alrkhs

Members
  • تعداد محتوا

    288
  • عضوشده

  • آخرین بازدید

  • Days Won

    7

alrkhs آخرین امتیاز شما در روز 24 خرداد

alrkhs شما بیشتری مطالب مورد علاقه کاربران را دارید!

اعتبار در انجمن

3,357 نشان شجاعت

2 دنبال کنندگان

درباره alrkhs

  • رتبه حساب کاربری
    گروهبان یکم

آخرین بازدید کنندگان پروفایل

1,158 نمایش های پروفایل
  1. به نام خدا تصاویر جنگنده J-20 در نمایشگاه هوایی 2022 چین J-20 در مقابل در J-16 (به دلیل استفاده از لنزز تله فوتو ابعاد غیر واقعی دیده می شوند) نازل موتور WS-10C منبع
  2. به نام خدا مشخصات: طول بال: 10 متر وزن برخاست: 600 کیلوگرم وزن محموله: 100 کیلوگرم محدوده سرعت: 160 تا 200 کیلومتر بر ساعت شعاع عملیاتی: 200 کیلومتر ارتفاع عملیاتی: 3352 متر سقف پرواز: 5486 متر مداومت پروازی: 12 ساعت
  3. با سلام. موتور های الکتریکی برای بلند کردن پهپاد بهترین گزینه ان ولی از لحاظ مصرف انرژی موتور های پیستونی مسافت بیشتری می رن.
  4. به نام خدا HESA Shahed-136 مهمات پرسه زن بدون سرنشین (UAV) [2021] شاهد 136 پهپاد دسته ای (swarming) مدرنی است که توسط صنایع ایران ساخته شده است. به دلیل تحریم ایران توسط ایالات متحده به مدت بیش از 40 سال، مهندسان هسا دسترسی محدودی به قطعات و تجهیزات الکترونیک دارند، به همین دلیل تدبیر های مختلفی را به کار می گیرند مثل استفاده از قطعات تجاری که به وفور یافت می شوند. همچنین در این مدت ایران راه دور زدن تحریم ها توسط کشور های ثالث را یاد گرفته است. هسا سابقه طولانی در مهندسی معکوس محصولات غربی مانند جنگنده سبک F-5 و بالگرد بل 206 دارد. این پهپاد در اصل یک مهمات پرسه زن است که برای خنثی سازی اهداف زمینی در برد بالا طراحی شده است. شاهد 136 با پرتاب دسته ای از یک محفظه پرتاب (در مجموعه 5 تایی یا کمتر)، برای دور زدن دفاع هوایی و سرکوب کردن اهداف زمینی اختصاص یافته و خود سامانه در جریان حمله از بین می رود. این پهپاد در جریان انتشار فیلم آن در دسامبر سال 2021 رونمایی شد اما طبق گفته های نیوز ویک حوثی ها در سال 2020 از شاهد 136 استفاده می کردند. باور ها بر این است که شاهد 136 به طور فعال به مناطق تحت کنترل حوثی ها ارسال شده است. در آگوست 2022، اطلاعاتی منتشر شد که در طول بازدید هیئت نظامی روسی از ایران در ماه جولای، 2 طرف بر سر تامین چندین مدل پهپاد از جمله شاهد 136 برای فدراسیون روسیه به توافق رسیده اند. صد ها پهپاد توسط هواپیما های ترابری ایران به روسیه منتقل شد. اگرچه مقامات ایرانی بار ها تاکید کردند که این کشور به روسیه تسلیحات نمی دهد. علاوه بر این، فرمانده کل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، سردار حسین سلامی بیان کرده بود که یکی از قدرت های برتر جهانی از تسلیحات ساخت ایران استفاده می کند. و این قدرت چه کشوری می تواند باشد؟ روسیه شاهد-136 را تحت برند خود و با نام Geranium-2 استفاده می کند اما به طور مشخصی واضح است که اصل پهپاد ایرانی است. این پهپاد سازه ای بال دلتا با مساحت زیاد و سکان هایی در نوک بال ها دارد. بدنه مرکزی است و با سطح بال ممزوج شده تا ظاهری ظریف و زیبا داشته باشد. بخش دماغه، سر جنگی و اپتیک های مورد نیاز برای حمله دقیق را در خود جای می دهد. موتور در پشت بدنه قرار دارد و یک ملخ 2 پره را در آرایش pusher می چرخاند. مشخصات دقیق شاهد 136/ Geran-2 تا کنون فاش نشده است اما از لاشه باقی مانده و ویدئو های منتشر شده مشخص است که این پهپاد دارای سامانه هدایتی مبتنی بر اینرسی و موتور پر سر و صدای MD550 چینی است که از کیلومتر ها دورتر شنیده می شود و به همین دلیل اکراینی ها به آن لقب "موتور سیکلت" داده اند. موتور Mado MD550 کپی چینی موتور آلمانی Limbach L550E است که براساس موتور فولکس واگن Boxer ساخته شده. این موتور آلمانی از سال 1936 تا 2006 تولید شد و روی خودروی افسانه ای بیتل هم نصب شد. این موتور با آنکه تنها 50 اسب بخار قدرت دارد اما به شاهد 136 امکان پوشش منطقه ای وسیع را می دهد. تا