امتیاز دادن به این موضوع:

Recommended Posts

4 hours قبل , MOHAMMAD گفت:

تجربه تبدیل موشکهای زمین به هوا به نوع هوا به هوا در دنیا نشون داده که برد موشک 2.5 تا 3 برابر شده (به طور متوسط).

 

یا عکس اون (تبدیل هوا به هوا به نوع زمین به هوا) برد را تا یک سوم کاهش داده.

والا ماهم بخاطر همین متعجب شدیم و گفتیم شوکه شدیم و دوستان خورده گرفتند

 در زمان جنگ با موشکی که بالچه ها ش بزرگ هست و ذاتا کلی دراگ ایجاد میکنه به برد ۵۶ کیلومتر بارادار موشک سهموی و آنالوگ رسیدیم 

 

ودر سال ۱۳۹۰ با تغییر رادار موشک و کاهش دراگ با توجه به تغییر شکل موشک به برد ۴۰ کیلومتر رسیدیم 

الله اکبر از این همه پیشرفت 

یا اینکه واقعا این اطلاعات یک خطای تایپی باشه

  • Like 1
  • Upvote 1

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
22 hours قبل , MR9 گفت:

در یک برد 35 مایلی ( که میشود حدود 56 کیلومتر )

 

سلام و ارادت

 

ممنون از شما، از عدد 65 کیلومتر قبلاً خیلی مطمئن بودم، ولی بنظر جای 6 و 5 رو جابجا دیدم! باز هم برد قابل توجهی هست و با توجه به دیجیتالیزه شدن موشک و سبک سازی اون و احتمالاً سبک سازی موتور و بدنه، برد بالای 100 کیلومتر هم دور از دسترس بنظر نمیاد.

  • Like 2
  • Upvote 3

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

اساتید سه تا سوال داشتم .

هدایت موشک از طریق منابع دیگه غیر از جنگنده شلیک کننده مثل آواکس یا رادار زمینی یا یه جنگنده دیگه ، چجوریه ؟ آیا مثل هدایت نیمه فعال امواج رو میتابونن به هدف و موشک بازتابشو میبینه و میره سمت هدف یا بوسیله امواج رادیویی مختصات هدف رو برای موشک میفرستن و اونم گیرنده رادیویی جداگانه داره (بجز سیکر یا رادار فاز نهاییش)؟

امکان اضافه کردن قابلیت هدایت شبکه محور به عنوان ارتقا برای موشک وجود داره ؟ یا باید از بیس شبکه محور ساخته بشه ؟ 
آیا روسیه موشک هوا به هوای شبکه محور داره ؟ R-37M با اون همه برد شبکه محوره آیا ؟

  • Upvote 1

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
بر 17 اسفند 1401 در 07:01 , alvand90 گفت:

هدایت موشک از طریق منابع دیگه غیر از جنگنده شلیک کننده مثل آواکس یا رادار زمینی یا یه جنگنده دیگه ، چجوریه ؟ آیا مثل هدایت نیمه فعال امواج رو میتابونن به هدف و موشک بازتابشو میبینه و میره سمت هدف یا بوسیله امواج رادیویی مختصات هدف رو برای موشک میفرستن و اونم گیرنده رادیویی جداگانه داره (بجز سیکر یا رادار فاز نهاییش)؟

 

سلام

هر دوش شدنی هست.

 

بر 17 اسفند 1401 در 07:01 , alvand90 گفت:

امکان اضافه کردن قابلیت هدایت شبکه محور به عنوان ارتقا برای موشک وجود داره ؟ یا باید از بیس شبکه محور ساخته بشه ؟ 

 

بستگی به بیس موشک داره، اگر از نظر نرم افزاری قابلیتش رو داشته باشه بله.

 

بر 17 اسفند 1401 در 07:01 , alvand90 گفت:

آیا روسیه موشک هوا به هوای شبکه محور داره ؟ R-37M با اون همه برد شبکه محوره آیا ؟

 

فکر نمیکنم، نه بنظر هدایت مستقیم میاد، بیس تکنولوژی این موشک مال حداقل 20 سال قبله که اون زمان اثری از این تفکر در روسها نبود.

  • Like 1
  • Upvote 6

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
6 hours قبل , scorpion57 گفت:

به نظرم نکته مهم در مورد "فکور" اینه که با یک موشک جدید و حتی بازطراحی شده طرف نیستیم .بلکه اونو یک طرح اقتصادی و تولید انبوه پروژه "سجیل" بدونیم.ما در نیروی هوایی (اگر خدا بخواد و خریدهای جدید عملی بشه)در دوره گذار هستیم. چند اسکاردان اف14 داریم بدون سلاح اصلی شون(فونیکس)و البته تعداد زیادی موشک "هاوک" در پدافند هوایی .در آخرین ارتقا سامانه پدافند هاوک (مرصاد16)موشک شلمچه2 رو به جای موشکهای قدیمی دریافت کرده(هر چند این سامانه قادر به شلیک موشکهای قبلی هم هست).باعلم به این موضوع بهترین کار تغییر "هاوکها" به "فکوره" تا هم استفاده بهینه از موشکهای موجود در انبار بشه هم  اف14ها تا حدی مسلح باشند (در نبود فونیکس و البته اسپارو)اگر با این دید نگاه کنیم اعداد ارائه شده کاملا معقوله.اگر بنا به طراحی موشک جدیدی بود  این محصول با این ابعاد بزرگ و وزن ولختی زیاد حتی در برد100 کیلومتر هم موشک مناسب و جدیدی نیست و مشخصات یک موشک دهه60 و 70 میلادی رو داره .یه نگاهی به "امرام " بندازیم که در جدیدترین نسخه اش(c8یاِِِِِD) با 150کیلو وزن و جثه ایی به مراتب کوچکتر دارای برد160کیلومتری ست

 

خب هاوک با همون بدنه ش هم میشد روی F-14  سوار بشه . قبلا همون شکلی رو هم شلیک کرده . فقط یه سری تغییر کوچیک لازم داشت . چرا بیان تبدیلش کنن به فکور ؟ احتمالا کلی هزینه داشته باشه این کار !

