امتیاز دادن به این موضوع:

Recommended Posts

پس اون ماشین با لانچر موشک که پارسال آوردن توی رژه و بدون هیچ اسمی بود نگفتن همین S300 که خودمون ساختیم :mrgreen: دکور بود :mrgreen:

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
با سلام خدمت دوستان
اگر بتوانیم واقعآ سامانه ای پیشرفته تر و کارامد تر از اس 300 روس ها تولید کنیم (طبق فرمایشات مسئولان لشگری) باید گفت بزرگترین شاهکار نظامی تمام تاریخ ایران خواهد بود در واقع ساخت چنین سامانه ای خیلی از چیزها را تغییر خواهد داد چه در منطقه و چه در سطح بین الملل!!!!!
البته امیدوارم.

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
ولي يه مشكلي هم هست......در آينده هر چي در بخش متعارف بيشتر از حد متعارف!!.....پيشرفت كنيم

دشمنان ما بيشتر بر تسليحات نامتعارف(با توجه به بالارفتن تصاعدى‌هزينه هاى تقابل متعارف) در جنگ با ما تمركز خواهند كرد!

............

بنابر اين پيشرفت هاى نظامي متعارف ايران بايد متناسب با پيشرفت هاى هسته اى باشه....و برعكس!.....

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
[quote]ولي يه مشكلي هم هست......در آينده هر چي در بخش متعارف بيشتر از حد متعارف!!.....پيشرفت كنيم

دشمنان ما بيشتر بر تسليحات نامتعارف(با توجه به بالارفتن تصاعدى‌هزينه هاى تقابل متعارف) در جنگ با ما تمركز خواهند كرد!

............

بنابر اين پيشرفت هاى نظامي متعارف ايران بايد متناسب با پيشرفت هاى هسته اى باشه....و برعكس!.....[/quote]
جناب نصیر فکر اونجاشم کردیم :mrgreen:
به قول خود یانکی ها ارتش ایران تنها منتظر دستور ایت الله خامنه ای است تا اولین ازمایش هسته ای خودش رو انجام بدهد. :mrgreen:
.................................................................................................................
[size=18]باور 373 در مراحل پایانی تولید [/size]
فرمانده قرارگاه پدافند هوایی خاتم‌الانبیاء(ص) گفت: در بحث موشکی و راداری سامانه باور 373 به نقاط مثبتی رسیده‌ایم.

به گزارش گروه دفاع و امنیت مشرق به نقل از فارس، امیر فرزاد اسماعیلی فرمانده قرارگاه پدافند هوایی خاتم‌الانبیاء(ص) در حاشیه رژه 31 شهریور نیروهای مسلح در جمع خبرنگاران با اشاره به پروژه ساخت سامانه موشکی "باور 373" گفت: ساخت سامانه موشکی باور 373 در حال پیشرفت است و همه نیازهای تولید آن در داخل کشور فراهم شده است.

وی با بیان اینکه "باور 373" یک سامانه موشکی برد بلند است، تأکید کرد: در بحث موشکی و راداری این سامانه به نقاط مثبتی رسیده‌ایم و نقاط گلوگاهی نداریم.

فرمانده قرارگاه پدافند هوایی خاتم‌الانبیاء(ص) با بیان اینکه امکان‌سنجی سامانه باور 373 به اتمام رسیده است، تأکید کرد: این پروژه به زودی به مراحل پایانی خود می‌رسد و بسیار پیشرفته تر از سامانه موشکی S300 است.

منبع: :mrgreen:
http://www.mashreghnews.ir/fa/news/68115/باور-373-در-مراحل-پایانی-تولید

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
فرمانده قرارگاه پدافند هوایی خاتم الانبیا تصریح کرد: سامانه موشکی باور 373 ایران از اس 300 بسیار پیشرفته تر و مدرن تر است.

به گزارش خبرنگار مهر، امیر فرزاد اسماعیلی ظهر امروز پنجشنبه در حاشیه مراسم رژه نیروهای مسلح در جمع خبرنگاران در خصوص تولید سامانه باور 373 در این قرارگاه گفت: هم اکنون مرحله امکان سنجی این سامانه به پایان رسیده و همه مقدورات آن در داخل کشور فراهم شده است و نقطه گلوگاهی وجود ندارد.

اسماعیلی تاکید کرد: باور 373 سامانه موشکی برد بلند است و در موضوع کشف و رهگیری توانمندیهای خوبی دارد و همه مراحل این باور توسط نیروهای بومی و علمی کشور تولید شده است.

وی همچنین تاکید کرد: باور 373 از سامانه موشکی اس 300 بسیار پیشرفته تر است.

فرمانده قرارگاه پدافند هوایی خاتم الانبیاء با اشاره به قدرت پدافندی ایران گفت: قدرت پدافندی جمهوری اسلامی ایران درحدی است است که با وجود همه تهدیدات فرامنطقه ای و پیرامون کشورمان هیچ گاه آسمان کشورمان درنوردیده نمی شود و حافظان کشورمان با چشمان بیدار و بدون تعطیلی تهدیدات دشمنان را رصد می کنند.

[url=http://www.tabnak.ir/fa/news/192225/%D8%B3%D8%A7%D9%85%D8%A7%D9%86%D9%87-%C2%AB%D8%A8%D8%A7%D9%88%D8%B1-373%C2%BB-%D9%BE%DB%8C%D8%B4%D8%B1%D9%81%D8%AA%D9%87%E2%80%8C%D8%AA%D8%B1-%D8%A7%D8%B2-%C2%AB%D8%A7%D8%B3300%C2%BB]لینک خبر[/url]


[color=darkblue]تکراریه
http://www.military.ir/modules.php?name=Forums&file=viewtopic&t=17726

قفل شد
LAST-WAR[/color]

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
خيليييييييييييييييييي خوشحال شدم.
واقعا نيروهاي مسلح گهگاهي به آدم يه حال حسابي ميده. راستي عكسي ُ فيلمي ازش ندارين.

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
[quote]خيليييييييييييييييييي خوشحال شدم.
واقعا نيروهاي مسلح گهگاهي به آدم يه حال حسابي ميده. راستي عكسي ُ فيلمي ازش ندارين.[/quote]

در دست ساخته هنوز اخوی!
عکس و فیلم چیه دیگه؟!

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
به گزارش مشرق به نقل از فارس، «اناتولی ایسایکین» مدیر کل شرکت «روس ابورون اکسپورت» در مصاحبه‌ با روزنامه روسی «کومرسانت» گفت که روسیه به دلیل امتناع از اجرای قرارداد تحویل سامانه‌های ضد موشکی "اس-۳۰۰"، پیش پرداخت به مبلغ ۱۶۷میلیون دلار را به جمهوری اسلامی ایران پس داد.

قرارداد عرضه سیستم‌های "اس-۳۰۰ "به ایران در اواخر سال ۲۰۰۷ میلادی امضا شده بود و بموجب آن، قرار بود روسیه ۵ گردان سامانه‌های ضد موشکی "اس- ۳۰۰" را به مبلغ حدود ۸۰۰ میلیون دلار به جمهوری اسلامی ایران تحویل دهد.

«دمیتری مدودف» رئیس جمهور روسیه در ماه سپتامبر سال ۲۰۱۰ میلادی فرمانی در جهت اتخاذ تدابیری مربوط به اجرای چهارمین قطعنامه شورای امنیت در مورد ایران (قطعنامه شماره ۱۹۲۹ مورخ ۹ ماه ژوئن سال ۲۰۱۰) را صادر کرد. فرمان مذکور متضمن ممنوعیت بر تحویل سامانه‌های ضد موشکی "اس-۳۰۰"، تجهیزات زرهی، هواپیما، بالگرد و ناوهای جنگی به ایران بوده است.

به گزارش خبرگزاری «ریانوستی» اناتولی ایسایکین ضمن دادن جواب به این سئوال که روسیه روی هم رفته چه وجوهی را به ایران پس داد، تاکید کرد که پیش پرداخت به مبلغ ۱۶۷میلیون دلار بود.

http://www.mashreghnews.ir/fa/news/68398/%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D9%BE%DB%8C%D8%B4-%D9%BE%D8%B1%D8%AF%D8%A7%D8%AE%D8%AA-%D8%A7%D8%B3-%DB%B3%DB%B0%DB%B0-%D8%B1%D8%A7-%D9%BE%D8%B3-%DA%AF%D8%B1%D9%81%D8%AA

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
خب قضیه تحویل اس300 روسی هم مختومه شد :mrgreen: :mrgreen: :evil:
ولی از یه جهت بهتر شد اونم اینکه این 168 میلیون دلار حتما صرف تحقیق و توسعه سامانه باور373 میشه و سرعت برنامه تولید رو جلوه میبره :evil:

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
این بسیار خوشحال کننده است که چنین سامانه برد بلندی در کشور در حال ساخته، اما به موازات اون مسئولین ما باید به فکر یک سامانه برد کوتاه بسیار پیشرفته نیز باشند، چون سامانه برد بلند خودش نیاز به یک سامانه برد کوتاه پیشرفته برای حفاظت داره.

