ای از شلیک.

2-قابلیت رد یابی شلیک های خطا که به فاصله ی 1 تا 30 متری از سامانه عبور می کنند (یا به جسمی اصابت می کنند).

3-قابلیت شناسایی و تعیین موقعیت شلیک از سلاح کلاشنیکف در فواصل 50 تا 150 متری از سامانه.

4-عملکرد مطمئن در فضای شهری با ساختمان های کوتاه.

5-قابل استفاده بر روی خودروی در حال حرکت با سرعت حد اکثری 100 کیلومتر بر ساعت بر روی جاده آسفالته یا خاکی.

6-توانایی مقاومت در برابر شن وماسه، سنگریزه، باران و ضربه و فشار شاخ و برگ درختان.

7-قابلیت اعلام اخطار صوتی و تصویری به واسطه نمایشگر LED.

8-قابلیت تعویض قطعات آسیب پذیر، در صحنه نبرد.

"دارپا" با توجه به تجربه شرکت BNN (زیر مجموعه ای از ریتیون) در توسعه سامانه ی ضد تک تیرانداز موسوم به  "Bullet Ears"در دهه 90، پروژه را با مشارکت این شرکت آغاز کرد.

چالش اصلی در هوشمند سازی سامانه بود، به گونه ای که فقط اصوات شلیک های دشمن مورد رهگیری قرار بگیرند. این دو کمپانی در عرض 65 روز، اولین پیش نمونه ی "بومرنگ" را تولید کردند.

"چگونه کار میکند؟"

بومرنگ از سه بخش اصلی تشکیل شده است: 1-حسگر 2-پردازشگر 3-رابط کاربری

حسگر این سامانه در واقع متشکل از 7 میکروفون حساس است که در جهات مختلف و بر روی یک پایه که بر روی زمین یا خودرو قابل نصب است، قرار دارند. این میکروفون ها صدا های محیط را دریافت می کنند و به پردازشگر می دهند. پردازشگر اصوات را تحلیل می کند و کلیه صدا های متفرقه اعم از صدای خودرو، انفجارات متفرقه مانند آتش بازی، صدای کمانه ی تیر و صدای شلیک های خودی را نادیده می گیرد و فقط دو نوع صدا را بررسی می کند: 1-صدای اصلی شلیک که از خود اسلحه دشمن ساطع می شود. 2-موجی که گلوله در هوا ایجاد می کند(با ایجاد اختلال جوی در اثر حرکت با سرعت فراصوتی).

سپس پردازشگر با استفاده از الگوریتم پیچیده ای، جهت، فاصله و اتفاع محل استقرار تیرانداز دشمن را محاسبه می کند و داده ها به رابط کاربری ارسال می شود (کل پردازش در کسری از ثانیه صورت می گیرد.). رابط کاربری دارای دو شیوه ی اعلام خطر است: 1-به واسطه ی صوت. مثلاً بعد از شلیک با استفاده از میکروفونی که در داخل خودرو قرار دارد، اعلام میکند "شلیک، ساعت 6، 400 متر"؛ یعنی از فاصله 400 متری در پشت سر خودرو، به سمت ما شلیک شده.

2-جهت، فاصله و ارتفاع شلیک کننده بر روی نمایشگری، نشان داده می شود که اگر خودرو تغییر جهت دهد، مکان جدید منبع شلیک مجدداً نشان داده می شود.

می توان سامانه بومرنگ را با استفاده از یک شبکه ارتباطی به مرکز فرماندهی وصل کرد (جهت آگاه شدن مرکز از مورد حمله قرار گرفتن نیرو ها) یا حتی به یک دوربین مدار بسته برای فیلمبرداری از منبع شلیک و یا یک سلاح هوشمند برای حمله متقابل به منبع شلیک متصل کرد.

حسگر ها (ميکروفون) و پردازشگر سامانه

بر روي امرپ

مورد استفاده بريتانيا در افغانستان

"تا بحال چه کرده؟"

نسخه اول بومرنگ در تعداد محدودی در عراق به کار گرفته شد اما نسخه های بعدی یعنی Boomerang I و Boomerang II که قابلیت بالاتری دارند، در افغانستان و مناطق دیگر توسط نیرو های ائتلاف آمریکایی به کار گرفته شده اند. بعد از حادثه بمب گذاری در ماراتون بوستون، این سامانه در مسابقات ورزشی مهم در آمریکا هم به کار گرفته شده.

در سال 2008، ارتش آمریکا مبلغ 73.8 میلیون دلار را در ازای 8131 سامانه بومرنگ و قطعات یدکی و آموزش های مربوط به آن، به کمپانی BNN Technologies پرداخت کرد.

کمپانی BNN دو نمونه ی دیگر از سامانه های "شلیک یاب" را توسعه داده که یکی مخصوص بالگرد ها و دیگری مخصوص نفرات پیاده است. از نسخه ی بالگردی (Boomerang Air) اطلاعات چندانی در دست نیست اما کلیت آن مشابه همین سامانه بومرنگ است و از چند میکروفون جا سازی شده در بخش های مختلف بالگرد استفاده می کند.

اما نسخه ی انفرادی یا اصطلاحاً "پوشیدنی" که Boomerang Warrior-X نام دارد، از عملکرد مشابه بومرنگ زمین پایه استفاده می کند. این نمونه از یک بخش حسگر تشکیل شده که بر روی شانه ی سرباز قرار می گیرد و همچنین یک هندزفری بعنوان رابط کاربری صوتی جهت اعلام اخطار به سرباز و یک نمایشگر کوچک جهت نمایش اطلاعات به صورت بصری. وزن این سامانه حدود 350-400 گرم اعلام شده.

ساخت چنین سامانه ای در ایران چندان دشوار نیست اما با توجه به راهبرد جنگی دشمنان ما (ائتلاف غربی) و راهبرد دفاعی ایران، چنین ابزار هایی کارایی چندانی برای ما ندارند.

نسخه واريور ايکس؛ حسگر بر روي شانه از طريق يک کابل به نمايشگر کوچک متصل ميشود.

طريقه کار بومرنگ واريور ايکس

نمايشگر بومرنگ واريور ايکس

Copyright reserved to Military.ir and Sayyed Amir Hossein Vaezi

استفاده از مطلب فقط با ذکر نام ميليتاري و نام نويسنده: سيد امير حسين واعظي

منابع: وبسايت ريتون و دانشنامه آزاد

قسمت اول

منّت خدای را عز و جل که طاعتش موجب قربتست و به شکر اندرش مزید نعمت هر نفسی که فرو می رود ممدّ حیاتست و چون بر می آید مفرّح ذات پس در هر نفسی دو نعمت موجودست و بر هر نعمت شکری واجب.

سلام خدمت تمامی دوستان ...

در ابتدا باید عذرخواهی کنم به خاطر تاپیک هایی که نتونستم تمام کنم ... .

اما نوشتاری که تقدیم حضورتان می شود معرفی شیوه جدیدی از محاسبات و پردازش (نسبت به سن کل محاسبات) است که در واقع از مقدمه پایان نامه خودم برداشتم . این شیوه پردازش باعث افزایش چندین برابری سرعت پردازش می شود و باعث می شود تا بسیاری از مسائل علمی تا نظامی که به قدرت پردازشی محدود بوده اند اکنون با محدودیت های بسیار کمتر به کار خود ادامه دهند ، از پردازش تصویر MRI گرفته تا پردازش سیگنال در رادارها.

سیستم های محاسباتی ناهمگن

محاسبات علمی نیازمند توان بالای پردازشی می باشد. این نیاز باعث شده است تا سخت افزارها پیوسته توسعه یابند. به مدت بیش از دو دهه صنایع کامپیوتری برنامه ریزی خود را بر اساس قانون مور بنا نهادند. این قانون بیان می کرد که تقریبا هر 18 ماه تعداد ترانزیستورهای واقع بر یک مدار یکپارچه چگال دو برابر می شود در حالیکه هر نسل جدید توان مصرفی قبلی خود ثابت نگه می داشت. پس از سال 2000 ترانزیستور ها به شدت کوچک شدند و تنها با اعمال قوانین فیزیک ابزارهای کوچک طراحی نسل های جدید پردازنده ممکن بود، با این وجود یک مشکل جدی در راه طراحی پردازنده ها وجود داشت. بدون افزایش چشم گیر توان مصرفی و چگالی توان امکان بهبود فرکانس و تعداد ترانزیستور ها ممکن نبود. این موضوع در شکل 1-1 قابل مشاهده است.