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
هم اکنون, alvand90 گفت:

خب هاوک با همون بدنه ش هم میشد روی F-14  سوار بشه . قبلا همون شکلی رو هم شلیک کرده . فقط یه سری تغییر کوچیک لازم داشت . چرا بیان تبدیلش کنن به فکور ؟ احتمالا کلی هزینه داشته باشه این کار !

فرم کلی که همون هاوک هست ولی تغییراتی در فرم بالچه ها با الهام از فونیکس داده شد تا بتونن اون رو در جایگاههای فونیکس جا بدن البته فرق اساسی بین فکور و هاوک  در زمان لانچ موشک هست  یعنی موشک بعد جدایش بعد از چند ثانیه موتورش روشن میشه 

  • Like 3

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
هم اکنون, scorpion57 گفت:

فرم کلی که همون هاوک هست ولی تغییراتی در فرم بالچه ها با الهام از فونیکس داده شد تا بتونن اون رو در جایگاههای فونیکس جا بدن البته فرق اساسی بین فکور و هاوک  در زمان لانچ موشک هست  یعنی موشک بعد جدایش بعد از چند ثانیه موتورش روشن میشه 

ینی بدنه ش همون بدنه قدیمیه هاوکه ؟ فقط بالچه هاشو عوض میکنن ؟ 
فکر میکردم فونیکس و فکور بدنه یکسان داشته باشن . فقط فکور با رادار و موتوره هاوک ساخته شده ! 

  • Like 1

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
هم اکنون, alvand90 گفت:

ینی بدنه ش همون بدنه قدیمیه هاوکه ؟ فقط بالچه هاشو عوض میکنن ؟ 
فکر میکردم فونیکس و فکور بدنه یکسان داشته باشن . فقط فکور با رادار و موتوره هاوک ساخته شده ! 

 صفحات اولیه همین تاپیک رو ملاحظه بفرمایید نتیجه گیری بهتری می تونید داشته باشید

 

ویرایش شده در توسط scorpion57
  • Like 2

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

۱-تغییر هاوک برای تبدیل به فکور چندان منطقی نیست چون در صنایع نظامی فقط بازو بست موشک برای عمر دوباره هزینه فوق العاده زیادی ایجاد میکنه که سبب میشه گاهی صرفه اقتصادی نداشته باشه و موشک کنار گذاشته بشه

۲-بهترین راه برای موشک های اضافی هاوک  فروش به کشور های دوست و گروه های نیابتی یا تقدیم به ایشان است که باز هم به نظر اینقدری موشک هاوک نداریم که این کار رو انجام بدهیم هنوز سایت های هاوک به عنوان استخوان بندی پدافند فعال هستند

 

۳-نقل انتقال موشک های فونیکس و نصب آن روی اف ۱۴ ها با نظارت عوامل دژبان نهاجا انجام میشود (با توجه به حساسیت جزو دستورالعمل ها هست )بنظر همچنان فونیکس اماده در نیرو هوایی موجود است

۴-بهترین کار در نیرو هوایی بهینه سازی روی موشک اسپارو و ساخت نمونه های شلیک بر خط دید نیمه فعال با برد بیشتر و نمونه فعال آن و حتی نمونه استفاده کننده از سنسور های ای ار است 

این امر میتونه با تغییر سوخت موشک و سنسور و سیکر و الکترونیک موشک صورت بگیره که علاوه بر کاهش هزینه طراحی عدم نیاز به ریل جدید و سایر مسائل در ایرو دینامیک پروازی را مرتفع میکنه 

با توجه به تغییرات گسترده در صنعت الکترونیک کاهش وزن ایجاد شده در تغییر تجهیزات الکترونیک را می توانیم صرف سوخت بیشتر (برد بیشتر )تغییر سیکر به فعال و ..... کرد شکل موشک امرام هم تا حدی شبیه اسپارو هست 

بهترین سیکر برای موشک های اسپارو ارتقایی مد نظر ما  سیکر موشک ۹ دی است که احتمالا نسخه فعال نیمه فعال و برخط و حتی نسخه ای ار آن موجود است

البته رادار اف ۱۴ رادار عجیبی است و ارتباط با آن با تجهیزات دیجیتال جدید کمی سخت است مثل 

(ارتباط پورت سریال و موازی ) لیکن ایران در دیجیتال نمودن اس ۲۰۰ نشون داد استاد کار های سخت هست 

 

نصب موشک ۹ دی روی جنگنده های ما غیر ممکن نیست لیکن با توجه به ایرو دینامیک پروازی به هر حال ممکن است مشکلات خودشو داشته باشد اما نصب اسپارو این هزینه را ندارد و عملا با توجه به شکل موشک در پرواز های مختلف قبلا تست حود را پس داده است و دراگ اضافی ایجاد نمیکند

ویرایش شده در توسط iron_man63
  • Like 3
  • Upvote 8

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
هم اکنون, iron_man63 گفت:

۱-تغییر هاوک برای تبدیل به فکور چندان منطقی نیست چون در صنایع نظامی فقط بازو بست موشک برای عمر دوباره هزینه فوق العاده زیادی ایجاد میکنه که سبب میشه گاهی صرفه اقتصادی نداشته باشه و موشک کنار گذاشته بشه

۲-بهترین راه برای موشک های اضافی هاوک  فروش به کشور های دوست و گروه های نیابتی یا تقدیم به ایشان است که باز هم به نظر اینقدری موشک هاوک نداریم که این کار رو انجام بدهیم هنوز سایت های هاوک به عنوان استخوان بندی پدافند فعال هستند

 

۳-نقل انتقال موشک های فونیکس و نصب آن روی اف ۱۴ ها با نظارت عوامل دژبان نهاجا انجام میشود (با توجه به حساسیت جزو دستورالعمل ها هست )بنظر همچنان فونیکس اماده در نیرو هوایی موجود است

۴-بهترین کار در نیرو هوایی بهینه سازی روی موشک اسپارو و ساخت نمونه های شلیک بر خط دید نیمه فعال با برد بیشتر و نمونه فعال آن و حتی نمونه استفاده کننده از سنسور های ای ار است 

این امر میتونه با تغییر سوخت موشک و سنسور و سیکر و الکترونیک موشک صورت بگیره که علاوه بر کاهش هزینه طراحی عدم نیاز به ریل جدید و سایر مسائل در ایرو دینامیک پروازی را مرتفع میکنه 

