انسداد تنگه هرمز، یک بررسی استراتژیک انسداد تنگه هرمز ، رویدادها ، تحلیل ها و اخبار

[mehdipersian 26,884]

وضعیت حقوقی تنگه هرمز آیا ایران میتواند تنگه را ببندد و یا عوارض از آن بگیرد؟

 

 

 آبراه بین‌المللی: این تنگه به دلیل اینکه دو بخش از دریای آزاد را به هم متصل می‌کند و برای ناوبری جهانی استفاده می‌شود، یک «آبراه بین‌المللی» است .

 

حاکمیت مشترک: آب‌های این تنگه میان ایران و عمان تقسیم شده است. در باریک‌ترین نقطه، عرض آن به ۲۱ مایل دریایی می‌رسد که با احتساب ۱۲ مایل آب‌های ساحلی برای هر کشور، پوشش کامل برای تنگه ی هرمز ایجاد می‌شود که یعنی آبراه داخلی است.

 

در حقوق بین‌الملل، دو نوع حق عبور در تنگه‌ها تعریف شده که دیدگاه ایران با دیدگاه غالب بین‌المللی تفاوت دارد:

 

۱. دیدگاه ایران: «عبور بی‌آزار» (Innocent Passage)

 

ایران که کنوانسیون ۱۹۵۸ ژنو (مربوط به عبور بی‌آزار) بر این تنگه حاکم است، نه کنوانسیون ۱۹۸۲ حقوق دریاها (UNCLOS)

 

 بر این اساس، ایران معتقد است می‌تواند در صورت تهدید امنیت خود، تردد را به حالت تعلیق درآورد .

 

۲. دیدگاه غالب جهانی: «عبور ترانزیتی» (Transit Passage)

 

 ایالات متحده و بسیاری از کشورها معتقدند کنوانسیون ۱۹۸۲ (UNCLOS) که حق «عبور ترانزیتی» را تضمین می‌کند، منعکس‌کننده «حقوق بین‌الملل عرفی» است 

 

«عبور ترانزیتی» شامل آزادی ناوبری برای همه کشتی‌هاست و قابل تعلیق یا اخذ عوارض نیست .

 

 بر اساس ماده ۲۶ UNCLOS، کشورهای ساحلی حق دریافت هیچ هزینه‌ای صرفاً به دلیل عبور کشتی‌ها از آب‌های خود را ندارند.

 

در اینجا یک نکته کلیدی وجود دارد:

 

 ایران UNCLOS را تصویب نکرده و خود را ملتزم به «عبور ترانزیتی» نمی‌داند و چون تنگه ی هرمز آبراه داخلی است میتواند آن را به دلایل امنیتی ببندد یا از آن عوارض بگیرد.

 

نمونه های مشابه در منطقه:

 

ترکیه و کنترل بر تنگه های بسفر و داردانل

کنوانسیون مونترو (Montreux Convention) یک معاهده بین‌المللی است که در سال ۱۹۳۶ در شهر مونتروی سوئیس به امضا رسید و هنوز هم به قوت خود باقی است . این معاهده مهم‌ترین سند حقوقی حاکم بر آبراه‌های بسفر و داردانل (معروف به تنگه‌های ترکیه) و دریای مرمره در میان آنهاست .

 

۱. چرا این کنوانسیون منعقد شد؟

 

پیش از این معاهده، بر اساس پیمان لوزان (۱۹۲۳)، تنگه‌ها غیرنظامی شده بودند و تحت نظارت یک کمیسیون بین‌المللی اداره می‌شدند . اما ترکیه خواهان بازپس‌گیری حاکمیت کامل و حق استحکام‌بخشی مجدد به تنگه‌ها بود. کنوانسیون مونترو این حق را به ترکیه اعطا کرد و در مقابل، ترکیه متعهد شد آزادی عبور و مرور دریایی را در زمان صلح تضمین کند .

 

۲. مهم‌ترین مفاد کنوانسیون

 

این معاهده قوانین مشخصی را برای تردد کشتی‌های تجاری و جنگی تعیین می‌کند:

 

· کشتی‌های تجاری (بازرگانی): در زمان صلح از آزادی کامل عبور و مرور در طول شبانه‌روز برخوردارند. ترکیه فقط می‌تواند برای خدمات خاص (مانند بهداشت و ایمنی) هزینه دریافت کند و حق ممانعت از عبور آنها را ندارد .

 

· کشتی‌های جنگی (نظامی):

  · کشورهای حاشیه دریای سیاه (مثل روسیه، اوکراین): موظفند ۸ روز قبل اطلاع دهند. عبور زیردریایی‌های آنها فقط در شرایط خاص مجاز است .

  · کشورهای غیرحاشیه دریای سیاه (مثل آمریکا): موظفند ۱۵ روز قبل اطلاع دهند. مجموع تناژ کشتی‌های آنها در هر زمان نباید از ۱۵ هزار تن تجاوز کند و حداکثر ۲۱ روز اجازه ماندن در دریای سیاه را دارند .

  · ناوهای هواپیمابر (مانند ناوهای کلاس نیمیتز آمریکا) به طور کامل از عبور منع شده‌اند .