شکل 1-1. تعداد ترانزیستور های هر پردازنده با توجه به تاریخ تولید را نشان میدهد. توجه کنید که مقیاس بندی عمودی به صورت لگاریتمی می باشد.

با این وجود برای برآورده ساختن نیاز به افزایش کارایی سیستم های پردازشی دو تغییر مهم صورت گرفت:

1.  
2. افزایش تعداد هسته های موجود در هر برد به جای افزایش فرکانس پردازنده. این تغییر در ساختار پردازنده ها باعث توسعه سیستم های نرم افزاری جدید برای به کارگیری حداکثری ساختار چندهسته ای جدید پردازنده ها نیز شد. این امر باعث تولد پردازش و برنامه نویسی موازی شد.
3.  
4. توان مصرفی و حرارت ایجاد شده دو فاکتور بسیار مهم در طراحی ساختارهای چند هسته ای جدید آینده شد.
5.  

عوامل ذکر شده باعث شدند تا سیستم های ناهمگن بوجود آیند. سیستم های ناهمگن دارای زیر سیستم های مختلفی می باشند که هر کدام جهت انجام کار خاصی بهینه شده اند. این زیرسیستم های می توانند پردازنده های سنتی CPU ، پردازنده های گرافیکی GPU و یا FPGA هایی با طراحی خاص باشند. این بهینه سازی در سطوح مختلف از سطح سیستمی تا هسته های پردازشی قابل اعمال است.

در این بازار رقابت جدید شرکت های مختلف تلاش می کنند سخت افزار خود را به وسیله نرم افزارهای عمومی و اختصاصی خود و دیگران تا جایی که ممکن است بهینه کنند. یکی از مهمترین فعالان این عرصه را می توان Khronos Group دانست.

 یکی از مهمترین محصولات این کنسرسیوم OpenCL است. در واقع این محصول که با زبان C99 نوشته شده است به شما این قابلیت را میدهد تا برای برنامه خود کدی را بنویسید که بتواند روی زیرسیستم های مختلف اعم از پردازنده های مرکزی، کارت های گرافیکی، پردازنده های سیگنال دیجیتال DSP ، FPGAها و ...  اجرا شود و به وسیله رابط های برنامه نویسی نرم افزار (API) خود امکان کنترل و اجرای برنامه ها را برای شما در زیرسیستم ها فراهم می کند. با این حال شاید این محصول بهترین گزینه نباشد، زیرا این محصول برای همه کاربردها بهینه نشده است و بدون بهینه سازی های ثانویه احتمال اجرا نشدن برنامه شما نیز وجود دارد. البته فراموش نکنیم که این محصول توسط شرکت هایی نظیر اپل ، AMD-ATI ، Nvidia و برخی دیگر شرکت ها حمایت می شود و می تواند گزینه بسیار خوبی برای قدم نهادن به دنیای سیستم های ناهمگن باشد.

هدف ما در این نوشتار نیز بررسی و توسعه یک سیستم ناهمگن بر اساس پردازنده مرکزی و استفاده حداکثری از توان پردازنده های گرافیکی می باشد، زیرا امروزه تمامی سیستم های کامپیتری از لپتاپ های شخصی تا بزرگترین ابر کامپیوترها ها نظیر Piz DAINT (هفتمین ابرکامپیوتر بزرگ دنیا ) به کارتهای گرافیکی مجهز هستند. همچنین با توجه به این موضوع که شرکت nvidia با معرفی معماری CUDA ، کارتهای گرافیکی محاسباتی تخصصی و  رابط های نرم افزاری اختصاصی خود در این زمینه پیشرو است ما نیز تمامی توجه خود را در این نوشتار به انجام محاسبات بر روی کارت های گرافیکی این شرکت متمرکز می کنیم.

پردازش موازی مبتنی بر کارت گرافیک، از پردازش داده های رنگ تا پردازش عمومی

با ظهور سیستم عامل هایی نظیر ماکروسافت ویندوز در اواخر دهه 80 و اوایل دهه 90 میلادی بازاری برای گونه ای جدید از سخت افزار ها ایجاد شد و کاربران سیستم های کامپیوتری علاقه خود را به خرید سخت افزارهای گرافیکی دو بعدی برای انجام عملیات های تصویر نگاری نشان دادند. در این میان شرکت سیلیکون گرافیک شروع به توسعه پلتفرمی جدید برای پردازش سه بعدی تصویر برای استفاده های گوناگون دولتی ، صنایع نظامی ، محاسبات علمی و فنی نمود و در این راه کتابخانه OpenGL را توسعه داد. با گذشت زمان و در اواسط دهه 90 میلادی با معرفی بازی های سه بعدی (مانند Doom, Duke Nukem و ...) تقاضای کاربران عادی برای پردازنده های قدرتمند گرافیکی رو به افزایش گذاشت و باعث شد تا شرکت هایی نظیر NIVDIA، ATI technologies و 3dfx interactive به رقابت برای فروش کارت های گرافیکی با قیمت مناسب کنند.

معرفی کارت گرافیکی NVIDIA Geforce 256 گامی بلند در عرصه کارت های گرافیکی بود. برای اولین بار محاسبات انتقال و نورپردازی بر روی کارت گرافیکی با استفاده از OpenGL امکان پذیر شده بود. در قدم بعدی در سال 2001 شرکت انویدیا سری جدیدی از کارت های گرافیکی خود را با نام تجاری Geforce 3 series  به بازار عرضه کرد. این سری از تراشه های گرافیکی مطابق با استاندارد DirectX 8 شرکت ماکروسافت ساخته شده بود تا همزمان قابلیت برنامه نویسی مراحل ورتکس و پیسکل شیدینگ را داشته باشند و برای اولین بار برنامه نویسان کنترل مستقیمی بر روی برخی پردازش های کارت گرافیک را دارا بودند.

بنابراین برخی از محققان به دنبال انجام محاسبات بر روی کرات های گرافیکی رفتند اما یک مشکل عمده در راه آن ها قرار داشت. تنها راه ارتباط با کارت گرافیک برنامه DirectX شرکت ماکروسافت و یا کتابخانه OpenGL بود که هر دو برای انجام رندرینگ تصویر طراحی شده بودند. در آن زمان پردازنده های گرافیکی با انجام محاسبات منطقی برای هر پیکسل تصویر با مختصات (x,y) یک رنگ را تولید می کردند. تولید این رنگ وابسته به اطلاعات اولیه و محاسباتی بود که کاربر برای رندرینگ برای کارت گرافیکی تعریف می کرد. پس از مدتی پژوهشگران این عرصه دریافتند که اطلاعات ورودی نه تنها رنگ بلکه می تواند هر نوع داده ای باشد. بنابراین پیکسل شیدرها می توانستند توسط کاربران برای انجام محاسبات عددی با نام "رنگ" نیز برنامه نویسی شوند و خروجی "رنگ" آن ها در واقع نتایج محاسبات عددی بود. با این حال که این حقه باعث می شد تا انجام محاسبات بر روی کارت های گرافیکی انجام پذیر باشد دارای پیچیدگی های بسیار زیادی بود که این کار را در عمل غیرممکن می ساخت و در بسیاری موارد حتی نتایج محاسبات اشتباه بود. برخی این محدودیت ها عبارت اند از : نیاز به یادگیری زبان های برنامه نویسی گرافیکی (shading languages) ، مشخص نبودن نحوه انجام محاسبات اعشاری بر روی کارتهای گرافیکی ، نوشتن نتایج در حافظه داخلی رم ، جابجا سازی اطلاعات در حافظه داخلی و ... .