با توجه به تغییرات گسترده در صنعت الکترونیک کاهش وزن ایجاد شده در تغییر تجهیزات الکترونیک را می توانیم صرف سوخت بیشتر (برد بیشتر )تغییر سیکر به فعال و ..... کرد شکل موشک امرام هم تا حدی شبیه اسپارو هست 

بهترین سیکر برای موشک های اسپارو ارتقایی مد نظر ما  سیکر موشک ۹ دی است که احتمالا نسخه فعال نیمه فعال و برخط و حتی نسخه ای ار آن موجود است

البته رادار اف ۱۴ رادار عجیبی است و ارتباط با آن با تجهیزات دیجیتال جدید کمی سخت است مثل 

(ارتباط پورت سریال و موازی ) لیکن ایران در دیجیتال نمودن اس ۲۰۰ نشون داد استاد کار های سخت هست 

 

نصب موشک ۹ دی روی جنگنده های ما غیر ممکن نیست لیکن با توجه به ایرو دینامیک پروازی به هر حال ممکن است مشکلات خودشو داشته باشد اما نصب اسپارو این هزینه را ندارد و عملا با توجه به شکل موشک در پرواز های مختلف قبلا تست حود را پس داده است و دراگ اضافی ایجاد نمیکند

به نظر میاد همه امکانات لازم برای ساخت موشک هوا به هوای استاندارد امروزی با وزن کم و برد مناسب مهیاست در کشور . نمیدونم چرا ضرورتش احساس نمیشه از طرف مسوولین !! آیا منتظر تحویل جنگنده های جدیدن ؟
سیکرهای تصویر ساز حرارتی ساخته شده . بدنه و موتور و ... هم ساختن . ولی هنوز برای نبرد هوایی نزدیک متکی به aim-9j و aim-9p هستیم که خیلی وقته منسوخ شدن. تو خاطرات یکی از خلبانا میخوندم واسه شلیک مطمئن سایدوایندر باید به فاصله دو کیلومتری هدف میرسیدن !!! الانم هنوز همونا تو خط مقدم هواییمون استفاده میشن . فکر کنم موشک هوا به هوای آذرخش که ساختن و روی کرار نصب کردن قابلیت بهتری داشته باشه ! واسه مقایسه سیکر تصویرساز حرارتی و فروسرخ قدیمی خوبه یه نگاهی به عملکرد جنگنده های عربستانی در جنگ یمن و مقایسه شون با فالکروم و فلانکرهای اوکراینی در جنگ با روسیه بندازیم . خلبانای عربستانی توی انهدام پهپادهای انتحاری خیلی موفق ظاهر میشن . موشک هاشون سیکر تصویرساز حرارتی دارن . ولی اوکراینی ها که میخوان با R-73 پهپادهای شاهد رو بزنن مجبورن اونقدر نزدیک بشن بهش بخاطر اثر حرارتی کمشون ، که تا حالا دو تا فالکروم و یه فلانکرشون بخاطر ترکش های انفجار پهپادها موقع رهگیری سقوط کردن .   

ویرایش شده در توسط alvand90
  • Like 1
  • Upvote 8

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

۱-مهمترین مسئله بحث حفاظت اطلاعات شدید در نیرو هوایی است مثل پایگاه هوایی عقاب که تا قبل از رو نمایی هیچ اطلاعاتی از آن موجود نبود

۲-قبل از پخش مستند حماسه هیچ اطلاعی از سرنوشت موشک هاوک هواپایه یا سجیل نبود و هیچ منبعی از استفاده ان موجود نبود

۳-بسیاری از دوستان معتقد هستن اقدامات لازم در خصوص موشک هواپایه بر پایه اسپارو انجام شده است لیکن بحث بودجه و .... هنوز امکان ساخت یا رو نمایی آن را فراهم نکرده است

۴- فعلا بحث هوا به هوا و یا رهگیری با توجه به هزینه بالای هر پرواز و سطح تهدیدات کشور به نیروی پدافند و پدافند زمین پایه سپرده شده است 

۵- در نیرو هوایی با توجه به گستردگی بهینه سازی فانتوم ها با استاندارد دوران به جای بهینه سازی تامکت ها با استاندارد شهید بابایی به نظر می رسد فعلادر نیرو هوایی اولویت وظیفه، تهاجم زمینی و دریایی  است 

 

۶-در صورت بهینه سازی اف ۱۴ هابا استاندارد شهید بابایی باید انتظار رونمایی از موشک های برد بلند و ... را داشت در واقع تا اف ۱۴ ها آبدیت نشوند وجود موشک هواپایه مناسب بعید است 

 

۷-باید دید با امدن سوخو ۳۵ آیا بازهم به نیرو هوایی بودجه مناسب ارائه میگردد یا خیر ؟

ویرایش شده در توسط iron_man63
  • Like 3
  • Upvote 7

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
9 hours قبل , iron_man63 گفت:

۱-تغییر هاوک برای تبدیل به فکور چندان منطقی نیست چون در صنایع نظامی فقط بازو بست موشک برای عمر دوباره هزینه فوق العاده زیادی ایجاد میکنه که سبب میشه گاهی صرفه اقتصادی نداشته باشه و موشک کنار گذاشته بشه

۲-بهترین راه برای موشک های اضافی هاوک  فروش به کشور های دوست و گروه های نیابتی یا تقدیم به ایشان است که باز هم به نظر اینقدری موشک هاوک نداریم که این کار رو انجام بدهیم هنوز سایت های هاوک به عنوان استخوان بندی پدافند فعال هستند

 

۳-نقل انتقال موشک های فونیکس و نصب آن روی اف ۱۴ ها با نظارت عوامل دژبان نهاجا انجام میشود (با توجه به حساسیت جزو دستورالعمل ها هست )بنظر همچنان فونیکس اماده در نیرو هوایی موجود است

۴-بهترین کار در نیرو هوایی بهینه سازی روی موشک اسپارو و ساخت نمونه های شلیک بر خط دید نیمه فعال با برد بیشتر و نمونه فعال آن و حتی نمونه استفاده کننده از سنسور های ای ار است 

این امر میتونه با تغییر سوخت موشک و سنسور و سیکر و الکترونیک موشک صورت بگیره که علاوه بر کاهش هزینه طراحی عدم نیاز به ریل جدید و سایر مسائل در ایرو دینامیک پروازی را مرتفع میکنه 

