سلام برادر.... داستان خصوصی سازی از بانکها شروع نشد. اولین قدم در راه خصوصی سازی راه اندازی بورس پس از پایان جنگ با عراق بود... بعد از مدتی که یک مقدار وضعیت اقتصادی در دوره اول رفسنجانی قوام پیدا کرد و جان گرفت اولین فروش اساسی در بورس صورت گرفت. قسمت عمده سهام خودروسازی بهمن رو واگذار کردند به افرادی مثل محسن رضایی، سردار افشار، رحیم صفوی و چند تا دیگه از بزرگان سپاه... این خبر مال سال 73 یا 74 باید باشه که من اون زمان سرباز سپاه بودم و خبرش مثل بمب در محافل اقتصادی سر وصدا به پا کرد چون رقم رقم خیلی زیادی بود در ابعاد اون زمان اقتصادی ایران. محسن رضایی همون وقت برای رفع شائبه حروم خوری بچه های سپاه اومد و مصاحبه ای کرد مبنی بر اینکه ما جمع شدیم و اینجا رو خریدیدم تا سود ش رو خرج سپاه و بسیج بکنیم. راست و دروغ ش گردن خودش بزرگترین واگذاری ها و به قول شما خصوصی سازی ها، نه به بانکهای خصوصی بلکه به مجموعه های زیر دست سپاه، ستاد اجرایی فرمان امام، بنیاد مستضعفان انجام شد. سال 88 عمده ی سهام مخابرات (که در اون زمان از بزرگترین شرکتهای دولتی ایران محسوب می شد) صورت گرفت. سهام ش رو کی خرید ؟ کدوم بانک خصوصی؟ جواب واضحه : کنسرسیوم توسعه اعتماد مبین که در حقیقت مال سپاه بود. اونم با چه شرایط لاکچری. کل مخابرات رو دادن به سپاه و گفتن حالا بعدا بیا و پولش رو قسطی بده که نمی دونیم قسطی داده یا خیر؟ الان هم می توانید خیلی راحت سرچ کنید که خصوصی سازی های بزرگ از طریق واگذاری سهام در بورس بیشتر توسط چه کسانی و به چه سازمانهایی صورت گرفته است. قصه دراز تولید سرمایه بی ضابطه به بانکهای خصوصی ربط داره ولی نه اون جور که شما تعلیل کردید. بانکهای دولتی و خصوصی در افت ارزش ریال قطعا دخیلی هستند اما مقصر اصلی در درجه اول کسر بودجه خود دولت هست و در درجه دوم بانک مرکزی. بعدش باس بریم سراغ بانکهایی مثل آینده. چون مشخصا درباره بانک آینده صحبت شد دیدن این فیلم مستند توصیه میشه: https://t.me/warsandhistory/3918 در انتها فقط یه سوال مونده... اگر برای تطهیر و شست و شوی عملکرد مافیایی ارگانهایی دولتی (فقط سپاه نیست خیلی جاهای دیگه هم هستند) در نزد افکار عمومی جایی پول می دهند به من هم معرفی کنید لطفا که من هم بیام و در کنار شما قرار بگیرم. وضع مالی م داغونه و الان هر کمکی رو قبول می کنم یه کار دیگه هم میشه کرد : تحلیل تاریخی رو به تاریخ نویس واگذار کنیم و تحلیل نظامی رو به نظامی نویس. فاعتبروا یا اولی الالباب

نویسنده: جان ای. تیرپک 2005 مترجم: رضا کیانی موحد مقدمه مترجم: معما چو حل گشت آسان شود. امروز که جنگ روسیه در اوکراین و جنگ داخلی سوریه جایگاه جدیدی به انواع گوناگون پهپادهای رزمی بخشیده صحبت کردن از اهمیت پهپادها و اهمیت آنها در رزمهای آینده خیلی دور از ذهن نیست. اما گاه بد نیست نگاهی به گذشته بیندازیم و ببینیم گذشتگان درباره تحولات فنی و تکنولوژیکی که امروزه زندگی ما را تحت تأثیر قرار داده اند چه داوری ها و پیش داوری هایی داشته اند. ترجمه مقاله زیر به این هدف انجام گرفته است تا ببینیم 20 سال پیش درباره امروز چه پیش بینی هایی می کردند و تا کجا را می دیدند؟ چیزی که شاید به ذهن نویسنده این مقاله، و البته هیچ کس دیگری در آن زمان، نمی رسید این بود که روزی برسد که هم روسیه و هم آمریکا ناچار به کپی کردن پهپادهای انتحاری ساخت ایران بشوند. هواگردهای بدون سرنشین در دو دهه آینده مجموعه‌ای شگفت‌انگیز از مأموریت‌ها را انجام خواهند داد. این سامانه‌ها دیگر صرفاً پلتفرم‌های شناسایی نیستند، بلکه در برخی موارد به ربات‌هایی شبه‌هوشمند تبدیل خواهند شد که قادرند مأموریت‌های حمل‌ونقل هوایی، حملات دوربرد و حتی نبردهای هوایی را انجام دهند. حداقل این پیش‌بینی و برنامه‌ای است که در سند جدید پنتاگون با عنوان «نقشه راه سامانه‌های هواگرد بدون سرنشین: ۲۰۰۵ تا ۲۰۳۰» آمده است که در ماه اوت منتشر شد. هواگردهای رباتیک—که پیش‌تر پهپاد نامیده می‌شدند و اکنون «سامانه‌های هواگرد بدون سرنشین» (UAS) خوانده می‌شوند—به‌طور قطع جای بسیاری از هواپیماهای سرنشین‌دار را خواهند گرفت که اکنون مأموریت‌های طولانی‌مدت را انجام می‌دهند؛ این موضوع مدت‌هاست پیش‌بینی شده بود. با این حال، پیش‌بینی