امتیاز دادن به این موضوع:

Recommended Posts

تهيه و تاليف: دوست عزيزم آقاكريم

هواپیمای Ching-kuo ساخت کشور تایوان طراحی جالبی دارد که با کمی دقت متوجه آن میشوید.

این هواپیما طراحی استادانه ای از هواپیماهای امریکایی اف-16 و اف-18 است. همانطور که ملاحظه می کنید ترکیب کلی و آیرودینامیکی این هواپیما بسیار شبیه به هواپیمای اف-16 است با این تفاوت که ورودی موتور نیم دایره شکل حذف شدند و دو ورودی هوای بیضی شکل در زیر ابتدای بال ها همانند اف-18 قرار گرفته اند.خروجی
موتورها یا اگزوز ها هم همانند اف-18 کنار هم قرار گرفته اند ولی با یک سکان عمودی متمایل به عقب همانند اف-16 .

مشخصات فني :

[align=left]Origin: Taiwan
Type: lightweight air-defence fighter with anti-ship capability
Max Speed: 1275 km/h / 792 mph
Max Range N/A
Dimensions: span 9.00 m / 29 ft 6 in over missile rails
length 14.48 m / 47 ft 6 in including probe
Weight: normal 9072 kg / 20,000 Ib
Powerplant: two 4291-kg (9,460-lb) afterburning thrust ITEC (Garrett/AIDC) TFE1042-70 turbofans
Armament: one 20-mm General Electric M61A1 Vulcan rotary six-barrel cannon, and provision for an unrevealed weight of disposable stores carried on six external hardpoints (two under the fuselage, two under the wings and two at the wingtips) for four Tien Chien 1 short-range AAMs, or two Tien Chien 2 medium-range AAMs, or four Tien Chien 1 and two Tien Chien 2 AAMs, or three Hsiung Feng II anti-shiPmissiles and two Tien Chien 1 AAMs, or AGMs, or various combinations of cannon pods, rocket-launcher pods and bombs[/align]



[align=center]تصویر
تصویر
تصویر[/align]


نويسنده: دوست خوبم آقا كريم

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
[align=center]جنگنده های آسیایی[/align]

در این مطلب قصد دارم تا جنگنده های آسیایی رو که توسط کشورهای مختلف آسیایی مانند کره، چین، تایوان، ژاپن و... طراحی شده و بعضا به مرحله تولید رسیدند رو معرفی کنم. هدف از شروع این مبحث این است که پس از معرفی تدریجی و کوتاه تمام جنگنده های آسیایی به معرفی جنگنده های ایرانی و برنامه های ایران برای ساخت جنگنده بپردازیم و توانایی های ایران و پروژه های ایرانی رو با دیگر کشورهای آسیایی مقایسه کنیم.

قسمت اول:
AIDC F-CK-1 Ching Kuo (IDF) - Taiwan
جنگنده چینگ کو - تایوان

پروژه ساخت جنگنده دفاعی بومی یا Indigenous Defence Fighter در پاسخ به خودداری ایالات متحده از فروش جنگنده ی F-20 Tigershark و پس از آن F-16 Falcon به تایوان تحت فشار چین به تایوان شروع شد، با وجود اینکه این پروژه نام بومی را با خود یدک می کشد اما بسیاری از بخش های این جنگنده یا خارجی است و یا با همکاری کشورهای خارجی توسعه یافته است. پروژه جنگنده دفاعی بومی در زمان اجرا به چهار قسمت تقسیم شد، قسمت اول بنام Soaring Eagle بود که به طراحی آیرودینامیکی مربوط می شد، در این بخش که با همکاری شرکت توسعه صنایع هوافضای تایوان یا AIDC (Aerospace Development Industries Corporation) و جنرال داینامیکس انجام شد سه طرح برای جنگنده پیشنهاد شد، طرح A که یک پیکربندی مشابه F-5E بود، طرح B که یک پیکر بندی مشابه یوروفایتر و گریپن بود و طرح C که یک پیکر بندی مشابه F-15 بود در حالی که تمام این طرح ها توسط AIDC ارائه داده شده بودند طرح G که توسط جنرال داینامیکس ارائه شده بود پذیرفته شد اما بنا بر نیاز تایوان بخشی از ویژگی های موجود در طرح C نیز بدان افزوده شد. لازم به ذکر است بخاطر صرفه جویی در وقت و هزینه در این بخش پروژه مرحله ساخت پیش نمونه های اولیه انجام نشد و پس از طراحی به سرعت کار ساخت نمونه های با اندازه اصلی شروع شد.
بخش دوم پروژه Galaxy نام داشت که به توسعه موتورها مربوط می شد، هر چند موتورهای J79 برای مراحل اولیه طراحی برگزیده شده بودند اما هم موتور J79 و هم J85 برای پروژه نامناسب تشخیص داده شدند، در نتیجه تایوانی ها مجبور بودند به دنبال موتورهای مناسبتری باشد، در نتیجه به شرکت های غربی روی آورند اما در همان زمان بدلایل سیاسی هیچ شرکتی جز Gerret (امروزه هانی ول) حاضر به همکاری با تایوانی ها نشد، پس از تلاش ها بررسی ها و همکاری های بسیار در نهایت نتیجه پروژه موتورهای TFE-1047-70 بودند که بهیچوجه مناسب نبودند و تایوانی ها اغلب از نیروی کم آن ناراضی اند (تراست خشک 27 کیلونیوتن و بیشینه تراست 42 کیلونیوتن).