چندی پیش امکان خرید موتور MD550 حتی از فروشگاه اینترنتی AliExpress هم فراهم بود. پهپاد به صورت تقریبا افقی با زاویه ای اندک رو به بالا پرتاب می شود و به وسیله برخاست با کمک راکت (RATO) وارد فاز اول پرواز خود می شود. راکت بلافاصله پس از پرتاب جدا شده و موتور پهپاد ارائه نیرو را به دست می گیرد. تحرک پذیری ذاتی کلی محفظه پرتاب و جمع آوری پهپاد امکان نصب یک واحد کامل را در پشت تقریبا هر کامیون نظامی یا تجاری را می دهد که باعث می شود اجرای عملیات های "hit-and-run" بدون اقدامات متقابل ممکن شود. داشتن موتوری کم توان به معنی سرعت پایین در حد 180 کیلومتر بر ساعت است که خود این موضوع باعث می شود زنگ هشدار های هوایی در طی حملات شاهد 136 طولانی شود. این پهپاد فاصله کریمه تا بیلا سرکوا را در مدت 3 ساعت طی می کند که در صورت وزش باد این عدد بیشتر هم می شود. به نظر می رسد اهداف کم سرعت طعمه خوبی برای پدافند هوایی باشد و اکراین اعلام می کند که تعداد زیادی از این پهپاد را سرنگون کرده اما در این زمینه مشکلاتی وجود دارد. اول، این پهپاد ها در دسته های 5 تا 10 تایی مورد استفاده قرار می گیرند. هر لانچر در یک خودروی استاندارد 5 پهپاد را حمل می کند. سرنگون کردن تمام پهپاد ها در یک هجوم دسته ای کار بسیار سختی است. همچنین، شاهد 136 بسیار کوچک است، سازه ی کامپوزیتی دارد و در ارتفاع بسیار پایین پرواز می کند که امکان رهگیری توسط رادار را بسیار کاهش می دهد. به علاوه، زدن یک پهپاد کوچک و ارزان با یک موشک ضد هواپیما بسیار گران قیمت که موجودی بسیار کمی دارد، یک هدر رفت کامل است. سامانه های ضد هوایی سبک مانند FIM-92 استینگر، Piorun یا Starstreak می توانند راه حل خوبی باشند اما این تسلیحات نمی توانند تمام اشیا در سرتاسر اکراین را پوشش دهند. به ترتیب از راست به چپ: FIM-92 استینگر ، Starstreak ،Piorun راه حل دیگر می تواند سامانه های توپخانه ضد هوایی سریع و چند لوله ای مانند ZSU-23-4 شیلکا یا Gepard آلمانی باشد. اما باز هم این سامانه ها نمی توانند همه چیز را پوشش دهند، بخصوص که چنین سامانه هایی مستقیما در خط مقدم مورد نیاز اند. از این رو، نیروی های پدافند هوایی اکراین باید راه حل دیگری پیدا کنند. شیلکا Gepard به هیچ وجه نباید شاهد 136 را دست کم گرفت. علی رغم جثه کوچک و موتور کم قدرت، این پهپاد ها سر جنگی بسیار قدرتمند 40 تا 50 کیلوگرمی حمل می کنند، به صورت دسته جمعی در ارتفاع پایین عملیات می کنند، و تعداد بسیار زیادی از آن ها موجود است. بر خلاف موشک ها که به نظر می رسد روسیه در حال ذخیره آن هاست. هر مقداری از دقت و برد که در این طراحی جدید ایرانی وجود داشته باشد، شاهد 136 را تبدیل به یک دارایی انقلابی در کشوری تحریم زده می کند که حالا می تواند برای ارائه راه حل های مدرن میدان نبرد، بیشتر روی ظرفیت صنایع نظامی خود تکیه کند. [* البته این اتفاق خیلی سال است که می افتد] اولین شاهد 136/ Geran-2 در دوازدهم سپتامبر 2022 در نزدیکی منطقه Kupyansk, Kharkiv اکراین سرنگون شد. از اواسط ماه سپتامبر حملات این پهپاد در سرتاسر خط مقدم ثبت شده است. البته تمرکز بر جنوب بوده زیرا سامانه های پرتاب این پهپاد ها در کریمه مستقر اند. با برد پروازی 1000 تا 2500 کیلومتر، شاهد 136 می تواند به اهداف خود در هر کجای اکراین حمله کند اما تا به امروز روسیه از این پهپاد در برد های بالا استفاده نکرده است. در پنجم اکتبر سال 2022 شاهد 136 / Geran-2 که برای هفته ها اودسا و میکولایف را به وحشت انداخته بود، از کریمه به استان کیف رسید و امکانات زیرساختی Bila Tserkva را مورد حمله قرار داد. این موضوع موفقیت بزرگی برای پهپادی به این کوچکی است. مشخصات: طول: 3.5 متر طول بال ها:2.5 متر وزن: 200 کیلوگرم وزن: Mado MD550 یا 3W قدرت:50 اسب بخار برد پروازی: 1000 کیلومتر حداکثر برد پروازی: 2500 کیلومتر سرعت کروز: 185 کیلومتر بر ساعت ارتفاع پروازی: 60 تا 4000 متر مهمات اصلی: مهمات انفجاری ترکش شونده، وزن 40 تا 50 کیلوگرم منبع 1 منبع 2
  5. alrkhs