اما 5 سال بعد در سال 2006 ساختاری کاملا جدید توسط شرکت Nvidia در کارت گرافیکی Geforce 8800 GTXمعرفی شد. این ساختار جدید که CUDA نام داشت سعی در برطرف کردن محدودیت های پیشین محاسبات بر روی کارت گرافیکی داشت و به گونه ای طراحی شده بود تا برنامه نویسی بر روی کارت های گرافیکی را تسهیل کند. این معماری جدید کارت های گرافیکی به همراه نرم افزار CUDA toolkit که شامل API ها و کامپایلر nvcc بود این قابلیت را ایجاد می کرد که بتوان با استفاده از زبان برنامه نویسی C و C++ به همراه برخی از افزونه ها ، برنامه هایی قابل اجرا بر روی کارت گرافیک نوشت.

تفاوت قدرت پردازشی را نیز می توان به وضوح در شکل زیر قابل مشاهده است.

ادامه دارد...

کاربرد های نظامی این شکل محاسبات:

http://arxiv.org/abs/1505.08067

تمامی حقوق این نوشتار متعلق به نویسنده است و هرگونه کپی برداری غیرقانونی است.

منابع رو هم بعد از اتمام پایان نامه ارائه خواهم داد بنا به مصلحت های شخصی ... .

در سال 2003 ایالات متحده آمریکا با کمک ائتلاف توانست عراق را اشغال کند. اما وضعیت عراقی که برای دومین بار توسط نیرو های ایالات متحده و همپیمانانش شکست خورده بود با وضعیت عراق 1991متفاوت بود. نیروهای امریکایی قرار بود این کشور را اشغال کنند و نیروهای نظامی خود را برای مدت طولانی در عراق نگه دارند علاوه بر این نیرو های چریکی و بعضا ترویستی نسبت به گذشته قدرتمند تر شده بودند. به همین سبب با شروع درگیری ها بین نیروهای چریک عراقی و ائتلاف ، ادوات زرهی و ماشین های نظامی ایالات متحده در میدان نبرد شهری ضعف های خود را نشان دادند. خودرو های هاموی و کامیون های نظامی که برای جابه جایی نیروها و لجستیک در کشور عراق مورد استفاده قرار می گرفتند عملکرد ضعیفی از خود برجای گذاشتند .عراقی ها با استفاده از تسلیحاتی که در اختیار داشتند به خصوص با کمک  تک تیرانداز ها و ار پی جی زن ها به کاروان های نظامی ائتلاف حمله می کردند و سربازان را در داخل خودرو های نظامی شکار می کرند و می کشتند. در ماه مارس سال 2003 یک واحد تعمیر و نگهداری در ناصریه عراق کمین می خورد، در این کمین 11 سرباز امریکایی کشته و 5 سرباز دیگر از جمله سرباز زن جسیکا لینچ  اسیر نیروهای عراقی میشوند. اما اوضاع وقتی برای ایالات متحده وخیم تر شد که درگیری ها در ماه آوریل در عراق آغازشد. ازجمله عوامل افزایش درگیری ها در عراق افزایش کشتار غیر نظامی ها به دست ائتلاف و در خواست سید مقتدی صدر برای جهاد علیه نیروهای متجاورگر بود. در تاریخ 4 آوریل 2004 نیروهای جیش المهدی حملات گسترده ای را در نجف، کوفه، کوت، و شهرک صدر ترتیب دادند. در کمین های شهرعراق هشت سرباز امریکایی کشته وبیش 51 نفر زخمی شدند. بزرگترین کمین در این درگیری ها در تاریخ 9  آوریل در اطراف فرودگاه بغداد رخ داد. کاروان سوختی متعلق به دسته 13 ام پشتیبانی فرمانده ای ارتش آمریکا متشکل از 30 خودرو در نزدیکی فرودگاه بغداد در حال حرکت بود. نیرو های چریک با کمک خمپاره اندازها ، آر پی جی زن ها و تیراندازی های شدید کاروان سوختی را زیر اتش شدید گرفتند. در اخر 26 عدد از کامیون های حمل سوخت و خودرو های نظامی از بین رفتند و  در مجموع 12 نفر از کاروان شامل 2 سرباز آمریکایی، 7 راننده کامیون خصوصی آمریکایی و 3 راننده کامیون عراقی کشته شدند. یک سرباز به نام کیت متیو و راننده کامیون امریکایی توماس همیل توسط نیروهای چریک ربوده شدند.توماس همیل موفق به فرار شد اما کیت متیو توسط نیروهای چریک اعدام شد. بعد از این حادثه سرتیپ جیمز چمبرز ، فرمانده دسته 13 ام پشتیبانی فرمانده ای ارتش آمریکا ، نسبت به رعایت نکردن استاندار ها، نظیر طویل بودن طول کاروان ها لجستیک انتقاد فراوانی داشت.

اسکورت کاروان های لجستیک در شهر های عراق عموما به وسیله کامیون های مسلح و خودرو های هاموی انجام می شد.

خودرو هاموی خصوصا مدل های نظیر ام998 ، ام 1165 به علت ضعف در پوشش کامل خدمه در عراق عملکرد ضعیفی داشتند.

تصویر سمت راست کیت متیو که بوسیله چریک های عراقی کشته شد بعدها در امریکا خیابانی به اسم او گذاشته شد - تصویر سمت چپ جسیکا لینچ که بعد از اسارتش توسط نیرو های امریکایی نجات پیدا کرد.

بعد از جدی شدن درگیری ها در عراق ، نیرو های آمریکایی تمایل پیدا کردند تا خودرو های نظامیشان را، خود در عراق ارتقا بدهند. در این بین نیروهای امریکایی از تخته سه لایی ، الیاف و روکش کولار ، فلزهای اوراق شده ، شیشه های ضد گلوله ، کیسه شن و... استفاده می کردند و بدنه ، درب ها ، شیشه ها را تقویت می کردند. حتی بعضی کشور های حاضر در عراق نیز از این شیوه برای تقویت بدنه ی خودرو های خود بهره می گرفتند. در یک نمونه سربازان مجارستانی با کمک جلیقه های ضد گلوله بدنه یک خودرو معمولی مرسدس بنز کلاس G را تقویت کردند. این نوع تقویت زره خودرو های نظامی بین سربازان  به نام "hillbilly armor" زره مرد جنگلی و یا در مواردی که  با کمک عراقی ها ساخته می شد به نام زره حاجی معروف "hajji armour" بود. در کل به این نوع زره ؛ زره های اصلاح شده نیز گفته میشود که برای بهبود مقاومت خودرو ها از ضایعات و مواد دور ریختنی استفاده می شود. البته استفاده از این نوع زره ها مربوط به جنگ های دوم جهانی و ویتنام بود. در جنگ ویتنام نیز لجستیک ارتش ایالات متحده آمریکا توسط گروه های چریکی ویت کنگ تهدید می شدند که با کمک کامیون های مسلح کاروان های لجستیکی خود را حمایت می کردند. این کامیون ها در جنگ ویتنام با جوش دادن صفحات فلزی و نصب مسلسل ها ساخته می شدند. در جنگ عراق نیز دوباره کامیون های مسلح با زره های اصلاح شده  به میدان نبرد بازگشتند. کامیون های مسلح M985 HEMTT یکی از معروف ترین درعین حال مخوفترین کامیون های مسلح ارتش ایالات متحده در عراق بود.

 کامیون های مسلح سری HEMTT

کامیون های مسلح سری HETS

 هاموی ها مجهز به زره های hillbilly

 
بروی هاموی  نوشته شده است "مد مکس" که به فیلم اکشن با همین نام اشاره دارد.در این فیلم نیز خودرو ها ظاهر عجیبی دارند.