قاطع این سند درباره نقش‌های پویاتر و خودکارتر نشان می‌دهد که احتمالاً ناوگان هواگردهای نظامی ایالات متحده دستخوش تغییرات گسترده‌ای خواهد شد. در واقع، ممکن است وزارت دفاع برنامه‌های مربوط به هواگردهای سرنشین‌دار—به‌ویژه جنگنده‌هایی مانند F/A-22 نیروی هوایی و F-35 مشترک بین نیروها—را کاهش داده باشد، زیرا رهبران دفاعی معتقدند جایگزین‌های بدون سرنشین با قدرت مشابه اما هزینه کمتر در آینده نزدیک در دسترس خواهند بود. این نقشه راه به‌صراحت پیش‌بینی می‌کند که جنگنده‌های بدون سرنشین با قابلیت‌هایی مشابه F/A-22 و F-35 کمتر از نیمه عمر خدمت مورد انتظار این سامانه‌های جدید در دسترس خواهند بود. این سند خاطرنشان می‌کند که فرماندهان رزمی در همه سطوح از UAS استقبال کرده‌اند. تقاضا بسیار فراتر از ظرفیت تولید برنامه‌های فعلی است. این سامانه‌ها دستاوردهای چشمگیری در شناخت میدان نبرد داشته‌اند و «به کاهش پیچیدگی و تأخیر زمانی در زنجیره حسگر تا شلیک برای اقدام بر اساس اطلاعات قابل اجرا کمک کرده‌اند.» همچنین این هواگردها گزینه‌های جدیدی برای مأموریت‌های فعال و غیرفعال ارائه می‌دهند. رشد انفجاری برنامه‌ها در همین حال، تقاضای شدید باعث هجوم به توسعه در همه نیروهای نظامی شده است. رشد سریع برنامه‌ها می‌تواند به‌راحتی منجر به تولید قابلیت‌های تکراری و اتلاف منابع شود. در مقدمه سند، مقامات ارشد گزارش می‌دهند که هدف نقشه راه هدایت وزارت دفاع به‌سوی مهاجرت نظام‌مند قابلیت‌های مأموریتی UAS است، با تمرکز بر نیازهای فوری نیروهای رزمی. این ناظران شامل استیفن ای. کمبون (معاون وزیر دفاع در امور اطلاعات)، ژنرال پیتر پیس از نیروی تفنگداران دریایی (در آن زمان معاون رئیس ستاد مشترک و اکنون رئیس آن)، کنت جی. کریگ (معاون وزیر دفاع در امور خرید، فناوری و لجستیک)، و لینتون ولز دوم (معاون موقت وزیر دفاع در امور شبکه‌ها و یکپارچه‌سازی اطلاعات) بودند. این نقشه راه خطاب به وزرای نیروهای نظامی و رؤسای آژانس پروژه‌های تحقیقاتی پیشرفته دفاعی (DARPA) و آژانس ملی اطلاعات جغرافیایی-فضایی (NGA) تنظیم شده است. این سند بیش از ۲۰۰ صفحه دارد و شامل فهرستی از انواع UASهای موجود در انبارها، ارزیابی سامانه‌های خارجی در حال خدمت یا توسعه، و بررسی فناوری‌های نوظهوری است که قابلیت و انعطاف‌پذیری UASها را افزایش می‌دهند. از جمله این فناوری‌ها می‌توان به قدرت پردازش رایانه‌ای و کوچک‌سازی اشاره کرد. موانع در مسیر تحقق چشم‌انداز این گزارش همچنین به برخی موانع بزرگ در مسیر تحقق این چشم‌انداز اشاره می‌کند؛ از جمله تردید مقامات دولتی در واگذاری اختیار شلیک سلاح به یک ماشین، یا در کوتاه‌مدت، اجازه دادن به فعالیت UASها در فضای هوایی غیرنظامی. نگرانی دیگر مربوط به قابلیت اطمینان این سامانه‌هاست، چرا که سابقه سقوط آن‌ها قابل توجه بوده است. از دیدگاه فرماندهان نیروی هوایی، مقامات پنتاگون باید در گسترش استفاده از UASها در همه حوزه‌های مأموریتی ممکن، با احتیاط عمل کنند. ژنرال دونالد جی. هافمن، معاون نظامی وزیر نیروی هوایی در امور خرید، در سمینار UAS در کنگره در ماه سپتامبر گفت که نیروی هوایی ایالات متحده لزوماً در همه نقش‌ها مزیت هزینه‌ای بزرگی برای UASها نمی‌بیند. او گفت: «اگر هواگردی به‌اندازه‌ای بزرگ باشد که بتواند یک انسان را حمل کند، تحلیل ما می‌گوید که بهتر است انسان را در آن قرار دهیم.» هافمن تأکید کرد که این دیدگاه ناشی از ذهنیت خلبانان سنتی نیست، بلکه بر اساس تحلیل هزینه‌ها در مقایسه با هواگردهای سرنشین‌دار مشابه است. هافمن اذعان کرد که UASها را می‌توان با حذف نمایشگرها، صندلی پرتاب اضطراری و سایر تجهیزات مربوط به انسان، کوچک‌تر، سبک‌تر و ارزان‌تر ساخت. با این حال، «آنچه با حذف جنبه‌های فیزیولوژیکی صرفه‌جویی می‌شود، باید با سامانه‌های ارتباطی جایگزین شود» تا کنترل مثبت بر هواگرد و سلاح‌های آن تضمین گردد. برای کاربردهای کوتاه‌مدت، «تفاوتی ندارد؛ حذف خلبان انسانی هزینه را کاهش نمی‌دهد.» از UAV به UAS نقشه راه اصطلاح «UAV» را کنار گذاشته و از «UAS» استفاده می‌کند، زیرا این پلتفرم‌ها باید به عناصر دیگر برای کنترل، مدیریت و انتقال اطلاعات متصل باشند. این سند که اکنون در سومین نسخه خود قرار