امتیاز دادن به این موضوع:

Recommended Posts

جواب سوال شما تو صحبتهای ظریف هست چطور میشه نگاه به شرق داشت در حالیکه اونها نگاهشون به غرب هست تا مسائل ما با غرب حل نشه این داستان ادامه داره ما خودمون هم در این مسئله مقصریم چندین سال طلایی خودمون رو تو برزخ نگه داشتیم و معطل کردیم اگر مسائل حل شدنی بود قاعدتا  تا حالا باید حل میشد (شایدم اراده اش نبود) اگر نه که یه مسیر دیگه ایی رو امتحان کنیم  در هر صورت با توجه به تحولات کلان بین الملل زمان مناسبی برای تعیین تکلیف مسائل ما با غرب هست

ویرایش شده در توسط arjmandi
  • Like 1
  • Upvote 4

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

ارجمندی گرامی واقعیتش نمیشه تا ابد منتظر توافق یا عدم توافق یا سازش یا تقابل با غرب بود. ما در اولین سالهای بعد از جنگ تحمیلی  از شوروی میگ 29 و سوخو 24 گرفتیم. اگرچه بهترین محصولات ممکن نبودند و میگ 31 و سوخو 27 هم وجود داشت ولی بازهم نفسی به ناوگان خسته ما دادند. همین حالا هم قرار نیست سوخو 57 یا درنای سپید رو از روسیه بگیریم ولی دیگه گرفتن سوخو 30 که به کشورهای زیادی داده شده و یا میگ 35 در برهوت بازار این شرکت که شق القمر نیست. همت و پیگیری شهید ستاری باید باشه  که انگار نیست و ما زمان رو هدر دادیم و از این به بعد نباید بیشتر وقتو تلف کنیم. فقط هم روسیه نیست .چین هم کشوریه که میل به همکاری داره. خود چین مگه کم مشکل با آمریکا داره؟ در دوران جنگ سرد اقتصادی اند ولی باز تاپ ترین محصولات رو از روسیه خریداری میکنه با ایکه خودش تلید کننده قابل اعتنای محصولات نظامیه.

  • Like 1
  • Upvote 2

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

میگ ۲۹ که دسته دوم گرفتیم و از وقتی که دست ماست اورهال کارخانه سازنده رو نداشته به میگ۳۵ارتقا بدیم؟ آفتابه خرج لحیم نیست ؟دوستان کار تجهیزات ارتش از ارتقا و بازسازی گذشته و پایان عمر عملیاتی اونهاست اگه شرایط فراهم شده که بشه جنگنده خرید خوب بریم یه چیز بهتر بخریم سوخو۳۰ یا جی ۱۰  پیش کشیدن بحث بروز رسانی فقط باعث گمراهی ما و مصرف بودجه میشه .فانتومها اف۵ها میراژاها کلا از رده خارج بشن میگ ۲۹ و اف ۱۴برن ذخیره سوخو۲۴ها فعلا حفظ بشن سوخو ۳۰ یا سوخو۳۵ (از نظر بنده اگه بشه سوخو۳۴ خرید )و جی۱۰ جان میده به نیروی هوایی هزینه جاری اش هم پایین میاد

 

ویرایش شده در توسط arjmandi
  • Upvote 6

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

فعلا عمر میگ های 29 یا سوخو 24 ها تموم نشده و قابل ارتقا هستند به ویژه وقتی این میگ 29 ها تبدیل به جنگنده ای از نسل 4++ بشن که جون میده برای شکار اف 15، اف 16 و یا اف 18 که رقبای همطرازشن. این مورد بجز سوخو 30 و 35 است که بهترین گزینه هان یا جی 10 که اونهم گزینه خوبیه. ما تجربه کار با میگ 29 رو داریم و لازم نیست همه چیو از آموزش و تعمیر و نگهداری  و ...  از 0 شروع کنیم. فانتوم یا میراژ اف 1 موارد جداییه و داستانش فرق میکنه چون یا  50 سال از عمر اون جنگنده گذشته  یا با کشورش روابط حسنه ای نداریم ولی در مورد میگ 29 این امر مصداقی نداره.

  • Upvote 1

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
8 hours قبل , arjmandi گفت:

میگ ۲۹ که دسته دوم گرفتیم و از وقتی که دست ماست اورهال کارخانه سازنده رو نداشته به میگ۳۵ارتقا بدیم؟ آفتابه خرج لحیم نیست ؟دوستان کار تجهیزات ارتش از ارتقا و بازسازی گذشته و پایان عمر عملیاتی اونهاست اگه شرایط فراهم شده که بشه جنگنده خرید خوب بریم یه چیز بهتر بخریم سوخو۳۰ یا جی ۱۰  پیش کشیدن بحث بروز رسانی فقط باعث گمراهی ما و مصرف بودجه میشه .فانتومها اف۵ها میراژاها کلا از رده خارج بشن میگ ۲۹ و اف ۱۴برن ذخیره سوخو۲۴ها فعلا حفظ بشن سوخو ۳۰ یا سوخو۳۵ (از نظر بنده اگه بشه سوخو۳۴ خرید )و جی۱۰ جان میده به نیروی هوایی هزینه جاری اش هم پایین میاد

