این شهید سند مظلومیت نیروی هوایی ست .تو همین میلیتاری خودمون محکوم به کم کاری و خیانت تو جنگ شده بودند.متوجه نیستند نیروی هوایی یک قوه به شدت تکنولوژیک و ابزار محوره

روسیه قرار ست تا سال ۲۰۲۷ ایران را با موشک‌هایی که می‌توانند جت‌های آمریکایی و اسرائیلی را هدف قرار دهند، مسلح کند  سایتUNITED24 Mediaادعا می کند اسناد طبقه‌بندی‌شده‌ای را به دست آورده که جزئیات توافق‌نامه‌های بین مسکو و تهران در مورد تأمین هواپیماهای جنگنده و تسلیحات مرتبط با آنها، از جمله موشک‌های هوا به هوا را نشان می‌دهد. این موشک‌ها برای نبرد هوایی استفاده خواهند شد. اسناد کشف‌شده به چندین قرارداد اشاره دارند. اولین قرارداد، شماره R/19K1011141768 مورخ 10 ژوئن 2021،(خرداد 1400) مربوط به تولید هواپیماهای سوخو-35 و قطعات جنگی آنها است. با این حال، جنگنده ها بدون تسلیحات رزمی اختصاصی خود ارزش محدودی دارند. از سال 2023، قراردادهایی به طور خاص برای تأمین مهمات، یعنی موشک‌ها، امضا شد. قرار است این قراردادها تا سال 2027 تکمیل شوند، که ارتباط معنا داری با درگیری های یکسال اخیر پیرامون ایران دارد. موشک‌های شناسایی‌شده شامل : Kh-38 -موشک هدایت‌شونده هوا به زمین میان‌برد که توسط Su-35 حمل می‌شود. K-73 (آر-۷3)موشک هوا به هوا. جنگنده Su-35S می‌تواند بسته به پیکربندی، به چهار موشک هوا به هوای R-77-1 و تا شش موشک R-73 (K-73) مجهز شود. K-۷۷ (آر-۷۷) - موشک هوا به هوا. Kh-31 — موشک هوا به زمین، که به عنوان سلاح ضد کشتی نیز استفاده می‌شود؛ پلتفرم Su-35 نیز می‌تواند آن را شلیک کند. قراردادهای تسلیحاتی بین مسکو و تهران قرارداد اصلی که زیربنای همکاری بین روسیه و ایران است، شماره R/19K1011141768 است که در بالا به آن اشاره شد و تولید هواپیماهای Su-35 و قطعات جنگی آنها را پوشش می‌دهد. اسناد قرارداد روسیه، یک مشتری خارجی با نام "K10" - نام رمزی که به ایران اشاره دارد - را فهرست می‌کند. سلاح‌های این هواپیما، به همراه سایر قطعات، در چندین قرارداد بعدی مشخص شده‌اند. گزیده از یک نامه، شرکت ایرکوت و دریافت‌کننده نهایی جت‌ها را K10 (ایران) ذکر می‌کند، با اشاره به قرارداد پذیرش وزارت دفاع موشک‌های Kh-38(سیستم هدایت لیزر، رادار فعال، مادون قرمز، ماهواره، بسته به نوع) در سال‌های 2023-2024، به نفع مشتری خارجی K-10، بزرگترین شرکت‌های ماشین‌سازی روسیه، ISKRA، درخواستی را به شرکت دولتی فدرال Perm Powder Plant برای تولید و تحویل قطعات 65DU.S-Sh، 65DU.M-Sh، 65DU.MV، V-287، 65DU.S-Sh IN، 65DU.M-Sh IN و مونتاژ قطعه 65DU.00، در مجموع 120 واحد، ارسال کرد. در کاتالوگ کارخانه پودر پرم، قطعه 65DU یکی از اجزای موشک Kh-38 است. قرارداد اضافی به شماره R/19K1011141768 برای قطعاتی از موشک روسی Kh-38 برای مشتری K10—ایران. نکته مهم این است که کارخانه پودر پرم طیف گسترده‌ای از سیستم‌های موشکی را در فهرست خود دارد و اجزای لازم را بر اساس آن تهیه می‌کند - از جمله موشک‌های هوا به هوا و هوا به زمین. کاتالوگ قطعات کارخانه پودر پرم برای موشک‌های مختلف روسی مانند Kh-31 و K-77. موشک‌های کی-۷۳(R73)(حرارتی) در سال ۲۰۲۳، قراردادهایی بین شرکت FKP Perm Powder Plant و ISKRA برای تأمین واحدهای Sh-295 "Variant" - در مجموع ۱۲۳ واحد، به ارزش ۵۴،۹۸۶،۹۲۴ روبل (اکنون ۶۷۴،۶۸۹ دلار) - امضا شد. Sh-295 "Variant" کلاهکی است که در موشک هوا به هوای K-73 استفاده می‌شود. SH-295 «نوع» مورد اشاره در یک قرارداد تأمین موشک‌های کی-۷۷(R77)(راداری فعال) شرکت سهامی «دفتر طراحی ماشین‌سازی «ایسکرا» به نام ای. آی. کارتوکوو» درخواستی را در مورد تولید قطعات Sh-328، ISh-328 و V-328 در سال‌های 2025-2027 و همچنین خدمات مونتاژ قطعه 542.U-00 - در مجموع 42 واحد - به شرکت FKP «PPZ» ارائه داد. نامه رسمی روسیه که جزئیات تأمین قطعات برای چندین سیستم موشکی، از جمله هوا به هوا، را شرح می‌دهد. این قطعات بخشی از مجموعه موتور موشک هوا به هوای K-77 (R-77) را تشکیل می‌دهند. سندی که اجزای خاص را به سیستم‌های موشکی که برای آنها طراحی شده‌اند، مرتبط می‌کند موشک‌های خا-۳۱( ضد کشتی ضد رادار مجهز به سیستم هدایت راداری فعال مقاوم در برابر پارازیت) کارخانه رادیوپریبور روسیه، یک تولیدکننده تجهیزات دفاعی مستقر در سن پترزبورگ، از شرکت الکترونیک سوتلانا-الکتروپریبور درخواست کرد که اقلام RROP-5 و M31102 را در سال 2025 تولید و عرضه کند. اینها اجزای قطعه U505E هستند که برای موشک‌های Kh-31E تولید می‌شوند. تحویل‌ها به صورت سه ماهه برنامه‌ریزی شده‌اند و در مجموع 42 واحد خواهند بود. نامه رسمی روسیه در مورد تأمین قطعات مورد نیاز برای موشک‌های Kh-31E خرج‌های پیشران موشک همچنین اطلاعاتی در مورد یک قرارداد بزرگ دیگر - برای تأمین سوخت پیشرانه KV-1-72.001 برای مشتری خارجی K-10، در مجموع ۱۶۴ واحد، با برنامه‌ریزی تولید تا ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۵ - به دست آمده است. زنجیره تولید به شرح زیر است: پیشران SF-4 توسط کارخانه پودر پرم برای تولید نمونه های KV-1-72.001 تولید می شود. این قطعات خام توسط موسسه تحقیقات علمی مواد پلیمری (NIIPM JSC) تولید می‌شوند. قطعه KV-1-72 یک واحد زرهی (KV-1-72.010: 82-1 / 0 – 119-1) است که با استفاده از ترکیب PGS-6 به یک پوشش فلزی متصل شده است. موتور(مولد) Yu5801 (GG-72) شامل واحد KV-1-72 مونتاژ شده با یک جرقه زن VG-1-72 است، در حالی که محفظه‌های (روکشهای)مولد گازی توسط مشتری تأمین می‌شوند. قرارداد روسیه برای تأمین سوخت KV-1-72.001 برای مشتری خارجی K-10 — ایران این نشان دهنده یک زنجیره فناوری استاندارد برای تولید (موتورها و مولدهای گازی) - مورد استفاده در سیستم‌های موشکی است. چنین اجزایی معمولاً در موارد زیر استفاده می‌شوند: سیستم‌های سوخت رسانی، یا به عنوان عناصر موتورهای سوخت جامد و سیستم‌های کنترل (مثلاً پره‌ها، عملگرها). این مجموعه‌ها مشخصه موشک‌های هدایت‌شونده هوایی در هر دو کلاس هوا به هوا و هوا به سطح هستند. منبع:https://united24media.com/

سامانه موشکی کانتینری(CMS) چیست؟ عموما توجه ها به موشک‌ها و بر روی کلاهکهای مرگبار آنها متمرکز است،اما یکی از جنبه‌هایی که به ندرت در تیتر خبرها قرار می‌گیرد، پرتابگر آنهاست. معمولاً هر موشک برای پرتاب به یک پرتابگر خاص نیاز دارد.برخی از موشکها قادر به شلیک از چندین پرتابگر هستند و برخی از پرتابگرها می‌توانند انواع مختلفی از موشک‌ها را شلیک کنند. یکی از انواع سیستم‌های پرتاب که به طور خاص جالب توجه است، سیستم موشکی کانتینری (CMS) است. اگر تا به حال نام این نوع پرتابگر را نشنیده‌اید، احتمالاً به زودی خواهید شنید زیرا آنها در حال فراگیر شدن هستند. CMS یک لانچر است که می‌تواند در یک کانتینر حمل و نقل استاندارد نصب شود. دلیل انجام این کار عمدتاً جابجایی آسان‌تر لانچر و موشک‌های آن است، اما یک جنبه‌ی خاص در CMSها وجود دارد که آنها را به طور ویژه خطرناک می‌کند. از آنجا که از کانتینرهای استاندارد حمل و نقل تجاری برای نگهداری این سلاح‌های مرگبار استفاده می‌شود، پس به راحتی می‌توان آنها را به شکل کانتینرهای حمل و نقل استاندارد غیرنظامی که ممکن است حاوی هر چیزی باشند (که در داخل آنها جا شود،) درآورد.و ...... شاید تصور شود که این سیستمها توسط گروهکهای نظامی توسعه یافته و مورد استفاده قرار می‌گیرند، اما درست نیست، زیرا ایالات متحده CMS مخصوص به خود را در سیستم آتش میان‌برد استراتژیک تایفون ارتش ایالات متحده دارد. مزیت بارز یک CMS مانند تایفون، قابلیت حمل نسبتاً آسان آن است، زیرا می‌توان آن را توسط یک بوئینگ C-17 گلوب‌مستر حمل کرد یا از طریق کامیون‌ها به مکان خاصی روی زمین برد. این امر آنها را بسیار متحرک می‌کند،و همچنین تا لحظه باز شدن محفظه، لانچر و موشک را پنهان می‌کند. سامانه آتش میان‌برد استراتژیک تایفون ارتش آمریکا سیستم موشک تایفون SMRF ارتش، کانتینری است، این نوع سیستم تسلیحاتی به چند وسیله نقلیه برای تثبیت هدف، شلیک موشک و پشتیبانی از عملیات آن نیاز دارد. این سیستم شامل پرتابگر است که برای شلیک موشک کروز Tomahawkو SM-6طراحی شده است . هر تایفون دارای چهار سیستم پرتاب عمودی Mark 41 است که در یک کانتینر ISO 40 فوتی نصب می‌شوند. هر باتری SMRF شامل چهار پرتابگر، یک مرکز عملیات باتری، ژنراتورها و سایر تجهیزات پشتیبانی است. با چهار پرتابگر، یک باتری می‌تواند در مجموع ۱۶ موشک کروز تاماهاک را شلیک کند. این سیستم برای شلیک تاماهاک طراحی شده است، پرتابگری که از نوع Mk 80 است - می‌تواند موشک پاتریوت PAC-3 را نیز شلیک کند، از آنجا که این سیستم کانتینری است، ارتش به راحتی می‌تواند باتری‌ها را از یک مکان به مکان دیگر منتقل کند این سیستم قبلاً در فیلیپین مستقر شده است. از زمان معرفی آن در سال 2023، یک باتری SMRF تایفون برای پشتیبانی از یک نیروی ویژه چند دامنه‌ای در ژاپن در نظر گرفته شده است. برنامه‌های آینده دیگر برای استقرار شامل آلمان در سال 2026 می‌شود که با افزایش قابل توجه برد، سیستم‌های زمینی فعلی در اروپا را تقویت خواهد کرد، زیرا موشک‌های تاماهاوک می‌توانند اهدافی را تا 1000 مایل از CMS هدف قرار دهند. سیستم موشکی کانتینری روسیه اگرچه ایالات متحده و برخی از متحدان، مانند بریتانیا، سامانه‌های مدیریت هدایت ماهواره‌ای خود را دارند، اما تنها کشورهایی نیستند که آنها را در اختیار دارند. روسیه نیز سامانه‌ای به نام Club-K دارد، اما برخلاف تایفون، سامانه روسی در درجه اول برای پنهان‌کاری طراحی شده است تا قابلیت حمل. این سامانه قادر به شلیک انواع موشک‌های هدایت ماهواره‌ای، از جمله موشک‌های ضد کشتی است که آنها را به ویژه برای نیروی دریایی غربی نگران‌کننده می‌کند. دلیل این امر این است که کانتینرهای حاوی سامانه Club-K را می‌توان روی هر کشتی تجاری قرار داد و در صورت استفاده، می‌تواند یک ناو هواپیمابر را بدون هیچ هشداری منهدم کند. نسخه سیار کلاب-کی که روی کامیون نصب شده و امکان پرتاب مخفیانه موشک از خودروهای به ظاهر غیرنظامی را فراهم می‌کند. مکانیزم پرتاب این همان چیزی است که یک سامانه پرتاب موشک CMS را بسیار خطرناک‌تر از یک سامانه پرتاب استاندارد می‌کند، یعنی پنهان کردن تهدید درست تا لحظه پرتاب، که می‌تواند فراتر از خط دید باشد، به این معنی است که مهاجم می‌تواند در حالی که پنهان می‌ماند، به هر هدف دریایی که بخواهد حمله کند. . رابرت هیوسون، سردبیر مجله «سلاح‌های هوایی جینز»، گفت : «این ایده که بتوانید یک سیستم موشکی را در یک جعبه پنهان کنید و بدون اینکه کسی متوجه شود، آن را به این سو و آن سو بفرستید، کاملاً جدید است. هیچ‌کس قبلاً چنین کاری نکرده است.» چیزی که «کلاب-کی» و سیستم‌های مشابه را خطرناک می‌کند، لزوماً روسیه نیست؛ بلکه احتمال این است که این سیستم توسط کشورهایی مانند کره شمالی، ایران و دیگر بازیگران به کار گرفته شود. راست لانچ موشک لورا اسراییل چپ لانچ موشک بالستیک ذوالفقار از ناو شهید مهدوی کانتینر موشکی ساخت ترکیه سیستم موشکی کانتینری چین توسعه سیستم موشکی کانتینری چین که شبیه به سیستم موشکی Club-K روسیه است، توجه تحلیلگران نظامی را دوباره به خود جلب کرد. نسخه چینی که در غرب با نام CSDCS شناخته می‌شود، اولین بار در نمایشگاه هوایی ژوهای ۲۰۲۲ ارائه شد و به عنوان سیستمی پیشرفته‌تر از نمونه اصلی روسی در نظر گرفته می‌شود. برخلاف کلاب-کی که فقط قادر به پرتاب موشک‌های خ-۳۵ و کالیبر است، سی‌اس‌دی‌سی‌اس چین از طیف وسیع‌تری از مهمات پشتیبانی می‌کند .