kingraptor

هواپیمای ضد زیردریایی P-3 Orion (کابوس هولناک زیردریایی ها)

Recommended Posts

زیردریایی های اتمی و حتی دیزلی از توانایی های مرگباری برخوردارند و در صورت میل به قدرت نمایی، مهار آتش آنها بسیار مشکل است. این جنگ افزارها در طول جنگ جهانی دوم، به دلیل پنهان بودن از دید دشمن، نیروی دریایی انگلیس رابه زانو در آورده بودند. در ژاپن و شمال افریقا نیروهای آلمان نازی با در اختیار داشتن این سلاح ها سلطه خویش را بر دریاها اعمال می کردند.


--------------------------------------------------------------------------------
تصویر

هواپیمای ضد زیردریایی P-3 اوریون


--------------------------------------------------------------------------------

شوروی با در اختیار داشتن زیر دریایی های اتمی قادر بود در صورت بروز جنگ، ارتباط اروپای غربی را با آمریکا قطع کند. در جنگ فالکلند پس از انهدام رزم ناو بل گرانوی آرژانتين توسط اژدر یک زیر دریایی انگلیسی، کشتی های جنگی آرژانتين دیگر تا پایان جنگ نقش مهمی را ایفا نکردند. به منظور مقابله با این جنگ افزارها در صحنه جنگهای گذشته و آینده تدابیری اندیشده شده است. پی-3 اوریون از جمله سلاحهایی است که می تواند تا حدود زیادی در مقابل زیردریایی ها، هر قدر هم که پیشرفته باشند عرض اندام کند. هواپیما چند منظوره پی-3 بیش از 30 سال است که به طور پیوسته توليد می شود و تا کنون بیش از 700 فروند آن به خدمت ارتشها، آتش نشانی ها، نیروهای حافظ صلح سازمان ملل و هواشناسی های کشورهای مختلف در آمده اند. از این لحاظ اوریون خود را تا مدت زیادی بی رقیب می دانست. طراحی اولیه بدنه و نحوه اتصال موتورها به هواپیما تا امروز تقریباً بدون هیچ تغییر عمده ای حفظ شده است. همین عدم نیاز به تغییرات گواهی بر بی نقص بودن طراحی اوریون است. اما تجهیزات الکترونیکی این هواپیما همواره در حال تغییر و تکامل بوده اند. از این رو سازنده پی-3 در به کار گیری آنها به درخواست و سلیقه مشتری عمل می کند. انواع پیشرفته تجهیزات، این هواپیما را به سلاحی خطرناک در مقابل زیردریایی ها تبدیل می کند. اوریون با چهار موتور توربو پراپ از نوع T56-A-10 کمی شبیه هرکولس محصول دیگر لاکهید است. با توجه به سابقه طولانی لاکهید در به کار گیری این نوع موتورها می توان به این نکته پی برد که این شرکت به خوبی با مشکلات این موتورها که سایرین را متواری کرده، کنار آمده است. پس از روی کار آمدن موتورهای توربوجت شرکهای هوایی سریعا به استفاده گسترده از آنها روی آوردند ولی لاکهید و نیروی دریایی ایالات متحده به علت ويژگيهای منحصر به فرد این موتورها همچنان در طیف گسترده ایی آنها را به کار می برند. خوشبختانه شرکت توربین الکترا بزودی توانست معایب عمده این موتورها را رفع کند و تا به امروز تامین کننده موتورهای پی-3 باقی مانده است. طراحی اوریون به حدود 40 سال پیش و سال 1957 باز می گردد. نخستین پرواز این هواپیما در 19 آگوست سال 1958 انجام شد پس از چند پرواز آزمایشی، تغییراتی صورت گرفت که عمده ترین آنها کوتاه شدن بدنه به میزان 2/13 متر بود. سپس این هواپیما به تجهیزات متداول آن روزها مجهز شد و به عنوان گشت دریایی، خدمت خود را رسما در نیروی دریایی آمریکا آغاز کرد. در آن زمان تغییرات دیگری برای فروندهای بعدی در نظر گرفته شد. در سال 1962 چند تغییر دیگر به منظور کارآمدتر کردن این سلاح اعمال شده و پی-3 اوریون که پس از گذشت سالها هنوز هم در خدمت ناسا است، متولد شد. نخستین سفارش قطعی برای خرید 7 فروند از این هواپیما مربوط به سال 1960 می باشد. نیروی دریایی آمریکا متقاضی خرید 7 فروند وای پی-3وی-1 با موتور آلیسون-توربین الکترا شد که می توانست انواع بمب های عمق روی معمولی و هسته ای، اژدرهای ضد زیر دریایی و مین و راکت را حمل کند.