تصویر
چینگ کو مجهز به موشک های Sky Sword I و Sky Sword II

بخش سوم پروژه Sky Thunder بود که طی آن برنامه ریزی های لازم برای توسعه سیستم های الکترونیکی صورت گرفت، طی این برنامه که با همکاری شرکت های مختلف اروپایی و آمریکایی انجام شد رادار AN/APG-67 جنگنده اف-20 بعنوان طرح اصلی برگزیده شد، سپس بخشی از تکنولوژی های بکار رفته در رادار AN/APG-66 جنگنده اف-16 بمنظور افزایش کارایی های هوا به سطح به آن افزوده شد، این رادار جدید GD-53 Golden Dragon نام گرفت.
بخش چهارم بنام Sky Sword به طراحی تسلیحات مربوط می شد که طی آن موشک های هوا به هوای Sky Sword I برپایه موشک سایدوایندر و Sky Sword II برپایه طرح شکست خورده Motorola برای موشک AIM-120 تولید شدند.
در حال حاضر نیروی هوایی تایوان 130 فروند از نوع A و B (دو نفره) این جنگنده را در اختیار دارد، به تازگی AIDC انواع بهسازی C و D (دو نفره) را نیز ارائه کرده که توانایی حمل حد اکثر چهار موشک Sky Sword II را دارند و به مجموعه اویونیک جدید مجهز اند.

تصویر
جنگنده F-CK-1D در کنار F-CK-1-C

مشخصات:
خدمه: 1 تا 2 نفر
طول: 14.21 متر
فاصله دو سر بال: 9.46 متر
ارتفاع: 4.42 متر
مساحت بال: 24.2 متر مربع
وزن خالی: 6500 کیلوگرم
وزن با تجهیزات: 9072 کیلوگرم
بیشینه وزن برخواست: 12000 کیلوگرم
بیشینه وزن تسلیحات: 3901 کیلوگرم
پیشران: دو دستگاه TFE-1042-70 (تراست خشک 27 کیلونیوتن و بیشینه تراست 42 کیلونیوتن)
بیشینه سرعت: 1.8 ماخ
برد: 1100 کیلومتر
سقف پرواز: 16800 متر
رادار: GD-53 Golden Dragon (39 کیلومتر برد نگاه به پایین و 57 کیلومتر برد نگاه به بالا، کشف همزمان 10 هدف و قفل روی یک هدف با توانایی نقشه برداری زمینی)
تجهیزات:
یک مسلسل 20 میلیمتری M61A1 چهار موشک Sky Sword I و دو موشک Sky Sword II چهار بمب خوشه ای Wen Chian و یا سه موشک ضد کشتی Hesing Feng II .

تصویر

منابع:
http://www.milavia.net/aircraft/ching-kuo/ching-kuo.htm
http://en.wikipedia.org/wiki/AIDC_F-CK-1_Ching-kuo
http://www.aircrafts.com
  • Upvote 1

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
تشکر مطلب جالبی است. منتظر ادامه مقاله هستم بخصوص مطالب مربوط به جنگنده های ایرانی.

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
تصاویری از جنگنده ء فوق الذکر
http://cid-5256ca144b064d51.skydrive.live.com/self.aspx/.Public/ching%20kuo/ching-kuo%7C_02.jpg

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
کسی از دوستان خبر داره که این جنگنده تماما در تایوان ساخته میشه یا اینکه بخشهای موتور و رادار وارداتی هستند. کسی از این اقا کریم خبری نداره ؟ (منبع تاپیک )

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر



سلام از بنده. لینک کاملی گذاشتی. مشخصات کاملی از این موتور رو داره. حیفه که این مشخصات ترجمه نشه.
(انشاالله به وبلاگت هم سر خواهم زد صاحبدل )

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
نام هواپیما : F-CK-1 Ching-kuo
1- نقش هواپیما: جنگنده بمب افکن

3- نام شرکت سازنده: AIDC ( گروه صنایع هوافضا)
2- نام کشور سازنده : تایوان
4- سال ساخت: 1368 شمسی برابر با 1989 میلادی
5- حداکثر سرعت: 1375 مایل بر ساعت
6- سقف پرواز :16800 متر
7-- نرخ اوج گیری: ...
8- وزن : 9072 کیلوگرم
وزن خالی : 6500 کیلوگرم
حداکثر وزن: 12000کیلوگرم
9- طول هواپیما:21/14 متر
10- طول باله ها: 46/9 متر
11- ارتفاع هواپیما:42/4 متر
12- برد هواپیما : 688 مایل
13- موتور: دو دستگاه موتور توربوجت TFE-1042-70 با رانش 27 کیلونیوتن هرموتور (42 کیلو نیوتن با پس سوز)
14- رادار: GD-53 پالس داپلر(38 مایل)
15- خدمه: یک نفر رزمی دو نفره آموزشی
16- توضیحات: توان حمل حدود 4000 کیلوگرم مهمات در 6 جایگاه
جنگ افزار : یک توپ 20 میلیمتری M-61-A1 (کانون)
بمبهای سقوط ازاد ، بمب های خوشه ای و راکت انداز
موشک ضد کشتی HF-2 (هسیونگ فنگ2)
موشک هوا به هوا SKY SWORD-1/2 -موشک های اسپارو در مدل های جدید آمرام و سایدواندر X
مدلها : F-CK-1A/B/C/D/IDF
کاربران: نیروی هوایی تایوان
منابع:
http://www.taiwanairpower.org/af/idf.html

مجله هوایی

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

چینگ کو؛ ‌جنگنده ای برای حفظ استقلال

ماجرای ساخت این جنگنده به آنجا باز می گردد که آمریکا به عنوان اصلی ترین تأمین کننده تسلیحات مدرن برای تایوان، در پی بهبود روابط خود با چین از تحویل برخی اقلام درخواستی تایوانیها از جمله جنگنده خودداری کرد.



با توجه به تمایل دیرینه سران سیاسی تایوان برای داشتن حکومت مستقل از چین قدرتمند، این کشور ناگزیر از افزایش توان نظامی خود بوده است، آن هم در برابر پرجمعیت ترین کشور دنیا که دارای یکی از بزرگترین و مجهزترین ارتشهای دنیا نیز هست. ضرورت موازنه قوا با چین از نگاه قدرتهای جهانی خصوصاً ایالات متحده آمریکا نیز به عاملی برای توجه آنها به تایوان و تقویت بنیه نظامی این کشور منجر شد.

