Sami1993

جت آموزشی - رزمی کوثر 88

229 ارسال ها در این موضوع

بر 20 مهر 1397 در 10:49 , arminheidari گفت:

 

چیزی که مهمه ایجاد یک سیستم پژوهشی پویا هست که بر مبنای علم موجود و تجارب بدست آمده در سطح کشور و دنیا اقدام به تولید فناوری در سطح نیروی هوایی کند و این فناوری در چرخه کار قرار گیرد 

اگر چنین چیزی ایجاد شده باشد،ما آینده خوبی خواهیم داشت ولی اگر باز پژوهش های پراکنده و جزیره ای را شاهد هستیم بهتر است دل نبندیم 

 

به خودی خود این هواپیما جدا از بحث آموزش می تواند بخشی از نیاز های دفاعی هوایی رو برآورده کند ( فقط بخشی) 

هر بخش نیز وابسته به سیستم هایی است که روی آن نصب شده است از موشک های جدید تا سیستم لینک با مرکز 

به راحتی می توان 30 تا 40 درصد بار نیروی هوایی رو بدوشش گذاشت به شرط به روز شدن سیستم موشکی، ایونیک و جنگ الکترونیکش 

بهترین معیار هم نزدیک شدن به استانداردهای جنگنده اف 18 سوپر هورنت هست

خوش بین بودن خوب است ولی مسائل متعددی وجود دارد. بهتر است واقع بین بود. این جنگنده بسیار کوچک با توانایی حمل مهمات بسیار کم است. برد ان محدود است. دماغه ان برای جا دادن یک رادار قدرتمند کوچک است. موتور ان  تورجت با مصرف  بالا است. به نظر نمیرسید توانایی حمل موشک هوا به  هوای سنگین مثل فکور را داشته باشد. حتی توانایی ان برای حمل و شلیک موشکی مثل اسپارو نیز مورد شک است. اگر هم بتواند تعداد بسیار کمی موشک میتواند لود کند. اگر این مسائل بخواهد حل شود که این جنگنده دیگر این نیست یک جنگنده با سایز بزرگتر با موتور متفاوت باید از نو طراحی گردد. طراحی یک موتور  توربو فن جدید راحت نیست. چین اعلام کرده برای طراحی موتور توربو فن خود 20 میلیارد دلار هزینه کرده. ایا همچین بودجه هایی در ایران به این کارها اختصاص میدهند. این هواپیما حداکثر در نقش جت اموزشی و پشتیبانی نزدیک میتواند عمل کند. حتی یک هواپیمای پشتیبانی نزدیک تخصصی هم نمی تواند باشد چون هواپیماهای تخصصی پشتیبانی نزدیک مثل سوخو 25 بدنه زره پوش مقاوم در برابر توپ های 20 میلیمتری و توانایی حمل محمات بالا دارند. 

ویرایش شده در توسط sasasasa
3

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
17 hours قبل , sasasasa گفت:

خوش بین بودن خوب است ولی مسائل متعددی وجود دارد. بهتر است واقع بین بود. این جنگنده بسیار کوچک با توانایی حمل مهمات بسیار کم است. برد ان محدود است. دماغه ان برای جا دادن یک رادار قدرتمند کوچک است. موتور ان  تورجت با مصرف  بالا است. به نظر نمیرسید توانایی حمل موشک هوا به  هوای سنگین مثل فکور را داشته باشد. حتی توانایی ان برای حمل و شلیک موشکی مثل اسپارو نیز مورد شک است. اگر هم بتواند تعداد بسیار کمی موشک میتواند لود کند. اگر این مسائل بخواهد حل شود که این جنگنده دیگر این نیست یک جنگنده با سایز بزرگتر با موتور متفاوت باید از نو طراحی گردد. طراحی یک موتور  توربو فن جدید راحت نیست. چین اعلام کرده برای طراحی موتور توربو فن خود 20 میلیارد دلار هزینه کرده. ایا همچین بودجه هایی در ایران به این کارها اختصاص میدهند. این هواپیما حداکثر در نقش جت اموزشی و پشتیبانی نزدیک میتواند عمل کند. حتی یک هواپیمای پشتیبانی نزدیک تخصصی هم نمی تواند باشد چون هواپیماهای تخصصی پشتیبانی نزدیک مثل سوخو 25 بدنه زره پوش مقاوم در برابر توپ های 20 میلیمتری و توانایی حمل محمات بالا دارند. 

ببینید کشوری مثل ما اگه بره به سمت انتخاب پلتفرم اف-۵ به جهت دفاع هوایی از روی ناچاری هست و میشه گفت ساده ترین و ارزانترین و شاید تنها راه ممکن هست براش.