دارد، برای نخستین بار به هواگردهای «نزدیک به فضا» نیز پرداخته است. در یک نشست خبری در ماه اوت، معاون مدیر گروه برنامه‌ریزی UAS در پنتاگون، دایک ودرینگتون، تأکید کرد که این نقشه راه «سند بودجه‌ای نیست»، بلکه «نقشه راه فناوری» است. او گفت: «این سند هیچ‌کس را موظف به انجام کاری نمی‌کند.» با این حال، او افزود که این نقشه راه با مشارکت کامل همه نیروهای نظامی تهیه شده و «توافق خوبی بر سر اهداف و ابتکارات آن وجود دارد.» نویسندگان سند معتقد نیستند که یک نهاد واحد باید کنترل یا هدایت برنامه‌های متعدد UAS در پنتاگون را بر عهده داشته باشد. ودرینگتون پیش‌تر گفته بود که انتخاب یک عامل اجرایی برای سامانه‌های بدون سرنشین وزارت دفاع هنوز زود است. در عوض، وزارت دفاع تصمیم گرفت دو سازمان مشترک ایجاد کند—یکی برای تدوین دکترین و مفاهیم، و دیگری برای توسعه سخت‌افزار. بودجه و دسته‌بندی‌ها اکنون که حدود ۲ میلیارد دلار در سال از بودجه وزارت دفاع ایالات متحده به UASها اختصاص یافته، این سامانه‌ها تا پایان برنامه شش‌ساله پنتاگون (که در سال ۲۰۱۱ پایان می‌یابد) حدود ۱۳ میلیارد دلار بودجه تولیدی و بیش از ۱ میلیارد دلار بودجه عملیاتی دریافت خواهند کرد. در مقایسه، وزارت دفاع در کل دهه ۱۹۹۰ تنها ۳ میلیارد دلار برای UASها هزینه کرده بود. نقشه راه، UASها را به چهار دسته تقسیم می‌کند: 1. سامانه‌های اصلی (Major): شامل هواگردهایی مانند Global Hawk و سامانه مشترک جنگی بدون سرنشین (J-UCAS). 2. سامانه‌های عملیات ویژه (Special Operations): مختص فرماندهی عملیات ویژه ایالات متحده. 3. سامانه‌های کوچک (Small): قابل‌استفاده توسط یک یا دو نفر. 4. کشتی‌های هوایی بدون سرنشین (Unmanned Airships): شامل ایروستات‌ها و بالن‌های هوایی. مأموریت‌ها و رویکردهای آینده در بررسی مأموریت‌هایی که ممکن است در آینده توسط UASها انجام شوند، نویسندگان نقشه راه «تم‌هایی» را مطرح کرده‌اند که به‌روشنی نشان‌دهنده ظرفیت‌ها و منطق پشت بازطراحی گسترده ناوگان هواگردهای نظامی هستند. نخست، آن‌ها معتقدند UASها به سطحی از بلوغ رسیده‌اند که دیگر نباید فقط برای مأموریت‌های خاص در نظر گرفته شوند، بلکه می‌توان آن‌ها را در طیف وسیعی از فعالیت‌های نظامی به‌کار گرفت. به‌گفته نویسندگان: «به‌جای اینکه بپرسیم ‘آیا می‌توانیم مأموریتی برای این UAS پیدا کنیم؟’ باید بپرسیم ‘چرا هنوز این مأموریت را با انسان انجام می‌دهیم؟’» دوم، نویسندگان آماده‌اند تا به ابتکارات تجاری برای تأمین نیازهای آینده تکیه کنند؛ قابلیت‌هایی را بپذیرند که به‌صورت مرحله‌ای ارائه می‌شوند، نه یک‌باره؛ و UASها را به‌عنوان سامانه‌هایی مصرفی در نظر بگیرند—رویکردی که تاکنون رایج نبوده است. راه‌حل‌های متنوع و منعطف نویسندگان می‌گویند: «راه‌حل ۵۰ درصدی برای فردا اغلب بهتر از راه‌حل ۷۰ تا ۸۰ درصدی در سه سال آینده و بهتر از راه‌حل ۹۵ درصدی در ده سال آینده است.» راه‌حل‌های تجاری از هزینه‌های توسعه دفاعی جلوگیری می‌کنند و فرصت‌هایی برای پیشرفت‌های دیگر فراهم می‌سازند، مانند نگاه به UASها به‌عنوان سامانه‌هایی کوتاه‌مدت و قابل‌مصرف. به‌جای خرید انبوه، ممکن است UASها در تعداد محدود خریداری شوند و چند سال بعد با مدل‌های جدید و بهبود‌یافته جایگزین یا تقویت شوند. نویسندگان این رویکرد را با تلویزیون‌ها، پخش‌کننده‌های DVD و رایانه‌های رومیزی مقایسه می‌کنند—اقلامی که اغلب تعویض آن‌ها ارزان‌تر از تعمیرشان است. نویسندگان تأکید دارند که باید ابتدا مأموریت به‌طور کامل درک شود و سپس UAS متناسب با آن طراحی گردد، چرا که باور دارند این سامانه‌ها را می‌توان دقیقاً با سطح قابلیت موردنیاز—و نه بیشتر—ساخت. و هشدار می‌دهند: «هرگز یک UAS نسازید و سپس به‌دنبال مأموریتی برای آن بگردید... یا یک هواگرد پنهان‌کار طراحی کنید و بعد سعی کنید آن را برای مأموریت حمله یا سرکوب پدافند هوایی دشمن (SEAD) مناسب‌سازی کنید». جدول زمانی مأموریت‌های UAS در نقشه راه نقشه راه پیش‌بینی می‌کند که UASها در مأموریت‌های زیر جایگزین یا مکمل هواگردهای سرنشین‌دار خواهند شد: سال‌ها مأموریت‌ها ۲۰۰۵–۲۰۱۰ انتقال ارتباطات و سرکوب پدافند هوایی دشمن (جایگزینی EA-6B با J-UCAS) ۲۰۱۰–۲۰۱۵ جمع‌آوری اطلاعات سیگنالی (Global Hawk)، گشت دریایی (سامانه BAMS نیروی دریایی)، حمله نفوذی (با J-UCAS) ۲۰۱۵–۲۰۲۰ سوخت‌گیری هوایی و ترکیب مأموریت‌های حمله SEAD ۲۰۲۰–۲۰۲۵ نظارت و مدیریت نبرد (جایگزینی E-3 AWACS و E-8 Joint STARS)، مأموریت‌های مقابله هوایی (جایگزینی F-15، F-16 و جنگنده‌های نیروی دریایی) ۲۰۲۵–۲۰۳۰ حمل‌ونقل هوایی (جایگزینی C-5، C-17، C-130) و ترکیب حمله/SEAD/مقابله هوایی (جایگزینی F/A-22 و F/A-18E/F) نکته قابل‌توجه این است که ۱۸۰ فروند F/A-22 برنامه‌ریزی‌شده برای نیروی هوایی، به‌طور میانگین کمتر از ۲۰ سال در خدمت خواهند بود، در حالی که طبق گزارش، سامانه‌های بدون سرنشین برای جایگزینی آن‌ها تا آن زمان در دسترس خواهند بود—یعنی کمتر از نصف عمر خدمت برنامه‌ریزی‌شده آن‌ها. جایگزینی خلبان با ربات؟ نقشه راه ادعا می‌کند که مغز انسان حدود ۱۰۰ میلیون MIPS (میلیون دستور در ثانیه) و ۱۰۰ میلیون مگابایت حافظه دارد، و پردازنده‌هایی با این سطح عملکرد به‌زودی در دسترس خواهند بود. طبق قانون مور، که پیش‌بینی می‌کند قدرت پردازش رایانه‌ها هر ۱۸ ماه دو برابر شود، رایانه‌ها تا سال ۲۰۱۵ به سطح پردازش مغز انسان خواهند رسید، اما «برخی تخمین می‌زنند که حافظه رایانه‌ها تا سال ۲۰۳۰ با حافظه انسانی برابر خواهد شد.» تا سال ۲۰۳۰، هزینه یک پردازنده با قدرت ۱۰۰ میلیون MIPS حدود ۱۰٬۰۰۰ دلار خواهد بود، به این معنا که مغز مصنوعی معادل انسان می‌تواند به‌راحتی به یک «قطعه قابل خرید» برای UAS تبدیل شود. نویسندگان می‌افزایند: «در مورد انتقال آموزش و تجربه خلبان جنگنده به مغز ربات، معادل مدرسه Top Gun برای J-UCAS آینده، تنها چند ثانیه دانلود پس از پرواز خواهد بود.» پردازنده‌های آینده بسیار کوچک‌تر از نمونه‌های امروزی خواهند بود و احتمالاً با فناوری‌هایی مانند پردازش نوری، بیوشیمیایی، سوئیچینگ تداخل کوانتومی، و پردازنده‌های مولکولی (moletronics) یا ترکیبی از آن‌ها تقویت خواهند شد تا سرعت و حافظه بیشتری فراهم کنند. گلوگاه پهنای باند در استفاده از ناوگان‌های بزرگ UAS، نگرانی جدی درباره میزان پهنای باند الکترونیکی برای ارسال سیگنال‌های کنترل و دریافت داده‌های حسگرها وجود دارد. نقشه راه پیش‌بینی می‌کند که این مشکل با پردازش داخلی حل خواهد شد. گزارش می‌گوید: «در نهایت، قدرت پردازش داخلی از ظرفیت پیوند داده‌ای فراتر خواهد رفت و به UASها اجازه خواهد داد تا نتایج داده‌های خود را برای تصمیم‌گیری به زمین منتقل کنند. در آن زمان، نیاز به نرخ‌های بالای پیوند داده‌ای—به‌ویژه در جمع‌آوری تصاویر—به‌شدت کاهش خواهد یافت.» مواد و طراحی آینده در بیست سال آینده، UASها ممکن است شباهتی به مدل‌های امروزی نداشته باشند—بسیاری از آن‌ها اکنون شبیه هواپیماهای کنترل از راه دور هستند. برای دستیابی به مواد سبک‌تر و مقاوم‌تر، نقشه راه استفاده از پلیمرهای ترانس‌ژنتیک را پیش‌بینی می‌کند که «دو برابر فولاد مقاومت کششی دارند و ۲۵٪ سبک‌تر از کامپوزیت‌های کربنی هستند.» این هواگردها همچنین قادر خواهند بود در حین پرواز شکل خود را تغییر دهند تا بهترین سرعت، بیشترین دوام یا کمترین سطح مقطع راداری را به‌دست آورند. همچنین بدنه آن‌ها با میکروکپسول‌های چسب ساخته خواهد شد که در صورت آسیب‌دیدگی در پرواز، خود را ترمیم می‌کنند—نه به‌صورت وصله، بلکه بازسازی کامل به وضعیت اولیه. نویسندگان توصیه می‌کنند که در تحقیق و توسعه این مواد سرمایه‌گذاری شود. فناوری‌های مکمل آنتن‌هایی که قابل اسپری شدن هستند، جایگزین سامانه‌های سنگین و پرمصرف فعلی خواهند شد. تحقیقات در زمینه شبیه‌سازی و عوامل انسانی باعث خواهد شد که اپراتور انسانی از راه دور بتواند با دریافت نشانه‌های هماهنگ، حضور مجازی در UAS داشته باشد.