amiramar

جنگنده استيلت ژاپني: Mitsubishi ATD-X

امتیاز دادن به این موضوع:

69 ارسال ها در این موضوع

بر 15 اسفند 1396 در 10:36 , gen گفت:

 

جایی که گفتید ظرفیت همه ی موارد در ایران هست تاج مطلب بود . ولی متاسفانه مسئولین با روحیه ی انقلابی و جهادی و باور به جوان ایرانی بسیار بسیار کمه بجز در موارد نظامی وگرنه کشوری که در شرایط تحریم به محصولات فناورانه ی پیشرفته دست پیدا میکنه براحتی میتونه تحریمارو دور بزنه ولی بنفش ها اساسا اعتقادی که توان داخل ندارند و حتی کود از ترکیه وارد میکنند . 

جایی که گفتید تجهیزاتمون شوی تبلیغاتیه اینو اگه میشه بیشتر توضیح بدید با مثال 

سلام دوست گرامی.

به نظر بنده نیز تنها یک شوی تبلیغاتی میباشد.

مهمترین نکته هزینه میباشد. تمام نبرهای تاریخ به علت فلج کردن اقتصاد طرف مقابل به وقوع پیوسته است. فکر میکنم یک پروژه همچون "قاهر" (اگر واقعی باشد) بیش از پنجاه میلیارد دلار نیاز به بودجه دارد.

این تخمین بودجه ایی که بنده ذکر کردم با توجه به دستمزدهای بسیار ناچیز بخش نیروی انسانی درگیر میباشد.

فکر میکنم از قدیم نیاز مبرمی به جنگنده ی سبکی همچون سوپر توکانو داشتیم, اگر سوپر توکانو ساخته شد, قطعا قاهر نیز ده سال بعد ان ساخته خواهد شد.

سوال مهمی که باید پاسخ داده شود, این میباشد که ایا فلج شدن اقتصاد کشور ارزش ان را دارد؟ ایا مردم توان تحمل تاثیرات ان را دارند؟

البته مهمترین سوال این میباشد که ایا توان مدیریتی در چنین مقیاسی در کشور موجود میباشد؟ بدونه مدیریت کارامد در سال اول با توجه به تجربیات دیگر کشورها در پروژه های مشابه, حداقل پنجاه درصد بودجه بلعیده خواهد شد. با توجه به اینکه قرار است چنین پروژه ایی در یک بازه ی ده ساله به نتیجه برسد, اگر و اگر بعد از نوروز 98به صورت واقعی و نه یک نمایش بچهگانه بخواهیم یک جنگنده ی نسل 5 بسازیم. توجه داشته باشیم درامد کشور بر اساس مالیات عمومی نمیباشد که اگر در یک سال 30 میلیارد دلار (تخمین اینجانب) صرف شود، در طی سالهای بعد نیز میتوان جبران کرد. محتمل ترین محل تامین بودجه همان صندوق ارزی میباشد که به نوبه ی خود پشتیبان اقتصاد کشور در صورت یک حادثه ی هزینه بر میباشد.

یادمان باشد اقتصاد مهمترین پایه ی یک کشور میباشد. سایت میلیتاری بدونه بودجه انلاین نخواهد بود.

 

0

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
بر 15 اسفند 1396 در 10:33 , arjemandi گفت:

دلیل حرفهای شما سابقه اون کشورهاست ما نشون دادیم که بیشتر تجهیزاتی که ساختیم و رونمایی کردیم شو تبلیغاتیه هیچی توش نیست دوم اینکه به صادرات و تولیدات صنعتی دو کشور نگاه کنید ژاپن تو تقریبا همه موارد اعم از خودرو کامپیوتر ماهواره کشتی سازی متالوژی صنایع سنگین و حتی قطعات هواپیما در لبه تکنولوژیه خیلی از ما و کشورهای دیگه دنیا براشونMADE IN JAPANیعنی آخر کیفیت اونوقت کشور خودمون ببینید{ظرفیت همه موارد تو ایران هست}از خودروهاش از لوازم خانگی اش از جاده سازیش ....بالاخره جنم یه کشور باید یه جوری معلوم باشه شما فقط کیفیت ساخت محصولات ترکیه رو با ما مقایسه کن دلمون به چی خوش باشه نه مدیریت اقتصادی درستی داره که با اون همه درآمد جمعیت80میلیونی خودش رو اقناع کنه نه با اون همه سابقه صنعتی {حداقل به اندازه کره جنوبی که سابقه داریم}بازهم محتاج تکنولوژی دسته چهارم و پنجم این و اون هستیم


