امتیاز دادن به این موضوع:

Recommended Posts

در اینفوگرافیگی ، کمینه ارتفاع ، 10 متر ذکر شده که بنده به اشتباه 10 کیلومتر ذکر کردم 

 

 

 

بطور مشخص باید این قابلیت را داشته باشند و در صورت عدم وجود چنین قابلیتی ، این مساله باید در اولویت ایجاد قرار بگیرد . این مساله بطور مستقیم با وجود یک سامانه  کامل و غیر متمرکز C5ISR در ارتباط کامل هست . به اصطلاح ، این سامانه ها ( شامل هاوک ، سام-5 ، رپییر ، سام-6 ، تور ام-یک ، نمونه داخلی هاوک ، رعد ، صیاد  و... ) باید قابلیت " گفتگو" با هم را داشته باشند ( تبادل اطلاعات دریافتی و.... ) 

 

 

 

کاملاً - ویژگی اصلی سامانه های متحرک ، همین هست که نمی شود نقطه استقرار آن را (به مانند سامانه کُند ، قدیمی و ... سام-5) پیش بینی کرد 

 

اما این سامانه ، به اصطلاح ، اثر انگشت خاص خودش را دارد و با توجه به تجربه ارتش آمریکا در آزمایش نسخه های اولیه آن ( احتمالا"در میانه های دهه 90 )  ، می بایست فکر جدیدی برای استفاده صحیح از آن کرد 

 

 

سلام ممنونم

 

 

یک سئوال پیش میاد اینجا و اون اینکه خب بالاخره هر سامانه ای رادار خودش با مقدار توانایی خاص خودش رو داره . مطمئنا توانایی تفکیک کردن اشیا مختلف از چندین سانتیمتر  تا چند ده متر در رادار های اس 300 نهادینه شده بوسیله کارهای نرم افزاری و سخت افزاری . حالا چطور میخوایم شبکه ای یکدست داشته باشیم؟ به عبارت دیگر ممکن هست یک جنگنده پنهانکار در فضای تحت پوشش سامانه اس 200 باشه و  شناسایی نشه و در همون مکان اگر اس 300 باشه شناسایی بشه در نتیجه شاید شبکه وسیعی به جهت مقدار زمین تحت پوشش رو داشته باشیم اما اینکه کیفیت پوشش در همه جای اون یکسان باشه خودش بحث مهمی هست

 

 

نکته دوم اینکه ما در قسمت های غربی و شمال غربی کشور ارتفاعات پست و بلند زیادی رو داریم و نقاط کور راداری ما هم کم نیست با این اوصاف . آیا این عوارض جغرافیایی مشکل جدی برای عملکرد این سامانه ایجاد نمی کنن؟ یعنی اینکه درست هست که شعاع بر فرض 150 کیلومتری رو میتونه پوشش بده اما در این شعاع مسلما کوه ها و ارتفاعات زیادی موجود هستن . برای پوشش این نقاط در شعاع عملکرد اس 300  چه راهکار هایی هست؟

 

یک چیز مهم هم که میتونه توان ما رو در استفاده بهینه تر از این سامانه افزایش بده استفاده گسترده از ماکت های هوشمند (همراه با بروز دادن تشعشع و حرارت برای فریب رادار ها و ماهواره های جاسوسی دشمن)  هست در نقاط بسیار زیادی از کشور . عرض می کنم  "مهم" چون  قبلا که چنین سامانه ای رو در اختیار نداشتیم شاید نمی شد زیاد روی این قضیه مانور داد . اگر هم امکانش بود مسلما فایده ای جز بازدارندگی نمی داشت اما الان اگه این کار صورت بگیره جز بازدارندگی ای که عدم اطلاع صحیح اونا از محل پدافند های اس 300 ما داره مطمئنا تایم می خره برامون که اس 300 های واقعی شناسایی نشن و ما بتونیم راحت تر جنگنده مهاجم رو بدون اطلاع یافتن اونا از محل اصلی شلیک موشک های پدافندیمون مورد اصابت قرار بدیم . یعنی فریب ما جز ترسوندن حریف باعث ضربه زدن بهشم میشه

 

و نکته اخر هم اینکه ممنون میشم ارتفاع قابل عملیات کردن برای بمب افکن هایی مثل اسپریت ها و نایت هاوک ها هم ذکر بشه که بدونیم آیا بمباران در ارتفاع بالا می تونه به جهت مقابله با این سامانه صورت بگیره یا خیر

 

 

یا حق

  • Upvote 2

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

باورو گفتن اخر امسال تستاش شروع میشه مثل اینکه تست گرم با رادارای باور
مسلما نیاز ما با چهار یا پنج سامانه مرتفع نخواهد شد
 