این کامیون به شدت مسلح بود و به 3 مسلسل ام-2 و دو نارنجک انداز ام کا 2 مجهز بود. کامیون های مسلح علاوه بر توانایی جابه جایی لجستیک قادر بودن کاروان های نظامی ولجستیکی را نیز پوشش دهند. مدل های مختلف هاموی و کامیون های نظامی نظیر  M923 و PLS نیز با زره های اصلاح شده قویت می شدند تا جان خدمه را حفظ کنند. در ماه آوریل سال 2004 ، فرماندهان گروه 375 ام ذخیره ارتش آمریکا و گردان 812 ام حمل و نقل با هم یک واحد موقت ویژه به نام گروه کامیون های مسلح در کمپ نویستار کویت تشکیل دادند.این گروه شامل 35 خودرو هاموی به علاوه 5 کامیون M939 بود . تمامی خودور های این گروه  به زره های hillbilly  و مسلسل های 12.7 میلیمتری مجهز شدند. با این حال نیروهای ذخیره گروه های مختلف در ارتش و نیروهای گارد ملی ایالات متحده آمریکا که حفاظت کاروان ها را تامین می کردند باعث شد گروه کامیون های مسلح غیر فعال گردد. ( گروه کامیون های مسلح در ماه آوریل 2005 منحل شد)، اما مشکل نیرو زمینی ارتش ایالات متحده آمریکا در عراق  به مرور برای فرماندهان بلند مرتبه و سران پنتاگن در حال اشکار شدن بود. انتقاد درباره استفاده از زره های اصلاح شده و نرسیدگی به خودرو های نیروهای زمینی در ایالات متحده رو به افزایش بود. در 8 دسامبر 2004 در کمپ بیوری در کویت یک سرباز آمریکایی به نام توماسون ویلسون از وزیر دفاع وقت دونالد رامسفلد در مورد نیاز به زره های بازیافتی از آهن های اوراقی پرسید. سوال او با تشویق و همراهی2300 نفر از همقطارانش که درمحل حضور داشتند مواجه شد. ویلسون پرسید : چرا سربازان ما باید سرتاسر محل های دفن زباله های محلی  را برای پیدا کردن فلزهای اوراقی و شیشه های ضد گلوله برای بهبود زره خودرهای شان بگردند؟ چرا منابع به آسانی در دسترس ما قرار نمی گیرد؟ رامسفلد پاسخ داد: "مسئله پول نیست.  مسئله در رابطه با ارتش دلخواه نیست. مسئله تولید و توانایی انجام آن است. همانطور که می دانید، شما با ارتشی که دارید به جنگ می روید - و نه ارتشی که ممکن است بخواهید و یا مایلید در زمانی دیگر داشته باشید. شما می توانید تمام زره های جهان را روی یک تانک داشته باشید و (باز هم) منفجر شود ... ". همچنین رامسفلد بعدا اعتراف کرد که قبل از جنگ عراق ، ساخت کیت های حفاظتی در تعداد کم در هر سال تولید می شده است. اما جنجال در مورد زره های خودرو های آمریکا  در حال گسترش در آمریکا بود. سرهنگ جان زیمرمن  وکیل مدافع نظامی اعلام کرده بود که از 300 خودروی موجود در واحدی که ویلسون در آن خدمت می کند ، 95 درصد آن فاقد زره مناسب هستند. در 13 اکتبر سال 2004 ، نیروهای ذخیره ارتش آمریکایی که برای جابه جایی کامیون های سوختی در بغداد  انتخاب شده بودند از این کار سربازدند. آنها می گفتند برای اسکورت این کاروان سوختی هیچ نیروی در اختیار ما قرار ندادند، همچنین تمامی کامیون های این کاروان فاقد زره مناسب هستند. در سال 2004 ایالات متحده در افغانستان کیت های JDAM را برای دقیق شدن بمب های نیروهوایی خریداری کرد، در این مورد منتقد نظامی بیل آرکین این سوال را مطرح که : اگر سران پنتاگون می تواند این کیت ها را برای بمب ها تهیه کنند ، چرا نمی تواند کاری برای خودرو های زرهی وجان سربازان انجام دهند. اما بالاخره در 9 دسامبر 2004، رئیس جمهور جورج دبلیو بوش در پاسخ به این حوادث، گفت که نگرانی های ابراز شده مورد توجه قرار می گیرد. ولی در ادامه در 10 دسامیر 2004  ، مارتی میهان عضو کنگره و کمیته خدمات نیروهای مسلح با انتشار بیانه ای به شدت از دولت بوش و پنتاگون انتقاد کرد. او در بیانه اش اشاره کرده بود کمبود وسایل نقلیه زره پوش را به عنوان " مرکز ثقل در معرض خطر" ارتش امریکا در عراق، و فقدان آمادگی برای تاکتیک های چریکی مانند استقرار مواد منفجره دست ساز را به عنوان "علائم هجوم سراسیمه به جنگ" توصیف کرد.

تصویر سمت راست : توماسون ویلسون در حال پرسش از وزیر دفاع تصویر سمت چپ : کاریکاتوری انتقادی از وضعیت خودرو های زرهی در عراق

مدل های مختلف کامیون های مسلح در عراق

بعد از این جنجال سیاسی دولت بوش تصمیم گرفت تا به طور ناگهانی سرعت تولید و تحویل کیت های حفاظتی برای خودروهای هاموی و کامیون های نظامی را سرعت ببخشد. کیت های  حفاظتی هاموی ها در سال 2003 شامل کیت های ASK ،FRAG 5  و FRAG 6 بودند. برای کامیون های سری FMTV نیز بسته های حفاظتی ساخته و به عراق فرستاده شد. وارد شدن این بسته های حفاظتی تا سال 2015 به عراق ادامه داشت. همچنین آزمایشگاه ملی لارنس لیورمور بروی کامیون M939 بسته های حفاظتی نصب کرد و یک کامیون  مسلح با سطح حفاظتی بالا به نام " اسب اهنین " ساخت.  اما با وجود نصب کیت های حفاظتی بروی هاموی ها و بعضا کامیون ها هنوز مشکل نیروهای موجود در عراق حل نشده بود. از طرفی نصب این کیت ها به شدت باعث افزایش وزن خودرو ها می شد که علاوه بر افزایش وزن، به شاسی و سیستم تعلیق  ماشین ها فشار وارد می کرد در نتیجه تحرک پذیری خودرو به شدت کاهش پیدا می کرد. اما مشکل اصلی و حل نشده در عراق بمب های کنارجاده ای بود. به گفته منابع آمریکایی فقط در سال 2004 حدود 300 بمب های کنارجاده ای  باعث صدمه زدن به کاروان های نظامی شده بود.در چهار ماه اول سال 2006 فقط 67 از سربازان آمریکایی در خودرو های هاموی خود کشته شدند. کیت های حفاظت هاموی شاید قابلیت مقاومت در برابر بمب های با قدرت کم را داشتند اما در مقابل بمب های کنارجاده ای قدرتمند حرفی برای گفتن نداشتند. طراحی بدنه هاموی ها نیز دچار مشکل ساختاری بود که در مقابل بمب های کنارجاده ای آسیب پذیر بود. در مواقعی نیز بمب های کنارجاده ای موجب می شدند درب های خودرو قفل بشوند و خدمه و سرنشینان نتواند از داخل خودروی خود خارج شوند. البته ارتش آمریکا برای این مشکل نیز راه حلی داشت ایالات متحده آمریکا برای پایان دادن به این مشکل خودرو های مقاوم در برابر مین ( امرپ) را وارد ارتش خود کرد. با اینکه امرپ ها هزینه اولیه تولید بالا و هزینه نگهداری بالا نظیر مصرف سوخت زیاد نسبت به هاموی ها داشتند ولی ارتش آمریکا مجاب شد که برای کاهش تلفات نیروهای خود امرپ ها را جایگزین هاموی های خود بکند. در سال 2007 ارتش ایالات متحده به طور رسمی اعلائم کرد که قصد دارد که به جای خودرو های هاموی و کامیون مسلح از امرپ ها استفاده کند. اشغال عراق نشان برای نبردهای شهری وجود خودرو های نظامی با قابلیت حفاظت بالا به چه میزان حیاتی هستند که می تواند از تلفات نیروهای نظامی بکاهند. با پایان یافتن اشغال عراق  اما هنوز در جنگ های اخیر در لیبی ، اوکراین ، سوریه و عراق استفاده از زره های اصلاح شده بسیار رواج دارد و نمونه های فراوان آن هنوز یافت می شود. استفاده از زره های hillbilly  برای نیرو های چریک و یا نیروهای دولتی که در زیر فشار جنگ فرصت توسعه و استفاده از کیت های حفاظتی و یا ساخت خودروهای نظامی جدید را ندارند مناسب و کاربردی می باشد و یک گزینه طلایی برای آنها است. ولی کشور های که از جنگ دور هستند باید به یاد داشته باشند در صورت از دست رفتن فرصت برای بهبود وضعیت خودروهای نظامی خود در طول حوادث باید هزینه جبران ناپذیری را پرداخت کنند.