اما همین الان اف-۵ های سنگاپوری یا تایوانی یا تایلندی رو ببینید که به رادارهای به روز مجهز شدن و توانایی تجهیز به موشک هایی مثل AIM-120 دوربردترین موشک عملیاتی هوابه هوای فعلی آمریکا و یا Sky Sword II تایوانی با برد نقل شده بیش از ۱۰۰ کیلومتر رو دارند.

این کشورها، هم  جنگنده های توانا تری در اختیار دارن هم ارتباطشون با دنیا به شکلی هست که دستشون برای خرید جدید یا حتی توسعه مشترک و انتقال فناوری باز هست ( چیزی که ما فاقدش هستیم)، ولی با این حال قطعا در ارزیابی های فنی و اقتصادیشون این گزینه هم مثمر ثمر نشون داده که به این سمت رفتن.

 

۵۰ سال پیش اف-۲۰ به راداری مجهز شد که اون رو قبل از اف-۱۶ به توانایی BVR مجهز می کرد و توانایی حمل ۴ موشک اسپارو رو هم داشت.

 

شکی نیست که توسعه صنایع هوایی بسیار هزینه بر هست به طوری که غول های اقتصادی و نظامی دنیا هم در این حوزه به سمت سرمایه‌گذاری مشترک رفتن، ولی در هر صورت داشتن نیروی هوایی مجهز نیاز به‌ هزینه بالا داره، حتی خریدش و اتفاقا یکی از مزیت های پلتفرم اف-۵ کاهش هزینه ها هست. به هر حال برای کشوری مثل ما ارتباط مناسبی با بقیه دنیا نداریم و تو بزنگاه ها تنها هستیم چاره ای نیست باید این هزینه ها برای توسعه بومی بشه چرا که در غیر اینصورت مجبور خواهیم بود هزینه های غیر قابل جبران بیشتری رو پرداخت کنیم.

 

موشکی مثل فکور به درد این جنگنده نخواهد خورد چرا که هم وزن و ابعاد بزرگی داره هم معتقدم نسبت به موشک های مدرن امروزی توانایی کمتری داره، باید به سمت موشک سبکتر مثل R-77 یا AIM-120 رفت، حداقل تو این زمینه فکر می کنم تا امکان توسعه بومی، خرید خارجیش امکان پذیرتر و سریع الوصولتر باشه نسبت به خود جنگنده یا برخی اقلام مثل موتور.

 

پلتفرم جدید مبتنی بر اف-۵ اگه بتونه 4 تیر موشک هوابه هوای فامد و دو تیر موشک کوتاهبرد حمل کنه کفایت میکنه که هیچ ایده آل هم هست، اتفاقا در نقش دفاع هوایی نیاز به لحاظ وزنی نیاز به حمل مهمات کمتری خواهد داشت نسبت به تهاجمی ضربتی یا پشتیبانی هوایی.

 

حالا حتی در صورت استفاده از دو موتور اوج اگه امکان توسعه توربو فن اون هم وجود داشته باشه و بتوان حتی ۲۵ درصد هم توان اونرو افزایش و مصرف رو به نسبت کاهش داد باز بسیار مطلوب خواهد بود خصوصا اگر که امکان توسعه مخازن سوخت تطبیق پذیر هم برای این پلتفرم مهیا بشه، 

یادمون هست که همین J-85 فعلی بارها ارتقا داده شد که به اینجا رسید و حتی نمونه توربوفن اون برای مصارف غیر نظامی ( که به دلیل های پس بودن مناسب مصارف نظامی نیست)، پس احتمالا این موتور هنوز پتانسیل برای ارتقا داشته باشه.

بماند که زمانی که برای اولین بار صحبت از تولید موتور توربین گازی برای صنایع هوایی شد همزمان از موتور سبک و متوسط صحبت شد، پس این احتمال هم وجود داره که درکنار اوج پروژه دیگری جهت توسعه موتور سنگین تر در جریان باشه.

 

همه صحبت های فوق اگرهاییست که شاید بارها طی این سال ها صحبتشون شده، و هنوز هم در مورد کوثر هم به جهت چوپان دروغگو شدن مسولین مربوطه به واقع برای خود من مسجل نشده تا چه حد به سمت دستیابی به تولید انبوه فناوری های کلیدی مثل موتور و امثالهم حرکت کردیم...

اما غرض این بود که یکبار دیگه یادآوری بشه این پلتفرم پتانسیل این رو داره که تبدیل به محصولی با توانایی دفاع هوایی و با هزینه نسبی کمتر در مقابل دیگر گزینه های پیش رو باشه، خصوصا یادمون نره در حال حاضر در درجه اول نیاز به پرنده ای جهت دفاع از آسمان سرزمینی خودمون داریم که این یک سری معایب رو برای این پلتفرم کمرنگ تر میکنه.