از جشمید آرین شناخت زیادی ندارم و نمیدونم که کارش چقدر درسته اما یک جمله جالب ازش نقل شده به این مضمون که در ایران قسم خوردند که فناوری خودرو و خودروسازی ایران چند دهه از سطح جهانی عقب تر بمونه!یعنی مثل شوروی!
من ندیدم که دلیلش رو ذکر کنه اما به نظر خودم صنعت خودروسازی  بیشتر در چشم قرار داره  و یکی از فاکتورهای سطح پیشرفت کشورها محسوب میشه و به دلیل حجم بالای رشته ها و صنایع مرتبط با این صنعت ظرفیت زیادی در خودروسازی وجود داره و میتونه منجر به صنعتی شدن یک کشور بشه!مثل آلمان,کره جنوبی,ژاپن و آمریکا که یکی از شاخصه های صنعتشون خودروسازیه!
جالبه که در جنگ جهانی دوم شرکت های خودروسازی آلمانی مانند فولکس واگن و اسکانیا و بنز در زمینه هواپیماسازی و موشک سازی هم فعالیت داشتند!

حالا وقتی شما هر روز با پراید(در حقیقت فورد فستیوا)سر و کار دارید و اون رو و محصولات قدیمی و فیس لیفت های فرانسوی رو با قیمت نسبتا بالایی(نسبت به تولیدات جهانی)خریداری میکنید, حق دارید که با دیده شک به همه چی نگاه کنید. این وضعیت در جامعه یاس و سرخوردگی ایجاد میکنه که به خودی خود سرعت پیشرفت کشور رو کاهش میده و کشور درجا میزنه!

حالا بگذریم از رباخواری که بانک ها به راه انداختن و با بهره زیاد وام ها تولید رو توجیه ناپذیر کردند!قطعا این کارها به صورت سازمان یافته انجام شدند!

7 hours قبل , bmosavi گفت:

سلام دوست گرامی.

به نظر بنده نیز تنها یک شوی تبلیغاتی میباشد.

مهمترین نکته هزینه میباشد. تمام نبرهای تاریخ به علت فلج کردن اقتصاد طرف مقابل به وقوع پیوسته است. فکر میکنم یک پروژه همچون "قاهر" (اگر واقعی باشد) بیش از پنجاه میلیارد دلار نیاز به بودجه دارد.

این تخمین بودجه ایی که بنده ذکر کردم با توجه به دستمزدهای بسیار ناچیز بخش نیروی انسانی درگیر میباشد.

فکر میکنم از قدیم نیاز مبرمی به جنگنده ی سبکی همچون سوپر توکانو داشتیم, اگر سوپر توکانو ساخته شد, قطعا قاهر نیز ده سال بعد ان ساخته خواهد شد.

سوال مهمی که باید پاسخ داده شود, این میباشد که ایا فلج شدن اقتصاد کشور ارزش ان را دارد؟ ایا مردم توان تحمل تاثیرات ان را دارند؟

البته مهمترین سوال این میباشد که ایا توان مدیریتی در چنین مقیاسی در کشور موجود میباشد؟ بدونه مدیریت کارامد در سال اول با توجه به تجربیات دیگر کشورها در پروژه های مشابه, حداقل پنجاه درصد بودجه بلعیده خواهد شد. با توجه به اینکه قرار است چنین پروژه ایی در یک بازه ی ده ساله به نتیجه برسد, اگر و اگر بعد از نوروز 98به صورت واقعی و نه یک نمایش بچهگانه بخواهیم یک جنگنده ی نسل 5 بسازیم. توجه داشته باشیم درامد کشور بر اساس مالیات عمومی نمیباشد که اگر در یک سال 30 میلیارد دلار (تخمین اینجانب) صرف شود، در طی سالهای بعد نیز میتوان جبران کرد. محتمل ترین محل تامین بودجه همان صندوق ارزی میباشد که به نوبه ی خود پشتیبان اقتصاد کشور در صورت یک حادثه ی هزینه بر میباشد.

یادمان باشد اقتصاد مهمترین پایه ی یک کشور میباشد. سایت میلیتاری بدونه بودجه انلاین نخواهد بود.