سامانه دفاع موشکی کروز (CSDCS) با طیف گسترده‌ای از انواع موشک‌ها، از جمله موشک‌های ضد کشتی مافوق صوت YJ-12E و YJ-18E، موشک‌های کروز مادون صوت YJ-83 و YJ-62 و موشک ضد تشعشع PL-16 سازگار است. هر لانچر می‌تواند چهار موشک را حمل کند.همچنین گزارش شده است که این سیستم بسیار آسان‌تر کار می‌کند و فقط به ۳ تا ۴ خدمه نیاز دارد. لانچر جدید موشک چندگانه با موشک‌های کروز مینیاتوری WS-43و و ماژولی از سیستم راکت‌انداز چندگانه که در یک محفظه پنهان می‌شوند، یکی از خطرات اصلی مرتبط با این سیستم، توانایی آن در پنهان ماندن به عنوان یک دارایی غیرنظامی است که تشخیص یا خنثی‌سازی آن را از قبل دشوار می‌کند.تحلیلگران با اشاره به اینکه چین می‌تواند از CSDCS برای یک حمله ناگهانی و پرقدرت به نیروهای دریایی ایالات متحده در اقیانوس آرام استفاده کند، آن را با عملیات تار عنکبوت اوکراین مشابه می‌دانند .تلاش‌های چین برای توسعه سیستم‌های موشکی کانتینری در سال ۲۰۱۶ آغاز شد و سیستم دفاع موشکی کانتینری (CSDCS) در سال ۲۰۲۲ به عنوان ادامه طرح‌های قبلی معرفی شد. این سیستم به عنوان ابزاری استراتژیک در نظر گرفته می‌شود که می‌تواند در کشتی‌های تجاری مستقر شود، که چین به طور فزاینده‌ای آن را در رزمایش‌های نظامی خود ادغام کرده است. در اکتبر ۲۰۲۴، ارتش چین رزمایش‌هایی را انجام داد که شامل استفاده از کشتی‌های کانتینری به عنوان سکوهای پرتاب بود.این سناریوها تمایل چین برای محو کردن مرز بین دارایی‌های غیرنظامی و نظامی را برجسته می‌کند، تاکتیکی که چالش‌هایی را برای نیروی دریایی ایالات متحده ایجاد می‌کند، چرا که از نظر قانونی مجاز به درگیری با کشتی‌های غیرنظامی نیست، مگر اینکه شواهد قابل اثباتی مبنی بر استفاده خصمانه از آنها وجود داشته باشد. سامانه تسلیحات کانتینری Q-Ship چین...... قرار دادن سلاح روی یک کشتی تجاری چیز جدیدی نیست و مفهوم موشک‌های کانتینری با استاندارد ISO 40ft (12m) بسیار رایج است. ایران، اسرائیل، ترکیه و روسیه از جمله کشورهایی هستند که قبلاً این کار را انجام داده‌اند یا حداقل آن را آزمایش کرده اند. با این حال، این روش همچنان جدید است و جدیدترین کشتی چینی از چندین جهت مهم متمایز است کشتی‌های تجاری مسلح به عصر دریانوردی برمی‌گردند، اما مفهوم هیجان‌انگیز کانتینرهای حمل و نقل استاندارد به پس از جنگ جهانی دوم برمی‌گردد. سال‌ها این کانتینرها عمدتاً به استفاده غیرنظامی محدود می‌شدند. سپس در طول جنگ فالکلند در سال ۱۹۸۲، بریتانیا یک کشتی تجاری به نام Atlantic Conveyor را برای حمل هلیکوپترهای Chinook و جت‌های Harrier/Sea Harrier به اقیانوس اطلس جنوبی تبدیل کرد. که شامل استفاده از کانتینرهای حمل و نقل برای ایجاد یک پناهگاه موقت بود. این کشتی زمانی شهرت یافت که در جریان حمله موشک‌های Exocet آرژانتینی از بین رفت. این امر منجر به مجموعه‌ای از مفاهیم در مورد چگونگی تطبیق بهتر کشتی‌های تجاری با شرایط جنگی، به ویژه در بریتانیا که تجربه فالکلند هنوز در صدر توجه بود، شد. اکثر این کانتینرها به نوعی از کانتینرهای حمل و نقل استفاده می‌کردند، از جمله برای نگهداری موشک‌ها. Zhong Da 79 - نمایش "کشتی Q" کشتی Zhong Da 79 ، یک کشتی باری معمولی با طول 97 متر و عرض 16 متر است که در چین ساخته شده است. در ابتدا، این کشتی به ۱۵ محفظه موشک چهار پرتاب (در مجموع ۶۰ لوله) مجهز شده بود(در تصویر بالا شناور اول) - بعداً با اضافه شدن UCAVها(پهپادها)، این تعداد به ۲۴ کاهش یافت(شناور پایینی در تصویر بالا). این محفظه‌ها از نوع تاشوی معمولی هستند که درون محفظه قرار می‌گیرند. لوله‌ها تقریباً ۷ متر طول دارند، اما این چیدمان احتمالاً امکان قرارگیری لوله‌های بلندتر را نیز فراهم می‌کند. باید توجه داشت که اگرچه محفظه ۱۲ متر طول دارد، موشک‌ها برای نگهداری باید به جلو تا شوند، بنابراین حداکثر طول آن احتمالاً حدود ۸ متر است که به قطر و اندازه قاب‌های آن بستگی دارد. از نظر ظاهری، این موشک‌ها شبیه به موشک‌هایی هستند که در سامانه پرتاب اونیورسال (UVLS) نصب شده بر روی ناوشکن کلاس Luyang II Type-052D نیروی دریایی چین نصب شده‌اند. که نشان می‌دهد که آنها می‌توانند طیف وسیعی از موشک‌ها از جمله موشک‌های برد بلند HHQ-9 SAM (تقریباً معادل سامانه S-300 روسی)، موشک‌های ضد کشتی مافوق صوت YJ-18 (مشابه SS-N-27 SIZZLER روسی) و موشک کروز تهاجمی زمینی CJ-10 (تقریباً معادل Tomahawk) را حمل کنند. همچنین ممکن است موشک‌های ضد زیردریایی و موشک‌های SAM (پدافندی)کوچکتر نیز بارگیری شوند. روی کشتی دو رادار بزرگ نصب شده است، یک رادار فرا-افق Type-366 که روی دو کانتینر نصب شده است و دیگری یک رادار AESA دو-وجهی ناشناس که بالاتر روی سه کانتینر نصب شده است. موقعیت قرارگیری آنها احتمالاً نقاط کور ایجاد می‌کند، اما همه آنها سطح پوششی شبیه ناوچه ارائه می‌دهند.در قسمت جلویی، دو سامانه تسلیحاتی نزدیک به هم (CIWS) بر روی کانتینرهای دوتایی نصب شده‌اند. یکی از آنها یک سامانه استاندارد دریایی Type-1130 CIWS و دیگری یک نسخه زمینی LD-3000 است. به نظر می‌رسد که نسخه دوم در بالای کانتینر نصب شده و فقط مهمات درون آن قرار دارد. پرتابگرهای اقدامات متقابل و قایق‌های نجات اضافی نیز مشخص هستند. پس از چیدمان اولیه که در بالا توضیح داده شد، کشتی برای حمل یک منجنیق پرتاب UCAV(پهپاد) پیکربندی مجدد شد. (در زبان مدرن، عبارت Q-Ship عموماً به هر کشتی تجاری استتار شده‌ای که قصد حمله داشته باشد، اطلاق می‌شود. این عبارت با این کشتی چینی که کانتینرها بیشتر برای اهداف کاربردی و نه استتار استفاده می‌شوند، مطابقت ندارد.) کلام آخر پیش‌بینی کامل تمام احتمالات در مورد چگونگی استفاده از این سامانه‌ها دشوار است. کشتی‌های تجاری تبدیل‌شده معمولاً به اندازه کافی سریع نیستند که بتوانند جایگزین کشتی‌های جنگی شوند. و به سختی می‌توان تصور کرد که این سامانه‌ها به طور خاص برای اسکورت کاروان یا خود اسکورت مفید باشند. فقط ماژول‌های CIWS احتمالاً بارزترین کاربرد آنها به عنوان باتری‌های شناور SAM است. این سامانه‌ها در شرایطی مستقر می‌شوند که جغرافیا یا سایر کشتی‌ها، در برابر تهدیدات زیرسطحی محافظت لازم را فراهم کنند، بنابراین، از نظر ظاهری، کشتی‌ای مانند ژونگ دا ۷۹ می‌تواند در طول یک جنگ تمام عیار به عنوان جایگزینی ضمنی برای یک ناوچه، به ویژه در نقش دفاع هوایی، عمل کند. این کشتی نمی‌تواند همان طیف نقش‌ها را انجام دهد، یا به خوبی آنها باشد، اما در چارچوب یک تهاجم از طریق تنگه(برای حمله به تایوان) می‌تواند کمیت را افزایش داده و دفاع هوایی منطقه‌ای را برای کشتی‌هایی که از این گذرگاه خطرناک عبور می‌کنند، فراهم کند. کشتی‌های باری به دلیل اندازه و ساختارشان از بسیاری جهات، نسبت به کشتی‌های جنگی، دوام بیشتری دارند، و کم‌مصرف‌تر نیز هستند. بنابراین، می‌توان از آنها در مکان‌ها و ماموریتهایی استفاده کرد که تاکنون بر عهده کشتی‌های جنگی قدیمی‌تر و درجه دو گذاشته شده بود. و از آنجا که سیستم‌های بسیار مدرن‌تری را حمل می‌کنند، ممکن است عملکرد بهتری داشته باشند. کشتی نمایشی، ژونگ دا ۷۹ ، با طول کمتر از ۱۰۰ متر، نسبتاً کوچک است. کانتینرها را می‌توان روی کشتی های بزرگ‌تری قرار داد که می‌توانند تعداد بیشتری موشک حمل کنند. کشتی‌های کانتینری زیادی در چین وجود دارند که در صورت نیاز، می‌توانند تقریباً با همان پیکربندی، بیش از ۲۰۰ موشک حمل کنند. یعنی تهدید بزرگتر به خاطر کمیت بسیار بیشتر. البته مشخص نیست که چگونه نقش UCAV(پهپادها) می‌تواند مفید واقع شود، زیرا فقط قابلیت برخاستن دارد (نمی تونن روی ناو فرود بیان)و این امر تعداد و دفعات حملات را محدود می‌کند. پهپادها باید روی ناوهای دیگر بازیابی شوند یا به خشکی برگردند. پهپادهای تهاجمی گران‌قیمت فقط زمانی ارزش افزوده ایجاد می‌کنند که عملیات آنها قابل تداوم باشد. بنابراین، توانایی پرتاب آنها اما عدم بازیابی آنها نیاز به تدبیر دقیق در شرایط دارد تا منطقی باشد. اگرچه می‌تواند برد آنها را نسبت به پرتاب زمینی افزایش دهد، اما قابلیت بازیابی ندارد. در چنین سناریویی، به نظر می رسد موشک‌های کروز تهاجمی بسیار ارزشمندتر باشند. . ناوهای پهپادبر برای نیروی دریایی جالب هستند، اما این طرح ممکن است بیشتر بدترین حالت ممکن باشد تا بهترین حالت. در کل به نظر می‌رسد این مفهوم، بسیار کم‌فایده‌تر از آن چیزی است که در ابتدا به نظر می‌رسید.اما همه چیز به بستگی به آینده و به روزرسانی احتمالی پیش رو و نوع ماموریتهای محوله دارد. منابع:https://united24media.com/......https://www.hisutton.com/......https://defence-blog.com/.....https://www.slashgear.com/......https://www.globaltimes.cn/index.html