در نتیجه انواع گوناگونی از تسلیحات غربی و آمریکایی از جمله هواپیماهای جنگنده، روانه تایوان گردید اما آمریکا به عنوان اصلی ترین تأمین کننده تسلیحات مدرن برای تایوان، با نگاه منفعت طلبانه، در پی بهبود روابط خود با چین از تحویل برخی اقلام درخواستی تایوانیها از جمله جنگنده های چند منظوره، خودداری نمود. بازخورد ناشی از این عمل در بین مسئولین تایوان، آنان را به این فکر واداشت تا خود، وارد عرصه شده و برای تجهیز نیروی هوایی کشورشان به یک جنگنده پیشرفته دست به کار شده و با اتکا بر توان داخلی چنین محصولی را به تولید انبوه برسانند.
اما با توجه به روابط خوب این کشور با غرب، سعی در استفاده از تجربه شرکت های مطرح و بهترین تجهیزات قابل دستیابی از آنان نیز داشتند. حاصل این تلاشها، جنگنده F-CK-1 با نام عمومی «چینگ کو» شد. چینگ کو، نام رئیس جمهور فقید تایوان، «چیانگ چینگ کو» است.
در سال 1980، شرکت توسعه صنایع هوافضایی تایوان(AIDC) که یک شرکت دولتی می باشد، مأمور طراحی یک رهگیر سریع بومی شد و پس از امضای ابلاغیه مشترک 1982 چین-آمریکا، که فروش های نظامی به تایوان را محدود می ساخت و تا حد زیادی امکان دستیابی نیروی هوایی تایوان را به اف-16 ویا اف-20 را محدود می کرد، ادامه پروژه جنگنده بومی(IDF) حتمی شد. اما موضوع انتقال پنهان برخی فناوری ها به تایوان، همواره به این برنامه کمک می نمود.
در سال 1989 نخستین پرواز نمونه تکنفره این هواپیما انجام شد و در سال 1994 عملیاتی گردید. تا سال 1999 تعداد 131 فروند به علاوه 6 فروند پیش نمونه، از این جنگنده بمب افکن سبک وزن ساخته شد.
در راستای این برنامه دفاعی، صنایع هوایی تایوان، کار توسعه موشک های هوابه هوای بومی را نیز در دستور کار قرار دادند که حاصل آن، موشک های « تین چین-1و2» است. موشک کوتاه برد تین چین-1 (TC-1) دارای جستجوگر فروسرخ کوتاه برد بوده و از 1991 وارد خدمت شد و موشک تین چین-2 (TC-2) نیز یک موشک آشیانه یاب فعال راداری برد متوسط است. البته این دو نوع موشک با نام های «اسکای سورد 1و 2» نیز شناخته می شوند.
پیکربندی این جنگنده دارای شباهت هایی با برخی از جنگنده های مطرح غربی است. از جمله فرم دماغه و آنتن های جلوی کابین خلبان، که دارای شباهت هایی با هواپیمای جنگنده اف-16 است که همواره مورد توجه تایوان بوده و بعدها هم بدان دست یافت.
نوع بالها، سکان های افقی و سکان عمودی تکی و دو موتور کوچک این جنگنده و برخی موارد دیگر نیز، از توجه طراحان آن به طرح جنگنده اف-5 تایگر که سالیان متمادی در خدمت نیروی هوایی تایوان بوده خبر می دهد. جنگنده اف-5 به دلیل طرح ساده اما کارآمد خود، از سوی دیگر کشورها نیز به عنوان مبنایی برای توسعه طرح های بومی مورد استفاده قرار گرفته است.
شکل ورودی های هوای موتور و ریشه بال امتداد یافته بر روی آن نیز شباهت زیادی به این طرح در جنگنده تهاجمی اف/آ-18 دارد.
در زمینه پیشرانه، پس از عدم همکاری شرکت های مدنظر AIDC، سرمایه گذاری مشترک با یک شرکت کمتر مطرح به نام «گرت» که هم اکنون با نام «هانی ول»شناخته می شود، تنها راه حل عملی شمرده شد. اما این بخش از برنامه هم بارها به دلیل مسائل سیاسی، دستخوش تغییرات گردید و برخی از فعالیت های انجام شده در زمینه پیشرانه برای پیشگیری از اعتراضات چین به همکاری های بین المللی با AIDC ، به طور رسمی اعلام نشد و منجر به محدودیت های وزنی در فرآیند طراحی و توسعه این هواپیما گردید.
چینگ کو مجهز به یک رادار پالس داپلر چندحالته GD-53 با نام عمومی «گولدن دراگون» بوده که در واقع توسعه¬ای از رادار AN/APG-65 شرکت جنرال الکتریک برای جنگنده اف-20 تایگرشارک است و دارای توانایی «نگاه به پایین، شلیک به پایین» بهبود یافته می باشد. این رادار، بیشینه برد 57 کیلومتر در حالت نگاه به بالا و 39 کیلومتر در حالت نگاه به پایین داشته و توانایی ردگیری همزمان 10 هدف و درگیری همزمان با دو هدف(به گفته برخی منابع، با یک هدف)، با موشک های هوابه هوای راداری فامد(فراتر از میدان دید) تین چین-2 را دارد.