  · کریدور نظامی: حداکثر ۹ فروند کشتی جنگی مجاز به عبور همزمان هستند .

 

۳. بندهای کلیدی در شرایط بحرانی و جنگ

 

بندهای ماده ۱۹ تا ۲۱ این کنوانسیون در زمان بحران‌های منطقه‌ای بسیار تعیین‌کننده هستند:

 

· اگر ترکیه در جنگ بی‌طرف باشد: ترکیه می‌تواند عبور هرگونه کشتی جنگی متعلق به کشورهای متخاصم (مانند روسیه و اوکراین در جنگ ۲۰۲۲) را ممنوع کند. تنها استثنا، بازگشت کشتی‌های جنگی به بندر اصلی خودشان است .

· اگر ترکیه مورد تهدید قریب‌الوقوع قرار گیرد: حتی در زمان صلح، ترکیه می‌تواند عبور کشتی‌های جنگی را ممنوع کند .

· در زمان جنگ که ترکیه درگیر است: ترکیه اختیار تام در بستن تنگه به روی کشتی‌های دشمن دارد .

 

۴. اثرات عملی (مطالعه موردی جنگ اوکراین)

 

پس از حمله روسیه به اوکراین در فوریه ۲۰۲۲، ترکیه از اختیارات خود در کنوانسیون مونترو استفاده کرد و دستور بستن تنگه‌ها به روی کشتی‌های جنگی روسیه را صادر کرد. این اقدام عملاً مانع از تقویت ناوگان روسیه در دریای سیاه از طریق مدیترانه شد .

 

۵. تفاوت با کانال‌های مصنوعی

 

برخلاف کانال سوئز یا پاناما که هزینه عبور دریافت می‌کنند، کنوانسیون مونترو تنگه‌ها را به عنوان یک آبراه طبیعی بین‌المللی می‌شناسد. بنابراین ترکیه مجاز به دریافت "عوارض ترانزیتی" نیست و فقط می‌تواند "هزینه خدمات" (مانند بهداشت و فانوس‌های دریایی) دریافت کند.

 

مصر و کانال سوئز

مصر از طریق سازمان کانال سوئز (SCA) و بر اساس سیستم پیچیده‌ای که ترکیبی از نرخ‌های پایه، ضرایب و هزینه‌های جانبی است، عوارض عبور دریافت می‌کند. این عوارض برخلاف تنگه‌های ترکیه (که فقط هزینه خدمات می‌گیرند)، به عنوان "حق‌العبور ترانزیتی" برای استفاده از یک آبراه مصنوعی محسوب می‌شوند و منبع درآمد اصلی ارزی مصر هستند.

 

۱. واحد محاسبه: واحدهای حقوق برداشت ویژه (SDR)

 

مصر عوارض را مستقیماً به دلار دریافت نمی‌کند، بلکه از واحدهای حقوق برداشت ویژه (SDR) استفاده می‌کند. SDR یک دارایی ذخیره بین‌المللی است که توسط صندوق بین‌المللی پول (IMF) منتشر می‌شود و نرخ ارز آن روزانه در برابر دلار تغییر می‌کند.

 

· فرمول محاسبه: (نرخ پایه × تناژ خالص سوئز (SCNT)) → تبدیل به SDR → تبدیل به دلار آمریکا.

· نرخ روزانه: SCA هر روز ساعت ۹ صبح، نرخ برابری SDR به دلار را روی سایت خود اعلام می‌کود. بنابراین هزینه عبور دو کشتی مشابه در دو روز مختلف می‌تواند متفاوت باشد.

 

۲. مبنای محاسبه: تناژ خالص سوئز (SCNT)

 

مبنای اصلی محاسبه عوارض، "تناژ خالص سوئز" (Suez Canal Net Tonnage) است که با تناژ ناخالص یا وزن مرده (DWT) کشتی تفاوت دارد. SCNT بر اساس فرمول پیچیده‌ای از ابعاد کشتی، حجم مخازن و عرشه محاسبه می‌شود.

 

۳. ارز قابل قبول و خدمات الکترونیک

 

ارزهای قابل پذیرش شامل دلار آمریکا، یورو، پوند استرلینگ، ین، یوان چین و چند ارز دیگر است. همچنین هزینه ثابت ۵۰ دلاری برای خدمات الکترونیک (ETR) به تمام صورت‌حساب‌ها اضافه می‌شود.

 

۴. هزینه‌های جانبی اجباری و اضافی

 

علاوه بر حق‌العبور پایه، کشتی‌ها باید هزینه‌های دیگری نیز پرداخت کنند:

 

· هزینه های پهلوگیری (اسکله): از ژانویه ۲۰۲۶، هزینه پهلوگیری برای ۱۰ روز اول ۰.۰۵ دلار به ازای هر تن (Gross Tonnage) در روز است و پس از آن افزایش می‌یابد.

· خدمات یدک‌کش و راهنمایی (پایلوتاژ): عبور از کانال سوئز اجباری است و هزینه آن بسته به تناژ، بین ۲,۸۰۰ تا ۴,۲۰۰ دلار متغیر است.