آیا روسیه مخفیانه در حال ساخت جنگنده‌های سوخو-۳۵ برای ایران است - اسناد تازه به دست آمده این نکته را ثابت می‌کند. قرار است تحویلها تا سال ۲۰۲۷ تهران را به ۵۰ هواپیمای پیشرفته مجهز کند و به طور بالقوه امنیت منطقه‌ای را تغییر دهد. اخبار جسته و گریخته ای وجود داشت که روسیه در سال ۲۰۲۱ قرارداد ارسال جت‌های سوخو-۳۵ را به ایران امضا کرده است و حتی به تأمین سوخو-۵۷ نیز اشاره شده بود ، اما بسیاری تردید داشتند که این معامله بتواند از حمله مسکو به اوکراین، (خسارات میدان نبرد و فشار اقتصادی داخلی ناشی از آن )جان سالم به در ببرد. با این حال، اسنادی که توسط UNITED24 Media به دست آمده نشان می‌دهد که روسیه به طور فعال در حال تولید این جت‌های جنگنده پیشرفته و هماهنگی در چندین کارخانه دفاعی برای انجام سفارش ایران است. در این تحقیق، تا حد ممکن این اسناد و زمانبندی ها فاش می شود. قرارداد جنگنده سوخو-۳۵ این اسناد نشان می‌دهد که قطعات مختلف سوخو-۳۵ برای انجام سفارشات به ایران درخواست شده است. سفارش اولیه سوخو-۳۵ در نوامبر ۲۰۲۳ نهایی شد . این جت‌ها جنگنده‌های چندمنظوره هستند که برتری هوایی را فراهم می‌کنند و قابلیت‌های نیروی هوایی ایران را تقویت می‌کنند. این اسناد نشان می‌دهد که در حال حاضر در مجموع ۱۶ جت سوخو-۳۵ روسی برای ایران در حال تولید است. این رقم نشان دهنده تعداد هواپیماهای در حال تولید فعال است؛ تعداد بیشتری ممکن است ساخته شوند و حتی ممکن است تعدادی قبلاً تکمیل شده باشند. سفارش‌ها را چه کسی می‌دهد؟ سفارشات از کارخانه‌های هوانوردی هستند که شامل موارد زیر می‌شود: کارخانه هوانوردی یوری گاگارین کومسومولسک-آن-آمور (KnAAZ)، که جنگنده‌های Su-35 را می‌سازد شرکت تحقیقاتی و تولیدی زوزدا (NPP Zvezda)، تولیدکننده صندلی‌های پرتاب شونده شرکت یاکولف (که قبلاً شرکت ایرکوت نام داشت) که صادرات را تحت نظر شرکت یونایتد ایرکرفت انجام می‌دهد و جت تولید می‌کند. سربرگ نامه‌ای از کارخانه هوانوردی یوری گاگارین (KnAAZ) خطاب به AO '2 MPZ'. سربرگ نامه از NPP Zvezda به AO '2 MPZ' (طرح دوم ساخت ابزار مسکو) و وزارت دفاع روسیه، مورخ ۴ مارس ۲۰۲۴. این نامه همچنین از KnAAZ به AO '2 MPZ' و واحد 2311 خطاب شده است. نامه دیگری نشان می‌دهد که این مکاتبات KnAAZ با AO '2 MPZ' و واحد ۲۳۱۱ وزارت دفاع روسیه است. حرف پنجم نیز از KnAAZ به AO '2 MPZ' و واحد 2311 است. سفارش‌ها را چه کسی دریافت می‌کند؟ این سفارشات به دومین کارخانه ابزارسازی مسکو (2 MPZ) ارسال می‌شوند و همچنین به واحدهای نظامی 291، 485، 703 و 2311 که بررسی‌های تضمین کیفیت را انجام می‌دهند، ارجاع داده می‌شوند. همه این واحدها متعلق به وزارت دفاع روسیه (MoD) هستند. بنابراین، اسناد نشان دهنده هماهنگی داخلی در مجموعه نظامی-صنعتی روسیه برای ایجاد و تحویل قطعات هواپیماهای نظامی است و بازرسان وزارت دفاع بر استانداردهای تولید نظارت دارند. می‌توانیم تأیید کنیم که در نتیجه، قطعات تولید شده برای هوانوردی غیرنظامی یا خریداران خصوصی در نظر گرفته نشده‌اند. آنها کاملاً توسط ارتش روسیه کنترل و برای هواپیماهای نظامی طراحی شده‌اند. چه چیزی سفارش داده می‌شود؟ به نظر می‌رسد قطعات موجود در سفارش‌ها مجموعه‌ای از حسگرها و اجزای جت، از جمله صندلی‌های پرتاب‌کننده، باشد. درخواست دیگری از KnAAZ که جزئیات مربوط به مقادیر و دوره‌های تحویل قطعات Su-35 که تحت قرارداد صادراتی R/1936411141768 برای مشتری خارجی K10 از سال 2025 تا 2026 تأمین می‌شود را شرح می‌دهد جدولی از KnAAZ که جزئیات برنامه‌های تحویل اصلاح‌شده قطعات Su-35 تحت قرارداد صادرات R/1936411141768 برای مشتری خارجی K10 از سال 2026 تا 2027 را شرح می‌دهد. برنامه KnAAZ ماه‌های تحویل قطعات Su-35 در سال 2025 را مشخص می‌کند جدول تدارکات KnAAZ که اجزای Su-35 و مقادیر تحویل را برای برنامه تولید 2027 فهرست می‌کند. جدول تدارکات زوزدا که ماه‌های تحویل ۲۰۲۵ برای قطعات صندلی پرتاب شونده K-36 سفارش داده شده از AO '2 MPZ' را نشان می‌دهد. -------РДИА-400-220-О — RDIA-400-220-O: بر اساس قراردادهای نامگذاری، احتمالاً حسگر فشار از نوع القایی یا فشار تفاضلی (type pressure or differential-pressure sensor )(افتراقی)است که در سیستم هواپیما (هیدرولیک، پنوماتیک یا سوخت) استفاده می‌شود. این زیرسیستم خاص به صورت عمومی مستند نشده است. -------РДИИ-0,6-0,44-3 — RDII-0.6-0.44-3: حسگر/مبدل فشار تفاضلی که برای نظارت بر اختلاف فشار در سیستم‌های هواپیما استفاده می‌شود. کاربرد دقیق آن به صورت عمومی مستند نشده است. -------ДИДФ-0,16 — DIDF-0.16: سنسور فشار تفاضلی با برد کم، که به احتمال زیاد در مدارهای کنترل محیط، سوخت یا نظارت هیدرولیک استفاده می‌شود. -------ДДИИ-0,85 — DDII-0.85: حسگر فشار القایی تفاضلی. این حسگر که به طور عمومی در کاتالوگ‌های هوانوردی روسیه فهرست شده است، اختلاف فشار بین دو نقطه در یک سیستم داخلی را اندازه‌گیری می‌کند. --------بارورل بی آر-۵ — بارورل بی آر-۵: رله بارومتریک که در صندلی‌های پرتاب شونده کی-۳۶ برای فعال کردن عملکردهای ایمنی وابسته به ارتفاع مانند باز شدن چتر نجات یا جداسازی صندلی از سرنشین استفاده می‌شود. --------Затвор ЗБВ-2-2,3А — Zatvor ZBV-2-2.3A: واحد شاتر/شیر/قفل مکانیکی که در سیستم‌های صندلی پرتاب شونده K-36 استفاده می‌شود. احتمالاً جریان گاز یا فشار را در طول فرآیند پرتاب مدیریت می‌کند. از کجا بفهمیم این سفارشات برای ایران است؟ هر چیزی که سفارش داده می‌شود برای صادرات پیکربندی شده است: برچسب‌گذاری به زبان انگلیسی، گذرنامه‌های فنی به زبان انگلیسی، سیستم اندازه‌گیری «آنگلوساکسون» و الزاماتی مبنی بر اینکه اقلام باید اخیراً تولید شده باشند. همه این‌ها نشان می‌دهد که این محصول برای یک شریک خارجی در نظر گرفته شده است. همچنین توجه داشته باشید که از اصطلاح «آنگلوساکسون» استفاده می‌کند، اصطلاحی که مورد علاقه تبلیغات دولتی روسیه است. ظاهر آن در اسناد تولید داخلی نشان می‌دهد که تبلیغات تا چه حد عمیقاً در سیستم نظامی-صنعتی روسیه نفوذ کرده است. «محصولات باید از تولیدات روز (حداکثر دو ماه قبل از تاریخ تحویل)، در پیکربندی صادراتی، در نسخه مناسب برای همه اقلیم‌ها، با برچسب‌ها و علائم روی محصولات به زبان انگلیسی، با استفاده از سیستم آنگلوساکسون، و همراه با اسناد به زبان انگلیسی باشند.» با این حال، ما می‌توانیم مشتری را شناسایی کنیم. همه اسناد به مشتری "K10" اشاره دارند، اما در یک سند، "K10" به طور خاص "ایران" نامگذاری شده است. این شکی باقی نمی‌گذارد که سفارش برای چه کسی است. این بدان معناست که می‌توانیم تشخیص دهیم که روسیه به طور خاص در حال ساخت Su-35 و تهیه قطعات ذکر شده در بالا برای آنهاست. ما همچنین می‌دانیم که این یک مشتری است زیرا یک شماره سفارش واحد وجود دارد، "P/1936411141768" (این به خط سیریلیک روسی است، بنابراین به زبان انگلیسی R/1936411141768 است). این گزیده از یک نامه، شرکت ایرکوت را به عنوان مشتری نام می‌برد و دریافت‌کننده نهایی جت‌ها را K10 (ایران) ذکر می‌کند، با اشاره به قرارداد پذیرش وزارت دفاع. این سفارش‌ها کی صادر شده؟ همچنین می‌توانیم ببینیم که این اسناد همگی مربوط به سال‌های ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵ هستند که نشان می‌دهد این دستور در حال انجام است و این روند ادامه داشته است. هیچ نشانه‌ای وجود ندارد که روسیه قصد داشته باشد تولید نظامی خود را برای متحدانش کاهش دهد، و همچنین در طول حمله تمام عیار نیز این کار را انجام نداده است، با وجود اینکه روسیه در حمله به اوکراین، مشکلات اقتصادی فزاینده یا چشم‌انداز مذاکرات صلح آینده به جت نیاز داشت. این موضوع اهمیت دارد زیرا بسیاری به طور منطقی فرض می‌کردند که روسیه ممکن است سفارش‌های جت از ایران را به تأخیر بیندازد یا لغو کند. خود ایرانی‌ها در مورد تحویل این جت‌ها در سال 2023 تردید داشتند ، و سرتیپ حمید واحدی - فرمانده نیروی هوایی ایران - گفت: «در مورد خرید جت‌های جنگنده سوخو-35 [از روسیه] - ما به آنها نیاز داریم. اما نمی‌دانیم چه زمانی به اسکادران ما اضافه خواهند شد. این موضوع به تصمیم مقامات عالی رتبه [ایران] مربوط می‌شود.» علاوه بر این، روسیه در مواجهه ایران با درگیری ۱۲ روزه با اسرائیل، از کمک به این کشور خودداری کرد و سوالاتی در مورد ماهیت رابطه دو کشور باقی گذاشت. با این وجود، می‌بینیم که روسیه می‌خواهد خواسته‌های ایران را برآورده کند و رابطه‌ای سازنده را حفظ کند. امضا شده در ۸ ژوئیه ۲۰۲۴ تاریخ نامه‌ها به وضوح مربوط به سال‌های ۲۰۲۴ و بیشتر آنها مربوط به ۲۰۲۵ است. این نامه از KnAAz در ۹ سپتامبر ۲۰۲۵ امضا شده است. امضا شده در ۲ فوریه ۲۰۲۵ امضا شده در ۲۰ فوریه ۲۰۲۵ نامه از زوزدا، مورخ ۴ مارس ۲۰۲۴ طبق اسناد، قرار است این سفارشات از سال ۲۰۲۵ تا ۲۰۲۷ تکمیل شوند. این بدان معناست که ظرف دو سال، نیروی هوایی ایران با این جت‌های مدرن تقویت خواهد شد. برخی از جت‌ها باید قطعات را اوایل امسال دریافت کرده باشند و ممکن است آماده تحویل باشند، همانطور که در اسناد قدیمی‌تر نشان داده شده است. نکته قابل توجه این است که اسناد نشان می‌دهد که مبلغ سفارش در تاریخ‌های زیر به طور کامل پرداخت شده است: ۷ مارس ۲۰۲۴، ۲۲ ژوئیه ۲۰۲۴ و ۲۶ دسامبر ۲۰۲۴. این بدان معناست که پرداخت‌ها پس از نهایی شدن سفارش اولیه Su-35 انجام شده است. این قسمت نشان می‌دهد که پیش‌پرداخت‌ها قبل از سفارش به طور کامل پرداخت شده‌اند. در مجموع، می‌توان نتیجه گرفت که انتظار می‌رود هر 16 فروند تا سال 2027 ساخته و به ایران تحویل داده شوند. به طور خلاصه: 1-روسیه ۱۶ فروند هواپیمای سوخو-۳۵ برای ایران تولید می‌کند. 2-روسیه در حال حاضر قادر به تولید هواپیماهای سوخو-۳۵ است. 3-چندین کارخانه بزرگ نظامی-صنعتی روسیه در این امر دخیل هستند. 4-تمام قطعات برای صادرات پیکربندی شده‌اند و برای یک شریک خارجی که به عنوان ایران شناسایی شده است، در نظر گرفته شده‌اند. 5-پیش پرداخت کامل از سوی ایران قبلاً انجام شده است. 6-بازرسان وزارت دفاع روسیه بر این روند نظارت و آن را تأیید می‌کنند. 7-این اسناد، هماهنگی داخلی در سراسر بخش هوافضای روسیه را تأیید می‌کند. 8-تحویل این هواپیماها از سال ۲۰۲۵ تا ۲۰۲۷ انجام خواهد شد، به این معنی که ایران تا سال ۲۰۲۷ توانایی هوایی خود را افزایش خواهد داد. آیا فناوری پیشرفته روسیه در ایران می‌تواند موازنه قدرت را تغییر دهد؟ https://united24media.com/

انتهای کلیپ شمخانی میگه بعد جنگ12روزه باید بیشتر به اینجور پیشنهادها فکر کنیم یعنی در حفظ آسمان کشور با شکست مواجه شدند و احتیاج هست که یک کشور دیگه بیاد آسمان رو برای ما امن کنه!همیشه غرق در افراط و تفریط هستیم .رفتیم به سمت خودکفایی صرف بدون تجربه لازم الان هم دفاع از آسمان کشور رو پیمانکاری بدیم به خارج!خوب مرد حسابی ایران که کشور بی پولی نبود خرید و مشارکت در تولید و خودکفایی رو همزمان انجام می دادید.یعنی بعد این همه جنگ و تجربه و قدمت بشیم هم قد و قواره بحرین و قطر؟!اینها آسمان ریسمان کردنه باید برای این وضعیت پاسخگو باشند که ثمره 4دهه عملکرد این آقایون چیه؟کارنامه اینها متاسفانه نمره مردودی می گیره و دودش طبق معمول به چشم ملت میره.به جای گردن این و اون انداختند به اشتباهات اعتراف کنند پستها رو به افراد ذیصلاح واگذار کنند شاید کشور تغییر رویه داد و در مسیر درست قرار گرفت