 

این 50 میلیارد دلار رو چطوری محاسبه کردید؟از مقایسه پروژه های مشابه خارجی؟
توجه دارید که ساختار تحریم ها برقراره و پول نفت به صورت دلار در حجم بالا به کشور وارد نمیشه؟
بیشترین رقمی که با توافق هسته ای وارد شد فکر میکنم 1.7 میلیارد دلاری بود که اوباما با هواپیما به ایران فرستاد که تا مدتی تونست در کنار تغییر دولت (و اثر روانی که در جامعه داره)ثبات ارز رو حفظ کنه.
حتی عراقچی هم در برنامه جهان آرا نتونست این مسئله رو پنهان کنه و به صورت تلویحی قبولش کرد.
بنابراین چنین پولی وجود نداره و درآمد نفتی کشور ظاهرا بیشتر در خارج خرج و صرف واردات کالا(از شیر مرغ تا...)و مواد غذایی میشه!
هرچند دولت میتونه با دادن حواله و دریافت معادل ریالی از تجار درآمد کسب کنه اما اینکار به ضرر اقتصاده و میشه در هزینه کرد اون هم بهانه تراشی کرد.به هرحال این چیزی که شما ذکر کردید(بودجه ده ها میلیاردی قاهر)در ایران ممکن نیست!اونهم با وجود چندین پروژه پدافندی و هوایی و...

حتی پارسال بود که رئیس ستاد کل نیروهای مسلح گفتن که با گذشت نیمی از سال فقط 20 درصد بودجه دفاعی سال 95 پرداخت شده! لینک


نکته دیگری که در نظر نگرفتید تفاوت مدل صنایع دولتی با صنایع خصوصیه!
در بخش خصوصی شرکت تولید کننده مالک ایده و محصول صنعتی هست و اون رو به عنوان یک سرمایه گذاری محسوب میکنه و به تبع اون سود مشخصی هم در نظر میگیره که این سود در نهایت قیمت تمام شده محصول رو افزایش میده!
اما در مدل دولتی شخص خاصی مالک ایده و محصول صنعتی نیست و میشه نگاه سودآوری پروژه رو حذف کرد یا کاهش داد! خصوصا در شرایط ایران که تامین کننده دیگری وجود نداره و نیاز هم اساسی و فوریه. 

به صورت کلی بازدهی صنایع خصوصی به دلیل داشتن مالک خصوصی و انگیزه بالاتر, بیشتره اما این صنایع با دیدگاه ذکر شده به بودجه بالایی نیاز دارند(که در شرایط فعلی به نظر ناممکنه)و همچنین  برای ادامه حیات باید به بازار خارجی دسترسی داشته باشند و یا اینکه فعالیت و سودآوری اصلیشون از راه تولیدات غیر نظامی باشه.

0

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
23 minutes قبل , Skyhawk گفت:

نکته دیگری که در نظر نگرفتید تفاوت مدل صنایع دولتی با صنایع خصوصیه!(1)
در بخش خصوصی شرکت تولید کننده مالک ایده و محصول صنعتی هست و اون رو به عنوان یک سرمایه گذاری محسوب میکنه و به تبع اون سود مشخصی هم در نظر میگیره که این سود در نهایت قیمت تمام شده محصول رو افزایش میده!
اما در مدل دولتی شخص خاصی مالک ایده و محصول صنعتی نیست و میشه نگاه سودآوری پروژه رو حذف کرد یا کاهش داد! (2)خصوصا در شرایط ایران که تامین کننده دیگری وجود نداره و نیاز هم اساسی و فوریه.   به صورت کلی بازدهی صنایع خصوصی به دلیل داشتن مالک خصوصی و انگیزه بالاتر, بیشتره اما این صنایع با دیدگاه ذکر شده به بودجه بالایی نیاز دارند(که در شرایط فعلی به نظر ناممکنه)(3) و همچنین  برای ادامه حیات باید به بازار خارجی دسترسی (4) داشته باشند و یا اینکه فعالیت و سودآوری اصلیشون از راه تولیدات غیر نظامی باشه.

این مورد دقیقاً چیزی هست که دوستان در وزارت دفاع باید پاسخ بدهند ( البته اگر تمایلی به پاسخگویی وجود داشته باشد )

(1) - مشکل ازاین جا شروع میشود ، کشورهایی که صنایع دفاعی آنها دولتی هست و تفاوت انها با کشورهایی که بطور کامل صنعت دفاعی آنها خصوصی هست ( که قطعا وقتی فناوریها دوگانه باشند ، بخش غیر نظامی هم منتفع خواهد شد )

(2) گرفتاری بخش دولتی همین هست ، چون بحث رانت و بودجه دولتی وجود دارد ، پروژه ها ، مخصوصاً در حوزه نظامی سالها به درازا کشیده میشود بدون  آنکه به نتیجه مشخصی برسد .نمونه آن هم رومانی در دوران حکومت نیکلای چائشسکو بود

(3) چرا به نظر بنده ممکن هست ، ولی تا زمانی که اراده پیشرفت نظامی در معنای اصلی خودش ، استفاده از نیروی خلاق داخلی در معنای حقیقی خودش ، کوتاه کردن دست عناصر مداخله گر در شرایط واقعی خودش و.... صورت نگیرد ، عملاً همین شیوه ادامه پیدا می کند .