با سلام - از نظرات شما بهره مند می شویم ، ولی دقت بفرمایید ، سامانه باور برای خودش تاپیک مجزا باید داشته باشد . این تاپیک صرفاً برای تحلیل دوستان در خصوص سامانه اس-300 هست . متشکرم  / MR9

ممنون البته یکی از دوستان نوشته بود اس ۳۰۰هم تحویل شد اما از باور خبری نشد که من در اون مورد نوشتم حالا یه سوال تکلیف iffچی میشه اگه قرار باشه شبکه یکپارچه داشته باشیم تلفیق سیستم خودمون با این سیستم چطور صورت میگیره
  • Upvote 2

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

سلام ممنونم

 

 

یک سئوال پیش میاد اینجا و اون اینکه خب بالاخره هر سامانه ای رادار خودش با مقدار توانایی خاص خودش رو داره . مطمئنا توانایی تفکیک کردن اشیا مختلف از چندین سانتیمتر  تا چند ده متر در رادار های اس 300 نهادینه شده بوسیله کارهای نرم افزاری و سخت افزاری . حالا چطور میخوایم شبکه ای یکدست داشته باشیم؟ به عبارت دیگر ممکن هست یک جنگنده پنهانکار در فضای تحت پوشش سامانه اس 200 باشه و  شناسایی نشه و در همون مکان اگر اس 300 باشه شناسایی بشه در نتیجه شاید شبکه وسیعی به جهت مقدار زمین تحت پوشش رو داشته باشیم اما اینکه کیفیت پوشش در همه جای اون یکسان باشه خودش بحث مهمی هست

 

با سلام 

 

تا انجایی که اطلاع دارم ، در اینجا ماهیت چینش سامانه های پدافند از موشکهای دوش پرتاب تا سامانه های توپخانه ای و موشکی مهم خواهد شد و اینکه بعنوان مثال، از این سیستم دفاع هوایی در کجا استفاده می شود . بعنوان مثال آیا برای دفاع از پایتخت هست یا مراکز مهم در جنوب ، مرکز ، شرق ، غرب و یا حتی شمال غربی .

 

از طرفی ، براساس روال ، سامانه های پدافند به گونه ای چینش می شوند که به اصطلاح همدیگر را پوشش دهند ( این بطور مستقیم با مبحث تجزیه و تحلیل یک سامانه دفاع هوایی که یک کتاب 400 صفحه ای هست مرتبط خواهد بود ) 

 

" اتفاقاً یک تصویر جالب در این زمینه در آرشیو خودم دارم که در صورت پیدا شدن ، در همین تاپیک ارائه می کنم ) 

 

 

نکته دوم اینکه ما در قسمت های غربی و شمال غربی کشور ارتفاعات پست و بلند زیادی رو داریم و نقاط کور راداری ما هم کم نیست با این اوصاف . آیا این عوارض جغرافیایی مشکل جدی برای عملکرد این سامانه ایجاد نمی کنن؟ یعنی اینکه درست هست که شعاع بر فرض 150 کیلومتری رو میتونه پوشش بده اما در این شعاع مسلما کوه ها و ارتفاعات زیادی موجود هستن . برای پوشش این نقاط در شعاع عملکرد اس 300  چه راهکار هایی هست؟

 

 

این جاست که وجود حداقل 10 فروند آواکس یا تعداد بیشتری از نمونه کوچکتر آن ( که البته بستگی به  توان رادار و مداومت پروازی پرنده دارد ) اهمیت پیدا می کند . این پاشنه آشیل ، قبل از انقلاب اسلامی شناسایی شد ، اما همچنان خلاء آن مشهود هست .

 

 

یک چیز مهم هم که میتونه توان ما رو در استفاده بهینه تر از این سامانه افزایش بده استفاده گسترده از ماکت های هوشمند (همراه با بروز دادن تشعشع و حرارت برای فریب رادار ها و ماهواره های جاسوسی دشمن)  هست در نقاط بسیار زیادی از کشور . عرض می کنم  "مهم" چون  قبلا که چنین سامانه ای رو در اختیار نداشتیم شاید نمی شد زیاد روی این قضیه مانور داد . اگر هم امکانش بود مسلما فایده ای جز بازدارندگی نمی داشت اما الان اگه این کار صورت بگیره جز بازدارندگی ای که عدم اطلاع صحیح اونا از محل پدافند های اس 300 ما داره مطمئنا تایم می خره برامون که اس 300 های واقعی شناسایی نشن و ما بتونیم راحت تر جنگنده مهاجم رو بدون اطلاع یافتن اونا از محل اصلی شلیک موشک های پدافندیمون مورد اصابت قرار بدیم . یعنی فریب ما جز ترسوندن حریف باعث ضربه زدن بهشم میشه

 

این فرموده شما ، بطور کامل در حوزه پدافند غیر عامل قرار می گیرد که باید جداگانه در مورد آن صحبت کرد 

 

 

و نکته اخر هم اینکه ممنون میشم ارتفاع قابل عملیات کردن برای بمب افکن هایی مثل اسپریت ها و نایت هاوک ها هم ذکر بشه که بدونیم آیا بمباران در ارتفاع بالا می تونه به جهت مقابله با این سامانه صورت بگیره یا خیر

 

این فرموده شما هم بایک نمودار قابل توجیه هست که باید آن راپیدا کنم  . 

