انجمن بزرگ میلیتاری

خرید جنگنده از چین   این چند وقت تعداد زیادی ترابری از روسیه و چین به ایران آمدند انواع شایعات از واردات تجهیزات نظامی وجود داره.امیدوارم خرید های درستی کرده باشیم.   احتمالا سامانه ی پدافندی HQ9 خریداری شده.شایعات در مورد خرید جنگنده های جی ۱۰ هم در اینترنت وجود داره که هنوز تایید نشده.   به جای اینکه اینقدر معطل روسیه بشویم که سوخو ۳۵ بفرستند میرفتیم سراغ چین الان چند تا اسکادران جنگنده ی نو در ایران بودند.   الان جی ۳۵ را قرار هست به پاکستان بفروشند اگر یکم دوستان زرنگ باشند درخواست خرید میدادند تولید و عرضه ی چین هم خیلی سریع هست.   پاکستان سال ۲۰۲۱ جنگنده جی ۱۰ سفارش داد به چین سال بعدش ۱۲ جنگنده وارد پاکستان شده بودند و سرعت ساخت و تحویل چینی ها بالا هست.   به تازگی شایعه ی خرید جی ۲۰ توسط ایران منتشر شده ولی چینی ها جی ۲۰ که نمیفروشند.البته احتمال درخواست خرید سوخو ۵۷ از طرف ایران وجود داره ولی ساختن جنگنده توسط روس ها خیلی طول میکشه شاید تا چندین سال دیگه برای سوخو ۵۷ باید صبر بکنیم.هنوز سفارش سوخو ۳۵ را هم بعد ۴ سال تکمیل نکردند.   پول در ایران هست فقط باید اراده خرید از چین هم باشه.