در داخل کابین این جنگنده نیز سه نمایشگر چند منظوره دیجیتال بزرگ و دو نمایشگر کوچک قرار دارد. ساید استیک(دسته هدایت کناری) نیز نشان از وجود سامانه «کنترل پرواز با سیم(FBW)» در این جنگنده دارد.
تایوانی¬ها پس از خروج آخرین فروند نمونه A/B چینگ کو از خط تولید، برنامه ارتقاء این جنگنده را سرعت بخشیدند بطوریکه در سال 2006 دو پیش نمونه از مدل C/D این جنگنده ساخته شده بود. در نتیجه این برنامه، امکان حمل 771 کیلوگرم سوخت اضافی و یک مجموعه اویونیکی بهبود یافته، توانایی¬های بهتر در جنگ الکترونیک، و ارابه فرود مستحکم تری برای F-CK-1 فراهم شد.
این جنگنده با طول 14.21، دهنه بال 9.46 و ارتفاع 4.42 متر، و برخورداری از دو موتور توربوفنF125 با بیشینه رانش 9500 پوند برابر با 42 کیلونیوتن، دارای وزن خالی 6500 و بیشینه وزن 12000 کیلوگرم بوده و توان حمل حدود 3900 کیلوگرم محموله جنگی را دارد.
چینگ کو همچنین، سقف پرواز 16800متر، بیشینه سرعت 1.8 ماخ برابر با 1911 کیلومتر بر ساعت در ارتفاع بالا، و برد 1100 کیلومتر دارد.
چهار جایگاه حمل جنگ افزار زیر بالها، دو جایگاه در نوک بالها و دو تا هم در زیر بدنه به همراه یک قبضه توپ شش لول 20 میلیمتری معروف «ولکانM61A1» مستقر در ریشه بال چپ، امکان حمل چهار موشک هوا به هوای کوتاه برد و چهار موشک میانبرد و همچنین مخازن سوخت اضافی در زیر بالها و بدنه، از جمله قابلیت¬های این جنگنده شرق آسیایی است.
این جنگنده، که یک نمونه آموزشی نیز از آن توسعه داده شده، تنها در خدمت نیروی هوایی تایوان بوده و قیمتی بین 25 تا 30 میلیون دلار دارد.

http://mashreghnews.ir/Images/News/Larg_Pic/19-10-1389/IMAGE634301632281648467.jpg

http://mashreghnews.ir/Images/News/Larg_Pic/18-10-1389/IMAGE634301039272385000.jpg

http://mashreghnews.ir/Images/News/Larg_Pic/19-10-1389/IMAGE634301632276492646.jpg


منبع :


http://mashreghnews.ir/NSite/FullStory/News/?Id=23350

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
دوستان عزيز اينم از تايوان !

مطمئن باشيد الان حتما دارن روي جتگتده جديد تري كار ميكنن با توجه به بالا رفتن سطح روابطشون با آمريكا !

نميدونم ما كي ميخواييم يه جنگنده بسازيم ! :mrgreen:

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
به نظر بنده اگر متن بالا رو دقيق تر بخونيد برخي نكات خلط نميشه.

گويا تايواني ها به خاطر روابط نچندان قابل اعتماد آمريكا دست به ساخت جنگنده ي بومي زدن و [b]با بهبود روابطشون با غرب، جنگنده هاي اف-16 و ميراژ2000 خريداري كردند.[/b]

ماهم به دليل عدم اتكا به خارج، روي طرح هاي بومي كار مي كنيم و به دليل [b]عدم رابطه ي گسترده با صنايع پيشرفته خارج[/b]، كارمون طول ميكشه.

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

کماندو جان نکنه صاعقه و آذرخش و شفق تاکسی هستن؟ icon_arrowd
ما هم خیلی پیشرفت کردیم icon_arrowd
با جمله های دوست عزیزمون سکوت آسمونی هم کاملاموافقم
:mrgreen: :lol:

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

به نظر بنده اگر متن بالا رو دقيق تر بخونيد برخي نكات خلط نميشه.



گويا تايواني ها به خاطر روابط نچندان قابل اعتماد آمريكا دست به ساخت جنگنده ي بومي زدن و با بهبود روابطشون با غرب، جنگنده هاي اف-16 و ميراژ2000 خريداري كردند.

ماهم به دليل عدم اتكا به خارج، روي طرح هاي بومي كار مي كنيم و به دليل عدم رابطه ي گسترده با صنايع پيشرفته خارج، كارمون طول ميكشه.



سكوت جان موافقم ! فقط اون متن قرمز رو متوجه نشدم !

hoseinbasiji اين سه تا قارقاركي كه نام بردي فقط و فقط براي كسب تجربه بودن و ارزش عملياتيشون از تاكسي هم كمتره !
من خودم خيلي دوست داشتم شفقي وجود داشت ولي متاسفانه نه شفقي هست نه ...... !
انشاالله با كسب كردن تجربه در اين زمينه ها جنگنده نهاييمون خوب از كار در بياد !

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
دوستان این اف 5 واقعا کولاک کرده

هر چی طرح در دنیا داره در می یاد یکجورایی بر مبنای آن هست

توی ایران هم کارهای خوبی در زمینه صنایع هوا و فضا شده ولی بدلیل اینکه ما اتکا صد در صد در داخل هست یکمی پیشرفت مشکل هست

یا علی

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
حالا همون سه تا قارقاركي كه دوستمون فرمودند مگه قراره بره صاف توي دل انواع پدافندهاي هوايي و درگيري با اف 22 و نميدونم هر چي جنگده نسل 4 و 4+ و 5 ؟؟؟.
همش كه واسه جنگ هوايي با امريكا نيست...
توي پشتيباني ميتونن خوب عمل كنن.
در كنار پدافند هوايي ايران ميتونن در داخل مرز ها از حريم هوايي ايران اسلامي دفاع كنن

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

ایجاد یک حساب کاربری و یا به سیستم وارد شوید برای ارسال نظر

کاربر محترم برای ارسال نظر نیاز به یک حساب کاربری دارید.

ایجاد یک حساب کاربری

ثبت نام برای یک حساب کاربری جدید در انجمن ها بسیار ساده است!