    اخبار برتر نظامی

    به نام خدا درخواست رومانی از اسرائیل برای خرید سامانه موشکی دفاع هوایی گنبد آهنین با استناد به اطلاعات رسانه اسرائیلی Haaretz، رومانی مایل به دریافت سامانه گنبد آهنین از اسرائیل و مذاکره در مورد امکان دریافت مجوز برای تولید تجهیزات نظامی در رومانی است. در صورت عقد قرارداد با اسرائیل، رومانی اولین کشور اروپایی خواهد بود که گنبد آهنین اسرائیلی را به دست خواهد آورد. گنبد اهنین یکی از کارآمدترین سامانه های موشکی دفاع هوایی است. این سامانه به طور خاص طراحی شده تا با آتش توپخانه و راکت ها مقابله کند. با استناد به نیرو های دفاعی اسرائیل، در جریان حملات راکتی از سوی غزه در آگوست سال 2022، سامانه پدافند موشکی گنبد آهنین به نرخ موفقیت 97 درصد در رهگیری راکت ها رسیده است. در طول این حملات در مجموع 580 راکت و خمپاره به سمت اسرائیل شلیک شد. هم اکنون گنبد آهنین توسط ارتش ایالات متحده نیز به خدمت گرفته شده است. ایالات متحده در سال های اخیر بیش از 1.6 میلیارد دلار برای توسعه و ساخت سامانه های گنبد آهنین در اختیار اسرائیل قرار داده. گنبد آهنین راه حلی متحرک، کارآمد و خلاقانه برای مقابله با خطرات راکت های برد کوتاه و گلوله های 155 م.م توپخانه تا برد 70 کیلومتر در تمام شرایط آب و هوایی شامل ابر های کم ارتفاع، باران، طوفان شن یا مه است. این سامانه توسط شرکت دفاعی اسرائیلی Rafael و با همکاری ایالات متحده آمریکا توسعه داده شده است. سامانه گنبد آهنین از 3 عنصر اساسی تشکیل می شود: رادار تشخیص و رهگیری، مدیریت نبرد، و سامانه کنترل تسلیحات (BMC). یک واحد پرتاب موشک (MFU) با 20 موشک آماده شلیک از کنیستر های پرتابگر (3 پرتابگر برای یک باتری). سامانه راداری EL/M-2084 توسط شرکت اسرائیلی Elta توسعه داده شده است. سامانه کنترل ساخت شرکت نرم افزاری اسرائیلی mPrest Systems با همکاری Rafael است. منبع
  6. به نام خدا نمایشگاه ADEX آذربایجان 2022 خودروی زرهی Vuran ترکیه مهمات پرسه زن Lentatek Kargi ترکیه بمب GFAB-250 LG ساخت مشترک ترکیه و آذربایجان کشتی هجومی STM MPAC ترکیه زیردریایی STM500 ترکیه موشک Roketsan SOM ترکیه سامانه موشک اندازه کوچک هدایت لیزری Rokestan METE ترکیه سامانه کنترل از راه دور SCN-Demir آذربایجان پهپاد Taruz آذربایجان پهپاد Iti Qovan Kamikaze آذربایجان پهپاد شناسایی Fatum آذربایجان موشک کروز ضد کشتی Harbah پاکستان پهپاد shahpar II پاکستان سامانه راکتی Fatah 1 پاکستان بمب 1000 پوندی GP پاکستان خودروی 8x8 زرهی Paramount Engineering Barys قزاقستان موشک های اسرائیل پهپاد Elbit Systems Skylark I-LEX اسرائیل سامانه جنگ الکترونیک IAI Scorpius-G اسرئیل چشم هایش
  7. به نام خدا سامانه موشکی S-350 S-350 ویتاز (به روسی C-350 Витязь)(شوالیه) سامانه موشکی سطح به هوای برد متوسط روسی است که GSKB Almaz-Antey توسعه داده شده است و هدف از تولید آن جایگزینی با S-300PS است. طراحی این سامانه ریشه در پروژه مشترک KM-SAM بین روسیه و کره جنوبی دارد و از موشک های 9M96 سامانه موشکی S-400 استفاده می کند. مطالعات اولیه که در نهایت به S-350 ختم گشت در سال 1999 آغاز شد. اما توسعه به طور جدی در سال 2007 شروع شد. Almaz-Antey توانست از تجربه به دست آمده در حین کار بر روی توسعه مشترک KM-SAM با کره جنوبی استفاده کند. حدود سال 2011، احتمالاً به دلیل آزمایش‌های موشکی ناموفق، سرعت توسعه کاهش یافت. S-350 در سال 2013 رونمایی شد و در نمایشگاه هوایی MAKS آن سال به نمایش در آمد. در برنامه های اولیه، قرار بود مرحله آزمایشی این سامانه در پاییز 2013 به پایان برسد و حدود 30 سیستم تا سال 2020 تحویل داده شود. با این حال، اولین تحویل S-350 در سال 2019 انجام و در فوریه سال 2020 وارد خدمت شد. سامانه دفاع موشکی S-350 Vityaz از چندین خودرو تشکیل می شود: - 1 تا 2 ایستگاه راداری آرایه اسکن الکترونیکی غیر فعال 50N6A. پوشش 360 درجه برای تشخیص زودهنگام، روشن سازی هدف و هدایت موشک. - 1 پست فرماندهی 50K6A با فعالیت رزمی کاملا خودکار با سایر سامانه های از راه دور - 4 تا 8 لانچر 50P6 (در