با توجه به تغییرات گسترده در صنعت الکترونیک کاهش وزن ایجاد شده در تغییر تجهیزات الکترونیک را می توانیم صرف سوخت بیشتر (برد بیشتر )تغییر سیکر به فعال و ..... کرد شکل موشک امرام هم تا حدی شبیه اسپارو هست 

بهترین سیکر برای موشک های اسپارو ارتقایی مد نظر ما  سیکر موشک ۹ دی است که احتمالا نسخه فعال نیمه فعال و برخط و حتی نسخه ای ار آن موجود است

البته رادار اف ۱۴ رادار عجیبی است و ارتباط با آن با تجهیزات دیجیتال جدید کمی سخت است مثل 

(ارتباط پورت سریال و موازی ) لیکن ایران در دیجیتال نمودن اس ۲۰۰ نشون داد استاد کار های سخت هست 

 

نصب موشک ۹ دی روی جنگنده های ما غیر ممکن نیست لیکن با توجه به ایرو دینامیک پروازی به هر حال ممکن است مشکلات خودشو داشته باشد اما نصب اسپارو این هزینه را ندارد و عملا با توجه به شکل موشک در پرواز های مختلف قبلا تست حود را پس داده است و دراگ اضافی ایجاد نمیکند

سلام .من متوجه فرمایشتون نشدم یعنی فکور یک موشک جدیده؟پس این همه شباهت به سجیل و هاوک و مشخصات اعلامی شون که کاملا بر اون منطبقه رو چطورمیشه تحلیل کرد؟این همه هزینه برای طراحی یک موشک جدید شده اون وقت نتیجه کار موشک میان بردی با این ابعاد؟. تا به حال تصویری از لود اف14 با فونیکس دیده نشده انشالله که اونها عملیاتی هستند.ولی یک مقدار بعید به نظر میرسه و قطعا از نظر  تعداد در مضیقه شدید هستیم

در اینکه "اسپارو"پلتفرم مناسبی(از نظر شکل موشک و ابعاد و ...) برای توسعه یک موشک میان برد یا دور برد جدید باشه باهاتون کاملا موافقم ولی هنوز هیچ حرکتی در این زمینه توسط ما مشاهده نشده حتی بروز رسانی روی اسپاروهای موجود دستکم اعلام نشده

ویرایش شده در توسط scorpion57
  • Like 3
  • Upvote 2

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
8 hours قبل , alvand90 گفت:

به نظر میاد همه امکانات لازم برای ساخت موشک هوا به هوای استاندارد امروزی با وزن کم و برد مناسب مهیاست در کشور . نمیدونم چرا ضرورتش احساس نمیشه از طرف مسوولین !! آیا منتظر تحویل جنگنده های جدیدن ؟
 

سلام به نظرم  توانایی ساخت این چنین موشکهایی وجود داره مسئله اصلی پلتفرمی ست که قراره حاملشون باشه من فکر می کنم منتظر تحویل نوع جنگنده آینده نیروی هوایی هستند

  • Like 2

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
1 hour قبل , scorpion57 گفت:

سلام .من متوجه فرمایشتون نشدم یعنی فکور یک موشک جدیده؟

باعلم به این موضوع بهترین کار تغییر "هاوکها" به "فکوره" تا هم استفاده بهینه از موشکهای موجود در انبار بشه هم  اف14ها تا حدی مسلح باشند 

 

سلام وقت بخیر منظورم این بود

اگر قراره هاوک های از رده خارج(هاوک های اضافی ) رو به فکور تبدیل کنیم  این موضوع صرفه اقتصادی نداره (این موضوع استفاده بهینه از این موشک نیست البته نظر بدی هم نیست  )

ساخت فکور از پایه احتمالا هزینه ای برابر با تغییر هاوک به فکور دارد .چون حتی بازبینی  تجهیزات نظامی و بازو بسته کردن و چک های نهایی اونم هزینه استاندارد دارد 

اینکه فکور یک موشک جدید یا خیر بحث زیاده .اما بالا هم گفتم بنظرم برد اعلامی در کاتالوگ اشتباه است واگرنه ما سیکر راداری فعال با برد ۴۰ کیلومتر ساخته ایم 

 

فعالیت موشک فونیکس در حال حاضر در حاله ای از ابهام است در کارایی روز انهم شک و تردید است لیکن ساخت قطعات آن و یا قطعات گلو گاهی  آنهم دور از دسترس نیست

وقتی ما موشک  ۹ دی را به صورت  زمین به هوا به برد ۳۰ کیلومتر رسانده ایم در حالت هوا به هوا با توجه به عدم نیاز به غلبه به جاذبه زمین این موشک دارای برد حدود ۶۰ کیلومتر خواهد بود پس ساخت موشکی در حد اسپارو با برد نزدیک ۱۰۰ کیلومتر دور از دسترس نیست لیکن ما منتظر حامل موشک و.... هستیم 

 

 

ویرایش شده در توسط iron_man63
  • Like 1
  • Upvote 1

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

ایجاد یک حساب کاربری و یا به سیستم وارد شوید برای ارسال نظر

کاربر محترم برای ارسال نظر نیاز به یک حساب کاربری دارید.

ایجاد یک حساب کاربری

ثبت نام برای یک حساب کاربری جدید در انجمن ها بسیار ساده است!

ثبت نام کاربر جدید

ورود به حساب کاربری

در حال حاضر می خواهید به حساب کاربری خود وارد شوید؟ برای ورود کلیک کنید

ورود به سیستم

  • مطالب مشابه

    • توسط FLANKER
      http://www.farsnews.net/plarg.php?nn=M385294.jpg

      http://www.farsnews.net/plarg.php?nn=M385295.jpg

      http://www.farsnews.net/plarg.php?nn=M385335.jpg

      http://www.farsnews.net/plarg.php?nn=M385333.jpg

      http://www.farsnews.net/plarg.php?nn=M385300.jpg

      http://www.farsnews.net/plarg.php?nn=M385309.jpg

      http://www.farsnews.net/plarg.php?nn=M385302.jpg

      http://www.farsnews.net/plarg.php?nn=M385304.jpg

      http://www.farsnews.net/plarg.php?nn=M385306.jpg

      http://www.farsnews.net/plarg.php?nn=M385307.jpg

      http://www.farsnews.net/plarg.php?nn=M385334.jpg

      http://www.farsnews.net/plarg.php?nn=M385336.jpg

      http://www.farsnews.net/plarg.php?nn=M385337.jpg

      http://www.farsnews.net/plarg.php?nn=M385338.jpg
    • توسط NIX
      بسم الله الرحمن الرحیم
       