ثبت نام کاربر جدید

ورود به حساب کاربری

در حال حاضر می خواهید به حساب کاربری خود وارد شوید؟ برای ورود کلیک کنید

ورود به سیستم

  • مطالب مشابه

    • توسط MR9
      موقعیت قرارگاه مرکزی منافقین :
       
      در 90 کیلومتری شمال بغداد ،پس از عبور از شهر "الخالص" به "قرارگاه  اشرف" خواهید رسید.این پادگان با وسعت6 در 8کیلومتر مربع تا سال 1365 هجری شمسی تحت عنوان "معسگر الخالص الخاص" محل استقرار یکی از تیپ های گارد ریاست جمهوری صدام حسین بود.این پادگان از شمال به انبارهای بزرگ مهمات و تسلیحات و یک روستای کوچک عراقی،از شرق به یک فرودگاه متروکه،از جنوب شرق به روستای "شیخ شنیف" ، از جنوب به یک مرکز مرغداری و از غرب به جاده بغداد- کرکوک محدود شده است."اشرف بزرگ" 12*10 کیلومتر مربع است  که پادگان اشرف و زمین های اطراف آن را شامل می شود.
       
        
       
       
       
       
      پس از اخراج مسعود رجوی به عراق و ملاقات او با صدام حسین ، این پادگان بطور کامل تحویل گروهک منافقین  شد و  آنها پایگاه های خود در سلیمانیه و کرکوک را جمع آوری کرده و از سال 1366 هجری شمسی تحت عنوان به اصطلاح "ارتش آزادیبخش ملی " در این محل تجمع کنند.
      در کیلومتر 90 جاده قدیم بغداد-کرکوک انشعابی از قسمت شرقی، شما را به درب اصلی پادگان اشرف هدایت خواهد کرد.شمال و جنوب این جاده آسفالته و فرعی محل استقرار 2 گردان ارتش صدام حسین ،گروهان رادار،گروهان موشکی پدافند هوایی و مقر سازمان استخبارات صدام حسین است که در نزدیکی ورود به پادگان قرار دارد.از سال 1365 شمسی تا زمان سرنگونی صدام  حسین ،نقش این نیروها پدافند هوایی،حفاظت بیرونی و کنترل ورود و خروج به پادگان اشرف بود .
       
       
        
       
       
      مرصاد ، کمینگاه منافقین 
      ببرها وارد می شوند :
       
      اگر چه نیروی های مسلح جمهوری اسلامی ایران ( ارتش  جمهوری اسلامی ایران ، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی  ، بسیج و..)  در جریان عملیات مرصاد ، شکست سنگینی بر پیکره گروهک منافقین وارد آورد ، بازماندگان فرقه رجوی ، مجدداً نیروی های باقی مانده خود را در قرارگاه های  متعدد خود در عراق ، جمع آوری و با حمایت رژیم بعثی ، فعالیتهای خود را از سر گرفتند . اما بدنبال شکست مفتضحانه رژیم بعثی حاکم بر بغداد در مقابل تهاجم گسترده نیروهای ائتلاف به منظور بازپس گیری کویت در ماه مارس 1991 و بغرنج شدن وضعیت در این کشور که همراه با بروز تشنجات و حرکتهای مسلحانه در شمال و جنوب آن گردید ، باعث شد تا گروهک منافقین  با یک بن بست غیر قابل تصور مواجه گردد .
       
       

       
       
      به همین دلیل ، تروریستهای مسلح این گروهک ، دست به تحرکات جدیدی در داخل خاک ایران زده و در یکم آوریل 1991 ، با استفاده از شرایط حاد منطقه ، یکسری اقدامات مسلحانه تروریستی  در غرب ایران ، بویژه ارتفاعات استان کرمانشاه  را رقم زدند که موجبات به شهادت رسیدن صدها نفر از شهروندان کرد ساکن در این منطقه را فراهم آورد .
      بنابراین در پاسخ به شرارتهای این گروهک تروریستی ، در بامداد روز 5 آوریل ، نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران  با استفاده از 9 فروند جنگنده- بمب افکن F-4E ، جمعی پایگاه سوم شکاری (TFB-3)  یک ضربت اساسی را به پادگان اشرف که قرار گاه مرکزی این گروهک بشمار می رفت ، وارد آورد که درعمق 80 کیلومتری داخل خاک عراق و در 28 کیلومتری شمال شهر  خالص  قرار داشت . 5 دقیقه بعد از این حمله ، 9 فروند جنگنده- بمب افکن F-5E جمعی پایگاه چهارم شکاری (TFB-4) بقیه تاسیسات این قرار گاه را با مهمات سنگین مورد حمله قرار دادند که براساس اطلاعات منتشر شده ، تلفات گسترده ای را موجب گردید .
       

       
       
      با این حال ، در جریان این حمله غافلگیرانه  ، خدمه یکی از فانتوم های شرکت کننده ( سریال 6688-3) موفق به اجرای صحیح مانور POP-UP نگردید و هر دوخدمه مجبور به اجکت شده و توسط شبه نظامیان مستقر در منطقه  بازداشت و بسرعت به دولت عراق تحویل داده شدند
       
       

       
      بقایای فانتوم ساقط شده نیروی هوایی به سریال 6688-3
       
       
      در شمال عراق ، دولت ترکیه که سالهاست در حال جنگ غیر رسمی با شورشیان حزب کارگران کرد که به شکل محرمانه از حمایتهای اطلاعاتی و تسلیحاتی دولت وقت عراق بهره می برد ، قرار داشت ، به منظور سرکوب این شورشیان ، چندین عملیات رزمی را در امتداد مرز با ایران ، طراحی و اجرا نمود .
       