تحلیل وضعیت: آیا تنوع تسلیحاتی پاشنه آشیل ایران خواهد بود؟ در ماه‌های گذشته بارها خبر انتقال تجهیزات نظامی بر اساس پروازهایی که از روسیه، بلاروس یا اخیرا چین انجام شده را شنیده‌ایم. اگر بخواهیم بر اساس اولویت احتمال دهیم، این محموله‌ها به ترتیب شامل تجهیزات جنگ الکترونیک، خودروهای زرهی ضدکمین (MRAP)، بالگرد رزمی، سامانه‌های پدافندی و در نهایت هواگردهای نظامی است. در نگاه اول، این تنوع احتمالی در حیطه پدافند و هواگردهای نظامی (ترکیبی از شرق و غربِ شرق!) به نظر می‌رسد ناهماهنگی در ارتباط و عدم شبکه شدن را در پی داشته باشد. تصور رایج این است که یک «جزیره» روسی نمی‌تواند با یک «جزیره» چینی صحبت کند. اما در باطن ماجرا متفاوت است و این ناهماهنگی بسیار کمتر از تصورات ماست؛ در واقع شاید اصلاً وجود نداشته باشد. فرض کنیم ایران رادارهای پیشرفته برای اس-۳۰۰ خریده و حتی سامانه‌های اس-۴۰۰ دریافت کرده است (که با توجه به اینکه اس-۳۰۰ های ایرانیِ ارتقا یافته اشتراکات زیادی با اس-۴۰۰ دارند، دور از ذهن نیست). در کنار این، احتمالا سوخو-۳۵ و تجهیزات جنگ الکترونیک روسی هم وارد شده‌اند. از سوی دیگر، ایران از چین پدافند HQ-9 و با احتمال بسیار کمتر جنگنده‌هایی مثل J-20 یا J-10 را دریافت کرده است. حتی سناریوی گشت‌زنی آواکس‌های چینی یا پاکستانی در آسمان خود پاکستان یا در آسمان امن‌ترِ شمال‌غرب برای پشتیبانی از شبکه پدافندی ایران را می‌توان مطرح کرد   سوال اصلی اینجاست: این «آش شله‌قلمکار» تسلیحاتی چطور یکپارچه می‌شود؟ پاسخ در اسناد علمی و میدانی خودِ چین نهفته است. چین سال‌هاست که مشکل «اتصال شبکه‌های ناهمگون» را حل کرده و این ادعا نیست، بلکه فکت مهندسی است:   ۱. سند دانشگاهی: حل معمای «لینک‌های ناهمگون» این موضوع در محافل علمی چین کاملاً تئوریزه و عملیاتی شده است. در ژورنال‌های معتبر مهندسی نظامی چین نظیر Journal of Command and Control یا نشریات تخصصی دانشگاه هوانوردی و فضانوردی نانجینگ، مقالات متعددی با کلیدواژه "Heterogeneous Tactical Data Link" منتشر شده است. محتوای این مقالات دقیقاً توضیح می‌دهد که چگونه می‌توان یک «نودِ مترجم» (Gateway Node) ساخت. این نود، دیتای فرمت A (استاندارد روسی/قدیمی) را دریافت می‌کند، عملیات «کپسول‌زدایی» (De-capsulate) را انجام می‌دهد و آن را به فرمت B (استاندارد مدرن ارتش چین یا JSIDL) تبدیل می‌کند. این یعنی راهکارهای مهندسی برای حل مشکل ناوگان ترکیبی چین (سوخوهای روسی + جنگنده‌های بومی) سال‌هاست که روی میز مهندسان چینی است.   ۲. تکنولوژی SDR: رادیویی که زبان یاد می‌گیرد واقعیت فنی حتی از مقالات هم جذاب‌تر است. آواکس‌های مدرن چینی (سری KJ-500 و KJ-600) مجهز به سیستم‌های ارتباطی SDR (Software Defined Radio) هستند. در رادیوهای قدیمی، تغییر فرکانس نیازمند تغییر سخت‌افزار بود، اما در SDR، این «نرم‌افزار» است که موج و پروتکل را تعیین می‌کند. چین زمانی که ۲۴ فروند سوخو-۳۵ از روسیه خرید، کدهای دیتالینک S-108 را دریافت نکرد ( احتمالا روسیه مایل به افشای آن نبود). اما نباید برای مهندسین چینی سخت باشد با دسترسی فیزیکی به جنگنده، سیگنال‌های خروجی سوخو را آنالیز کنند و الگوی آن را در نرم‌افزارِ رادیوی آواکس‌هایشان تعریف کنند. نتیجه؟ آواکس چینی با یک آپدیت نرم‌افزاری، می‌تواند زبان سوخوی روسی را بفهمد.   ۳. شواهد میدانی: رزمایش «کلاه طلایی» اگر به گزارش‌های تصویری شبکه نظامی چین (CCTV-7) از رزمایش‌های هوایی سنگین مثل «کلاه طلایی» (Golden Helmet) دقت کنیم، بارها دسته‌های پروازی ترکیبی دیده شده‌اند: یک آواکس KJ-500 در مرکز، اسکورت شده توسط دو فروند J-20 چینی و دو فروند Su-35 یا Su-30MKK روسی. در جنگ مدرن، سرعت درگیری آنقدر بالاست که خلبان نمی‌تواند با «رادیوی صوتی» (Voice Comms) مختصات دقیق هدف را بگیرد و دیتا باید دیجیتال منتقل شود. اگر آواکس نتواند با سوخوها لینک شود، این آرایش پروازی در رزمایش عملاً نمایشی و بی‌معنی خواهد بود. وجود این آرایش، خود اثبات‌کننده وجود لینک دیجیتال فعال بین پلتفرم‌های روسی و چینی است.   ۴. راهکار میانبر: پادهای رابط حتی اگر فرض کنیم دستکاری نرم‌افزاری رادار انجام نشده باشد، منابع غربی مثل Jane's Defence به راهکار ساده‌تری اشاره کرده‌اند: «پاد مترجم» (Interface Pod). این پادها که زیر بال جنگنده (مثلاً سوخو-۳۵) نصب می‌شوند، نقش یک مترجم همراه را بازی می‌کنند؛ دیتا را از جنگنده می‌گیرند، به زبان لینک چینی (JSIDL) ترجمه کرده و به شبکه یکپارچه پدافند ارسال می‌کنند.   نتیجه‌گیری: بنابراین، تنوع تجهیزاتی که در ایران می‌بینیم، نه تنها نشانه ناهماهنگی نیست، بلکه اگر تکنولوژی «گیت‌وی» چینی به همراه این تجهیزات منتقل شده باشد (که منطقاً باید شده باشد)، ایران به یک شبکه پدافندی چندلایه و هیبریدی دست یافته است که در آن رادار چینی هدف را می‌بیند، آواکس دیتای آن را پردازش می‌کند و موشک از لانچر روسی یا جنگنده سوخو شلیک می‌شود؛ بدون آنکه اپراتور لحظه‌ای درگیر تفاوت زبان سیستم‌ها شود. در نهایت نباید از یاد ببریم چین سال‌هاست کاربر تجهیزات روسی است، از اس-۳۰۰ و اس-۴۰۰ تا تور و سامانه‌های جنگ الکترونیک، همچنین در نیروهوایی نیز انواع هواگرد روسی را در خدمت دارد.   پ.ن: نیروی هوایی روسیه عمدتاً از لینک‌های داده سری TKS و S-108 استفاده می‌کند که پروتکل‌های سخت‌افزاری و بسته‌بندی خاص خود را دارند، در حالی که ارتش چین بر پایه سیستم مدرن JSIDL (لینک داده یکپارچه مشترک) عمل می‌کند که ساختاری نرم‌افزاری و شبکه‌محور دارد. سیستم JSIDL چین از نظر معماری شباهت زیادی به Link-16 ناتو دارد (استفاده از روش TDMA و جهش فرکانسی برای ضدجنگ‌الکترونیک بودن)، اما چون دهه‌ها دیرتر طراحی شده، از «پهنای باند» بسیار وسیع‌تری برخوردار است که امکان انتقال ویدیو و تصاویر راداری با کیفیت بالا را می‌دهد، چیزی که در لینک-۱۶ کلاسیک محدود است. مهم‌ترین ویژگی JSIDL «اشتراک کامل» آن است؛ این پروتکل برخلاف سیستم‌های قدیمی روسی که جزیره‌ای بودند، به صورت «میان‌رسته‌ای» (Joint Service) طراحی شده، به طوری که اکنون ناوشکن‌های تایپ ۰۵۵ (نیروی دریایی)، جنگنده‌های J-20 (نیروی هوایی) و واحدهای موشکی زمین‌پا (نیروی زمینی) همگی روی یک شبکه واحد و امن قفل شده و تصویر تاکتیکی یکسانی را می‌بینند.  