      گراد ، تگرگ روسی
       

       
       
       
      گراد یک سامانه پرتابگر چندگانه خودکششی 122 میلیمتری است که در اتحاد جماهیر شوروی طراحی و ساخته شده است ، این سامانه و راکت M-210F برای نخستین بار در سالهای آغازین دهه 1960 توسعه یافته و نخستین کاربرد رزمی آن در مارس 1969 در طول درگیری مرز چین و شوروی بود
      BM مخفف Boyevaya Mashina به معنی ماشین جنگی است و نام مستعار گراد Grad در روسی به معنی تگرگ می باشد
       
      سامانه موشک انداز BM 21  در سال 1963 در ارتش شوروی برای جایگزینی سامانه قدیمی BM 14  بکار گیری شد ، نقش پایه ای سامانه BM 21  برای پشتیبانی نیرو های زمینی با سرکوب فوری مواضع شلیک موشک های ضد تانک ، توپخانه ها ، خمپاره انداز ها ، از میان بردن نقاط مقاومت دشمن در منطقه نبرد بود
       
      نام مستعار روسی "تگرگ" نام مناسبی برای سامانه تسلیحاتی است که می تواند تا 40 راکت 122 میلی متری را در حدود 20 ثانیه در بردهای گوناگون پرتاب کند. گراد یک سامانه تتسلیحاتی دقیق نیست و برای رساندن مهمات خود به جای هدف نقطه ای ، برای یورش به یک منطقه طراحی شده است ، در برد 20 کیلومتری ، زمانی که 40 موشک پرتاب می شود، منطقه اصابت تا 600 متر در 600 متر گسترش می یابد (36 هکتار).
       

       
       
      از زمان معرفی سامانه BM 21 در دهه 60 این راکت انداز  های 122 میلیمتری در همه مناطق درگیری در سراسر حهان حاضر بوده اند . سادگی این سامانه بهمراه ارائه توان آتشباری عظیم از یک سکوی متحرک و نسبتا سبک منجر به پذیرش سریع و گسترده آن شده است..این سامانه تسلیحاتی به شکل گسترده ای کپی شده است و اکنون گونه های گسترده ای از نسخه ها و مشتقات آن را می توان در فهرست موجودی بیش از 50 نیروی مسلح در سراسر دنیا میتوان مشاهده کرد
       
      از آنجایی که BM-21 یک طراحی نسبتا قدیمی است که  اواخر دهه 1950 توسعه یافت ،بنابر این  برخی از این گونه‌های کپی شده ویژگی‌ های تسلیحات تازه تری را به آن افزوده اند ، مانند سیستم ‌های کنترل آتش پیشرفته و ویژگی‌های آیرودینامیکی پیشرفته‌تر برای خود موشک‌ها [در موارد پیشرفته تر موشک های هدایت شونده. م].
       
       
      پرتابگر اولیه یک شاسی کامیون Ural-375D 6×6 بود. در سال 1976، خودروی پرتابگر Ural-375D با کامیون جدیدتر و قدرتمندتر Ural-4320 6×6 جایگزین شد. هر BM-21 توسط یک کامیون 9k450  با 60 موشک اضافی پشتیبانی می شود. نصب شدن بر روی کامیون های 6×6 به BM-21 تحرک قابل توجهی می دهد که به ویژه پس از شلیک، زمانی که پرتابگرها باید به سرعت جابجا شده تا از آتش سامانه های ضد توپخانه ای دشمن در امان باشند. عملیات شلیک و جابجایی رفتار معمول در راکت انداز های چندگانه خودکششی است
       
       
      کامیون پشتیبان سامانه گراد
       
      راکت یا موشک
      راکت یا موشک به مهماتی گفته می شود که توسط یک موتور به حرکت در می آید. موتور موشک / راکت در ساده‌ ترین گونه از لوله‌ ای تشکیل شده است که در آن سوخت می‌ سوزد و در یک انتهای آن دهانه‌ ای دارد. گازهای خارج شده باعث ایجاد واکنشی برابر و مخالف در انتهای بسته لوله شده و پرتابه را به جلو می راند . رانش با هدایت گازهای به سرعت در حال انبساط از سوخت موشک در حال سوختن از طریق یک یا چند نازل (ونتوری/ ونچوری) ایجاد می شود.
       

       
      نمایش اثر ونتوری
       
       راکت های 122 میلی متری برای BM-21 دارای هفت ونتوری در پشت موتور موشک هستند. در حالی که موتورهای موشک می‌توانند حاوی سوخت مایع یا جامد باشند، سامانه های BM-21 موشک ‌هایی را با موتورهایی که فقط دارای سوخت جامد هستند شلیک می‌کنند. بر خلاف موشک ، یک راکت هدایت نشده مسیر خود را در هنگام پرواز تنظیم نمی کند تا به هدف اصابت کند. به این ترتیب، هنگامی که BM-21 یک راکت را شلیک میکند هیچ راهی برای تغییر مسیر آن وجود ندارد.
       
      راکت ها
      راکت ها به منظور دستیابی به پایداری آیرودینامیکی ، از باله یا چرخش محوری استفاده می کنند ، راکت های سامانه گراد ترکیب هر دو این روش ها را بکار می برد. روش اولیه برای ایجاد پایداری آیرودینامیکی از طریق استفاده از چهار بالک در بخش پشتی است . هنگامی که راکت پرتاب می شود، شروع به چرخش با سرعت نسبتا کندی می کند. باله‌های فنری که در بخش پشتی دور راکت پیچیده شده اند و با یک بند نازک در جای خود نگه داشته شده اند که هنگام پرتاب می‌سوزد. همانطور که قسمت پشتی موشک از لوله پرتاب خارج می شود، فنرها باله ها را باز کرده و راکت را در پرواز تثبیت می کنند.
       