       
       
      در جریان این عملیات رزمی ، فانتوم های  نیروی هوایی ترکیه بارها و بارها حریم هوایی ایران را مورد تجاوز قرار داده و نقض نمودند و در این سو ، در موارد متعددی  ، رادار مراقبت منطقه ، هشدارهای لازم را به ترکها ارسال نمود ولی علی الظاهر نیروی هوایی ایران هرگز عملیات رهگیری را اجرا ننمود . این مساله  را می توان بدین دلیل تشریح نمود که  تایگرهای مستقر در پایگاه دوم شکاری ،اگر چه بسیار سریع تر از فانتوم های ترک بودند اما بدلیل اینکه  تیم های ضربتی نیروی هوایی ترکیه توسط جنگنده های F-16C این نیرو  اسکورت می شدند ، حضور تایگر عملاً بی اثر بشمار می رفت . به همین علت ، فرماندهی وقت نیروی هوایی ایران تصمیم گرفت تا سازمان رزم پایگاه دوم شکاری را با اعزام جنگنده های MIG-29 که به تازگی از اتحاد شوروی تحویل گرفته شده بودند ، تقویت نماید .
       
       

       
       
      اعزام فالکروم های تهرانی  ، اگر چه در ابتدا به شکل موقت به این پایگاه مامور شده بودند ، اما با تغییر شرایط ، این استقرار به شکل دائمی در آمد و اسکادران 22 تاکتیکی نیروی هوایی (TFS-22) با حضور میگ های روسی تشکیل گردید و از آن سو ، تمامی  تایگرهای موجود در این پایگاه (F-5E) به اسکادارن 21 تاکتیکی (TFS-21) انتقال یافتند .
       
      با فروکش کردن آتش جنگ در آسیای جنوب غربی ، شرایط تقریباً به حالت عادی بازگشت ، اما این آرامش زیاد بطول نیانجامید ، چرا که در سال 1994 ، گروهگ منافقین مجدداً با اعزام تیم های ترورویستی بداخل کشور ، به شکل منظم دست به تخریب ، ترور مردم عادی و شماری از مقامات ارشد نظامی و غیر نظامی  زدند .
       
       

      سپهبد شهید صیاد شیرازی 
       
       
      د رنتیجه نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران ، مجدداً ماموریت یافت تا حملات هوایی خود را علیه قرارگاه مرکزی این گروهک در داخل خاک عراق ، از سر بگیرد .
      این ماموریت کمتر شناخته شده ، توسط یکفروند جنگنده- بمب افکن F-5F و سه فروند جنگنده – بمب افکن F-5E جمعی پایگاه دوم شکاری در 9 نوامبر 1994 اجرا گردید . در این حمله جمعاً 16 تیر مهمات هوا به زمین مارک-82 به روی هدف حمل شد و پرنده های رزمی با موفقیت کامل و بدون خسارت جانبی ، ماموریت خود را به انجام رساندند .
       
       

       
       
      اما بدلیل اینکه این حمله غافلگیرانه  در داخل محدوده موسوم به منطقه پرواز ممنوع (NO FLY ZONE) شمال عراق که توسط ایالات متحده و بریتانیا حفاظت می گردید ، انجام شد ، به محض اطلاع از وقوع این حمله ، 20 فروند جنگنده  متحدین شامل  جنگنده – بمب افکن های F-16  و F-15 نیروی هوایی ایالات متحده به منظور رهگیری این دسته پروازی از پایگاه های خود واقع در خاک ترکیه به پرواز در آمدند که با توجه به پایان ماموریت دسته رزمی نیروی هوایی ایران ، برخوردی میان این دو پیش نیامد . 
       

       
       
       
      پی نوشت :
       
      1- پلان های رزمی ارائه شده در این تاپیک در سطح وب وجود ندارد و توسط مترجم طراحی شده است 
      2-  در این انجمن ، بیشتز از حماسه های گردان های تامکت و فانتوم گفته شده ، باشد که  این تاپیک گوشه ای از حماسه های تایگرهای مظلوم نیروی هوایی که تلفات قابل توجهی را هم در جنگ تحمیلی متحمل شده است ، بیان نماید .
       
       
       
      منبع : با اندکی تصرف ، IRANIAN TIGERS AT WAR  BY BABAK TAGHVAEE
       
       
        این مجموعه با صرف زمان ترجمه  شده است ،
      بنابراین ، هر گونه برداشت با ذکر منبع (MILITARY.IR) خواهد بود . 
      در غیر اینصورت ، برداشت کننده  ، عرفاً و شرعاً ، مسئول خواهد بود .
       
       مترجم : MR9      
    • توسط farmandekoll
      F-117 نایت هاوک (شاهین تاریکی) نخستین هواپیمای عملیاتی است که به منظور استفاده از فناوری پنهانکاری طراحی شد. طراحی منحصر بفرد این هواپیمای تک سرنشینه تواناییهای استثنایی را به این هواپیمای تهاجمی می افزاید. اندازه این هواپیما در حدود F-15 ایگل می باشد که دو موتور توربو فن F404 که هرکدام نیرویی معادل 48 کیلو نیوتون (10800 پوند) ایجاد می کنند دارد. هم چنین دارای کنترل با سیم می باشد. قابلیت سوختگیری هوایی برد نایت هاوک را افزوده و آن را به یک سلاح بازدارنده و ترساننده ی ایالات متحده تبدیل کرده است. توانایی حمل انواع سلاح ها با سیستمهای ناوبری و حمله یکپارچه و سیستمهای الکترونیک پروازی ( اویونیک) موثر بودن این هواپیما را در عملیات مختلف اثبات می کند و بار کاری خلبان را کم می کند. کشیدن نقشه های با جزییات ریز برای عملیات روی نقاط با پدافند سنگین و قوی با استفاده از سیستم طراحی نقشه خودکار به ارزشهای این هواپیمای منحصر بفرد می افزاید.اولین F-117 در سال 1982 تحویل داده شد و آخرین تحویل در سال 1990 بود. تصمیم تولید F-117 در سال 1978 گرفته شد. اولین پرواز آن در سال 1981 انجام شد.