روسیه برای حفاظت از S-300 ها از tor-m1 استفاده میکنه(در مقابل هارم و ...) اما این سامانه تور خودش ضعف های جدی داره که باید برطرف بشه. مثلا سامانه تور توان انهدام اهدافی با سرعت فراتر از 700 متر بر ثانیه(2.1 ماخ) رو نداره و توان انهدام بیش از دو هدف همزمان رو هم نداره. امیدوارم که کار روی یه سامانه برد کوتاه پیشرفته تر از تور هم شروع بشه.

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
[quote]
وی با بیان اینکه "باور 373" یک سامانه موشکی برد بلند است، تأکید کرد: در بحث موشکی و راداری این سامانه به نقاط مثبتی رسیده‌ایم و [size=18]نقاط [color=red]گلوگاهی نداریم[/size][/color].[/quote]


سلام بر عزيزان
اين شد حرف حساب... :mrgreen: يعني پيش بسوي توليد! احتمالا انبوه. فقط هرچه زودتر فيلمشو نشون بديد... :mrgreen:


موفق و شاد باشيد.
ياعلي

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
چند نکته:
1:مطالب زیر تنها حاصل حدسیات نویسنده بر اساس اطلاعات کنونی وی است و هیچ دلیلی بر درست بودن قطعی آنها وجود ندارد.
2:بخشی از مطالب زیر بر اساس محاسبات نویسنده نوشته شده است. این محاسبات دقیق نیستند و فقط قرار است دیدی کلی نسبت به موضوع مورد نظر به خواننده بدهند. از کسانی که توانایی انجام دقیق چنین محاسباتی را دارند تقاضا میشود در صورت امکان در همین مقاله نظرات خود را در این مورد بنویسند.
3:در این مقاله سعی شده توانایی ایران در ساخت چنین سامانه ای بر اساس اطلاعات نسبتا قطعی بحث شود. برای مثال ممکن است ایران برد موشک هاوک را با تغییر سوخت دو برابر کرده باشد. در درستی این موضوع جای شک و تردید بسیاری است و بنابراین نویسنده این احتمال را بررسی نمیکند که ممکن است ایران موشک جدید را با استفاده از همین سوخت بسازد.
4:نویسنده در این مقاله سعی داشته که طوری احتمالات را بررسی کند که احتمال دست کم گرفته شدن توان ایران باشد. ولی احتمال دست بالا گرفته شدن آن نباشد. بنابر این احتمال آن که توان سامانه ی باور کمتر از توان سامانه های احتمالی که قرار است در این جا در مورد آن ها بحث شود، بسیار کم باشد.

[img]http://gallery.military.ir/albums/userpics/Bavar.png[/img]
[size=18][color=red][b]بررسی توان ایران در ساخت سیستم دفاع هوایی موشکی مانند اس 300[/b][/color][/size]

به قول مسئولان ایرانی از زمانی که ایرانی ها داشتند در روسیه آمورش کار با اس 300 را میدیدند و روس ها شروع به سر باز زدن از تحویل سامانه ها به ایران کردند، دستور ساخت سامانه ی مشابهی توسط مقام معظم رهبری صادر شد. این سامانه که به تازگی نام آن ،باور 373، منتشر شده قرار است جای اس 300 را که روسیه از دادن آن به ایان خودداری کرد بگیرد. بررسی توان ایران در ساخت چنین سیستمی می تواند دیدی کلی نسبت به آن چیزی که قرار است در چند سال آینده رونمایی شود را به خوانندگان این مطلب بدهد. البته ممکن است سامانه ی جدید به طور کلی با آن چه ای جا انتظار می رود فرق داشته باشد.
برای شروع بهتر است در مورد خود سامانه ی اس 300 توضیح کوتاهی بدهیم. این سامانه ی ساخت روسیه قادر به مقابله با هواپیما ها و موشک های بالستیک دشمن است و در مدل های مختلف با توانایی های مختلف عرضه می شود. با وجود این که تا کنون از اس 300 در جنگ واقعی استفاده نشده، کارشناسان غربی آن را یکی از خطرناک ترین سیستم های پدافند هوایی جهان به شمار می آورند. ایران نیز به علت ضعف نیروی هوایی نیاز به داشتن چنین سامانه ی پدافندی را احساس می کند تا بتواند در مقابل حملات احتمالی از خود محافظت کند.

[url=http://gallery.military.ir/albums/userpics/119951844.jpg][img]http://gallery.military.ir/albums/userpics/thumb_119951844.jpg[/img][/url]

به طور کلی خلاصه ای از خصوصیاتی که یک سامانه باید داشته باشد تا بتواند کاری که اس 300 انجام میدهد را انجام دهد به شرح زیر است:
1:برد بلند:موشک ها و رادار ها باید بیش از 100 کیلومتر (برد موشک ضد رادار هارم) باشد تا بتوانند قبل از شلیک هارم، با جنگنده ی متخاصم مقابله کنند.
2:سیستم های الکترونیکی پیشرفته: سیستم های الکترونیکی این سامانه باید به حدی مدرن باشند که در مقابل جنگ الکترونی دشمن مقاومت کنند.
3:موشک مانور پذیر:موشک های این سامانه باید مانور پذیری قابل قبولی داشته باشند تا بتوانند پا په پای هدف مانور بدهند. مانور پذیری بیشتر از 15 جی برای چنین سامانه ی مورد نیاز است.
4:موشک سریع:سرعت موشک باید به حدی باشد که بتواند به هواپیما برسد و همچنین به آن فرصت رسیدن به برد مطمئن برای شلیک موشک های ضد رادار (مانند هارم) را ندهد.
5:متحرک بودن:قابلت تحرک یکی از مهمترین قابلیت هایی است که در سیستم های پدافندی مدرن دیده می شود. سامانه های ثابت نه تنها نمیتوانند با موشک های ضد رادار مقابله کنند، بلکه موشک های کروز هم می توانند به راحتی سایت پرتاب را نابود کنند.
ما در این جا ابتدا به بحث توانایی ایران در ساخت موشکی برای این سامانه را بررسی میکنیم.

[b]ساخت موشک[/b]

الحمدلله کشور ما در زمینه ی ساخت موشک یکی از برترین های دنیاست. کشور های کمی هستند که توان ایران را در این زمینه داشته باشند. به دلیل ساده تر بودن کار با موشک های سوخت جامد برای استفاده در پدافند هوایی، و منسوخ شدن موشک های سوخت مایع در این زمینه، به احتمال زیاد موشک سامانه ی باور از نوع سوخت جامد خواهد بود. در ایران از قدیم چندین موشک سوخت جامد ساخته می شده. از جمله ی آنها سری نازعات و زلزال است. یکی از مهمترین دستاورد های ساخت این موشک ها نه خود آنها (که بسیار نادقیق اند)، بلکه موتور آنهاست. ایران می تواند از موتور این سری از موشک ها عینا برای ساخت سامانه ی باور استفاده کند و با این کار هزینه ی تحقیقات و تولید را کم نماید.
البته شکی نیست که ایران می تواند با ارتقای این موتور ها و افزایش تکنولوژی آنها با استفاده از دانشی که بعد از ساخت آنها به دست آورده (برای مثال زلزال و نازعات احتمالا در اواخر سال های جنگ ساخته شده اند و ایران از آن زمان تا کنون پیشرفت زیادی کرده) توان آنها را افزایش دهد. ولی به علت نامشخص بودن میزان توان ایران در این زمینه ترجیح می دهم در این مورد بحثی نکنم. بنابراین فعلا تنها در مورد استفاده ی مستقیم از موتور موشک های قبلی بحث می کنیم.
اما مسئله ی مهم این است که اگر ایران یکی از موشک های زمین به زمین خود مانند زالزال را به موشک ضد هوایی تبدیل کند، چه تغییراتی باید روی آن اعمال کند و قابلیت های موشک چه می شود؟
1:برد موشک پس از تبدیل کمتر از نصف برد موشک قبل از آن خواهد بود. چرا که در حالت عادی موشک های زمین به زمین تا نصفه ی زمین تمام سوخت خود را مصرف میکنند و پس از آن فقط مرحله ی سقوط آزاد را داریم. قابلیت های موشک های ضد هوایی پس از اتمام سوخت بسیار کم است. پس برد موثر موشک در این حالت تقریبا نصف برد قبلی می باشد که تا زمانی است که موشک هنوز دارای سوخت است و موتور کار میکند. بحث تغییر مسیر های هنگام پرواز نیز مطرح است. چون هواپیمای دشمن قاعدتا یک جا ثابت نیست. این تغییر مسیر ها نیز باعث تلف شدن انرژی و در نتیجه کاهش برد می شوند. از این دو نتیجه گیری می شود که برد موشک زمین به هوا کمتر از نصف برد همان موشک از نوع زمین به زمین است. این مطلب به طور شماتیک در شکل مقابل به نمایش در آمده.