 

سلام و وقت بخیر

جسارتا بر اساس کدوم سند میفرمایید که دسته دوم

اما بحث پشتیبانی هم روسها مکلف بودند تا ده سال پشتیبانی کنند اما بعد از توافق گور چرنومردین کلا زدن زیرش مثل سوخو 24 

و بعد هم تحریم و بعد هم عدم خواست خودمون در زمان خاتمی  که حتی شایعاتی بود مبنی بر پیشنهاد روسها برای خط مونتاژ میگ29 و فروش میراژ از فرانسه و لیبی و ...که به خاطر سیاستهای دولت وقت مبنی بر تنشزدایی (خداییش عجب جکی بود) و اولویتهای دیگر مسولان نظامی رد شد

اما در مورد ارتقا خوب یه بحثی هست در مورد عمر سازه که اون رو هم باید در نظر گرفت هر چند با کلیت صحبت شما موافقم کار ارتش از ارتقا گذشته کلا باید کوبید از نو ساخت ....

ترکیب جی 10 سی و سوخو 30 اس ام 2 بد نیست

  • Like 1
  • Upvote 3

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
12 hours قبل , aminf14 گفت:

فعلا عمر میگ های 29 یا سوخو 24 ها تموم نشده و قابل ارتقا هستند به ویژه وقتی این میگ 29 ها تبدیل به جنگنده ای از نسل 4++ بشن که جون میده برای شکار اف 15، اف 16 و یا اف 18 که رقبای همطرازشن. این مورد بجز سوخو 30 و 35 است که بهترین گزینه هان یا جی 10 که اونهم گزینه خوبیه. ما تجربه کار با میگ 29 رو داریم و لازم نیست همه چیو از آموزش و تعمیر و نگهداری  و ...  از 0 شروع کنیم. فانتوم یا میراژ اف 1 موارد جداییه و داستانش فرق میکنه چون یا  50 سال از عمر اون جنگنده گذشته  یا با کشورش روابط حسنه ای نداریم ولی در مورد میگ 29 این امر مصداقی نداره.

ارتقا میگ۲۹ و خرید میگ۳۵ میتونه یه برنامه کوتاه مدت و کم‌هزینه باشه برای رفع مقداری از خلا های موجود که‌عاقلانه هم هست ولی در یک برنامه توسعه بلند مدت چنین خریدی جایی نداره‌.

  • Upvote 3

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
بر 6 تیر 1400 در 13:06 , Overdose گفت:

ارتقا میگ۲۹ و خرید میگ۳۵ میتونه یه برنامه کوتاه مدت و کم‌هزینه باشه برای رفع مقداری از خلا های موجود که‌عاقلانه هم هست ولی در یک برنامه توسعه بلند مدت چنین خریدی جایی نداره‌.

منم با فرمایش شما موافقم البته باید ببینید آینده چه شرایطی رو برای ما در نظر می گیره:

1) اگر میگ 35 تنها گزینه خرید ما باشه بشرط انتقال فناوری می تونیم از اون در ترکیب با میگ 29 بهره بگیریم و در دفاع بسیار کارآمد و در حمله سیاستی رو به کار ببریم که رژیم بعث در دفاع مقدس در استفاده از میراژ اف 1 به کار برد.

2) اگر ما گزینه هایی بهتر نظیر سوخو 30 و 35 رو هم داشته باشیم ، ترکیب میگ 35 با اونها بسیار خوبه ولی دیگه نمیتونه ستون اصلی نیروی هوایی ما باشه و در درازمدت کم کم باید به سمت محدود کردن نیروی هوایی به جنگنده های مولتی رول با برد رزمی بالا باشیم که سوخو 30 و 35 در این زمینه دست برتر رو دارند. میگ 35 جهش خوبی نسبت به میگ 29 داره ولی فعلا تا رسیدن به جنگنده مولتی رول تمام عیار که بتونه تمامی نیازهای ما رو از نظر دفاع هوایی و تهاجم پوشش بده جای کار داره.

  • Like 1
  • Upvote 3

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

میگ 35 اکر جنگنده قابلی بود خود روسیه انرا خریداری میکرد. ظاهرا کلا 12 فروند از ان تولید شده هند هم حاضر به خرید ان نشده است. خود میگ 29 تا کنئن هیچ پیروزی تایید شده ای ندارد. 

  • Upvote 1

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

سلام و وقت بخیر

قصد دفاع از میگ35 ندارماما چند مورد هم لازم به ذکر تا کمتر در حق این جوجه زشت ظلم بشه

اول کشورهایی که اون رو انتخاب نکردن همشون گزینه های بهتر خارجی و یا مثل هند یه محصول پر سر و صدای داخلی داشتند 

دوم خود روسیه با توجه به وسعتش و بودجه محدودش مطمعنا با خرید تعداد کمتر از هواپیماهای دوربرد تری مثل سوخو35 و سوخو 30 و این خانواده یا حتی ارتقا میگ 31 میتونه بهتر نتیجه بگیره با توجه به عوامل مختلف در کاربری یک سلاح مثل نفرات و اموزش و تجهیزات زمینی و پشتیبانی و .......