       
      انواع راکت های سامانه گراد
       
      راکت 9M22
      کالیبر              122  میلیمتر
      وزن               64  کیلوگرم
      سرجنگی         18.4 کیلوگرم
      طول              2870 میلیمتر
      تعداد ترکش     1640 تکه
      برد                5 تا 20.4 کیلومتر
       
      راکت 9M22M
      کالیبر              122  میلیمتر
      وزن               46  کیلوگرم
      سرجنگی         18.4 کیلوگرم
      طول              1930 میلیمتر
      تعداد ترکش     1640 تکه
      برد                2 تا 10.8 کیلومتر
       
      راکت 9M22U
      کالیبر              122  میلیمتر
      وزن               66.6  کیلوگرم
      سرجنگی         18.4 کیلوگرم
      طول              2870 میلیمتر
      تعداد ترکش     1640 تکه
      برد                5 تا 20.1 کیلومتر
       
      راکت 9M28F
      کالیبر              122  میلیمتر
      وزن               56.5  کیلوگرم
      سرجنگی         21 کیلوگرم
      طول              2270 میلیمتر
      تعداد ترکش     1000  تکه
      برد                تا 15 کیلومتر
       
      راکت 9M53F
      کالیبر              122  میلیمتر
      وزن               70   کیلوگرم
      سرجنگی         26  کیلوگرم
      طول              3037 میلیمتر
      تعداد ترکش     2450  تکه
      برد                5 تا 20.5 کیلومتر
       
      راکت 9M521
      کالیبر              122  میلیمتر
      وزن               66  کیلوگرم
      سرجنگی         21 کیلوگرم
      طول              2840  میلیمتر
      تعداد ترکش     1000  تکه
      برد                تا 40  کیلومتر
       
      راکت 9M522
      کالیبر              122  میلیمتر
      وزن               70  کیلوگرم
      سرجنگی         25  کیلوگرم
      طول              3037 میلیمتر
      تعداد ترکش     1800  تکه
      برد                تا 37.5  کیلومتر
       
       
       
      گراد در نقش موشک
       
      با توجه به گستره کاربران راکت انداز های گراد شرکت های دفاعی در صدد بهبود عملکرد این سامانه بر آمده اند که شرکت ترکیه ای راکستان و همینطور صنایع دولتی رافائل دو شیوه گوناگون را برای افزایش دقت این سامانه به کار برده اند
       

       
      راکت (موشک) ساخت راکستان با سامانه هدایتی GPS / INS
       
      شرکت راکستان یک راکت هدایت شونده به سامانه هدایت ماهواره ای به همراه سامانه هدایت داخلی توسعه داده است که با استفاده از امواج ماهواره های جی پی اس دایره خطای برابر 30 متر (ادعایی)  دارد
       

       
      کیت Epik
       
      شرکت رافائل کیت EPIK را برای راکت های سامانه گراد توسعه داده است (Electro-Optical Precision Integration Kit)) که بر پایه هدایت داخلی  INS و پردازشگر تصویری کار میکند ، تصویر هدف که توسط سامانه های دیگر (هلیکوپتر / هواپیما / پهپاد / نیرو های پیاده) برداشت شده است روی سامانه هدایت داخلی بارگیری شده و در زمان پرواز پویشگر فعال دماغه راکت با مقایسه تصویر ذخیره شده اقدام به جانمایی و شیرجه بر روی هدف تعیین شده می نماید ، از آنجایی که EPIK با جی پی اس در ارتباط نیست امکان جم و اخلال بر روی آن نیز وجود ندارد. شرکت سازنده دقت اصابت کمتر از 3 متر را برای این کیت هدایتی اعلام کرده است
       
      با هدایت پذیر شدن راکت های سامانه گراد سامانه های Fire Finder امکان محاسبه الگوی پروازی پرتابه برای اجرای عملیات سرکوب را تا حد بسیار زیادی از دست خواهند داد
       
       
       
       
       

       
       
      سامانه راکت چند گانه خودکششی
       
      سازنده    اتحاد جماهیر شوروی
      سال ورود به خدمت   1963 میلادی
      تعداد خدمه    6 نفر
       
      گونه های سامانه گراد

       
      BM 21 V
      نسخه هوابرد با 12 تیوب بر روی کامیون گاز 66B 
       

       
      GRAD 1
      نسخه سبکتر سامانه گراد با 36 تیوب بر روی کامیون زیل 131
       

       
      9K132 Grad-P
      گراد پی لانچر تکی راکت 122 میلیمتری
       

       
        A-215 Grad-M
      نسخه دریایی سامانه گراد
       

       
      9K59 Prima
      پریما نسخه بهبود یافته گراد با 50 تیوب
       

       
      Grad-K
      نسخه تازه تر گراد بر روی کامیون کاماز 5350
       

       
      Tornado G
      راکت انداز بهبود یافته گراد بر روی کامیون اورال 4320
       
       
       