[url=http://gallery.military.ir/albums/userpics/Diagram1.PNG][img]http://gallery.military.ir/albums/userpics/thumb_Diagram1.PNG[/img][/url]

:برای این که موشک بتواند به سمت هدف حرکت کند مطمئنا نیاز به راهی برای تغییر مسیر خودش دارد. این کار میتواند به وسیله ی تغییر مسیر گاز های خروجی به وسیله ی جت وین صورت بگیرد. اما این روش بسیار هزینه بر است و توانایی ایران در ساخت جت وین ها قطعی نیست. اما راه دوم که مختص موشک های زمین به هوا است استفاده از بالچه های متحرک است. این روش که در اکثر موشک های ضد هوایی استفاده میشود به نسبت ارزان است و ایران نیز تجربه ی کار با آنها را به علت کار با موشک هاوک داراست. برای همین در تصاویری که من از موشک های مورد بحث این جا ایجاد می کنم از بال هایی شبیه بال های موشک شاهین (هاوک) روی آن ها استفاده می کنم.
خوشبختانه راهی نسبتا دقیق برای محاسبه ی تغییر برد موشک های زمین به زمین در صورتی که به موشک زمین به هوا تبدیل شوند وجود دارد. من سعی کردم مطلبی در این زمینه در اینترنت پیدا کنم که متاسفانه به نتیجه ای نرسیدم. ولی نکته ای که به ذهنم آمد این بود که به دنبال موشک هایی بگردم که در دو نمونه ی زمین به زمین و زمین به هوا وجود دارند. تنها موشک هایی که با این خاصیت پیدا کردم موشک استاندارد (که میتواند به عنوان موشک ضد کشتی هم استفاده شود) و موشک سام 2 روسی بود. برد موشک استاندارد زمانی که برای عملیات ضد کشتی مورد استفاده قرار میگیرد در دسترس من نبود. ولی مشخصات موشک سام 2 و نمونه های زمین به زمین آن در اینترنت موجود است. برد نهایی موشک صیاد (نمونه ی ایرانی سام 2) در نمونه ی زمین هوا 60 کیلومتر و برد نمونه ی زمین به زمین آن یعنی تندر 69، 150 کیلومتر است. گرچه ممکن است این روش درست نباشد (که احتمالا نیست)، مجبوریم به علت نبود اطلاعات دیگر هنگام محاسبه از همین نسبت ها استفاده کنیم و برد موشک زمین به هوای تولید شده از موشک زمین به زمین را 60/150 یعنی 0.4 برد اولیه ی آن در نظر بگیریم.
حال به سراغ حدس زدن در مورد خود موشک ها میرویم. در این جا من برای سهولت موشک ها را به ترتیب باور 1، باور 2 و ... مینامم. این نامگذاری هیچ ارتباطی با نام موشک های سامانه ی باور ندارد.
[b]باور 1[/b]
باور 1 را بر پایه ی موشک نازعات 6 در نظر میگیریم. میخ واهیم بدانیم در صورتی که ایران با استفاده از موتور موشک نازعات 6 اقدام به ساخت موشک پدافند هوایی کند، نتیجه ی حاصل چه خصوصاتی خواهد داشت؟
خوشبختانه مشخصات موشک نازعات در سایت صادرات تسلیحات ایران (مدلکس) موجود است. با هم نگاهی به آنهایی که برای ما مهم اند می اندازیم.
نام موشک:نازعات 6
طول: 6290 میلیمتر
قطر:354 میلیمتر
وزن کلاهک:130 کیلوگرم
وزن موشک:960 کیلوگرم *(نکته: معلوم نیست منظور از وزن موشک وزن آن با احتساب کلاهک باشد یا بدون آن. به نظر میرسد مورد اول درست تر است. اما ممکن است مورد دوم نیز درست باشد)
حداکثر برد:100 کیلومتر
موشکی که بر پایه ی موشک نازعات 6 ساخته شود از موشک اس 300 کوچکتر است(طول اس 300 حدود 7 متر و قطرش 453 میلیمتر است) و با این وضعیت احتمالا 0.4*100 کیلومتر برد خواهد داشت که می شود 40 کیلومتر. این میزان برد تقریبا هم اندازه ی برد موشک هاوک است که از موشک نازعات قدری کوتاه تر و قدرتی قطور تر است. بنابراین به هیچ وجه نیازی به ساخت چنین موشکی نیست. البته با توجه به فیلم های برخاست موشک نازعات و هاوک باید گفت که موشک نازعات بسیار سریع تر است و میتواند جایگزینی برای هاوک باشد (که سرعت کمتری دارد). اما به نظر نویسنده ارتقای موشک هاوک به صرفه تر از ساخت موشکی کاملا جدید از روی نازعات 6 است. تصویر زیر موشک باور 1 را کنار موشک اس 300 نشان میدهد.
[b]باور 2[/b]
مانند باور 1، باور 2 نیز بر پایه ی موشک نازعات است. اما این دفعه نازعات 10. خصوصیات این موشک را در زیر میبینیم:
نام موشک:نازعات 10
طول: 8020 میلیمتر
قطر: 457 میلیمتر
وزن کلاهک:230 کیلوگرم
وزن موشک:1830 کیلوگرم
حداکثر برد:130 کیلومتر
موشکی بر پایه ی نازعات 10 از نظر قطر تقریبا هم اندازه ی اس 300 و ازنظر ارتفاع حدود 1 متر بزرگتر خواهد بود. برد باور 2 را حساب می کنیم: 130*0.4 که میشود 52 کیلومتر. خوب. برد باور 2 تنها از برد اولین نسخه ی اس 300 که 48 کیلومتر بود بیشتر است. از آن جایی که باور 2 کمی از اس 300 بزرگتر است آن 4 کیلومتر هم توجیه می شود. البته باید در نظر داشت که کلاهک نازعات 10 100 کیلوگرم از کلاهک اس 300 سنگین تر است. برای نابودی یک هواپیما نیازی به کلاهک های خیلی سنگین نیست (چون همان طور که همه میدانیم هواپیما بسیار آسیب پذیر است) به علت کمبود اطلاعات نمیتوان نظر قطعی در مورد افزایش برد داد. ولی به نظر من شاید بتوان برد موشک را با کاهش وزن کلاهک حدود 8-10 کیلومتر افزایش داد (البته این نظر شخصی من است و جنبه ی علمی ندارد) . به هر حال این موشک با وجود آن که از باور 1 قابلیت بیشتری دارد باز هم نمیتواند حتی نزدیک به اس 300 های جدید عمل کند.
این موضوع تفاوت کشوری که 60 سال است موشک می سازد را با کشوری که تنها 24 سال است که به این کار پرداخته نشان می دهد. البته هیچ شکی نیست که ایران میتواند با ارتقای موتور موشک نازعات، برد آن را افزایش دهد. اما احتمالا باز هم نمی تواند برد باور 2 را به 100 کیلومتر برساند. دقت کنید که موشک نازعات تقریبا هم اندازه ی موشک اس 300 است.
با این وضعیت اگر می خواهیم به برد های بیشتر دست پیدا کنیم باید به روش چینی ها عمل کنیم. چینی ها ابتدا برای سامانه ی HQ-9 خود موشکی با ابعاد به مراتب بیشتر از موشک های اس 300 ساختند. تکنولوژی موشکی آنها در آن زمان تقریبا مانند تکنولوژی موشکی سوخت جامد ایران در زمان حال بود. این به این معنیست که ایران می تواند به فکر موشک های بزرگتری باشد که بردی معادل موشک های جدید اس 300 دارند. پس بهتر است نازعات را رها کرده و به بررسی موشک زلزال بپردازیم.
متاسفانه اطلاعات دقیقی در مورد موشک های زلزال 1 و 2 وجود ندارد. سایت گلوبال اعداد و ارقامی ارائه میکند ولی این سایت اصلا قابل اطمینان نیست و همچنین اعداد و ارقام گلوبال در مورد موشک های نازعات، زلزال 3، زلزال 3 بی و فاتح 110 با مشخصات آن ها در سایت مدلکس به طور کلی متفاوت اند. برای مثال موشک نازعات 10 موشکی با برد 150 کیلومتر معرفی ولی برد موشک زلزال 1 120 کیلومتر اعلام شده است. بنابراین من مانند مقاله ی "نگاهی بر توانایی موشکی سوخت جامد ایران" این موشک ها را بررسی نمی کنم.
پس ما از موشک زلزال 3 شروع می کنیم:
[b]باور 3[/b]
اگر زلزال 3 را به یک موشک زمین به هوا تبدیل کنیم چه می شود؟ پاسخ احتمالا این جاست. ولی اول بهتر است مشخصات زلزال 3 را بررسی کنیم:
نام موشک:زلزال 3
طول: 9600 میلیمتر
قطر: 616 میلیمتر
وزن کلاهک:900 کیلوگرم
وزن موشک: 3870 کیلوگرم
حداکثر برد:200 کیلومتر
اگر 0.4 برد را حساب کنیم به عدد 80 کیلومتر می رسیم. خوب این خیلی امید وار کننده است. مخصوصا این که میدانیم ایران می تواند موشک را ارتقا دهد. ولی به دلیلی در مورد وزن کلاهک زلزال 3 بحث نمیکنم و یکراست به سراغ موشک زلزال 3 بی میروم.
[b]باور 4[/b]
تا این جا هر بار ما با موشکی با موتوری متفاوت با موتور موشک های قبلی طرف بودیم. وقتش است که با موشکی آشنا شویم که موتور آن موتور موشک زلزال 3 است. ولی خصوصیات آن نه. مشخصات زلزال 3 بی را می خوانیم:

نام موشک:زلزال 3 بی
طول: 9000 میلیمتر
قطر: 616 میلیمتر
وزن کلاهک:600 کیلوگرم
وزن موشک: 3600 کیلوگرم
حداکثر برد:250 کیلومتر
فکر کنم همه متوجه تفاوت اصلی این موشک با موشک زلزال 3 شدند. بله. وزن کلاهک به جای 900 کیلوگرم، 600 کیلوگرم است و برد آن 250 کیلومتر شده. اگر حساب کنیم میبینیم که برد موشک باور 4 ،100 کیلومتر است. به نظر می رسد بلاخره به نتیجه رسیده ایم. محاسبه ی اسن که اگر کلاهک 200 کیلوگرم باشد برد چه تغییری میکند کار ساده ای نیست. ولی با یک تقریب مطمئن میتوان گفت شاید حدود 20 کیلومتر به برد موشک زمین به هوای حاصل اضافه شود. یعنی 120 کیلومتر. خدا را شکر بلاخره به یک موشک رسیدیم که حداقل برد خوبی داشته باشد. این را هم مد نظر داشته باشید که ایران توانایی ارتقای برد را دارد.
ولی باز هم 120 کیلومتر برای مقابله با تحدیدی که با آن مواجهیم کافی نیست. وقتی کاری که چینی ها برای ساخت اچ کیو 9 انجام میدادند را بررسی میکردم به مطلب جالبی رسیدم. آن ها ابتدا موشکی دو مرحله ای که قطر مرحله ی اول 700 میلیمتر و قطر مرحله ی دوم 450 میلیمتر بود ساخته بودند. ایران با ساخت موشک های صیاد، سجیل و سفیر نشان داده که می تواند موشک های چند مرحله ای بسازد. به این نتیجه رسیدم که شاید بهتر باشد این احتمال که ایران چنین کاری برای ساخت باور 375 انجام دهد را در نظر بگیرم. از این جا به بعد بیشتر از حدس و گمان استفاده شده. بنابراین ممکن است اعداد و ارقامی که ارائه میکنم بسیار دور از واقعیت باشند.
[b]باور 5[/b]
اگر بخواهیم موشکی دو مرحله ای مانند آن چه که گفته شد بسازید چه کار می کنید؟ اولین ایده ای که به ذهن من یکی رسید سوار کردن نازعات 10 روی زلزال 3 بود. برای این که تاثیر افزایش وزن را روی برد موشک ببینم از جدول و نمودار زیر استفاده کردم.

[url=http://gallery.military.ir/albums/userpics/Chart.PNG][img]http://gallery.military.ir/albums/userpics/thumb_Chart.PNG[/img][/url]
[url=http://gallery.military.ir/albums/userpics/Chart2.PNG][img]http://gallery.military.ir/albums/userpics/thumb_Chart2.PNG[/img][/url]

طرز محاسبه ی من به این صورت بود که ابتدا تفاوت وزن زلزال 3 و زلزال 3 بی را کلا بر اثر تفاوت وزن کلاهک ها در نظر گرفتم. طول * قطر * قطر را ضریبی از انرژی ذخیره شده در موشک در نظر گرفتم. برد * وزن موشک را هم انرژی مصرفی. باید طوری بین انرژی مصرفی و انرژی موشک رابطه برقرار می کردم. برای همین دومین مقدار را بر اولی تقسیم کردم. این میزان برای موشک زلزال 3 بی که کلاهک سبکتری داشت بیشتر از موشک زلزال 3 عادی بود. پس اگر ما کلاهک موشک زلزال 3 عادی را با خود موشک نازعات 10 (به عبارتی دیگر، موشک باور 3) عوض کنیم، عدد به دست آمده باید کمتر از ااین عدد برای زلزال 3 باشد. (ستون دوم از سمت راست را در جدول ببینید). بعد از چند باز سعی و خطا به عدد 115 کیلومتر برد (در حالت زمین به زمین) رسیدم. این عدد برابر 46 کیلومتر زمین به هواست. باید این را در نظر داشت که روش من برای محاسبه ی 115 کیلومتر بسیار نادقیق بود و من سعی کردم حداقل برد را محاسبه کنم. برد در مرحله ی آخر می تواند تا 140 کیلومتر هم پیش برود که مقادل 56 کیلومتر زمنی به هواست. اما در این زمان مرحله ی اول موشک نازعات 10 را به ارتفاع خوبی رسانده است. بنابراین دیگر برد موشک نازعات 10 48 کیلومتر نخواهد بود. بلکه مقدار کمی کمتر از 130 کیلومتر اولیه ی خود خواهد بود. برای این که به قولی کار از محکم کاری عیب نکند این برد را بین 100 تا 120 کیلومتر در نظر میگیریم. نتیجه این که برد موشک حاصل در بدترین حالت 100+46 کیلومتر و در بهترین حالت 120+56 کیلومتر می شود. یعنی برد موشک ما بین 146 تا 176 کیلومر خواهد بود. در صورتی که کلاهک نازعات 10 (مرحله ی دوم) را به 130 کیلوگرم کاهش دهیم و آن 10 کیلومرت را نیز به برد اضافه کنیم، این بازه به 146 تا 186 کیلومتر تغییر می کند.نکته ی مهم این که 10 کیلومتر در حالت زمین به هوا بود. نه زمین به زمین. یعنی در حالت ها به هوا احتمالا حدود 20-25 کیلومتر اضافه می شود. بنابر این بازه ی نهایی را می توان به این صورت در نظر گرفت:
146-201 کیلومتر
رسیدن به این برد با موشکی به طول تقریبا 16 متر (کلاهک زلزال رو 1 متر در نظر گرفتم و نازعات هم 8 متره) امکانپذیر است.
خوب شد. نه؟ البته من بعد از محاسبه ی این برد به این فکر افتادم که برد موشکی را حساب کنم که از نازعات 6 برای مرحله ی دوم استفاده میکند. چرا؟ برای این که وزن نازعات 6 تقریبا همون 900 کیلوگرم وزن کلاهک زلزال است. به این معنی که عددی که به دست می آوریم دقیق تر خواهد بود.
[b]باور 6[/b]
ببینیم بعد از استفاده از نازعات 6 به چه بردی میرسیم. وزن نازعات 6، 960 کیلوگرم است و فقط کمی از وزن کلاهک زلزال 3 سنگین تر است. من برای اطمینان برد نهایی زمین به زمین چنین موشکی رو 180 کیلومتر در نظر گرفتم. که میشود 72 کیلومتر زمین به هوا. حالا 80-90 کیلومتر نازعات 6 حرکت میکنه. بنابراین برد آخر بین این دو عدد خواهد بود:
152-170
دقت کنید که بازه ی ما کوچک تر است. طول موشک این دفعه 14 متر است که خود یک نقطه ی قوت محسوب می شود.
فعلا که به نظر میرسد مشکل موشک حل شده باشد. ولی من نظر دیگری دارم. طول 16 متر خیلی زیاد است. بهتر است که فکری به حال آن شود. موشک قدر 110 احتمالا همین قدر طول دارد و حمل آن سخت است. وقتی به تلاش چینی ها برای ساخت اچ کیو 9 فکر میکردم به یک نکته ای دقیق شدم. مرحله ی اول 700 میلیمتر قطر دارد. چرا که نه؟ چرا مثل قبل که موشک نازعات و زلزال را مرتب بزرگ میکردیم، باز هم این کار را نکنیم؟ قطر موشک را به 700 میلیمتر میرسانیم. مشکل دو مرحله ای بودن هم حل می شود.
باور 7[b]
[/b]اول من مشخصات موشک خیالی زلزال 4 را که مثلا نسل بعدی خانوده ی زلزال است می نویسم. بیشتر مشخصات با استفاده از دنباله ها به دست آمده اند.
نام: زلزال 4
طول:11280 میلیمتر
قطر:700 میلیمتر
وزن کلاهک:1500 کیلوگرم
وزن کل: 5300 کیلوگرم
برد:طبق جدول و نمودار محاسبه شده. 300 کیلومتر
برد زمین به هوای این موشک میشود 120 کیلومتر. با کاهش وزن کلاهک به 200-300 کیلوگرم شاید به 160 کیلومتر هم برسد. این موشک به علت یک مرحله ای بودن ارزان است، طولش هم نسبتا خوب می باشد. تنها مشکلش این است که باید موتور آن طراحی مجدد و تولید بشود که زمان میبرد.
اما حالا که در مورد چنین موشکی بحث کردیم، چرا مانند قبل نمونه ی دو مرحله ای آن را نسازیم؟
[b]باور 8[/b]
اگر موشک نازعات 10 را به عنوان مرحله ی دوم زلزال 4 در نظر بگیریم به چه چیزی میرسیم؟
من مانند روش قبل از طریق جدول و نمودار عمل کردم. برد نهایی مرحله ی اول 200 کیلومتر محاسبه شده که در حالت زمین به هوا می شود 80 کیلومتر. مانند قبل برد میتواند تا 90 کیلومتر هم افزایش داشته باشد. اگر مانند قبل برد موشک نازعات را حساب کنبم برد موشک باور 8 چیزی بین این دو عدد میشود.
180-250 کیلومتر.
موشکی با چنین بردی نه تنها میتواند با هواپیما های دشمن مقابله کند، بلکه می تواند تا حدی جلوی موشک های بالستیک را هم بگیرد. لازم به ذکر است که سرعت موشک های نازعات و زلزال بالاست. بنابراین موشک هایی که در بالا گفته شدند از نظر سرعت مشکلی ندارند. این که قدرت مانورپذیریشان بالا باشد بستگی به طراحی آن ها دارد. به نظر من ایران توانایی طراحی موشکی با قدرت مانور پذیری بالا را دارد.
حال میخواهم در مورد موشکی با کاربری متفاوت بحث کنم. همه ی ما احتمالا ناوچه جماران را می شناسیم. یکی از نقاظ ضعف این ناو، پدافند هوایی آن است. گر چه ایران توان ساخت موشک اچ کیو 7 چینی (که خود کپی کرواتل فرانسوی است) را با نام شهاب ثاقب دارد، ولی منابعی خبر از مشکل در تولید پرتابگر آن می دهند (البته صحت این مطلب هنوز معلوم نیست). به علاوه، برد این سامانه بسیار کم است (حدود 15 کیلومتر در جدید ترین مدل چینی. مدل ایرانی شاید تنها 10 کیلومتر برد داشته باشد). سرعت آن نیز برای انهدام موشک های ضد کشتی جدید کافی نیست. شاید بهتر است ایران یک موشک کوچک نیز برای دفاع از ناوچه ی ولایت (موج 2) و حتی مقابله با موشک های کروز سطح به سطح زمینی بسازد. برای همین با وجود این که این مقاله در باره ی ساخت موشکی هماند اس 300 است، استثنائا در باره ی ساخت موشکی کوچک مانند شهاب ثاقب نیز بحث می کنیم.
[b]باور 9[/b]
برای حدس قابلیت های باور 9 از مشخصات موشک های دیگر موجود در دنیا نیز کمک میگیریم. من برای این موشک 3 حالت مختلف در نظر گرفتم. مشخصات آنها در جدول زیر مشاهده می شود.

