عملیات مونوپولی یکی از محرمانه ترین پروژه های ضدجاسوسی اف بی آی در دوران جنگ سرد بود هدف این عملیات حفر یک تونل زیر سفارت تازه ساز شوروی در واشنگتن و نصب تجهیزات شنود برای جمع آوری اطلاعات بود این پروژه از سال ۱۹۷۷ آغاز شد و تا سال ۲۰۰۱ که وجودش فاش شد کاملا محرمانه باقی ماند ماجرا از زمانی شروع شد که شوروی در اواخر سال ۱۹۷۷ ساخت ساختمان جدید سفارتش را در خیابان ویسکانسین واشنگتن آغاز کرد این ساختمان روی نقطه ای مرتفع قرار داشت و مقام های آمریکایی نگران بودند که شوروی بتواند با تجهیزات پیشرفته ارتباطات کاخ سفید کنگره و پنتاگون را رهگیری کند یکی از مأموران سابق اف بی آی بعدها گفت که وزارت خارجه آمریکا بدون هماهنگی با نهادهای اطلاعاتی با محل ساخت سفارت موافقت کرده بود و همین موضوع باعث نگرانی جدی دستگاه های امنیتی شد در واکنش اف بی آی تصمیم گرفت پروژه ای مخفی را آغاز کند این سازمان خانه ای سه خوابه در نزدیکی محل ساخت سفارت خرید و آن را به پایگاه عملیات تبدیل کرد مأموران از داخل این خانه رفت و آمدها را زیر نظر داشتند دوربین نصب کردند از روند ساخت و ساز عکس می گرفتند و حتی برای داشتن دید بهتر چند درخت را قطع کردند سال ها شایعه بود که ورودی تونل داخل همین خانه قرار داشته هرچند هیچ وقت به طور رسمی تأیید نشد حفر تونل از همان سال آغاز شد اما برخلاف انتظار پروژه به شدت پیچیده بود ساخت آن بیش از یک دهه طول کشید و هزینه زیادی روی دست اف بی آی گذاشت مأموران این سازمان گاهی خودشان را به جای کارگران ساختمانی جا می زدند و حتی به برخی کارگران واقعی پول می دادند تا تجهیزات شنود را داخل بخش هایی از سفارت کار بگذارند آژانس امنیت ملی آمریکا یا ان اس ای هم تجهیزات پیشرفته شنود را در اختیار پروژه گذاشته بود هدف این بود که به خطوط ارتباطی سفارت دسترسی پیدا کنند و هم زمان بفهمند آیا شوروی در حال جاسوسی از آمریکا هست یا نه حتی شایعاتی وجود داشت که از فناوری لیزر هم برای شنود آزمایشی استفاده شده بود تونل آن قدر بزرگ بود که یک نفر می توانست به راحتی داخلش بایستد و حرکت کند با وجود این همه هزینه و تلاش پروژه از همان ابتدا با مشکلات جدی روبه رو شد آب دائما وارد تونل می شد مشکلات فنی یکی پس از دیگری پیش می آمد و مهم تر از همه اف بی آی نقشه دقیق ساختمان سفارت را در اختیار نداشت همین باعث می شد ندانند دقیقا زیر کدام بخش قرار دارند یکی از کارکنان پروژه بعدها گفت بزرگ ترین مشکل این بود که ممکن بود بعد از این همه حفاری سر از یک انباری دربیاورند نه اتاقی که جلسات مهم در آن برگزار می شد بسیاری از تجهیزات پیشرفته هم آن طور که انتظار می رفت کار نکردند از طرف دیگر شوروی هم در ساخت سفارت وسواس امنیتی عجیبی به خرج می داد تقریبا همه اجزای ساختمان چند بار بازرسی می شد قاب پنجره ها را باز می کردند بررسی می کردند و دوباره می بستند به جای مصالح معمولی از سنگ مرمر ضخیم استفاده می کردند تا امکان جاسازی تجهیزات شنود کمتر شود قطعات فلزی را پیش از نصب کنترل می کردند و حتی چاله هایی به عمق سی تا چهل فوت حفر می کردند تا مطمئن شوند کسی در حال کندن تونل زیر ساختمان نیست اما مهم ترین دلیل شکست عملیات اصلا فنی نبود سال ۲۰۰۱ مشخص شد که رابرت هنسن مأمور ارشد ضدجاسوسی اف بی آی سال ها برای شوروی و بعدتر روسیه جاسوسی می کرده است بررسی ها نشان داد او در سال ۱۹۸۹ وجود این پروژه محرمانه را به طرف مقابل اطلاع داده بود زمانی که تونل هنوز کامل نشده بود هنسن با نام های مستعار مختلفی مثل رامون گارسیا جیم بیکر و جی رابرتسون با مأموران شوروی ارتباط داشت طبق اسناد پرونده او نه فقط اصل پروژه بلکه محل تقریبی عملیات تجهیزات مورد استفاده و شیوه کار اف بی آی را هم لو داده بود به همین دلیل