alrkhs

Members
  • تعداد محتوا

    205
  • عضوشده

  • آخرین بازدید

  • Days Won

    6

alrkhs آخرین امتیاز شما در روز 1 شهریور

alrkhs شما بیشتری مطالب مورد علاقه کاربران را دارید!

اعتبار در انجمن

2,284 نشان شجاعت

درباره alrkhs

  • رتبه حساب کاربری
    گروهبان دوم

آخرین بازدید کنندگان پروفایل

601 نمایش های پروفایل
  1. به نام خدا چکمیت، جت جنگنده سبک روسی، به نمایشگاه های خارجی فرستاده می شود روسیه در نظر دارد تا هواپیمای جنگنده جدید خود، Checkmate را با نمایش در نمایشگاه های دفاعی خارجی تبلیغ کند. Yuri Slyusar، رئیس شرکت دولتی United Aircraft (UAC)، در مصاحبه ای با روزنامه Vedomosti گفت: "براساس بازدید های از غرفه در نمایشگاه هوایی ماکس (ما می‌دانیم که) علاقه (به چکمیت) زیاد است. و قطعا اگر آنها به حالت معمول آفلاین خود بازگردند، ما این هواپیما را به نمایشگاه های مختلف می بریم." روسیه کشور هایی مانند آفریقا، هندوستان و ویتنام را برای صادرات خود هدف قرار داده است. Slyusar تائید کرد که اولین پرواز هواپیمای جدید در سال 2023 انجام خواهد شد. ارسال انبوه از سال 2026 آغاز خواهد گشت. وقتی که درباره ی احتمال به کار گرفته شدن این هواپیما توسط وزارت دفاع روسیه سؤال شد، وی جواب داد: "این هواپیما نسخه 2 سرنشینه و همچنین نسخه های سرنشین دار و بدون سرنشین احتمالی هم دارد. ما امیدواریم که این روش ها و تغییرات باب طبع مشتریانمان باشد" این مقام بلندپایه اضافه کرد، ممکن است Checkmate به استیج دوم موتور Izdeliye 30 (محصول 30) مجهز شود که به زودی در تمام جت های پنهانکار Su-57 نصب خواهد شد. طبق نظر توسعه دهندگان، Checkmate قادر به طی مسافت 3،000 کیلومتر، رسیدن به سرعت 2 ماخ و حمل محموله های رزمی تا وزن 7400 کیلوگرم است. این هواپیما قادر خواهد بود تا به طور همزمان با 6 هدف هوایی، دریایی و زمینی شامل پهپاد های تهاجمی و هواپیما های نسل 5 خارجی مقابله کند. Sergei Chemezov، رئیس Rostec، تخمین زده که هر جت Checkmate حدود 25 تا 35 میلیون دلار قیمت داشته باشد. برای کاهش هزینه ها، این جت با جنگنده های Su-35 و Su-57 قطعات مشترکی خواهد داشت. میران تولید این جنگنده برای 15 سال آینده حدود 300 هواپیما پیش بینی می شود. این هواپیما با F-35 Lightning II آمریکایی و JAS-39 Gripen سوئدی رقابت خواهد کرد. منبع
  2. به نام خدا IAI Green Dragon سامانه هوایی بدون سرنشین (UAS) مهمات انتحاری با مداومت بالا (2017) Green Dragon یکی دیگر از سامانه های هوایی بدون سرنشین مهمات یک بار مصرف با مداومت بالای اسرائیلی است. Green Dragon یک سامانه مهمات با مداومت بالا، تاکتیکی و کم هزینه است که در خدمت پیاده‌نظام و نیرو های عملیات ویژه قرار می گیرد. به اندازه ای قابل حمل است که می توان آن را درون یک کنیستر پلمپ شده جا به جا و در عرض چند دقیقه مستقر کرد. کنترلر از یک تبلت استفاده می کند و سامانه، اطلاعات را از مجموعه دوربین الکترو-اپتیکی/مادون قرمز (EO/IR) با وضوح بالای (HD) خود به صورت لحظه ای ارسال می کند. دوربین برای فعالیت در روز و شب و همچنین تا برد 40 کیلومتر (مداومت 1.5 ساعته) کاملا مجهز است. یک موتور الکتریکی قدرت این واحد را تامین می کند و طراحی بی صدای آن مزیت زیادی به Green Dragon در برابر اهداف نا مطلع می دهد. Green Dragon شانزده کیلوگرمی، یک شکارچی-کشنده واقعی است که در منطقه تعیین شده گشت می زند و توسط اپراتور زمینی برای ارزیابی موقعیت دشمن قبل از شروع حمل به کار می رود. وقتی اهداف تائید شدند، پهپاد به سمت شان شیرجه می رود و با دقت 1 متر خود ر افدا می کند. این سامانه هوایی می تواند در ورای خط دید عملیات کند تا پیش از حمله اطلاعات تاکتیکی تر و آگاهی محیطی بهتری را در اختیار فرماندهان روی زمین بگذارد. در صورت لغو شدن حمله، Green Dragon کاملا قابل بازیابی است تا دفعه بعد مورد استفاده قرار گیرد. این پهپاد می تواند به سرعت 203 کیلومتر بر ساعت برسد و مداومت 75 دقیقه ای دارد. از آنجایی که Green Dragon کاملا قابل حمل طراحی شده است، یک لانچر چند کنیستری را می توان روی حامل های نظامی فعلی نصب کرد. لانچر قابل تنظیم است و می تواند تعداد زیادی از این پهپاد ها را حمل/پرتاب کند. پهپاد