      پیوند 1
      پیوند 2
      پیوند 3
      پیوند 4
      پیوند 5
    • توسط Davood
      اواخر دهه ۶۰ و اوايل دهه ۷۰ ميلادي را مي توان نقطه عطف در پيشرفت صنايع موشكي در دنيا دانست زيرا زماني بود كه به تازگي جنگ جهاني تمام شده بود و كشورهاي درگير جنگ جهاني به خوبي ضرورت وجود موشك و جنگ افزارها را درك كرده بودند و با تجربياتي كه به هنگام جنگ كسب كرده بودند توانستند به دنياي جديدي از ساخت سلاح ، موشك و هواپيما قدم بگذارند.
      يكي از اين كشورها كه همواره ابرقدرتي موشكي محسوب مي شد شوروي بود. اتحاد جماهير شوروي با فاصله اي بسيار زياد از رقباي خود در حال پيشرفت بود به خصوص در صنعت هوافضا، ولي اين پيشرفت هنگام فروپاشي اتحاد جماهير شوروي با كمتر از نصف پتانسيل گذشته ادامه يافت.
      البته بايد به اين نكته نيز توجه كنيم كه با وجود چنين فروپاشي، روسيه هنوز هم در صنعت هوافضا از برترين هاست. صنايع موشكي روسيه كه همچون يكي از زيرشاخه هاي صنعت هوافضاست به تبع آن پيشرفت زيادي داشته است. رقابت بسيار جذابي بين كشورهاي روسيه و ايالت متحده آمريكا در زمينه هوافضا وجود دارد كه شايد يكي از دلايل پيشرفت سريع اين صنعت در اين كشورها و فاصله زياد آنها با كشورهاي ديگر همين باشد.
      در ليست موشك هاي روسيه مي توان انواع و اقسام موشك ها را از قبيل موشك هاي هوا به هوا، هوا به زمين، زمين به هوا، بالستيك، اتمي، ضد ماهواره ، ضد كشتي و ضد زيردريايي را ديد. در اين ميان يكي از سري هاي بسيار قوي و با اهميت سري موشك هاي S يا S-300 را مي توان جزو سومين نسل موشك هاي زمين به هوا دانست كه پروژه ساخت و طراحي آن در دهه ۱۹۷۰ شروع شد.
      اين موشك نسبت به موشك هايي كه در زمان هاي قبلش ساخته مي شد خصوصيات متفاوتي داشت. البته تنها در سيستم پرتاب (Launch) آن از سري موشك هاي ۴۸N6 نمونه برداري شده بود كه مي توانست ميان برد يا دوربرد باشد. توسعه و گسترش موشك هاي سري S-300 از سال ۱۹۶۹ آغاز شد كه در آن زمان اين موشك ها به برد ۷۵ كيلومتري رسيده بودند.
      شركت مجرب آلماز (Almaz) مسئوليت طراحي و ساخت را براي نيروهاي زميني و شركت بوكاتف وظيفه طراحي آن را براساس نيازهاي نيروي دريايي روسيه به عهده گرفتند.
      چندي بعد براي به كمال رسيدن اين موشك ها براساس آخرين تكنولوژي هاي راكتي شركت گرونيش (Grunish) نيز به اين جمع پيوست.
      هدف ساخت پروژه، موشكي با برد بالا، سرعت بسيار زياد و قدرت مانوري مطمئن بود. اين موشك بايد كمترين زمان عكس العمل و قابليت استفاده هاي نظامي گوناگون براي حمل كلاهك هاي مختلف و داراي كمترين زمان رسيدن به هدف و نيز قابل اعتماد در زمان پرواز باشد.
      منظور از قابل اعتماد بودن اين است كه هنگام پرواز از ديد رادارها محفوظ باشد و ضد موشك ها نتوانند آن را رديابي كنند،حتي از لحاظ حفاظت اوليه اين موشك ها قرار بود كه در كانتينرهايي جاسازي شوند كه از زمان ساخت در كارخانه به بعد در همان كانتينرها بمانند و حتي سيستم پرتاب آنها نيز در خود كانتينرها تعبيه شود تا بتوانند در كمترين زمان ممكن از هر نقطه اي قابل پرتاب باشند. اين پرتاب به صورت عمودي انجام مي شود. يك لانچر قوي كه مي تواند موشك را تا ارتفاع ۲۰ متري بلند كرده و پرتاب كند. براي اين امر يك جك هيدروليك مدل ۴M330 ساختند كه با سرعت بسيار بالايي اين موشك را آماده پرتاب مي كند.
      S-300P
      يكي از اولين موشك هاي اين سريS-300P است كه به سفارش وزارت دفاع روسیه توليد شد. اين موشك مي تواند كلاهكي را به اندازه ۱۳۳ كيلوگرم با بيشينه برد ۴۷ كيلومتر حمل كند. كمترين برد آن پنج كيلومتر است و مي تواند در ارتفاع ۳۰ متري پرواز كند. سرعتش به سه كيلومتر در ثانيه مي رسد و در ۲۸ ثانيه مي تواند از خود عكس العمل نشان دهد. زمان آماده پرتاب شدنش كمتر از پنج دقيقه است.
      S-300F
      در سال ۱۹۸۴ مدل S-300F ساخته شد. مدل F در اصل موشك متناسب با نيازهاي نيروي دريايي روسيه بود كه از سيستم پرتاب ۵V55RM استفاده مي كند. سرعت آن ۴۶۸۰ كيلومتر در ساعت است و مي تواند كلاهكي به اندازه كلاهك مدل P (۱۳۳ كيلوگرم) ولي با بردي دوبرابر (حدود ۹۰ كيلومتر) را با خود حمل كند. بيشينه سرعت آن ۶۱۲۰ كيلومتر در ساعت و طول خود موشك با كلاهك ۲۵/۷ متر است.كمترين برد آن هفت كيلومتر و سقف پروازش ۲۵هزارمتر است و با سوخت جامد نيروي پيشرانش را تامين مي كند. يك سيستم راداري معروف به ريف روي آن نصب كردند كه مي تواند در يك زمان شش هدف را شناسايي كند و به آنها هجوم برد.
      S-300FM
      مدل S-300FM در سال ۱۹۹۰ ساخته شد كه باز هم مدلي براي نيروي دريايي بود. بسيار مدرن و پيشرفته بود. بيشينه سرعت آن به ۱۰ هزار كيلومتر در ساعت مي رسد، وزن آن ۱۴۸۰ كيلوگرم است و اين تفاوت بيش از هزار كيلوگرمي را مي توان در وضعيت نيروهاي پيشران اين موشك دانست. طول آن ۵/۷ متر، قطرش ۵۲/۰ متر و فاصله دوسر بالچه هاي عقب ۰۳/۱ متر است.
      برد آن ۹۰ كيلومتر است و مي تواند ۱۵۰ كيلوگرم كلاهك را با خود حمل كند. بيشينه سرعتي معادل ۷۵۶۰ كيلومتر در ساعت دارد كه در ارتفاع ۲۵ هزارمتري پرواز مي كند.
      S-300PMU
      مدل ديگر S-300PMU است. اين موشك از لحاظ ظاهري بسيار شبيه مدل FM است حتي وزنش با آن يكي است. طول آن ۹۸/۶ متر، قطرش ۴۵/۰ متر و فاصله دوسر بالش ۰۴/۱ متر است. در ارتفاع ۲۷ هزار متري پرواز مي كند و سوختش از مواد جامد تشكيل مي شود. كمترين بردش پنج كيلومتر و بيشترين برد آن ۹۰ كيلومتر است. مدل بعد در سال ۱۹۹۷ ساخته شد كه در واقع يك نمونه برداري از مدل MU بود. اين موشك MU-2 نام داشت كه از لحاظ اندازه و ابعاد دقيقاً مانند مدل قبلي بود ولي بردش به ميزان ۱۰۵ كيلومتر افزايش يافته بود يعني برد كلي آن به ۱۹۵ كيلومتر رسيد. توانايي حمل آن نيز بيشتر شده است و مي تواند ۱۸۰ كيلوگرم كلاهك را با خود حمل كند. سري ساخت اين موشك ها تا سال اخير ادامه يافت.

