Recommended Posts

طرح توسعه و طراحی اولیهء این هواپیما به سال 1955 باز می‏گردد. طرح موسوم به XB-70 می بایست بمب‏افکنی استراتژیک، بزرگ و دارای برد پروازی بسیار زیاد باشد تا بتواند جایگزین شایسته‏ای برای بمب‏افکن‏های قدیمی B-52 باشد. همانند برنامهء تولید بمب‏افکن B-58، نیروی هوایی ایالات متحده خواستار استفاده از تکنولوژی‏های نوین در این بمب‏افکن بود.

[align=center]تصویر[/align]

رقابت اصلی در مزایدهء طراحی این بمب افکن به دو شرکت معظم آن زمان، یعنی بوئینگ و نورث آمریکن واگذار شد. به سال 1958 طرح کمپانی نورث آمریکن برای تولید این بمب‏افکن انتخاب شد و قرارداد ساخت امضاء شد. نیروی هوایی نیازمند یک هواپیما با شرائط پروازی ویژه بود. بمب‏افکنی که بتواند با سرعت نزدیک به 3 ماخ (به صورت مداوم) و در ارتفاع بسیار بالا پرواز کند، ضمن آنکه دارای برد پروازی زیادی باشد و بتواند انواع مختلفی از سلاح‏های هسته‏ای و بمب‏های متعارف را حمل کند.

اگرچه تکنولوژی رسیدن به سرعت 3 ماخ به سال 1957 محقق شده بود، اما در XB-70 از این نوع تکنولوژی الگوبرداری نشد. با توسعهء موشکهای دوربرد ضدهوایی (SAM) ، طرح XB-70 همانند B-47 و B-58 برای همیشه کنار گذاشته شد. دلیل این امر نیز، ساقط شدن هواپیمای جاسوسی U-2 به خلبانی فرانسیس گری پاورز به تاریخ یکم می 1960 بر فراز خاک اتحاد شوروی بود که دکترین حملات در ارتفاع بالا را به ارتفاع پائین تغییر داد.

والکایری با توانایی فوق العادهء پرواز در سرعت 3.08 ماخ و برد پروازی بسیار طولانی، بمب‏افکنی با توانایی نفوذ به عمق خاک دشمن از ارتفاع بالا و انجام بمباران اتمی مناطق حساس اتحاد شوروی بود. با توجه به اینکه اولین پرواز این بمب‏افکن سنگین به سال 1964 انجام شده است، باید این هواپیما را از شاهکارهای طراحی جنگنده‏های نظامی دانست که تاکنون نیز رکورددار سرعت در بین بمب‏افکن‏های جهان می‏باشد و بعید است هم توسط بمب‏افکن دیگری رکوردهای آن بتواند شکسته شود.

[align=center]تصویر[/align]
[align=center]از نکات بارز طراحی والکایری می‏توان به بدنهء تمام فولادی و تیتانیومی که توان تحمل حرارت تا 350 درجهء سانتیگراد را دارد، پیش سکانهای روی دماغه و ورودی مثلثی شکل موتورهای آن اشاره کرد که هم اکنون در طراحی هواپیماهای فوق مدرن استفادهء بسیار دارد.[/align]


[align=center]تصویر[/align]

در نخستین پرواز آزمایشی XB-70 این بمب‏افکن توانست به راحتی به سرعتی حدود 3 ماخ در ارتفاع 75000 فوتی دست یابد. پروازهای آزمایشی این هواپیما تا سال 1966 ادامه یافت. در یکی از پروازهای آزمایشی، والکایری به راحتی توانست مسافت 1000 مایلی را در زمان 33 دقیقه طی کند!

والکایری از 6 موتور توربوجت YJ-93 ساخت جنرال‏الکتریک سود می‏جست که هرکدام کششی حدود 30000 پاوند ایجاد می‏کردند. این موتورها از سوخت بسیار خاصی به نام اتیل بوران استفاده می‏کردند که بسیار گران‏قیمت بود و در مخازن تعبیه شده در درون بالها ذخیره می‏گشت. موتورها در محفظه‏های مثلثی شکل با خروجی‏های دایره‏ای جداگانه قرار داشتند.

والکایری به دلیل طرح خاص بالها، از پایداری دینامیکی بسیار خوبی در ارتفاع پائین برخوردار بود. به منظور پایداری آیرودینامیکی، بخش خارجی بال با توجه به سرعت هواپیما بین 25 تا 65 درجه به سمت پائین خم می‏شد.