سوم برای کشوری مثل ما که حتی در دادن قطعات معمولی هم تحت تحریمیم خدای ناکرده ورود به تعداد کافی همین میگ 35 مخصوصا با انتقال تکنولوژِی و خط تولید خودش و کل قطعاتش مخصوصا موتور بازم خدای نا کرده ..... که مطمعنا از تمام جنگنده های ما یک سر و گردن بالاتر است و در مقابل حریفان منطقه ای هم در صورت تعداد.. اموزش و تسلیحات مناسب در دفاع هوایی که اولویت اول ماست یک موازنه مناسب در پی خواهد داشت...هر چند اگر ماهم تحریم نبودیم وجود اف 35 و رافال و اف 15 ایی ایکس و .... کمترین خواسته ما بود

 

  • Like 1
  • Upvote 3

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
19 minutes قبل , archersarash گفت:

سلام و وقت بخیر

قصد دفاع از میگ35 ندارماما چند مورد هم لازم به ذکر تا کمتر در حق این جوجه زشت ظلم بشه

اول کشورهایی که اون رو انتخاب نکردن همشون گزینه های بهتر خارجی و یا مثل هند یه محصول پر سر و صدای داخلی داشتند 

دوم خود روسیه با توجه به وسعتش و بودجه محدودش مطمعنا با خرید تعداد کمتر از هواپیماهای دوربرد تری مثل سوخو35 و سوخو 30 و این خانواده یا حتی ارتقا میگ 31 میتونه بهتر نتیجه بگیره با توجه به عوامل مختلف در کاربری یک سلاح مثل نفرات و اموزش و تجهیزات زمینی و پشتیبانی و .......

سوم برای کشوری مثل ما که حتی در دادن قطعات معمولی هم تحت تحریمیم خدای ناکرده ورود به تعداد کافی همین میگ 35 مخصوصا با انتقال تکنولوژِی و خط تولید خودش و کل قطعاتش مخصوصا موتور بازم خدای نا کرده ..... که مطمعنا از تمام جنگنده های ما یک سر و گردن بالاتر است و در مقابل حریفان منطقه ای هم در صورت تعداد.. اموزش و تسلیحات مناسب در دفاع هوایی که اولویت اول ماست یک موازنه مناسب در پی خواهد داشت...هر چند اگر ماهم تحریم نبودیم وجود اف 35 و رافال و اف 15 ایی ایکس و .... کمترین خواسته ما بود

 

تحریم تحریمه میگ 35 سوخو35نداره وقتی میشه میگ35خرید که این موانع برطرف شده باشه خوب چه کاریه سوخو30یا35 میگیریم  ما مشکلمون از روسیه حادتره هم کشور پهناوری هستیم (تقریبا مربع)هم محدودیت بودجه داریم و برعکس روسیه تولید کننده جنگنده هم نیستیم با خرید جنگنده مولتی رول و دوربرد سوخو35(به تعداد کمتر نسبت به میگ35)هم تنوع جنگنده ها رو از بین میبریم که هزینه های جاری رو پایین میاره و هم تعداد کمتر سوخو35 هزینه های نگهداری و عملیاتی و حتی هزینه های خرید اولیه رو کاهش میده

  • Like 1
  • Upvote 5

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

سلام و وقت بخیر

دوست دانشمند و گرامی خیلی جدی نگیرین ...

کاملا مشخصه که سوخو 35 یا 30 از میگ 35 برتره و صحبت ما بیشتر همون خرما بر نخیل و دست کوتاه ماست

اما خود سوخو 35 یا 30 هم در نیروی هوایی ما باید در کنار  یک هواپیمای سبکتر مثل جی 10 یا میگ 35 برای تکمیل باشد همونطور که در خود روسیه در کنار ناوگان بزرگی از میگ 29 بازمانده از مرحوم شورویست یا در چین در کنار جی 10  و جی 7 و جی 8 یا در هند در کنار میگ 29 upgیا میراژ 2000 یا رافال یا میگ 21 بیسون یا تجاس یا ....و کلی مثل دیگه 

متاسفانه بی مهری های عمدی در این 42 ساله بر نیروی هوایی چنان خلایی را بوجود اورده که با یک اسکادران دو اسکادران حل نمیشود کلا باید کوبید از نو ساخت از انواع جنگنده در کلاس سبک و سنگین تا انواع هواپیماهای اموزشی در همه کلاس تا کل خانواده ترابری و جنگ الکترونیک و شناسایی و ........... 