--------------------------------------------------------------------------------
تصویر

کابین نسبتاً پیچیده هواپیمای P-3 اوریون


--------------------------------------------------------------------------------

ظرفیت سوخت این 7 فروند اولیه از 20631 لیتر در اولین سفارش تا 34826 لیتر در آخرین متفاوت بود، اما همگی 4 مخزن در بالها، هر بال 2 مخزن جداگانه، و یک مخزن بزرگ در امتداد بدنه داشتند که این الگو تاکنون حفظ شده است. استفاده همزمان از دو رادار جداگانه در جلو و عقب هواپیما و ترکیب هر دو رادار برای ارایه تصویری 360 درجه ایی، پی-3 را به مجهزترین سلاح ضد زیر دریایی آن روز تبدیل کرد، اگرچه این طرح به زودی لو رفت و شرکتهای دیگر نیز به استفاده از آن روی آوردند. نخستین پرواز این سفارش هفتگانه در 15 آوریل 1961 انجام شد و تا آوریل سال بعد در مجموع 2521 ساعت در 585 سورتی پرواز با این هواپیماها به صورت آزمایشی و آموزشی انجام شد. بلافاصله پس از ورود این هواپیما به خدمت از آنها در جنگ علیه کوبا استفاده شد. در جنگ ویتنام نیز آمریکاییها از این هواپیما به میزان زیادی استفاده کردند. ماموریت اصلی این هواپیما در آن زمان پوشش راداری شبانه بر فراز خلیج تونکین بود گشتهای متداول روزانه و حمایت از کشتیهای لجستیکی در برابر هجوم احتمالی زیردریاییهای شوروی نیز از ماموریتهای بود که این هواپیما بر عهده داشت. نکته جالب توجه این است که این هواپیماها از پایگاهای داخل خاک فیلیپین به پرواز در می آمدند. از آن هنگام پی-3 به طور منظم در عملیات مشابه برون مرزی مورد استفاده نیروی دریایی آمریکا قرار گرفته و می گیرد و همواره به عنوان کشت ضد زیر دریایی، مین گذار دریایی، راهنمای زیر دریایی های خودی و هدف قرار دهنده اهداف دور به کار گرفته شده است.


--------------------------------------------------------------------------------
تصویر

هواپیمای P-3 اوریون در حال پرواز در معیت یک ناوچه آمریکایی

--------------------------------------------------------------------------------

این هواپیماها گاهی برای ایجاد تغییرات آب و هوا و باران زا کردن ابرهای منطقه ای به کار گرفته می شوند. برای این کار پودر یدید نقره را در مقیاسهای زیاد توسط تجهیزات خاصی که در این هواپیما تعبیه شده است در میان ابرها می پاشند. قابلیت شرکت در عملیات جستجو و نجات، عکس برداری و نقشه برداری هوایی و حتی توانایی انجام ماموریتهای ترابری، اوریون را به هواپیمایی چند منظوره بدل نموده است. هم اکنون این هواپیماها در بیش از 30 پایگاه برون مرزی و درون مرزی آمریکا نشست و برخاست می کنند و حتی بارها توسط نیروهای چند ملیتی در مانورهای مشترک به کار گرفته شده اند. آمریکا تنها استفاده کننده از این هواپیماها نیست. اکثر کشورهایی که مرزهای آبی دارند از پی-3 به خوبی استقبال کردند و به میزان رفع نیاز دفاعی از این هواپیما خریده اند. نیوزلند اولین مشتری اوریون با سفارش 5 فروند پی-3 بی مجهز به مولد امواج صوتی کوتاه بود. کانادا 18 فروند و ژاپن که سرانجام در سال 1978 تصمیم به جایگزین کردن این هواپیما به جای نپتون گرفت مشتریان بعدی بودند.

--------------------------------------------------------------------------------
تصویر
هواپیمای P-3 اوریون در حال برخاست


--------------------------------------------------------------------------------

ژاپن خط تولید این هواپیما را خریداری کرده و تا کنون بیش از 100 فروند از آن را تولید کرده است. پرتقال اسپانیا و تایلند خریداران دست دوم این هواپیما هستند. هلند، نروژ، ایران و پاکستان نیز هر کدام چند فروند پی-3 در اختیار دارند. انواع مختلف پی-3 اگر چه با قرار گرفتن حروف بزرگ و کوچک و شماره های متفاوت دسته بندی می شوند ولی عمدتاً تفاوت چشمگیری میان مدلهای مختلف مجود ندارد و می توان با تغییرات پیش بینی شده از سوی کارخانه سازنده هر نوع تغییر کاربردی را در انواع آن ایجاد کرد. پی-3 با حوصله ای که در خور هواپیمای توربو پراپ است، وجب به وجب منطقه را بازرسی و شناسایی و به محظ اطلاع از موقعیت زیردریایی مهاجم اقدام به شکار آن می کند. در طول عملکرد سی وچند ساله این سلاح موارد منفی از لحاظ فنی در مورد آن به چشم نمی خورد و همواره در انجام ماموریتهای محوله موفق بوده است. همین امر سبب شده است تا پرسنل زیر دریایی ها از هواپیمای پی-3 اوریون به عنوان کابوسی هولناک یاد کنند.