رقیب با دشمن فرق زیادی داره.چه ما و چه اونها بفهمیم که بنا به جبر جغرافیایی همسایه همیشگی هم هستیم باید در یکسری نقاط استراتژیک و موجودیتی با هم توافق دائم داشته باشیم.سیاست خارجی ما ساده لوحانه ست و در اون شکی نیست ولی احتمال چرخش ایران به غرب نسبت به روسها خیلی بیشتره.هیچ چیز برای روسها بدتر از چرخش ایران به غرب نیست روسها حتی اگر سلاح اتمی ما رو بپذیرند ولی ایران در بلوک غرب نخواهند پذیرفت.در این میان ما متحمل خسارات زیادی شدیم و میشیم از روسها به عنوان میراث دار شوروی انتظار اقدام عملی خیلی بیشتری میره .بهتره طرفین در روابط محافظه کاری رو کنار بگذارند ایران واقعا محتاج اقدامات عملی هست.ما برای روسها با بضاعت اندکمون کم نگذاشتیم .سلاح تعیین کننده دادیم به طور رسمی بهش تسلیحات دادیم حتی چین جراتش رو نداشت .حتی اقداماتی که نیابتی های ما در منطقه به خصوص در خلیج عدن انجام دادند نگیم با هماهنگی با روسها بوده ولی خیلی به کمکشون اومده(حالا 7اکتبر رو فعلا نمیشه روش زیاد بحث کرد ولی کاملا به نفع روسها به ضررما تمام شد)

امیدوارم طرف مقابل ما یعنی روسها هم همچین تحلیلی داشته باشند یعنی درک متقابل باید وجود داشته باشه

قاتلان ماهواره (قسمت پایانی) 1-موشک‌های سطح به فضا/هوا به فضا (DA-ASAT، غیر از DEW) : پس از پرتاب موفقیت‌آمیز اسپوتنیک، ایالات متحده به سرعت متوجه شد که روسیه در فضا برتری پیدا کرده و می‌تواند از تأسیسات ایالات متحده جاسوسی کند. علاوه بر این، تصور می‌شد که روس‌ها شروع به استقرار پروژه‌های هسته‌ای در مدار خواهند کرد و قابلیت حمله اولیه را فراهم می‌کنند. پاسخ اولیه ایالات متحده در سال ۱۹۵۸، توسعه و آزمایش سلاح ضد ماهواره Bold Orion یا (WS-199B)،( موشک هواپرتاب)، بود. آزمایش و توسعه تا زمانی که یک آزمایش رهگیری نزدیک موفقیت‌آمیز در مدار پایین زمین انجام شد، ادامه یافت، جایی که موشک در اکتبر ۱۹۵۹ در فاصله ۴ مایلی (۶.۴ کیلومتری) از ماهواره اکسپلورر ۶ قرار گرفت این اقدام توسط روس‌ها در سال ۱۹۶۰ با یک دستگاه کو-اوربیتال، "با نام مستعار Istrebitel Sputnikov (برای ضدماهواره )مقابله شد. سلاح‌های ASAT مورد استفاده توسط ایالات متحده و روسیه سمت راست، Bold Orion (WS-199B) . سمت چپ Istrebitel Sputnikov از دهه ۱۹۵۰ تا اوایل دهه ۱۹۷۰، رویکرد تاکتیکی مورد نظر، استفاده از کلاهک‌های هسته‌ای و کلاهک‌های انفجاری قوی برای تخریب دارایی‌های ماهواره‌ای دشمن بود. در سال ۱۹۶۳، ایالات متحده، اتحاد جماهیر شوروی و انگلستان پیمان منع آزمایش هسته‌ای محدود را امضا کردند، با این درک که هرگونه انفجاری از این دست می‌تواند خسارات جانبی به هر دو طرف و متحدان وارد کند. لازم به ذکر است که این پیمان استفاده از سایر سلاح‌های جنبشی را پوشش نمی‌داد. تا دهه ۱۹۷۰، تاکتیک‌ها تغییر کرد و تحقیقات با استفاده از سلاح‌های کینتیک کیل که با نیروی بسیار زیاد به هدف حمله می‌کردند، آغاز شد. با این حال، این نیرو به حدی است که اهداف به هزاران قطعه کوچک‌ تبدیل می‌شوند. ۲۰۰۷ چین ماهواره هواشناسی قدیمی خود را نابود کرد 2008 ایالات متحده ماهواره جاسوسی خود را در مدار پایین سرنگون کرد و در سال 2021 روسیه ماهواره خود را سرنگون کرد هر یک از این ماهواره‌ها حجم زیادی از زباله‌ها را ایجاد کردند، و رویداد سال 2021 باعث شد که پرسنل ایستگاه فضایی بین‌المللی برای چندین مدار در جای خود پناه بگیرند تا زمانی که دیگر میدان زباله‌ها خطری محسوب نشود. با این حال این زباله‌ها برای دهه‌ها در مدار باقی خواهند ماند. نمای کلی سلاح/کلاهک کشنده جنبشی (KKW) را می‌توان با موشک SM-3 نشان داد، که یک سیستم DA-ASAT با قابلیت اصابت به هدف است که یک کلاهک رهگیر سبک وزن 21 اینچی (530 میلی‌متری) مستقل و کشنده خارج از جو را آزاد می‌کند که با سرعت تقریبی 10 کیلومتر بر ثانیه (22000 مایل در ساعت) به هدف اصابت می کند مشخصات موشک AEGIS BMD SM-3 با این سرعت، ضربه معادل «... ۱۳۰ مگاژول انرژی جنبشی، یا معادل یک کامیون ۱۰ تنی که با سرعت ۶۰۰ مایل در ساعت حرکت می‌کند» خواهد بود . برای درک بهتر، تقریباً معادل برخورد یک اتوبوس مدرسه با سرعتی نزدیک به حداکثر سرعت یک بویینگ ۷۴۷ است که به یک جسم برخورد می‌کند. نتیجه، خرد شدن هدف و ایجاد زباله‌های فضایی پرسرعت اضافی خواهد بود. چالش‌های DA-ASAT شامل موانعی است که قبلاً در ارتباط با مدار LEO شناسایی شده‌اند. اول و مهمتر از همه، DA-ASAT به یک سیستم پیشران با نیروی کافی برای رسیدن به وضعیت نیاز دارد. اگرچه برخی از موشک‌ها می‌توانند به مدار LEO پایین تا متوسط برسند، اما تعداد کمتری می‌توانند به مناطق بالاتر برسند. اگر مانع وضعیت برطرف شود، اشیاء در این مدار با سرعت‌های بالا حرکت می‌کنند و انجام شناسایی، ردیابی و هدف‌یابی هدف را بسیار دشوار می‌کند. این امر زمان کمی برای اصابت قطعی قبل از عبور از هدف باقی می‌گذارد. هر DA-ASAT باید از کنار زباله‌هایی که با سرعت مافوق صوت حرکت می‌کنند، عبور کند و در میان این حجم انبوه ماهواره مورد نظر را رهگیری کند. لازم به ذکر است که سیستم موشکی نشان داده شده تنها یک مفهوم و اصول کلی موشک ضد ماهواره ست و کشورها روشها و طرحهای متفاوتی ارائه می دهند ولی اصول کلی همینطور خواهد بود انواع ASATها و کشورهای آنها 2-هم‌مدار (CO-ASAT) : اینها سیستم‌های تسلیحاتی هستند که با مانور به صفحه مداری ماهواره هدف در مدار آن قرار می‌گیرند و می‌توانند به صفحه بالاتر یا پایین‌تر ماهواره هدف مانور دهند و آن را از طریق روش‌های مختلف نابود کنند. چنین دستگاه‌های ASAT می‌توانند هدف دوگانه‌ای داشته باشند. پنهان شدن به عنوان ماهواره آب و هوا، ارتباطات ....که به آنها اجازه دهد بدون جلب توجه به مأموریت پنهان خود تا زمان مقرر در مدار باقی بمانند. این کلاس ASAT همچنین می‌تواند یک جسم مداری دیگر را در مدارهای مختلف تعقیب کند تا زمانی که به اندازه کافی نزدیک شود تا پروتکل نابودی خود را انجام دهد، روسیه/اتحاد جماهیر شوروی از سال 1982- (9) آزمایش هم‌مداری و ایالات متحده یک آزمایش انجام داده‌اند. قبل از سال 1982، 17 آزمایش مستند مرتبط با هم‌مداری روسیه/اتحاد جماهیر شوروی از سال 1963 تا 1981 تأیید شده بود . (اشکال مختلف تکنیک هم مدار) A-برخورد مستقیم یا انرژی جنبشی مبتنی بر تکنیک‌هایی هستند که در مورد سلاحهای DA-ASAT گفته شده است. مفهوم یکسان است، با این تفاوت که وسیله کشنده یک وسیله مداری است که می‌تواند صفحات مداری را در تعقیب یک هدف تغییر دهد. B-اخلالگرهای فرکانس رادیویی (جمر)به ماهواره مهاجم اجازه می‌دهند تا در نزدیکی ماهواره هدف مانور دهد و سیگنال‌های ارسال و دریافت آن را مختل کند. یک ماهواره مهاجم می‌تواند مدار خود را به اندازه کافی نزدیک به ماهواره هدف تنظیم کند تا از طریق حسگر طیف، اخلال را انجام دهد. این فناوری به مهاجم اجازه می‌دهد تا فرکانس‌های ارسال و دریافت مورد استفاده توسط هدف را حس کند و از یک استراتژی "تشخیص و اخلال" استفاده کند. حتی زمانی که ماهواره هدف تلاش می‌کند تا کاهش اخلال را انجام دهد، ماهواره مهاجم می‌تواند تجزیه و تحلیل طیف خود را از طریق تکنیک‌هایی مانند تجزیه و تحلیل پنجره انرژی کشویی تشخیص ادامه دهد.اخلال ممکن است فقط برای مدت کوتاهی باشد به خصوص اگر هدف در مدار پایین زمین باشد. C-مکانیسم‌های رباتیک ماهواره‌ای در طول دهه گذشته با پیشرفت ماهواره‌های مکعبی، حمل و نقل ارزان‌تر، بازوی رباتیک بهبود یافته، سیستم‌های دوربین، قدرت محاسباتی سریع‌تر، نرم‌افزار پیشرفته برای شناسایی و دستیابی دقیق به هدف و بهبود پاسخ خودکار، به صورت تصاعدی پیشرفت کرده‌اند. این پیشرفت‌ها اکنون دستگاه‌ها را قادر می‌سازند تا اشیاء پرسرعت را رهگیری و ضبط کنند. اخیراً، ایالات متحده، انگلستان و چین آزمایش‌های متعددی را برای آزمایش این فناوری تحت پوشش حذف زباله‌های فضایی برای پاکسازی مدارهای پایین‌تر آغاز کرده‌اند. این کشورها نمایش‌های فناوری را انجام داده‌اند که دلایل مهمی برای نگرانی یکدیگر ایجاد می‌کند، زیرا همان فناوری مورد استفاده برای حذف زباله‌ها می‌تواند همین کار را با دارایی‌های مخالف انجام دهد. در مارس 2021، شرکت ژاپنی Astroscale Holdings Inc. یک ماموریت آزمایشی را با دو ماهواره آغاز کرد: «... یک سرویس‌دهنده که برای حذف ایمن زباله‌ها از مدار و یک ماهواره کلاینت که به عنوان یک قطعه زباله ماکت عمل می‌کند... این ماموریت پیشگامانه برای نشان دادن فناوری‌ها و قابلیت‌های لازم برای جمع‌آوری و حذف زباله‌ها طراحی شده است. ماهواره سرویس‌دهنده در سه نمایش پیچیده اول، ماهواره کلاینت را رها کرده و به صورت مغناطیسی به آن متصل می‌شود. پس از این نمایش جمع‌آوری بدون غلت، ELSA-d دو نمایش دیگر را انجام خواهد داد: یکی برای گرفتن کلاینت در حالی که در حال غلتیدن است، و دیگری برای از دست دادن عمدی، تغییر مکان، نزدیک شدن و دوباره گرفتن کلاینت از دوردست.»با هدف کشیدن آن به ارتفاع پایین‌تر که در جو بسوزد. D-سلاح‌های لیزری برای استفاده از ماهواره‌های تهاجمی هم‌مدار، لیزرها ممکن است در حال حاضر به دلیل میزان توان لازم برای سوزاندن مؤثر مواد یک ماهواره هدف، یک راه حل عملی نباشند.کارهای زیادی برای ایجاد لیزرهای قدرتمندتر که به مصرف توان کمتری نیاز دارند، در حال انجام است. با این حال، فناوری استفاده از نور لیزر برای کور کردن هدف وجود دارد. که می‌تواند در ضد نظارت و تشخیص، به ویژه در تشخیص پرتاب موشک‌های مافوق صوت که رد پرتاب کمتری نسبت به موشک‌های بالستیک قاره‌پیمای استاندارد دارند، مفید باشد. E-بمباران مایکروویو به یک روش حمله عملی برای درگیری‌های ماهواره‌ای با ماهواره تبدیل شده است، همانطور که با آزمایش‌های مایکروویو پرقدرت (HPM) روی مدارهای الکترونیکی با استفاده از تابش پالسی باند باریک و باند فوق پهن (UWB) برای آسیب رساندن به مدارهای الکترونیکی هدف ثابت شده است . یک ASAT با قابلیت مایکروویو که در نزدیکی یک هدف مانور می‌دهد، می‌تواند امواج مایکروویوی را منتشر کند که باعث انتقال انرژی می‌شود و ولتاژ اضافی را در ماهواره هدف ایجاد می‌کند. این امر هزاران ولت تولید می‌کند و باعث می‌شود رساناهای الکترونیکی هدف ولتاژ و گرما ایجاد کنند که نیمه‌هادی‌ها، پردازنده‌ها و حتی اجزای حیاتی را ذوب می‌کند. تحقیقات فضایی این موضوع را با استفاده از فناوری ماژول آنتن فرکانس رادیویی فتوولتائیک (PRAM) ثابت کرده است. F-اسپری‌های شیمیایی یک روش حمله‌ی موذیانه‌ خواهند بود که در آن هدف با یک عامل شیمیایی اسپری می‌شود که باعث خوردگی سطح ماهواره شده و در نهایت سیستم را که به دلیل تغییرات حرارتی و نیروهای مرتبط با حرکت با سرعت بالا، از قبل تحت فشار است، به خطر می‌اندازد. «تنش‌های حرارتی در مدار LEO روی سطح بیرونی ماهواره‌ها به دلیل ورود و خروج دوره‌ای از سایه‌ در حین چرخش رخ می‌دهد. در LEO، این اتفاق هر 90 دقیقه رخ می‌دهد و تقریباً +100 درجه سانتیگراد تا -100 درجه سانتیگراد است. این تغییر دما باعث ایجاد تنش‌های حرارتی در مواد می‌شود و تفاوت در CTE باعث پوسته پوسته شدن لایه اکسید موجود در سطوح فلزی می‌شود و منجر به قرار گرفتن مداوم مواد تازه در معرض محیط اکسیژن اتمی می‌شود.» چنین پراکندگی مواد خورنده می‌تواند کارایی پنل‌های خورشیدی و اجزای آنها را کاهش داده و در نهایت یکپارچگی ساختاری ماهواره را مختل کند. نمونه‌های توضیح داده شده در بالا از کنش‌های هم‌مداری که می‌توانند رخ دهند،در شکل زیر نشان داده شده‌است سلاح هم‌مداری 3-حملات سایبری محدود به دستگاه‌های زمینی نیستند.