(4) تا جایی که اطلاع دارم ما رسماً به 47 کشور  سلاح صادر می کنیم  ( اظهارات چند سال پیش جناب شمخانی و اظهارات وزیر محترم وقت دفاع  جناب دهقان  لینک ) در نتیجه رسمی یا غیر رسمی ، درست یا نادرست ، بازار برای فروش وجود دارد ، مخصوصاً برای کشورهایی که توانایی خرید سلاح های گرانقیمت را ندارند . حالا تنها گلوگاه موجود ، تصمیم گیری مراجع در وزارت دفاع یا سایرین برای بازکردن فضای تولد و رشد و نّمو شرکتهای غیردولتی هست . مساله ای که تا حال حاضر در برابر آن بشدت مقاومت شده  !!!!

 

0

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
3 hours قبل , MR9 گفت:

این مورد دقیقاً چیزی هست که دوستان در وزارت دفاع باید پاسخ بدهند ( البته اگر تمایلی به پاسخگویی وجود داشته باشد )

(1) - مشکل ازاین جا شروع میشود ، کشورهایی که صنایع دفاعی آنها دولتی هست و تفاوت انها با کشورهایی که بطور کامل صنعت دفاعی آنها خصوصی هست ( که قطعا وقتی فناوریها دوگانه باشند ، بخش غیر نظامی هم منتفع خواهد شد )

(2) گرفتاری بخش دولتی همین هست ، چون بحث رانت و بودجه دولتی وجود دارد ، پروژه ها ، مخصوصاً در حوزه نظامی سالها به درازا کشیده میشود بدون  آنکه به نتیجه مشخصی برسد .نمونه آن هم رومانی در دوران حکومت نیکلای چائشسکو بود

(3) چرا به نظر بنده ممکن هست ، ولی تا زمانی که اراده پیشرفت نظامی در معنای اصلی خودش ، استفاده از نیروی خلاق داخلی در معنای حقیقی خودش ، کوتاه کردن دست عناصر مداخله گر در شرایط واقعی خودش و.... صورت نگیرد ، عملاً همین شیوه ادامه پیدا می کند .

(4) تا جایی که اطلاع دارم ما رسماً به 47 کشور  سلاح صادر می کنیم  ( اظهارات چند سال پیش جناب شمخانی و اظهارات وزیر محترم وقت دفاع  جناب دهقان  لینک ) در نتیجه رسمی یا غیر رسمی ، درست یا نادرست ، بازار برای فروش وجود دارد ، مخصوصاً برای کشورهایی که توانایی خرید سلاح های گرانقیمت را ندارند . حالا تنها گلوگاه موجود ، تصمیم گیری مراجع در وزارت دفاع یا سایرین برای بازکردن فضای تولد و رشد و نّمو شرکتهای غیردولتی هست . مساله ای که تا حال حاضر در برابر آن بشدت مقاومت شده  !!!!

 

چند وقتی هست که ایده کلی برای نوشتن مقاله ای درباره بررسی صنایع خصوصی و دولتی و خصوصی سازی صنایع نظامی در ذهن بنده شکل گرفته که شاید در آینده در موردش بنویسم، برای همین نمیخوام موضوع حروم شه.

البته قطعی نیست، باید ببینم کی فراغت ذهنی ایجاد میشه.

0

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

در تمام دنیا در طول قرنها و هزاره ها تنها دلیل پیشرفت رقابت بوده و هست چه عصر حجر که انسان برای زندگی با حیوان رقابت میکرد و سلاح سنگی ساخت چه حالا که کشور ها و شرکت ها با هم رقابت میکنن برای منافع و سود بیشتر مشکل کشور ما نه بودجه هست نه تحریم فقط انحصاری بودن همه چیز حتی اگر صنایع نظامی هم خصوصی بشن باز میرسن دست عده معدودی که میدونیم  و نتیجه باز هم همینه که هست. حتی اگه تحریم برداشته بشه باز تولید داخل پیشرفت نمیکنه فقط خرید خارجی بیشتر میشه به ظاهر ما پیشرفت میکنیم چون لوازم بروز دنیا رو داریم ولی در باطن هیچ پیشرفتی نیست (حداقل داخل کشور و چیزی که به مصرف کننده ایرانی میرسه) چون صنایع ما سود رو در رقابت نکردن میبینن. حالا شما هرچقدر میخو اهید نظر بدید اما باز هم میگم تا طرز فکر نه فقط این دولت بلکه همه جناح ها  (چندین دولت رفت و امد و روال به همین گونه بوده و خواهد بود) همینه پیشرفتی نخواهد بود. که باز هم میرسیم به این موضوع که خصوصی هم بکنیم به افرادی میرسه که خصوصی نیستن. حرف برای گفتن زیاده ولی اگه ادامه بدم پستم پاک میشه پس همین قدر بسه. 