  • Like 3
  • Upvote 3

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

بهترین گزینه برای ما( اگر بفروشن) سوخو 30 یا 35 در کنار J10C است. چون J10 در نمونه هایی از همان موتور خانواده سوخو استفاده میکند با این تفاوت که سوخوها دو موتوه و J10  تک موتوره است. میتواند نمونه سفارشی J10 ایران با موتور AL31 یا Al41  ساخته شود و سوخو ها هم از همان موتور است. در نتیجه کل نیروی هوایی از یک نوع موتور استفاده شود و ان موتور هم به تدریج بومی سازی گردد چون ساخت دو نوع موتور در ایران با توجه به هزینه ها و نیازمندی های ایران مقدور نیست. اصولا ساخت موتور زمانی توجیه پیدا می کند که تیراژ از یک مقدار مشخص بالاتر باشد. جالب این است که مطالعات نشان داده که این نوع موتور قابل خوراندن به اف 14 هم هست و با ان  میتوان ناوگان اف 14 را احیا کرد. اف 14 هواپیمای خوبی است و علاوه بر نقش رهگیر توانایی حمل موشک های سنگین را هم دارد و میتوان از ان به منظور حمل و شلیک موشک های کروز استفاده کرد و در اینده میتوان ناوگان ان را احیا و حفظ کرد. نکته اخر اینکه شرکت OTC تا حدی که من خبر دارم در صدد بومی سازی یک توربین  گاز 6 مگاوات روسی برای تولید برق و استفاده در خطوط انتقال گاز به عنوان توربو کمپرسور است که ان توربین گاز نیز بر مبنای Al31 ساخته شده.  اگر موفق شود نصف راه ساخت Al31 را رفته 

در مجموع دیده میشود که بهترین گزینه برای کشور همین  است و  میتوان با یک تیر چند نشان زد. 

  • Like 4
  • Upvote 4

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
2 hours قبل , archersarash گفت:

 

کاملا مشخصه که سوخو 35 یا 30 از میگ 35 برتره و صحبت ما بیشتر همون خرما بر نخیل و دست کوتاه ماست

اما خود سوخو 35 یا 30 هم در نیروی هوایی ما باید در کنار  یک هواپیمای سبکتر مثل جی 10 یا میگ 35 برای تکمیل باشد همونطور که در خود روسیه در کنار ناوگان بزرگی از میگ 29 بازمانده از مرحوم شورویست یا در چین در کنار جی 10  و جی 7 و جی 8 یا در هند در کنار میگ 29 upgیا میراژ 2000 یا رافال یا میگ 21 بیسون یا تجاس یا ....و کلی مثل دیگه 

متاسفانه بی مهری های عمدی در این 42 ساله بر نیروی هوایی چنان خلایی را بوجود اورده که با یک اسکادران دو اسکادران حل نمیشود کلا باید کوبید از نو ساخت از انواع جنگنده در کلاس سبک و سنگین تا انواع هواپیماهای اموزشی در همه کلاس تا کل خانواده ترابری و جنگ الکترونیک و شناسایی و ........... 

اگه واقعا ما بتونیم و بخواهیم خریدی کنیم سوخو۳۵ بهترین گزینه دسترس در وضعیت فعلی هست !

جنگنده سبک و الزام وجود اون را میشه با خیلی گزینه های دیگه هم پوشش داد مثلا پهپاد ها و یا تولید کوثر(اگر واقعا تولیدی در کار باشه) و ادامه ارتقا و بهبود که مثلا مثل تاندر پاکستانی ها در بلاکهای بعدی به یک سلاح کاربردی بومی تبدیلش کنیم که غیر ممکن هم نیست ولی خرید باید سطح بالا باشه !

 

 

ویرایش شده در توسط Overdose
  • Upvote 3

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

در باب اینکه چرا کشور روسیه که سازنده جنگنده میگ 35 هست اون رو به طور گسترده به کار نمی گیره: اولا سیاست بکار گیری محصولی در داخل و یا برای صادرات ممکنه فرق داشته باشه. میگ 35 اگه تمرکز کنه باید بره به سمت صادرات و ارتقای این فناوری. در مورد استفاده در داخل اولا بعنوان یک جنگنده مولتی روز میگ 35 در مقابل سوخو 35 حرف زیادی برای گفتن نداره. بعنوان یک رهگیر هنوز میگ 31 قدرت بیشتری در حفاظت از مرزهای این کشور داره، از نظر پنهانکاری با سوخو 57 قابل مقایسه نیست، از نظر برد عملیاتی و ... هم با سوخو 30 و 35 توان رقابت نداره فعلا. ولی برای کشورهایی نظیر ایران که در نیروی هوایی اونها یک جنگنده نسل 4++ وجود نداره همچین جنگنده ای اگرچه در حد سوخو 30 یا 35 نیست ولی باز غنیمته. هم میتونه موقتا این ایراد بزرگ نیروهای نظامی مارو حداقل در بعد دفاع هوایی و نه تهاجم (کامل) بپوشونه. از طرف دیگه شرکت میگ دوران رونق خودشو نمیگذرونه که به مانند شرکت سوخو صف فروش محصولاتش پررونق باشه. میشه همون سیاستی رو در مورد میگ 35 به کار برد که در خرید اف 14 به کار بردیم و حتی در طراحی و ساخت جنگنده نسل پنجم شرکت میگ سهیم باشیم و فناوری اون رو در کنار میگ 35 به داخل انتقال بدیم. معمولا تغییرات بزرگ در گروی استفاده از همین شرایط بحرانیه و ما چه در خرید اف 14 و چه میگ 29 و سوخو24 این تجربه موفق رو داشتیم چرا برای بار سوم تکرارش نکنیم؟