ماهواره‌ها نیز آسیب‌پذیری‌های مشابهی خواهند داشت. ماهواره‌ها از ایستگاه‌های زمینی و در بسیاری از موارد، چندین ایستگاه زمینی ارتباط دریافت می‌کنند که همه آنها نیاز به احراز هویت دارند. این امر به معنای نیاز به یک پروتکل ارتباطی و امنیتی برای ارائه خدمات دریافت درخواست، تأیید لازم برای ارسال اعتبارنامه‌ها است. این امر می‌تواند در معرض حمله DoS (انکار سرویس) قرار گیرد که در آن ماهواره می‌تواند در تلاش برای ارائه خدمات به درخواست، دچار مشکل شود و نتواند با منبع قانونی احراز هویت کند و این امر بر توانایی آن در دریافت دستورالعمل‌ها از پایگاه خود تأثیر می‌گذارد. بسته به مدار و سرعت ماهواره، ممکن است از پنجره ارتباطی خود با یک ایستگاه زمینی خاص عبور کند و باید به ایستگاه بعدی برود. همانطور که در مزایا و معایب مدار بحث شد، مدارهای LEO برای ارتباط با زمین به قدرت کمتری نیاز دارند و معمولاً آنتن‌های کوچکتر و فرستنده‌های کم‌قدرت‌تری دارند. یک ماهواره یا صورت فلکی دیگر از ماهواره‌ها در مدار می‌تواند به طور بالقوه سیگنالینگ متمرکزتری را فراهم کند و قبل از اینکه ماهواره هدف وارد پنجره ارتباطی خود با زمین شود و باعث اختلال شود، حمله را آغاز کند. این یکی از حملات سایبری متعدد احتمالی است که می‌تواند انجام شود.در سال2022 یک وضعیت سایبری مشابه رخ داد که در آن هکرها کنترل یک ماهواره از رده خارج شده را به دست گرفتند و کنفرانس خود را از طریق ماهواره Anik F1R پخش کردند تصویر یک سناریوی عملی هک ماهواره 4-هل دادن ماهواره به وسیله اجسام تعقیب کننده وسیله نقلیه «تعقیب‌کننده» و «هدف» در ژانویه ۲۰۲۲، ماهواره Shijian-21 (SJ-21) چین از مدار خود خارج شده و به ماهواره(DeiDou-2 (G2 نزدیک می‌شود. بعداً مشاهده شد که این ماهواره به G2 متصل شده و آن را به مداری که به عنوان مدار «قبرستان» شناخته می‌شود، پرتاب می‌کند. در این مدار، معمولا ماهواره‌های ناکارآمد برای بازنشستگی جابجا می‌شوند. پس از انجام این عمل، SJ-21 به مدار GEO معمولی خود بازگشت. نگرانی‌هایی وجود دارد مبنی بر اینکه این نه تنها آزمایشی برای حذف زباله‌ها بوده، بلکه برای نشان دادن توانایی هل دادن یک ماهواره به یک ورود مجدد ناخواسته به جو نیز بوده است. «RemoveDebris» یک ماهواره کنسرسیوم اروپایی است که توسط شرکت Surrey Satellite Technology Ltd اداره می‌شود. این ماهواره که در آوریل ۲۰۱۸ به فضا پرتاب شد، ماموریت‌های زیر را دنبال می‌کرد: نمای بصری از مشخصات ماموریت RemoveDebris عکس و نمای برش خورده از ماهواره مکعبی RemoveDebris از میان فناوری‌های متعدد ASAT که در حال بررسی هستند، به نظر می‌رسد گرایش به سمت راه‌حل‌هایی وجود دارد که آسیب‌های جانبی را به حداقل می‌رسانند. به غیر از سلاح‌های کشنده جنبشی، سایر روش‌های هم‌مداری یک دارایی خاص را هدف قرار می‌دهند و میدان زباله‌های در حال گردش را مختل نمی‌کنند، که این امر نیز می‌تواند آسیب‌های جانبی کنترل‌نشده‌ای را بر دارایی‌های کشورهای مهاجم تحمیل کند. 5-موشک هایپرسونیک به طور کلی، دو نوع یا کلاس از موشک‌های هایپرسونیک وجود دارد. نوع اول موشک کروز است که به آن موشک کروز هایپرسونیک (HCM) نیز گفته می‌شود و سرعت خود را از طریق سیستم پیشرانه SCRAM حفظ می‌کند و نوع دوم وسیله نقلیه گلاید هایپرسونیک (HGV) است که از نیروهای جاذبه و دینامیک هوایی برای دستیابی به سرعت و پایداری خود استفاده می‌کند. تمرکز این مبحث بر روی (HGV) و نحوه‌ی استفاده از آن به عنوان یک بردار حمله‌ی فضایی خواهد بود. در حال حاضر، روش‌های محدودی برای تشخیص پرتاب یا استقرار موشک‌های مافوق صوت وجود دارد. استراتژی دفاعی استاندارد، از دوران جنگ سرد، بر تشخیص پرتاب و رهگیری موشک‌های بالستیک قاره‌پیما (ICBM) متمرکز بوده است. فناوری مافوق صوت به یک عامل تغییر دهنده بازی در فرآیند استراتژی تصمیم‌گیری حلقه OODA (شامل مشاهده، جهت‌یابی، تصمیم‌گیری و اقدام )تبدیل شده است . این فرآیند تحت تأثیر قرار می‌گیرد زیرا چرخه مشاهده که آغاز این فرآیند است، به تأخیر می‌افتد. لازم به ذکر است که اکثر فناوری‌های هشدار اولیه برای امضای مادون قرمز یک موشک بالستیک قاره‌پیما از سطح یا دریا بهینه شده‌اند. این کاهش در شناسایی، زمان موجود برای سایر فرآیندها، از جمله توانایی جهت‌یابی را فشرده می‌کند. این کاهش، زمان مورد نیاز برای اقدام دفاعی را نیز کوتاه‌تر می‌کند زیرا این موشکها بسیار سریع هستند. جدول زیر در مورد سلاح‌های مافوق صوت استخراج شده است، جدول مقایسه سرعت، زمان و مسافت در سرعت‌های مختلف ماخ از ۱ تا ۳۰ و زمان لازم برای طی کردن ۱۰۰۰ مایل این جدول نشان می‌دهد که چنین سلاح‌هایی با چه سرعتی می‌توانند حرکت کنند. برای یک HGV حرکت در جو فوقانی با سرعت ۲۳ ماخ و تقریباً در ارتفاعات پایین‌تر با سرعت ۱۰ ماخ، که می‌تواند ۱۰۰۰ مایل را در کمتر از هشت دقیقه طی کند، غیرممکن نیست. سناریوی پرتاب و گلاید در چنین سناریویی، امکان مشاهده‌ی اثر مادون قرمز بوستر موشک وجود دارد. علاوه بر این، اهداف موشک به دلیل محدودیت ارتفاع بوستر کمتر خواهد بود. در سناریوی پرتاب در فضا، محدودیت ارتفاع حذف خواهد شد. همچنین، هیچ اثر حرارتی مادون قرمز از زمین برای ماهواره‌های رصدی جهت شناسایی و گزارش وجود نخواهد داشت و بسته به زمان روز، ممکن است پرتاب و شروع مسیر و ورود یک موشک سنگین، شبیه یک جهش جوی باشد، همانطور که در زیر نشان داده شده است، چالش برانگیز باشد. این امر باعث می‌شود که HGV از دید پنهان بماند، زیرا می‌تواند از یک مکان جهانی متفاوت رها شود و فعالیت‌های هدف‌گیری خود را آغاز کند. پس از ورود به جو، قابلیت مانور خواهد داشت و به دلیل ارتفاع بالای خود، می‌تواند ردیابی دشمن را در مورد هدف واقعی به اشتباه بندازد. همچنین، اگر هدف اصلی دیگر در دسترس نباشد، می‌توان چندین جایگزین را انتخاب کرد. لازم به ذکر است که با پایین آمدن HGV، گزینه‌ها کمتر می‌شوند. در یک نقطه تعیین شده، HGV با حداکثر سرعت روی هدف خود فرود می‌آید تا انرژی جنبشی و تخریب بیشتری را آزاد کند. استفاده از سلاح‌های مافوق صوت که از فضا پرتاب می‌شوند، موضوعی است که باید مورد بررسی قرار گیرد. توانایی داشتن قابلیت حمله اولیه برای کشورها بیش از حد وسوسه‌انگیز است. هر کشوری ممکن است در زمان فروپاشی نیز این کار را انجام دهد. خلاصه در این مقاله، تأثیرات جوی و مداری مرتبط با مزایا و معایب چرخش یا حمله به یک ماهواره و همچنین به طور خلاصه تاریخچه و تکامل فناوری ضد ماهواره (ASAT) و زباله‌های زمینی ایجاد شده توسط آن بررسی شد. . این مطالعه همچنین روش‌های مختلف از بین بردن ماهواره‌ها از طریق سلاحهای اختصاصی یا ابزارهای غیرتخصصی و عادی و تلاش‌های مداوم برخی کشورها برای به دست آوردن و حفظ برتری فضایی را پوشش داده شد. انشالله برای دفع تهدیدات روز افزون و های تک یک راه حل شدنی و ممکن برای ما باشد. منبع:https://kstatelibraries.pressbooks.pub/spacesystems/chapter/satellite-killers-and-hypersonic-drones-slofer/

قاتلان ماهواره (قسمت اول) مقدمه بعد جنگ12روزه رژیم صهیونیستی علیه ایران و اشراف اطلاعاتی که ماهواره های دشمن در جهت شناسایی اهداف و اماکن حساس.... در پیشبرد عملیات علیه ایران داشتند از نظر اینجانب سلاح ضد ماهواره می تواند یک سلاح تعیین کننده استراتژیک وضروری برای ایران تلقی شود.در ترجمه متن زیر سعی شده تا چالشها و پیش نیازهای تولید و به کارگیری سلاح ضد ماهواره بررسی و به کار گیری آن توسط ایران امکان سنجی شود. در این مقاله، پایه و اساس ابزارها و روشهای از بین بردن ماهواره‌ها را معرفی خواهد کرد. برخی از روش‌ها از تسلیحات موجود بهره‌برداری می‌کنند و برخی دیگر اختصاصا برای این منظور ابداع شده‌اند.ملاحظات فیزیکی پیرامون استقرار سلاح‌های ضد ماهواره (AWS) بررسی می شود. به عنوان مثال، لایه‌های جو که مهم هستند زیرا چگالی هوا منجر به کشش اصطکاکی می‌شود و بر سلاح‌های انرژی مستقیم (DEW) تأثیر می‌گذارد چگالی جوی و یونیزاسیون باید بخشی از محاسبات باشند.مدارها و ارتفاعات مختلف ماهواره ها نیز بر انتخاب سیستم حامل بر اساس فاصله هدف و سرعت مداری تاثیر دارند. یک نکته حیاتی زباله های فضایی اند زیرا میلیون‌ها قطعه زباله فضایی با سرعت هزاران مایل در ساعت در حال حرکت هستند و هرگونه برخورد، عمدی یا غیرعمدی، می‌تواند یک دارایی چند میلیون دلاری را از بین ببرد. در این مقاله روش‌های تهدید ماهواره با کلاهکهای مافوق صوت و چگونگی استفاده از یک سکوی مداری به عنوان نقطه پرتاب برای سلاحهای مافوق صوت (HGV) بحث خواهد شد.در مقدمه این مقاله سعی شده تا یک توضیح کلی از طرز کار ماهواره ها مدارها و سایر چالش ها و محاسباتی که پیش نیاز تولید و به کار گیری یک سلاح ضد ماهواره است ارائه شود. مروری بر فناوری ماهواره ماهواره‌ها به دلیل موقعیتشان، به طور منحصر به فردی در موقعیت مکانی قرار دارند تا یک پلتفرم ارتباطی فراتر از افق و یک دید از بالا از سطح وسیعی از زمین را فراهم کنند. این قابلیت‌ها برای هر کسی که به چنین فناوری دسترسی دارد، یک مزیت تاکتیکی ارائه می‌دهد. از سال 1957 که اولین ماهواره توسط شوروی در مدار قرار گرفت تعداد ماهواره‌ها تقریباً به عدد4852 در سال 2021رسیده است. لایه‌های جوی لایه‌های جوی بر حملات و پدافندهای ماهواره‌ای تاثیرات عملی زیادی دارند. هر لایه ویژگی‌های خود را دارد. تروپوسفر و استراتوسفر چگال‌تر از سطوح بالاتر جو هستند. آنها نیروی پسا و اصطحکاک بیشتری تولید می‌کنند و باعث گرمایش سطحی می‌شوند. یک موشک معمولی که در رهگیری موشک‌های بالستیک قاره‌پیما استفاده می‌شود، تقریباً با سرعت 3 کیلومتر در ثانیه یا حدود 6700 مایل در ساعت حرکت می‌کند.