-----------------------------------------------------------------------------

تصویر

------------------------------------------------------------------------------

منبع: Air.blogfa.com

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
تصویر

بدنبال گسترش روز افزون زیر دریایی در سالهای بعد از جنگ جهانی و لوزوم ساخت یک هواپیمای اختصاصی برای شناسایی و حمله به زیر دریایی ها بیش از پیش احساس میشد(بخصوص که در این بخش روسها بسیار جلوتر بودند و این در اوج جنگ سرد بود) این اندیشه نیروی دریایی آمریکا را بر آنداشت تا برا جایگزینی هواپیماهای P-2V مناقصه ای را برای این منظور ارائه کند در این مناقصه شرکت لاکهید با طرح خود گوی رقابت را از رقیبا ربود لاکهید مارتین طرحی را تحت عنوان P-3 که بر اساس طرح L-188 الکترا که یک طرح مسافری بودطراحی گردیده بود اما این دو طرح با این وجود که بسیار شبیه هم از کار در آمدند اما تفاوت های امده ای داشتند از جمله قابلیت حمل جنگ افزار در زیر بالها و همچنین بالهای رو به جلو(قسمت پشتی بالها بسمت جلو مایل است دلیلش هم بخاطر انعطاف پذیری بهتر در سرعت های پایین است) قابلیت برخاست از باندهای کوتاه و نگهداری آسان حال شاید برای برخی دوستان این سوال پیش آید چرا از یک هواپیمای جت استفاده نشد دلیلش این است چون این هواپیما باید با سرعت کم برای شناسایی اهداف دریایی پرواز کنند بهترین گذینه هواپیماهای توربوجت است اولین مدلها تحت عنوان A و B در سالهای 60 و 61 در تعداد بالا تولید گردیدند این هواپیما کارایی خوبی از خود نشان داد و بزودی بسیار محبوب شد مدل سی که در سال 68 اولین پرواز خود را انجام داد به یکی از محبوب ترین مدلها مبدل شد بگونه ای که بجای ساخت مدل های جدید گونه های مختلف همین مدل طراحی و آپدیت شد

اولین گونه Update I در سال 1975 پرواز کرد این در این مدل دارای یک میکرو پروسسور جدید با یک ایونیک مدرن تر بو همچنین نرم افزار های آن نیز از نو طراحی شد

تصویر

Update II مدل در سال 1977 وارد خدمت شد در این مدل مجهز به سیستم مادون قرمز اخطار دهند و یک سیتم استراغ سمع با 28 کانال مغناتیسی ضبط صدا و اخلاگر الکتریکیو همچنین موشکهای هارپون

مدل Update III در 1981 کامل شد و در 1982 وارد خدمت شد در این مدل دستگاه های صدا سنج (کانالهای سنجش صدا) بصورت دوبرابر نصب شد(برنامه ای تحت عنوان CHEX) در این مدل بیشتر بروی دستگاه های سنجش کانالهای صدا و استراق سمع کار شد و تا سال 88 در حال گذشتن از آزمایشات گوناگون بود این مدل قادر بود تا 11 نفر را با خود حمل کنند(5 افسر خدمه و 6 کاربر سیستم)

بعدها سیستم پردازش پیشرفته داده و شنود و همچنین دیتا لینک ,آنتنهای جدید یک سیستم پشتیبانی الکتریکی ESM مولد سنجش صدا و یک سیستم پردازش دیتای جدید از نوع CP-2044و سیستم کنترلی جدید هم بعد ها اضافه گردید

از دیگر تغییراتی که بعدها روی این مدل انجام شد

اضافه شدن موشک اسلم(Stand-Off Land Attack Missile ) که موجب افزایش برد درگیری و توانایی حمله ی افقی به اهداف را به آن میداد

سیستم کنترل تطبیقی انتنها از نوع AN/ALQ-158 که بر روی VHF فعال است و کاربرد آن برای شناسایی صوتی علائم زیر دریایی و سیگنالها دریافتی ست(قابلیت ردگیری فرکانسهای رادیویی را نیز داراست)

سیستم پیشرفته ی گیرنده ی علائم و فرکانسها(گیرنده دریایی) از نوع AN/ARR-78 مجهز به ۲۰ ماژول گیرنده با قابلیت شناساییی و پارازیت رادیویی بیش از ۹۹ کانال در هر ماژول