· خدمات بست و روشنایی: هزینه ثابت ۳,۵۰۰ دلاری که در صورت نیاز به روشنایی اضافی تا ۴,۵۰۰ دلار افزایش می‌یابد (نرخ از می ۲۰۲۵).

· هزینه زباله جامد (اجباری از ۲۰۲۶): از آوریل ۲۰۲۶، جدول هزینه بر اساس تناژ اعمال می‌شود (مثلاً برای کشتی‌های بالای ۷۰ هزار تن، ۱,۴۱۰ دلار).

· غرامت خطر و سوخت: درصدی متغیر که ماهانه بر اساس قیمت سوخت و خطرات منطقه‌ای تغییر می‌کند.

 

۵. تخفیف‌ها، جریمه‌ها و مشوق‌ها

 

SCA برای مدیریت ترافیک و رقابت با مسیرهای جایگزین، سیاست قیمت‌گذاری پویا دارد:

 

· عوارض پیک و غیر پیک (۲۰۲۶): از سال ۲۰۲۶، عوارض عبور بر اساس ساعت ورود تغییر می‌کند. عبور در ساعات ۱۲ شب تا ۸ صبح ۵% تخفیف دارد، اما عبور در ساعات ۴ عصر تا ۱۲ شب ۱۰% افزایش قیمت دارد (برای تشویق کشتی‌ها به عبور در ساعات خلوت).

· تمدید زودهنگام تخفیف: SCA گاهی تخفیف‌های ۱۵% تا ۳۰% را تمدید می‌کند، اما در مواردی نیز آن را زودهنگام لغو می‌کند (مثلاً در آوریل ۲۰۲۶ تخفیف ۱۵% کشتی‌های کانتینری لغو شد تا درآمد افزایش یابد).

· جریمه زیست‌محیطی: از ژانویه ۲۰۲۶، کشتی‌هایی که استاندارد آلایندگی Tier III سازمان جهانی دریانوردی (IMO) را رعایت نکنند، مشمول ۵,۰۰۰ دلار جریمه می‌شوند.

 

جمع‌بندی: هزینه نمونه

 

دفتر مشاوره کشتیرانی Inchcape گزارش داده که حق‌العبور پایه برای یک کشتی فله‌بر ۵۰ هزار تنی حدود ۲۷۰ هزار دلار است، اما با احتساب راهنمایی، بست، زباله و سایر هزینه‌های جانبی، کل صورتحساب به حدود ۲۸۸ هزار دلار می‌رسد.

 

ویرایش شده در اردیبهشت 5 توسط mehdipersian

[mehdipersian 26,884]

بر 22 اردیبهشت 1405 در 21:03 , mehdipersian گفت:

کیش و مات شدن در ایران 

واشنگتن نمیتواند عواقب شکست در این جنگ را معکوس یا کنترل کند

 

رابرت کیگان:

 

تصور زمانی که آمریکا دچار یک شکست تمام‌عیار در یک درگیری شده باشد (شکستی چنان قاطع که ضرر استراتژیک آن نه قابل ترمیم باشد و نه قابل چشم‌پوشی) دشوار است.

 

خسارت‌های فاجعه‌بار پرل هاربر، فیلیپین و سراسر اقیانوس آرام در ماه‌های اول جنگ جهانی دوم، نهایتاً جبران شد. شکست در ویتنام و افغانستان پرهزینه بود، اما آسیب دائمی به جایگاه کلی آمریکا در جهان وارد نکرد زیرا آنها از میادین اصلی رقابت جهانی دور بودند. ناکامی اولیه در عراق با تغییر استراتژی مهار شد که در نهایت عراق را نسبتاً باثبات و بدون تهدید برای همسایگانش باقی گذاشت و ایالات متحده را در منطقه مسلط نگه داشت.

اما شکست در تقابل کنونی با ایران ماهیتی کاملاً متفاوت خواهد داشت. نه می‌توان آن را ترمیم کرد و نه نادیده گرفت. هیچ بازگشتی به وضعیت قبلی وجود نخواهد داشت. تنگه هرمز به آن صورتی که قبلاً بود باز نخواهد گشت. با کنترل تنگه، ایران به عنوان بازیگر کلیدی در منطقه و یکی از بازیگران اصلی جهان ظهور می‌کند. نقش چین و روسیه به عنوان متحدان ایران تقویت می‌شود و نقش ایالات متحده به طرز چشمگیری کاهش می‌یابد.

 

برخلاف ادعای مکرر حامیان جنگ مبنی بر نمایش قدرت آمریکا، این درگیری در عوض آمریکایی را نشان داده که غیرقابل اعتماد و ناتوان از تمام کردن کاری است که شروع کرده است. این موضوع یک واکنش زنجیره‌ای در سراسر جهان ایجاد خواهد کرد زیرا ایران، دوستان و دشمنان خود را با شکست آمریکا سازگار می‌کند.