«خلبان آینده UAS از دیدن هواگرد به تبدیل شدن به خود هواگرد خواهد رسید.» پیشرانه‌ها و توان موتور‌های UASهای آینده از نظر قدرت و پیچیدگی بسیار متنوع خواهند بود. نقشه راه پیشنهاد می‌کند که در طیف وسیعی از سامانه‌های پیشرانه سرمایه‌گذاری شود، از جمله: اسکرام‌جت‌ها سلول‌های سوختی ماهیچه‌های شیمیایی رفت‌وبرگشتی توان پرتو‌یافته ایزوتوپ‌های هسته‌ای سامانه‌های خورشیدی (فوتوولتائیک) و موتورهایی با مصرف سوخت کاهش‌یافته که می‌توانند برد و دوام را تا ۱۰۰٪ افزایش دهند. تصویربرداری هایپراسپکترال UASهای آینده قادر خواهند بود از تکنیک‌های تصویربرداری هایپراسپکترال در فواصل دور استفاده کنند، به‌طوری‌که بتوانند زیر سطح زمین را ببینند، انواع وسایل نقلیه و حتی افراد را تشخیص دهند، اولویت‌ها را دنبال کنند و از اهداف فرصت‌طلبانه بهره‌برداری کنند. کاهش هزینه به ازای هر پوند محموله یکی از اهداف مهم (و محرک طراحی) کاهش هزینه به ازای هر پوند محموله‌ای است که UASها می‌توانند حمل کنند. در حال حاضر، هزینه حمل حسگرها توسط یک UAS متوسط حدود 1600۰ دلار به ازای هر کیلوگرم است. در مقایسه، هزینه هر کیلوگرم محموله در جنگنده F-35 حدود 14600دلار است. هدف در J-UCAS رسیدن به 11000 دلار است، و هدف بلندمدت کاهش این عدد به 3600 دلار برای کل ناوگان UASهاست. بابی دبلیو. اسمارت، مدیر برنامه‌های تسلط اطلاعاتی نیروی هوایی ایالات متحده، اشاره کرد که هواگرد Global Hawk به‌تنهایی بین ۴۰ تا ۵۰ میلیون دلار قیمت دارد، در حالی که بسته حسگرهای آن ۱۰ میلیون دلار هزینه دارد. از آنجا که Global Hawk به نیروی انسانی زیادی نیاز دارد—برای عملیات، نگهداری، جمع‌آوری داده‌ها، تحلیل و انتشار اطلاعات—هزینه چرخه عمر برخی از UASهای بزرگ «قابل‌چشم‌پوشی نیست.» ارتباطات امن و چالش‌های طیف فرکانسی ژنرال هافمن خاطرنشان کرد که UASها به دلیل نیاز به ارتباطات رمزگذاری‌شده و غیرقابل‌نفوذ، پیچیده‌تر و پرهزینه‌تر می‌شوند. او گفت: «باید مطمئن شوید که فقط شما می‌توانید آن را کنترل کنید—به‌ویژه وقتی که مسلح است.» یکی از چالش‌های برجسته در استفاده گسترده از UASها، مسئله طیف فرکانسی است. هافمن گفت که در داخل ایالات متحده، «بخش زیادی از طیف فرکانسی» به تلفن‌های همراه، ارتباطات ماهواره‌ای، تلویزیون‌های HD و موارد مشابه فروخته شده است. استفاده گسترده از UASها نیازمند حوزه جدیدی از تخصص است که هافمن آن را «سلطه فرکانسی» نامید—یعنی بیرون راندن سایر کاربران از فرکانس‌ها هنگام عملیات در مناطق جنگی. در خاک دشمن ممکن است این کار ممکن باشد، اما در تمرینات صلح‌آمیز، «مثلاً در کره جنوبی، نمی‌توانیم این کار را انجام دهیم». ایمنی و مدیریت ازدحام در میدان نبرد هافمن همچنین با اشاره به نقشه راه گفت که هنوز مشخص نشده چگونه می‌توان از برخورد صدها یا حتی هزاران UAS در میدان نبرد جلوگیری کرد. افزودن سامانه‌هایی برای جلوگیری از برخورد با موانع یا با یکدیگر، هزینه‌های اضافی به همراه خواهد داشت. نسبت هواگردهای سرنشین‌دار و بدون سرنشین ژنرال جان پی. جامپر، رئیس وقت ستاد نیروی هوایی، در یکی از آخرین مصاحبه‌های خود در ماه اوت درباره نسبت هواگردهای سرنشین‌دار و بدون سرنشین گفت: «سخت است بگوییم نسبت درست چه خواهد بود.» او پیش‌بینی می‌کند که مأموریت‌های حمله دوربرد و ISR به‌طور طبیعی مناسب UASها هستند. اما در مورد مأموریت‌های نبرد هوایی، او محتاط است تا زمانی که ثابت شود UASها «هیچ‌یک از کیفیت‌هایی را که اکنون با داشتن بهترین خلبانان آموزش‌دیده جهان داریم، از دست نمی‌دهند.» با این حال، اگر فناوری به بلوغ برسد، او مانعی برای واگذاری مأموریت‌های جنگنده به UASها نمی‌بیند. او گفت: «این ویژگی عالی سیستم ماست: وقتی ثابت شود که می‌تواند کار را انجام دهد و رقابت کند، آن‌وقت اگر مناسب باشد، گذار را انجام خواهیم داد.» منبع https://www.airandspaceforces.com/article/1105armada/

من هم اتفاقا درباره همین صحبت می کنم. با توجه به حجم و وزن محموله این گونه پهپادها شاید در نقش ضد نفر ( و عمدتا برای تضعیف روحیه) مناسب باشند اما برای ضربه زدن به اهداف سخت و همچنین تجهزات زرهی (مخصوصا اونها که زره کت و کلفت دارند) بیشتر نقش ایذائی (و البته نه ایضایی) دارند. وقتی آمار 3400 خودرو زرهی و تانک مورد اصابت قرار گرفته رو داریم بهتره از دیدگاه آماری ببینیم که چند درصدشون واقعا از کار افتادند و دیگه عملیاتی نیستند. با توجه به توسعه سریع هوش مصنوعی و استفاده از ابزارهای هوشمند ضد هوایی بالاخره اینها هم از اون حالت اورشوتی که ایجاد کردند خارج می شن و به یه منحنی با شییب صعودی متناسب و یا شاید فلت برسند. هنوزم میگم از نظر تاریخی نمیشه اینها رو با تانک یا مسلسل یا هواپیما مقایسه کرد. تانک وقتی اولین بار وارد جنگ شد تمام معادلات رو در جبهه غرب به هم ریخت. آیا پهپاد های پیاده نظام توانسته اند چنین تأثیرگذاری داشته باشند؟ حاشا و کلّا