با دمای گرمایش آیرودینامیکی 1200 درجه فارنهایت مواجه می شود . چنین دماهایی آلومینیوم، منیزیم، روی و سرب را ذوب می‌کند. در لایه‌های بالاتر، کاهش فشار اتمسفر، سیستم پیشران و افزایش تداخل رادیویی خورشیدی و کیهانی باید در محاسبات لحاظ شود. افزایش فاصله مدارهای مختلف، زمان پرواز پرتابه پیچیدگی‌های هدف‌گیری را افزایش می‌دهد.بسیاری از ماهواره‌ها بین ۱۰۰ تا ۲۲۰۰۰ مایل از سطح زمین فاصله دارند. لایه‌های مشترک جو زمین.... فعالیت‌های نسبی که در لایه‌های مختلف جوی رخ می‌دهند انواع و شکل‌های مدارها نوع مداری که ماهواره در آن قرار دارد، به طور قابل توجهی در اقدامات متقابل نقش خواهد داشت. درک این نکته ضروری است که هر مدار می‌تواند شکل و فاصله خاصی داشته باشد. مدار انتخاب شده بر اساس عملیات/ماموریت مورد نظر مزایا و خطرات متفاوتی خواهد داشت. شیب به شیب مداری میزان زاویه یا کجی نیز می گویند. در مورد ماهواره‌ای که به دور زمین می‌چرخد، زاویه بین مدار ماهواره و خط استوای سیاره در نظر گرفته می‌شود. به طور کلی، چنین مدارهایی به عنوان مدارهای نزدیک به استوایی، قطبی یا مایل در نظر گرفته می‌شوند. شیب مداری: همین مفهوم در مورد چرخش معکوس نیز صدق می‌کند، که به چرخش ماهواره در جهت معکوس سیاره گفته می‌شود. دو شکل مداری کلی وجود دارد، دایره‌ای و بیضوی. مدارهای دایره‌ای در فاصله ثابتی از زمین قرار دارند و به عنوان LEO، MEO و HEO مشخص می‌شوند. شکل مداری دیگر بیضوی است و با دو نقطه مختلف نسبت به سیاره‌ای که در مدار آن قرار دارد تعریف می‌شود. نزدیک‌ترین نقطه، حضیض و دورترین نقطه، اوج است که در هرگونه حمله یا حفاظت از ماهواره ها نقش خواهد داشت. شکل مداری :مدارها بر اساس نگرش ماهواره‌های مدار پایین زمین (LEO) یا LEO می‌توانند از شکل مداری بیضوی یا دایره‌ای استفاده کنند، همانطور که در شکل نشان داده شده است. مدارهای LEO عمدتاً در محدوده ارتفاعی 155 تا 1243 مایل (250 تا 2000 کیلومتر) قرار دارند. ماهواره‌های این کلاس مداری، بسته به ارتفاع، تقریباً در هر 84 تا 127 دقیقه یک مدار زمین را کامل می‌کنند. این ارتفاع پایین برای حفظ تعادل بین نیروی گریز از مرکز و گرانش، که تقریباً 17500 مایل در ساعت یا 7.8 کیلومتر بر ثانیه است، به سرعت مداری سریع‌تری نیاز دارد. با این سرعت، ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS) روزانه 16 بار با فواصل 90 دقیقه به دور زمین می‌چرخد .نمونه‌هایی از ماهواره‌ها در این مدار عبارتند از ماهواره‌های سنجش از دور مانند ماهواره‌های هواشناسی، نقشه‌برداری از سطح زمین، تغییرات آب و هوایی، مشاهده/نظارت اقیانوس‌شناسی، جاسوسی/نظارت، و هابل و ایستگاه فضایی بین‌المللی. مدار مولنیا مدار مولنیا روشی ترجیحی برای رصد مناطقی با عرض جغرافیایی بالا است و تقریباً دو سوم مدار خود را بر فراز یک نیمکره سپری می‌کند. همچنین یک مدار توندرا وجود دارد که برای ماهواره‌های ارتباطی بسیار مناسب است. مدار زمین ثابت یا ژئوسینکرون/ژئوسنچری(GEO)عموماً در محدوده‌ای بین ۲۲۲۳۶ تا ۲۶۱۹۹ مایل (۲۲۲۳۶ تا ۴۲۱۶۴ کیلومتر) قرار دارد. ویژگی اصلی آنها توانایی آنها در ماندن در یک منطقه جغرافیایی به دلیل چرخش مداری ۲۴ ساعته‌شان است که ۲۳ ساعت و ۵۶ دقیقه و ۴.۱ ثانیه با چرخش زمین مطابقت دارد. حفظ سرعت و فاصله مداری نیاز به نگهداری در ایستگاه دارد و پس از بازنشستگی، در مدار بالاتری قرار می‌گیرند. ماهواره‌هایی که عموماً در این مدار یافت می‌شوند، مخابراتی، هواشناسی و ناوبری هستند. به دلیل فاصله بسیار زیاد آنها، می‌توان پوشش جهانی را با حداقل سه ماهواره فراهم کرد این یک ملک بین‌المللی مهم است زیرا به دلیل فاصله و الزامات تداخل RF، تنها تعداد محدودی ماهواره می‌توانند در اینجا وجود داشته باشند. ارتفاع مداری مدار بالای زمین (HEO) یا مدار بالای زمین و مدار بیضوی بالا اساساً به هر مداری گفته می‌شود که بالاتر از ۲۲۲۳۵ مایل (۳۵۷۶۸ کیلومتر) باشد. ماهواره‌های موجود در این منطقه، دوره مداری بیش از ۲۴ ساعت خواهند داشت و به نظر می‌رسد که به عقب یا قهقرایی حرکت می‌کنند، اگرچه در حال حرکت رو به جلو هستند. ماهواره‌های موجود در این مدار به تقویت‌کننده‌های بزرگی نیاز دارند و معمولاً برای رسیدن به چنین ارتفاعاتی به یک مدار انتقالی نیاز دارند. این دستگاه‌ها معمولاً بزرگ هستند و برای انتقال سیگنال به توان قابل توجهی نیاز دارند. ماهواره‌های موجود در این مدار به ارتش، نجوم اعماق فضا، نظارت/انطباق هسته‌ای و تحقیقات اعماق فضا مربوط می‌شوند. مدار ارتفاع بالا تراکم مداری قبل از بحث در مورد سلاح‌های ضد ماهواره (AWS) واقعی و سیستم‌های آنها، موضوع نهایی و حیاتی، تعداد زیاد اشیاء احاطه کننده زمین و مالک آنهاست.مکان، شناسایی/مالک و ردیابی ماهواره‌ها و زباله‌های فضایی برای اطمینان از قرارگیری یا جابجایی ایمن ماهواره‌های جدید یا موجود و محافظت از دارایی‌های فضایی متحدان ضروری است. جدول توزیع ماهواره ها و مالکیت و تعداد آنها ماهواره بر اساس کشور با هدف و مدار:که فقط شامل ماهواره‌های فعال شناخته شده است و ماهواره‌های از رده خارج شده یا زباله‌های فضایی را در بر نمی‌گیرد. هنگام بحث در مورد سیستم‌های سلاح‌های ضد ماهواره (AWS)، ضروری است که مشخص شود چه کسی و چه اشیاء در حال گردش به دور زمین هستند و درک کنیم که زباله‌های فضایی طی شش دهه از ماهواره‌های از رده خارج شده، آزمایش‌ها و اجزای وسایل پرتاب انباشته شده‌اند. این موضوع چنان نگران‌کننده است که وزارت دفاع آمریکا و ناسا به طور مشترک با استفاده از شبکه نظارت فضایی (SSN)، تلسکوپ‌های نوری، DebriSat، رادار باند X Haystack و مرکز نوردهی طولانی مدت (LDEF) برای ردیابی زباله‌ها در صفحات مداری شناخته شده همکاری می‌کنند (دفتر برنامه زباله‌های مداری ناسا، و غیره). به طور مشابه، آژانس فضایی اروپا، که دفتر زباله‌های فضایی آن در مرکز عملیات فضایی اروپا (ESOC) در دارمشتات آلمان واقع شده است، یک تیم ارزیابی خطر برخورد مداری را نیز ردیابی می‌کند.توجه به این نکته مهم است که برخلاف تصور رایج، همه زباله‌های فضایی فهرست‌بندی و ردیابی نمی‌شوند. تحلیل و مدل‌سازی آماری برای اجسامی کوچکتر از 10 سانتی‌متر یا 4 اینچ استفاده می‌شود . در مدار پایین زمین (LEO) سرعت مداری بسیار زیاد است و به عنوان مثال، یک گلوله 5.56 میلی‌متری ناتو تقریباً با سرعت یک کیلومتر بر ثانیه حرکت می‌کند. بقایای یک ماهواره،حتی تراشه‌های رنگ، می‌توانند بین 4 تا 8 کیلومتر بر ثانیه حرکت کنند. این سرعت‌ها به اشیاء کوچکی مقادیر زیادی انرژی جنبشی می دهند که برای از بین بردن یک ماهواره در حال کار در اثر برخورد کافی است. نمای جزئی از ماهواره‌ها و زباله‌های فضایی در مدار از منظر جهانی و قاره‌ای تسلیحاتی کردن فضا و روش‌های هدف قرار دادن ماهواره‌ روش‌های متعدد برای نابودی یک ماهواره:ضربه مستقیم یا اصابت برای نابودی (DA-ASAT) هم‌مداری (Co-ASAT) و سلاح‌های انرژی مستقیم زمینی (DEW) . این اصول امکان به‌کارگیری روش‌هایی مانند سلاح‌های انرژی مستقیم، موشک‌های ضد ماهواره، ماهواره‌های قاتل و استفاده از زباله‌های طبیعی و مصنوعی را فراهم می‌کنند. در ادامه نمونه‌هایی از حملات مستقیم و غیرمستقیم که می‌توانند برای نابودی یک ماهواره یا مجموعه‌ای از ماهواره‌ها به کار گرفته شوند، ارائه خواهد شد. همچنین درک وجود زباله‌های فضایی ناشی از آزمایش‌های متعدد ASAT که از دهه 1960 انجام شده است و نقشی که می‌تواند در تخریب عمدی دارایی‌های ماهواره‌ای ایفا کند، بسیار مهم است. در ابتدا، آزمایش سلاح‌ها در فضا توسط ایالات متحده و روسیه انجام می‌شد. از آن زمان، این امر گسترش یافته و چین و هند را نیز شامل شده است. زباله‌های فضایی ناشی از آزمایش‌های ASAT اختلال در میدان زباله: هر سطح مداری حاوی مقادیر مختلفی از زباله است. مدار لئو نه تنها بسیار اشباع شده است، بلکه سریع‌ترین اجرام در حال حرکت را نیز در خود جای داده است. برخورد از هر نوع باعث ایجاد آبشاری از برخوردها می‌شود که به عنوان سندرم کسلر نیز شناخته می‌شود. به طور خلاصه، این مفهوم مبتنی بر برخورد دو یا چند جسم است. درک این نکته ضروری است که اجسامی که با چنین سرعت‌های بالایی حرکت می‌کنند، حتی اجسامی با جرم ناچیز، برخوردهای پرانرژی خواهند داشت که منجر به تولید اجسام کوچکتری می‌شود که در جهت مخالف اما با نیروی برابر حرکت می‌کنند. این اجسام کوچکتر با سایر زباله‌ها برخورد می‌کنند و این برخوردها ادامه می‌یابد و منجر به طوفان زباله می‌شود.در مدار لئو که دارای موجودیت‌های متعددی از جمله ماهواره‌های کاربردی و ISS (ایستگاه فضایی بین‌المللی) است. برخورد ماهواره‌ها گزارش شده است، که اولین برخورد شناخته شده در سال ۱۹۹۱ رخ داد، زمانی که ماهواره کاسموس ۱۹۳۴ روسیه با قطعه‌ای از کاسموس ۹۲۶ برخورد کرد. سپس، در سال ۱۹۹۶، ماهواره سریس فرانسه توسط یک قطعه موشک آریان ۴ مورد اصابت قرار گرفت. در سال ۲۰۰۵، یک مرحله بالایی موشک آمریکایی توسط قطعه‌ای از مرحله سوم یک موشک چینی مورد اصابت قرار گرفت. در سال ۲۰۰۹، یک ماهواره ایریدیوم با کاسموس-۲۲۵۱ روسیه برخورد کرد که نتایج فاجعه‌باری به همراه داشت برخورد زباله فضایی به ماهواره اهمیت ماهواره‌ها و توانایی آنها در ارائه اطلاعات بلادرنگ به نیروهای نظامی کاملاً شناخته شده است. برخی از کشورها ممکن است توانایی‌های فنی دشمنان خود را نداشته باشند، اما مایل به مختل کردن توانایی جمع‌آوری اطلاعات ماهواره‌ای یا مختل کردن قابلیت‌های ارتباطی، فرماندهی و کنترل آنها برای نیروهای زمینی، دریایی و هوایی باشند تا بتوانند شرایط را برابر کنند. چنین کشوری ممکن است منابع کافی برای انجام مدیریت ماهواره یا حتی فناوری ردیابی و هدف قرار دادن یک شیء در مدار را نداشته باشد. با این حال، آنها ممکن است بتوانند از میدان زباله‌های فضایی برای از بین بردن دارایی‌های فضایی حریف خود استفاده کنند و اختلال مورد نظر را ایجاد کنند. به عنوان مثال، کره شمالی موشک بالستیک هواسونگ-۱۲ را توسعه داده و آزمایش کرده است. گزارش شده است که این موشک به ارتفاع ۲۱۱۱ کیلومتر یا ۱۳۱۱ مایل رسیده است. همانطور که قبلاً مطالعه شده است، مدار LEO عموماً زیر ۲۰۰۰ کیلومتر است، ردیابی و حمله به یک شیء سریع‌السیر عملیاتی پیچیده است. با این حال، انجام یک انفجار با قدرت انفجار بالا آنقدر پیچیده نیست، اما نتایج مشابهی را به همراه خواهد داشت. چنین سناریویی زنجیره‌ای از واکنش‌ها را آغاز می‌کند که در آن زباله‌های فضایی به ابری فزاینده از ترکش تبدیل می‌شوند که با تخریب سایر اشیاء در برخوردهای مداوم، افزایش می‌یابد. این امر می‌تواند ماهواره‌های رصد، نظارت و ارتباطات را تقریباً برای هر کشوری از بین ببرد. آزمایش‌های مختلف ASAT و ایجاد آوارهای فضایی ادامه دارد...