 

ترامپ دوست دارد در مورد اینکه چه کسی کارت‌ها را در اختیار دارد صحبت کند، اما اینکه آیا او کارت خوبی برای بازی کردن باقی گذاشته یا نه، مشخص نیست. آمریکا و اسرائیل به مدت ۳۷ روز با شدت بسیار، ایران را کوبیدند، تعداد قابل توجهی از مقامات این کشور را ترور کردند و بخشی از تجهیزات نظامی آن را نابود کردند، با این حال نتوانستند رژیم را از هم بپاشانند یا حتی کوچکترین امتیازی از آن بگیرند.

 

اکنون دولت ترامپ امیدوار است که محاصره دریایی ایران به کاری دست یابد که نیروی عظیم نظامی قادر به آن نبود. البته این امکان وجود دارد، اما رژیمی که با پنج هفته حملات نظامی بی‌امان به زانو درنیامده بعید است که تنها در پاسخ به فشار اقتصادی تسلیم شود. این نکته ضروری است که تهران از خشم مردم خود نمی‌ترسد.

 

همانطور که سوزان مالونی، پژوهشگر ایران اخیراً اشاره کرد «رژیمی که برای ساکت کردن اعتراضات در ژانویه، شهروندان خود را سلاخی کرد اکنون کاملاً آماده است تا سختی‌های اقتصادی را نیز بر آنها تحمیل کند.» 

 

از این رو، برخی از حامیان جنگ خواستار از سرگیری حملات نظامی هستند اما نمی‌توانند توضیح دهند که چگونه یک دور دیگر بمباران می‌تواند کاری را انجام دهد که ۳۷ روز بمباران نتوانست. اقدام نظامی بیشتر به ناچار ایران را به تلافی علیه کشورهای همسایه خلیج فارس سوق خواهد داد؛ مدافعان جنگ پاسخی برای آن نیز ندارند.

 

ترامپ حملات علیه ایران را نه به دلیل بی‌حوصلگی، بلکه به دلیل آنکه ایران به تأسیسات حیاتی نفت و گاز منطقه حمله می‌کرد، متوقف کرد. نقطه عطف در ۱۸ مارس رقم خورد. زمانی که اسرائیل به میدان گازی پارس جنوبی حمله کرد و ایران در تلافی به شهرک راس لفان قطر بزرگترین مرکز صادرات گاز طبیعی جهان حمله کرد و خساراتی به ظرفیت تولید وارد کرد که سال‌ها طول می‌کشد تا بازسازی شوند.

 

ترامپ واکنش نشان داد و مهلتی برای حملات بیشتر به تأسیسات انرژی ایران اعلام کرد و سپس با وجود آنکه ایران حتی یک امتیاز هم نداده بود، آتش‌بس را برقرار نمود.

 

محاسبه ریسکی که یک ماه پیش ترامپ را وادار به عقب‌نشینی کرد، همچنان پابرجاست. حتی اگر ترامپ تهدید خود برای نابودی تمدن ایران را از طریق بمباران بیشتر عملی کند، ایران همچنان قادر خواهد بود پیش از آنکه رژیمش از پای درآید (فرض کنیم که از پای درآید) موشک‌ها و پهپادهای بسیاری شلیک کند.

 

تنها چند ضربه موفق می‌تواند زیرساخت نفت و گاز منطقه را برای سال‌ها اگر نه دهه‌ها، از کار بیندازد و جهان و ایالات متحده را در یک بحران اقتصادی طولانی‌مدت فرو ببرد. حتی اگر ترامپ بخواهد ایران را به عنوان بخشی از یک استراتژی خروج بمباران کند (قوی به نظر رسیدن به عنوان راهی برای پنهان کردن عقب‌نشینی‌اش) نمی‌تواند این کار را بدون به خطر انداختن این فاجعه انجام دهد.

 

اگر این کیش و مات نباشد، به آن نزدیک است. در روزهای اخیر، برخی منابع گزارش دادند که ترامپ از جامعه اطلاعاتی ایالات متحده خواسته است تا پیامدهای صرفاً اعلام پیروزی و کنار رفتن را ارزیابی کند. نمی‌شود او را سرزنش کرد. امید به فروپاشی رژیم چندان استراتژی خوبی نیست، مخصوصاً وقتی رژیم قبلاً ضربات مکرر نظامی و اقتصادی را تحمل کرده است.

 

ممکن است فردا سقوط کند، یا شش ماه دیگر، یا اصلاً سقوط نکند. ترامپ آنقدر زمان برای انتظار ندارد چرا که قیمت نفت به بشکه‌ای ۱۵۰ یا حتی ۲۰۰ دلار نزدیک می‌شود، تورم افزایش می‌یابد و کمبود مواد غذایی جهانی و دیگر کالاها آغاز می‌شود. او به راه حلی سریع‌تر نیاز دارد.

 

اما هر راه حلی به جز تسلیم مؤثر برای آمریکا، حاوی ریسک‌های عظیمی است که ترامپ تاکنون تمایلی به پذیرش آنها نشان نداده است. آنهایی که با ساده‌انگاری از ترامپ می‌خواهند «کار را تمام کند»، به ندرت هزینه‌ها را بیان می‌کنند.