روس ها دست کم از سال ۱۹۸۹ می دانستند چنین تونلی وجود دارد و طبیعی بود که مراقبت های خود را چند برابر کنند از سوی دیگر ساختمان جدید سفارت هم تازه در سال ۱۹۹۴ به طور کامل در اختیار روس ها قرار گرفت در نتیجه حتی زمانی که ساختمان به بهره برداری رسید طرف روسی از مدت ها قبل از وجود عملیات اطلاع داشت و اجازه نداد اطلاعات ارزشمندی از طریق آن به دست بیاید یکی از مدیران سابق اف بی آی بعدها صریحا گفت این تونل عملا هیچ دستاورد اطلاعاتی مهمی نداشت این نخستین بار نبود که دو ابرقدرت چنین روش هایی را علیه هم به کار می بردند در سال ۱۹۴۵ مأموران شوروی یک لوح چوبی به عنوان هدیه دوستی به سفیر آمریکا دادند که داخل آن دستگاه شنود مخفی قرار داشت دستگاهی که بعدها با نام د تینگ شناخته شد و هفت سال بدون شناسایی اطلاعات محرمانه را منتقل می کرد این وسیله فقط زمانی فعال می شد که از بیرون با فرکانس مشخصی تحریک می شد در سال ۱۹۶۴ نیز ده ها دستگاه شنود دیگر در سفارت آمریکا در مسکو پیدا شد چند سال بعد هم مشخص شد ماشین تحریرهای دیپلمات های آمریکایی به فرستنده های مخفی مجهز شده اند که متن تایپ شده را منتقل می کردند هنگام ساخت سفارت جدید آمریکا در مسکو نیز تجهیزات شنود در ساختمان کار گذاشته شده بود موضوعی که باعث شد آمریکا بخش بزرگی از ساختمان را با صرف هزینه ای هنگفت تخریب و دوباره بازسازی کند آمریکا هم سابقه اجرای عملیات های مشابه را داشت مشهورترین نمونه عملیات گلد بود که طی آن سازمان سیا و سرویس اطلاعاتی بریتانیا تونلی زیر برلین حفر کردند تا مکالمات تلفنی شوروی را شنود کنند اما آن پروژه هم به دلیل خیانت جورج بلیک مأمور دوجانبه بریتانیایی از همان ابتدا برای شوروی لو رفته بود وقتی در سال ۲۰۰۱ وجود عملیات مونوپولی علنی شد روس ها در ظاهر ابراز تعجب کردند و حتی یکی از دیپلمات های آمریکایی را برای ارائه توضیح احضار کردند با این حال سفیر روسیه با لحنی طنزآمیز گفت اگر روزی تونل پیدا شود شاید بتوان از آن به عنوان سونا استفاده کرد پس از افشای ماجرا داخل اف بی آی درباره سرنوشت تونل بحث زیادی شکل گرفت عده ای معتقد بودند باید آن را کاملا پر کرد و از بین برد اما برخی دیگر می گفتند شاید روزی دوباره به کار بیاید در نهایت تنها ورودی تونل مسدود شد و خود تونل به طور کامل از بین نرفت تا امروز هم محل دقیق ورودی آن به طور رسمی اعلام نشده است بعضی منابع خانه ای در خیابان ویسکانسین را محل آغاز تونل می دانند و برخی دیگر به خیابان فولتون اشاره می کنند اما اف بی آی هیچ گاه جزئیات کامل این پروژه را منتشر نکرده است https://en.wikipedia.org/wiki/Operation_Monopoly

منسوخ کردن تکنولوژی به مراتب دشوارتر و پرهزینه‌تر از انهدام آن است و نیازمند چنان نبوقو خلاقیت و چابکی سازمانی است که سازمان‌های نظامی بزرگ و بوروکراتیک در برابر آن مقاومت می‌کنند به زبان ساده گفتنش آسان ولی انجامش به غایت دشرار است استالین جبهه‌ها را واگذار نکرد، بلکه آن‌ها یکی پس از دیگری فروپاشیدند و میلیون‌ها سرباز به اسارت درآمدند تفاوت بزرگی است میان یک عقب‌نشینی استراتژیک آگاهانه مانند عقب‌نشینی روس‌ها در برابر ناپلیونوشکست‌های فاجعه‌باری که به دلیل بی‌کفایتی فرماندهی عالی رخ داد. اگر فروپاشی جبهه‌ها یک نقشه از پیش طراحی‌شده بود نیازی به اعدام ژنرال‌ها و فرماننه یک قدم عقب‌تر بود؟ هنر فرمانده مسب پیروزی‌های ارزان و قطعی است نه ماهیگیری و یا سو برداشت از دل شکست‌ها پذیرش عمدی شکست ریسکبسیار بزرگ و معمولاً یک اشتباه است چون هزینه‌های انسانی روانی و اعتباری شکست چنان بالاست که معمولاً روحیه و ابتکار عمل را پیش از رسیدن به آن منفعت اتحمالی نابود می‌کن شما سیل کمک های امریکا به شوروی را در نظر بگیرید بدون اونها شوروی می تونست موفق باشه