به طور خلاصه دو تا مزیت اصلی در این انتخاب یعنی پلتفرم اف-۵ هست که در شرایط فعلی، ما رو ترغیب می کنه با این پلتفرم شروع کنیم:

1- کاهش هزینه

۲-سرعت پروژه یا کاهش زمان تکمیل پروژه

 

ویرایش شده در توسط M-ATF
7

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
13 hours قبل , M-ATF گفت:

اما همین الان اف-۵ های سنگاپوری یا تایوانی یا تایلندی رو ببینید که به رادارهای به روز مجهز شدن و توانایی تجهیز به موشک هایی مثل AIM-120 دوربردترین موشک عملیاتی هوابه هوای فعلی آمریکا و یا Sky Sword II تایوانی با برد نقل شده بیش از ۱۰۰ کیلومتر رو دارند.

در جنگهای امروزی با توجه به سیسنمهای جنگال این برد 100 کیللومتر هیچ وقت محقق نمیشود حتی 50 کیلومتر هم در خیلی از موارد با اما و اگر همراه هست 

 

13 hours قبل , M-ATF گفت:

۵۰ سال پیش اف-۲۰ به راداری مجهز شد که اون رو قبل از اف-۱۶ به توانایی BVR مجهز می کرد و توانایی حمل ۴ موشک اسپارو رو هم داشت.

 

به جد عرض میکنم نصب رادار روی اف 5  در زرمهای امروزی هیچ توانی به نیروی هوایی ایران اضافه نخواهد کرد بلکه کار عبث و بیهوده  و هزینه بری خواهد بود . اگر به جای این رادار چند تا سیستم الینت سبک و دوربینهای اپتیکی و مادون قرمز کارگذاشته بشه(مشابه تامکتهای دی یا در ورژن ساده تر در میگ 29 و ... ) و موشکهایی که با این سیستمها هماهنگ باشه اف 5 میتونه به عنوان رهگیر دفاع نقطه ای بر علیه تمام هواگردهای دنیا (حتی پنهارکارها ) وارد عمل بشه و موفق هم باشه نه به موتور قویتر نیاز خواهد داشت و نه موشکهای فامد و نه به دستگاههای تولید انرژی سنگین و ...  ( ولی کو گوش شنوا ) . 

13 hours قبل , M-ATF گفت:

پلتفرم جدید مبتنی بر اف-۵ اگه بتونه 4 تیر موشک هوابه هوای فامد و دو تیر موشک کوتاهبرد حمل کنه کفایت میکنه که هیچ ایده آل هم هست، اتفاقا در نقش دفاع هوایی نیاز به لحاظ وزنی نیاز به حمل مهمات کمتری خواهد داشت نسبت به تهاجمی ضربتی یا پشتیبانی هوایی.

 

یادم میاد تو فلسفه ساخت میگ 29 میگفتن که وظیفه اش دفاع نقطه ای هست اگه به هر دلیلی هواگرد دشمن از چنگ پدافند و میگ 31 و ... در رفت اینجا باید میگ 29 وارد بازی بشه و ابتدا 2 تا موشک فامد شلیک کنه و بلافاصله مخازن سوخت خارجی رو بندازه و بره برای درگیری نزدیک . چون هواگرد دشمن برای خلاصی از دست موشکهای فامد مجبور به مانورهای شدید هست و در خاک ما کمبود بنزین داره قطعا میگ 29 برنده هست . توجه داشته باشید که توانایی تایگر اصلا در حد میگ 29 نیست ولی همین میگ 29 فقط با یک هدف در آن واحد میتونست درگیر بشه و همچین ایده ای پشت سرش بود . (شما این 4 تا فامد رو چطور حساب کردی نمیدونم ) 

ولی درست ترین کار برای تایگر وکلا نیروی هوایی رفتن ب سمت سیستمهای اپتیکی و خط داده امن و سیسنمهای جنگال مناسب و طعمه های راداری خوب هست . ما هیچ وقت نمیتونیم در کوتاه مدت رادار خوبی بسازیم آن هم در ابعاد کوچکی برای دماغه تایگر که بتونه از 100 کیلومتری هواگردهای کم پیدا رو شناسایی و روشون قفل راداری کنه آن هم با پادهای جنگالی که حمل میکنن . ولی در زمینه اپتیک کاملا خودکفا هستیم و کاملا میتونیم سمت ساخت همچین سیستمهایی بریم و موفق هم باشیم 

فقط در صورتی که بتونیم به توانایی ساخت ابرپردازشگر دست پیدا کنیم میتونیم همچین رادارهایی با این کیفیت بسازیم 

4

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
2 hours قبل , sezar گفت:

در جنگهای امروزی با توجه به سیسنمهای جنگال این برد 100 کیللومتر هیچ وقت محقق نمیشود حتی 50 کیلومتر هم در خیلی از موارد با اما و اگر همراه هست 

 