 

مگر اینکه ایالات متحده آماده جنگ تمام‌عیار زمینی و دریایی برای برکناری رژیم کنونی ایران باشد و سپس اشغال ایران تا زمانی که یک دولت جدید بتواند مستقر شود؛ مگر اینکه آماده ریسک از دست دادن ناوهای جنگی خود در حین اسکورت نفتکش‌ها از طریق یک تنگه هرمز باشد؛ مگر اینکه آماده پذیرش خسارت‌های ویرانگر بلندمدت به ظرفیت تولید منطقه که به احتمال زیاد ناشی از تلافی ایران است باشد.

 

در غیر این صورت، عقب‌نشینی در حال حاضر می‌تواند کم‌ضررترین گزینه به نظر برسد. از نظر سیاسی، ترامپ ممکن است به خوبی احساس کند شانس بیشتری برای تاب آوردن شکست دارد تا جان سالم به در بردن از جنگی بسیار بزرگتر، طولانی‌تر و پرهزینه‌تر که باز هم ممکن است به شکست بینجامد.

 

بنابراین، شکست برای ایالات متحده نه تنها ممکن است، بلکه به احتمال زیاد است.

 

شکست به این شکل است : ایران کنترل تنگه هرمز را در دست دارد.

 

این فرض رایج که به هر طریقی، تنگه با پایان بحران دوباره باز خواهد شد، بی‌اساس است. ایران هیچ علاقه‌ای به بازگشت به وضعیت پیشین ندارد.

 

مردم از شکاف میان تندروها و میانه‌روها در تهران سخن می‌گویند اما حتی میانه‌روها نیز باید درک کنند که ایران نمی‌تواند دست از تنگه بردارد، مهم نیست فکر می‌کند چه معامله خوبی می‌تواند به دست آورد. از یک سو، اصلاً یک معامله با ترامپ چقدر قابل اعتماد است؟ او تقریباً به بازتولید حمله غافلگیرانه ژاپن به پرل هاربر با تأیید ترور مقامات ایران در میانه مذاکرات افتخار می‌کرد.

 

ایرانیان نمی‌توانند مطمئن باشند که ترامپ ظرف چند ماه پس از بستن یک معامله، تصمیم به حمله دوباره نخواهد گرفت. آنها همچنین می‌دانند که اسرائیلی‌ها ممکن است دوباره حمله کنند زیرا آنها هرگاه احساس کنند منافعشان تهدید می‌شود، هرگز خود را از اقدام کردن محدود نمی‌بینند.

 

و منافع اسرائیل قطعاً تهدید خواهد شد. همانطور که بسیاری از کارشناسان ایران اشاره کرده‌اند، رژیم تهران در حال حاضر قرار است از این بحران بسیار قوی‌تر از قبل از جنگ بیرون بیاید، چرا که نه تنها توان هسته‌ای بالقوه خود را حفظ کرده بلکه کنترل یک سلاح حتی مؤثرتر را نیز به دست آورده است: توانایی گروگان گرفتن بازار جهانی انرژی.

 

وقتی ایرانیان از بازگشایی تنگه هرمز سخن می‌گویند، باز هم منظورشان این است که تنگه را تحت کنترل خود نگه دارند. ایران نه تنها می‌تواند برای عبور عوارض دریافت کند، بلکه می‌تواند تردد را به کشورهایی محدود کند که با آنها روابط خوبی دارد.

 

اگر کشوری رفتاری بر خلاف میل مقامات ایران انجام دهد، آنها می‌توانند صرفاً با کاهش سرعت (یا حتی تهدید به کاهش سرعت) جریان کشتی‌های باری آن کشور در ورود و خروج از تنگه، مجازاتش کنند.

 

قدرت مسدود کردن یا کنترل جریان عبور کشتی‌ها از طریق تنگه هرمز، بزرگتر و فوری‌تر از قدرت تئوریک برنامه هسته‌ای ایران است. این اهرم فشار به مقامات تهران اجازه می‌دهد کشورها را مجبور کنند تحریم‌ها را لغو و روابط را عادی سازند در غیر این صورت با مجازات مواجه خواهند شد.

 

اسرائیل خود را منزوی‌تر از همیشه خواهد یافت زیرا ایران ثروتمندتر می‌شود، دوباره مسلح می‌شود و گزینه‌های خود برای هسته‌ای شدن در آینده را حفظ می‌کند. اسرائیل حتی ممکن است خود را ناتوان از تعقیب گروه‌های تحت حمایت ایران بیابد.

 

در جهانی که ایران بر تامین انرژی بسیاری از کشورها نفوذ دارد، اسرائیل می‌تواند با فشار عظیم بین‌المللی برای عدم تحریک تهران در لبنان، غزه یا هر جای دیگر مواجه شود.

 

وضعیت جدید در تنگه هرمز همچنین باعث تغییر قابل توجه در قدرت و نفوذ نسبی در سطح منطقه و جهان خواهد شد. در منطقه، ایالات متحده خود را یک ببر کاغذی اثبات کرده و کشورهای عربی حوزه خلیج فارس و دیگر کشورهای عربی را مجبور به سازش با ایران خواهد کرد.