این مقاله نمیاد به قردادگازی ایران و روسیه اشاره کنه یا حمایتهای دبپلماتیکی که روسها از ایران میکنندیا اینکه از نظر مواد غذایی روسها با ما همکاری میکنند صرفا به موانع میپردازه

نگاه روسها به ما موقعیت شکننده ایران: نارضایتی و تردید نسبت به روسیه در تهران، نارضایتی از میزان حمایت مسکو روز به روز بیشتر می‌شود، به ویژه پس از جنگ ۱۲ روزه بین اسرائیل و ایران. اهمیت جمهوری اسلامی برای روسیه کاهش یافته و این نگرانی در ایران وجود دارد که «معامله سیاسی» به ضرر تهران تمام شود. اما انزوای بین‌المللی ایران، فرصت‌های مانور آن را محدود کرده است. جنجال در سطح بالا اواخر مرداد ۱۴۰۴، یک خبر جنجالی درباره مسکو در رسانه‌های ایران مطرح شد. محمد صدر، عضو شورای عالی مصلحت نظام و معاون پیشین وزارت خارجه، در یک مصاحبه روسیه را متهم کرد که به اسرائیل کمک می‌کند. صدر دو نکته اصلی را مطرح کرد. اول، او مشکوک بود که اسرائیل در جنگ اخیر «۱۲ روزه» و در درگیری‌های قبلی، اطلاعات دقیقی درباره سامانه‌های دفاع هوایی ایران داشته است. او گفت: «بر اساس تحلیل و اطلاعاتی که دارم، می‌توانم بگویم این اطلاعات توسط روس‌ها در اختیار اسرائیل قرار گرفته بود.» دوم، صدر به عدم تحویل تسلیحات پیشرفته‌ای که ایران درخواست کرده بود اشاره کرد، به ویژه جنگنده‌های سوخو-۳۵. او یادآور شد که در اوایل سال ۲۰۲۳، ایران اعلام کرده بود توافقاتی برای تحویل دو اسکادران (حدود ۲۴ جنگنده) وجود دارد و گزارش‌های بعدی حتی از تحویل ۵۰ جنگنده خبر داده بودند. اما ایران تنها چند فروند هواپیمای آموزشی «یاک-۱۳۰» دریافت کرده و به گفته برخی منابع، حداکثر چهار فروند سوخو-۳۵ به دستش رسیده است. صدر همچنین خاطر نشان کرد که روسیه در سال ۲۰۱۹ سامانه دفاع هوایی S-400 را به ترکیه فروخته اما حاضر نشده این سامانه‌ها را به ایران بفروشد. او نتیجه گرفت که توافق راهبردی که در ژانویه ۲۰۲۵ بین ایران و روسیه امضا شده، «چیزی جز یک فریب و کلاهبرداری نیست». این اظهارات احساسات عمومی را به لرزه درآورد و نگرش‌های ضدروسی در ایران را دوباره شعله‌ور کرد. با این حال، واکنش رسانه‌های داخلی متنوع بود. روزنامه‌ی محافظه‌کار «کیهان» صدر را محکوم کرد و ادعا کرد سخنان او «به امنیت ملی و سیاست خارجی ایران آسیب می‌زند» و اظهاراتش را «دروغین و تحریک‌آمیز» توصیف کرد. در مقابل، رسانه‌های اصلاح‌طلب «کیهان» را به دلیل «حمایت بی‌چون و چرا از روسیه» مورد انتقاد قرار دادند. واکنش مقامات وزارت امور خارجه ایران در واکنش به این اظهارات، اعلام کرد که نظر صدر «دیدگاه شخصی و بدون مدرک» است و بازتاب سیاست رسمی تهران نیست. دادستانی تهران نیز پرونده‌ای علیه یکی از اعضای شورای مصلحت نظام به اتهام «سخنان نادرست و بی‌پایه» باز کرد، گرچه نام صدر را مستقیماً ذکر نکرد. روسیه نیز بی‌تفاوت نماند. وزارت خارجه روسیه این اتهامات را رد کرد و آن را بخشی از «کمپین هماهنگ اطلاعات نادرست از سوی نیروهای دشمن روسیه و ایران» خواند. دیپلمات‌های روسیه بیانیه خود را با برچسب رنگی «FAKE» روی تصویر صدر در سایت بی‌بی‌سی فارسی منتشر کردند. مقصر جلوه دادن دیگران استفاده از روسیه به عنوان مقصر اصلی برای پنهان کردن ناکامی‌ها، تاکتیکی شناخته‌شده در سیاست ایران است. برای نمونه، محمدجواد ظریف، سیاستمدار شناخته شده و وزیر خارجه پیشین در دولت حسن روحانی، همکاری با مسکو را ترویج می‌داد و روابط خوبی با سرگئی لاوروف برقرار کرده بود. اما در پایان دوره روحانی، زمانی که جناح اصلاح‌طلب تحت فشار بود، او ناگهان مدعی شد روسیه همواره مانع تلاش‌های ایران برای بهبود روابط با غرب شده است. مقامات نظامی ایران نیز همین روش را به کار بردند. در ژانویه ۲۰۲۵، سردار بهروز