  • Upvote 4

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

ممنونم از جناب MR9

 

 

---

 

 

یک چیزی بود که در این همه مدت زیاد می شنیدیم و اون این شایعه بود که روسیه در قبال هزینه هایی و امتیازاتی کد های این سامانه رو به رژیم اسرائیل فروخته و از این دست مسائل

 

اما چیزی که دوستانمون فراموش کردن این بود که کل کشور روسیه رو همین سامانه پوشش میده و روسیه کشوری نیست که با امنیت ملی خودش بازی کنه . مانند این هست که ما سامانه باور رو داشته باشیم و تمام کشور رو باهاش پوشش بدیم از اونور به خواطر چند میلیون دلار (یا حتی میلیارد دلار)  کد های این سامانه رو بطور غیر مستقیم در اختیار دشمنمون قرار بدیم  ( در این مورد بالاخره دادن کد ها به اسرائیل = دادن کد ها به آمریکا= دادن کد ها به ناتو)

 

حال از این نکته هم بگذریم که چنین کد هایی وجود خارجی دارن یا خیر ( یعنی کد هایی که با دونستن اونها بشه یک سامانه رو از مدار خارج کرد و در عین حال اون کد های خاص قابل تعویض نباشن) . چون بالاخره در تمام دنیا سلاح های مختلفی داریم که نمونه هائیش در دست دشمن هاشون قرار داره .  مثلا همین سامانه های سام (از مدل های اول تا اخر) به وفور در اختیار بلوک غرب هست اما این باعث نشده که هیچوقت این سامانه ها از سازمان رزم پدافند های هوایی کشور های مختلف کنار گذاشته بشن چون لزوما داشتن یک سامانه ویا حتی رمز گشائی از قسمت های مختلف اون مساوی نیست با بی مصرف شدنش چون بالاخره به همون تعداد هم روش هست برای ابدیت کردنش بطوری که فقط ظاهر سلاح شبیه مدل همسان خودش در کشور دشمنش باشه

 

 

یا حق

  • Upvote 3

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
در کتاب راکتها و موشکهای استراتژیک جهان نوشته سرهنگ یعقوب ارسلانی ، جلد ششم که مربوط به موشکهای سطح به هواست ، دقیقا ذکر شده که ایران دارنده سبیتم موشکی اس 300 میباشد . این کتاب بسیار پیشتر از شبکه المنار به این موضوع اشاره کرد و سال چاپ آن حدود سال 2000 میلادیه .
جالب توجه اینکه علاوه بر نویسنده که خود ارتشی بوده ، ناشر کتاب نیز عقیدتی سیاسی ارتش میباشد .
  • Upvote 9
  • Downvote 1

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

در کتاب راکتها و موشکهای استراتژیک جهان نوشته سرهنگ یعقوب ارسلانی ، جلد ششم که مربوط به موشکهای سطح به هواست ، دقیقا ذکر شده که ایران دارنده سبیتم موشکی اس 300 میباشد . این کتاب بسیار پیشتر از شبکه المنار به این موضوع اشاره کرد و سال چاپ آن حدود سال 2000 میلادیه .
جالب توجه اینکه علاوه بر نویسنده که خود ارتشی بوده ، ناشر کتاب نیز عقیدتی سیاسی ارتش میباشد .

به نوع سیستم اشاره نشده بود؟
  • Upvote 3
  • Downvote 1

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

به نوع سیستم اشاره نشده بود؟

 

در جلد ششم از مجموعه راکت و موشکهای استراتژیک ( موشکهای سطح به هوا ) ، صفحه 226 ، نوع سیستم را PMU-1 ذکر کرده  که علی الظاهر نسخه PMU-2 تحویل شده (طبق  شنیده ها ) 

 

منبع مورد استفاده هم نشریه جینز (2000-1967 )بوده ، اما به نظر می رسد  مبنای چنین اطلاعاتی ، ورود بخشی از اجزاء این سامانه نظیر رادارها ، باشد 

  • Upvote 11

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

مدلی که به ایران داره تحویل می شه چه مدلی هست؟

 

با توجه به تهدید جدید هوایی عربستان از نظر تئوری چقدر قابلیت مقابله با نیروی هوایی عربستان داره

  • Upvote 2

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

مجبورم کردید کتابی را بعد از 6 سال بیرون بیارم 
سال چاپ 1380 
 
thumb_IMG_1992.JPG
 
صفحه ای که نام ایران آمده است
thumb_IMG_1993.JPG


حالا ایران هیچی، سوریه هم نوشته بود! شگفتا، حیرتا،...
  • Upvote 2

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

حالا ایران هیچی، سوریه هم نوشته بود! شگفتا، حیرتا،...