 

همانطور که رویل گرِخت و ری تکه، پژوهشگران ایران اخیراً نوشتند، «اقتصادهای عربی خلیج فارس زیر چتر هژمونی آمریکا ساخته شده‌اند. آن چتر را بردارید؛ دولت‌های خلیج فارس به ناچار به سوی تهران خواهند رفت.»

 

آنها تنها کشورها نخواهند بود. تمام ملت‌هایی که به انرژی خلیج فارس وابسته هستند، باید اقدامات خود را با ایران هماهنگ کنند. چه انتخابی دارند؟ اگر ایالات متحده با نیروی دریایی عظیم خود نتواند یا نخواهد تنگه را باز کند، هیچ ائتلافی از نیروها با تنها کسری از توانایی آمریکا نیز قادر به این کار نخواهد بود.

 

ابتکار انگلیس و فرانسه برای گشت‌زنی در تنگه پس از آتش‌بس کمی شوخی‌آمیز است. امانوئل مکرون، رئیس‌جمهور فرانسه بیان داشته است که این «ائتلاف» تنها در شرایط مسالمت‌آمیز در تنگه فعالیت خواهد کرد؛ ناوها را اسکورت خواهد کرد، اما فقط در صورتی که به اسکورت نیاز نداشته باشند.

 

با این حال با کنترل ایران، تنگه برای مدت طولانی دوباره امن نخواهد شد. چین احتمالاً در تهران نفوذ دارد اما حتی چین نیز نمی‌تواند به تنهایی تنگه را به زور باز کند.

 

یکی از پیامدهای این دگرگونی ممکن است گسترش یک مسابقه تسلیحاتی دریایی میان قدرت‌های بزرگ باشد. در گذشته، بیشتر ملت‌های جهان، از جمله چین، روی ایالات متحده حساب می‌کردند تا هم از چنین وضعیت‌های اضطراری جلوگیری کند و هم به آنها رسیدگی نماید.

 

اکنون کشورهای اروپا و آسیا که به منابع خلیج فارس دسترسی دارند، در برابر از دست دادن منابع انرژی که برای ثبات اقتصادی و سیاسی آنها حیاتی است، درمانده شده‌اند. چه مدت می‌توانند این وضعیت را تحمل کنند پیش از آنکه شروع به ساخت ناوگان‌های خود کنند، به عنوان وسیله‌ای برای اعمال نفوذ در جهانی که هر ملتی به فکر خود است و نظم و پیش‌بینی‌پذیری در آن از بین رفته است؟

 

شکست آمریکا در خلیج فارس همچنین پیامدهای جهانی گسترده‌تری نیز خواهد داشت. تمام جهان می‌تواند ببیند که تنها چند هفته جنگ با یک قدرت درجه دو (ایران)، ذخایر تسلیحاتی آمریکا را به سطحی خطرناک کاهش داده است و هیچ راه حل سریعی در چشم نیست.

 

پرسش‌هایی که این موضوع در مورد آمادگی آمریکا برای یک درگیری بزرگ دیگر ایجاد می‌کند، ممکن است شی جین پینگ را به حمله به تایوان تشویق کند یا ولادیمیر پوتین را برای تشدید تجاوزش علیه اروپا ترغیب نماید؛ شاید هم نه. اما حداقل متحدان آمریکا در شرق آسیا و اروپا باید در مورد توانایی ایالات متحده برای ماندن در صحنه در برابر درگیری‌های آینده تردید کنند.

 

تطبیق جهانی با جهان پسا-آمریکایی شتاب گرفته است. موقعیت مسلط پیشین آمریکا در خلیج فارس، اولین‌ها در جدول قربانیان فعلی است.

 

https://www.theatlantic.com/international/2026/05/iran-war-trump-losing/687094

 

پ.ن: نویسنده مقاله رابرت کیگان از جنگ طلبان تندرو (نئوکان ها) در حاکمیت آمریکا است.

 

مصاحبه ی رابرت کیگان در مورد مقاله ی خود در آتلانتیس:

 

مجری: فقط برای اینکه به مخاطبان یادآوری کنیم که با چه کسی گفتگو می‌کنیم، می‌خواهم اشاره کنم که شما یکی از بنیان‌گذاران یک اندیشکده نو محافظه‌کار بودید و سال‌ها برای دخالت نظامی آمریکا در عراق تلاش کردید. پس با دخالت نظامی آمریکا در خارج از کشور مخالف نیستید.

 

شما اخیرا گفته‌اید: «این درگیری با ایران، آمریکای غیرقابل اتکا و ناتوان از به پایان رساندن آنچه شروع کرده را نمایان کرده است. بنابراین، شکست برای ایالات متحده نه تنها ممکن، بلکه به احتمال زیاد است.» چرا اینقدر مطمئن هستید که شکست رخ خواهد داد؟

 

رابرت کیگن: خب، من واقعاً گزینه‌هایی که دونالد ترامپ برای باز کردن تنگه هرمز دارد را نمی‌بینم. و اگر ایران این درگیری را همان‌طور که الان هست به پایان برساند — یعنی کنترل تنگه هرمز — واقعاً وضعیت در خلیج فارس را کاملاً تغییر می‌دهد.