اثباتی، سقوط رژیم بشار اسد را به گردن روسیه انداخت و گفت روسیه با دروغ به ایران نشان داده که مواضع ضد دولتی در سوریه را هدف قرار داده در حالی که مناطق خالی را بمباران می‌کرد. این نشان‌دهنده تلاش نخبگان ایران برای منحرف کردن انگشت اتهام از خود، پس از از دست دادن یک متحد استراتژیک در خاورمیانه است که سال‌ها در آن سرمایه‌گذاری کرده بودند. اعتبار اتهام‌ها ارزیابی صحت این ادعاها دشوار است. اقرار ظریف به نظر قابل قبول‌تر می‌رسد، در حالی که اظهارات صدر و اثباتی پرسش‌های بیشتری ایجاد می‌کند. اما الگوی تکراری این رفتار عمومی، به همان اندازه اهمیت دارد. تصویر منفی روسیه در ایران به حدی قوی است که سیاستمداران حتی از کرملین به عنوان مقصر اصلی برای شکست‌های خود استفاده می‌کنند، زمانی که مصلحت سیاسی چنین ایجاب می‌کند. این نگرش منفی ریشه در تاریخ دارد که شکل‌دهنده‌ی نگاه ایرانیان به جهان است. روسیه به خاطر اشغال آذربایجان در اوایل قرن نوزدهم، حمله نیروهای قزاق به مجلس اول ایران در جریان انقلاب مشروطه، اشغال ایران توسط نیروهای بریتانیایی و شوروی در جنگ جهانی دوم و دیگر سوابق تاریخی، در ذهن ایرانیان جایگاه خوبی ندارد. با وجود ادعاهای مشارکت، روسیه نه تنها نتوانسته این روند را معکوس کند بلکه آن را وخیم‌تر ساخته است. برای مخالفان حکومت، روسیه متحد وفادار رهبر ایران است و برای حامیان، شریک ناکارآمدی که در لحظات حساس کمک نمی‌کند. آمارها چه می‌گویند؟ نظرسنجی‌های انجام شده در خارج از ایران نیز این روند را تأیید می‌کند. مرکز مطالعات بین‌المللی و امنیتی مریلند (CISSM) گزارش داد که پیش از فوریه ۲۰۲۲، حدود ۴۲ درصد ایرانیان نظر منفی نسبت به روسیه داشتند و پس از حمله کامل روسیه به اوکراین، این رقم به ۵۷ درصد افزایش یافت. ولادیمیر پوتین ممکن است از افزایش سه برابری دانشجویان ایرانی در روسیه یا برگزاری جشنواره‌های فرهنگی روسیه در تهران و اصفهان سخن بگوید، اما واقعیت نشان می‌دهد که احساسات ایرانیان نسبت به مسکو را می‌توان به وضوح با عبارت «بدتر از این نمی‌شد» توصیف کرد موقعیت شکننده ایران اگرچه اظهارات صدر در بستر سیاست ایران غیرمعمول نیست، اما تغییراتی در روابط تهران و مسکو مشهود است. جنگ ۱۲ روزه میان اسرائیل و ایران نشان داد که کرملین قصد ندارد از شریک خود در برابر تهدید اسرائیل و آمریکا حمایت کند. از نظر روسیه، این موضع منطقی است. تامین دو یا پنج اسکادران سوخو-۳۵ نمی‌تواند ایران را از حملات نجات دهد، زیرا برتری نظامی به شدت به نفع اسرائیل است. برای غلبه بر آن، لازم است سال‌ها تسلیحات به ایران تحویل داده شود که این امر روابط مسکو با اسرائیل، ترکیه و عربستان سعودی را تضعیف می‌کند، کشورهایی که با افزایش قدرت نظامی ایران مخالفند. بنابراین هیچ نیازی فوری به تسلیح ایران وجود ندارد، به‌ویژه که روسیه تمرکز خود را بر نوسازی نیروی نظامی خود گذاشته است. کمک نظامی مستقیم به ایران اصلاً مطرح نیست. روسیه هیچ تمایلی به وارد شدن در درگیری مستقیم با آمریکا و اسرائیل به خاطر ایران ندارد. علاوه بر این، اهمیت ایران برای روسیه در حال کاهش است. پروژه‌های بزرگی در خاک ایران برنامه‌ریزی شده است، از جمله ساخت راه‌آهن در مسیر شمال–جنوب و خط لوله گاز از طریق آذربایجان به خلیج فارس. اما خطر تشدید درگیری میان ایران و اسرائیل، این طرح‌ها را کند کرده است. چرا میلیاردها روبل را در ایران سرمایه‌گذاری کنند، در حالی که ممکن است در جنگ تخریب شود؟ از نظر اقتصادی نیز، ایران حتی در میان کشورهای خاورمیانه اولویت روسیه نیست. تجارت ایران و روسیه، با وجود طرح‌ها و توافقات متعدد، در حدود ۵ میلیارد دلار باقی مانده است. در مقایسه، در سال ۲۰۲۴ تجارت روسیه با ترکیه بیش از ۵۰ میلیارد دلار، با امارات نزدیک به ۱۰ میلیارد دلار و با مصر حدود ۹ میلیارد دلار بوده است. تا چند سال پیش، نقطه قوت ایران در نزد روسیه، همکاری نظامی و تامین پهپاد بود. اما اوج اهمیت ایران برای ارتش روسیه، به‌ویژه در جنگ اوکراین، در سال‌های ۲۰۲۲–۲۰۲۳ بود. در سال ۲۰۲۵، مسکو توانسته تولید پهپادهای خود را توسعه داده و تقریبا فرآیند مونتاژ پهپادهای ایرانی را کاملاً بومی‌سازی کند. گزارش‌های رسانه‌های غربی حاکی از آن است که مهندسان روسی به طور قابل توجهی این پهپادها را ارتقا داده‌اند و اکنون تهران علاقه‌مند به واردات این مدل‌های به‌روز شده است. تعجبی ندارد که تهران بیش از پیش نگران باشد که «معامله سیاسی» به ضرر منافعش تمام شود. رسانه‌های ایران به طور مرتب سناریوهایی را مطرح می‌کنند که ترامپ و پوتین در مورد اوکراین به توافق برسند و ایران نیز بخشی از این معامله باشد. گمانه‌زنی وجود دارد که مسکو ممکن است اجازه دهد آمریکا و اسرائیل در ازای امتیازاتی در مذاکرات اوکراین، علیه ایران اقدام کنند که اعتماد تهران به کرملین را بیش از پیش کاهش می‌دهد. گزینه‌های محدود سیاست خارجی ایران با وجود همه این نگرانی‌ها، گزینه‌های سیاست خارجی ایران محدود است. روابط با غرب، از جمله اروپا، رو به وخامت گذاشته است. چین همچنان شریک اصلی است اما تجارتش با ترکیه و عربستان بسیار بیشتر از ایران است. پکن نیز تمایل چندانی برای تامین تسلیحات پیشرفته به تهران ندارد. کشورهای منطقه با رویکردی مبتنی بر منافع خود با ایران برخورد می‌کنند؛ با آن تجارت دارند اما در بسیاری از مسائل رقابت آشکار دارند. سوریه نمونه‌ای از این وضعیت است: متحد ایران توسط نیروهای وابسته به ترکیه کنار زده شد و پس از سقوط اسد، عربستان و قطر برای جایگزینی نفوذ مالی ایران رقابت می‌کنند. با وجود همه نارضایتی‌ها، تهران احتمالاً در آینده نزدیک مجبور خواهد بود روابط خود را با مسکو حفظ و توسعه دهد. می‌توان در مورد چرایی و چگونگی ورود ایران به این وضعیت بحث کرد، اما واقعیت این است: با وجود تعداد اندک شرکای سیاست خارجی، ایران توان قطع رابطه با روسیه را ندارد. https://ridl.io/discontent-amid-despair/

روسها 1500 تانک و 3000 خودروی زرهی تو یک سال بخوان بسازن یعنی روزی 4 تا تانک و 8 تا خودرو زرهی می سازند ؟ توان روسها اینقدر هست یا اینها بخشیش قراره بازیابی و نوسازی تجهیزات قدیمی باشه

ابزار مخفی اوکراین در جنگ با روسیه: فناوری تشخیص چهره آمریکایی لئونید تیمچنکو، معاون وزیر کشور اوکراین، ماه نخست حمله روسیه را در دفتر تاریک دولتی‌اش، پس از ساعت مقررات منع رفت‌وآمد، سپری کرد. او نمی‌توانست به خانه بازگردد و در حالی‌که هزاران تصویر و ویدیو از نیروهای روسی را در کانال‌های تلگرامی مرور می‌کرد، فرصتی برای آزمایش یک ابزار جدید تشخیص چهره به او پیشنهاد شد. او برخی از این تصاویر را بارگذاری کرد تا نرم‌افزار را امتحان کند. نتایج فراتر از انتظارش بود. هر بار که تصویری از یک سرباز روسی وارد می‌کرد، نرم‌افزار ساخت شرکت آمریکایی «کلیر‌ویو AI» به طور دقیق اطلاعاتی مانند نام، محل تولد و صفحه‌های شبکه‌های اجتماعی فرد را نمایش می‌داد. حتی در مواردی که تصاویر اجساد بی‌کیفیت، با چشمان بسته یا چهره نیمه‌سوخته بودند، نرم‌افزار اغلب قادر به شناسایی آن‌ها بود. تیمچنکو در مصاحبه‌ای تصویری از دفترش در کی‌یف به مجله تایم می‌گوید: «ما هر روز صدها نیروی روسی را که با سلاح وارد خاک ما شده بودند، شناسایی می‌کردیم.» به گفته‌ی تیمچنکو، «کلیر‌ویو» به «سلاح مخفی» دولت اوکراین در جنگ با روسیه تبدیل شده است. بیش از ۱۵۰۰ کارمند در ۱۸ نهاد دولتی مختلف در اوکراین از این ابزار استفاده کرده‌اند و توانسته‌اند بیش از ۲۳۰هزار سرباز و مقام روسی دخیل در تهاجم