      Avia.ir
    • توسط worior
      به نام حق
       
      پیشگفتار
      این تاپیک جهت بررسی و طرح ایده های مختلف در زمینه تهاجم موشکی کروز و پاسخ پدافند بصورت ارزان و گسترده ایجاد گشته است.
      سایر سناریو ها نظیر حملات موشک های بالستیک، و یا بمب های دورایستا(گلاید، بدون موتور)، همچنین موشک های هایپرسونیک موضوع این تاپیک نیست.
       
      طرح حمله:
      در دسترس بودن سامانه های موشکی کروز در خدمت بسیاری از ارتشهای منطقه و استفاده گسترده از این سامانه ها در منطقه خاورمیانه، لزوم دارا بودن یک سامانه مقاومت پدافندی موثر را گوشزد میکند، اما چنین سامانه ای با چه وضعیتی روبروست و چگونه باید پاسخ بدهد؟
       


       
      فرض کنیم، در تهاجم یک روزه 8 ساعته، با هدف گشایش مسیر پدافند و بدست گرفتن آسمان ایران، ائتلاف مهاجم، اقدام به اجرای تهاجمی با مشخصات ذیل بنماید:
      - 4000 موشک کروز، در برد های مختلف، بدون خطا(فرض میشود، این تعداد موشکی هست که به هدف خواهد رسید)
      - اهداف عمقی و مرزی
      - شانس اصابت موشک های پدافندی در صورت رهگیری 75 درصد.
      مشاهده میکنید که با شلیک 4000 موشک پدافندی، تنها قادر به انهدام 3000 موشک کروز مهاجم خواهیم بود، و این به معنای اصابت دست کم 1000 موشک به هدف و مشغولیت 8 ساعته پدافند بر روی تعداد بسیار زیادی هدف خواهیم بود. با توجه به تصویر فوق این رقم حتی بیش از موشک هایی ست که در سال 2003 به عراق شلیک شده است. 
      آیا چنین حمله ای از نظر هزینه ای و لجستیک برای ائتلاف مهاجم دشوار خواهد بود؟
      - قیمت هر موشک تاماهاوک کلاس 4 که از آخرین و بیشترین حجم امکانات مسیریابی بهره میجوید، 1.87 میلیون دلار با نرخ شناور 2017 محاسبه شده است، بنابراین 4000 موشک حداکثر 8 میلیارد دلار هزینه خواهد داشت و این رقم حتی اگر به 10 یا 20 میلیارد دلار نیز برسد، با توجه بودجه نظامی کشورهایی مانند آمریکا و اعراب منطقه، همچنین تامین هزینه در چند سال مالی، رقمی دور از ذهن و دست نیافتنی نیست. هم اکنون نیز فقط دو کشور عربستان و امارات در حدود 1200 موشک کروز در اختیار دارند. اگر به دو کشور، سایرین چون ایالات متحده، فرانسه، انگلستان و ... اضافه شوند، مقدار 4000 موشک رقم کاملا دست یافتنی خواهد بود.
      - از نظر لجستیک نیز، با توجه به تعداد بسیار پایگاه های اجاره ای و تسخیری دشمن در منطقه، و گستردگی پهنه جغرافیایی مرزهای کشورمان، استقرار چنین موشک هایی فقط به ناوها محدود نمیشود، و تمامی پایگاه های زمینی میتوانند به عنوان محل پرتاب استفاده شوند، و میتوان این فرض را گرفت که طی سالهای اخیر این انبار سازی موشک های کروز صورت گرفته باشد و به زمان حمله موکول نگردیده است.
       
      هزینه مقابله؟
      - دفع موثر 4000 موشک بالستیک برای پدافند به تنهایی بسیار دشوار به نظر میرسد، و طبیعی ست که برای این منظور نمیتوان صرفا بر پدافند موشکی متکی بود. اگر خطای 0.75  برای پدافند را بپذیریم، به رقمی در حدود 5400 موشک پدافندی،مقدار بسیاری تجهیزات کشف و شناسایی و مقدار بالایی شانس نیاز است. فلذا عقلانه است که پایگاه ها و محل های شلیک دشمن پیش از اقدام یا در همان دقایق اولیه حمله شود (که این موضوع بحث این تاپیک نیست).
      - اخلال gps و حتی انهدام ماهواره های هدایت کننده نیز با توجه به تجهیزات مدرن ترکام و وجود عوارض طبیعی بسیار در ایران مزیتی در حدود بالابرد چند درصد خطا به سامانه های کروز وارد میکند. این میزان خطا را بدلیل عدم وجود اطلاعات کافی از کیفیت و دقت سامانه های مهاجم همچنین بروز پیشرفت های آینده باید فاکتور گرفت و به تنها به برخورد سخت پدافند متکی بود.
       
      با توجه به موارد فوق یک مجتمع پاسخ برای مقابله طراحی کنید، به نحوی که قادر باشد:
      - 100 درصد موج اول حمله که علیه پدافند و تجهیزات راداری ثابت است را از کار بی اندازد
      - 80 درصد کل موشک ها در موج های بعدی را منهدم کند
      - بعد از 8 ساعت تهاجم سنگین همزمان با انواع اخلال با دست خالی مواجه نشود.
      - اقدام سخت یا hard kill باشد.
      - این پاسخ در سامانه خلاصه شود. اقدامات غیر عامل نظیر استتار، تعدد و اخلال نادیده گرفته شود.
      - موج اول 800 موشک
      - موج دوم 1200 موشک
      - موج سوم 600 موشک
      - موج چهارم 1400 موشک
      - هر موج حمله 2 ساعت.
      - از همه مهمتر، سیستم بسیار ارزان و موثر باشد.
       

       
       
       
      دارایی کنونی پدافند موشکی ایران:

       
       
      با تشکر، از حضورتون در بحث
       
       
       
       
       
       
  • مرور توسط کاربر    0 کاربر

    هیچ کاربر عضوی،در حال مشاهده این صفحه نیست.