 

ویکی گفته احتمالا سوریه دارد 

https://en.wikipedia.org/wiki/S-300_(missile)

 

ولی باتوجه به حضور اسرائیل و توانایی اسرائیل بعید است

  • Upvote 3

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

سلام

 

  : سامانه pmu2

 

توسعه فراتر S-300P در سال‌های 1995 تا 1997 زمینه را برای سیستم S-300PMU2 Favorit به عنوان رقیب مستقیم Antey S-300V و پاتریوت PAC-2/3 در زمینه دفاع ضد بالستیک فراهم کرد. Favorit از رادار ارتقا یافته 30N6E2، رادار 64N6E2، پست فرماندهی 54K6E2 و نیز رادار هشدار زودهنگام جدید 96L6E بهره می‌برد. علاوه بر موشک‌های موجود 48N6 یک نمونه جدید آن با برد افزوده 200 کیلومتر تحت عنوان 46N6E2 نیز به سیستم افزوده شد. ظاهرا سرعت آن نسبت به نسل قبل تغییری نداشت ولی سرجنگی آن برای مقابله با موشک‌های بالستیک بهبود یافت و 35 کیلوگرم سنگین‌تر شد.

 

 

 ما اگه این برد رو در نظر بگیریم به طور متوسط چنین محوطه ای رو پوشش میده: 

 

نقشه رو با مقیاس 1/2.500.000 در نظر گرفتم

 

map_-_Copy.png

 

منتقل شد / MR9

 

 

ممنونم ازتون

 

با توجه به مساحت ایران که ۱٬۶۴۸٬۰۰۰ کیلومتر مربع هستش و مساحت تحت پوشش هر سامانه اس 300 که عبارت هست از 125600 کیلومتر مربع وبا یک تقسیم ساده متوجه میشیم برای پوشش کل کشور 13.12 عدد سامانه نیاز هست ( به 14 گرد می کنیم)  البته چون شکل هندسی ای که این سامانه پوشش میده (دایره) و شکل نا منظم کشور ما همخوانی ندارند مجبور هستیم از تعداد سامانه های بیشتری استفاده کنیم که در خیلی جاها  همپوشانی دارند  .  اگه یک تقریب بزنیم میشه گفت حدود 18 سامانه می تونه نیاز ما رو بر آورده کنه یعنی 9 هنگ (هر هنگ2 گردان) سامانه اس 300 pmu2 .

 
 

 

یا حق

ویرایش شده در توسط Anonymous
  • Upvote 14

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

ویکی گفته احتمالا سوریه دارد
https://en.wikipedia.org/wiki/S-300_(missile)

ولی باتوجه به حضور اسرائیل و توانایی اسرائیل بعید است

روسها به اسرائیل در مورد معامله تسلیحاتی با اکراین هشدار دادن که به سوریه اس 300 می دن، این مسئله نشاندهنده ضعف سوریه در این مورد هست
=-------------------
دبکا مطالبی را در مورد اس 300 و توان تهاجمی اسراییل منتشر کرده، منتهی مطالبش در دسترس عموم نیست. ویرایش شده در توسط warjo
  • Upvote 2

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

ایجاد یک حساب کاربری و یا به سیستم وارد شوید برای ارسال نظر

کاربر محترم برای ارسال نظر نیاز به یک حساب کاربری دارید.

ایجاد یک حساب کاربری

ثبت نام برای یک حساب کاربری جدید در انجمن ها بسیار ساده است!

ثبت نام کاربر جدید

ورود به حساب کاربری

در حال حاضر می خواهید به حساب کاربری خود وارد شوید؟ برای ورود کلیک کنید

ورود به سیستم

  • مطالب مشابه

    • توسط NIX
      بسم الله الرحمن الرحیم
       
      گراد ، تگرگ روسی
       

       
       
       
      گراد یک سامانه پرتابگر چندگانه خودکششی 122 میلیمتری است که در اتحاد جماهیر شوروی طراحی و ساخته شده است ، این سامانه و راکت M-210F برای نخستین بار در سالهای آغازین دهه 1960 توسعه یافته و نخستین کاربرد رزمی آن در مارس 1969 در طول درگیری مرز چین و شوروی بود
      BM مخفف Boyevaya Mashina به معنی ماشین جنگی است و نام مستعار گراد Grad در روسی به معنی تگرگ می باشد
       