مجموع 12 تا 96 موشک) - موشک های هدایت پذیر 9M96/9M96E(E2)؛هدایت غیر فعال و سایر موشک های با هدایت فعال. برد 12 تا 120 کیلومتر، سطوج کنترل آیرودینامیک و بردار رانش. - موشک های هدایت پذیر 9M100؛ برد 10 تا 15 کیلومتر؛ جستجوگر غیر فعال مادون قرمز؛ سطوج کنترل آیرودینامیک و بردار رانش؛ حداکثر مانور 60 سطح G-20. موشک 9M100 می تواند در مجموعه های 4 تایی در نسخه دریایی Resurs قرار بگیرد. نام نسخه دریایی S-350 از Poliment-Redut به Resurs تغییر یافت. لانچر 50P6E پست فرماندهی 50K6E رادار چند منظوره 50N6E مشخصات فنی پایه S-350: - حداکثر تعداد درگیری همزمان با اهداف: آیرودینامیک: 16 ، بالستیک: 12 - حداکثر تعداد پرتاب همزمان موشک: 32 - منطقه تاثیر برای اهداف آیرودینامیک: برد 1.5 تا 120 کیلومتر ، ارتفاع 10 متر تا 30 کیلومتر - منطقه تاثیر برای اهداف بالستیک: برد 1.5 تا 30 کیلومتر، ارتفاع 2 تا 25 کیلومتر - زمان آماده‌سازی: 5 دقیقه تمام خودرو ها برپایه ی شاسی Bryansky Avtomobilny Zavod (BAZ-6909 & BAZ-69092) اند. نسخه دریایی با موشک هدایتی 9M96E که آزمایش های دولتی را در سال 2018 گذرانده Redut است. Resurs (سرمایه) نسخه صادراتی Redut است. شاسی BAZ-6909 برای سامانه S-400 در سپتامبر سال 2017، گزارش شد که این سامانه موشکی توسط روسیه و از بندر طرطوس در شهر مصیاف استان هاما سوریه مستقر شده. اولین پرتاب ها در 26 مارس 2019 با موفقیت انجام شد و این سامانه دفاع موشکی آزمایش های دولتی را پاس کرد. در اواخر دسامبر 2019 در سایت Kapustin Yar به صورت رسمی S-350E به وزارت دفاع روسیه تحویل داده شد. این تحویل شامل رهگیری اهداف آیرودینامیک بود. در فوریه سال 2020، S-350 ویتاز به صورت رسمی وارد خدمت در نیروی دفاع هوافضای روسیه قدیم که اکنون با نیروی های هواضای روسیه ترکیب شده است، شد و این سامانه موشکی جدید برای آموزش خدمه به آکادمی دفاع هوایی و فضایی Zhukov تحویل داده شد. در ژوئن 2020 گروه Almaz-Antey و وزارت دفاع روسیه قراردادی برای تحویل 4 مجموعه S-350 ویتاز و 3 دسته S-400 Triumf را امضا کردند. تحویل از سال 2021 شروع شد. براساس اطلاعات منتشر شده در 14 آگوست 2022، اولین استقرار عملیاتی S-350 در جنگ اکراین برای مراقبت از یک فرودگاه انجام شده است. منبع 1 منبع 2
  8. به نام خدا امضای قرارداد 555 میلیون دلاری تایوان با آمریکا برای خرید چهار پهپاد Sea Guardian وانگ تینگ یو، نماینده پارلمان در یک پست فیس بوکی فاش کرد تایوان برای خرید چهار پهپاد MQ-9B SeaGuardian به ارزش 16.88 میلیارد دلار جدید تایوان (555 میلیون دلار) با ایالات متحده قراردادی امضا کرده است. تایوان نیوز در این مورد نوشت انتظار می رود اولین پهپاد جنرال اتمیکس در سال 2025 و آخرین آن تا سال 2029 تحویل داده شود. این رسانه همچنین افزود که این قرارداد شامل تجهیزات و سامانه های پشتیبانی مربوط به ایستگاه کنترل زمینی است. به گفته این رسانه، انتظار می‌رود هزینه این معامله به دلیل زیرساخت‌های اضافی و هزینه‌های آموزشی به 700 میلیون دلار افزایش یابد. پهپادهای شناسایی SeaGuardian در سواحل شرقی تایوان در شهرستان Hualien مستقر خواهند شد. این پیشرفت دو سال پس از آن صورت می گیرد که وزارت امور خارجه ایالات متحده این فروش احتمالی به تایوان را در سال 2020 تایید کرد. با اعلام این تصمیم، آژانس همکاری امنیتی دفاعی ایالات متحده اعلام کرد که فروش پیشنهادی با ارائه به موقع جاسوسی، مراقبت و شناسایی، دستیابی به هدف، و توانایی های ضد خشکی، ضد دریا، و ضد حمله زیردریایی برای امنیت و دفاع از خود، توانایی خریدار را برای رویارویی با تهدیدات فعلی و آتی بهبود می بخشد. این قابلیت یک عامل بازدارنده در برابر تهدیدات منطقه ای است و توانایی دفاع از خود خریدار را تقویت می کند. خریدار هیچ مشکلی در جذب این سیستم ها در نیروهای مسلح خود نخواهد داشت. منبع
  9. استفاده از صفحات خورشیدی در مزارع با ایجاد کمترین سایه روی گیاه