      جزییات :


      وظیفه : هواپیمای تهاجمی پنهانکار

      سازنده : لاکهید

      استفاده کننده : نیروی هوایی ایالات متحده

      موتور : دو موتور توربو فن بدون پس سوز F404-GE-F1D2 با قدرت 48 کیلو نیوتن (10800پوند)

      ابعاد : طول 10.08 متر، ارتفاع 3.78 متر، دهنه بال 13.20 متر

      اوزان: وزن خالی آن 13.381 کیلوگرم برآورد شده است، حداکثر وزن برخاست 13.814 کیلوگرم

      اجرا : حداکثر سرعت 0.98 ماخ یا 1040 کیلومتر بر ساعت(656 مایل بر ساعت)، سقف پرواز 15.240 متر برآورد شده است ( 50000 پا)

      سلاحها : تا 2268 کیلوگرم (5000 پوند) انواع بمب های هدایت شونده، موشکهای هوا به زمین، موشکهای زد رادار یا موشکهای هوا به هوای AIM-9 که در یک جایگاه درونی حمل می شوند.




    • توسط farmandekoll
      بعد از ظهور جنگنده رهگیر Su-27 و آشکار شدن تواناییهای بالقوه آن( بخصوص در برابر نمونه غربی یعنی F-15 Eagle) روسیه در پی تغییر و بهبود این جنگنده متناسب با نیازها و خواستهای مشتریان شد. در نتیجه مدلهای مختلفی از این هواپیما طراحی و عرضه شد که یک گروه از آنها جنگنده سوخوی Su-30 بود که به کشورهای هند، چین، اندونزی، ویتنام و مالزی صادر شد. در ادامه به معرفی انواع مختلف Su-30 می پردازیم.

      Su-30 : جنگنده رهگیر دو سرنشینه

      این مدل که در واقع Su-27PU می باشد - بعدها Su-30 خوانده شد – در اواخر دهه 80 میلادی به عنوان جنگنده رهگیر دور برد و پست فرماندهی هوایی توسعه و ظهور یافت.در شروع پروژه Su-27UB هواپیمای آموزشی رزمی به عنوان پایه این مدل انتخاب شد. زیرا این مدل هم مزیت های رزمی Su-27 و هم دو سرنشینه بودن را داشت. برای برآورده کردن برد زیاد امکان سوختگیری هوایی به Su-27UB داده شد. سیستمهای اویونیک( الکترونیک پروازی) آن بهبود یافت. سیستمهای ویژه ارتباطی و هدایتی برای فرماندهی پروازهای جمعی با جنگنده های تک سرنشینه Su-27 نیز بر روی این هواپیما قرار داده شد. در کاکپیت عقب یک نمایشگر بزرگ CRT ( نمایشگرهایی مانند تلویزیون) قرار داده شد که به لیدر آرایش، اطلاعات تاکتیکی مانند هدف ها و رهگیر ها را نشان می دهد. سیستمهای ناوبری و پرواز با سیم نیز ارتقا یافته اند. فقط تعدادی از این هواپیما در نیروی هوایی روسیه وارد خدمت شدند.


      Su-30MK : جنگنده چند منظوره دو سرنشینه


      در سال 1993 سوخوی نمونه های نخستین Su-30 را به نمونه اثباتگر برای به فروش رساندن مدل های چند منظوره که Su-30MK خوانده می شدند، تبدیل کرد. MK که در آن M به جای Modified و K به جای Commercial (در زبان روسی) است نشان می دهد که این نمونه برای بازار صادراتی توسعه یافته است. در هسته این مدل سیستم کتنرل آتش چند منظوره ارتقا یافته با توجه به درخواست مشتریان قرار داده می شود. توانایی هوا به زمین هواپیما به طور قابل ملاحظه ای ارتقا داده شده است و موشکها و بمب های متنوعی نیز برای انتخاب تسلیحات آن افزوده شده است. برای نقشهای هوا به هوا موشک میان برد RVV-AE ( R-77 اَدر یا آمرامسکی) با سیستم هدایت راداری فعال قابلیت نصب پیدا کرده است.

      Su-30K و Su-30MKI: فلانکر های دو سرنشینه هند

      هند اولین خریدار جنگنده Su-30MK بود. برای برآورده کردن نیازهای هند، Su-30MKI توسعه یافت. Su-30MKI تفاوت قابل توجهی با Su-30MK دارد. بطوریکه در آن کانارد(پیش بال) و دو موتور AL-31 جدیدتر با توانایی تغییر بردار رانش قرار داده شده است که مانور پذیری هواپیما را بسیار بالا برده است. این موتور ها با تراست 130 کیلو نیوتون هواپیما را به حداکثر سرعت 2125 کیلومتر در ساعت (2 ماخ ) می رساند. دریچه موتورها قابلیت چرخش تا 15 درجه افقی و عمودی را دارد. البته موتور های نمونه Su-30K دارای سیستم تغییر بردار رانش نمی باشند. رادار Su-30MKI ، NIIP N011M بوده که همان رادار استفاده شده در جنگنده Su-35 و Su-37 می باشد و سازگار با انواع موشکهای هوا به زمین و هوا یه هوا از جمله R-60 آفید، R-73 آرچر، R-27 آلامو و R-77 اَدر را می باشد. سیستمهای ناوبری و نمایشگر های سربالا نیز با سیستمهای ساخت سکستانت اویونیک فرانسه جایگزین شده اند.