      سامانه موشک انداز BM 21  در سال 1963 در ارتش شوروی برای جایگزینی سامانه قدیمی BM 14  بکار گیری شد ، نقش پایه ای سامانه BM 21  برای پشتیبانی نیرو های زمینی با سرکوب فوری مواضع شلیک موشک های ضد تانک ، توپخانه ها ، خمپاره انداز ها ، از میان بردن نقاط مقاومت دشمن در منطقه نبرد بود
       
      نام مستعار روسی "تگرگ" نام مناسبی برای سامانه تسلیحاتی است که می تواند تا 40 راکت 122 میلی متری را در حدود 20 ثانیه در بردهای گوناگون پرتاب کند. گراد یک سامانه تتسلیحاتی دقیق نیست و برای رساندن مهمات خود به جای هدف نقطه ای ، برای یورش به یک منطقه طراحی شده است ، در برد 20 کیلومتری ، زمانی که 40 موشک پرتاب می شود، منطقه اصابت تا 600 متر در 600 متر گسترش می یابد (36 هکتار).
       

       
       
      از زمان معرفی سامانه BM 21 در دهه 60 این راکت انداز  های 122 میلیمتری در همه مناطق درگیری در سراسر حهان حاضر بوده اند . سادگی این سامانه بهمراه ارائه توان آتشباری عظیم از یک سکوی متحرک و نسبتا سبک منجر به پذیرش سریع و گسترده آن شده است..این سامانه تسلیحاتی به شکل گسترده ای کپی شده است و اکنون گونه های گسترده ای از نسخه ها و مشتقات آن را می توان در فهرست موجودی بیش از 50 نیروی مسلح در سراسر دنیا میتوان مشاهده کرد
       
      از آنجایی که BM-21 یک طراحی نسبتا قدیمی است که  اواخر دهه 1950 توسعه یافت ،بنابر این  برخی از این گونه‌های کپی شده ویژگی‌ های تسلیحات تازه تری را به آن افزوده اند ، مانند سیستم ‌های کنترل آتش پیشرفته و ویژگی‌های آیرودینامیکی پیشرفته‌تر برای خود موشک‌ها [در موارد پیشرفته تر موشک های هدایت شونده. م].
       
       
      پرتابگر اولیه یک شاسی کامیون Ural-375D 6×6 بود. در سال 1976، خودروی پرتابگر Ural-375D با کامیون جدیدتر و قدرتمندتر Ural-4320 6×6 جایگزین شد. هر BM-21 توسط یک کامیون 9k450  با 60 موشک اضافی پشتیبانی می شود. نصب شدن بر روی کامیون های 6×6 به BM-21 تحرک قابل توجهی می دهد که به ویژه پس از شلیک، زمانی که پرتابگرها باید به سرعت جابجا شده تا از آتش سامانه های ضد توپخانه ای دشمن در امان باشند. عملیات شلیک و جابجایی رفتار معمول در راکت انداز های چندگانه خودکششی است
       
       
      کامیون پشتیبان سامانه گراد
       
      راکت یا موشک
      راکت یا موشک به مهماتی گفته می شود که توسط یک موتور به حرکت در می آید. موتور موشک / راکت در ساده‌ ترین گونه از لوله‌ ای تشکیل شده است که در آن سوخت می‌ سوزد و در یک انتهای آن دهانه‌ ای دارد. گازهای خارج شده باعث ایجاد واکنشی برابر و مخالف در انتهای بسته لوله شده و پرتابه را به جلو می راند . رانش با هدایت گازهای به سرعت در حال انبساط از سوخت موشک در حال سوختن از طریق یک یا چند نازل (ونتوری/ ونچوری) ایجاد می شود.
       

       
      نمایش اثر ونتوری
       
       راکت های 122 میلی متری برای BM-21 دارای هفت ونتوری در پشت موتور موشک هستند. در حالی که موتورهای موشک می‌توانند حاوی سوخت مایع یا جامد باشند، سامانه های BM-21 موشک ‌هایی را با موتورهایی که فقط دارای سوخت جامد هستند شلیک می‌کنند. بر خلاف موشک ، یک راکت هدایت نشده مسیر خود را در هنگام پرواز تنظیم نمی کند تا به هدف اصابت کند. به این ترتیب، هنگامی که BM-21 یک راکت را شلیک میکند هیچ راهی برای تغییر مسیر آن وجود ندارد.
       