به وسیله یک موتور راکتی یک بار مصرف شروع به پرواز می کند که پس از مدت کوتاهی از پرتاب، جدا می شود. سپس موتور الکتریکی وظیفه پرواز را به عهده می گیرد. پهپاد Green Dragon ترکیب مرسومی دارد. بدنه در مرکز قرار گرفته که سامانه های عملیاتی مرتبط و موتور را در خود جای می دهد. موتور الکتریکی، یک ملخ 2 پره در انتهای بدنه با چیدمان pusher می چرخاند. بال ها اصلی شکل کلی صافی دارند و در سطح بالایی بدنه نصب شدده اند. بالچه های انتهای بال ها باعث افزایش کنترل و پایداری می شوند. بال های دمی از 2 باله رو به بیرون و به سمت پایین تشکیل می شود که در امتداد طرفین بدنه دیده می شوند. مجموعه اپتیکی در قسمت چانه و زیر دماغه بدنه نصب شده اند. مشخصات - سال ورود به خدمت: 2017 - وضعیت: در خدمت محدود - تعداد فروند ساخته شده: 20 - سازنده: صنایع هوافضای اسرائیل - اسرائیل - کشورهای مصرف کننده: اسرائیل - نقش: حملات زمینی (هدایت بمب های هواپایه برای نابودی اهداف زمینی توسط تیر بمب موشک و راکت)، پشتیبانی هوایی نزدیک (توسعه داده شده برای عملیات در نزدیکی عناصر فعال زمینی دشمن توسط انواعی از مهمات هوا به زمین)، جاسوسی-نظارت-شناسایی و پیش آهنگی (ISR، سنجش اهداف زمینی و منطقه هدف برای ارزیابی سطح تهدیدات محیطی، قدرت و تحرکات دشمن)، نیروهای ویژه (شناسایی عناصر و ماموریت های نیروهای ویژه/عملیات های ویژه)، توانایی های بدون سرنشین (طراحی شده با توانایی های بدون سرنشین برای ایفای انواع نقش های بالای میدان نبرد) - طول: 1.6 متر - طول بال ها: 1.7 متر - وزن: 15 کیلوگرم - وزن با کنیستر: 25 کیلوگرم – قوای محرکه: 2 موتور الکتریکی که یک ملخ 2 پره را در آرایش pusher می گرداند - حداکثر سرعت: 370 کیلومتر بر ساعت - ارتفاع پروازی: 1524 متر - برد: 50 کیلومتر - تسلیحات: 2.5 کیلوگرم سر جنگی ضد نفر/ضد تانک/ترکیبی - نسخه ها: Green Dragon (سری پایه) منبع
  3. به نام خدا IAI / TRW RQ-5 Hunter هواپیمای بدون سرنشین چند منظوره برد کوتاه تاکتیکی (1996) MQ-5B Hunter پهپاد بزرگی است که اولین بار در سال 1996 و به تعداد محدود به خدمت نیروی دریای ایالات متحده در آمد. عملکرد این سامانه در پشتیبانی از عملیات نیرو های هم پیمان در کوزوو، جایی که تصویربرداری و ارتباط در لحظه بسیار حیاتی بود، عالی بوده است. این پهپاد در اسرائیل طراحی شده و توسط ارتش دولت های ایالات متحده آمریکا، بلژیک و فرانسه مورد استفاده قرار می گیرد. طراحی Hunter از 2 میله دمی و لبه های مستقیم تشکیل شده که آن را بسیار شبیه هواپیمای مراقبتی 2 نفره Rockwell OV-10 Bronco دوران ویتنام که دهه قبل معرفی شده بود، می کند (هردوی آن ها تا حدی عملیات های مشابه ای دارند). از دیگر عناصر برجسته طراحی آن، استفاده از 2 موتور است که یکی در جلو و دیگری در عقب بدنه قرار گرفته و با کارکرد در شرایط push-pull، برخی طراحی های ناموفق جنگ جهانی دوم را به یاد می آورد. بال ها مستقیم اند و در میانه عقب بدنه نصب شده اند. 2 میله در انتها به وسیله یک بال افقی به هم متصل می شوند و 2 باله دمی عمودی دارند. چرخ ها ثابت اند. RQ-5A Hunter از برنامه هواپیمای بدون سرنشین مشترک ارتش ایالات متحده در اواخر دهه 1980 متولد شد که نیروی دریایی و شاخه های دریایی ایالات متحده نیز در آن حضور داشتند. TRW و صنایع هوایی اسرائیلی برای طراحی و تولید واحد های تعداد محدود برای توسعه عملیاتی مورد استفاده قرار گرفتند که با تحویل اولیه حدود هفت سامانه آغاز شد. همانند همه ی سامانه های پهپادی اولیه، Hunter در ابتدا به عنوان پلتفرم مراقبتی/شناسایی معرفی شد که تصویربرداری به لحظه، دست یابی به هدف، تنظیم توپخانه و نظارت کلی را در میدان نبرد مدرن ارائه می داد. توسعه های بعدی پهپاد ها مهمات تهاجمی را به آن ها اضافه کرد و توانایی های سامانه های پهپادی را در کل افزایش داد. MQ-5B MQ-5BHunter با سایز کوچک و ساختار خشن خود، می تواند از سطوح کاملا یا نیمه صاف عملیات کند. در صورت نیاز با کمک راکت می توان توانایی های برخاست و فرود کوتاه آن را افزایش داد. توان Hunter از یک موتور 60 اسب بخاری Moto-Guzzi تامین می شود. فرود آن با کمک کابل های گیر اندازنده است. از ویژگی های پهپاد Hunter می توان به سامانه موقعیت یاب جهانی