  • Like 2
  • Upvote 2

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

اگر گزینه های خرید پیش روی ایران میگ35یا هیچ باشه بله کاملا حق با شماست و اگر منجر به مشارکت در تولید این محصول و محصولات آینده شرکت میگ باشه که فبها المراد و نعم المطلوبه اما برایند بحثهای دوستان در میلیتاری حول این مسئله اینه که نه تنها اراده ایی برای این کار نیست بلکه مقاومتهای جدی هم در این مورد وجود داره

ویرایش شده در توسط arjmandi
  • Like 1
  • Upvote 1

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

ایجاد یک حساب کاربری و یا به سیستم وارد شوید برای ارسال نظر

کاربر محترم برای ارسال نظر نیاز به یک حساب کاربری دارید.

ایجاد یک حساب کاربری

ثبت نام برای یک حساب کاربری جدید در انجمن ها بسیار ساده است!

ثبت نام کاربر جدید

ورود به حساب کاربری

در حال حاضر می خواهید به حساب کاربری خود وارد شوید؟ برای ورود کلیک کنید

ورود به سیستم

  • مطالب مشابه

    • توسط MR9
      موقعیت قرارگاه مرکزی منافقین :
       
      در 90 کیلومتری شمال بغداد ،پس از عبور از شهر "الخالص" به "قرارگاه  اشرف" خواهید رسید.این پادگان با وسعت6 در 8کیلومتر مربع تا سال 1365 هجری شمسی تحت عنوان "معسگر الخالص الخاص" محل استقرار یکی از تیپ های گارد ریاست جمهوری صدام حسین بود.این پادگان از شمال به انبارهای بزرگ مهمات و تسلیحات و یک روستای کوچک عراقی،از شرق به یک فرودگاه متروکه،از جنوب شرق به روستای "شیخ شنیف" ، از جنوب به یک مرکز مرغداری و از غرب به جاده بغداد- کرکوک محدود شده است."اشرف بزرگ" 12*10 کیلومتر مربع است  که پادگان اشرف و زمین های اطراف آن را شامل می شود.
       
        
       
       
       
       
      پس از اخراج مسعود رجوی به عراق و ملاقات او با صدام حسین ، این پادگان بطور کامل تحویل گروهک منافقین  شد و  آنها پایگاه های خود در سلیمانیه و کرکوک را جمع آوری کرده و از سال 1366 هجری شمسی تحت عنوان به اصطلاح "ارتش آزادیبخش ملی " در این محل تجمع کنند.
      در کیلومتر 90 جاده قدیم بغداد-کرکوک انشعابی از قسمت شرقی، شما را به درب اصلی پادگان اشرف هدایت خواهد کرد.شمال و جنوب این جاده آسفالته و فرعی محل استقرار 2 گردان ارتش صدام حسین ،گروهان رادار،گروهان موشکی پدافند هوایی و مقر سازمان استخبارات صدام حسین است که در نزدیکی ورود به پادگان قرار دارد.از سال 1365 شمسی تا زمان سرنگونی صدام  حسین ،نقش این نیروها پدافند هوایی،حفاظت بیرونی و کنترل ورود و خروج به پادگان اشرف بود .
       
       
        
       
       
      مرصاد ، کمینگاه منافقین 
      ببرها وارد می شوند :
       
      اگر چه نیروی های مسلح جمهوری اسلامی ایران ( ارتش  جمهوری اسلامی ایران ، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی  ، بسیج و..)  در جریان عملیات مرصاد ، شکست سنگینی بر پیکره گروهک منافقین وارد آورد ، بازماندگان فرقه رجوی ، مجدداً نیروی های باقی مانده خود را در قرارگاه های  متعدد خود در عراق ، جمع آوری و با حمایت رژیم بعثی ، فعالیتهای خود را از سر گرفتند . اما بدنبال شکست مفتضحانه رژیم بعثی حاکم بر بغداد در مقابل تهاجم گسترده نیروهای ائتلاف به منظور بازپس گیری کویت در ماه مارس 1991 و بغرنج شدن وضعیت در این کشور که همراه با بروز تشنجات و حرکتهای مسلحانه در شمال و جنوب آن گردید ، باعث شد تا گروهک منافقین  با یک بن بست غیر قابل تصور مواجه گردد .
       