سیستم شناسایی و پروسس سیگنال از نوع AN/UYS-1 که کاربرد آن در شنود رادیویی و شناسایی سیگنال ها و انتقال و تقویت صدا از طریق تصحیح دامنه فاز

سیستم تدابیر متقابل AN/ALQ-78A با یک ECP اصلاح شده و امکان تعمیر و نگهداری آسان و کاراییی بالاتر

سیستم رادیویی موج بلند(طول موج بالا) از نوع AN/ARC-187 با قابلیت ارتباط ماهواره ای

سیستم داده دیجیتالی کامپیوتر از نوع CP-2044 با توانایی بایگانی و عملیاتی بالا و یک میکرو پروسسور جدید(سه پروسسور Motorola 68030) و امکان نصب پردازشگر جانبی و باس دوبرابر و با امکان عیب یابی خودکار

سیستم مکان نمای جهانی (GPS) از نوع AN/ARN-151 با دقت ناوبری و اطلاعاتی فوق العاده بالا با ۵ کانال ضبط داده (پردازش داده) بدون توقف و امکان آنالیز و نمایش چهار ماهواره بطور همزمان

سیستم پشتیبانی الکتریکی(ESM) از نوع AN/ALR-66A/B با قابلیت نظارت بر رادار ها و کنترل راداری(پالس کترل) و اخطار دهنده ی رادار با برد زیاد(امکان کنترل و نظارت بر رادار کشتی ها و هواپیما ها را به آن میبخشد)
تصویر

Update III AIP مدل بعدي یا به بیان دیگر(Anti-Surface Warfare Improvement Program ) این مدل در واقع نوع بهینه شده ی آپگرید سوم است با این تفاوت که در اصل برایمقابله با اهداف سطحی کامل شد در جنگ یوگوسلاوی برای اولین بار علیه اهداف زمینی بکار گرفته شد و موفق هم نشان داد این مدل امکان استفاده از موشک های ماوریک(AGM-65) را نیز دارد اما سیستم ها:

سیستم هدایت تلوزیونی ماوریک مسلح به کلاهک های ضد زره با قابلیت حمل دو فروند ماوریک در هر پرواز در دومد ضد تانک و ضد کشتی(ضمنا یک سیستم پشتیبانی شلیک کن فراموش کن نیز دارد)

سیستم اخطار دهنده ی فرو سرخ(IRDS) از نوع AN/AAS-36A با قابلیت اسکن غیر عامل وابسته به طول موج های رادیویی ناشی از هواپیماها

سیستم سنسور های الکترو نوری(EOSS) از نوع AN/AVX-1 با قابلیت تثبیت الکترونیکی سیستم ها با قابلیت بررسی و شناسایی ماموریت ها

رادار AN/APS-137B با توانایی ماموریتی بالا و قابلیت شناسایی اهداف کوچک و شناسایی اهداف سطحی با برد زیاد و قابلیت ناوبری بالا با اکان فعالیت در همه ی شرایط آب و هوا ای رادار میتواند برای کاهش بار مسئولیتی خلبان اهداف را بطور خودکار شناسایی کرده و آنها را بر اساس نوع و اولویت دسته بندی نماید و وضعیت لحظه به لحظه ی همه را یکجا نمایش دهد (یک پریسکوپ جانبی هم دارد)

سیستم آنالیز پالس EP-2060 که بهمراه سیستم جانبی AN/ALR-66C کار میکند که کار برد آن در یافت پردازش کردن و دسته بندی سیگنالهای الکترو مغناتیس ناشی از کشتی ها هواپیماها و وسایل نقلیه است

نمایشگرهای رنگی چند منظوره با رزولوشن(۱۰۲۴*۱۲۸۰) و قابلیت ۳۰۰ درصد رفرش

ترمینال تاکتیکی ماموریتی پیشرفته (MATT) از نوع OZ-72 وضیفه ی این سیستم آماده کردن و منظم کردن تجهیزات بر اساس تاکتیک و ماهیت ماموریت دریافت شده است

سیستم کوچک شده ی درخواست نیرو با دسترسی محدود AN/USC-42 با قابلیت بازیابی و ارسال بی خطر صدا و اطلاعات بدون امکان کشف(یعنی خدمه میتوانند در مواقع اضطراری درخواست کمک خود را با اتمینان از عدم کشف و پارازیت ارسال کنند)

سیستم اخطار موشک AN/AAR-47 با قابلیت اخطار شلیک و قفل موشک های زمین به هوا و هوابه هوا هماهنگ شده با سیستم تدابیر متقابل

سیستم تدابیر متقابل و دفاعی AN/ALE-47 برای استفاده از فلر و چف و پارازیت های رادیویی