با توجه به تجربیات اوکراین و سوریه میزان حمل بار پهپهادهای کنونی که توسط پیاده نظام به کار گرفته میشوند زیاد نیست در نتیجه قدرت تخریب آنچنانی هم ایجاد نمی کنند. البته در به زدن روحیه دشمن می توانند بسیار موثر بشوند. پس در نتیجه تک زرهی همچنان جایگاه خودش رو داره البته باید یک نیروی زرهی تک ور به صورت ترکیبی با پهپادهای خودی و پشتیبانی نزدیک هوایی و همچنین آتش پشتیبانی آن تایم خودی همراه باشه و اگرنه که خوب بعیده به جایی برسه. تا اطلاع ثانوی پهپادها بیشتر وسیله ی ایضایی هستند تا یه سلاح گیم چنجر مثل مسلسل در جنگ اول جهانی و تانک در جنگ دوم جهانی. هر چند که عقل حکم می کنه که بیشتر صبر کنیم و ببینیم که تکنولوژی چه در آستین داره.

البته در ذهن شما هر اتفاقی که روی بده باید از قبل به این گونه روی بده که ذهنیت شما رو تایید بکنه و اگرنه یا اصلا روی نداده یا حتما به صورت باژگونه در رسانه ها منعکس شده. تعریف تجزیه یه کشور معلومه در عرف زبان فارسی معلومه: یعنی دو یا چند تا کشور از دل اون کشور اول بیان بیرون و هر کدام ادعای استقلال بکنند. مثل تجزیه شوروی و یوگسلاوی سابق یا پاکستان که به بنگلادش و پاکستان تجزیه شدند اگر بخوام یه کم ملا لغتی بشم: 1. Crawford, James (2006), The Creation of States in International Law (2nd ed.) Secession is the attempt by a part of the state, or a people within a state, to break away and establish an independent state, without the consent of the parent state. (ص. 375) یعنی: تجزیه، تلاش بخشی از یک کشور، یا یک مردم درون آن کشور، برای جدایی و ایجاد کشوری مستقل بدون رضایت دولت مرکزی است. منبع: Crawford, J. (2006). The Creation of States in International Law (2nd ed.). Oxford و تا فعلا این مسئله در سوریه روی نداده. حالا شما میگه تجزیه شده؟ اوکی حق با شماست. پس با این حساب عراق و پاکستان و افغانستان و هزارجای دیگه هم تجزیه شدند.

سلام این تاپیک تاپیک بتن هست و من هم منظورم فردو نبود. بمبهای سنگر شکن اصولا وظیفه دارند از بتن عبور کنند. تاپیک ادعا کرده که بتنهای ایرانی تقویت شدند و عکسهای موجود در فضای مجازی نشون میده که فعلا بمبهای سنگر شکن دست بالا رو دارند. شرمنده. من واقعا حواسم نبود شما از روز 23 خرداد تا 12 روز بعدش توی ایران نبودید و به اینترنت هم دسترسی نداشتید. برای یافتن مستندات درباره تجربیات عملی و میدانی می تونید تاپیک تهاجم به جمهوری اسلامی در همین سایت خودمون رو مرور کنید.

نمونه ای از سطح تحلیل دوستان. باشد که پندگیرندگان پند بگیرند قطعیت در جمله آخر: درصد موفقیت برابر با صفر خواندن مطالب ده پانزده سال پیش و نظرات دوستان و مقایسه اون با نظراتی مثلا در دو سال اخیر درباره جنگ اسرائیل با حماس و حزب الله و عملیاتهای وعده صادق دادند متاسفانه نشان میده که قدرت تحلیل مون هنوز به اندازه همون 15 سال پیشه. البته چون تعصب ها هم بیشتر شدند میشه گفت که اوضاع خرابتر از قبله. دست کم قبلا ها اگر تحلیل ها ضعیف بودند یا پیش بینی ها دقیق نبودند این همه تعصب بر مواضع غلط وجود نداشت. الان که 15 سال از بحثهای بالا گذشته تجربه عملی و میدانی نشون داده که بمب های سنگر شکن آمریکا (و البته اونها که به اسرائیل فروخت) به اندازه کافی قدرت دارند تا از پس بتونهای ساخت ایران بر بیایند. برای حل کردن این معادله به نفع خودمون باید همه محاسبات رو از اول شروع کنیم و اگرنه روز از نو و روزی از نو