[url=http://gallery.military.ir/albums/userpics/Chart3.PNG][img]http://gallery.military.ir/albums/userpics/thumb_Chart3.PNG[/img][/url]

این موشک ها به اندازه ی کافی کوچک هستند تا بتوانند روی کشتی ها نصب شوند. به غیر از این برد آن ها به ترتیب 24، 14 و 20 کیلومتر است. البته نکته ی مهم این است که معلوم نیست موشک نازعات بیش از این قابلیت کوچک شدن را داشته باشد یا نه. اما با این وضعیت اگر موشک باور 9 ساخته شود نه تنها می تواند به عنوان موشک دفاع نقطه ای کشتی ها مورد استفاده قرار گیرد، بلکه می تواند محافظ سایت های پدافند زمینی ایران نیز باشد.
اگر برای ساخت این موشک از روش مهندسی معکوس روی موشک تور ام 1 استفاده شود و تکنولوژی قسمت های حساس مانند رادار و سیستم های الکترونیکی به دست ایران بیفتد، باور 9 میتواند به عنوان جایگزینی برای تور ام 1 در نظر گرفته شود. البته باید دید ایران واقعا می خواهد چنین موشکی بسازد یا نه.
حال که بحث موشک ها به اتمام رسید، به بحث لانچر و متحرک سازی میپردازیم.

[b]لانچر متحرک[/b]
تفاوت سامانه های پدافندی قدیمی مانند سام 2، سام 5، هاوک و ... با سامانه های پیشرفته مانند اس 300، اچ کیو 9، تور ام 1 و ... تنها در سیستم های الکترونیکی یا قدرت موشک آنها نیست. قابلیت تحرک به علت افزایش بقاپذیری یک سامانه ی پدافندی بسیار موثر است. امروزه موشک های ضد رادار از برد زیاد و با استفاده از حافظه ی رایانه ای خود به راحتی یک رادار پدافندی ثابت را منهدم میکنند و موشک های کروز عادی مانند توماهاوک می توانند هر لانچر ثابتی را نابود کنند. دلیل این که صرب ها توانستند نیروهای زمینیشان را تا حد زیادی از گزند جنگنده های ناتو در امان نگاه دارند فقط استفاده ی درست از هدف های دیکوی نبود و خاصیت تحرک سامانه های پدافندی آنها در این زمینه بسیار موثر عمل کرد. همچنین دلیل شکست پدافند های عراق و لیبی از امریکا و ناتو، لانچر های ثابت موشک و استفاده نکردن از خاصیت تحرک بقیه ی سامانه های ضد هوایی آن ها بود.
در این که ایران توانایی ساخت یک لانچر متحرک موشک های ضد هوایی را دارد هیچ شکی نیست. همان طور که در ادامه به بررسی این توانایی خواهیم پرداخت. اما متاسفانه تا به حال شاهد انجام تغییرات گسترده در این زمینه نبوده ایم و تنها وعده های مسئولان در این زمینه شنیده شده است.
گرچه ساخت لانچر متحرک به راحتی نصب لانچر ثابت موشک روی یک کامیون نیست، اما این کار دیگر به اندازه ی ساخت لانچر موشک های بالستیک میان برد مانند شهاب 3 سخت نیست.
مهمترین قسمت یک لانچر متحرک، کامیون کشنده ی آن است که نیروی لازم را برای حرکت تامین می کند. کشنده های خوب موجود در ایران که می توانند برای این کار مورد استفاده قرار بگیرند عبارت اند از:
1:کشنده ی بنز 1843 LS/3600 با قدرت موتور 428 اسب بخار. ساخت شرکت ایرانخودرو دیزل. از این کشنده در لانچر شهاب 3 نیز استفاده شده.
2:کشنده ی ولوو FH440 شش چرخه. با قدرت موتور 440 اسب بخار. این کشنده در شرکت سایپا دیزل تولید می شود.
3:ساخت یک کشنده بر پایه ی یکی از این دو در وزارت دفاع. این کار دو نقطه ی قوت دارد. یکی این که باعث ناکامی کشور های دیگر از شناخت کلی کشنده ی لانچر و کاهش حساسیت آنها نسبت به فروش کامیون به ایران می شود. دوم این که وزارت دفاع می تواند با باز کردن یکی از کشنده های بالا و استفاده از اجزای مهم آن مثل موتور و سیستم تعلیق، با تغییر یا تقویت تعدادی از قطعات مانند شاسی باعث شود کشنده برای ماموریت خود کاملا آماده شود. نقطه ی ضعف این مورد هزینه ی بیشتری است که صرف انجام تغییرات می شود.
4:ساخت یک کشنده ی سر هم مانند کشنده ی موشک اسکاد یا اس 300. این کار سبب می شود کشنده قابلیت حرکت در خارج جاده را نیز پیدا کند. در این صورت به بقاپذیری کل سیستم کمک شایانی می شود. وزارت دفاع می تواند از اجزای کامیون ها و کشنده های موجود در داخل کشور برای کم کردن هزینه استفاده کند (برای مثال با استفاده از موتور کامیون ولوو). این روش گران ترین ولی بهترین انتخاب ممکن است.
عرض کشنده های یاد شده در بالا بیشتر از 2.3 متر است. بنابراین حتی در صورت این که وزارت دفاع گزینه های یک یا 2 را انتخاب کند ما می توانیم حداقل عرض کشنده و در نتیجه لانچر را داشه باشیم.
مسئله ی دیگر در این زمینه استفاده از تیوب یا جعبه برای موشک هاست. استفاده از تیوب و جعبه از دو نظر بهتر است. یکی این که از موشک در مقابل عوامل بیرونی محافظت می کنند. دوم این که زمان لود موشک کمتر می شود. چون میتوان موشک ها را ا قبل درون تیوب یا جعبه داشت و پس از شلیک تنها آن را با تیوب پر تعویض کرد. جعبه ها اگر خوب ساخته شوند میتوانند جای کمتری را نیز اشغال کنند. در عوض تیوب ها را می توان به اشکال مختلف روی هم سوار کرد و تعویض آنها نیز راحت تر است.
ایران به طور قطع می تواند جعبه ها را بسازد. چرا که از آن ها در لانچر موشک نور استفاده می کند. می توانیم تصور کنیم قابلیت ساخت تیوب را هم دارد. البته ممکن است برای کم کردن هزینه ها از هیچ یک از این ها استفاده نشود.
موردی که در موقع استفاده از لانچر های تیوبی یا جعبه ای پیش می آید بحث گاز های خروجی موشک است. اگر موشک پیش از خروج از محفظه روشن شود گاز های خروجی میتوانند مدت زیادی در آن بمانند و آن را خراب یا حتی ذوب کنند. در دنیا برای جلوگیری از این اتفاق یا محفظه را به قدری قوی میسازند که برای آن مشکلی پیش نیاید و همچنین با قرار دادن راه های خروجی اضافی جلوی انباشته شدن بیش از حد گاز ها در آن را میگرند (لانچ گرم) یا این که قبل از روشن شدن موتور موشک آن را به بیرون پرتاب می کنند. به این مورد در اصطلاح لانچ سرد (کولد لانچ) میگویند.
در این که ایران توان انجام هر کدام از این دو را دارد جای بحث است. تنها موشک کولد لانچی که در ایران یافت میشود تور ام 1 است. دمای گاز های خروجی موتور های موشک های یاد شده در بالا معلوم نیست و بنابر این نمیتوان در مورد توان ایران در ساخت سامانه ی لانچ گرم نیز نظر داد. اما به نظر من میتوان از روشی که پاکستانی ها در لانچر موشک کروز بابر خود استفاده کردند، بهره برد. دیواره های کناری محفظه ی جعبه ای آن ها برداشته شده و تنها اسکلت آن باقی مانده. در این صورت گاز های خروجی به سرعت پخش میشوند.