       

       
       
      به همین دلیل ، تروریستهای مسلح این گروهک ، دست به تحرکات جدیدی در داخل خاک ایران زده و در یکم آوریل 1991 ، با استفاده از شرایط حاد منطقه ، یکسری اقدامات مسلحانه تروریستی  در غرب ایران ، بویژه ارتفاعات استان کرمانشاه  را رقم زدند که موجبات به شهادت رسیدن صدها نفر از شهروندان کرد ساکن در این منطقه را فراهم آورد .
      بنابراین در پاسخ به شرارتهای این گروهک تروریستی ، در بامداد روز 5 آوریل ، نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران  با استفاده از 9 فروند جنگنده- بمب افکن F-4E ، جمعی پایگاه سوم شکاری (TFB-3)  یک ضربت اساسی را به پادگان اشرف که قرار گاه مرکزی این گروهک بشمار می رفت ، وارد آورد که درعمق 80 کیلومتری داخل خاک عراق و در 28 کیلومتری شمال شهر  خالص  قرار داشت . 5 دقیقه بعد از این حمله ، 9 فروند جنگنده- بمب افکن F-5E جمعی پایگاه چهارم شکاری (TFB-4) بقیه تاسیسات این قرار گاه را با مهمات سنگین مورد حمله قرار دادند که براساس اطلاعات منتشر شده ، تلفات گسترده ای را موجب گردید .
       

       
       
      با این حال ، در جریان این حمله غافلگیرانه  ، خدمه یکی از فانتوم های شرکت کننده ( سریال 6688-3) موفق به اجرای صحیح مانور POP-UP نگردید و هر دوخدمه مجبور به اجکت شده و توسط شبه نظامیان مستقر در منطقه  بازداشت و بسرعت به دولت عراق تحویل داده شدند
       
       

       
      بقایای فانتوم ساقط شده نیروی هوایی به سریال 6688-3
       
       
      در شمال عراق ، دولت ترکیه که سالهاست در حال جنگ غیر رسمی با شورشیان حزب کارگران کرد که به شکل محرمانه از حمایتهای اطلاعاتی و تسلیحاتی دولت وقت عراق بهره می برد ، قرار داشت ، به منظور سرکوب این شورشیان ، چندین عملیات رزمی را در امتداد مرز با ایران ، طراحی و اجرا نمود .
       

       
       
      در جریان این عملیات رزمی ، فانتوم های  نیروی هوایی ترکیه بارها و بارها حریم هوایی ایران را مورد تجاوز قرار داده و نقض نمودند و در این سو ، در موارد متعددی  ، رادار مراقبت منطقه ، هشدارهای لازم را به ترکها ارسال نمود ولی علی الظاهر نیروی هوایی ایران هرگز عملیات رهگیری را اجرا ننمود . این مساله  را می توان بدین دلیل تشریح نمود که  تایگرهای مستقر در پایگاه دوم شکاری ،اگر چه بسیار سریع تر از فانتوم های ترک بودند اما بدلیل اینکه  تیم های ضربتی نیروی هوایی ترکیه توسط جنگنده های F-16C این نیرو  اسکورت می شدند ، حضور تایگر عملاً بی اثر بشمار می رفت . به همین علت ، فرماندهی وقت نیروی هوایی ایران تصمیم گرفت تا سازمان رزم پایگاه دوم شکاری را با اعزام جنگنده های MIG-29 که به تازگی از اتحاد شوروی تحویل گرفته شده بودند ، تقویت نماید .
       
       

       
       
      اعزام فالکروم های تهرانی  ، اگر چه در ابتدا به شکل موقت به این پایگاه مامور شده بودند ، اما با تغییر شرایط ، این استقرار به شکل دائمی در آمد و اسکادران 22 تاکتیکی نیروی هوایی (TFS-22) با حضور میگ های روسی تشکیل گردید و از آن سو ، تمامی  تایگرهای موجود در این پایگاه (F-5E) به اسکادارن 21 تاکتیکی (TFS-21) انتقال یافتند .
       
      با فروکش کردن آتش جنگ در آسیای جنوب غربی ، شرایط تقریباً به حالت عادی بازگشت ، اما این آرامش زیاد بطول نیانجامید ، چرا که در سال 1994 ، گروهگ منافقین مجدداً با اعزام تیم های ترورویستی بداخل کشور ، به شکل منظم دست به تخریب ، ترور مردم عادی و شماری از مقامات ارشد نظامی و غیر نظامی  زدند .
       
       

      سپهبد شهید صیاد شیرازی 
       
       
      د رنتیجه نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران ، مجدداً ماموریت یافت تا حملات هوایی خود را علیه قرارگاه مرکزی این گروهک در داخل خاک عراق ، از سر بگیرد .
      این ماموریت کمتر شناخته شده ، توسط یکفروند جنگنده- بمب افکن F-5F و سه فروند جنگنده – بمب افکن F-5E جمعی پایگاه دوم شکاری در 9 نوامبر 1994 اجرا گردید . در این حمله جمعاً 16 تیر مهمات هوا به زمین مارک-82 به روی هدف حمل شد و پرنده های رزمی با موفقیت کامل و بدون خسارت جانبی ، ماموریت خود را به انجام رساندند .
       
       

       
       
      اما بدلیل اینکه این حمله غافلگیرانه  در داخل محدوده موسوم به منطقه پرواز ممنوع (NO FLY ZONE) شمال عراق که توسط ایالات متحده و بریتانیا حفاظت می گردید ، انجام شد ، به محض اطلاع از وقوع این حمله ، 20 فروند جنگنده  متحدین شامل  جنگنده – بمب افکن های F-16  و F-15 نیروی هوایی ایالات متحده به منظور رهگیری این دسته پروازی از پایگاه های خود واقع در خاک ترکیه به پرواز در آمدند که با توجه به پایان ماموریت دسته رزمی نیروی هوایی ایران ، برخوردی میان این دو پیش نیامد . 
       