والکایری در پایلونهای میانی می‏توانست تا 16 بمب هسته‏ای یا 50000 پاوند بمب متعارف سقوط آزاد را حمل نماید. والکایری همانند سلف خود B-52 دارای هیچگونه وسیلهء دفاعی نبود و بهترین مدافع آن، سرعت بسیار زیاد و سیستم‏های ضداغتشاش الکترونیکی (ECM) پیشرفته‏اش بود.

[align=center]تصویر[/align]

برای این بمب‏افکن، چهار خدمه در نظر گرفته شده بود که دو نفر خلبان و دو نفر دیگر مسئول سیستم‏ها بودند. هر 4 خدمه در کپسولهای تحت فشار خاصی (همانند آنچه در سفینه‏های پروازی وجود دارد) قرار می‏گرفتند که تنها راه زنده ماندن در آن سرعت وحشتناک و ارتفاع بسیار بالا بود.

تنها دو فروند از این بمب‏افکن تولید شد. طرح این هواپیما تمام درخواستها و نیازهای نیروی هوایی را طبق قرارداد اولیه تامین می‏کرد ولی آسیب‏پذیری آن در برابر موشکهای SAM باعث کنارگذاری طرح شد زیرا بدنهء هواپیما در هنگام پرواز با سرعت کمتر از 3 ماخ بسیار راحت‏تر قابلیت شناسایی شدن داشت و می‏توانست شکار موشکهای سام اتحاد شوروی قرار گیرد و این به دلیل نوع خاص بال دلتا شکل و نازک آن بود که امکان پرواز با سرعت کم با مانورپذیری بالا در ارتفاع پائین را به هیچ وجه نداشت.

به سال 1961 پرزیدنت جان اف کندی (رئیس جمهور فقید ایالات متحده) به دلیل گران تمام شدن نمونهء اولیهء والکایری (حدود 700 میلیون دلار) دستور داد که تنها به منظورهای تحقیقاتی از این هواپیما استفاده شود زیرا وی به آسیب‏پذیری این بمب‏افکن در جنگ پی برده بود و اعتقاد به استفاده از موشکهای دوربرد هسته‏ای به جای استفاده از بمب‏افکن پیدا کرده بود. بدین ترتیب پروژهء ساخت بمب‏افکن سنگین XB-70 که در سال 1964 اولین نمونه‏اش ساخته شده بود به سال 1969 برای همیشه بسته شد. برخی از کارشناسان نظامی بر این عقیده هستند که طرح بسیار پیشرفتهء XB-70 قربانی فشارها و تنگناهای اقتصادی ناشی از جنگ ویتنام گشت.

[align=center]تصویر[/align]
[align=center]تصویر[/align]
[align=center]تصویر[/align]
[align=center]تصویر[/align]
[align=center]تصویر[/align]
[align=center]سانحهء هشتم ژوئن ۱۹۶۶ از نگاه دوربین عکاسی ناسا[/align]


سانحه
همانطور که ذکر شد تنها دو فروند از این بمب افکن ساخته شد. هردو بمب‏افکن جهت آزمایشات مافوق صوت در اختیار سازمان ناسا قرار گرفتند اما بمب‏افکن دوم (به شماره سریال 0207 - 62) به تاریخ 8 ژوئن 1966، در یک پرواز آزمایشی مافوق صوت با جنگندهء F-104N برخورد کرد و از بین رفت. در این حادثه، خلبان F-104 به همراه کمک خلبان XB-70 کشته شدند اما خلبان XB-70 موفق به پرش از هواپیمای مشتعل گردید. بمب‏افکن اول (به شماره سریال 0001 - 62) از سال 1967 تا 1969 در اختیار ناسا بود و از سال 1969 به مرکز تحقیقات ناسا (Dryden) واقع در کالیفرنیا فرستاد شده و از آن تاریخ تاکنون در آن مکان نگهداری می‏شود.