بسم ا...      شکل مسلح سازی شناورهای تجاری سنگین  برای محافظت از کاروان های تجاری     

.....از ان جایی که  خودشان در تنظیمات پروفایل شان برای خودشان امضا تعریف  کردند(و خدا می خواهد که خودآیی باشی در پهنه این دهر ! )گفتن این امضا جزئی از پست  است عجیب است حداقل قدیم می توانستید با تنظیمات امضا دیگران نبینید در میلیتاری   اولی شعر جالبیه دومی هم توئیت جالبیه   ولی ... شما در در حاشیه بردن تاپیک بود منبع تصاویر رادار  سار  سوخو ۳۵ البته یک تصویر  هم از سوخو ۲۷ در منبع اصلی وجود دارد  منبع  

فراتر از کلیشه‌ها: چرا حضور J-20 یا هر هواگرد دیگر نظامی در ایران یک سناریوی محتمل است؟   هنری کیسینجر، استراتژیست بزرگ قرن معاصر، همواره برای حل معماهای پیچیده یک متد طلایی داشت: «جستجو در تاریخ». او معتقد بود برای یافتن استراتژی آینده، باید مصادیق گذشته را شخم زد؛ زیرا وقتی الگویی در تاریخ تکرار شده، تکرار دوباره‌ی آن نه‌تنها عجیب نیست، بلکه محتمل است. کسانی که انتقال جنگنده نسل پنجم J-20 چین به ایران را «غیرممکن» می‌دانند، تاریخ را نادیده می‌گیرند. اگر به سابقه تعاملات نظامی قدرت‌های بزرگ نگاه کنیم، می‌بینیم که انتقال برترین تکنولوژی روز به متحدان استراتژیک، بارها اتفاق افتاده است:  * اف-۱۴ تامکت (آمریکا به ایران): در دهه ۷۰ میلادی، آمریکا پیچیده‌ترین و محرمانه‌ترین جنگنده‌ی برتری هوایی خود (که حتی نیروی دریایی خودش هم تازه تحویل گرفته بود) را به ایران داد تا جلوی فاکسبت‌های شوروی بایستد.    * میگ-۲۵ (شوروی به کشورهای عربی): شوروی سریع‌ترین جنگنده رهگیر جهان را در حالی که غرب هنوز در شوک توانایی‌های آن بود، به الجزایر و سوریه و عراق صادر کرد.   حتی فراتر از تحویل آهن‌آلات، تاریخ نشان داده که قدرت‌ها گاهی خودشان مستقیماً وارد میدان می‌شوند:  * جنگ کره (خلبانان شوروی): خلبانان روس با لباس و هویت چینی یا کره‌ای، سوار بر میگ-۱۵ شدند و مستقیماً با آمریکایی‌ها جنگیدند.  * جنگ اصطکاک (شوروی در مصر): در اوج درگیری مصر و اسرائیل، شوروی نه تنها سامانه موشکی، بلکه اسکادران‌های کامل جنگنده با خلبانان روس را برای دفاع از آسمان مصر فرستاد.   افسانه «آبروریزی تکنولوژیک» عده‌ای استدلال می‌کنند که چین می‌ترسد جنگنده‌اش ساقط شود و آبرویش برود. بیایید صادق باشیم؛ در دنیای واقعی جنگ، این حرف‌ها خریدار ندارد. در چند سال اخیر، «شرف» و اعتبار بسیاری از تجهیزات پرمدعا به باد رفته است. مگر ندیدیم تانک‌های لئوپارد آلمانی و آبرامز آمریکایی—که نماد شکست‌ناپذیری بودند—چگونه در اوکراین در آتش سوختند؟ به همان نسبت، اعتبار تجهیزات روسیه هم بار ها خدشه دار شد.   اما نتیجه چه شد؟ آیا مشتریان غرب و شرق قراردادها را فسخ کردند؟ خیر. کشورهای اقماری غرب همچنان همان تانک‌ها را می‌خرند و متحدان روسیه همچنان مشتری مسکو هستند؛ چون گزینه‌ی دیگری در بازار نیست. مثال جنگنده «رافال» فرانسه نیز گواه همین ماجراست؛ حوادث و سقوط‌ها هرگز باعث نشدند که صف مشتریانش خالی شود. جنگ، ویترین لوکس‌فروشی نیست؛ در نهایت خون و انفجار تعیین‌کننده است، نه پرستیژ رسانه‌ای.   پایان رمانتیسم پسا-شوروی ما دیگر در دنیای اتوکشیده‌ی سال‌های ۱۹۹۱ تا ۲۰۲۰ زندگی نمی‌کنیم. آن دوران «پسا شوروی» که همه چیز با دیپلماسی و لبخند حل می‌شد، تمام شده است. در نظم نوین جهانی، جایی برای تفکرات رمانتیک یا نگرانی‌های نمادین باقی نمانده. وقتی بقا مطرح باشد، معادلات تغییر می‌کند.   مدیریت ریسک: الگوی تامکت حتی اگر فرض کنیم چین نگران لو رفتن تکنولوژی است، راه‌حل‌های عملیاتی وجود دارد:  * استراتژی دفاعی (لایه داخلی): نیازی نیست این جنگنده‌ها (مثل اف-۱۴های ایران در زمان جنگ) از مرز خارج شوند. آن‌ها می‌توانند در عمق خاک ایران و در مرکز کشور به عنوان لایه نهایی پدافند هوایی پرواز کنند، جایی که خطر سقوط در خاک دشمن صفر است.    * نسخه‌های صادراتی: چین ظرفیت فنی این را دارد که معماری الکترونیک و اویونیک جنگنده را تغییر دهد. نسخه‌ای که به ایران می‌رسد می‌تواند از نظر حساسیت تکنولوژیک، متفاوت از نسخه‌ی ارتش آزادی‌بخش خلق چین باشد.    * معادله‌ی حیاتی ژئوپلیتیک: این مهم‌ترین نکته است. برای پکن، خطر لو رفتن جزئیات فنی یک جنگنده، در برابر خطر «خفه شدن ژئوپلیتیک» هیچ است. اگر ایران سقوط کند یا از دایره متحدان چین حذف شود، چین در گوشه رینگ گیر می‌افتد و آن وقت داشتن ۵۰۰ فروند J-20 هم نمی‌تواند آن‌ها را از محاصره نجات دهد. چین امروز ترجیح می‌دهد ریسک تکنولوژیک را بپذیرد تا اینکه بازوی استراتژیک خود در خاورمیانه را از دست بدهد. و فراموش نکنیم، این منطق فقط مختص نیروی هوایی نیست؛ این الگوی جدیدی است که می‌تواند در تمام ابعاد نظامی گسترش یابد.

سلام برای دوستانی که از منفی دادن من به پست بالا ناراحت شده اند    علت منفی دادن من این قسمت از پست بالا است :   " این خوارج همه را غرق ریا می بینم

جای دافوس بنشانید درخت...   war is good business and corruption is patriotic "

خداقوت خیلی وقت بود نمیتونستم وارد بشم. سه بار خارج شدم و وارد شدم مشکلی نبود.  اگر میشه به عنوان اضافه کنید که مشکل لاگین رفع شده   

Synthetic aperture radar Su-35S رادار سار سوخو تصویر

بسم ا...    

همچنان امنیت  اقتصادی سایبری صفر شایعات صندوق های طلا به کنار بلوکه شدن ۵۰۷ میلیون دلار  در اکوسیستم تتر در شبکه صرافی ایران و بانک مرکزی ارتباط ان با کره شمالی           https://www.elliptic.co/blog/iran-has-acquired-us-dollar-stablecoins-worth-at-least-half-a-billion-dollars   منبع2  

سلام علیکم - نه علائم استاندارد مشخص و نه خبر رسمی از مراجع ذیصلاح ... باید منتظر ماند و دید 

سلام  مشخص شده که اینها در خدمت ارتشه یا سپاه ؟