بطور کلی از P-3 برای تهیه تاکتیک های عملیاتی و نظارت ومراقبت هوابرد و هشدار دهنده و همچنین مامورت جانبی ضد سطحی و ضد زیر دریایی استفاده می شود

بدلیل نیاز های روز افزون شناسایی و ردگیری دریایی و ضد زیر دریایی و همچنین پشتیبانی زمینی بشکل مداوم این هواپیما در حال آپگرید شدن مداوم است همانطور که گفته شد در جنگ یوگوسلاوی علیه اهداف زمینی و دریایی بکار گرفته شد و بسیار موفق نشان داد در جنگ عراق هم شرکت کرد اما بدلیل ضعف ارتش عراق چندان طعمه ای بدست نیاورد

پیش از آن یک مدل EP-3E که اقدام به ردگیری و شنود مکالمات نیروی دریایی چین کرده بود توسط دو F-8 که منجر به برخورد یکی از جنگنده ها و مرگ خلبان آن شد ولی هواپیما تقریبا سالم بدست چینی ها افتاد باوجودی که خدمه ی آن تاجایی که توانستند سیستم های محرمانه را نابود کردند باز هم مقداری اطلاعات ارزشمند نسیب چینی ها شد(البته هواپیما بعدا توسط یک رسلان AN-128) به آمریکایی ها تحویل شد

از نظر سلاح بجز موارد یاد شده اوریون میتواند انواع راکت انداز ها را باخود حمل کن همچنین برای حمله به کشتی ها و زیر دریایی ها بجز موشک هارپون و اسلم(و در برخی ماوریک) از اژدر های MK 46/50 نیز سود میبردو همچنین بمب های عمقی MK 54/57/101 و مین های دریایی MK 25/36/39/55/56 با قدرت انفجار از ۱۰۰۰ تا ۲۰۰۰ lb

اوریون بطور نرمال از ۴ موتور توربوپراپ T56-14 با رانش 14,644 kW نیرو میگیرد که به آن بیشینه سرعت 760 کیلومتر بر ساعت را میبخشد

کشور های کاربر:

US NavyوAustraliaوCanadaوChileوIranوJapanوNetherlandsوNew ZealandوNorwayوPakistanوPortugalوSouth KoreaوSpain

به تازگی هند نیز تعدادی دریافت نموده است

جالب است بدانید با وجودی که اوریون در جنگهای زیادی شرکت نکرده و بیش از ۴۰ سال عمر دارد تا کنون بیش از ۶۹۴ فروند از آن تولید شده و ۵۸ درصد هواپیماهای گشت دریایی از نوع اوریون هستند

البته ۱۰۷ فروند هم توسط صنایع کاوازاکی در ژاپن تولید گردید

ابعاد: طول 35.61 و ارتفاع 10.27 m

تصویر

سایرمدلها:

در اینجا فقط مدلهایی که مهمتر بودند را معرفی می کنم چون اوریون تنوع مدلی بالایی دارد

P-3C Update IV این مدل درواقع آپدیت برای تمام مدل های Update II

EP-3C این مدل توسط صنایع کاوازاکی برای نیروی دریایی ژاپن ساخته شد

NP-3CوRP-3C مدل هایی بود که بعنوان آزمایشگاه پرنده و تحقیقاتی برای منظورهای علمی و نظامی کامل شد

UP-3C مدل باری

RP-3D و WP-3D این مدل ها برای منظور های هواشناسی و مطالعه بر روی اتموسفر و جغرافیا کامل شد

EP-3E موسوم به اریز این مدل به آنتنهای خارجی بزرگ در زیر دماغه مجهز بود و برای شناسایی مین ها وکشتی های دشمن و شنود مکالمات تکمیل شد(قابلیت حمل ۷ افسر و ۱۷ خدمه درجه دار ) کلا ۱۲ نمونه ساخته شد

P-3F این مدل به سفارش ایران و تنها برای ایران ساخته شد در دهه ی ۷۰ کلا ۶ فروند از این نمونه ساخته شد

P-3G این نمونه در واقع بستر طراحی P-7 بود که قرار بود جایگزین اوریون گردد که بعدا کنسل شد