  10. به نام خدا استفاده ارتش اکراین از پهپاد های رزمی DronesVision Revolver 860 تایوانی Oryx در 17 آگوست گزارش داد که پهپادهای رزمی عمود پرواز Revolver 860 به لهستان فروخته و متعاقباً به اوکراین منتقل شده است. در ژوئن گذشته، CM Media به پستی در شبکه های اجتماعی توسط یکی از علاقه مندان ارتش استناد کرد که نشان می داد ارتش اوکراین از Revolver 860 برای پرتاب گلوله های خمپاره بر روی سربازان روسی استفاده می کند. Revolver 860 یک پهپاد رزمی عمود پرواز (VTOL) است که چهار بازو و هشت روتور دارد. محفظه تسلیحات آن (یک لوله سلاح که نام پهپاد هم از آن منشا می گیرد) می تواند تا 8 گلوله خمپاره 60 میلی متری را حمل کند. سفارشی سازی برای سایر کالیبرها (81 یا 120 میلی‌متر) قابل انجام است. این پهپاد بسته به وزن و شرایط باد می تواند بین 20 تا 40 دقیقه در هوا بماند و 20 کیلومتر برد دارد. حداکثر وزن برخاست آن 42 کیلوگرم است. هنگامی که در روز پنجشنبه (18 آگوست) خواسته شد درباره ادعا هایی مبنی بر ارسال 800 پهپاد Revolver 860 به ارتش اوکراین اظهار نظر کند، یکی از نمایندگان DronesVision به تایوان نیوز گفت که این شرکت محصولاتش را فقط برای مشتریان لهستانی ارسال می کند و نمی تواند در مورد جایی که آن شرکت ها ممکن است بعداً پهپادها را بفرستند اظهار نظر کند زیرا با مشتریان خود قراردادهای غیر افشاگری امضا کرده اند. این نماینده گفت که خرید هواپیماهای بدون سرنشین در ماه مارس، مدت کوتاهی پس از حمله روسیه به اوکراین، در لهستان انجام شد و از آن زمان به طور پیوسته افزایش یافته است. منبع
  11. به نام خدا Interstate Aircraft TDR پهپاد هجومی [1942] یکی از اولین تلاش های ارتش ایالات متحده در حوزه هواپیما های بدون سرنشین هجومی، پهپاد "TDR" شرکت مهندسی و هواپیمایی Interstate مروبط به دوران جنگ جهانی دوم (1939-1945) است. قاعده کلی پیش برنده توسعه آن، نیروی دریایی ایالات متحده (USN) در جنگ وحشیانه خود با امپراتوری قدرتمند ژاپن بود. اولین پرواز این هواپیما در سال 1942 و درست زمانی که مداخله آمریکا در جنگ افزایش یافت، به ثبت رسید. اگرچه معرفی رسمی انبوه تا سال 1944 صورت نگرفت. از آن موقع به طور فعالانه علیه ژاپن در نبرد های اقیانوس آرام استفاده می شد اما مشکلات تکنولوژیکی و وجود راهکار های مرسوم و اثبات شده، در نهایت این پروژه بدیع و آینده نگرانه را محکوم به فنا کرد. آخرین روز های پرواز آن در اکتبر سال 1944 به ثبت رسید. جدای از توسعه توسط USN، نیروی هوایی ارتش ایالات متحده (USAAF) به اندازه کافی به پروژه TDR امید داشت تا چندین نام گذاری را برای آن رزرو کند؛ با این حال این نیرو فقط چند نمونه اولیه را به خود دید. طرح مفهومی هواپیمای هجومی کنترلی توسط دریابان D.S. Fahrney مطرح شد و پیشرفت فناوری در سایه جنگ جهانی امکان پیشرفت آن را فراهم کرد. در آپریل سال 1942، در حالی که ایالات متحده درگیر جنگ در آفریقا، اروپا، و اقیانوس آرام بود، اولین حمله آزمایشی به وسیله پهپاد توسط USN به ثبت رسید. قراردادی به Interstate Aircraft، یک شرکت هوانوردی که در دوران قبل جنگ در سال 1937 تاسیس شد، اعطا شد تا کار را ادامه دهد. تا سال 1942، این شرکت تنها هواپیمای تک بال "S-1 “Cadet با کارایی آسان و سبک را تولید می کرد (که 574 فروند از این نوع برای ذخیره USAAF تولید شده بود). سرمایه ای به شرکت اعطا شد تا 2 نمونه اولیه و 100 فروند محصول عملیاتی بعدی را پوشش دهد (با نام TDR). S-1 Cadet نمونه های اولیه آزمایشی، "XTDR-1" نامگذاری شدند. کار روی این هواپیما ها منجر به محصول نهایی "TDR-1" شد و 189 فروند از این مدل از نمونه اولیه XTDR-1 تولید گشت. در TDR، هواپیما توسط بمب افکن "Grumman TBF "Avenger نیروی دریایی مجهز به تلویزیون مخصوص و با اتکا به فناوری های جدید مانند ارتفاع سنج راداری و شکل اولیه دوربین و ارتباطات از راه دور کنترل می شد. در شکل ظاهری با بدنه باریک، تک بال های نصب شده در زیر و یک واحد دم تک بالی، هواپیما ظاهری متعارف داشت. چرخ های سه‌گانه قابل جدا شدن به هدایت هواپیما روی زمین کمک می کرد. در داخل، یک سازه فولادی بدنه را حمایت می کرد و یک پوسته با چوب قالب گیری شده کل چیدمان را پوشش می داد. Grumman TBF Avenger پس از پایان کار، طول بال