در چهار ماه اول سال 2006 فقط 67 از سربازان آمریکایی در خودرو های هاموی خود کشته شدند.

اسب آهنین در عراق

در یک حمله توسط بمب های کنار جاده ای اسب آهنین صدمه می بیند اما تمامی خدمه آن سالم می ماند. اما به طور کلی فرماندهان ارتش امریکا از عملکرد کامیون های مسلح راضی نبودند.

منابع:

http://europe.newsweek.com/hillbilly-armor-123095?rm=eu

https://en.wikipedia.org/wiki/Gun_truck

https://en.wikipedia.org/wiki/Improvised_vehicle_armour#Iraq_War

مترجم  و گردآورنده :Crash

نقل با ذکر نام میلیتاری و مترجم بلامانع است.

در این تایپیک قصد دارم مجموعه ای از اطلاعاتی که قبلا در مورد گلوله هایی که قسمتی از اون در عین فرایند شلیک می سوزه رو ارائه بدم. امیدوارم دوستان استقبال کنند. البته این بحث یک مقدار طولانی هست و از گلوله های کفشک دار شروع میشه و میره جلو تا میرسه به بحث ما برای همین هم در چند قسمت آماده خواهد شد. ممکنه مقداری بحث خشک و علمی بشه در بعضی جاها پس پیشاپیش عذر خواهی من رو بپذیرید.

مقدمه

گلوله ­های ضد زره یا انرژی جنبشی با نسبت طول به قطر بالا که در منابع علمی به عنوان پرتابه­ های میله­ ای بلند شناخته شده ­اند به دلیل چگالی و سرعت و نسبت طول به قطر بالا قابلیت نفوذ زیادی دارند. این پرتابه­ ها اغلب دارای سابوت بوده و میله ­ی بلند قطر کمتری از کالیبر لوله ­ی پرتابگر دارند.

حمل پرتابه­ ی میله ­ای سنگین در داخل لوله پرتابگر به عهده قطعه­ ای به نام سابوت می باشد. سابوت میله پرتاب­گر را در بر گرفته و تا دهانه لوله حمل می ­کند. با توجه به این که نیروی وارد بر پرتابه در داخل لوله ناشی از فشار حاصل از سوختن خرج و برابر حاصلضرب فشار در سطح پشت پرتابه می ­باشد، با افزایش سطح می ­توان نیروی وارده را افزایش داد. به این ترتیب نقش اصلی سابوت افزایش سطح و در نتیجه بالا رفتن نیروی وارده به پرتابه می ­باشد. سابوت به عنوان قطعه ­ای که سطح داخلی آن با میله­ ی پرتابه و سطح خارجی آن با لوله پرتابگر در تماس است علاوه بر افزایش سطح مقطع و حمل پرتابه وظایفی از قبیل حفظ تعادل محوری، جلوگیری از نشت گاز­های حاصل از سوزش خرج، جلوگیری از حرکات نا خواسته و جلوگیری از تماس میله پرتابه با جداره لوله پرتابگر را نیز بر عهده دارد. رفتار سابوت در داخل و خارج از لوله، نقش مهمی در کارایی بالستیکی این نوع پرتابه ­ها دارد.

1.1تقسیم بندی پرتابه ­ها بر اساس کاربرد

کاربرد گلوله های کفشک­ دار به دو دسته بر اساس کاربرد و عملکرد تقسیم می ­شود.

گونه اول گلوله ها برای بیشترین میزان انرژی برخورد و دانسیته بالا طراحی می­ شوند. این گروه از گلوله ها برای نابودی سطوح زرهی و نفوذ بالا ساخته lمی شوند.

برای این گروه به طور عمده سه نوع از سابوت ها مورد استفاده قرار می گیرند.

1. گلوله های پایدار شده با چرخش با استفاده از سابوت­های cup
2. گلوله ­های پایدار شده به وسیله آیرودینامیک با استفاده از سابوت­های cup
3. گلوله­ های پایدار شده به وسیله آیرودینامیک یا استفاده از سابوت ring

گونه دوم از دسته بندی گلوله ها مربوط به گلوله­ های طراحی شده با دانسیته متوسط و پایین است .

این گونه از گلوله­ ها استفاده­ های بسیاری مانند گلوله­ های خرج گود، راکت­ها و انواع مختلف دیگر از مهمات را دارند.

انواع مهمات از لحاظ ساختار

در فرآیند طراحی سابوت ها به دو دسته تقسیم می­شوند:

1. نوع cup
2. نوع ring

که شامل هر دو نوع گلوله های پایای چرخشی و پایای غیر چرخشی می ­­شود. البته هرکدام از این دسته بندی ها به چند زیرمجموعه تقسیم می شود. به این صورت که 12 نوع سابوت cup و 7 نوع سابوت نوع ring وجود دارد.

انواع سابوت­های نوع cup

انواع سابوت­های نوع cup را در شکل های زیر مشاهده می­ کنید.ساده ­ترین نوع سابوت نوع cup شامل یک کمربند چرخشی برای ایجاد چرخش در گلوله و یک مسدود کننده جدا شونده و چند یار و شیب بر روی سطح سابوت برای کاهش وزن و همچنین بهبود شرایط جدا شدن سابوت است. همانطور که طراحی در شکل های زیر نشان داده شده است یک مخروط ناقص برای انتقال نیرو از پیشرانه به گلوله همراه با کاهش کالیبر گلوله استفاده شده است. گاهی یک لایه نازک پلاستیک برای کاهش نیرو­های وارده به گلوله استفاده می­ شود. همانطور که در شکل ها مشاهده می­ کنید بعضی از انواع گلوله های ضد زره به صورت منحصر به فرد برای پرتاب مواد شکننده و ترد طراحی می­ شوند. گاهی نیزگلوله­ های کفشک دار به صورت کالیبر کامل برای پرتاب گلوله های راکتی نیز استفاده می­ شوند.

منابع

1. Chamber burg ,Engineering desigen hand book,sabot technology engineering , 1973
2. K E Cafdagli ,DEVELOPMENT OF A SABOT DESIGN TOOL,middle east technical university,2006
3. منابع کامل در پایان تاپیک

ادامه دارد...

Black Knight

شوالیه سیاه ، جنگجویی برای هزاره سوم

گفتار نخست:

دوستان عزیز میلیتاریست ، حتما با هواگرد های بدون سرنشین یا همان پهپادها ، آشنایی کامل دارند. در این تاپیک قصد پرداختن به یک بی سرنشین دیگر را داریم.

اما این بار این بی سرنشین ، در حوزه هواگردها تعریف نمی شود. خودرو زرهی بلک نایت یا همان شوالیه سیاه ، نسل دیگری از سلاح های بی سرنشین را برای ما به نمایش خواهد گذاشت.

Black Knight

خودرو رزمی بدون سرنشین

شوالیه سیاه یک نمونه اولیه (پروتایپ) از خودروهای رزمی – تهاجمی بدون سرنشین است که توسط کمپانی معظم BAE Systems انگلستان طراحی و تولید شده است.

وزن این خودرو در حدود 12 تن می باشد (قابل حمل توسط C-130) ، بنابراین این خودرو رو می توان با هواپیماهای ترابری نظامی منتقل و جابجا نمود. همچنین این مزیت (جابجایی توسط هواپیما) ، به آن این امکان را می دهد تا در عملیات های هوابرد مورد استفاده قرار بگیرد و نیروهای استفاده کننده بتوانند این خودرو را بوسیله چتر ، در پشت خطوط دشمن پیاده نمایند.

مشابه سایر تانکهای سبک ، این تانک هم بعنوان سلاح اصلی ، به یک توپ 30 میلی متری در برجک خود مسلح می باشد. همچنین از یک تیربار 7.62 میلی متری کواکسیال (هم محور با توپ اصلی) هم بعنوان سلاح دوم بهره می گیرد.

نیرومحرکه این زرهپوش ، توسط یک موتور 300 اسب بخاری تامین می شود که توسط شرکت کاترپیلار تولید شده و بر روی این زرهپوش نصب شده است.