P-3K این مدل برای نیوزیلند از روی مدل B طراحی و ساخته شد کلا ۵ فروند ساخته شد

P-3N این نمونه برای نوروژ از روی مدل B ساخته شد کلا ۲ فروند ساخته گردید

P-3P این مدل برای پرتقال سخته شد ولی بعد ها ۶ فروند از آن به استرالیا فروخته شد

P-3W این مدل بسفارش استرالیا از روی نمونه ی C-II ساخته گرید کلا ۲۰ فروند

CP-140 موسوم به ارورا که به سفارش کانادا تکمیل گردید کلا ۱۸ فروند ساخته شد

اوریون در خدمت نیروی دریایی ایران


تصویر

F مدل اوریون در خدمت نیروی دریایی ایران نیز هست ایران پیش از انقلاب ۳ فروند اوریون تحویل گرفت و ۶ فروند هم سفارش داده بود مدل های ایرانی که اختصاصا هم برای ایران طراحی شده بود از توانایی حمل موشک های ضد کشتی هارپون و سوختگیری هوایی برخوردارند از سیستم های آنها چندان اطلاعی در دست نیست اما باید قدیمی بودن و بهینه نشدن آنها را نیز به این موارد اضافه کرد خبری از استفاده از آنها در طول جنگ نیز وجود ندارد

------------------------------------------------------
Airnaval.blogfa.com

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
[align=center]تصویر[/align]

بي شك يكي از هولناك ترين ابزارهاي جنگي، زيردريايي ها هستند. آنها مي توانند به دور از چشم دشمن و حتي رادارهاي پيشرفته مخفيانه خود را به نقاط حساس و استراتژيك دريايي برسانند و حتي با وجود موشك هاي بالستيكي كه از آنها شليك مي شوند، هر نقطه اي از كشور مقابل را هدف قرار دهند.

زيردريايي ها انواع مختلفي دارند و هركدام براي انجام مأموريت هاي خاصي ساخته شده اند. زيردريايي هاي اتمي و حتي ديزلي از توانايي هاي مرگباري برخوردارند و در صورت ميل به قدرت نمايي، مهار آتش آنها بسيار مشكل است. در دوران جنگ جهاني دوم نيروهاي آلمان نازي استفاده هاي بسياري از زيردريايي ها كرد به گونه اي كه نيروي دريايي انگليس در مقابل آنها فلج شده بود و حتي نمي توانست با آنها مقابله كند زيرا زيردريايي ها به صورت كاملاً مخفيانه از ديد انگليسي ها، ناوها و اسكله هاي آنها را مورد هدف قرار مي دادند.

پس از جنگ جهاني دوم كشورهاي ابرقدرت نظامي به فكر وسيله اي براي مقابله با اين اشباح دريايي افتادند به ويژه ايالات متحده آمريكا از پيشگامان مقابله با زيردريايي ها بود زيرا مي دانست كشور روسيه (اتحاد جماهير شوروي سابق) با در اختيار داشتن زيردريايي هاي اتمي مي تواند در صورت بروز جنگ، ارتباط اروپاي غربي را با آمريكا قطع كند.

وزارت دفاع آمريكا حدود ۴۰ سال پيش با انعقاد قراردادي با شركت مجرب لاكهيد درخواست ساخت هواپيماي چندمنظوره براي مقابله با زيردريايي را داشت. شركت لاكهيد مارتين نيز هواپيمايي را با نام p-3 ملقب به اوريون طراحي كرد كه بسيار شبيه به هواپيماي C-130 يا هركولس است.

اولين پرواز اوريون در ۱۹ آگوست سال ۱۹۵۸ انجام شد و پس از چندين تست پروازي مهندسان طراح تغييراتي در سازه و موتور آن دادند. به عنوان مثال بدنه به ميزان ۲/۱۳ متر كوتاه تر شد. تمام نيروي اوريون را چهار موتور توربو پراپ از نوعT56-A-10 فراهم مي كند. نكته جالب اين است كه پس از روي كار آمدن موتورهاي توربوجت شركت هاي هوايي سريعاً به استفاده گسترده از آنها روي آوردند ولي لاكهيد و نيروي دريايي ايالات متحده آمريكا به علت ويژگي هاي منحصر به فرد اين موتورها همچنان در طيف گسترده اي آنها را به كار مي برند.

پس از آزمايشات مقدماتي پرواز، اوريون به تجهيزات متداول مجهز شد و به عنوان گشت دريايي، به صورت رسمي خدمت خود را در نيروي دريايي آمريكا آغاز كرد. در آن زمان تغييرات ديگري براي فروندهاي بعدي در نظر گرفته شد. در سال ۱۹۶۲ چند تغيير ديگر به منظور كارآمدتر كردن اوريون اعمال شد.

اولين سفارش خريد از طرف نيروي دريايي آمريكا بود كه درخواست ۷ فروند از اين نوع هواپيما با موتور آليسون- توربين الكترا بود. نوع خاصي كه نيروي دريايي سفارش داده بود توانايي حمل انواع بمب هاي هسته اي و غيرهسته اي، اژدهاي زيردريايي، مين و راكت را داشت.