0

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
14 hours قبل , mahdimousavi گفت:

در تمام دنیا در طول قرنها و هزاره ها تنها دلیل پیشرفت رقابت بوده و هست چه عصر حجر که انسان برای زندگی با حیوان رقابت میکرد و سلاح سنگی ساخت چه حالا که کشور ها و شرکت ها با هم رقابت میکنن برای منافع و سود بیشتر مشکل کشور ما نه بودجه هست نه تحریم فقط انحصاری بودن همه چیز حتی اگر صنایع نظامی هم خصوصی بشن باز میرسن دست عده معدودی که میدونیم  و نتیجه باز هم همینه که هست. حتی اگه تحریم برداشته بشه باز تولید داخل پیشرفت نمیکنه فقط خرید خارجی بیشتر میشه به ظاهر ما پیشرفت میکنیم چون لوازم بروز دنیا رو داریم ولی در باطن هیچ پیشرفتی نیست (حداقل داخل کشور و چیزی که به مصرف کننده ایرانی میرسه) چون صنایع ما سود رو در رقابت نکردن میبینن. حالا شما هرچقدر میخو اهید نظر بدید اما باز هم میگم تا طرز فکر نه فقط این دولت بلکه همه جناح ها  (چندین دولت رفت و امد و روال به همین گونه بوده و خواهد بود) همینه پیشرفتی نخواهد بود. که باز هم میرسیم به این موضوع که خصوصی هم بکنیم به افرادی میرسه که خصوصی نیستن. حرف برای گفتن زیاده ولی اگه ادامه بدم پستم پاک میشه پس همین قدر بسه. 

در واقع مقصر همون جناح سیاسی نظامی هستش که با دخالت های بی موردش در امور اقتصادی و سیاسی و اجتماعی موجبات ایجاد شبکه فساد گسترده ای شده و تا موقعی که جلوش گرفته نشه وضعیت به همین منوال ادامه خواهد داشت

==========

سیاست فعلی در میلیتاری پرهیز از ورود به  بازیهای سیاسی جاری هست . این مساله را در ارسال نظرات و تحلیل ها مد نظر قرار دهید / MR9

0

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
22 hours قبل , Skyhawk گفت:


از جشمید آرین شناخت زیادی ندارم و نمیدونم که کارش چقدر درسته اما یک جمله جالب ازش نقل شده به این مضمون که در ایران قسم خوردند که فناوری خودرو و خودروسازی ایران چند دهه از سطح جهانی عقب تر بمونه!یعنی مثل شوروی!
من ندیدم که دلیلش رو ذکر کنه اما به نظر خودم صنعت خودروسازی  بیشتر در چشم قرار داره  و یکی از فاکتورهای سطح پیشرفت کشورها محسوب میشه و به دلیل حجم بالای رشته ها و صنایع مرتبط با این صنعت ظرفیت زیادی در خودروسازی وجود داره و میتونه منجر به صنعتی شدن یک کشور بشه!مثل آلمان,کره جنوبی,ژاپن و آمریکا که یکی از شاخصه های صنعتشون خودروسازیه!
جالبه که در جنگ جهانی دوم شرکت های خودروسازی آلمانی مانند فولکس واگن و اسکانیا و بنز در زمینه هواپیماسازی و موشک سازی هم فعالیت داشتند!

حالا وقتی شما هر روز با پراید(در حقیقت فورد فستیوا)سر و کار دارید و اون رو و محصولات قدیمی و فیس لیفت های فرانسوی رو با قیمت نسبتا بالایی(نسبت به تولیدات جهانی)خریداری میکنید, حق دارید که با دیده شک به همه چی نگاه کنید. این وضعیت در جامعه یاس و سرخوردگی ایجاد میکنه که به خودی خود سرعت پیشرفت کشور رو کاهش میده و کشور درجا میزنه!