گفتنی است که علاوه بر بریتانیا ، این خودرو توسط ارتش ایالات متحده هم مورد ارزیابی قرار گرفته است.

این طرح ابتدائا بطور ویژه بعنوان یک اثباتگر تکنولوژیکی برای خودروهای رزمی بدون سرنشین در میدان جنگ طراحی و تولید گردیده بود.

پس زمینه ها

موسسه تکنولوژیکی " BAE سیستمز" :

این شرکت ، یکی از نامدارترین شرکتهای جهان است که بطور تخصصی در زمینه اویونیک و مهندسی فعالیت می کند.

BAE در وهله اول بعنوان یک شرکت ملی در آوریل 1977  تشکیل گردید .

در سال 1981 ، دولت بریتانیا 51.57 %  از سهام آنرا به بخش خصوصی واگذار نمود. در واقع دولت باقیمانده سهام را حفظ کرده بود تا مطمئن شود که این کمپانی در قالب یک موسسه خصوصی و مستقل از دولت می تواند به حیات خود ادامه دهد.

پس از حصول این اطمینان ، دولت مابقی سهام خود را نیز در سال 1985   به فروش رسانید.

تاریخچه :

این پروژه در آغاز به عنوان ARD آغاز گردید. ( Armed Robotic Demonstrator = اثباتگر ربات مسلح )

هدف از این طراحی ( در سالهای 2005 و 2006 )  رسیدن به سطح ارزیابی بهتری از کارآمدی و کارایی وسایل نقلیه بدون سرنشین پیشین بود.

در اواسط سال 2006  ، این ARD ساخته شده ، با حضور در آکادمی ارتش ایالات متحده آمریکا ، برای اولین بار ، به طور رسمی به نمایش عموم درآمد. این رو نمایی در سال بعد ، بیشتر بخاطر علاقمندی ارتش آمریکا به اجرای عملیاتهای کنترل از راه دور ، اتفاق افتاد.

آنها در طی آزمایشهای سالانه ، ویژگی های جدیدی را از شوالیه سیاه  به نمایش گذاشتند.

پس از این رونمایی ، ارتش ایالات متحده تصمیم گرفت که شوالیه سیاه را به مزرعه آزمایشی حملات هوایی اعزام نماید. 

 هدف از این اعزام ، این بود که قابلیت های شوالیه سیاه ، بعنوان یک تانک واقعی در صحنه نبرد ، مورد بررسی و آزمایش قرار بگیرد.

این آزمایشات در پائیز سال 2007 صورت پذیرفت و پس از 200 ساعت آزمایش سخت ، شوالیه سیاه ؛ قادر به انجام موفقیت آمیز وظایف محوله تشخیص داده شد.

ویژگی ها

شوالیه سیاه در واقع یک خودرو بیابان نورد (آفرود) هست. به این معنی که نه تنها در جاده آسفالته ، بلکه در زمینهای سنگلاخ و یا گل آلود هم به راحتی قابل استفاده می باشد.

در تست های نظامی اثبات گردید که این تانک ، قادر است که به شکل عمده ای ، وظایف خود را در پشتیباتی از سربازان در صحنه جنگ های مدرن به انجام برساند.

از آنجائی که این زرهپوش ، بصورتهای مستقل (خود کنترل در مواجه با موانع) و نیمه مستقل (هدایت توسط اپراتور) قابل هدایت می باشد ، به استفاده کنندگان خود این امکان را می دهد که ضمن برنامه ریزی یک طرح کارآمد هجومی ، در حال حرکت از نقطه A به نقطه B از موانع موجود در مسیر هم اجتناب نمایند.

هدایت رباتیک این وسیله ، از سه بخش اپراتور یا مامور هدایت ، افسر فرمانده و افسر ایمنی تشکیل شده است.

در واقع هدایت شوالیه سیاه از طریق یک ایستگاه کنترل و هدایت رباتیک صورت می پذیرد. به این معنا که در اتاق کنترل عملیات از راه دور ؛ فرمانده ماموریت ، وظیفه  خواندن داده های اولیه  و سپس اجازه انتقال آن به کل سیستم را دارا می باشد تا پس از امکان دسترسی ، افسر کنترل و هدایت (اپراتور) به بهترین نحوه ممکن بتواند از این داده های اولیه استفاده نماید.

افسر ایمنی کنترل از راه دور ، وظیفه خارج کردن هدایت خودکار و تبدیل شدن به وضعیت هدایت دستی را بر عهده دارد. این اقدام فقط در صورتی محقق می شود که یک وضعیت خطرناک پیش آمده باشد و یا نیاز به دستور توقف اضطراری وسیله نقلیه پیش آمده باشد.

نقش دیگر این افسر این است که مطمئن شود که ایمنی تمامی کسانی که در حین و پس از ماموریت در کنار وسیله نقلیه قرار دارند ، حفظ می گردد.

پس از پایان ماموریت هم ، خودرو در یک گاراژ یا یک مکان خاص از پیش تعیین شده ، با غیر فعال کردن سیستم های هدایتی و خود هدایتی ، پارک می گردد .

کنترل از راه دور

مزایا :

وسائل نقلیه رزم زمینی بدون سرنشین را می توان مانند وسائل نقلیه سرنشین دار ، در هر زمان از شبانه روز برای انجام ماموریتهای متنوعی نظیر حمله در پیشانی نیروها و خودروهای سرنشین دار ، عملیات شناسایی و همچنین انجام عملیات در مناطقی که غیر ایمن و بسیار آلوده ( ش.م.ر) تلقی می شوند ، استفاده نمود.

بزرگترین مزیت یک وسیله نقلیه بدون سرنشین این است که می تواند مناطقی را که برای جوخه سربازان ، بیش از حد خطرناک است ؛ با کمک یک دستگاه کنترل از راه دور ، ابتدائا بررسی نموده و در صورت تشخیص امن بودن محل ، سربازان هم به خودرو ملحق شوند. (خصوصا در حوزه جنگ شهری)

این مزیت به اپراتورهای این امکان را می دهد که ضمن دریافت اطلاعات از مواضع ناشناس که توسط این زرهپوش بی سرنشین ، گردآوری و مخابره می گردد ، طرح های حمله مختلف را با مشورت فرماندهان میدانی و ستادی ، بررسی نموده و همچنین پس از تطبیق این اطلاعات با نقشه های مناطق ، نسبت به رفع موانع یا از یبن بردن شرایط نا امن اقدام نمایند.

علاوه بر پشت جبهه ، شوالیه سیاه را می توان با خیال راحت از درون یک خودرو رزمی سرنشین دار نظیر برادلی در داخل میدان نبرد هم هدایت نمود.

شایان ذکر است که سیستم های کامپیوتری شوالیه سیاه به این وسیله این امکان را می دهد که خود ، راسا ، حرکاتی مانند حرکت برجک ، ناوبری و برنامه ریزی مسیر را نیز انجام دهد.

چالش ها :

تکنولوژی و فن آوری هدایت شوالیه سیاه ، همچنان یک اقدام ناقص ولی در حال پیشرفت می باشد که این کمبودها بیشتر بخاطر محدودیت هایی است که حوزه GPS  ، سنسورها و ارتباطات بی سیم وجود دارد.

با این حال ، فعلا بیشترین محدودیت پیش روی شوالیه سیاه ، ارتباطات بدون سیم (وایرلس) می باشد.

و البته بزرگترین چالش پیش روی طراحان این خودرو ، تمرکز بر روی طراحی وسیله ای است که بدون کمترین تاثیر از عوامل محیطی و ... توانایی انجام ماموریت ها و وظایف خاص یک تانک سبک و یا نفربر زرهپوش را به کارآمدترین شکل و ایمن ترین روش داشته باشد.

شوالیه سیاه در یک نگاه :

تولید کننده : BAE Systems

طول : 5 متر ( 16 فوت و 5 اینچ )

عرض : 2.4 متر ( 7 فوت و 10 اینچ )

ارتفاع : 2 متر ( 6 فوت و 7 اینچ )

جنگ افزار اصلی : توپ 30 میلی متری

جنگ افزار ثانویه : تیربار 7.62 میلی متری هم محور با توپ

سرعت : 77 کیلومتر بر ساعت ( 48 مایل در ساعت )

پایان

پ.ن 1 : دوستانی که پسندیدند ، مثبت را فراموش نکنند.