به جد عرض میکنم نصب رادار روی اف 5  در زرمهای امروزی هیچ توانی به نیروی هوایی ایران اضافه نخواهد کرد بلکه کار عبث و بیهوده  و هزینه بری خواهد بود . اگر به جای این رادار چند تا سیستم الینت سبک و دوربینهای اپتیکی و مادون قرمز کارگذاشته بشه(مشابه تامکتهای دی یا در ورژن ساده تر در میگ 29 و ... ) و موشکهایی که با این سیستمها هماهنگ باشه اف 5 میتونه به عنوان رهگیر دفاع نقطه ای بر علیه تمام هواگردهای دنیا (حتی پنهارکارها ) وارد عمل بشه و موفق هم باشه نه به موتور قویتر نیاز خواهد داشت و نه موشکهای فامد و نه به دستگاههای تولید انرژی سنگین و ...  ( ولی کو گوش شنوا ) . 

یادم میاد تو فلسفه ساخت میگ 29 میگفتن که وظیفه اش دفاع نقطه ای هست اگه به هر دلیلی هواگرد دشمن از چنگ پدافند و میگ 31 و ... در رفت اینجا باید میگ 29 وارد بازی بشه و ابتدا 2 تا موشک فامد شلیک کنه و بلافاصله مخازن سوخت خارجی رو بندازه و بره برای درگیری نزدیک . چون هواگرد دشمن برای خلاصی از دست موشکهای فامد مجبور به مانورهای شدید هست و در خاک ما کمبود بنزین داره قطعا میگ 29 برنده هست . توجه داشته باشید که توانایی تایگر اصلا در حد میگ 29 نیست ولی همین میگ 29 فقط با یک هدف در آن واحد میتونست درگیر بشه و همچین ایده ای پشت سرش بود . (شما این 4 تا فامد رو چطور حساب کردی نمیدونم ) 

ولی درست ترین کار برای تایگر وکلا نیروی هوایی رفتن ب سمت سیستمهای اپتیکی و خط داده امن و سیسنمهای جنگال مناسب و طعمه های راداری خوب هست . ما هیچ وقت نمیتونیم در کوتاه مدت رادار خوبی بسازیم آن هم در ابعاد کوچکی برای دماغه تایگر که بتونه از 100 کیلومتری هواگردهای کم پیدا رو شناسایی و روشون قفل راداری کنه آن هم با پادهای جنگالی که حمل میکنن . ولی در زمینه اپتیک کاملا خودکفا هستیم و کاملا میتونیم سمت ساخت همچین سیستمهایی بریم و موفق هم باشیم 

فقط در صورتی که بتونیم به توانایی ساخت ابرپردازشگر دست پیدا کنیم میتونیم همچین رادارهایی با این کیفیت بسازیم 

صحبت های من همگی سرخط های کلی هستن و بنده وارد دیتیل فنی و تاکتیک های رزم نشدم، چون معتقدم هر یک از این موارد برای اظهار نظر و قضاوت به این شکل نیاز به بررسی بسیار دقیق و مفصل داره.

موضوع بحث اصلا این نیست که برد موشکی که اعلام میشه مثلا ۱۰۰ کیلومتر هست در چه شرایطی هست در ارتفاع برابر نسبت به هدف؟ در حال دور شدن از هم هستن یا نزدیک شدن به هم؟ سطح مقطع راداری هدف چقدر هست اصلا در این فاصله با خود رادار جنگنده قابل شناسایی هست و بسیاری از مسائل دیگر که پیش فرض بنده اینه که دیگه این مسائل و اطلاعات برای بسیاری از کاربران میلیتاری شناخته شده هست، این برد یک علامت هست برای اینکه خواننده دید کلی در مقایسه با دیگر تسلیحات بدست بیاره. 

در مورد حمل چهار تا فامد هم در پاسخ به دوستمون که فرموده بودن ظرفیت حمل مهمات اف ۵ محدوده عرض کردم ، به عنوان مثال اف ۲۰ این امکان رو داشت که تا به چهار اسپارو مسلح بشه. قطعا به لحاظ وزنی هم بیش از این ها رو میتونه حمل کنه، اما اینقدر راحت بتونم بر مبنای اینکه گفته شده ... بتونم نتیجه گیری کنم در عمل به هیچ وجه امکان نداره جنگنده ای بر پایه اف ۵ توسعه داد که توانایی حمل و استفاده از چهار موشک فامد داشته باشه، در توان من نیست و نیاز به مطالعه مستند بیشتر دارم، و تصورم اینه که این موضوع به فاکتورها و شرایط متعددی بستگی داره و حکم کلی به سادگی نمیشه صادر کرد. 

 

2

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

لطفا وارد سیستم شوید برای ارسال نظر

شما قادر خواهید بود بعد از ورود به سیستم این نظر را ترک نمایید



ورود به سیستم