نظامی را شناسایی کنند. کاربرد این فناوری فراتر از شناسایی سربازان روسی گسترش یافته و اکنون در حوزه‌های متعددی به‌کار گرفته می‌شود که پیش‌تر گزارش نشده بود؛ از جمله توسط پلیس، تحلیل‌گران امنیتی و مقامات رسمی. مقامات اوکراینی از کلیر‌ویو برای شناسایی نفوذی‌ها در ایست‌های بازرسی، رسیدگی به افراد فاقد مدرک شناسایی، شناسایی و پیگرد اعضای شبه‌نظامیان طرفدار روسیه و حتی یافتن کودکان ربوده‌شده‌ی اوکراینی استفاده کرده‌اند. به گفته این شرکت، طی ۲۰ ماه پس از آغاز جنگ، دست‌کم ۳۵۰هزار جستجو در پایگاه داده کلیر‌ویو انجام شده است. «حجم جستجوها شگفت‌انگیز است»، هوان تون-تت ، مدیرعامل کلیر‌ویو، در گفت‌وگو با تایم می‌گوید: «تشخیص چهره در مناطق جنگی می‌تواند نجات‌بخش جان انسان‌ها باشد.» هم‌زیستی سودمند یا نظارتی ترسناک؟ این همکاری برای دو طرف سودمند بوده است. دولت اوکراین که به دنبال هر ابزار فناورانه‌ای برای مقابله با ارتش بزرگ‌تر روسیه بود، و کلیر‌ویو که این فناوری را رایگان در اختیارشان گذاشت تا مورد استفاده مؤثرش را به نمایش بگذارد؛ فناوری‌ای که پیش‌تر به دلیل جمع‌آوری داده‌ها از طریق خزیدن در اینترنت، نقض حریم خصوصی و فروش دسترسی به نهادهای امنیتی مورد انتقاد شدید قرار گرفته بود. اما استفاده گسترده اوکراین از کلیر‌ویو، پرسش‌هایی اساسی درباره حدود استفاده از فناوری‌های بحث‌برانگیز در شرایط جنگی و دامنه حریم خصوصی در زمان درگیری نظامی ایجاد کرده است. حامیان این فناوری معتقدند اگر بتوان از آن برای شناسایی جنایت‌کاران جنگی یا یافتن کودکان ربوده‌شده استفاده کرد، ارزشش را دارد. اما فعالان حقوق بشر هشدار می‌دهند که پس از جنگ، کنترل این فناوری دشوار خواهد شد و اوکراین ممکن است به‌دلیل اتکای بیش از حد به آن، با چالش‌های حقوقی و اخلاقی مواجه شود. تتیانا آودِیِوا ، وکیل حقوق بشر در کی‌یف و مشاور سازمان «لابراتوار امنیت دیجیتال اوکراین»، می‌گوید: «نمی‌خواهم دولت اوکراین به‌عنوان حکومتی شناخته شود که از ابزارهای شدیداً نفوذگر و خطرناک استفاده می‌کند؛ ابزاری که شاید بعداً برای سرکوب فعالان مدنی به‌کار رود. این بسیار خطرناک است.» چهره جنجالی کلیر‌ویو: فناوری در خدمت جنگ هوان تون تت ، مدیرعامل استرالیایی و ۳۵ ساله کلیر‌ویو، معتقد است جنگ اوکراین فرصتی برای نمایش کارآمدی فناوری‌اش بود. او در مصاحبه‌ای از نیویورک گفت: «این فناوری در بحران‌ها درخشش پیدا می‌کند. وقتی پای جان شما یا عزیزتان در میان است، آن وقت مردم ارزش آن را درک می‌کنند.» کلیر‌ویو در سال ۲۰۱۷ با سرمایه‌گذاری افرادی مانند پیتر تیل تأسیس شد. این شرکت به طور مخفیانه بزرگ‌ترین پایگاه داده چهره‌ها در جهان را با استفاده از الگوریتم‌های تشخیص چهره و جمع‌آوری تصاویر از اینترنت ایجاد کرد. به گفته تون-تت، پایگاه داده آن‌ها اکنون شامل بیش از ۴۰ میلیارد تصویر است—یعنی به‌طور میانگین پنج تصویر از هر فرد روی زمین. در سال ۲۰۱۸، کلیر‌ویو شروع به فروش این داده‌ها به بیش از ۶۰۰ نهاد امنیتی و انتظامی کرد، از جمله اداره مهاجرت آمریکا (ICE) و FBI. اما در سال ۲۰۲۰، با افشای ابعاد این پروژه توسط نیویورک تایمز ، موجی از انتقادات، شکایت‌ها و جریمه‌ها علیه شرکت به راه افتاد. کشورهای اروپایی مانند فرانسه، ایتالیا و بریتانیا آن را غیرقانونی اعلام کرده و خواستار توقف فعالیت‌های آن شدند. با آغاز جنگ، تون-تت به مقامات اوکراینی پیشنهاد داد که از این فناوری به‌صورت رایگان استفاده کنند. او در نامه‌ای نوشت: «این فناوری می‌تواند در این دوران تاریک کمک‌کننده باشد، برای نجات انسان‌ها و محافظت از جان‌ها.» کاربردهای گسترده: از کودکان ربوده‌شده تا کارآفرینان همکار دشمن اوکراینی‌ها راه‌های متعددی برای استفاده از کلیر‌ویو