پ.ن 2 : ان شاء الله و اگر عمری باقی بود ، و اگر این تاپیک مقبول دوستان واقع شد ، بزودی دو تاپیک دیگر در خصوص دو خودرو رزمی بدون سرنشین دیگر را نیز تقدیم دوستان عزیزتر از جان ، خواهم نمود.

------------------------------------------------------

کپی رایت : با توجه به تهیه این مطلب برای این انجمن ، ذکر مطالب این تاپیک فقط با بکار بردن military.ir به عنوان منبع مجاز می باشد.

مترجم : مهران (mehran55)

منبع این پست : Black_Knight

مقدمه

با ظهور چاپگر های سه بعدی و همه گیر شدنشون فقط کافیه که شما کار با نرم افزار های 3 بعدی رو بلد باشید تا ایده در ذهنتون رو به صورت واقعی پیاده کنید یا مثلا با استفاده از اسکنر های 3 بعدی موجود در بازار یک جسم رو اسکن کنید تا دقیقا مثل همون رو داشته باشید. بخاطر طولانی نشدن مقدمه توضیحات اضافه رو فاکتور میگیرم.

یادمه چند وقت قبل با دوستان بحث تفنگ ایرسافت رو انجام میدادیم. و بعد به قیمت های نجومی یه تفنگ در ایران برخورد کردم. و از اونجایی که با یک تفنگ ایرسافت نمیشه کاری انجام داد دیگه دنبالش نرفتم. چند وقت پیش به دلیلی دنبال خرید یک چاپگر 3 بعدی بودم (قیمت گرفتن و از اینجور کارا) که یادم اومد شاید بشه تفنگ هم ساخت با سرچ توی اینترنت به نکات جالبی برخورد کردم. که در ادامه خدمت دوستان ارائه میدم.

ساخت تفنگ با این چاپگر ها هر جور ضرب و تقسیم کنید (به غیر از قیمت خود چاپگر) خیلی ارزون در میاد به نسبت. البته برای تعداد بیشتر تفنگ با قیمت چاپگر هم حساب کنید بازم به صرفه هست.

مستقیم میرم سر روش ساخت. از اونجایی که قبلا فایل ها اماده شدن توسط فردی به اسم کاربری (Engineer777) فقط  توضیحات در آخر هم منبع و فایل ها رو قرار میدم. شاید عکس ها اونقدر گویا باشن که نیازی به توضیح نباشه ولی یه مختصر توضیحی هم میدم. دوستانی که با نرم افزار های 3 بعدی آشنایی دارن میتونن اسلحه رو بهتر و واقعی تر کنن یا بر اساس سیستم داخلی این سلاح ، سلاح هایی با ظاهر دیگه درست کنن. و اینجا قرار بدن تا تمامی دوستان انجمن که پرینتر دارن یا به پرینتر 3  بعدی دسترسی دارن در صورت علاقه استفاده کنن. ایده خودکار کردنش رو هم دارم که در آخر اضافه خواهم کرد.

پرینت

اولین کاری که باید انجام بدید پرینت گرفتن قطعات هست. بسته به پرینتر میتونه زمانبر باشه.برای پرینت هر یک از این اسلحه ها تقریبا یک رول لازم هست. برای مواد اولیه باید از نوع ABS استفاده بشه نه PLA  چون استحکام قابل قبول تری داره.با توجه به این که معمولا پرینتر هایی که توی بازار ایران هستن کوچکترین هاشون هم میتونن در ابعاد 20X20X20 پرینت بگیرن احتمالا  مشکلی با پرینت قطعات نخواهید داشت.اگر هم نتونن باید قطعات رو بازم به کوچکتر تقسیم کنید. نکته ای که باید بهش توجه کرد اینه که قسمت قرمز رنگ طراحی شده باید روی صفحه پرینتر 3 بعدی قرار بگیره.

در ادامه دو فیلم هم تقدیم دوستان خواهد شد اگر کسی میتونه مستقیم کنه یا ببره آپارات ممنون

     <https://www.youtube.com/watch?v=PmdLO8ge8AE&feature=youtu.be>

     <https://www.youtube.com/watch?v=jjkqTtjwf9I&feature=youtu.be>

پیستون هوا

برای این کار میتونید از تلمبه های کوچیک دستی که برای باد زدن دوچرخه هست استفاده کنید. قطر این نوع پیستون ها 28mm است (یعنی باید باشه تا به خوبی در جای طراحی شده قرار بگیره)و طولش هم باید 68mm باشه. همونجور که توی عکس ها هست دو نوع از این پیستون ها توی بازار هست یکی کاپ و دیگری اُرینگ. به عقیده طراح این سلاح اورینگ بهتر هست.

سر سیلندر باید چسب زده بشه به همون پمپ سیلندر دوچرخه ای که 68mmبریدید. سپس سر پیستون و زبانه باید به لوله پی وی سی (PVC) به درازای 72mm بریده شده چسبیده بشه. 3 سانتیمتر از لوله 7mm آبیاری را به سر سیلندر وصل میکنیم. پیچ رو به کنار سر سیلندر وصل میکنیم و سیلندر اماده میشه

ماشه

برای بدست آوردن فنر میشه از خودکار هایی که رنگشون تموم شده استفاده کرد(طراح میگه حتما وحشیانه فنر ها رو در بیارید :) )

برای سر هم بندی علاوه بر فنر و قطعات پرینت شده به دو نوع پیچ نیاز دارید که شامل پیچ 15mm در 3mm قطر و پیچ 28mmطول در 4mm نیاز داریم.

 فقط میمونه سر هم بندی طبق تصاویر

ادامه دارد...

پ.ن:فایل ها در قسمت آخر تقدیم دستان خواد شد.

                                                                       هرگونه برداشت صرفا با ذکر نام وبسایت میلیتاری امکان پذیر است

کمپانی Raytheon بزرگترین سازنده ی موشک در دنیا , موشک هدایت لیزری جدیدی را برای نیرو های ویژه و پیاده نظام رونمایی کرد . Waltham , شرکت مستقر در ماساچوست مدلی که مهمات هدایت دقیق Pike  (اردک ماهی) خوانده می شد را در 12 اکتبر 2015 در کنفرانس سالانه ی ارتش  در واشنگتن دی سی به نمایش گذاشت  .

James R. “J.R.” Smith مدیر سامانه های پیشرفته ی جنگ زمینی در واحد موشک سازی کمپانی ریتون در توکسان واقع در اریزونا در مصاحبه ای با  Military.com  بیان داشت : " چیزی که ساخت چنین چیزی را ممکن می کند کوچک سازی قسمت های الکترونیکی است " .  Smith در ادامه افزود : ابعاد این موشک 17 اینچ طول و 1.5 اینچ (40 میلیمتر) قطر ان است که وزن ان تنها 1.7 پوند می باشد . این پرتابه بردی در حدود 2 کیلومتر دارد و طراحی شده تا بتواند از نارنجک انداز های موجود همانند M203 و ELGM پرتاب شود .  در حالی که این مهمات از نارنجک های غیر هدایت پذیر گرانتر خواهند بود , به میزان بسیار زیادی از موشک ضدتانک  FGM-148 Javelin   ارزان تر خواهد بود 

مقدار زیادی از انچه نیرو های ویژه ی ما امروزه با ان در برد درگیری هایشان دست و پنجه نرم می کنند  ... دشمنان انها در حالت ایستا یا نشسته از مسلسل های سنگین کالیبر 50 (صدم اینچ) یا نارنجک انداز ها استفاده می کنند ,  نیروهای ما نمی توانند اهداف را مورد هدف قرار بدهند و توسط اتش دشمن در شمار زیاد زمین گیر شده اند ...  نیروهای ما در چنین شرایطی چه می کنند !؟

انها از جاولبن استفاده می کنند که سلاح بسیار گران قیمتی است . درحالی که شما می توانید از این مهمات جدید استفاده کنید . من برای شما تضمین می دهم که Pike  کسر ناچیزی از قیمت جاولین را خواهد داشت – جاولین با همکاری ریتون و لاکهید مارتین ساخته شده است - .  این مهمات دارای سرجنگی انفجاری ترکش زا می باشد که برای از بین بردن 2 نفر در پشت دیوار کافی ست . اسمیت در مورد اینکه چه میزان از بودجه ی تحقیق و توسعه ی داخلی کمپانی صرف این پروژه شده است سخنی به میان نیاورد , ولی بیان کرد که فعالیت ها پیرامون این برنامه برای حدود 3 سال چراغ خاموش پی گیری میشده است .  در ماه می ریتون در سایت تست خصوصی اش در در تگزاس 2 مورد تست با کلاهک مشقی Pike را با موفقیت پشت سر گذاشت . تکنولوژی بکار رفته در پایک با هر نوع لیزر نشانه گذاری کد شده سازگار است .