ظرفيت سوخت اين ۷ فروند اوليه از ۲۰۶۰۰ ليتر در اولين سفارش تا حدود ۳۵۰۰۰ ليتر در آخرين متفاوت بود ولي همگي ۴ مخزن در بال ها، هر بال ۲ مخزن جداگانه و يك مخزن بزرگ در امتداد بدنه داشتند. استفاده همزمان از دو رادار جداگانه در جلو و عقب هواپيما و تركيب هر دو رادار براي ارايه تصوير ۳۶۰ درجه اي، اوريون را به مجهزترين سلاح ضدزيردريايي آن روز تبديل كرد. بلافاصله پس از ورود اين هواپيما به خدمت از آنها در جنگ عليه كوبا استفاده شد. در جنگ ويتنام نيز آمريكايي ها از اين هواپيما به ميزان زيادي استفاده كردند. مأموريت اصلي اين هواپيما در آن زمان پوشش راداري شبانه بر فراز خليج تونكين بود كه اين گشتهاي متداول به صورت ۲۴ ساعته و براي حمايت از كشتي هاي لجستيكي در برابر هجوم احتمالي زيردريايي هاي شوروي نيز از مأموريت هاي اوريون به حساب مي آمد.

در كل مأموريت هاي نظامي اوريون به عنوان گشت ضد زيردريايي، مين گذاري دريايي، راهنماي زيردريايي هاي خودي و هدف قرار دهنده اهداف دور است ولي اوريون مانند يك آچار فرانسه قادر به انجام انواع گوناگون مأموريت هاي غيرنظامي هم هست. اين هواپيما حتي براي ايجاد تغييرات آب و هوايي و باران زا كردن ابرهاي منطقه اي به كار گرفته مي شود.

براي اين كار پودر يديد نقره را در مقياس هاي زياد توسط تجهيزات خاصي كه در اين هواپيما تعبيه شده است در ميان ابرها مي پاشند.

حتي براي عمليات جاسوسي، جست وجو و نجات، نقشه برداري هوايي و حمل و نقل هوايي اوريون را تبديل به يكي از بازوان پرتوان نيروي دريايي آمريكا كرده است. در ليست خريداران هواپيماي اوريون اكثر كشورهايي كه مرز آبي دارند ديده مي شوند. كشورهاي نيوزلند، كانادا و ژاپن از اولين خريداران بودند.

كشور ژاپن خط توليد اين هواپيما را خريداري كرده و تاكنون بيش از ۱۰۰ فروند از آنها توليد كرده است. كشورهاي هلند، نروژ، ايران و پاكستان نيز هركدام داراي چند فروند P-3 هستند و پرتغال، اسپانيا و تايلند هم از خريداران دست دوم اين هواپيما هستند.

با اين كه حدود ۳۰ سال است تغييري در ساختار ظاهري p-3 صورت نگرفته ولي تجهيزات اويونيك و راداري آن روز به روز پيشرفته تر شده است به صورتي كه اوريون مي تواند با وجود رادارهاي بسيار قوي متر به متر درياها را جست وجو كند و در صورت ديدن هر نوع زيردريايي و در هر عمقي به آن يورش برد و زيردريايي را نابود كند.

روزنامه همشهری

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
باحال ترین قسمت متن :

رژیم جدید در ایران با هرگونه مدرن‌سازی نظامی مخالف بود و بسیاری از افسران رده بالا و متخصصین ، تصفیه ، اعدام ، اخراج و زندانی شدند. icon_cheesygrin ویرایش شده در توسط AmirAzad
  • Upvote 3
  • Downvote 1

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
[b]قرارداد خرید اف-۱۶ ها، خرید آواکس ها و خرید ۱۶ فروند باقیمانده هواپیمای RF-4E توسط دولت بختیار ۲ روز بعد از بازگشت امام خمینی ( ره ) کنسل شده است .[/b]
[b]دیگر قرار دادهای نظامی هم با کاهش حجم مواجه می شوند مثل تعداد ناوشکن های کلاس کوروش که از 4 به 2 فروند تقلیل پیدا می کند .[/b]
[b]با اتفاقتی که بعد از انقلاب می افتد ( لانه جاسوسی و.... ) قراردادهای باقی مانده با امریکا به طور کامل توسط این کشور کنسل شده ، دیگر قراردادها با دیگر کشورها هم با تلاش زیاد بخشی شون زنده می شوند ( دو ناوچه کمان کلاس ، ناو خارک و بالگردهای شینوک تولیدی ایتالیا )[/b]

[b]دوستان در این باره می توانند کتاب United States Treaties and Other International Agreements, Volume 30, Part 3

Dept. of State 1980[/b]
[b]رو بخونند .[/b]
  • Upvote 12

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
و ایضا اینکه اگه دلسوزی برادران نبود ، یک سری خائن و وطن فروش می خواستن تامکت ها رو به اسرائیل یا کانادا تحویل بدن !
  • Upvote 1