های TDR به 14.6 متر رسید و وزن ناخالص آن 2676 کیلوگرم بود. آرایش 2 موتوره از 2 موتور پیستونی در جهت مخالف Lycoming O-435-2 نیرو می گرفت که هر کدام 220 اسب بخار قدرت را به پیشران های 2 ملخی منتقل می کردند. موتور ها درون محفظه ای در لبه جلویی بال ها قرار دارند. برای کنترل مستقیم امکان نشستن یک خدمه درون کابین وجود دارد، که در ابتدا برای آزمایش ها استفاده می شد اما از این جایگاه برای سورتی های بی سرنشین در سطح عملیاتی استفاده می شد. هواپیما 3 جایگاه سخت شکمی برای حمل انواع بمب های پرتابی با اندازه مرسوم یا یک تورپدو دارد. یک جایگاه سخت در خط وسط بدنه و یک جفت در زیر و پشت هر محفظه موتور. با اثبات شدن ارزش این برنامه، مقامات USN جفت انبوهی از نیروی هواپیمایی سرنشین دار/بی سرنشین را تصور می کردند که گروه اول، دومی را در برابر اهداف دشمن در برد دور با کمترین ریسک برای خلبانان، هدایت می کردند. با این حال، با افروخته‌تر شدن شعله جنگ و نیاز به توجه، منابع و بودجه در جا های دیگر، این برنامه کم اهمیت تلقی می شد. در نتیجه این برنامه پیچیده از 1000 پهپاد اولیه به 300 فروند کاهش یافت که همین مقدار هم محقق نشد. سرانجام در سال 1944 برنامه TDR به حرکت افتاد و اولین سورتی ها در 27 ام سپتامبر انجام شدند. پهپاد ها با وجود چالش های فناوری در کامل کردن سامانه ها در حین فعالیت، در کل موفق بودند. با این حال، پرواز های برنامه در 27 ام اکتبر همان سال متوقف شد. نتایج میدانی نشان دهنده از دست ندادن هیچ اپراتور یا هواپیمای مادر و 31 حمله موفق توسط پهپاد ها بود. مدل های بعدی با موتور های مختلف با نام "XTD2R-1" که از یک جفت موتور Franklin O-805-2 بهره می جست، و "XTD3R-1" که از یک جفت موتور پیستونی هوا خنک Wright R-975 استفاده می کرد، ساخته شدند. با اینکه 2 نمونه اولیه از XTD2R-1 سفارش داده شده بود اما با چرخش توجهات به سمت XTD3R-1 هیچ کدام از آن ها نور روز را به خود ندیدند، اما همین مدل هم فقط به 3 نمونه اولیه محدود شد. قرار بود TD3R-1 تولید انبوه شود اما در نهایت تمام 40 سازه سفارش داده شده لغو شدند. موتور Franklin O-805-2 موتور Wright R-975 XTD3R-2 ادامه پروژه XTD3R-1 بود اما بیشتر از یک نمونه اولیه پیشرفت نکرد. علاقه ارتش ایالات متحده منجر به تبدیل شدن TDR-1 به هواپیمای آزمایشی XBQ-4 شد. اگرچه فقط یک هواپیما از TDR-1 تبدیل شد. نسل های بعدی XBQ-5 و XBQ-6 (براساس XTD2R-1 و XTD3R) به جایی ختم نشدند. BQ-6A قرار بود جای TD3R-1 را در ارتش بگیرد اما 1 فروند از آن هم ساخته نشد. نمونه TDR-1 تحت مراقبت USN در موزه ملی هوانوردی دریایی در Pensacola فلوریدا قرار دارد. TD3R XBQ-4 XTD3R-1 مشخصات - سال ورود به خدمت: 1942 - وضعیت: بازنشسته - تعداد فروند ساخته شده: 195 - سازنده: شرکت مهندسی و هواپیمایی Interstate - کشورهای مصرف کننده: ایالات متحده - نقش: حملات زمینی (اجرای بمباران هوایی علیه اهداف زمینی توسط تیر بمب، موشک، راکت و ...)، پشتیبانی نزدیک هوایی (توسعه داده شده برای عملیات در مجاورت عناصر فعال زمینی دشمن توسط انواعی از مهمات هوا به زمین)، ماموریت ویژه: ضد رادار (تجهیز شده برای جستجو، رهگیری و درگیری با عناصر سطحی دشمن توسط دستیابی بصری، پشتیبانی رادار و تسلیحات نصب شده)، نیروی دریایی (توانایی برخاست از زمین و ناو برای انجام عملیات های روی دریا در انواع نقش های دریایی هنگام پشتیبانی شدن توسط عناصر دریایی سطحی هم پیمان)، جاسوسی-نظارت-شناسایی و پیش آهنگی (ISR، سنجش اهداف زمینی و منطقه هدف برای ارزیابی سطح تهدیدات محیطی، قدرت و تحرکات دشمن)، X-Plane (توسعه ای، نمونه اولیه، اثبات گر فناوری؛ توسعه داده شده برای نمونه سازی اولیه، اثبات فناوری، تحقیق و کسب اطلاعات)، توانایی های بدون سرنشین (طراحی شده با توانایی های بدون سرنشین برای ایفای انواع نقش های بالای میدان نبرد) - طول بال ها: 15 متر - وزن: 2675 کیلوگرم - حداکثر وزن برخاست: 3600 کیلوگرم (925 کیلوگرم ظرفیت بار) – قوای محرکه: 2 موتور Lycoming O-435-2 با پیستون های خلاف جهت هرکدام با قدرت 220 اسب بخار که یک واحد پیشرانه 2 