       
       
       
      پی نوشت :
       
      1- پلان های رزمی ارائه شده در این تاپیک در سطح وب وجود ندارد و توسط مترجم طراحی شده است 
      2-  در این انجمن ، بیشتز از حماسه های گردان های تامکت و فانتوم گفته شده ، باشد که  این تاپیک گوشه ای از حماسه های تایگرهای مظلوم نیروی هوایی که تلفات قابل توجهی را هم در جنگ تحمیلی متحمل شده است ، بیان نماید .
       
       
       
      منبع : با اندکی تصرف ، IRANIAN TIGERS AT WAR  BY BABAK TAGHVAEE
       
       
        این مجموعه با صرف زمان ترجمه  شده است ،
      بنابراین ، هر گونه برداشت با ذکر منبع (MILITARY.IR) خواهد بود . 
      در غیر اینصورت ، برداشت کننده  ، عرفاً و شرعاً ، مسئول خواهد بود .
       
       مترجم : MR9      
    • توسط farmandekoll
      F-117 نایت هاوک (شاهین تاریکی) نخستین هواپیمای عملیاتی است که به منظور استفاده از فناوری پنهانکاری طراحی شد. طراحی منحصر بفرد این هواپیمای تک سرنشینه تواناییهای استثنایی را به این هواپیمای تهاجمی می افزاید. اندازه این هواپیما در حدود F-15 ایگل می باشد که دو موتور توربو فن F404 که هرکدام نیرویی معادل 48 کیلو نیوتون (10800 پوند) ایجاد می کنند دارد. هم چنین دارای کنترل با سیم می باشد. قابلیت سوختگیری هوایی برد نایت هاوک را افزوده و آن را به یک سلاح بازدارنده و ترساننده ی ایالات متحده تبدیل کرده است. توانایی حمل انواع سلاح ها با سیستمهای ناوبری و حمله یکپارچه و سیستمهای الکترونیک پروازی ( اویونیک) موثر بودن این هواپیما را در عملیات مختلف اثبات می کند و بار کاری خلبان را کم می کند. کشیدن نقشه های با جزییات ریز برای عملیات روی نقاط با پدافند سنگین و قوی با استفاده از سیستم طراحی نقشه خودکار به ارزشهای این هواپیمای منحصر بفرد می افزاید.اولین F-117 در سال 1982 تحویل داده شد و آخرین تحویل در سال 1990 بود. تصمیم تولید F-117 در سال 1978 گرفته شد. اولین پرواز آن در سال 1981 انجام شد.

      جزییات :


      وظیفه : هواپیمای تهاجمی پنهانکار

      سازنده : لاکهید

      استفاده کننده : نیروی هوایی ایالات متحده

      موتور : دو موتور توربو فن بدون پس سوز F404-GE-F1D2 با قدرت 48 کیلو نیوتن (10800پوند)

      ابعاد : طول 10.08 متر، ارتفاع 3.78 متر، دهنه بال 13.20 متر

      اوزان: وزن خالی آن 13.381 کیلوگرم برآورد شده است، حداکثر وزن برخاست 13.814 کیلوگرم

      اجرا : حداکثر سرعت 0.98 ماخ یا 1040 کیلومتر بر ساعت(656 مایل بر ساعت)، سقف پرواز 15.240 متر برآورد شده است ( 50000 پا)

      سلاحها : تا 2268 کیلوگرم (5000 پوند) انواع بمب های هدایت شونده، موشکهای هوا به زمین، موشکهای زد رادار یا موشکهای هوا به هوای AIM-9 که در یک جایگاه درونی حمل می شوند.




    • توسط farmandekoll
      بعد از ظهور جنگنده رهگیر Su-27 و آشکار شدن تواناییهای بالقوه آن( بخصوص در برابر نمونه غربی یعنی F-15 Eagle) روسیه در پی تغییر و بهبود این جنگنده متناسب با نیازها و خواستهای مشتریان شد. در نتیجه مدلهای مختلفی از این هواپیما طراحی و عرضه شد که یک گروه از آنها جنگنده سوخوی Su-30 بود که به کشورهای هند، چین، اندونزی، ویتنام و مالزی صادر شد. در ادامه به معرفی انواع مختلف Su-30 می پردازیم.