      راکت ها
      راکت ها به منظور دستیابی به پایداری آیرودینامیکی ، از باله یا چرخش محوری استفاده می کنند ، راکت های سامانه گراد ترکیب هر دو این روش ها را بکار می برد. روش اولیه برای ایجاد پایداری آیرودینامیکی از طریق استفاده از چهار بالک در بخش پشتی است . هنگامی که راکت پرتاب می شود، شروع به چرخش با سرعت نسبتا کندی می کند. باله‌های فنری که در بخش پشتی دور راکت پیچیده شده اند و با یک بند نازک در جای خود نگه داشته شده اند که هنگام پرتاب می‌سوزد. همانطور که قسمت پشتی موشک از لوله پرتاب خارج می شود، فنرها باله ها را باز کرده و راکت را در پرواز تثبیت می کنند.
       
       
      انواع راکت های سامانه گراد
       
      راکت 9M22
      کالیبر              122  میلیمتر
      وزن               64  کیلوگرم
      سرجنگی         18.4 کیلوگرم
      طول              2870 میلیمتر
      تعداد ترکش     1640 تکه
      برد                5 تا 20.4 کیلومتر
       
      راکت 9M22M
      کالیبر              122  میلیمتر
      وزن               46  کیلوگرم
      سرجنگی         18.4 کیلوگرم
      طول              1930 میلیمتر
      تعداد ترکش     1640 تکه
      برد                2 تا 10.8 کیلومتر
       
      راکت 9M22U
      کالیبر              122  میلیمتر
      وزن               66.6  کیلوگرم
      سرجنگی         18.4 کیلوگرم
      طول              2870 میلیمتر
      تعداد ترکش     1640 تکه
      برد                5 تا 20.1 کیلومتر
       
      راکت 9M28F
      کالیبر              122  میلیمتر
      وزن               56.5  کیلوگرم
      سرجنگی         21 کیلوگرم
      طول              2270 میلیمتر
      تعداد ترکش     1000  تکه
      برد                تا 15 کیلومتر
       
      راکت 9M53F
      کالیبر              122  میلیمتر
      وزن               70   کیلوگرم
      سرجنگی         26  کیلوگرم
      طول              3037 میلیمتر
      تعداد ترکش     2450  تکه
      برد                5 تا 20.5 کیلومتر
       
      راکت 9M521
      کالیبر              122  میلیمتر
      وزن               66  کیلوگرم
      سرجنگی         21 کیلوگرم
      طول              2840  میلیمتر
      تعداد ترکش     1000  تکه
      برد                تا 40  کیلومتر
       
      راکت 9M522
      کالیبر              122  میلیمتر
      وزن               70  کیلوگرم
      سرجنگی         25  کیلوگرم
      طول              3037 میلیمتر
      تعداد ترکش     1800  تکه
      برد                تا 37.5  کیلومتر
       
       
       
      گراد در نقش موشک
       
      با توجه به گستره کاربران راکت انداز های گراد شرکت های دفاعی در صدد بهبود عملکرد این سامانه بر آمده اند که شرکت ترکیه ای راکستان و همینطور صنایع دولتی رافائل دو شیوه گوناگون را برای افزایش دقت این سامانه به کار برده اند
       

       
      راکت (موشک) ساخت راکستان با سامانه هدایتی GPS / INS
       
      شرکت راکستان یک راکت هدایت شونده به سامانه هدایت ماهواره ای به همراه سامانه هدایت داخلی توسعه داده است که با استفاده از امواج ماهواره های جی پی اس دایره خطای برابر 30 متر (ادعایی)  دارد
       

       
      کیت Epik
       
      شرکت رافائل کیت EPIK را برای راکت های سامانه گراد توسعه داده است (Electro-Optical Precision Integration Kit)) که بر پایه هدایت داخلی  INS و پردازشگر تصویری کار میکند ، تصویر هدف که توسط سامانه های دیگر (هلیکوپتر / هواپیما / پهپاد / نیرو های پیاده) برداشت شده است روی سامانه هدایت داخلی بارگیری شده و در زمان پرواز پویشگر فعال دماغه راکت با مقایسه تصویر ذخیره شده اقدام به جانمایی و شیرجه بر روی هدف تعیین شده می نماید ، از آنجایی که EPIK با جی پی اس در ارتباط نیست امکان جم و اخلال بر روی آن نیز وجود ندارد. شرکت سازنده دقت اصابت کمتر از 3 متر را برای این کیت هدایتی اعلام کرده است
       
      با هدایت پذیر شدن راکت های سامانه گراد سامانه های Fire Finder امکان محاسبه الگوی پروازی پرتابه برای اجرای عملیات سرکوب را تا حد بسیار زیادی از دست خواهند داد
       
       
       
       
       

       
       
      سامانه راکت چند گانه خودکششی
       
      سازنده    اتحاد جماهیر شوروی
      سال ورود به خدمت   1963 میلادی
      تعداد خدمه    6 نفر
       