      Su-30MKK : جنگنده چند منظوره دوسرنشینه چین

      Su-30MKK چندمنظوره، دوسرنشینه و برای چین توسعه یافته است.این مدل نیز مانند Su-30MKI دارای کاکپیت دو سرنشینه بوده که از نمایشگرهای چند منظوره در آن استفاده شده است. بعلاوه این مدل دارای توانایی سوختگیری هوایی می باشد. در این مدل از بالهای بزرگتر Su-35 برای جای دادن سوخت بیشتر استفاده شده است. Su-30MKK فاقد کانارد بوده و موتور آن مانند دیگر مدلها توربو فن Al-31F بدون سیستم تغییر بردار رانش می باشد که البته از نمونه MKI تراست کمتری تولید می کند (122.58 کیلو نیوتون) که هواپیما را به حداکثر سرعت 2125 کیلومتر در ساعت(2 ماخ ) می رساند. رادار Su-30MKK، N001VE بوده که سازگار با موشک R-77 اَدر می باشد. این هواپیما مانند دیگر هم خانواده های خود قادر به حمل طیف وسیعی از موشکهای هوا به زمین و هوا به هوا می باشد که در 12 جایگاه تعبیه شده قرار می گیرند. از دیگر سلاحهای قابل حمل این مدل می توان به R-60، R-73 آرچر و R-27 آلامو به همراه یک توپ 30 میلیمتری با 150 توپ اشاره کرد. همچنین حداکثر وزن برخاست با تقویت ارابه فرود و بدنه به 38000 کیلوگرم افزایش یافته است. در سال 1999 سوخوی، T10PU-5 ( نمونه اولیه Su-30) را به مدل MKK تغییر داد و اولین پرواز آن در 9 می 1999 انجام شد. در ادامه در 19 می همان سال تولید Su-30MKK با شماره سریال 501 آغاز شد.




    • توسط kingraptor
      در ابتدا توضيح بدم كه تحت عنوان T.50 دو پروژه وجود دارد يكي مربوط به طرح جت آموزشي پيشرفته كره جنوبي و ديگري طرح سخوي براي جنگنده ي نسل پنجم روسيه (البته اين طرح براي مقابله با رپتور ها كاملتر شده و زودتر وارد خدمت خواهد شد)
      مدتهاست كه طرح جنگنده ي نسل پنجم روسيه(LFI كه مخفف logkiy frontovoi istrebitel) مطرح است و با مشكلات بسياري همراه بود تا كنون طرح هاي بسياري براي آن مطرح گرديده كه حتي تا نمونه سازي هم پيش رفته ولي نبود بوجه و پشتيباني موجب كنسل شدن آنها گرديده طرح هايي همچون mig.144 كه شركت ميگ اميد بسياري به آن داشت ولي پيشنمونه ي آن حتي پرواز هم نكرد يا طرح su.47 بركوت كه درواقع يك طرح آزمايشيست با وجود بسيار كارا بودن اين طرح و حتي جنبه هاي برتر آن نسبت به رپتور هاي آمريكايي اميد كمي به توليد آن وجود دارد(رقيب اين طرح طرح x.29 نبود طرح فوق محرمانه ي F.25 بود كه كنسل گرديد) اگر هم توليد شود در تعداد پايين و آهنگ كند خواهد بود I.2000 هم كه تنها روي كاغذ نقش بست و هيچگاه فراتر نرفت.(البته اين طرح را بايد مشتقي I.2000 دانست)
      اما با رشد اقتصادي روسيه تصميم گرفته شده تا بوجه مورد نياز را تامين كنند پروژه اي جاه طلبانه كه اميد بسياري به آن مي رود اين طرح از سوي سخوي پيشنهاد شده و اولين طرحيست كه از اين شيوه ي پنهانكاري در شرق استفاده مي كند به تقليد از آمريكا
      طرح T.50 بسيار شبيه به f.22 از كار در آمده البته دماق و قسمت دم تفاوت دارند اما در نهايت شباهت در انتخاب شيوه ي آيرو ديناميكي بسيار بچشم مي آيد البته از محفظه هاي سلاح خبري نيست(چيزي كه حتي در بركوت هم بود)
      اين جنگنده به نام PAK FA خوانده مي شود كه مخفف Perspektivnyi Aviatsionnyi Kompleks Frontovoi Aviatsyi - Future Air Complex for Tactical Air Forces است
      اما ويزگي ها قرار است اين جنگند از قدرت پرواز سوپر كروز همانند رپتور برخوردار باشد همچنين بيشينه وزن برخواستن آن(20 تن) است كهاين ميزان براي F.22 رپتور (24 تن) و براي F.35 هم 17.2 تن مي باشد كه اين يعني وزن كمتر و چابكي بيشتر نسبت به رپتور
      براي افزايش پنهانكاري از جنبه هايي از روشهاي بكار رفته از بركوت استفاده شده
      جنگنده ي T.50 از دو موتور AL-41F استفاده مي كند
      در مورد رادار T.50 قرار است از يك رادار چند حالته ي جديد با توان آشكار سازي بالا وبرد بيشينه ي زياد توسط فازاترن (Fazatron-NIIR) در حال تكميل است استفاده كند
      قرار است اولين پيشنمونه هاي T.50 يا همان PAK FA بين سالهاي2006 تا 2010 انجام گردد و تا سال 2011 يا 2012 وارد خدمت گردد(البته بعيد است به اين سرعت آزمايشات آن تمام شود چون بطور مثال رپتور مدتها در انتظار ورود به خدمت بود)
      گفته مي شود ممكن است اين طرح بيش از 1.5 بيليون دلا هزينه ي كلي داشته باشد(واقعا نجوميه)گفته مي شود حد اقل به 800 ميليون دلار تنها براي تكميل ايونيك آن مورد نياز است اينكه آيا اين جنگنده با اين ارقام نجومي در سال 2010 وارد خدمت مي شود يا نه يك معماست؟



      Military.blogfa.com
  • مرور توسط کاربر    0 کاربر

    هیچ کاربر عضوی،در حال مشاهده این صفحه نیست.