      Su-30 : جنگنده رهگیر دو سرنشینه

      این مدل که در واقع Su-27PU می باشد - بعدها Su-30 خوانده شد – در اواخر دهه 80 میلادی به عنوان جنگنده رهگیر دور برد و پست فرماندهی هوایی توسعه و ظهور یافت.در شروع پروژه Su-27UB هواپیمای آموزشی رزمی به عنوان پایه این مدل انتخاب شد. زیرا این مدل هم مزیت های رزمی Su-27 و هم دو سرنشینه بودن را داشت. برای برآورده کردن برد زیاد امکان سوختگیری هوایی به Su-27UB داده شد. سیستمهای اویونیک( الکترونیک پروازی) آن بهبود یافت. سیستمهای ویژه ارتباطی و هدایتی برای فرماندهی پروازهای جمعی با جنگنده های تک سرنشینه Su-27 نیز بر روی این هواپیما قرار داده شد. در کاکپیت عقب یک نمایشگر بزرگ CRT ( نمایشگرهایی مانند تلویزیون) قرار داده شد که به لیدر آرایش، اطلاعات تاکتیکی مانند هدف ها و رهگیر ها را نشان می دهد. سیستمهای ناوبری و پرواز با سیم نیز ارتقا یافته اند. فقط تعدادی از این هواپیما در نیروی هوایی روسیه وارد خدمت شدند.


      Su-30MK : جنگنده چند منظوره دو سرنشینه


      در سال 1993 سوخوی نمونه های نخستین Su-30 را به نمونه اثباتگر برای به فروش رساندن مدل های چند منظوره که Su-30MK خوانده می شدند، تبدیل کرد. MK که در آن M به جای Modified و K به جای Commercial (در زبان روسی) است نشان می دهد که این نمونه برای بازار صادراتی توسعه یافته است. در هسته این مدل سیستم کتنرل آتش چند منظوره ارتقا یافته با توجه به درخواست مشتریان قرار داده می شود. توانایی هوا به زمین هواپیما به طور قابل ملاحظه ای ارتقا داده شده است و موشکها و بمب های متنوعی نیز برای انتخاب تسلیحات آن افزوده شده است. برای نقشهای هوا به هوا موشک میان برد RVV-AE ( R-77 اَدر یا آمرامسکی) با سیستم هدایت راداری فعال قابلیت نصب پیدا کرده است.

      Su-30K و Su-30MKI: فلانکر های دو سرنشینه هند

      هند اولین خریدار جنگنده Su-30MK بود. برای برآورده کردن نیازهای هند، Su-30MKI توسعه یافت. Su-30MKI تفاوت قابل توجهی با Su-30MK دارد. بطوریکه در آن کانارد(پیش بال) و دو موتور AL-31 جدیدتر با توانایی تغییر بردار رانش قرار داده شده است که مانور پذیری هواپیما را بسیار بالا برده است. این موتور ها با تراست 130 کیلو نیوتون هواپیما را به حداکثر سرعت 2125 کیلومتر در ساعت (2 ماخ ) می رساند. دریچه موتورها قابلیت چرخش تا 15 درجه افقی و عمودی را دارد. البته موتور های نمونه Su-30K دارای سیستم تغییر بردار رانش نمی باشند. رادار Su-30MKI ، NIIP N011M بوده که همان رادار استفاده شده در جنگنده Su-35 و Su-37 می باشد و سازگار با انواع موشکهای هوا به زمین و هوا یه هوا از جمله R-60 آفید، R-73 آرچر، R-27 آلامو و R-77 اَدر را می باشد. سیستمهای ناوبری و نمایشگر های سربالا نیز با سیستمهای ساخت سکستانت اویونیک فرانسه جایگزین شده اند.



      Su-30MKK : جنگنده چند منظوره دوسرنشینه چین

      Su-30MKK چندمنظوره، دوسرنشینه و برای چین توسعه یافته است.این مدل نیز مانند Su-30MKI دارای کاکپیت دو سرنشینه بوده که از نمایشگرهای چند منظوره در آن استفاده شده است. بعلاوه این مدل دارای توانایی سوختگیری هوایی می باشد. در این مدل از بالهای بزرگتر Su-35 برای جای دادن سوخت بیشتر استفاده شده است. Su-30MKK فاقد کانارد بوده و موتور آن مانند دیگر مدلها توربو فن Al-31F بدون سیستم تغییر بردار رانش می باشد که البته از نمونه MKI تراست کمتری تولید می کند (122.58 کیلو نیوتون) که هواپیما را به حداکثر سرعت 2125 کیلومتر در ساعت(2 ماخ ) می رساند. رادار Su-30MKK، N001VE بوده که سازگار با موشک R-77 اَدر می باشد. این هواپیما مانند دیگر هم خانواده های خود قادر به حمل طیف وسیعی از موشکهای هوا به زمین و هوا به هوا می باشد که در 12 جایگاه تعبیه شده قرار می گیرند. از دیگر سلاحهای قابل حمل این مدل می توان به R-60، R-73 آرچر و R-27 آلامو به همراه یک توپ 30 میلیمتری با 150 توپ اشاره کرد. همچنین حداکثر وزن برخاست با تقویت ارابه فرود و بدنه به 38000 کیلوگرم افزایش یافته است. در سال 1999 سوخوی، T10PU-5 ( نمونه اولیه Su-30) را به مدل MKK تغییر داد و اولین پرواز آن در 9 می 1999 انجام شد. در ادامه در 19 می همان سال تولید Su-30MKK با شماره سریال 501 آغاز شد.




  • مرور توسط کاربر    0 کاربر

    هیچ کاربر عضوی،در حال مشاهده این صفحه نیست.