یکپارچه (GPS)، دوربین جلونگر مادون قرمز، نشان گذار لیزری، ارتباطات VHF/UHF و ضد جنگ الکترونیک اشاره کرد. عملیات ها از طریق یک ایستگاه کنترل زمینی GCS-3000، یک خودرو با 2 اپراتور، انجام می شود، یک نفر پرواز را کنترل می کند و دیگری کنترل عملکرد محموله را بر عهده دارد. ترمینال فیلم برداری از راه دور (RVT) می تواند مستقل از GCS با همکاری آن توسط لینک مستقیم فعالیت کند. MQ-5B پهپاد Extended Hunter نسخه ارتفاع بالا و مداومت بیشتر از طرح اولیه Hunter است. Extended Hunter می تواند در ارتفاع 6000 متری پرواز کند، طول بال هایش 2 برابر Hunter است و برد بیشتری دارد. B-Hunter، از سامانه فرود خودکار استفاده می کند و توسط بلژیک که 6 فروند و 2 ایستگاه آن را در سال 1998 سفارش داد استفاده می شود. از سامانه Hunter در مقدونیه/کوزوو استفاده شده که یکی از آن ها در اثر اصابت آتش دشمن از بین رفت. با اینکه از این پهپاد به طور محدود در میدان های نبرد در حال پیشرفت امروزی استفاده می شود، اما اخیرا از Hunter برای گشت مرز های جنوبی آمریکا با مکزیک در سال 2004 استفاده شده است. مشخصات - سال ورود به خدمت: 1996 - وضعیت: در خدمت - تعداد فروند ساخته شده: 13 - سازنده: TRW (نورثروپ گرومن) - ایالات متحده ، صنایع هوافضای اسرائیل - اسرائیل - کشورهای مصرف کننده: فرانسه، بلژیک، فیلیپین، ایالات متحده - نقش: جاسوسی-نظارت-شناسایی و پیش آهنگی (ISR، سنجش اهداف زمینی و منطقه هدف برای ارزیابی سطح تهدیدات محیطی، قدرت و تحرکات دشمن)، توانایی های بدون سرنشین (طراحی شده با توانایی های بدون سرنشین برای ایفای انواع نقش های بالای میدان نبرد) - طول: 6.8 متر - طول بال ها: 8.8 متر - ارتفاع: 1.7 متر - حداکثر وزن برخاست: 727 کیلوگرم – قوای محرکه: 2 موتور بنزینی 4 زمانه 2 سیلندر Moto-Guzzi هرکدام با قدرت 64 اسب بخار - حداکثر سرعت: 204 کیلومتر بر ساعت - ارتفاع پروازی: 4572 متر - برد: 260 کیلومتر - تسلیحات: محموله 90 کیلوگرمی شامل تجهیزات مراقبتی، ارتباطی و ضد آن. 1 مهمات GBU-44/B "Viper Strike" (در مدل MQ-5A/B) - نسخه ها: Hunter (طراحی اولیه)، Extended Hunter (ابعاد بزرگ‌تر، توانایی های بیشتر، از طرح Hunter)، RQ-5A (نام ارتش ایالات متحده)، B-Hunter (پهپاد Hunter بلژیک ساخته شده توسط IAI؛ دارای سامانه فرود و برخاست خودکار)، MQ-5A/B (نسخه مسلح به مهمات GBU-44/B "Viper Strike" نورثروپ گرومن) منبع
  4. به نام خدا Honeywell RQ-16 T-Hawk (Tarantula Hawk) پهپاد میکرو برخاست و فرود عمودی (MAV) (2008) Honeywell RQ-16 T-Hawk پهپاد سایز میکرو (MAV) برخاست و فرود عمودی (VTOL) است که در حال حاضر در خدمت محدود در ارتش و نیروی دریایی ایالات متحده قرار دارد. این پهپاد توسط انگلیس هم خریداری شده و در حال ارزیابی توسط ارتش هند است. این سامانه در کوله پشتی حمل و توسط یک نفر مدیریت می شود. توانایی برخاست عمودی به پهپاد اجازه می دهد تا در فضا های محدود و باز استفاده شود. تکنسین های خنثی سازی بمب از RQ-16 استفاده می کنند تا دید بهتری از وضعیت خطرناک داشته باشند. تا امروز این MAV قدرت خود را در میدان ثابت کرده و چندین عملیات موفق هم داشته است. از یک سامانه RQ-16 برای دید نزدیک تر از راکتور هسته ای Fukushima Dai-Ichi که قربانی زلزله و سونامی عظیمی شده بود استفاده شد. یک پهپاد T-Hawk روی سقف راکتور شماره 2 سقوط کرد. Honeywell International پیمان کار و سازنده RQ-16 است. RQ-16 ها ابتدا در عراق (با موفقیت) مورد آزمایش قرار گرفتند و پس از آن در افغانستان به کار گرفته شدند. آرکیو _16 ، از پیشرانه ایی ۲ سیلندر تخت ( باکسر ) به حجم ۵۵ سی سی و قدرت ۴ اسب بخار ، با شناسه 3w_56 استفاده میکندو می تواند به سرعت 130 کیلومتر بر ساعت و ارتفاع 3200 متر برسد. وزن کلی آن 9 کیلوگرم است و سامانه می تواند برای حمل و نقل به 2 جزء اصلی تقسیم شود. 2 کیف حمل هم ارائه می شود. در نوزدهم سپتامبر سال 2012، اعلام شد که نیروی دریایی ایالات متحده قراردادی 8.2 میلیون دلاری به Honeywell International اعطا کرده است تا از سامانه RQ-16B T-Hawk (هواپیمای میکرو بلوک 2) برای استفاده در عملیات آزادی پایدار پشتیبانی کند. T-Hawk نام خود را از Tarantula Hawk، زنبور