پیدا کردند. وزارت کشور وب‌سایتی به نام Poter.net راه‌اندازی کرد که در آن اطلاعات سربازان کشته‌شده روس را، به‌همراه منابع شبکه‌های اجتماعی، منتشر می‌کرد تا خانواده‌های آن‌ها بتوانند عزیزانشان را شناسایی کنند. تیمچنکو می‌گوید: «تشخیص چهره آن‌قدر مؤثر بود که سربازان روس حتی در گرمای تابستان هم ماسک به صورت می‌زدند.» دادستانی کریمه با استفاده از کلیر‌ویو بیش از ۷۰ عضو ناشناس نیروهای شبه‌نظامی کریمه را شناسایی کرده و آن‌ها را هنگام ورود به مناطق تحت کنترل اوکراین بازداشت کرده است. این فناوری همچنین در شناسایی ۱۹۸ کودک ربوده‌شده و منتقل‌شده به روسیه یا مناطق اشغالی کمک کرده و خانواده‌های جدید آن‌ها را نیز شناسایی کرده است. آندری کولالایف ، رئیس دپارتمان IT در اداره تحقیقات دولتی اوکراین می‌گوید: «کلیر‌ویو به بخشی حیاتی از روند کاری ما تبدیل شده است. ما همچنان در حال گسترش استفاده از آن در حوزه‌هایی از جمله شناسایی فروشندگان مواد مخدر هستیم.» آینده‌ای مبهم؛ نظارت دائمی پس از جنگ؟ هیچ نشانه‌ای از توقف استفاده از کلیر‌ویو توسط دولت اوکراین پس از پایان جنگ دیده نمی‌شود—و این چیزی است که بیش از هر چیز فعالان حقوق بشر را نگران کرده است. آودِیِوا می‌گوید قوانین حفظ حریم خصوصی اوکراین قدیمی هستند و توان کنترل چنین فناوری‌هایی را ندارند. او هشدار می‌دهد: «اگر این ابزار به دست افراد نادرست بیفتد—یا حتی به‌دست روس‌ها که زیرساخت‌ها را اشغال کنند—تبعات آن جبران‌ناپذیر است.» پرسش‌های بی‌پاسخی در مورد نحوه استفاده و مدت زمان نگهداری داده‌ها وجود دارد که مقامات اوکراینی تمایلی به پاسخ دادن به آن‌ها ندارند. خوان اسپین‌دولا ، پژوهشگر دانشگاه ملی مکزیک می‌گوید: «دولت‌ها همیشه دلیلی برای گسترش ابزارهای نظارتی در دوران جنگ پیدا می‌کنند، اما اگر پایان جنگ روشن نباشد، این استفاده‌ها دائمی می‌شود.» در آوریل ۲۰۲۳، میخایلو فدوروف ، وزیر تحول دیجیتال اوکراین، اعلام کرد که قصد دارد فناوری‌های کلیر‌ویو را در زیرساخت دیجیتال کشور نهادینه کند؛ از جمله در گمرک و نظام بانکی. از طرفی، تون-تت نیز به دنبال افتتاح دفتر کلیر‌ویو در کی‌یف است تا همکاری‌ها را گسترش دهد. او معتقد است جنگ آینده بدون فناوری تشخیص چهره قابل تصور نیست.

روسیه بزرگترین کشور جهان هست با تنوع قومی و مذهبی زیاد و تنها راهی که تمام این اقوام و مداهب را میشه متحد کرد همون ملی گرایی هست . ر

خطای اینها زیاده یا پدافند اوکراین تعداد زیادی از اونها را میتونه سرنگون کنه

موتور های pl15 موتور دوپالسه هستند و مجهز به سیکر آرایه فازی فعال اینجوری احتمالا حریان سرنگونی رافال ها بوده در فاصله دور که موشک pl15 شلیک شده اثر حرارتی موشک به خاطر فاصله کم شده و موشک هم بدون رادار به کمک لینک با رادار جنگنده خودس را به نزدیکی جنگنده رافال میرسونه در مسیر هم چون موتور خاموشه و از طرفی موشک با لینک داره هدایت میشه باز هم سیستم هواپیما متوجه موشک نمیشه در نزدیکی هدف ناگهان موتور مرحله دوم روشن میشه و سیکر آرایه فازی فعال هم شروع به جستجو میکنه سرعت تغییر فرکانس و جهش سیکر موشک باعث عملکرد نادرست rwr میشه و سرعت زیاد موشک هم فرصت تصمیم گیری را از خلبان هندی میگیره

مرحوم برادران رایت مگه چند سال قبل هواپیما را ساختن که این شرکت عمر 140 ساله داره؟ ما و روسها تو اسیای میانه منافعمون با هم در تضاد هست برا همین روسها ما رو نقویت نمی کنند کره شمالی هم جایگاهی نداره که بخواهیم دنبالش بریم همکاریها بر اساس پوله ما باید پول داشته باشیم حریدهای بزرگ انجام بدیم اینجوری تکنولوژی هم میشه وارد کرد خرید مثلا 30 تا جی 10 یک شرایط برای ما ایجاد میکنه خرید 80 تا یک شرایط دیگه

از چند کیلومتری مرز جز محدود جنوب لبنان خواهد بود