حالا بگذریم از رباخواری که بانک ها به راه انداختن و با بهره زیاد وام ها تولید رو توجیه ناپذیر کردند!قطعا این کارها به صورت سازمان یافته انجام شدند!

این 50 میلیارد دلار رو چطوری محاسبه کردید؟از مقایسه پروژه های مشابه خارجی؟
توجه دارید که ساختار تحریم ها برقراره و پول نفت به صورت دلار در حجم بالا به کشور وارد نمیشه؟
بیشترین رقمی که با توافق هسته ای وارد شد فکر میکنم 1.7 میلیارد دلاری بود که اوباما با هواپیما به ایران فرستاد که تا مدتی تونست در کنار تغییر دولت (و اثر روانی که در جامعه داره)ثبات ارز رو حفظ کنه.
حتی عراقچی هم در برنامه جهان آرا نتونست این مسئله رو پنهان کنه و به صورت تلویحی قبولش کرد.
بنابراین چنین پولی وجود نداره و درآمد نفتی کشور ظاهرا بیشتر در خارج خرج و صرف واردات کالا(از شیر مرغ تا...)و مواد غذایی میشه!
هرچند دولت میتونه با دادن حواله و دریافت معادل ریالی از تجار درآمد کسب کنه اما اینکار به ضرر اقتصاده و میشه در هزینه کرد اون هم بهانه تراشی کرد.به هرحال این چیزی که شما ذکر کردید(بودجه ده ها میلیاردی قاهر)در ایران ممکن نیست!اونهم با وجود چندین پروژه پدافندی و هوایی و...

حتی پارسال بود که رئیس ستاد کل نیروهای مسلح گفتن که با گذشت نیمی از سال فقط 20 درصد بودجه دفاعی سال 95 پرداخت شده! لینک


نکته دیگری که در نظر نگرفتید تفاوت مدل صنایع دولتی با صنایع خصوصیه!
در بخش خصوصی شرکت تولید کننده مالک ایده و محصول صنعتی هست و اون رو به عنوان یک سرمایه گذاری محسوب میکنه و به تبع اون سود مشخصی هم در نظر میگیره که این سود در نهایت قیمت تمام شده محصول رو افزایش میده!
اما در مدل دولتی شخص خاصی مالک ایده و محصول صنعتی نیست و میشه نگاه سودآوری پروژه رو حذف کرد یا کاهش داد! خصوصا در شرایط ایران که تامین کننده دیگری وجود نداره و نیاز هم اساسی و فوریه. 

به صورت کلی بازدهی صنایع خصوصی به دلیل داشتن مالک خصوصی و انگیزه بالاتر, بیشتره اما این صنایع با دیدگاه ذکر شده به بودجه بالایی نیاز دارند(که در شرایط فعلی به نظر ناممکنه)و همچنین  برای ادامه حیات باید به بازار خارجی دسترسی داشته باشند و یا اینکه فعالیت و سودآوری اصلیشون از راه تولیدات غیر نظامی باشه.

البته بنده با نیازهایی که یک جنگنده ی نسل پنج براورده میکند, اشنایی ندارم  ولی قرار هست که جنگنده ی نسل پنج تولید کنیم و این هزینه بر میباشد. پنجاه میلیارد دلار حداقل تخمن بنده میباشد و با توجه به تجربیات چین روسیه اروپا امریکا 80 میلیارد دلار و  15± هم قابل ذکر میباشد.

به همین علت در ادامه نوشته بودم که تنها و تنها محل منطقی تامین این بودجه همان صندوق ارزی میباشد. پس بنابراین, ایا صرف چنین بودجه ایی از صندوق ارزی توجیه دارد یا خیر؟

البته حتی فکر این موضوع نیز خارج از تصورات میباشد.

 

البته بنده فکر میکنم در صورت تغییرات سازمانی میتوان بودجه ایی  بر روی ساخت جنگنده ی بومی نسل چهار و نیم تامین نمود. اشنایی با نووع ساختار کنونی وزارت دفاع ندارم.

با یکی از دوستانی که سالهای 80-90 میلادی خدمت میکرد حرف میزدیم. ان موقع رادارهای سوئد میتوانستند تمام پروازها را فراتر از منطقه ی مسکو هم رصد کنند. هرگاه هواپیمایی بر روی باند قرار میگرفت, به وسیله ی رادارها شناسایی میشد. فکر میکنم تا منطقه ی کوه های اورال کاملا قابلیت شناسایی راداری را داشتند و دارند

 

البته مهترین تصمیم گیرنده ها در این بازه استراتژیستهای تاپ کشوری میباشند. بالاتر از ستاد مشترک هر کشور.