خبر درباره بمب جدید هواپرتاب ترکیه آنکارا: ترکیه دو بمب هوایی پیشرفته خود را توسعه داده و بهبود قابل‌توجهی در توانایی‌های حمله نظامی خود به نمایش گذاشته است. بمب‌های «غضب» (Gazap) و «شبح» (Hayalet) توسط مرکز تحقیقات و توسعه وزارت دفاع ملی این کشور، که عضو ناتو است، طراحی شده‌اند و در هفدهمین نمایشگاه بین‌المللی صنایع دفاعی رونمایی شدند. دربارهٔ بمب غضب: غضب، یک بمب هوایی با وزن ۹۷۰ کیلوگرم (۲۰۰۰ پوند)، یکی از قدرتمندترین بمب‌های غیرهسته‌ای متعارف ترکیه محسوب می‌شود. این بمب برای پراکنده‌سازی انفجارهای ترکش با کارایی بالا طراحی شده است. به گفتهٔ نیلوفر کزولو، مدیر مرکز تحقیق و توسعه، ساختار آن شامل ۱۰٬۰۰۰ ذره ترکش است که در صورت انفجار، تا شعاع یک کیلومتر پراکنده می‌شوند. کزولو گفت: «غضب به ازای هر متر مربع ۱۰٫۱۶ ترکش منتشر می‌کند و همین ویژگی باعث می‌شود سه برابر قدرتمندتر از بمب‌های معمولی سری MK باشد.» ساختار داخلی این بمب، از جمله پرکننده اصلاح‌شده و طراحی با شبکه‌های داخلی، تأثیر انفجار را به‌طور چشمگیری افزایش داده است. طراحی آن شبیه به نارنجک دفاعی عمل می‌کند و در زمان انفجار به‌جای قطعات تصادفی فولاد، به ترکش‌های کنترل‌شده تبدیل می‌شود. بمب غضب قابلیت پرتاب از جنگنده‌های F-16 و F-4 ترکیه را دارد و این کشور امیدوار است در آینده از پهپادها نیز برای پرتاب آن بهره گیرد. دربارهٔ بمب شبح: بر اساس گزارش Turkey Today، بمب Hayalet (یا NEB-1 و NEB-2) توان نفوذ تا عمق ۹۰ متر در سطوح سخت را دارد و از قابلیت پیشرفته‌ی شکافتن سنگرهای مستحکم برخوردار است. کزولو گفت: «بمب‌های استاندارد تنها ۱٫۸ تا ۲٫۴ متر به بتن مسلح نفوذ می‌کنند، در حالی که بمب ما تا ۷ متر به بتن C50 – که اغلب در پل‌ها، گذرگاه‌ها و تأسیسات هسته‌ای به‌کار می‌رود – نفوذ می‌کند.» در یکی از آزمایش‌های اخیر، Hayalet از هواپیما به سمت جزیره‌ای پرتاب شد و توانست ۹۰ متر از سطح سختِ صخره و خاک را نفوذ کند. «عرض جزیره ۱۶۰ متر است. پس از انفجار، آثار انفجار را در سراسر جزیره و حتی در سمت پشتی مشاهده کردیم.» همچنین، این بمب بر روی بلوک‌های بتنی مسلح C50 و فولاد آجدار ۲۵ میلی‌متری آزمایش شده است؛ به‌طوری‌که سیستم‌های داخلی شبیه‌سازی‌شده مانند قفس‌های فولادی و حوضچه ماسه‌ای ۱۰ متری را شکافت و پس از عبور از دیوار بتنی ۱٫۵ تُنی، ۶۰۰ متر دیگر پیشروی کرد. Hayalet نیز با جنگنده‌های F-16 ترکیه و کیت‌های تسلیحاتی موجود سازگار است. تأثیر بر هند: همزمان با توسعه توان دفاعی ترکیه، روابط دفاعی فزاینده پاکستان با این کشور عضو ناتو مورد توجه قرار گرفته‌اند. هرچند هر دو کشور آنکارا و اسلام‌آباد هرگونه انتقال تسلیحات را رد کرده‌اند، اما ارتش هند ادعا کرده که اسلام‌آباد در عملیات «بنیان المرصوص» از پهپادهای Bayraktar TB2 ساخت ترکیه برای حمله به هند استفاده کرده است. آنکارا همچنین در جریان درگیری نظامی پاکستان با هند در ماه مه، حمایت خود را از اسلام‌آباد اعلام کرد. ترکیه با صنایع دفاعی رو‌به‌رشد خود، به شریک قابل اعتماد نظامی برای پاکستان تبدیل شده و پیش‌تر نیز پهپادها و تجهیزات دریایی به این کشور ارسال کرده است. منبع Turkey Unveils Gazap, 970 Kg "Most Powerful" Non-Nuclear Bomb پی نوشت: بعضی از منابع (فارسی و انگلیسی) نوشتند که غضب یه بمب ترموباریک هستش. چطور میشه بمب هم ترموباریک باشه و هم ترکش شونده؟ کس از دوستان چیزی می دونه؟

اگر این طرح برای تجزیه سوریه بود الان بهترین فرصت رو داشتن که اون رو تجزیه کنند ولی دولت فعلی سوریه نه تنها به سمت تجزیه نرفته بلکه حتی داره سعی می کنه با کردها به یک سازش سیاسی برسه تا یا خودمختاری این چند ساله کردها از بین بره یا به یک خودمختاری حداقلی و زیر پرچم سوریه رضایت بدهند. تا کنون هم کمابیش موفق بوده. فقط سوریه نتونست اون قسمتهایی از جولان رو که اسرائیل ازش فعلا جدا کرده حفظ کنه که اون هم به بی عرضگی اسد و نیروهای حامی و پشتیبانش بر میگرده. موافقم ولی این دلیل دشمنی اعراب و وهابی ها هست. باید برای دشمنی مردم داخل سوریه هم یه دلیل خوب پیدا کرد و اون دلیل هم چیزی نیست جز اشتباهات سیاسی اسد پس از فوت پدرش و به قدرت رسیدن. اگر از همان زمان یه سری اصلاحات سیاسی و اقتصادی متناسب و با برنامه و همچنین با اقناع افکار عمومی انجام داده بود کار به اونجا نمی کشید که مردم بریزند توی خیابون. اقلیت بودن خانواده اسد تنها دلیل مخالفت مردم نمیتونسته باشه بلکه بسته شدن حلقه نزدیکان حکومت و بازنبودن تصمیم گیری سیاسی برای عامه مردم از دلایل شورش مردمی بود. البته علتهای اقتصادی هم درگیر بوده که بهتره دوستانی که اقتصاد خوانده اند نظر بدهند. دقیقا همین طوره ولی وقتی رسانه دست بقیه است و توان جنگ رسانه ای در همون ابعاد و همون سطح نیست عقل حکم می کنه که بهانه به دست رسانه ها نداد.