      گونه های سامانه گراد

       
      BM 21 V
      نسخه هوابرد با 12 تیوب بر روی کامیون گاز 66B 
       

       
      GRAD 1
      نسخه سبکتر سامانه گراد با 36 تیوب بر روی کامیون زیل 131
       

       
      9K132 Grad-P
      گراد پی لانچر تکی راکت 122 میلیمتری
       

       
        A-215 Grad-M
      نسخه دریایی سامانه گراد
       

       
      9K59 Prima
      پریما نسخه بهبود یافته گراد با 50 تیوب
       

       
      Grad-K
      نسخه تازه تر گراد بر روی کامیون کاماز 5350
       

       
      Tornado G
      راکت انداز بهبود یافته گراد بر روی کامیون اورال 4320
       
       
       
      پیوند 1
      پیوند 2
      پیوند 3
      پیوند 4
      پیوند 5
    • توسط MR9
      فکور90 ، در اصل ، یک پروژه داخلی نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران (IRIAF)  بشمار می رفت که تاریخ آغاز آن به اوایل دهه نخست قرن بیست و یکم ( 2000 میلادی ) برمی گردد . به اعتقاد برخی ، در آن زمان هیچ  موشک هوا به هوای عملیاتی AIM-54A فونیکس در فهرست موجودی نیرو وجود نداشت ، در نتیجه  متخصصان نیروی هوایی پیشنهاد دادند  تا قطعات و اجزاء فونیکس ها را با قطعات موشکهای تغییر یافته هاوک ( پروژه سجیل ) بهبود دهند و موشکهای موجود را بحالت عملیاتی بازگردانند .
      با کلید خوردن این پروژه ، به شکل همزمان نیروی هوایی یک قرارداد همکاری را با صنایع شهید بابایی وابسته به وزارت دفاع و پشتبانی نیرو های مسلح با هدف بازگرداندن چند تیر موشک فونیکس بحالت عملیاتی در یک بازه زمانی یکساله (2007-2006) به امضاء رساندند  و برای اطمینان از صحت کار ، چند کارشناس بازنشسته فنی نیروی هوایی ارتش نیز به این پروژه پیوسته و این ایده دنبال شد.
      براساس گزارشهای تایید نشده ، در اوایل کار ، موشکهای از رده خارج فونیکس با استفاده از جستجوگر موشک MIM-23B دوباره عملیاتی شدند . با این حال ، در سالهای بعد (2009-2008) ، زمانی که صنایع شهید بابایی ، یک نسخه بهبود یافته از موشک پدافند هوایی MIM-23B را با رادار و اویونیک جدید برای نیروی هوایی توسعه داد ، این ایده برای کارشناسان بوجود آمد که تمامی موشکهای فونیکس باقی مانده را با اویونیک جدید و رادار موشک شلمچه ، ( نسخه بهبود یافته MIM-23B) به حالت عملیاتی درآورند .
      این موشک با موفقیت کامل مابین سالهای 2009 تا 2010 آزمایش شد ، اما علی الظاهر  در خط تولید انبوه قرار نگرفت . نسخه جدید سجیل / شلمچه  با جستجوگر و اویونیک پیشرفته با شناسه سجیل هوابرد برای تجهیز تامکتهای نیروی هوایی ، فانتوم ومیراژهای اف-یک در حال توسعه است .
      پی نوشت : 
      این تحلیل ، صرفاً یک نظر بشمار می رود و نه تایید و نه رد می گردد . با این حال امیدواریم نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران ، بیش از پیش ، از قابلیتهای تدافعی ، تهاجمی برخوردار گردد . 
    • توسط worior
      به نام حق
       
      پیشگفتار
      این تاپیک جهت بررسی و طرح ایده های مختلف در زمینه تهاجم موشکی کروز و پاسخ پدافند بصورت ارزان و گسترده ایجاد گشته است.
      سایر سناریو ها نظیر حملات موشک های بالستیک، و یا بمب های دورایستا(گلاید، بدون موتور)، همچنین موشک های هایپرسونیک موضوع این تاپیک نیست.
       
      طرح حمله:
      در دسترس بودن سامانه های موشکی کروز در خدمت بسیاری از ارتشهای منطقه و استفاده گسترده از این سامانه ها در منطقه خاورمیانه، لزوم دارا بودن یک سامانه مقاومت پدافندی موثر را گوشزد میکند، اما چنین سامانه ای با چه وضعیتی روبروست و چگونه باید پاسخ بدهد؟
       