سیکر موشک بازتاب لیرز از هدف را تشخیص می دهد و پایک را به سمت ان هدایت می کند . هنگامی که وارد فاز تقرب به هدف می شود و به سمت هدف شیرجه میرود نقطه ی هدف گذاری شده توسط لیزر را می بیند ... شما مجور نیستید هم زمان با شلیک هدف گذاری با لیزر را انجام دهید . شما می توانید پایک را شلیک کنید و درست قبل از اینکه در فاز تقرب مسیر شیرجه ای را طی کند هدف را با لیزر مشخص کنید , برای یک شلیک در برد بلند شما حدودا می توانید هدف گذاری لیزری را 15 ثانیه بعد از لانچ شروع کنید .

پرتابگر M203 که در زیر اسلحه ی M4 بسته می شود نیاز به مقداری بهینه سازی دارد تا بتواند از این مهمات استفاده کند .

/////////////////////////////

منبع

تمامی حقوق برای نویسنده و سایت میلیتاری محفوظ است

با تشکر از Stuka

شادی ارواح طیبه ی شهدای گمنام صلوات 

سیستم M-7 Spider شبکه ای هوشمند از ریزمهمات ضد نفر ساخت امریکا میباشد که قابلیت پوشش محدوده ای ۱۵۰۰ متری رو دارا میباشد.

توسعه سیستم با همکاری دو شرکت Alliant Techsystems  و Textron Systems  برای  جایگزینی سیستم  Matrix remote trigger system  مورد

استفاده در ارتش امریکا انجام شد.

قسمتهای اصلی سیستم عبارت هستند از:

واحد ریز مهمات MCUs ، ایستگاه کنترل از راه دور RCS ، و تکرار کننده و تقویت کننده سیگنال (repeater) برای کنترل در مسافت های بالا در صورت نیاز.

هر ایستگاه کنترل RCS  قابلیت اتصال به  ۶۳ واحد ریزمهمات MCUs را دارا میباشد.

هر واحد ریزمهمات MCUs دارای شش پرتابگر کوچک نارنجک  میباشد که با داشتن زاویه ۶۰ درجه نسبت به یکدیگر

محدوده ای ۳۶۰ درجه ای را به طور کامل پوشش میدهد.

هر لانچر به یک سیم فعال کننده فلزی (tripwire) با طول حدود   ۱۰ متر متصل میباشد. درصورت ورود مهاجم به محدوده مورد حفاظت

و برخورد با سیم فعال کننده, سیستم سیگنالی را مبنی بر ورود متجاوز به محدوده به ایستگاه کنترل RCS ارسال مینماید.

سپس اپراتور بعد از تشخیص تهدید میتواند فرمان برای درگیری و نابودی تهدید یا عدم درگیری

را به واحد ریز مهمات MCUs ارسال نماید.

در صورت ارسال فرمان درگیری، لانچر مورد نظر پا پرتاب نارنجک در جهت متجاوز،  اقدام به نابودی آن مینماید.

نارنجک بعد از پرتاب  بصورت Air Burst  در هوا منفجر میشود که باعث افزایش شعاع کشندگی آن میگردد.

واحد کنترل میتواند حداکثر در فاصله ۱۵۰۰ متری واحد ریزمهمات مستقر شود که در صورت استفاده از repeater این فاصله قابل افزایش میباشد.

انرژی هر واحد ریز مهمات  توسط باتری قابل تعویض تامین میگردد که تا ۳۰ روز قادر به تامین انرژی هر واحد میباشد.

به دلیل مسائل ایمنی و جلوگیری از صدمه به غیرنظامیان نظیر آنچه در مین های معمولی شاهد آن هستیم،

از آنجایی که سیستم تنها با فرمان اپراتور فعال میگردد ریسک صدمه به غیر نظامیان به حداقل میرسد.

قیمت هر واحد ریز مهمات حدود ۵۰۰۰ دلار امریکا میباشد.

برای آشنایی با سیستم های مشابه

M93 HORNET

و

Textron Intelligent Munitions System

منابع

۱ و ۲

با تشکر از جناب گوبلز بابت معرفی.

کپی با ذکر منبع: سایت میلیتاری

اشتوکا

برداشتی هنری از آن‌چه دانش‌مندان دانشگاه رایس در هنگام شلیک میکروگلوگه‌ها در سرعت‌های ابرصوتی به داخل گرافین دریافته‌اند.

پژوهش‌گران نمونه‌های گرافینی چندلایه را مورد استفاده قرار داده‌اند که از توده‌ای از گرافیت تراشیده شده است. این محققان قادر بوده‌اند تا میکروگلوله‌های خود را با سرعت‌های ابرصوتی با استفاده از پالس لیزر شلیک کنند. آن‌طور که جائه-هوانگ لی (Jae-Hwang Lee) عضوی از این تیم توضیح می‌دهد: «به جای باروت٬ لایه‌ی نازکی (۵۰ نانومتر) از جنس طلا را با پرتو لیزرِ متمرکز تبخیر کرده‌ایم. نتیجه گاز طلایی‌رنگ است که به میکروگلوله‌ها شتاب می‌دهد».

پس از تحلیل تصاویر میکروسکوپیکی این برخوردها٬ پژوهش‌گران دریافتند که گرافین موجب اتلاف انرژی جنبشی میکروگلوله‌ها ابتدا با کشیدگی به داخل یک فضای مخروطی‌شکل در نقطه‌ی برخورد شده و سپس در طول جهات بلورشناختی ترک می‌خورد. به بیان لی این ترک‌خوردگی‌ها به سمت بیرون و فراتر از منطقه‌ی برخورد گسترش می‌یابد.

اتلاف کارآمد انرژی

به گفته‌ی لی: «وقتی یک میکروگلوله به داخل ماده هدف نازک رسوخ می‌کند٬ انرژی جنبشی پرتابه را با بازگشت‌دادن این انرژی تلف می‌کند. گرافین قادر است این مقدار انرژی را بسیار کارآمدتر تلف کند که باعث می‌شود از دیگر مواد (حتی استیل) نیز بهتر باشد».

به بیان او نتایج این آزمایش مشخص می‌کند که گرافین ممکن است برای ساخت جلیقه‌های ضدگلوله و دیگر انواع زره‌ها ماده‌ای ایده‌آل به حساب آید. «حتی این ماده را می‌توان در کاربردهای آتی همچون پوششی بر ماهواره‌ها و در ایستگاه فضایی بین‌المللی در مقابل میکروشهاب‌سنگ‌ها استفاده کرد».

پژوهش‌گران ادعا می‌کنند که فناوریِ میکروبالیستیک آن‌ها می‌تواند به عنوان روشی برای مطالعه‌ی رفتار مکانیکی دیگر مواد نانوساختار مختلف نیز استفاده شود.

این تیم که شامل محققانی از دانشگاه ماساچوست امهرست است اکنون مشغول آزمودن این آزمایشِ مینیاتوری بر روی دیگر سیستم‌های گرافینی مختلف هستند؛ سیستم‌هایی شامل ترکیبات گرافینی و گرافین با نقص‌های مهندسی‌شده است که انتظار می‌رود سبک‌تر از گرافین بکر و دست‌نخورده باشد.

این پژوهش در مجله‌ی ساینس انتشار یافته است.

منبع:

http://www.hupaa.com/20141220050750003/زره-های-گرافینی