شکارچی که به وفور در جنوب غربی آمریکا یافت می شود، گرفته است. مشخصات - سال ورود به خدمت: 2008 - وضعیت: در حال خدمت - تعداد فروند ساخته شده: 410 - سازنده: Honeywell International - ایالات متحده - کشورهای مصرف کننده: ایالات متحده، انگلیس - نقش: جاسوسی-نظارت-شناسایی و پیش آهنگی (ISR، سنجش اهداف زمینی و منطقه هدف برای ارزیابی سطح تهدیدات محیطی، قدرت و تحرکات دشمن)، توانایی های بدون سرنشین (طراحی شده با توانایی های بدون سرنشین برای ایفای انواع نقش های بالای میدان نبرد) - وزن: 8 کیلوگرم – قوای محرکه: 1 پیشرانه ایی ۲ سیلندری تخت ( باکسر ) به حجم ۵۵ سی سی و قدرت ۴ اسب بخار ، با شناسه 3w_56 - حداکثر سرعت: 130 کیلومتر بر ساعت - ارتفاع پروازی: 3200 متر - تسلیحات: ندارد - نسخه ها: G-MAV (پهپاد میکرو، نام اولیه)، RQ-16A T-Hawk (سری پایه، مورد استفاده در نیروی دریایی ایالات متحده، 372 نسخه سفارش داده شد)، RQ-16B T-Hawk (نسخه ارتقا یافته)، XM156 (Class I) (نام ارتش ایالات متحده) منبع
  5. به نام خدا HESA Shahed-129 (Eye-Witness) پهپاد ارتفاع متوسط مداومت بالا (MALE)/ حمله سبک (2012) نسل دوم صنایع ایرانی با مهندسی معکوس نمونه های خارجی و تکمیل طراحی های بومی مدت زیادی است که درگیر توسعه پهپاد ها اند. سری شاهد-129 پلتفرمی 2 منظوره است که توانایی شناسایی و حمله را دارد. این پهپاد توسط مرکز تحقیقات هوایی شاهد توسعه داده شده و تولید آن بر عهده هسا است (برپایه مدل قدیمی تر شاهد-123 که خود بازطراحی هسا-100 بود). شاهد-129 اولین بار در سپتامبر سال 2012 دیده شد و از آن زمان در حال ساخت است. احتمال دارد دولت سوریه این پهپاد را برای جنگ داخلی که از سال 2011 در جریان است، خریداری کرده باشد. شاهد-129 در میانه های سال 2012 رونمایی شد. در ظاهر، به نظر می رسد شاهد-129 تقلیدی از مدل های خارجی مثل Hermes 450 اسرائیلی و پهپاد Watchkeeper انگلیسی باشد و می توان انتظار توانایی های میدان نبرد مشابه ای از آن داشت. بدنه تیوب شکل آن، موتور، سوخت، اویونیک ها و محموله ماموریتی شناسایی را در خود جای می دهد. مجموعه اپتیکی در یک برجستگی در زیر بدنه و عقب بخش دماغه قرار گرفته که چرخشی 360 درجه و بدون مانع را فراهم می کند. بال های اصلی مستقیم اند و در شانه بدنه نصب شده اند، هرکدام 1 نقطه سخت دارند. هر نقطه سخت 2 ریل پرتابی برای حمل 2 موشک سدید-1 دارد که در مجموع توانایی شلیک 4 موشک را به شاهد-129 می دهد. بخش زیرین، چرخ دار است اما در طول پرواز ثابت می ماند (همانند پریدیتور آمریکایی). بخش دم از 2 باله رو به بیرون تشکیل می شود و موتور یک ملخ 3 پره را در انتها با آرایش pusher می چرخاند. ورودی هوا در زیر بخش دم قابل مشاهده است. نسل اول در عمل شاهد-129 برای کنترل مستقیم پرواز به یک ایستگاه کنترل زمینی (GCS) احتیاج دارد اما می توانند در مسیر های از پیش تعیین شده به طور خودکار پرواز کند. برد این هواپیما به دلیل تکنولوژِ ارتباطی، محدود می شود اما برای ارائه توانایی گشت به ارتش و نیروی دریایی ایران کافی است. طراحی 2 کاربره آن (شناسایی و هجومی) امکان گشت فعال در منطقه و حمله مستقیم از یک پلتفرم را می دهد. حملات موشکی می توانند روی اهداف زمینی (خودرو ها و استحکامات) و هوایی (مثل گشت هوایی دشمن) متمرکز شوند که مورد دوم برای حفظ کنترل آب های خلیج فارس حیاتی است. این ویژگی ها برای پهپاد ها و پهپاد های رزمی این کلاس متعارف است. مشخصات - سال ورود به خدمت: 2012 - وضعیت: در خدمت - تعداد فروند ساخته شده: 100 - سازنده: شرکت صنایع هواپیما سازی ایران (هسا)، مرکز تحقیقات صنایع هوایی شاهد - ایران - کشورهای مصرف کننده: ایران، سوریه - نقش: حملات زمینی (هدایت بمب های هواپایه برای نابودی اهداف زمینی توسط تیر بمب موشک و راکت)، جاسوسی-نظارت-شناسایی و پیش آهنگی (ISR، سنجش اهداف زمینی و منطقه هدف برای ارزیابی سطح تهدیدات محیطی، قدرت و تحرکات دشمن)، توانایی های بدون سرنشین (طراحی شده با توانایی های بدون سرنشین برای ایفای انواع نقش های بالای میدان نبرد) - طول: 6 متر - طول بال ها: 10.5 متر - حداکثر وزن برخاست: 990 کیلوگرم – قوای محرکه: 1 موتور 4 سیلندر 4 زمانه Rotax 914 با قدرت 115 اسب بخار - حداکثر سرعت: 175 کیلومتر بر ساعت - ارتفاع پروازی: 5485 متر - برد: 300 کیلومتر - سرعت افزایش ارتفاع: 274 متر بر دقیقه - تسلیحات: 4 موشک هوا به سطح زیر بال ها (2 موشک در هر نقطه سخت) - نسخه ها: Shahed-129 (سری پایه)، Shahed-123 (طراحی اولیه که مدل 129 برپایه آن ساخته شده است) منبع