ملخه را به حرکت در می آورند - حداکثر سرعت: 250 کیلومتر بر ساعت - سرعت کروز: 230 کیلومتر بر ساعت - ارتفاع پروازی: 1830 متر - برد: 685 کیلومتر - تسلیحات: 1 بمب پرتابی 900 کیلوگرمی مرسوم یا تورپدو هوایی در سطح شکمی خط وسط بدنه. بمب های پرتابی کوچک‌تر در زیر ریشه بال ها (در مجموع 3 نقطه سخت) - نسخه ها: TDR (سری پایه)، XTDR-1 (نام نمونه اولیه؛ 2 فروند ساخته شد)، XTD2R-1 (نمونه اولیه پیشنهادی با 2 موتور Franklin O-805-2؛ 2 نمونه سفارش داده شد ولی به تولید نرسید)، XTD3R-1 (نمونه اولیه با 2 موتور پیستونی رادیال هوا خنک Wright R-975؛ 3 سازه تکمیل شد)، XTD3R-2 (سویه ای از XTD3R-1؛ یک نمونه تکمیل شد)، XBQ-4 (نامگذاری ارتش ایالات متحده برای TDR-1؛ یک نمونه تغییر داده شد)، XBQ-5 (نامگذاری ارتش ایالات متحده برای XTD2R-1 ؛ ساخته نشد)، XBQ-6 (نامگذاری ارتش ایالات متحده برای XTD3R ؛ ساخته نشد)، TDR-1 (نسخه تولیدی اولیه؛ 189 سازه تکمیل شد)، TD3R-1 (مدل تولیدی XTD3R-1؛ ساخته نشد. سفارش 40 سازه لغو شد)، BQ-6A (نامگذاری ارتش ایالات متحده برای TD3R-1 ؛ ساخته نشد) منبع
  12. به نام خدا UVision Hero UVision Air شرکتی اسرائیلی است که در زمینه تکنولوژی دفاعی فعالیت می کند. این شرکت در سال 2011 تاسیس شده و مشغول فعالیت در حوزه توسعه، ساخت و فروش موشک های پیشرفته و سامانه های مهمات پرسه زن برای نیروی های نظامی زمینی، هوایی و دریایی است. این کمپانی، شرکت UVision USA را در ایالات متحده و شرکت AVision Systems Private Ltd را هندوستان تاسیس کرده است. در حال حاضر بزرگ‌ترین دامنه تسلیحات پرسه زن برای اهداف مختلف توسط شرکت UVision ارائه می شود. سری پهپاد های کامیکازه Hero در مرکز دارایی های این شرکت قرار دارد. Hero یک سامانه sensor-to-shooter است که برای نظارت، دستیابی به هدف و حمله به طیف متنوعی از اهداف در میدان نبرد استفاده می شود. این خانواده از انواع روش های پرتاب پشتیبانی می کند: از زمین توسط یک سرباز، از خودرو، و از پلتفرم های مختلف هوایی و دریایی. Hero به منطقه هدف پرواز می کند، بالای نقطه مورد نظر پرسه می زند، و پس از مسیریابی به هدف حمله می کند. تمام نسخه های Hero اثر آکوستیکی و مادون قرمز پاینی دارند و می توانند به عنوان مهمات پرسه زن یا سامانه های شناسایی، نظارت و جمع‌آوری داده قابل استفاده مجدد و مجهز به چتر نجات و سنسور های الکترواپتیک و مادون قرمز پایدار شده مورد استفاده قرار گیرند. طراحان UVision توجه ویژه ای روی تنوع مهمات دارند؛ تسلیحات را می توان در روی حامل های زمینی و دریایی و یا در هواپیماهای ترابری یکپارچه سازی کرد. ترکیب بندی صلیبی شکل خاص باعث افزایش مداومت، نیروی بالا برنده و دقت در برابر اهداف ثابت و متحرک می شود. تمام اعضای این خانواده طراحی ماژولار دارند و سامانه فرمانده ای و کنترل میان آن ها مشترک است. امکان ارسال تصاویر زنده در تمام نسخه ها وجود دارد که می توان از آن برای بررسی های پس از عملیات، تمرین و مدیریت رسانه استفاده کرد. با وجود محموله الکترواپتیک / مادون قرمز پسیو و دوربین شب (حرارتی) و روز با پایه متحرک 3 محوره می توان حالت های مختلف تصویر را انتخاب کرد. فیوز سر جنگی 3 حالت فعالیت مجاورتی با مسافت یاب لیزری، انفجار نقطه ای و تاخیری دارد. خط تولید خانواده Hero Hero-30 قابل حمل در کوله پشتی. استقرار در چند دقیقه، حداکثر سرعت 185 کیلومتر بر ساعت و ایده آل برای ماموریت های ضد نفر Hero-30 سامانه ای تاکتیکی، کنیستر پرتاب و در سطح نفر است. اندازه کوچک این پهپاد به آن اجازه می دهد که توسط افراد به میدان نبرد منتقل شود و در نقش "شبه پشتیبانی نزدیک هوایی" فعالیت می کند. در عین حال سادگی طراحی باعث اطمینان از تنظیم و عملیاتی شدن سریع می شود. وزن کلی پهپاد تنها 3 کیلوگرم است که 0.5 کیلوگرم از آن به سر جنگی اختصاص دارد. حداکثر برد آن از طریق کنترل در محدوده دید به 40 کیلومتر از اپراتور می رسد. به دلیل استفاده از موتور الکتریکی، اثر آکوستیکی پهپاد بسیار کاهش یافته. همانند دیگر پهپاد های سری Hero، پهپاد Hero-30 هم دارای بال ها و باله های فنری