عرض کردم هیچ راه حل و سلاح تکی جامع و کامل وجود نداره برای مقابله با تنوع پهپادها از انتحاری پرسرعت هدایت ماهواره ای تا کوادهای کوچک فیبر نوری باید مجموعه از راه حلها رو به کار ببرید .و در هر رینگی یکسری از حفاظاتها رو انجام بدید .در آن واحد که باید روی تجهیزات و استحکامات تور بکشید باید بسته موقعیت هر یک یا چند شکل از دفاع های فعال معرفی شده رو همزمان استند بای داشته باشید. بعضی از راه حلها مثل این برای حفاظت انفرادیه که در مقابل سوارم های پهپادی کارایی نداره در حالیکه برای گشتیهای شهری گزینه خوبیه.برای اماکن حفاظت غیر فعال دائمی در تمام ساعات سال و در همه شرایط آب و هوایی علاوه بر سایر گزینه ها بسته به اهمیت لازمه

کدام راه حل؟ اولین نکته ای که باید در مورد هر نوع سلاحی مد نظر باشد کارایی و تاثیرگذاری واقعی آن سلاح است . گزینه ارزانی باید در اولیت دوم قرار دارد. در مورد پهپادها قطعا یک یا دو سلاح خاص کافی نیست و ناچاریم مجموعه ای از سلاحها و راه حلها رو به صورت ترکیبی و به شکل پکیج دفاعی جهت مقابله با ریز پرنده ها استفاده کنیم از پدافند غیر عامل و دفاع غیر فعال(مثل کشیدن توری ضد پهپاد روی امکانات و مکانهای حساس )تا دفاع فعال که از موشک و توپ و ...گرفته تا اخلال . نظر شخصی خودم سرمایه‌گذاری در سیستم‌های غیرفعال، مانند استتار چندطیفی و تورها و صفحات محافظ،چه برای اماکن و چه حفاظت شخصی ست. راه حلهای مختلفی که دوستان ذکر کردند عموما در حوزه دفاع فعال ست از انواع توپها با فیوزهای مختلف تا پدافند لیزری و پهپادی و اخلال(در پهپادهای با هدایت فیبر نوری موثر نیست)یک مورد دیگه رو هم بنده اضافه کنم سامانه پرتاب تورهای ضد پهپادی(تورهای پهپاد گیر) که هم توسط پهپاد و هم توسط نفر(مثلا با یک نارنجک اندازه40میلی متری)انجام میشه دو تصویر زیر در این مورد است. پهپاد با قابلیت پرتاب تور پهپاد گیری پرتاب تور ضد پهپاد توسط سرباز عمده راه حلهای رایج را دوستان مطرح کردند . دفاع غیر فعال که مورد علاقه اینجانب هست به جذابیت راههای قبلی نیست اما در بحث حملات پهپادی بسیار می تواند موثر باشد البته این به معنی نفی دفاع فعال نیست بلکه اشکال دفاع باید به صورت ترکیبی اجرا شود. در زیر چند نمونه از این دفاع از اماکن و سنگرها و هم به صورت انفرادی رو می گذارم. جنس این تورها باید از آلیاژهای فولادی سبک و منعطف و یا کولار و امثالهم باشه که در عین سبکی و انعطاف استحکام و قابلیت بقای بالا در دفعات و تعداد حملات داشته باشد. نمونه هایی از توری و مش بندی با فولاد و الیاف و... برای حفاظت از اماکن و استحکامات و سنگرها حفاظت های پرتابل با قابلیت جمع شوندگی جهت حفاظت از تجهیزات حفاظت انفرادی

اژدر شکوال(حوت) کره ای شرکت دفاعی کره جنوبی از اژدر جدید سوپرکاویتاسیون خود در نمایشگاه MADEX 2025 رونمایی کرد. آژانس مسئول تحقیق و توسعه فناوری دفاعی کره جنوبی(ADD )، در نمایشگاه MADEX 2025 از یک اژدر سوپرکاویتاسیون رونمایی کرد. اژدری که امسال به نمایش گذاشته شد، در مقایسه با اژدرهای ADD که قبلاً شناخته شده بودند، شکل و طراحی متفاوتی داشت. نمونه آزمایشی سوپرکاویتاسیون زیر آب که توسط ADD در MADEX 2017 رونمایی شد. ADD یک موسسه تحقیقاتی ملی است که در تحقیق و توسعه سلاح‌های پیشرفته و توسعه فناوری سلاح‌های پیشرفته در کره فعال است این موسسه تحقیقات مشترکی را با تولیدکنندگان واقعی انجام و فناوری را منتقل می‌کند. اژدر سوپرکاویتاسیون که به تازگی در MADEX 2025 رونمایی شد، یکی از سلاح‌ها و فناوری‌های استراتژیک کلیدی متعددی است که کره در حال حاضر در حال توسعه آن است و مشخص شد که در حال حاضر با همکاری یک شریک صنعتی محلی ناشناس که مسئول تولید و تحقیقات اژدر در کره است، در حال تحقیق بر روی آن است. هدف فنی اژدر سوپرکاویتاسیون ADD، توسعه یک اژدر فوق سریع است که بتواند مانورهای گریز و سیستم‌های دفاعی کشتی‌های دشمن را به طور کامل خنثی کند و با ادغام آن بر روی انواع وسایل نقلیه زیرآبی بدون سرنشین (UUV) بزرگ که در حال حاضر در کره در حال توسعه هستند، عملیات کشتی به کشتی را هدف قرار می‌دهد. ADD اعلام کرد که حدود دو سوم توسعه این اژدر سوپرکاویتاسیون در حال حاضر تکمیل شده است و پس از تکمیل فناوری کنترل و تثبیت اژدر، به طور رسمی رونمایی خواهد شد اولین پلتفرم رزمی که اژدر سوپرکاویتاسیون جدید ADD را به کار خواهد گرفت، می‌تواند XLUUV رزمی آینده باشد که در حال حاضر توسط Hanwha Systems در حال توسعه است. MRXUUV (وسیله نقلیه زیرآبی بدون سرنشین فوق بزرگ با قابلیت پیکربندی مجدد ماموریت) که در حال حاضر توسط ADD در دست توسعه است، می‌تواند به عنوان بستر آزمایشی عمل کند. MRXUUV برخلاف XLUUV قرار نیست به تولید انبوه برسد. (زیردریایی بدون سرنشین فوق بزرگ با قابلیت پیکربندی مجدد ماموریت) MRXUUV حرکت اژدر سوپرکاویتاسیون ADD شامل دو قسمت است: یک بخش هدایت و بخش دیگر حرکت پرسرعت .یعنی بلافاصله پس از پرتاب اژدر.سیستم کاویتاسیون فعال نمی شود. مانند یک اژدر معمولی با سرعت کم به سمت کشتی دشمن هدایت می‌شود،بعد از اینکه به فاصله مناسبی از هدف رسید عملکرد سوپرکاویتاسیون را فعال می‌کند. اژدر شکوال

فکر کنم با بست کمربندی پلاستیکی خفه شده

«شکستن خط زیگفرید»  سربازان آمریکایی در حال عبور از بقایای خط زیگفرید ...در عملیاتی کمتر شناخته‌شده که یادآور نبرد مرگبار و وحشتناک جنگل هورتگن بود، سپاه نوزدهم در اکتبر ۱۹۴۴ از خط زیگفرید در شمال آخن آلمان عبور کرد. پس از شکست متفقین در عملیات کبرا در اواخر ژوئیه ۱۹۴۴، وضعیت جبهه در نرماندی راکد و به تعقیب سریع نیروهای شکست‌خورده آلمانی تبدیل شد. با آزادسازی پاریس و تثبیت استان بریتانی، متفقین به شرق، فراتر از رودخانه‌های رور و راین، به مرز آلمان چشم دوختند. ژنرال دوایت آیزنهاور، به خیال پایان جنگ قبل از سال جدید ، دستور عملیات تهاجمی در سراسر خط مقدم، که از کانال مانش تا دریای مدیترانه امتداد داشت، را صادر کرد. متفقین خیلی زود دریافتند که زیرساخت‌های لجستیکی نمی‌توانند سرعت پیشروی آنها را حفظ کنند. برنامه‌ریزان عملیات D DAY انتظار داشتند که با پیشروی نیروها از سواحل و عبور از فرانسه، سرپل ساحلی به تدریج به سمت شرق گسترش یابد. با این حال، زمین‌های پرچین‌دار پیچیده این برنامه‌ها را خنثی کرد و پیشروی متفقین را به متر به متر آن هم در روز محدود کرد. هنگامی که سرانجام در 25 ژوئیه آلمانها در سنت لو شکست خوردند، جبهه آنقدر سریع حرکت کرد که واحدهای لجستیک نتوانستند خطوط ریلی، جاده‌ها یا خطوط لوله را به سرعت کافی تعمیر کنند تا با سرعت آنها هماهنگ شوند. فقدان یک بندر فعال در امتداد ساحل اقیانوس اطلس، اوضاع را بدتر کرد. تعقیب تا مرز آلمان با این حال، در سپتامبر ۱۹۴۴ اوضاع به نفع متفقین بود و در مواجهه با ضدحمله‌های شتاب‌زده‌ای که توسط واحدهای ورماخت که به شدت ضعیف شده بودند، موفق بودند آنها به کندی اما به طور پیوسته پیشروی می‌کردند . با این حال، تا اواخر سپتامبر، وضعیت لجستیک بحرانی شد، پراکندگی نیروها حملات متفقین را بی‌اثر کرد و دشمن شروع به بازیابی خود کرد. با کند شدن سرعت پیشروی متفقین، ورماخت دفاعی قدرتمند در امتداد خط زیگفرید، که آلمانی‌ها آن را «دیوار غربی» می‌نامیدند، آماده کرد. این آخرین خط دفاعی بین متفقین و مرز آلمان بود. با تقویت دفاع آخن توسط نیروهای تازه نفس و دفاع سرسختانه حمله سپاه هفتم در جنوب شهر متوقف شد سپهبد کورتنی هاجز، فرمانده ارتش اول ایالات متحده، در ۲۲ سپتامبر دستور توقف عملیات تهاجمی را تا پایان ماه صادر کرد. این توقف به او فرصت می‌داد تا نیروهای خود را سازماندهی مجدد کند و طرحی را برای از سرگیری حمله در اوایل اکتبر تدوین کند. جهت کمک بدین منظور سپهبد عمر بردلی، فرمانده گروه دوازدهم ارتش، به ارتش نهم ایالات متحده به فرماندهی سپهبد ویلیام اچ. سیمپسون دستور داد تا از بریتانی فرانسه، به خط مقدم حرکت کند و در موقعیتی بین ارتش سوم ایالات متحده در جنوب و ارتش اول در شمال قرار گیرد. این امر جبهه ارتش اول را کوتاه کرد و هاجز را قادر ساخت تا نیروها را برای حمله‌ای مجدد در شکاف آخن، "منطقه‌ای زرهی در شمال آخن"، آلمان، متمرکز کند. سرلشکر چارلز اچ. "کابوی پیت" کورلت، هاجز به سرلشکر چارلز اچ. "کابوی پیت" کورلت، فرمانده سپاه نوزدهم، دستور داد تا برای حمله آماده شود. لشکر سی‌ام پیاده نظام، به فرماندهی سرلشکر للاند هوبز، حمله را در امتداد جبهه‌ای به طول ۱۴ مایل که از گایلن‌کیرشن در شمال تا آخن در جنوب امتداد داشت، رهبری می‌کرد. نیروهای هوبز به سمت شرق به رودخانه رور و سپس به سمت جنوب به آخن حرکت می‌کردند و خط زیگفرید را تحدید می کردند، منطقه را از نیروهای آلمانی پاکسازی می‌کردند و با لشکر اول پیاده نظام در حاشیه شمالی آخن ارتباط برقرار می‌کردند. هنگ‌های پیاده نظام ۱۱۷ و ۱۱۹ حمله را رهبری می‌کردند و در کنار هم می‌جنگیدند و هنگ ۱۲۰ به عنوان ذخیره بود. لشکر بیست و نهم پیاده نظام، که تازه پس از آزادسازی برست به فرماندهی سپاه نوزدهم بازگشته بود ، جناح چپ سپاه را در طول حمله تأمین می‌کرد. سرلشکر للاند اس. هوبز، فرمانده لشکر سی‌ام پیاده نظام. خط زیگفرید مجموعه‌ای از موانع مستحکم بود که برای تقویت خط دفاعی در امتداد مرز آلمان در نظر گرفته شده بود. نیروهای مدافع، که توسط سنگرهای بتنی مسلح ، سنگرها و سایر استحکامات محافظت می‌شدند، بر این موانع غلبه می‌کردند. خط زیگفرید هرگز قصد متوقف کردن مهاجم را به تنهایی نداشت،اما بقای مدافع را افزایش می‌داد و در عین حال سرعت نیروهای مهاجم را کاهش می‌داد و آنها را در معرض آتش مسلسل، توپخانه و توپ‌های ضد تانک قرار می‌داد. به محض اینکه آلمانی‌ها ارزیابی می‌کردند که مهاجم به اندازه کافی ضعیف شده است، ضدحمله می‌کردند. منطقه حمله لشکر سی‌ام پیاده نظام. للاند هوبز خط زیگفرید ویژگی‌های دفاعی طبیعی زمین را تکمیل می‌کرد. در بخش لشکر 30 پیاده نظام، که از زمین نسبتاً بازی تشکیل شده بود، رودخانه وورم اولین مانع طبیعی بود. وورم 9 متر عرض داشت و در دو طرف آن شیب تند و گل‌آلودی وجود داشت که عبور از آن را برای زره‌پوش‌ها بدون پشتیبانی پل‌سازی مهندسی رزمی غیرممکن می‌کرد. تنها بخش کوچکی از خط درست در شمال آخن فاقد این مانع آبی بود، در اینجا تنها کمربند دفاعی دندان اژدها در بخش سپاه نوزدهم بود. درست در شرق، یک خط راه‌آهن موازی از دره رودخانه وورم عبور می‌کرد و زمین را پیچیده‌تر می‌کرد. در نهایت، مرکز بخش لشکر 30 دارای قلعه‌ای با خندق بود که در جنگلی انبوه در زمینی تپه‌ای واقع شده بود. خط زیگفرید، به ضخامت سه کیلومتر و با سنگرهای مستحکم، از این استحکامات طبیعی پشتیبانی می‌کرد. دندان اژدها، یکی از شناخته‌شده‌ترین موانع مورد استفاده در خط زیگفرید، نزدیک ویسمبورگ، فرانسه آلمانی‌ها خط زیگفرید را از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۰ ساختند، بنابراین سنگرها را بر اساس رایج‌ترین سلاح‌های آن زمان طراحی کردند: مسلسل و توپ ضدتانک ۳۷ میلی‌متری این بدان معنا بود که سنگرها برای جای دادن سلاح‌های مدرن‌تر مانند توپ ترسناک ضدتانک ۸۸ میلی‌متری بسیار کوچک بودند. با این حال، آنها چالشی جدی برای دشمن بودند و مکمل سنگرها، سنگرهای روباه، میدان‌های مین و موانع ضدتانک بودند که خط دفاعی را تشکیل می‌دادند. هوبز برای آماده‌سازی، نیروهایش را قبل از حمله از خط خارج کرد تا بتوانند آموزش ببینند. برنامه‌ریزان یک مدل بزرگ از زمین - نمایشی دقیق از زمین و کمربند موانع - ساختند که هر سنگر در محل تایید شده خود قرار داشت. سربازان با پشتکار یاد گرفتند که چگونه سنگرهای پنهان یا استتار شده را تشخیص دهند و روش‌های دقیقی را برای کم اثر کردن آنها تمرین کردند. این آموزش ضروری بود و سربازان آمریکایی را قادر می‌ساخت تا به طور غریزی به خواسته‌های ماموریت واکنش نشان دهند. پلان یک سنگر معمولی خط زیگفرید. قبل از حمله، هم آتش‌های آماده‌سازی توپخانه صحرایی و هم بمباران هوایی انجام شد. از ۲۶ سپتامبر، توپ‌های خودکششی ۱۵۵ میلی‌متری M12 گردان ۲۵۸ توپخانه صحرایی روزانه استحکامات آلمانی را بمباران می‌کردند.