  6. سلام. به نظرم برای آیرودینامیک بودن و شاید مقداری فنری بودن برای نرم شدن حرکت اینطوره مثل سیکر 400
  7. به نام خدا HESA Qasef-1 مهمات با مداومت بالا/ پهپاد رزمی (2016) HESA Qasef-1 از سری پهپاد های ایرانی ابابیل مشتق شده است. ایران سعی کرده تجربه و تخصص خود در حوزه پهپاد های سطح نظامی را افزایش دهد و ابابیل محصول این ابتکار عمل است. ابابیل از دهه 1980 در حال خدمت است و به طور مداوم به فرم های توانمند تر و بهتر ارتقا یافته است. قاصف-1 یکی از این محصولات است که گفته می شود از سال 2016 در سرویس عملیاتی بوده است. اینکه قاصف-1 محصول مستقیم صنایع ایرانی باشد یا حاصل تغییرات انجام شده در تولید ابابیل-2 توسط حوثی ها، مورد بحث است. در این مقاله این طور در نظر گرفته شده که صنایع داخلی ایرانی توسعه آن را برعهده دارند. برخلاف ابابیل، قاصف-1 مهمات با مداومت بالا انتحاری است که اهداف زمینی را رهگیری می کند (کنترل از ایستگاه زمینی توسط GPS انجام می شود) و با دستور فرمانده، در حرکتی انتحاری خود را فدا می کند. این موضوع در ترکیب با سر جنگی 30 کیلوگرمی توانایی انفجار/خسارت بمب های پرتابی را با هزینه ای بسیار کمتر فراهم می کند. به این ترتیب، قاصف-1 سلاح هجومی کم خرج و مناسب برای شورشی هایی است که دنبال سروصدا کردن اند. به تمام این ویژگی ها این مورد را هم باید اضافه کرد که پهپاد ها به اندازه کافی کوچک و کند هستند تا با گریز از رادار های متعارف، توانایی پنهان کاری داشته باشند. مشخصه های فیزیکی این هواپیما براساس نمونه های گرفته شده و نمایش داده شده توسط مقامات سعودی، شامل بدنه مرکزی و تیوب مانند، بال های اصلی نصب شده در انتها (مقداری رو به عقب) و بال های جلویی برای کنترل بیشتر می شود. باله های عمودی روی بال های اصلی در انتهای هواپیما قرار گرفته اند. بدنه تمام تجهیزات عملیاتی مرتبط مثل موتور، اپتیک ها، سوخت و اویونیک ها را در خود جای می دهد. موتور در انتهایی ترین بخش بدنه نصب شده و یک ملخ چند پره را در آرایش pusher می چرخاند. از آنجایی که این پهپاد، انتحاری است (پرواز بازگشتی ندارد)، نیازی به چرخ نیست که ساخت آن را آسان تر می کند و هزینه تولید را کاهش می دهد. پرتاب قاصف-1 توسط منجنیق پنوماتیک (جدا یا نصب شده روی خودرو) یا با کمک جت/راکت صورت می گیرد. معروف است که حوثی ها از پهپاد قاصف-1 برای حمله مستقیم به اجزای سامانه موشکی پاتریوت (بیشتر بخش حساس رادار) استفاده می کنند. این موضوع بیانگر توانایی قابل توجه برای شورشیان و روش جدیدی از افزایش تنش در جنگ طولانی یمن است (*!!). پهپاد های مسلح حوثی ها همچنین به فرودگاه های اماراتی و سعوتی و پالایشگاه و خطوط نفتی عربستان هم حمله کرده اند. مشخصات - سال ورود به خدمت: 2016 - وضعیت: در خدمت - تعداد فروند ساخته شده: 100 - سازنده: شرکت صنایع هواپیما سازی ایران (هسا) - ایران - کشورهای مصرف کننده: ایران، یمن - نقش: حملات زمینی (هدایت بمب های هواپایه برای نابودی اهداف زمینی توسط تیر بمب موشک و راکت)، توانایی های بدون سرنشین (طراحی شده با توانایی های بدون سرنشین برای ایفای انواع نقش های بالای میدان نبرد) - طول: 2.88 متر - طول بال ها: 3.25 متر - ارتفاع: 0.9 متر - وزن: 30 کیلوگرم - حداکثر وزن برخاست: 85 کیلوگرم (55 کیلوگرم ظرفیت بار) – قوای محرکه: 1 موتور پیستونی 2 سیلندر WAE-342 با قدرت 25 اسب بخار که یک ملخ 2 پره در انتهای بدنه با آرایش pusher می گرداند - حداکثر سرعت: 370 کیلومتر بر ساعت - ارتفاع پروازی: 3000 متر - برد: 120 کیلومتر - تسلیحات: 1 سر جنگی 30 کیلوگرمی انفجار ضربه ای (اثر تقریبا مشابه با بمب های پرتابی متعارف هنگام انفجار) - نسخه ها: Qasef-1 (سری پایه، اختلاف نظر بر سر اینکه این محصول ساخت صنایع داخلی ایران است یا تغییر ابابیل-2 توسط حوثی های یمن) منبع