به نظر بنده اصلا و ابدا احتیاجی به ساخت جنگنده ی نسل 5 نمیباشد حتی در صورت حضور دایمی نیروی هوایی کشور در سوریه. نیازهای اساسی تری همچون ماهواره های ارتباطی و حضور فعالانه تر در دریا و ساخت سیستم موشکی همرده با اس-500 که پانزده سال بعد عملیاتی شوند.

 

0

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
22 hours قبل , MR9 گفت:

این مورد دقیقاً چیزی هست که دوستان در وزارت دفاع باید پاسخ بدهند ( البته اگر تمایلی به پاسخگویی وجود داشته باشد )

(1) - مشکل ازاین جا شروع میشود ، کشورهایی که صنایع دفاعی آنها دولتی هست و تفاوت انها با کشورهایی که بطور کامل صنعت دفاعی آنها خصوصی هست ( که قطعا وقتی فناوریها دوگانه باشند ، بخش غیر نظامی هم منتفع خواهد شد )

(2) گرفتاری بخش دولتی همین هست ، چون بحث رانت و بودجه دولتی وجود دارد ، پروژه ها ، مخصوصاً در حوزه نظامی سالها به درازا کشیده میشود بدون  آنکه به نتیجه مشخصی برسد .نمونه آن هم رومانی در دوران حکومت نیکلای چائشسکو بود

(3) چرا به نظر بنده ممکن هست ، ولی تا زمانی که اراده پیشرفت نظامی در معنای اصلی خودش ، استفاده از نیروی خلاق داخلی در معنای حقیقی خودش ، کوتاه کردن دست عناصر مداخله گر در شرایط واقعی خودش و.... صورت نگیرد ، عملاً همین شیوه ادامه پیدا می کند .

(4) تا جایی که اطلاع دارم ما رسماً به 47 کشور  سلاح صادر می کنیم  ( اظهارات چند سال پیش جناب شمخانی و اظهارات وزیر محترم وقت دفاع  جناب دهقان  لینک ) در نتیجه رسمی یا غیر رسمی ، درست یا نادرست ، بازار برای فروش وجود دارد ، مخصوصاً برای کشورهایی که توانایی خرید سلاح های گرانقیمت را ندارند . حالا تنها گلوگاه موجود ، تصمیم گیری مراجع در وزارت دفاع یا سایرین برای بازکردن فضای تولد و رشد و نّمو شرکتهای غیردولتی هست . مساله ای که تا حال حاضر در برابر آن بشدت مقاومت شده  !!!!

 

به نظر بنده تنها تقلید کور از نوع سازمانهای دفاع غربی و شرقی باعث چنین مشکلی است.

در سازمانهای غربی، وزارت دفاع برای پر کردن شکاف بین انتخابهای موجود در بازار و نیازهای خود دست به ایجاد انستیتیوهای پژوهشی محدود اما با زمینه فعالیت بالاتر از شرکتهای خصوصی زدند.

در سازمانهای شرقی اصولا چنین گپی وجود ندارد, در واقع سطح انتظارات وزارت دفاع این کشورها اصولا با انتخابهای بازار تامین نمیشوند, چون وجود ندارند.

در سوئد وزرات دفاع نیازهای خود را به وسیله ی FMV یا همان "سازمان تامین وزارت دفاع" تامین میکند. در صورتی که نیازهای وزارت دفاع به وسیله ی FMV تامین نشود به طور نمونه تانکهای لئوپارد با شرائط درخواست شده از طرف وزارت دفاع تامین نشود, FOI یا سازمان تحقیقات وزارت دفاع که زیرمجموعه ی FMV میباشد, این نیازها را با بهینه کردن به صورت مناقصه کاری با شرکتهای فعال در حوضه ی دفاع تامین مینمایند. در اینجا FOI تنها نقش پژوهش و بررسی را دارد و بر روی اینکه در چه صورت لئوپارد نیازهای وزارت دفاع را تامین مینماید, تحقیق میکند, بعد از ان نتایج به دست امده را به شرکتهای فعال ارائه میکنند.

البته نکته ضروری میباشد که طبق قانون هیچ نیروی بیگانه نباید مستقل بودن عملکرد سلاح های وزارت دفاع را به چالش بکشد. به طور نمونه اگر تانک المانی خریداری میشود, تمام عملکرد تانک بومی سازی میشود. اگر هلیکوپتر خریداری میشود, باید برنامه نویسی ان بومی سازی شود که عملکرد تمام قطعات سخت افزاری هلیکوپتر را کنترل میکند. گرچه هزینه بر میباشد, اما باید عملکرد مستقلانه ی ان در هر شرائطی تضمین شود.