اوکراینی ها دارن همش خط قرمز روسها را رد میکنند حمله به این تاسیسات بدون مشارکت آمریکا غیر ممکنه چون مطمئنا سامانه های پدافندی در اطراف اونها مستقر هستند هر چی از جنگ میگذره اوکراین به عمق بیشتری از خاک روسیه حمله میکنه یا الان بحث هست که اوکراین فقط با تجهیزات غربی به نقاط مرزی روسیه حق داره حمله کنه که مطمئنا کم کم عمقی که اوکراینی ها حمله میکنند افزایش مییابد الان هم اف ۱۶ ها قراره فقط تو خاک اوکراین عملیات انجام بدن که احتمالا اون محدودیت هم برداشته خواهد شد

وقتی دعای خیر پشت سرت هست موشک های اسکالپ همه به اسکله کتار کشتیهای روسیه برخورد کردن

اژدر هوایی کترینگ امروزه در جنگ اوکراین و روسیه بارها اسامی پهبادهای انتحاری شنیده شده . این تجهیزات سلاح هایی هستند که بدون وجود آنها جنگ روسیه و اوکراین یا درگیری های آینده غیر قابل تصور خواهد بود . این تجهیزات که قیمت بعضی از ان ها فقط چند صد دلار است توانایی بالایی در کشتن نیروها یا از بردن تجهیزات گران قیمت دارد . اولین استفاده از این پهباد ها مربوط میشود به جنگ جهانی اول . در ایالات متحده ارتش با همکاری تعدادی مهندس سعی کرد که تثیبت کننده ، ژیروسکوپ و تجهیزات کنترل رادیویی را با هم ادغام کند و یک هواپیمای بدون سرنشین بسازند. یک پروژه جالب به نام Kettering Bug یا اژدر هوایی کترینگ توسط فردی به نام چارلز کترینگ توسعه پیدا کرد. این طرح نسبت به طرح هایی دیگری که ان زمان وجودداشت ارزان تر و ساده تر بود به نحوی که قیمت آن 400 دلار بود .(البته یک منبع دیگه قیمت را 900 دلار یا به پول الان 20000دلار نوشته بود) اژدر هوایی کترینگ یک هوایپمای کوچک چوبی با بالهای مقوایی بود که 240 کیلوگرم وزن داشت این هواپیما توسط یک موتور دوزمان فورد v4 که در آن زمان 40 دلار قیمت داشت و 40 است بخار توان داشت به پرواز در می آمد .طول بالهای ان 4.5 متر بود. هواپیما روی ریل به هوا بلند میشد و با سرعت 80 کیلومتر می توانست به برد 120 کیلومتری برسد. این هواپیما فاقد سیستم کنترل رادیویی بود و فقط مجهز به ژیروسکوپ ، ارتفاع سنج و یک سیستم برای خاموش کردن موتور بود. سیستم خاموش کننده موتور دارای یک ابزار برای محاسبه تعداد چرخش های موتور بود . در ابتدا با توجه به به سرعت و جهت باد و فاصله ازهدف تعداد این چرخش ها محاسبه میشود . هنگامی که موتور به تعداد چرخشها میرسید موتور خاموش می شد و پیچ و مهرها هایی هم که بدنه را به بالها مصل می کردند هم جدا میشد و بدنه با 80 کیلوگرم مواد منفجره به زمین می افتاد. آزمایش های این طرح در 2اکتبر 1918 شروع شد و اولین پروازها هم در ماه های پایانی جنگ انجام گرفت . این طرح خیلی موفق نبود از مجموع 24 پرتاب تنها 7 مورد توانسته بودند به هدف برسند. اما ارتش به این نتیجه رسیده بود که این طرح عملی است و تمایل داشت برای مقابله با آلمانها این طرح را تکمیل کند. به نظر ارتش به کمک این طرح میشد همزمان تعداد زیادی بمب با قیمت مناسب را به پشت ارتش المان منتقل کرد و تدارکات و محل های استقرار توپخانه را مورد اصابت قرار داد. در مجموع تعداد 45 فروند از این طرح ساخته شد. هر چند که بودجه کافی برای اصلاح و تولید این طرح توسط ارتش تامین شد( از آوریل 1917 تا مارس 1920 حدود 275000 دلار برای این طرح هزینه شد.) اما پایان جنگ جهانی اول و عدم اطمینان ارتش به ایمنی در زمان پرواز بر فراز نیروی های خودی باعث فراموشی این طرح شد. سیستم کنترل و هدایت فیلم این پهباد( اگر ممکنه هست یکی از دوستان لطفا تو آپارات دانلود کنند) https://uupload.ir/view/fo_6wn7.mp4/ منبع

باید هزینه کرد برای رفع تهدید. الان شرکتهای هستند که تجهیزات کنترل آتش برای سلاحهای سبک تولید میکنند که با اونها میشه پهبادهای کوچک را زد