 

الان ایران در صندلی راننده قرار دارد. کنترل تنگه هرمز به ایران اهرم قدرت عظیمی می‌دهد، نه تنها در برابر ایالات متحده، بلکه در برابر بقیه جهان.

 

اگر ایران بتواند عوارض بگیرد، اگر ایران تعیین کند چه کسی وارد و خارج از تنگه می‌شود و چه زمانی، این قدرت بسیار عظیمی است. و من گزینه‌ای که ترامپ برای حل این مشکل داشته باشد را نمی‌بینم.

 

آمریکا ۳۷ روز ایران را خیلی مؤثر بمباران کرد. رهبری آنها را از بین برد و با این حال، ایران هیچ امتیازی نداده و هیچ کاری برای باز کردن تنگه انجام نداده‌ است.

 

بنابراین، گزینه‌ باقی مانده یک تهاجم تمام‌عیار زمینی به ایران است، اگر واقعاً بخواهید رژیم را بردارید و تنگه را باز کنید. فکر نمی‌کنم دونالد ترامپ یا مردم آمریکا بخواهند این کار را انجام دهند.

 

ایران می‌تواند از فواصل مختلف به کشتی‌های در حال عبور شلیک کند. و آمریکا نمی‌تواند با آنچه دارد، از هر کشتی در حال عبور از تنگه محافظت کند.

 

همانطور فکر می‌کنم این جنگ پتانسیل پایان یافتن به شکلی بسیار فاجعه‌بار برای اسرائیل را دارد، دقیقاً به این دلیل که اهرم قدرت و نفوذ در منطقه از ایالات متحده و اسرائیل به سمت ایران و حامیانش در حال جابه‌جایی است.

 

اگر منصفانه به وضعیت فعلی نگاه کنیم، کشوری که بیشتر از شروع دوباره جنگ می‌ترسد، ایالات متحده است، نه ایران.

 

البته، غیرممکن نیست که ترامپ دوباره دستور اقدام نظامی بدهد. اما فکر نمی‌کنم ایرانی‌ها باور کنند الف) که او واقعاً این کار را خواهد کرد، یا ب) که اگر انجام دهد، مؤثر خواهد بود.

 

در خلیج فارس، ایالات متحده قبلاً هژمون این منطقه بود و بسیاری از کشورها به برتری آمریکا در منطقه و توانایی‌اش در ایجاد صلح وابسته بودند.

 

ایالات متحده حالا نه تنها نشان داده که نمی‌تواند این کار را انجام دهد، بلکه حتی نمی‌توان به قضاوت‌های استراتژیک او اعتماد کرد. بنابراین فکر می‌کنم حتی کشورهای خلیج فارس که به آمریکا وابسته بودند، باید به جای دیگری نگاه کنند.

 

فیلم مصاحبه:

https://www.aparat.com/v/izhy2pa?refererRef=channel_page

 

[mehdipersian 26,884]

تنگه ی هرمز آبراه داخلی ایران و عمان است

 

تنگه ی هرمز آبراه بین المللی نیست.با محاسبه ی آبهای داخلی با فاصله ی ۱۲ مایلی از ساحل ،تنگه ی هرمز آبراه داخلی ایران و عمان است

 

نکته ی جالب و مهم این است که در آن سوی تنگه ی هرمز در عمان هم مردم کمزاری زندگی میکنند که جزو مردمان ایرانی تبار هستند:

https://fa.wikipedia.org/wiki/زبان_کمزاری

 

ویرایش شده در تیر 5 توسط mehdipersian

[habdollahi83 750]

تنگه تا اونجایی که یادمه در کمترین عرضش 33 مایل بود. از این 33 مایل 11 مایل اختصاصی ایران، 11 مایل مشترک و 11 مایل جز آبهای عمان هستش. الان هم او کوریدوری که ازش چند تا کشتی رفتند تو ابهای عمان ایجاد شده

[mehdipersian 26,884]

5 hours قبل , habdollahi83 گفت:

تنگه تا اونجایی که یادمه در کمترین عرضش 33 مایل بود. از این 33 مایل 11 مایل اختصاصی ایران، 11 مایل مشترک و 11 مایل جز آبهای عمان هستش. الان هم او کوریدوری که ازش چند تا کشتی رفتند تو ابهای عمان ایجاد شده

در کم عرض ترین نقطه تنگه ی هرمز ۲۱ مایل و ۳۳ کیلومتر هست.

 

با احتساب ۱۲ مایل از دو طرف کل تنگه در آبهای داخلی عمان و ایران هست.

[mehdipersian 26,884]

پروژه ی آمریکایی آزادی کشتیرانی در تنگه ی هرمز

این پروژه که اول با نام عملیات آزادی آغاز و سپس در ظاهر لغو و به یک عملیات مخفیانه تا روز های آخر آتش بس تبدیل گشت.

 

در این پروژه نفتکش های کوچک ابتدا فرستند های خود را خاموش میکردند سپس معمولا در شب از مسیر عمانی هرمز عبور کردند.