[url=http://gallery.military.ir/albums/userpics/800px-Babar_Cruise_Missle_at_Ideas_2008.JPG][img]http://gallery.military.ir/albums/userpics/thumb_800px-Babar_Cruise_Missle_at_Ideas_2008.JPG[/img][/url]

حال به بررسی لانچر تک تک موشک های ذکر شده طبق شکل زیر در بالا میپردازیم.
برای هر موشک 2 حالت در نظر گرفته شده است. یکی حالتی که موشک ها روی هم سوار شده باشند و دیگری حالتی که چنین نباشد. شکل زیر بسیار تقریبی کشیده شده و دقیق نیست. محفظه ها در شکل مقابل تیوب در نظر گرفته شده اند. لازم به ذکر است که محفظه های جعبه ای می توانند حالت 2 باور 1 را به 4 محفظه، حالت 1 آن را به 7 محفظه، حالت 2 باور 2 را به 3 محفظه، حالت 1 آن را به 5، و حالت 1 باور های 4و5و6و7و8 را به 4 محفظه افزایش دهد که به علت حجیم شدن مقاله از رسم آن ها خودداری کردم.

[url=http://gallery.military.ir/albums/userpics/Tube.PNG][img]http://gallery.military.ir/albums/userpics/thumb_Tube.PNG[/img][/url]

البته با توجه به این که موشک نور و انواع مختلفش دارای بالک های جمع شونده هستند، می توان امیدوار بود ایران نیز از این روش برای کم کردن حجم موشک درون محفظه استفاده کند.
یک مورد دیگر در این زمینه لانچر عمودی است. این روش مزیت مهمی دارد و آن عدم نیزا لانچر به چرخش هنگام شلیک موشک است. گر چه این روش برد موشک را تا حدی کم میکند، ولی توانایی واکنش سریع پدافند را افزایش میدهد. تنها موشک عمود پرتاب ضد هوایی که وجودش در ایران اثبات شده تور ام 1 است. با این وضعیت تلاش برای به دست آوردن تکنولوژی تور ام 1 از طریق مهندسی معکوس باید در یکی از اولویت های کار وزارت دفاع قرار بگیرد. چرا که این سامانه ی مدرن می تواند تجربیاتی ارزشمند را به مهندسان ایرانی هدیه بدهد.
یک سامانه ی پدافند هوایی تا زمانی که رادار و تجهیزات الکترونیکی آن نباشند، هیچ چیزی جز یک موشک بی مصرف نیست. این قسمت چالش برانگیزترین موردی است که در این مقاله در مورد آن صحبت میشود.
[b]الکترونیک و رادار[/b]
موشک ضد هوایی پس از شلیک با استفاده از رادار خود یا رادار اصلی پدافند به سمت هدف میرود. سامانه های الکترونیکی در هدایت، پایدار ماندن و خیلی عملیات های دیگر حیاتی اند. وقتش است که در مورد توانایی ایران در این زمینه صحبت کنیم.
مشکل اینجاست که در این زمینه ایران تنها به تازگی پیشرفت کرده و متاسفانه یا خوشبختانه اطلاعات ما در مورد دستاورد های جدید ایران به مراتب کمتر از دستاورد های قدیمیست. اما با اطلاعات پراکنده و مقایسه ی تصویری میتوان حدس هایی در این زمینه زد.
نکته ی اول الکترونیکی بودن این سامانه است. توانایی ایران در این زمینه روشن و واضح است. ایران می تواند این سیستم را الکترونی بسازد. چرا که سامانه ی مرصاد طبق گفته ی مسئولین تمام الکترونیکی است و عکس ها هم این را تایید میکنند. پس بحث در این مورد همین جا خاتمه میابد.
نکته ی دوم توانایی راداری ایران است. ابتدا ما در مورد رادار خود موشک بحث میکنیم. این طور که به نظر می رسد ایران توانایی ساخت راداری کوچک برای موشکهای شاهین و شلمچه را دارد. طبق گفته ی خود مسئولین این موشک های هدایت نیمه اکتیو دارند و رادار سامانه ی پدافندی باید هواپیمای دشمن را "روشن" کند تا موشک بتواند آن را پیدا کند. این روش قدیمیست و باعث میشود در صورت قطع امواج رادار (مثلا به علت شناسایی موشک ضد رادار) موشک پدافندی ما منحرف شود. راه حل این است که رادار خود موشک توانایی فرستادن امواج را داشته باشد و از امواج رادار پدافندی و دستور های آن تنها جنبه ی کمکی داشته باشند. به نظر من ایران میتواند با هزینه کردن در این بخش، رادار مورد نظر را بسازد. چرا که توانایی الکترونیک ایران در کل بی نظیر است و تنها مشکل درست استفاده نکردن از استعداد ها در این زمینه است.
ایران در زمینه ی ساخت رادار های آرایه ی فازی پیشرفت خوبی داشته و یک نمونه از آن در نمایشگاه دستاورد های نیرو های مسلح دیده شده. به علاوه رادار ناوچه ی موج 2 قرار است از نوع آرایه ی فازی باشد. ابران می تواند از کمک های مخفی چین نیز در این زمینه بهره گیرد.
مشکلی که رادار های روی موشک ها خواهند داشت، برد کم آنهاست. رادار این موشک ها به علت کوچکی قدرت چندانی ندارد و در برد ها زیاد کارساز نیست.
اما موشک فقط با رادار هدایت نمیشود. می توان موشک را به جستجوگر حرارتی مجهز کرد. گرچه استفاده ی همزمان از این دو به نظر من ممکن نیست (جستجوگر مجبور است جلوی رادار را بگیرد یا در مکانی دیگر در کناره ها قرار بگیرد که هم آیرودینامیک موشک به هم می خورد هم دامنه ی دید آن کم میشود). ولی شاید بتوان تعدادی موشک با جستجوگر حرارتی تولید کرد تا در صورت جم شدن رادار موشک های هدایت راداری، از این نوع موشک استفاده کرد.
در کل موشک باور بهتر است قسمتی از مسیر را به صورت مستقیم با تغییر مسیر هایی به فرمان رادار اصلی پدافند طی کند و سپس رادار خودش فعال شود و به سمت هدف برود.
حال در مورد رادار پدافند بحث میکنیم. پدافند می تواند از چندین رادار مجزا برای انجام اهداف گوناگون (پیدا کردن هدف، قفل روی آن، رادار ارتفاع پایین و ...) استفاده کند مانند سامانه ی مرصاد. یا این که میتواند از یک رادار آرایه ی فازی برای تمام آن اعمال استفاده کند. همچنین وجود راداری با باند VHF میتواند به سامانه قابلیت دیدن اهداف پنهان کار را بدهد.
مهمترین راداری که در مورد آن بحث میکنیم رادار همه کاره ی آرایه ی فازی است. با توجه به شواهد به نظر می رسد ایران توانایی ساخت این گونه رادارها را داشته باشد. چرا که یک نمونه از این رادار ها در نمایشگاه دستاورد های نیرو های مسلح دیده شد و همچنین به تازگی خبر از نصب راداری جدید که مشخصا توانایی های آن به رادار های آرایه ی فازی شبیه است (چرخش امواج و نیاز نداشتن به چرخش خود رادار) بر روی ناوچه ی موج 2 به گوش میرسد. اگر این نوع رادار بر روی سامانه ی باور استفاده شود نه تنها قابلیت کشف هدف و مقاومت در برابر جنگ الکترونیک آن بسیار افزایش خواهد یافت، بلکه نیاز سامانه به چنیدین رادار مختلف تک کاره کمتر خواهد شد و حجم آن را کاهش خواهد داد.

[url=http://gallery.military.ir/albums/userpics/21600_837%7E1.jpg][img]http://gallery.military.ir/albums/userpics/thumb_21600_837%7E1.jpg[/img][/url]

اما اگر به هر دلیلی باور از این گونه رادار ها استفاده نکند چه اتفاقی می افتد؟ خوب مجبور می شود از مجموعه رادار های مختلفی برای این کار استفاده کند.
در کل توانایی ساخت رادار های ایران را از طریق رادار هایی که اکنون در ایران ساخته می شود میسنجیم. جالب ترین رادار ایرانی که تا به حال دیده شده رادار مصباح 1 بوده. این رادار به گفته ی کارشناسان آرایه ی فازی نیست. ولی به علت شکل آنتنش از نوع 3 بعدی و مقاوم در برابر جنگ الکترونی است. چینی ها از راداری بزرگتر و شبیه به رادا مصباح در سامانه ی اچ کیو 9 خود استفاده می کنند. این رادار برای جست و جوی نواحی کم ارتفاع است.