برادر من سلام. جواب سوالات رو که با سوال نمیدن. مردم بحرین و خیلی جاها ریختند بیرون. اما سوریه موقعیت ش با بحرین فرق داره. مردم بحرین تقریبا از نظر قومیتی یک دست هستند از نظر مذهبی دو دسته. سرکوب کردن یکی توسط یکی خیلی سخت نیست. همون طور که خودت گفتی راحت هم سرکوب کردند. اما سوریه یه توپ چهل تیکه بود. بعدشم هر حکومتی که مثل سوریه (یا عراق) بر چندین گروه مختلف قومی و مذهبی حکومت بکنه باید یه چیزی مثل ملات داشته باشه که این تکه های آجر رو بذاره روی هم تا تبدیل بشن به یه دیوار درست و حسابی. بشار اسد نتونست این ملات رو تأمین بکنه. ببین اگر ایران دخالت نکرده بود همون 6 ماه اول حکومت اسد سقوط کرده بود. فقط اینکه دخالت بی خود ایران سبب شد تا عربستان و قطر و ترکیه هم وارد میدان بشن. به خودشون گفتند حالا که یه تیکه گوشت قربونی بی صاحب افتاده این وسط چرا ما یه سهمی ازش نگیریم. ایران اگر واقعا می خواست توی سوریه بمونه باید برنامه ریزی می کرد و نقشه می ریخت ولی مثل بقیه کارهامون این کارمون هم نصفه نیمه انجام شد. این که میگید اسد متحد ما بود فقط تخیل من و شما و سیاستمداران ایران بوده و هست. بشار اسد فقط متحد خودش بود و بس. تا یه زمانی مستقل بود بعد شد آلت دست ایران بعد پای روسیه به معرکه باز شد و سعی کرد ایران رو بازی بده و دور بزنه که موفق هم بود. متحد به کسی می گن که تا پای جون پای تو واسته نه مثل اسد و پدرش. این محور مقاومت من نمی دونم واقعا چطوره و کیا عضوش هستند ولی اگر سوریه هم عضوش بوده این قسمت محور رو موریانه خورده بود. سوریه مستقیم تو جنگ 73 با اسرائیل جنگیده بود و می دونست که از نظر نظامی هیچ وقت زورش نمی رسه. به همین دلیل نه در زمان بشار و نه در زمان حافظ یه تیر از گلوله ی سوریه ای ها به سمت اسرائیل شلیک نشد. این جور متحد همون بهتر که نباشه.

اسرائیل جزو ناتو نیست... بقیه تحلیل های شما هم از همین دست و با همین دقت هستند؟ یه تحلیل میتونه تاریخی باشه، اقتصادی باشه، روانشناسی باشه یا سیاسی یا هر چی. ما ل شما کدومه؟ بر اساس کدوم صغرا و کبرای منطقی میشه نتیجه گرفت که ترکیه داره به صورت نیابتی برای آمریکا و اسرائیل کار می کنه؟ یا باید عملکردش رو نشون بدهید که این طوره که ترکیه به یک منافعی در سوریه رسیده و اون منافع رو در اختیار آمریکا و اسرائیل قرار داده که نشان ندادید. یا باید اسنادی از مراکز تصمیم گیری این ها رو نشون بدهید که ندادید. برادر من تحلیل که روی هوا نمیشه. اگر این طوره من میگم ایران داره برای آمریکا واسرائیل کار می کنه. شما می گی چرا؟ من هم جواب میدم شما الان مثل ماهی در آب هستید و آب رو نمی بینید. این هم شد استدلال؟ خبر جواب شما منفی هست جنگ داخی سوریه به خاطر این بود که مردم سوریه ریختن توی خیابون و گفتن ما اسد رو نمیخواهیم و اسد چشم سفیدی کرد و گفت من به زور دوست دارم توی سر شما بزنم و حکومت کنم و غلط کردید که من رو نمی خواهید. اصلا ربطی به هیچ کسی نداشت. البته این ابتدای قضیه بود. اندکی بعد که ارتش سان و رژه ی اسد در برابر مخالفین تضعیف شد هر کسی در منطقه که عقده ای نسبت به اسد داشت وارد گود شد تا سهمی از این لاشه نیمه جان برای خودش درببرد. شما بر اساس کدوم اسناد و مدارک منتشر شده ادعا می کنی چون اسد متحد ما بوده جنگ داخلی در سوریه شروع شد؟

جسارتا برای این حرف سند و مدرکی هم وجود داره؟

اسرائیل به عنوان نیروی خارجیِ ضامنِ توافق های پشت پرده در جای جای سوریه حضور نظامی داره و نیاز به نیروی خارجی دیگری نیست که از جای دیگری وارد بشود. در ضمن سوریه هم پاره پاره نخواهد شد نه موقت نه به صورت دائم. هر کسی سهمی از کیک رو که لازم داشته برداشته تکفیری ها سهم خودشون رو دارند. کردها هم سهم خودشون رو. متحدین اسرایل هم سهم خودشون رو. ایران هم که ... چه عرض کنم؟

با ساز و کار موجود در دادگاه های بین المللی و مراجع مشابه اونها اگر این شکایت کلید بخوره از همین الان رأی خروجی دادگاه معلوم هست که چی میشه. آماده باشیم که هر چی پول در بانکهای خارجی داریم بلوکه کنند