 

 

پس از عبور از منطقه تحت کنترل ایران، این نفت‌کش‌ها در کنار سوپرتانکرهای غول‌پیکر پهلو می‌گیرند تا فرآیند جابه‌جایی نفت را آغاز کنند یا بار خود را در بنادر اقیانوسی عمان به مخازن عمان خارج از تنگه ی هرمز تحویل میدادند.

 

 

همزمان آمریکا با ترکیبی از پهپادها، شناورهای بدون سرنشین و بالگرد و پایش ماهواره‌ای این ناوگان را هدایت و اسکورت میکردند و حتی هزینه ی اسکورت را هم محاسبه میکردند و از اعراب میگرفتند.

 

دو نقطه کلیدی را برای این مبادلات شناسایی شده اند: یکی در سواحل فجیره امارات متحده عربی و دیگری در نزدیکی بندر صحار عمان.

 

مالکان عرب این کشتی ها به هر ناخدایی که حاضر به رد شدن از آتش تنگه هرمز بشود 90 هزار دلار (معادل 6 ماه حقوق) پاداش می‌دهند.

 

همچنین به نظر میرسد هزینه ی بیمه (خسارت های برخورد با موشک و پهپاد و مین ) کشتی های عبوری را نیز اعراب بر عهده گرفتند.

 

پس از اعلام آتش بس تعداد بسیار بیشتری کشتی حتی با فرستنده های روشن با اسکورت آمریکا از این مسیر در حال عبور بودند که حملات ایران شروع شد.

 

به نظر میرسد هنوز آمریکا در حال انجام این عملیات برای انتقال نفت از تنگه ی هرمز است.

 

ویرایش شده در تیر 5 توسط mehdipersian

[mehdipersian 26,884]

ادعای آمریکا : هر روز ۱۵ میلیون بشکه نفت از منطقه خارج میکنیم

 

وزیر نیروی آمریکا کریس رایت :

 

 ایالات متحده آمریکا با همکاری متحدین خود در منطقه خلیج فارس عبور نفت را تقریبا به میزان پیش از جنگ بازگردانده است.

 

او اعلام کرد روزانه ۹ میلیون بشکه از تنگه هرمز و تا ۷ میلیون بشکه از خطوط لوله زمینی منتقل می‌شوند.

 

همچنین او ادعا کرد که روز یکشنبه توانسته اند ۲۰ میلیون بشکه نفت از منطقه خارج بکنند.

 

 

میزان نفت عبوری از تنگه ی هرمز در یک گزارش رسانه ی غربی

 

جریان عبور نفت از تنگه هرمز در روزهای اخیر نوسان شدیدی داشته است؛ به‌طوری‌که حجم عبور روزانه طی سه روز به‌ترتیب ۳.۸ میلیون، ۷۵۰ هزار و ۱۲.۸ میلیون بشکه گزارش شده، اما میانگین ۷روزه همچنان در سطح ۵.۲ میلیون بشکه در روز باقی مانده است.

 

ادعا برای کاهش قیمت نفت؟

 

قبل از آغاز جنگ حدود ۲۰ میلیون بشکه نفت در روز از تنگه هرمز خارج میشد.

 

ممکن است این ادعا فقط دروغ برای کاهش قیمت نفت باشد ولی اگر ادعا واقعیت داشته باشد چند نکته را لازم است بررسی کنیم:

 

نقشه ی خطوط لوله که تنگه ی هرمز را دور میزنند

طبق حرف آمریکا این خطوط نفت هر روز ۷ میلیون بشکه نفت دارند از منطقه خارج میکنند. باید حملات لازم به این خطوط انجام بشود.

 

خارج کردن ۹ میلیون بشکه نفت از کریدور عمانی تنگه ی هرمز

 

رقم حدود ۲۰ میلیون بشکه در روز، تخمین بسیار معتبری برای میانگین بلندمدت عبور نفت از تنگه هرمز قبل از بحران‌های اخیر محسوب می‌شود.

 

یک نفتکش از نوع VLCC (Very Large Crude Carrier) به طور استاندارد ظرفیت حمل حدود ۲ میلیون بشکه نفت خام را دارد.

 

خب پس اگر توانسته اند حدود ۹ میلیون بشکه نفت از تنگه ی هرمز عبور بدهند میشود روزانه تقریبا ۴-۵ کشتی نفتکش بزرگ vlcc را توانستند از تنگه ی هرمز عبور بکند.

 

در سخن های قبل حرف از نفتکش های کوچکتر بود که تنگه را رد میکردند و در دریای عمان نفت خودشان را به این کشتی های بزرگ vlcc منتقل میکردند.اگر ظرفیت این نفت کش ها را ۵۰۰ هزار بشکه نفت در نظر بگیریم باید هر روز حدود ۱۸ نفتکش کوچک از جنوب تنگه ی هرمز عبور بکنند تا به عدد ۹ میلیون بشکه نفت برسیم.

 

در هر صورت باید هر نفتکشی قصد عبور داشت موشک بخورد و تجهیزات نظامی آمریکا که این ها را اسکورت میکنند به خصوص بالگردهای آپاچی را هدف قرار داد.

 

ویرایش شده در مرداد 5 توسط mehdipersian