[url=http://gallery.military.ir/albums/userpics/Type-120-Low-Alt-Search-Radar-1S.jpg][img]http://gallery.military.ir/albums/userpics/thumb_Type-120-Low-Alt-Search-Radar-1S.jpg[/img][/url]

احتمالا ایران نیز می تواند با ساخت نمونه ی بزرگتر رادار مصباح، یکی از حلقه های رادار پدافند باور را تولید کند.
راداری که در شکل مقابل دیده می شود نیز در خور توجه است.

[url=http://gallery.military.ir/albums/userpics/8hlupkf8gwa1a32lca4%7E0.jpg][img]http://gallery.military.ir/albums/userpics/thumb_8hlupkf8gwa1a32lca4%7E0.jpg[/img][/url]

این رادار به احتمال زیاد نمونه ی ایرانی رادار آمریکایی AN-TPS-43 است. به این رادار نگاه کنید:

[url=http://gallery.military.ir/albums/userpics/AN-TPS-43.jpg][img]http://gallery.military.ir/albums/userpics/thumb_AN-TPS-43.jpg[/img][/url]

به خاطر رنگ و نوشته ی روی رادار ایرانی به نظر میرسد که ایران اقدام به ساخت نمونه ای مشابه رادار تمام متحرک سه بعدی آمریکایی کرده. این رادار که در سال 1963 ساخته شد یکی از بهترین رادار های زمان خود با برد 450 کیلومتر و قدرت مقاومت در جنگال نسبتا بالایی بود. با توجه به این که ایران می تواند با استفاده از قطعات مدرن الکترونیکی توان این رادار را افزایش دهد. این رادار بعدا با انجام تغییراتی به یک آواکس زمینی تبدیل شد که هنوز هم توسط آمریکا استفاده می شود.
تجربه ی مهندسی معکوس این رادار میتواند باعث ارتقای سطح دانش مهندسان ایرانی شود و ممکن است زمینه ساز ساخت رادار های پر قدرت با کاربری های متفاوت برای سامانه ی باور شود.
رادار زیر نیز جدیدا مورد توجه بسیاری قرار گرفته است:

[url=http://gallery.military.ir/albums/userpics/File_26502_75274.jpg][img]http://gallery.military.ir/albums/userpics/thumb_File_26502_75274.jpg[/img][/url]

این رادار به گفته ی بعضی افراد نمونه ی ایرانی رادار چینی YLC-6 است. این رادار که در باند اس کار میکند دارای بردی 150 کیلومتری و قدرت مقابله با جنگال خوبیست. عکس زیر نمونه های جدید تر این رادار را نشان میدهد.

[url=http://gallery.military.ir/albums/userpics/YLC-6M-Radar-2S.jpg][img]http://gallery.military.ir/albums/userpics/thumb_YLC-6M-Radar-2S.jpg[/img][/url]

کار بر روی این رادار هم می تواند باعث افزایش توانایی های ایران و منجر به ساخت رادار هایی مدرن برای سامانه ی باور شود.
رادار زیر یک رادار نامشخص است که در یکی از فیلم های یوتیوب ضبط شده از تلویزیون ایران دیده شد. توانایی های این رادار مشخص نیست.

[url=http://gallery.military.ir/albums/userpics/Unknown_1.JPG][img]http://gallery.military.ir/albums/userpics/thumb_Unknown_1.JPG[/img][/url]

رادار های باند VHF به خاطر قابلیت پنهان کاری خود در روسیه و چین مورد توجه قرار گرفته اند. این رادارها دقت پایینی دارند. ولی مواد جاذب رادار که در بدنه ی جنگنده های رادارگریز ازآنها استفاده می شود. شاید معروف ترین رادار از این نوع رادار نبو باشد. در ایران رادار های باند VHF تولید می شوند. نسل قدیمی آن ها با برد 100 کیلومتر در سایت صاایران برای صادرات قرار داده شده است. نسل جدید آن هم در نمایشگاه دستاورد ها نشان داده شد که از قابلیت های آن بی اطلاعیم. اخبار حاکی از آن است که ایران دارای رادار پر قدرت نبو نیز میباشد.

[url=http://gallery.military.ir/albums/userpics/VHF-Radar-Containerised-Iran-1S.jpg][img]http://gallery.military.ir/albums/userpics/thumb_VHF-Radar-Containerised-Iran-1S.jpg[/img][/url]
[url=http://gallery.military.ir/albums/userpics/21597_408.jpg][img]http://gallery.military.ir/albums/userpics/thumb_21597_408.jpg[/img][/url]

دقت این رادار ها بسیار پایین است (دقت رادار صاایران 150 متر است) این رادار ها میتوانند به عنوان راداری کمکی در کنار رادار های دیگر سامانه ی باور قرار بگیرند و در صورت لزوم با لینک شدن به رادار هدایت اصلی موشک هایی با جستجو گر حرارتی یا حتی اپتیکی را به نزدیکی هدف راهنمایی کنند تا موشک بقیه ی مسیر را با استفاده از جستجوگر خود بپیماید.
رادار های پسیو نیز به علت خواص ویژه ی خود میتوانند در این سامانه به کار روند. این رادار ها از خود موجی منتشر نمیکنند و از بازتاب امواج دیگر وسایل الکترونیکی مانند موبایل ها هدف را پیدا میکنند. جدید ترین رادار پسیو ایرانی رادار علیم است که در رژه ها به نمایش در آمده. البته ممکن است این رادار فعلا عملیاتی نباشد. رادار کالچوگای اوکراینی که بنا بر اخبار در اختیار ایران است نیز از این دسته است.
یکی از رادار های ایرانی که قابلیت های آن تا حدی مشخص است، رادار کاشف می باشد. در این رادار فرستنده و گیرنده جدا هستند. این رادار دو گیرنده دارد که در زاویه های مختلف قرار میگیرند و توانایی محدودی در کشف اهداف پنهان کار به آن می دهند. چرا که 70% امواجی که به بدنه ی این اهداف برخورد میکند به خاطر شکل عجیبشان به اطراف پراکنده می شود و گیرنده های این رادار می توانند میزان بیشتری از این امواج را دریافت کنند.
همچنین این رادار می تواند با استفاده از امواج ساطع شده از جمر ها، آن ها را پیدا کند و به سیستم پدافندی دستور آتش دهد.
برد این رادار باند اس 150 کیلومتر است. نمونه های بزرگتر این رادار میتوانند در سیستم باور استفاده شوند.
رادار مطلع الفجر آخرین راداری است که ما در این جا بررسی میکنیم. این رادار 3 بعدی توانایی به دست آوردن سرعت و جهت حرکت هدف را داراست. این رادار می تواند تا 100 هدف را همزمان رهگیری کند و اطلاعات آنها را به حافظه بسپارد. همچنین برای جلو گیری از جم شدن این رادار میتواند فرکانس و کد های خود را تا 100 مورد عوض کند.
توانایی های این رادار شبیه توانایی های رادار JY-14 چینی است. این رادار که بردی معادل 580 کیلومتر دارد می تواند اطلاعات بالا را به دست آورده و آن را به موشک ها برای هدایت آنها بدهد. خاصیت تغییر فرکانس نیز در این رادار موجود است. جالب این که آمریکا ادعا میکند این رادار به ایران صادر شده است. این مورد امکان دارد که رادار مطلع الفجر حاصل تلاش ایران برای ساخت راداری مشابه یا حتی نمونه ی مهندسی معکوس آن باشد
با توجه به توانایی ایران در زمینه ی ساخت رادار می توان به این نتیجه رسید که کشور ما توانایی ساخت رادار های مورد نیاز برای سامانه ی باور را داشته باشد. به نظر میرسد ایران واقعا توان ساخت سامانه ی جایگزین اس 300 را داشته باشد.
[b]اس 300؟[/b]
در دبیرستان معلم تاریخمان با آب و تاب درس میداد. یک جا از قول یکی از مقامات دربار گفت: "ایرانی ها حتی یک آفتابه هم نمیتوانند بسازند".
این جمله برای من که در آن زمان هنوز به سایت های نظامی پا هم نگذاشته بودم جالب بود. به خودم گفتم، الان ما چی میسازیم؟ از این جا بود که من به سایت های نظامی وارد شدم تا جواب سوالم را پیدا کنم. جالب این است که وقتی ایران را با عربستان سعودی، کشوری که در نظرم نمونه ی ایران امروزی بدون انقلاب است مقایسه میکنم، مفهوم حرف آن مقام درباری را می فهمم. چه کسی فکرش را میکرد که ایران امروز کرار، موج، خلیج فارس، قیام 1، سجیل یا خیلی چیز های دیگر بسازد؟ حالا دارم به این فکر می کنم که همان طور که ما اوایل فکر می کردیم تصمیم ایران برای ساخت اس 300 بلوف و تبلیغات است، به این هم فکر کرده ایم که زمانی تصمیم ایران برای ساخت ناوچه های موج و پهپاد کرار و موشک سجیل، بلوف و تبلیغات به نظر می رسید؟ ایران نشان داده که اگر واقعا به چیزی نیاز داشته باشد با تمام وجود برای ساخت آن اقدام میکند.
پروژه ی باور توسط خود مقام معظم رهبری تعریف شده. همان طور که پروژه ی موج توسط ایشان تعریف شده بود. به نظرم الان همانند موج، از تمام توان داخلی اعم از خصوصی و دولتی برای ساخت سامانه ی باور استفاده می شود. حتی اگر نمونه ی اول ضعف های داشته باشد (که احتمالا خواهد داشت)، این ضعف ها در نمونه های بعدی برطرف می شوند. همان طور که در موشک فاتح و نور و نفربر براق و ... شاهد ارتقای تدریجی سامانه ها بودیم و انشاءالله در موج 2 نیز شاهد رفع بسیاری از ایرادات و ضعف های ناوچه ی جماران باشیم. حتی خود اس 300 هم یک شبه اس 300 نشد. بلکه در طی سالیان دراز از سیستمی که حتی به پای پاتریوت نمیرسید، به سامانه ای ارتقا یافت که زبانزد جهانیان بشود.
باور هم از این قاعده مستثنی نیست. باید توجه داشت که قدم اول سخت است. ولی بعد از آن قدم های دیگر راحت تر برداشته می شوند. بنابراین نباید از ابتدا منتظر سامانه ای باشیم که با اس 400، نسخه های جدید اس 300، پاتریوت، اچ کیو 9 و ... همتراز باشد. نباید منتظر اس 300 باشیم. باید منتظر باور 373 باشیم. من سعی کردم توانایی ساخت باور رو در بد ترین شرایط حدس بزنم.خیلی از جاها از اینکه ایران میتواند با ارتقای جزء مورد بحث توان باور را بالا ببرد حرفی نزدم تا ضعیف ترین باور 373 ممکن را در این مقاله به تصویر بکشم تا وقتی این سامانه رونمایی شد، حد اقل انتظارات ما برآورده شود. حرف دیگه ای ندارم. امیدوارم استفاده کرده باشین.
امید.د (اسپهبد)
استفاده از مطالب بدون ذکر [b]نام نویسنده[/b] و [b]سایت[/b] مجاز [b]نیست[/b].
  • Upvote 13