  8. به نام خدا HESA Ababil-3 پهپاد جاسوسی-نظارت-شناسایی (ISR) (2008) ابابیل 3 (یا Ababil-III) از خانواده پهپاد های ایرانی ابابیل ارتقا یافته است. این خانواده از پهپاد ها توسط صنایع داخلی ایران توسعه یافته و ساخته شده اند و شامل مهمات با مداومت بالای Ababil-1، Ababil-2، و Ababil-CH 2 میله دمی می شود. ابابیل-3 نسخه بازطراحی شده و مخصوص نقش جاسوسی-نظارت-شناسایی (ISR) در سطح نظامی با امنیت ملی است. طبق گمان ها، تولید آن از سال 2008 آغاز شده و تا امروز در حال خدمت است. به دلیل شباهت فیزیکی با Seeker شرکت Denel Dynamics، مشکوک است که ابابیل-3 کپی/مشابه ایرانی این طراحی آفریقای جنوبی باشد. همچنین به نظر می رسد اجزای داخلی آن هم کپی/مشابه تجهیزات غربی موجود باشد. در خارج، ابابیل-3 از آرایش 2 میله ای اثبات شده استفاده می کند که بدنه اصلی درست در وسط آن قرار می گیرد. بدنه تمام سامانه های مرتبط مثل اپتیک ها، اویونیک ها، موتور و ذخیره سوخت را در خود جای می دهد. مجموعه اپتیک روی یک برجستگی شکمی با حرکت 360 درجه نصب شده و توانایی رهگیری و گزارش بی وقفه را دارد. بال های اصلی ثابت روی ستون فقرات پشتی بدنه قرار گرفته اند که نسبت نیروی بالا برنده به پسا و سطوح کنترلی را فراهم می کنند. میله های 2 تایی، زائده های باریکی اند که به انتها می روند و به باله های دمی مستطیلی شکلی ختم می شوند که توسط یک صفحه افقی (بالا برنده) به هم متصل اند. فعالیت های روی زمین (برخاست، فرود و حرکت کلی روی زمین) ابابیل-3 از طریق چرخ های سه‌گانه ثابت با پوشش آیرودینامیک انجام می شود. ساختمان این پهپاد، کامپوزیتی است. ابابیل-3 با طول بال 7 متری خود بزرگ‌تر از ابابیل-2 است. قدرت پهپاد از یک موتور متعارف، به احتمال زیاد کپی شده از یک طراحی آلمانی (اعتقاد بر این است که از Limbach L550E مشتق شده باشد)، استفاده می کند که یک ملخ چند پره را در انتهای بدنه با آرایش pusher می چرخاند. از مشخصات فنی ابابیل-3 می توان به حداکثر سرعت 200 کیلومتر بر ساعت، برد 250 کیلومتر و ارتفاع 5000 متری اشاره کرد. ابابیل-3 در آسمان های عراق، سوریه و سودان دیده شده است. چندین فروند از آن در فعالیت های رزمی و در تصادفات (به دلیل آموزش ضعیف یا کیفیت پایین پهپاد) از بین رفته است. در سال 2009 جنگنده آمریکایی F-16 Fighting Falcon پهپاد ابابیل-3 را پس از 70 دقیقه پرواز در حریم هوایی عراق سرنگون کرد. نیروی هوایی جمهوری اسلامی ایران از ابابیل-3 تنها در نقش ISR استفاده می کند. در سوریه این پهپاد به Zagil III-B تغییر نام پیدا کرده است. برای کتائب حزب الله نام آن Basir-1 است. در سال 2019 یک پهپاد ابابیل-3 در حریم پاکستان سقوط کرد یا سرنگون شد. مشخصات - سال ورود به خدمت: 2008 - تعداد فروند ساخته شده: 550 - سازنده: شرکت صنایع هواپیما سازی ایران (هسا) (ایران) - کشورهای مصرف کننده: سودان، عراق، ایران، سوریه - نقش: جاسوسی-نظارت-شناسایی و پیش آهنگی (ISR، سنجش اهداف زمینی و منطقه هدف برای ارزیابی سطح تهدیدات محیطی، قدرت و تحرکات دشمن)، توانایی های بدون سرنشین (طراحی شده با توانایی های بدون سرنشین برای ایفای انواع نقش های بالای میدان نبرد) - طول: 4.5 متر - طول بال ها: 6.5 متر – قوای محرکه: 1 موتور متعارف (احتمالا Limbach L550E یا مشابه آن) که 1 ملخ چند پره را در انتهای بدنه با آرایش pusher می چرخاند - ارتفاع پروازی: 5000 متر - حداکثر سرعت: 200 کیلومتر بر ساعت - برد: 250 کیلومتر - تسلیحات: ندارد. تجهیزات ماموریتی برای نقش ISR (اکثرا دوربین و حسگر ها) - نسخه ها: Ababil-3 (سری پایه) منبع
  9. به نام خدا HAI E1-79 Pegasus (series) سامانه هوایی بدون سرنشین شناسایی (UAS) (1992) HAI E1-79 "Pegasus" یک سامانه هوایی بدون سرنشین (UAS) یونانی است که توسط برند مادر صنایع هوانوردی Hellenic (HAI) توسعه و ساخته شده است. این هواپیما در نقش جاسوسی-نظارت-شناسایی (ISR) میدان نبرد است که از زمان ورود به خدمت به صورت محدود تولید شده است. توسعه Pegasus به صورت مشترک توسط KETA (مرکز تحقیق و توسعه نیروی هوایی Hellenic) و HAI در سال 1979 شروع شد. اولین نمونه اولیه در سال 1982 پرواز کرد. Pegasus از این سال مدت زمان زیادی را صبر کرد تا در سال 1992 به صورت رسمی وارد خدمت شود. Pegasus با استاندارد های UAS، متعارف است؛ ترکیب 2 میله ای و ملخ با آرایش pusher، به همراه