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
پروژه ایران-140 دریایی یا عقاب، نه اونی که رونمایی شد به عنوان ایران-140 دریایی، هرچند از نظر برخی مشخصات پروازی پائین تر از پی-3اف بود اما حسگرها و سامانه های تحلیل و مدیریت داده هایی که برای اون اعلام شده بود در نمایشگاه ها مثلا نمایشگاه کیش واقعا ارزنده بود و برای توسعه ناوگان حیاتی گشت دریایی کشور بسیار مفید بود اما به دلایلی که ازش بیخبرم تصمیم گرفتن اون ایران-140 رو که تجهیزات بیرونی اون فقط دوربین پایدار شده بود رونمایی کنن در حالی که وای-12 های سپاه هم برخی دارای همین سامانه اپتیکی پایدار شده هستند.
در هر صورت هر چند همین ایران-140 دریایی هم حداقل مشکل خاصی از نظر تولید به تعداد لازم و تعمیر و نگهداری نداره و این خودش یک مزیت هست
به علاوه امروز پهپادهای شاهد129 و فطرس هرچند سرعت بسیار کمتری نسبت به ایران--140 و پی-3اف دارند اما میتونن محموله های شناسایی قابل قبولی حمل کنن و این دو هواپیمای بزرگ از نظر مداومت پروازی با دو پهپاد جدید Male ایران قابل مقایسه نیستند.(به ترتیب 24ساعت و 30 ساعت) و این ها هم میتونن برای یک نظارت طولانی روی آبهای آزاد به کمک نیروهای مسلح کشور بیان
بنا بر این خیلی نباید غصه پی-3اف ها رو خورد خصوصاً با علم به اینکه در آینده شاید ایران-140 عقاب با همه حسگرهاش تولید بشه و در اینصورت عالی میشه
  • Upvote 13

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
جناب منطقی چند وقت قبل گفته بودند که پروژه ایران140 دریایی در سه فاز برنامه ریزی شده و آنچیزی که رونمایی شده بود فاز اول پروژه بود.

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
[quote name='sokuteasemuni' timestamp='1390301395' post='360744']
پروژه ایران-140 دریایی یا عقاب، نه اونی که رونمایی شد به عنوان ایران-140 دریایی، هرچند از نظر برخی مشخصات پروازی پائین تر از پی-3اف بود اما حسگرها و سامانه های تحلیل و مدیریت داده هایی که برای اون اعلام شده بود در نمایشگاه ها مثلا نمایشگاه کیش واقعا ارزنده بود و برای توسعه ناوگان حیاتی گشت دریایی کشور بسیار مفید بود اما به دلایلی که ازش بیخبرم تصمیم گرفتن اون ایران-140 رو که تجهیزات بیرونی اون فقط دوربین پایدار شده بود رونمایی کنن در حالی که وای-12 های سپاه هم برخی دارای همین سامانه اپتیکی پایدار شده هستند.
در هر صورت هر چند همین ایران-140 دریایی هم حداقل مشکل خاصی از نظر تولید به تعداد لازم و تعمیر و نگهداری نداره و این خودش یک مزیت هست
به علاوه امروز پهپادهای شاهد129 و فطرس هرچند سرعت بسیار کمتری نسبت به ایران--140 و پی-3اف دارند اما میتونن محموله های شناسایی قابل قبولی حمل کنن و این دو هواپیمای بزرگ از نظر مداومت پروازی با دو پهپاد جدید Male ایران قابل مقایسه نیستند.(به ترتیب 24ساعت و 30 ساعت) و این ها هم میتونن برای یک نظارت طولانی روی آبهای آزاد به کمک نیروهای مسلح کشور بیان
بنا بر این خیلی نباید غصه پی-3اف ها رو خورد خصوصاً با علم به اینکه در آینده شاید ایران-140 عقاب با همه حسگرهاش تولید بشه و در اینصورت عالی میشه
[/quote]

ایران 140 اصلا با اوریون ها قابل مقایسه نیست برد اوریون ها چند برابر هست و همینطور انواع سونار و خیره رو حمل میکنه ، همینطور جایگاه حمل داخلی ( مطمئن نیستم داخلی باشه ) موشک هارپون رو هم داره
چیزی که قراره جایگزین این پرنده بشه باید حداقل این شرایط رو داشته باشه تا تجهیزات به روز شده

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
[quote][color=#282828][font=tahoma, helvetica, arial, sans-serif][right]همینطور جایگاه حمل داخلی ( مطمئن نیستم داخلی باشه ) موشک هارپون رو هم داره[/right][/font][/color][/quote]

خارجی.

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

لطفا وارد سیستم شوید برای ارسال نظر

شما قادر خواهید بود بعد از ورود به سیستم این نظر را ترک نمایید



ورود به سیستم