[align=center]تصویر[/align]
[align=center]تصویر[/align]
[align=center]يادبود دو خلبانی که طی سانحهء هشتم ژوئن ۱۹۶۶ کشته شدند[/align]



مشخصات فنی

ماموریت: بمب افکن استراتژیک و مافوق صوت (Mach 3 Bomber)

موتورها: 6 عدد موتور YJ-93 ساخت جنرال‏الکتریک با کشش هرکدام 30000 پاوند (با استفاده از سیستم پس‏سوز)

حداکثر سرعت: بيش از 3.1 ماخ در ارتفاع 73000 فوتی

سقف پرواز خدمتی: 77350 فوت

سرعت عملیاتی: 3 ماخ در ارتفاع 72000 فوتی

برد پروازی: 4288 مایل = 6900 کیلومتر

وزن عملیاتی: 534700 پاوند = 243 تن

طول: 185 فوت = 56.39 متر و با احتساب دو لبهء کوچک انتهای بالها = 58.5 متر

فاصلهء دو نوک بال: 105 فوت = 32 متر

ارتفاع: 30 فوت و 9 اینچ = 9.4 متر

مساحت بال: 6296.9 فوت مربع = 585 متر مربع
  • Upvote 1

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

با تشکر از مطلب زیبای جناب 7mmt بنده هم دو ویدئو مربوط به این حوادث خدمت حضور دوستان کنم.

در ویدئوی اول همان برخورد با F-104 است که جناب 7mmt بطور کامل توضیحات آن را فرمودند.

 

ویدئو اول با  حجم 8.23 مگابایت

 

در ویدئوی دوم هواپیمای XB-70 در حالت فرود دچار سانحه شده و چرخ های آن آتش می گیرند.

 

ویدئوی دوم با حجم 5 مگابایت

  • Upvote 11

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

یکی از زیباترین هواپیماهای دنیا !

 با تشکر از مقاله جالبتون :)

  • Upvote 1

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

خیلی عالی بود.

تصویر cataway (نمای برش خورده - پوست کنده) این هواپیما رو در اختیار ندارید؟

ویرایش شده در توسط mehran55
  • Upvote 2

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

خیلی عالی بود.

تصویر cataway (نمای برش خورده - پوست کنده) این هواپیما رو در اختیار ندارید؟

 

XB-70_Cutaway.jpg

 

XB-70_Cutaway-.jpg

 

XB-70_Cutaway-1.jpg

 

XB-70_Valkyrie_cutaway.jpg

 

XB-70_Valkyrie_cutaway-.jpg

 

.......................................................

 

XB-70_Valkyrie.jpg

  • Upvote 8

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

با سلام 

 

5-25-2015_5-15-36_PM.jpg

 

نمای برش خورده بمب افکن فراصوت XB-70 A.1

 

5-25-2015_5-17-15_PM.jpg

 

مجموعه صندلی پرتاب شونده  بمب افکن XB-70 A.1

 

5-25-2015_5-16-41_PM.jpg

 

موقعیت استقرار کمک خلبان در بمب افکن XB-70 A.1

  • Upvote 7

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

بعد از خوندن تمام و کمال این مقاله ، حقیقتا نتونستم بگذرم و نظر ندم. فوق العاده کامل بود و کم نقص. برادر 7MMT زحمت زیادی براش کشیدن و تشکر کمترین کار هست.

 

همین چند وقت پیش، دنبال یه مقاله کامل به زبان فارسی درباره والکیری بودم . از اونجایی که احتمال نمیدادم توی این فروم مقاله کاملی پیدا کنم ، اصلا سرچش هم نکردم.

 

ولی الان که ارسال جدید بهش انجام شد ، این گنج در معرض دید قرار گرفت.

 

فقط توجه داشته باشید که والکیری ، 5 سال زودتر از کنکورد و 4 سال زودتر از توپولوف TU-144 پرواز خودش رو انجام داد و این مساله خیلی حرفا برای گفتن داره.

 

سازندگان والکیری به اشکالات بنیادین این انواع پرنده ( که در زمان ساخت آن با توجه به سطح دانش و تکنولوژی ، کاملا طبیعی بود ) پی بردند و عملیاتیش نکردند ، ولی سازندگان کنکورد و تی یو-144 با لجاجت و نادیده گرفتن موارد فنی ، اقتصادی ، محیطی و غیره ، پرنده های خود را به انواع و اقسام گوناگون توجیه کردند و بعد از کنار گذاشته شدن از خدمت هم ، نظرات کارشناسان هوانوردی گویای همه چیز در مورد کارنامه و دستاوردهای این پرندگان میباشد.

  • Upvote 6

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

لطفا وارد سیستم شوید برای ارسال نظر

شما قادر خواهید بود بعد از ورود به سیستم این نظر را ترک نمایید



ورود به سیستم