بدنه با طرفین صاف و بال های نصب شده در بالا. 2 میله از انتهای عقبی بال های اصلی مبدا می گیرند و به بال های دمی عمودی ختم می شوند که توسط یک صفحه افقی به هم متصل اند. بخش زیرین از چرخ های سه‌گانه تشکیل شده است که در طول پرواز ثابت می مانند. بالای بدنه یک قسمت بیرون زده وجود دارد که به شکل دیسک است. یک برجک تغییر پذیر در زیر بدنه اصلی، تجهیزات حسگر و دوربین را در خود جای می دهد. Pegasus از نظر ابعاد، 2.1 متر طول و حدود 5 متر طول بال دارد که نسبتا کوچک است. این پهپاد با سامانه نیرودهی متعارف خود (ملخی که با آرایش pusher گردانده می شود) می تواند به سرعت 161 کیلومتر بر ساعت برسد. Pegasus با سوخت داخل خود مداومت 3.5 ساعته دارد. Pegasus II نسخه بزرگ‌تر، سنگین تر و پیشرفته‌تر از پلتفرم Pegasus اولیه با توانایی های ماموریتی ارتقا یافته تر است. این مدل اولین بار در سال 2005 مشاهده شد و تا امروز تولید بسیار محدودی داشته است. طول آن به 4.3 متر و طول بال هایش به 6.2 متر افزایش یافته است. Pegasus II می تواند حدود 15 ساعت به صورت مداوم پرواز کند. نقش آن همانند نسخه اولیه، ISR است. مشخصات - سال ورود به خدمت: 1992 - تعداد فروند ساخته شده: 20 - سازنده: شرکت صنایع هوانوردی Hellenic/ کارخانه هواپیمایی دولتی - یونان - کشورهای مصرف کننده: یونان - نقش: جاسوسی-نظارت-شناسایی و پیش آهنگی (ISR، سنجش اهداف زمینی و منطقه هدف برای ارزیابی سطح تهدیدات محیطی، قدرت و تحرکات دشمن)، توانایی های بدون سرنشین (طراحی شده با توانایی های بدون سرنشین برای ایفای انواع نقش های بالای میدان نبرد) - طول: 4.3 متر - طول بال ها: 6.2 متر - وزن: 200 کیلوگرم - حداکثر وزن برخاست: 250 کیلوگرم (50 کیلوگرم ظرفیت بار) – قوای محرکه: 1 موتور متعارف در انتهای بدنه که 1 ملخ 2 پره را در آرایش pusher می چرخاند - حداکثر سرعت: 160 کیلومتر بر ساعت - برد: 2000 کیلومتر - سرعت افزایش ارتفاع: 573 متر بر دقیقه - تسلیحات: ندارد. تجهیزات ماموریتی به حسگر ها/دوربین ها برای نقش ISR محدود می شود - نسخه ها: E1-79 "Pegasus" (سری پایه)، Pegasus II (نسخه بزرگ‌تر با وزن عملیاتی بیشتر، مشخصات عملیاتی بهتر) منبع
  10. به نام خدا Gyrodyne QH-50 DASH بالگرد پهپادی ضد زیردریایی (1963) نیروی دریایی ایالات متحده برای مقابله با نیروی رو به گسترش زیردریایی های شوروی در اواخر دهه 1950 و اوایل دهه 1960 برنامه "توانبخشی و مدرن سازی ناوگان" (FRAM) را تصویب کرد که به کشتی های جنگی دوران جنگ جهانی دوم اجازه می داد به سرعت و متناسب برای خدمت آینده به عنوان شکارچی زیردریایی مدرن سازی شوند. از آنجایی که کشتی های دوران جنگ برای رزم سطحی طراحی شده بودند، این برنامه برای پیکربندی بخش های موجود جهت تبدیل شدن به پلتفرم های جنگ ضد زیردریایی (ASW) موثر، تعیین شده بود. پیش کسوتانی مثل USS Laffey (DD-724) این تغییر را تجربه کردند و بخشی از این توانایی های تقویت شده شامل امکاناتی برای کنترل پهپاد بدون سرنشین Gyrodyne QH-50 "DASH" (پهپاد بالگردی ضد زیردریایی) بود. 755 نسخه از این مدل ساخته شد و تا مدتی دراختیار نیروی دریایی و ارتش ایالات متحده و همچنین نیرو های دفاع شخصی دریایی ژاپن قرار داشت. تولید آن از سال 1962 تا 1969 ادامه داشت و ورود به خدمت آن در سال 1963 اتفاق افتاد. اولین پرواز این بالگرد در سال 1959 ثبت شد. Gyrodyne پهپاد DASH را براساس روتورسیکلت RON (سامانه بالگرد سرنشین دار یک نفره پیش آهنگی که برای نیروی دریایی ایالات متحدده و به خصوص USMC توسعه داده شده بود و اولین بار در سال 1955 پرواز کرد) ساخت. این بالگرد خود از Bendix Model 2C تکامل یافته بود و 10 فروند از آن ساخته شد. بالگرد بدون سرنشین جدید از عرشه کشتی های جنگی پرواز می کند و به عنوان دارایی نظامی جند بار مصرف (بسیاری از اجزای آماده در ساخت آن به کار برده شده اند)، با نام DSN-1 بود و توسط یک موتور پیستونی Porsche YO-95-6 با قدرت 72 اسب بخار به حرکت در می آمد. 1 جفت ملخ 2 پره اصلی هم محور (که گشتاور همدیگر را خنثی می کنند) در بالای بدنه و روی یک دکل قرار گرفته است. بدنه هواپیما در اصل خود موتور بود و از هیچ پوسته ای استفاده نمی شد. بخش زیرین از ترکیب میله ای تشکیل می شد که