است و پیشران 2 ملخه آن در انتهای بدنه تیوبی و موشک شکل آن قرار می گیرد. - وزن (با کنیستر): 7.8 کیلوگرم - سر جنگی: 0.5 کیلوگرم - برد: 15 کیلومتر - مداومت: 30 دقیقه - موتور: الکتریکی - روش پرتاب: کنیستر تکی یا چند تایی Hero-90 سامانه پرسه زن کشنده برد کوتاه. مهمات پرسه زن هوشمند Hero-90 بسیار سبک با وزن 12 کیلوگرم، دارای لینک داده در محدوده دید 40 کیلومتری است و برای هدف قرار دادن خودرو های سبک عالی است. این پهپاد می تواند با حمل یک سر جنگی با وزن بیشتر از 1 کیلوگرم، 45 دقیقه مداومت پروازی داشته باشد. - وزن (با کنیستر): 12 کیلوگرم - سر جنگی: 1.2 کیلوگرم - برد: بیشتر از 40 کیلومتر - مداومت: 45 دقیقه - موتور: الکتریکی - روش پرتاب: کنیستر تکی یا چند تایی Hero-120 Hero-120 بزرگترین پهپاد این خانواده در سامانه های برد کوتاه و مناسب برای ماموریت های ضد تانک یا دیگر اهداف استراتژیک است. این پهپاد یک سر جنگی با وزن 4.5 کیلوگرم را حمل می کند و 60 دقیقه مداومت پروازی دارد. بال های اصلی و باله های دمی دارای لولا می باشند و برای ذخیره‌سازی و حمل و نقل روی بدنه تا می شوند. - وزن (باکنیستر): 18 کیلوگرم - سر جنگی: 4.5 کیلوگرم - برد: بیش از 60 کیلومتر - مداومت: 60 دقیقه - موتور: الکتریکی - روش پرتاب: کنیستر تکی یا چند تایی Hero-400EC Hero-400EC سامانه مهمات پرسه زن man-in-the-loop (نوعی از هوش مصنوعی) هدایتی الکترواپتیک/مادون قرمز (EO/IR) دقیق تمام الکتریکی است که می تواند اهداف ثابت یا متحرک را با دقت بالا و با غافلگیری مکان یابی و رهگیری کند و آن را مورد اصبت قرار دهد. با این دقت حمله، یک سر جنگی چند منظوره و برد افزایش یافته، مؤثر بودن Hero-400EC در برابر طیف متنوعی از اهداف ثابت شده است. - وزن: 50 کیلوگرم - سر جنگی: 10 کیلوگرم - برد: بیش از 120 کیلوگرم - موتور: الکتریکی - روش پرتاب: ریل، کنیستر تکی یا چند تایی Hero-900 Hero-900 می تواند برای عملیات های استراتژیک که به مهمات زیادی احتیاج دارند، یک سر جنگی 30 کیلوگرمی را حمل کند و مداومت 6 ساعته داشته باشد. با برد بسیار زیاد 150 کیلومتری، Hero-900 در میدان های نبرد امروزی بسیار مؤثر است. Hero-900 برای حملات سنگین و پشتیبانی نزدیک هوایی ساخته شده. بال های صاف با انتهای بریده شده و باله های دمی به شکل X از ویژگی های ظاهری آن است. اپتیک ها و سنسور ها در دماغه هواپیما قرار دارند. - وزن: 110 کیلوگرم - سر جنگی: 30 کیلوگرم - برد: 150 کیلومتر - مداومت: 6 ساعت - موتور: الکتریکی - روش پرتاب: ریل، کنیستر تکی یا چند تایی Hero-1250 به عنوان بزرگترین پهپاد ناوگان سامانه های استراتژیک UVision، Hero-1250 یک سر جنگی بسیار کشنده 30 کیلوگرمی را حمل می کند. با قابلیت پرواز 200 کیلومتری، Hero-1250 یک سلاح مهم در استراتژی های نظامی است. - وزن: 155 کیلوگرم - سر جنگی: 50 کیلوگرم - برد: بیش از 200 کیلومتر - مداومت: 10 ساعت - موتور: الکتریکی - روش پرتاب: ریل، کنیستر تکی یا چند تایی شبیه‌ساز HERO سامانه شبیه‌ساز Hero شرکت UVision یک شبیه‌ساز تسلیحات و محموله های پرسه زن است که به اپراتور های سامانه های تسلیحات پرسه زن امکان تمرین روی پهپاد های Hero را در یک محیط مجازی می دهد. این سامانه شبیه‌ساز محیط با کیفیت و شبیه سازی ماموریت را در کنار قابلیت های آموزشی ارائه می کند. این موضوع به کاربران در هر سطحی امکان تمرین در طیف وسیعی از سناریو های عملیاتی را می دهد، در حالی که از هزینه ها، خطرات و محدودیت های ذاتی پرواز های واقعی اجتناب می شود. ویژگی های کلیدی: - کاهش هزینه ها و به حداقل رساندن خطرات در طول تمرینات اپراتور - آمادگی تمام مدت و در هر شرایط آب و هوایی برای انجام تمرین - شبیه سازی دقیق از پلتفرم و جستجوگر های الکترو-اپتیک - ایجاد کننده سناریو جامع و تطبیقی - استفاده آسان، ابعاد مناسب و قابل استفاده در همه مکان ها - شبیه سازی طیف گسترده ای از ماموریت ها از ابتدا تا پایان - تمرین روی واحد کنترل اپراتور (OCU) استاندارد برای تمرین با بیشترین شباهت - شبیه سازی موقعیت های پیشبینی نشده - سرویس های تمرین جامع منبع 1 منبع 2 منبع 3