0

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
بر 21 اسفند 1396 در 15:04 , bmosavi گفت:

البته بنده با نیازهایی که یک جنگنده ی نسل پنج براورده میکند, اشنایی ندارم  ولی قرار هست که جنگنده ی نسل پنج تولید کنیم و این هزینه بر میباشد. پنجاه میلیارد دلار حداقل تخمن بنده میباشد و با توجه به تجربیات چین روسیه اروپا امریکا 80 میلیارد دلار و  15± هم قابل ذکر میباشد.

به همین علت در ادامه نوشته بودم که تنها و تنها محل منطقی تامین این بودجه همان صندوق ارزی میباشد. پس بنابراین, ایا صرف چنین بودجه ایی از صندوق ارزی توجیه دارد یا خیر؟

البته حتی فکر این موضوع نیز خارج از تصورات میباشد.

 

البته بنده فکر میکنم در صورت تغییرات سازمانی میتوان بودجه ایی  بر روی ساخت جنگنده ی بومی نسل چهار و نیم تامین نمود. اشنایی با نووع ساختار کنونی وزارت دفاع ندارم.

با یکی از دوستانی که سالهای 80-90 میلادی خدمت میکرد حرف میزدیم. ان موقع رادارهای سوئد میتوانستند تمام پروازها را فراتر از منطقه ی مسکو هم رصد کنند. هرگاه هواپیمایی بر روی باند قرار میگرفت, به وسیله ی رادارها شناسایی میشد. فکر میکنم تا منطقه ی کوه های اورال کاملا قابلیت شناسایی راداری را داشتند و دارند

 

البته مهترین تصمیم گیرنده ها در این بازه استراتژیستهای تاپ کشوری میباشند. بالاتر از ستاد مشترک هر کشور.

به نظر بنده اصلا و ابدا احتیاجی به ساخت جنگنده ی نسل 5 نمیباشد حتی در صورت حضور دایمی نیروی هوایی کشور در سوریه. نیازهای اساسی تری همچون ماهواره های ارتباطی و حضور فعالانه تر در دریا و ساخت سیستم موشکی همرده با اس-500 که پانزده سال بعد عملیاتی شوند.

 

بله احتمالش وجود داره که از صندوق ذخیره ارزی کمک گرفته بشه اما قطعا چنین ارقامی تخصیص داده نمیشه.

صندوق ذخیره ارزی(یا صندوق توسعه)اهداف مشخصی داره و به اینصورت خالیش نمیکنن و برداشت از صندوق هم نیازمند مجوز مقام رهبری هست.

 

اما در ایران  دولت درآمد ریالی بالایی داره و پس از هدفمند سازی یارانه ها و قانون مالیات بر ارزش افزوده, این درآمد بیشتر هم شده و میشه از چنین منابعی بودجه لازم رو تامین کرد که قانون بودجه سالهای گذشته چنین چیزی رو نشون نمیده!

واقعا خجالت آور هستش که با اینهمه منابع در  کشور و تهدیداتی که وجود داره, در زمینه توسعه و بازسازی توان دفاعی کوتاهی بشه!

 

جنگنده نسل پنجم مفهومی هست که از یک سری فاکتورها تشکیل شده و به نظر بنده مهمترینشون بحث استفاده از هوش مصنوعی و هماهنگ سازی سنسورهاست! خود پنهانکاری در مرتبه بعدی قرار داره!

در لزوم حرکت به سمت پنهانکارها میشه این دلیل رو ذکر کرد که پنهانکارها برای کوتاه کردن فاصله شناسایی و رهگیری توسط سیستم های دفاع هوایی(و نه رادارهای هشدار زودهنگام و ماورای افق)تولید شدند و از طرفی با استفاده از بدنه عریض حجم سوخت قابل حملشون افزایش پیدا کرده و به دلیل داشتن محفظه حمل سلاح داخلی نیروی درگ کمتری به جنگنده وارد میشه! بنابراین اگر روزی با غالب شدن رادارها و سنسورهای دیگر بر پنهانکاری, این تاکتیک اثرگذاریش رو از دست بده بازهم ساخت جنگنده هایی با فرم مشابه پنهانکارها توجیه خواهد داشت!

0

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

لطفا وارد سیستم شوید برای ارسال نظر

شما قادر خواهید بود بعد از ورود به سیستم این نظر را ترک نمایید



ورود به سیستم