ارزیابی خسارات پس از نبرد نشان داد که فقط هویتزر ۱۵۵ میلی‌متری یا ۸ اینچی می‌تواند به سنگرهای بتنی مسلح نفوذ کند و این کار را هم پس از اصابت سه تا پنج ضربه مستقیم انجام می‌دهد. توپخانه عمدتاً در مجبور کردن مدافعان آلمانی به ماندن در سنگرهایشان مؤثر بود. بنابراین، پس از تقریباً یک هفته بمباران توپخانه، بیشتر استحکامات دست‌نخورده باقی ماندند. سنگر استتار شده‌ی آلمانی. صبح روز حمله، ۲ اکتبر، تمرکز توپخانه علیه آتش ضدهوایی برای پشتیبانی از بمباران هوایی تغییر یافت. توپ‌های توپخانه هر دو سپاه نوزدهم و هفتم، مواضع ضدهوایی را هدف قرار دادند که مکان دقیق آنها توسط شناسایی هوایی تأیید شده بود. این مأموریت‌های آتش در سرکوب یا نابودی باتری‌های ضدهوایی بسیار مؤثر بودند و منجر به هیچ تلفاتی برای هواپیماهای متفقین نشد. با این حال، نتایج بمباران هوایی چندان چشمگیر نبود. اکثر بمب‌افکن‌های متوسط از غرب به منطقه هدف نزدیک شدند، نه از جنوب غربی. این امر باعث سردرگمی در بین بمب‌افکن‌ها شد و اکثر آنها بمبهای خود را رها نکردند. جنگنده بمب‌افکن‌ها، ناپالم را روی سنگرها ریختند اما این نیز تأثیر محدودی داشت. تضعیف استحکامات در نبرد نزدیک به عهده پیاده نظام و بازوهای پشتیبان آنها بود. سپاه نوزدهم دیوار غربی را شکست، ۲ تا ۷ اکتبر ۱۹۴۴ حمله پیاده نظام در ساعت ۱۱:۰۰ آغاز شد، پیاده نظام ۱۱۷ در شمال و پیاده نظام ۱۱۹ در جنوب. سربازان پیاده نظام ۱۱۷ در زیر رگباری از آتش سلاح‌های سبک، خمپاره و توپخانه آلمانی از تپه به سمت رودخانه وورم سرازیر شدند. مهندسان در عرض چند دقیقه پل‌های عابر پیاده مخصوصی را روی رودخانه انداختند و به پیاده نظام اجازه دادند تا حرکت خود را حفظ کند و قرار گرفتن سربازان در معرض آتش را به حداقل برساند. پیاده نظام با پشتیبانی توپخانه خودکششی ۱۵۵ میلی‌متری، کار از بین بردن سنگرها را آغاز کرد. تا پایان روز، پیاده نظام ۱۱۷ به پالنبرگ، هدف خود برای آن روز، رسید و ۱۱ سنگر را بدون پشتیبانی زرهی و با هزینه ۲۲۷ تلفات از بین برد. گزارش افسر اطلاعاتی لشکر 30 پیاده نظام پس از نبرد : «سنگرها به صورت خوشه‌هایی، همه از یکدیگر پشتیبانی می‌کردند و طوری قرار گرفته بودند که یکدیگر را با آتش بپوشانند. اما به دلیل محدودیت میدان‌های آتش شان، به نظر می‌رسید که همیشه حداقل یک سنگر در هر گروه وجود دارد که اگر از بین می رفت، به افراد ما اجازه می‌داد تا دور زدن سنگرهای باقی‌مانده را آغاز کنند البته مشکل، کشف سنگر کلیدی هر خوشه بود. » برای هنگ ۱۱۷ که به استحکامات در فضای باز حمله می‌کرد، این کار نسبتاً آسان بود. هنگ ۱۱۹ با چالش سخت‌تری روبرو بود و آن حمله از یک شیب تند به جنگل انبوهی بود که برای آتش زدن با ناپالم بسیار مرطوب بود. درختان، شناسایی سنگرهای توپ و حرکت دشمن را چالش‌برانگیز می‌کردند و آتش توپخانه آمریکایی‌ها علیه سنگرها را بی‌اثر می‌ساخت. این امر پیاده‌نظام را مجبور به حمله مستقیم به جنگل کرد، اما توپخانه آلمان شدت گرفت و انفجارهای هوایی در بالای درختان، ترکش‌های چوبی کشنده‌ای ایجاد می‌کرد و نصب پل روی وورم را غیرممکن می‌ساخت. قلعه ریمبورگ، که توسط میدان‌های مین و خندق احاطه شده بود و توسط پست‌های دیده‌بانی در زمین مرتفع پشتیبانی می‌شد، وضعیت را پیچیده‌تر می‌کرد. قلعه ریمبورگ، خندق پر از آب در پیش‌زمینه قابل مشاهده است. لشکر دوم زرهی از رودخانه وورم عبور کرد و صبح روز ۳ اکتبر در بخش شمالی سپاه به نبرد پیوست. همانطور که پیش‌بینی می‌شد، زمین نسبتاً باز، حرکت سریع تانک‌ها را امکان‌پذیر کرد تا پایان روز، عناصر زرهی پیشروی کرده و شهر اوباخ را پاکسازی کردند. ضدحمله‌های آلمان روز بعد آغاز شد، اما با وجود تجربه شدیدترین بمباران‌های توپخانه‌ای جنگ تا آن زمان، پیاده نظام با پشتیبانی زرهی خود، این حملات را دفع کرد. در همین حال، پیاده نظام ۱۱۹ تا عصر روز ۳ اکتبر قلعه ریمبورگ را پاکسازی کرد و در روز چهارم به سمت جنوب قلعه و به سمت راه‌آهن پیشروی کرد. با پاکسازی بیشتر منطقه پیاده نظام ۱۱۷، در ۵ اکتبر تمرکز حمله به جنوب شرقی تغییر یافت. پیاده نظام ۱۱۹، که توسط گردان سوم پیاده نظام ۱۲۰ تقویت شده بود، به تدریج از طریق جنگل به سمت جنوب پیشروی کرد. در ساعت ۱۳:۳۰، فرماندهی رزمی A لشکر دوم زرهی از وورم و از لشگر ۱۱۷ عبور کرد و به سرعت خطوط آمریکایی‌ها را به سمت شرق گسترش داد. آلمانی‌ها قدرتمندترین ضدحمله‌های خود را در صبح ۶ اکتبر آغاز کردند و چهار سنگر را پس گرفتند و گردان دوم پیاده نظام ۱۱۹ را مجبور به عقب‌نشینی ۸۰۰ متری با تلفات قابل توجه کردند. با این حال، با فرارسیدن شب، پیاده نظام با فروپاشی مقاومت آلمان، مواضع اولیه خود را دوباره به دست آورد، اگرچه نبرد تا ۱۶ اکتبر تا زمانی که لشکر ۳۰ پیاده نظام با لشکر اول پیاده نظام درست در شمال شرقی آخن تماس برقرار کرد ادامه یافت. همانطور که در گزارش پس از عملیات ذکر شده است، تا 16 اکتبر، سپاه نوزدهم مواضع دشمن در خط زیگفرید را در منطقه حمله 14 مایلی آنها نابود کرده و تا عمق شش مایلی نفوذ کرده بود. با این حال، موفقیت پرهزینه بود، به خصوص در جنوب، جایی که پیاده نظام 119 و 120 حدود دو برابر پیاده نظام 117 تلفات متحمل شدند. تجزیه و تحلیل پس از نبرد، دشواری پاکسازی زمین‌های پر درخت در بخش جنوبی بخش سپاه را نشان داد. این امر باید برنامه‌ریزی برای عملیات‌های آینده را هدایت می‌کرد، اما مانع از حمله آمریکایی‌ها به قوی‌ترین بخش‌های خط زیگفرید در هفته‌های آینده نشد. مورخان استدلال کرده‌اند که متفقین باید در جنوب آخن در خط دفاعی باقی می‌ماندند و از طریق شکاف آخن حمله‌ را آغاز می‌کردند. این کار می‌توانست از جنگل هورتگن -" زمینی که پیاده‌نظام‌های ۱۱۹ و ۱۲۰ با آن مواجه بودند" - اجتناب و از یکی از طولانی‌ترین و پرهزینه‌ترین نبردهای آمریکا در جنگ جلوگیری کند. با این حال، منطق استراتژی جبهه گسترده آیزنهاور ایجاب می‌کرد که حملات متفقین در تمام طول خط ادامه یابد. اگرچه هدف از این استراتژی، نابودی ارتش آلمان در غرب رودخانه راین بود، اما این استراتژی فرسایشی تلفات متفقین را نیز افزایش داد که احتمالاً پیروزی در صحنه اروپا را برای ماه‌ها به تأخیر انداخت. منابع:https://www.nationalww2museum.org/ https://tankhistoria.com/

شرکت مهندسی کارخانه تعمیرات زرهی چیرچیک ازبکستان تقدیم می کند:ارتقاء آینده‌نگرانه تانک T-64 مجتمع نظامی-صنعتی ازبکستان برای اولین بار از نسخه به‌روز شده تانک T-64B رونمایی کرد آندری تاراسنکو، محقق خودروهای زرهی، ویدئویی از این تانک ارتقا یافته را در کانال تلگرام خود منتشر کرد . رونمایی رسمی از مدل جدید در نمایشگاهی در پارک پیروزی تاشکند برگزار خواهد شد نام پروژه و سازنده در حال حاضر ناشناخته است، اما توسعه‌دهندگان احتمالی شرکت تازه تأسیس مهندسی Semeyسمی و کارخانه تعمیر خودروهای زرهی چیرچیک هستند.شاید این ارتقاء محصول شرکت دیگری باشد. ویژگی اصلی تانک نوسازی شده، ظاهر کاملاً تغییر یافته آن است. بدنه و برجک کاملاً با یک پوشش زرهی پوشانده شده‌اند که محافظت در برابر تهدیدات مدرن، از جمله پهپادهای کامیکازه، را افزایش دهد . در کناره‌ها، می‌توانید یک پنل پیوسته‌ی بلند با مستطیل‌های مورب و لانه زنبوری روی سطح را ببینید که عناصر محافظ نیستند، بلکه تزئینی هستند. این پنل، برآمدگی کناری مخزن و بخشی از ریل‌ها را می‌پوشاند. محفظه موتور و گیربکس نیز تغییر کرده است: سیستم اگزوز اکنون به جای یک لوله تخت، دو لوله دارد و جلوپنجره‌های رادیاتور به شکل موج‌دار هستند. برجک تانک کاملاً زیر زره پنهان است. قسمت عقب دارای یک بخش اضافی است که احتمالاً محفظه‌ای توکار برای نگهداری تجهیزات، نصب سیستم‌های تهویه مطبوع یا لوازم الکترونیکی اضافی است. توپ با یک پوشش محافظ پوشانده شده است، اما این طرح هیچ کاربرد عملی آشکاری ندارد، به جز اینکه احتمالاً محافظت بیشتری در برابر خط و خش و شاید کم کردن بازتاب حرارتی ایجاد کند در یکی از بروشورهای وزارت دفاع ازبکستان به موتور اصلی 5TDF که با یک موتور دیزلی جدید DP222LC ساخت دوسان کره جنوبی با ظرفیت 950 اسب بخار جایگزین گشته اشاره شده است. این تانک به چراغ‌های جلوی جدیدی مجهز شده است. علاوه بر این، یک شیء شبیه دوربین در پیشانی جلو وجود دارد که نشان می دهد راننده احتمالا تجهیزات دید در شب در اختیار خواهد داشت. نکته جالب که اپتیک‌ها و ۳گانه های سنتی T-64B از نظر ظاهری روی بدنه خودرو وجود ندارند. هیچ جایگاه اپتیک خارجی جدیدی هم وجود ندارد.یک سوراخ گرد در جلوی محفظه برجک وجود دارد که احتمالاً به عنوان مکانی برای نصب اپتیک عمل می‌کند. علاوه بر این، تانک فاقد نارنجکهای دودزا و همچنین مسلسل‌های نوع NSVT است.بر اساس اینفوگرافیک‌های وزارت دفاع ازبکستان، این خودروی رزمی ۳۸.۵ تن وزن دارد و می‌تواند تا ۵۰ کیلومتر در ساعت سرعت بگیرد. در سال 2020، کارخانه تعمیرات زرهی چرکاسی نوسازی تانک T-64B با شاخص T-64MV را به نمایش گذاشت که یکی از موارد جایگزینی موتور 5TDF با یک موتور V شکل V-84 ساخت روسیه بود. منابع:https://fr.topwar.ru/265380-v-uzbekistane-pokazali-futuristicheskuju-modernizaciju-tanka-t-64.html https://militarnyi.com/en/news/uzbekistan-presents-a-futuristic-upgrade-of-the-t-64-tank/