برای عملیات از عرشه به اندازه کافی مقاوم بود. تسلیحات اولیه فقط شامل یک تورپدو سری Mark 43 می شد. DSN-1 مدل پیش تولید بود و 9 فروند از آن تکمیل شد. کنترل آن توسط یک اپراتور از راه دور انجام می شد که فعالیت های برخاست و فرود را مدیریت می کرد و اپراتور دوم کنترل عملیات اصلی را بخش مرکز اطلاعات رزمی کشتی بر عهده داشت. هواپیما های اولیه، دوربین حمل نمی کردند، به همین دلیل عملیات های پس از برخاست عملا کورکورانه انجام می شدند. پس از آن، DSN-2 ساخته شد که به 2 موتور Porsche برای افزایش قدرت مجهز بود اما همچنان فقط یک تورپدو حمل می کرد. DSN-2 که یک نمونه پیش تولید محسوب می شد، فقط 3 نمونه از آن ساخته شد. DSN-3 به موتور توربوشفت Boeing T50-4 مجهز شد که با افزایش قدرن (300 اسب بخار) به آن اجازه می داد 2 تورپدوی Mark 43 را با خود به میدان نبرد ببرد. 373 نسخه از این مدل ساخته شد. پس از بازترکیبی ارتش ایالات متحده در سال 1962، سری DSN به QH-50 تغییر نام پیدا کرد و باعث شد DSN-1 به QH-50A، DSN-2 به QH-50B، و DSN-3 به QH-50C تبدیل شود. QH-50D از موتور توربوشفت 365 اسب بخاری Boeing T50-12 استفاده می کرد و 377 نسخه از آن ساخته شد. مدل QH-50DM درواقع 10 پهپاد DASH با موتور های بوئینگ تغییر یافته بودند و به عنوان پلتفرم شناسایی برای ارتش ایالات متحده ساخته شدند. این پهپاد ها در جنگ ویتنام (1955 تا 1975) از سپتامبر 1959 تا آپریل 1975 مورد استفاده قرار گرفتند (برنامه DASH به صورت رسمی در سال 1969 به پایان رسید). YQH-50E مجموعه ای از 3 پهپاد DASH بود که 2 موتور Allison T63-A-5A روی آن ها قرار داشت. قرار بود QH-50F نام خدمتی آن باشد اما این مدل هرگز به خدمت گرفته نشد. QH-50H نسخه دیگری بود که 2 موتور، ملخ های عریض و بدنه بزرگتری داشت. اگرچه هیچ وقت وارد خدمت نشد. نیروی دریایی ژاپن از 20 پهپاد DASH در چندین گروه ناوشکن های خود استفاده می کرد. این موضوع تا سال 1977 ادامه داشت. مشخصات - سال ورود به خدمت: 1963 - تعداد فروند ساخته شده: 755 - سازنده: شرکت Gyrodyne (ایالات متحده) - کشورهای مصرف کننده: ژاپن، ایالات متحده - نقش: جنگ ضد زیردریایی (مجهز برای جستجو، رهگیری و درگیر شدن با عناصر زیرسطحی دشمن تسلیحات مخصوص)، ضد کشتی (مجهز برای جستجو، رهگیری و درگیر شدن با عناصر سطحی دشمن توسط کسب اطلاعات بصری، پشتیبانی از رادار و تسلیحات موجود)، نیروی دریایی (توانایی برخاست از زمین و ناو برای انجام عملیات های روی دریا در انواع نقش های دریایی هنگام پشتیبانی شدن توسط عناصر سطحی هم پیمانان)، جاسوسی-نظارت-شناسایی و پیش آهنگی (ISR، سنجش اهداف زمینی و منطقه هدف برای ارزیابی سطح تهدیدات محیطی، قدرت و تحرکات دشمن)، توانایی های بدون سرنشین (طراحی شده با توانایی های بدون سرنشین برای ایفای انواع نقش های بالای میدان نبرد) - طول: 3.95 متر - طول بال ها: 6.1 متر - ارتفاع: 2.95 متر - وزن: 525 کیلوگرم - حداکثر وزن برخاست: 1035 کیلوگرم (510 کیلوگرم ظرفیت بار) – قوای محرکه: 1 موتور توربوشفت Boeing T50-BO-8A با قدرت 300 اسب بخار که 2 ملخ 2 پره اصلی را در یک محور می چرخاند - حداکثر سرعت: 148 کیلومتر بر ساعت - ارتفاع پروازی 5000 متر - برد: 132 کیلومتر - سرعت افزایش ارتفاع: 573 متر بر دقیقه - تسلیحات: 1 یا 2 تورپدوی سری Mk 44 یا Mk 46 - نسخه ها: QH-50 (سری پایه)، DSN-1 (فرم اولیه، مدل پیش تولیدی، 9 نمونه تکمیل شدند، مجهز به یک موتور پیستونی Porsche YO-95-6 با قدرت 72 اسب بخار)، DSN-2 (فرم دوم، مدل پیش تولید، 3 نمونه تکمیل شدند، مجهز به 2 موتور Porsche)، DSN-3 (فرم سوم، مدل تولیدی، 373 نمونه تکمیل شدند، 1 موتور توربوشفت 255 اسب بخاری Boeing T50-4)، QH-50A (تغییر نام از DSN-1 در سال 1962)، QH-50B (تغییر نام از DSN-2 در سال 1962)، QH-50C (تغییر نام از DSN-3 در سال 1962)، QH-50D (موتور توربوشفت 365 اسب بخاری Boeing T50-12، 377 نسخه تحویل داده شد)، QH-50DM (مدل شناسایی ارتش ایالات متحده برای جنگ ویتنام، 10 نسخه تغییر یافته)، YQH-50E (مدل توسعه ای با موتور Allison T63-A-5A، 3 نسخه تکمیل شد)، QH-50F (مدل پیشنهادی برای YQH-50E)، QH-50H (مدل 2 موتوره QH-50F پیشنهادی، ملخ های اصلی عریض تر، بدنه بزرگ‌تر) منبع