       
      فرض کنیم، در تهاجم یک روزه 8 ساعته، با هدف گشایش مسیر پدافند و بدست گرفتن آسمان ایران، ائتلاف مهاجم، اقدام به اجرای تهاجمی با مشخصات ذیل بنماید:
      - 4000 موشک کروز، در برد های مختلف، بدون خطا(فرض میشود، این تعداد موشکی هست که به هدف خواهد رسید)
      - اهداف عمقی و مرزی
      - شانس اصابت موشک های پدافندی در صورت رهگیری 75 درصد.
      مشاهده میکنید که با شلیک 4000 موشک پدافندی، تنها قادر به انهدام 3000 موشک کروز مهاجم خواهیم بود، و این به معنای اصابت دست کم 1000 موشک به هدف و مشغولیت 8 ساعته پدافند بر روی تعداد بسیار زیادی هدف خواهیم بود. با توجه به تصویر فوق این رقم حتی بیش از موشک هایی ست که در سال 2003 به عراق شلیک شده است. 
      آیا چنین حمله ای از نظر هزینه ای و لجستیک برای ائتلاف مهاجم دشوار خواهد بود؟
      - قیمت هر موشک تاماهاوک کلاس 4 که از آخرین و بیشترین حجم امکانات مسیریابی بهره میجوید، 1.87 میلیون دلار با نرخ شناور 2017 محاسبه شده است، بنابراین 4000 موشک حداکثر 8 میلیارد دلار هزینه خواهد داشت و این رقم حتی اگر به 10 یا 20 میلیارد دلار نیز برسد، با توجه بودجه نظامی کشورهایی مانند آمریکا و اعراب منطقه، همچنین تامین هزینه در چند سال مالی، رقمی دور از ذهن و دست نیافتنی نیست. هم اکنون نیز فقط دو کشور عربستان و امارات در حدود 1200 موشک کروز در اختیار دارند. اگر به دو کشور، سایرین چون ایالات متحده، فرانسه، انگلستان و ... اضافه شوند، مقدار 4000 موشک رقم کاملا دست یافتنی خواهد بود.
      - از نظر لجستیک نیز، با توجه به تعداد بسیار پایگاه های اجاره ای و تسخیری دشمن در منطقه، و گستردگی پهنه جغرافیایی مرزهای کشورمان، استقرار چنین موشک هایی فقط به ناوها محدود نمیشود، و تمامی پایگاه های زمینی میتوانند به عنوان محل پرتاب استفاده شوند، و میتوان این فرض را گرفت که طی سالهای اخیر این انبار سازی موشک های کروز صورت گرفته باشد و به زمان حمله موکول نگردیده است.
       
      هزینه مقابله؟
      - دفع موثر 4000 موشک بالستیک برای پدافند به تنهایی بسیار دشوار به نظر میرسد، و طبیعی ست که برای این منظور نمیتوان صرفا بر پدافند موشکی متکی بود. اگر خطای 0.75  برای پدافند را بپذیریم، به رقمی در حدود 5400 موشک پدافندی،مقدار بسیاری تجهیزات کشف و شناسایی و مقدار بالایی شانس نیاز است. فلذا عقلانه است که پایگاه ها و محل های شلیک دشمن پیش از اقدام یا در همان دقایق اولیه حمله شود (که این موضوع بحث این تاپیک نیست).
      - اخلال gps و حتی انهدام ماهواره های هدایت کننده نیز با توجه به تجهیزات مدرن ترکام و وجود عوارض طبیعی بسیار در ایران مزیتی در حدود بالابرد چند درصد خطا به سامانه های کروز وارد میکند. این میزان خطا را بدلیل عدم وجود اطلاعات کافی از کیفیت و دقت سامانه های مهاجم همچنین بروز پیشرفت های آینده باید فاکتور گرفت و به تنها به برخورد سخت پدافند متکی بود.
       
      با توجه به موارد فوق یک مجتمع پاسخ برای مقابله طراحی کنید، به نحوی که قادر باشد:
      - 100 درصد موج اول حمله که علیه پدافند و تجهیزات راداری ثابت است را از کار بی اندازد
      - 80 درصد کل موشک ها در موج های بعدی را منهدم کند
      - بعد از 8 ساعت تهاجم سنگین همزمان با انواع اخلال با دست خالی مواجه نشود.
      - اقدام سخت یا hard kill باشد.
      - این پاسخ در سامانه خلاصه شود. اقدامات غیر عامل نظیر استتار، تعدد و اخلال نادیده گرفته شود.
      - موج اول 800 موشک
      - موج دوم 1200 موشک
      - موج سوم 600 موشک
      - موج چهارم 1400 موشک
      - هر موج حمله 2 ساعت.
      - از همه مهمتر، سیستم بسیار ارزان و موثر باشد.
       

       
       
       
      دارایی کنونی پدافند موشکی ایران:

       
       
      با تشکر، از حضورتون در بحث
       
       
       
       
       
       
  • مرور توسط کاربر    0 کاربر

    هیچ کاربر عضوی،در حال مشاهده این صفحه نیست.