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
دوستان عزيز توجه شما را به سيستم چيني مشابه اس300 جلب ميكنم كه خبر هايي از علاقه ايران به اين سيستم وجود دارد.و با توجه به سابقه طولاني انتقال فناوري مشكي از چين به ايران احتمال اين موضوع زياد است .

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
مهمان
این موضوع نسبت به پاسخ بیشتر بسته شده است.

  • مطالب مشابه

    • توسط RedArmy
      موشك ايراني زمين به هواي كروتال (Crotale)


      از جمله پروژه هاي دردست توسعه و تكميل صنايع هوافضاي وزارت دفاع جمهوري اسلامي ايران ، ساخت موشكهاي زمين به هواي ((كروتال)) مخصوص پدافند هوايي در ارتفاع پايين يا متوسط است.
      اين موشك در چين توليد شده و به FM-80 معروف است ، البته مدل اصلي اين سيستم در فرانسه ساخته شده است .
      هدايت سيستم ، بوسيله رادار ((پالس داپلر)) كه بيش از 20 كيلومتر برد دارد و ساخت كارخانه ((تامپسون)) فرانسه است ، انجام مي شود.
      طول اين موشك 93/2 متر ، وزن آن 1/85 كيلوگرم و با سرعت 750 متر بر ثانيه در محدوده برد 500 تا 8600 متر به سوي اهدافي با بيشترين سرعت 400 متر بر ثانيه شليك مي گردد ، از ديگر مشخصات اين موشك قطر 15 سانتي متري جرم 1/85 كيلوگرم با سرجنگي 14 كيلوگرمي ، داراي سوخت جامد و برد 500 تا 8600 متر براي هواپيما و 11 كيلومتر براي بالگرد مي باشد و حداكثر ارتفاعي كه مي تواند اوج بگيرد 1800 متر مي باشد.
      در صورت شليك يك موشك ، احتمال برخورد آن به هدف 86 الي 90 درصد و در صورت شليك دو موشك احتمال اصابت آن 96 درصد مي باشد. بيشترين ارتفاع قابل دسترس اين سيستم 5500 متر مي باشد.

      البته عكس هاي فوق براي نمونه فرانسوي اونه !
      منبع : موشكهاي استراتژيك جهان ، انتشارات سازمان عقيدتي سياسي ارتش ، جلد ششم
    • توسط 7mmt
      بسم الله الرحمن الرحیم
       
      امیر المومنین (علیه السلام): مَا أَكْثَرَ الْعِبَرَ وَ أَقَلَّ الِاعْتِبَارَ
       
       
      با توجه به اطلاعات و اخبار منتشر شده در مورد پروژه های پدافندی برد کوتاه، به ویژه پروژه سپر که ظاهرا بر اساس پنتسیر روسی ساخته شده است، این یادداشت بر آن است تا برخی نظریات و پیشنهادات خود را در باب این موضوع بیان کند.
       
      نخست در باب اهمیت پدافند برد کوتاه در میادین نبرد مدرن:
       
      همان طور که مستحضر هستید با توجه به تغییر میادین نبرد به سمت استفاده از جنگ افزار های دوربرد، هوشمند و شبکه محور،و نیز رشد روز افزون تهدیدات جدید در حوزه پدافند از جمله حملات انبوه توسط پهپاد ها و ریز پرنده ها و موشک های کروز، پدافند برد کوتاه از جهات مختلف اهمیت ویژه ای یافته است. پدافند برد کوتاه از یک سو آخرین لایه پدافندی قبل از رسیدن موج حملات دشمن به اهداف و تاسیسات استراتژیک و با اهمیت حیاتی (همچون تاسیسات گازی پارس جنوبی یا تاسیسات اتمی) ست، از سوی دیگر حافظ سامانه های دور برد و میان برد در برابر موج انبوه حملات توسط سلاح های دور ایستایی ست که با هدف اوت نامبر کردن سامانه های دوربرد و نابودی آنها جهت ایجاد خلع در شبکه پدافندی یا مجبور ساختن به مصرف موشک های برد بلند و گران قیمت برای نابودی اهداف ازان قیمت غیر قابل چشم پوشی، شلیک می شوند.
      تجربه ی تاریخی چنین حملاتی که به ویژه از جنگ اول خلیج فارس و عملیات طوفان صحرا شروع شد و تا منازعات پس از آن از جمله در جنگ دوم عراق درسال 2003، جنگ داخلی لیبی، جنگ سوریه و ادامه و تکامل یافت، سرعت رشد و تکامل این استراتژی و جنگ افزار های مربوطه، میزان اثر گذاری آنها در میادین نبرد، توان دشمنان در بکار گیری گسترده و دامنه دار چنین تسلیحاتی –از جهت مالی، لجستیکی و فناوری- اهمیت و خطر این دست تهدیدات را غیر قابل کتمان ساخته است.
      در این باب سخن بسیار است که خود موضوع مقاله مفصل جداگانه ای ست.
       
      بررسی آنچه در مورد پروژه های داخلی منتشر شده:
       
      به نظر می رسد از سوی با توجه به سابقه و تجربه به کار گیری سامانه ی پدافندی کوتاه برد تور ام-1 روسی در ایران، و نیز شهرت سامانه های روسی پنتسیر و نسل جدید سامانه ی تور در دنیا و آشنایی نزدیک با این سیستم ها در خلال درگیری های سوریه، این دو سامانه به عنوان پایه ای برای طراحی نسخه ی مشابه داخلی در نظر گرفته شده اند، عقاب به عنوان سامانه مشابه تور و سپر به عنوان سامانه مشابه پنتسیر. گرچه از برخی اطلاعات و اظهار نظر های منتشر شده به نظر می رسد که طاعون موازی کاری ها گریبان گیر این پروژه نیز شده است، اما در این نوشتار اطلاعات موجود را بر اساس وجود تنها سامانه سپر تحلیل می کنیم.
      از آنجا که به نظر می رسد سامانه های پنتسیر و تور به عنوان مبنایی برای طراحی نسخه ایرانی در نظر گرفته شده اند، از این روی بررسی مشخصات و عملکرد عملیاتی سامانه های مذکور اجتناب ناپذیر می باشد.
       
       
       
      ابتدا در مورد سوابق این 2 سامانه در ایران به اختصار توضیح کوتاهی ارائه می شود
       
      سابقه تور ام-1 در ایران به سال 85 و بر اساس اطلاعات موجود خرید 29 آتش بار از این سامانه بر می گردد. کاربر تمامی آتشبار های تور خریداری شده سپاه پاسداران می باشد. این سامانه در مناطق پدافندی مهم و نیز در رزمایش های پدافندی همواره حضور چشم گیری داشته است. از سوابق مهم آن در ایران اما می توان به 3 مورد شاخص اشاره کرد.
       
      v      فرندلی فایر هواپیمای اف-14 تامکت به خلبانی شهید کریمایی و کمک خلبانی شهید فصیحی بر فراز خلیج فارس در بهمن ماه 1390
      v      شکار پهپاد هرمس 180 اسرائیلی در سال 2014
      v      سرنگون کردن هواپیمای مسافر بری اوکراینی در 18 دی ماه 1398
       
      در مورد پنتسیر اما ایران جز کاربران و خریداران رسمی این سامانه نمی باشد و اطلاعاتی از حضور و عملیاتی بودن آن در ایران موجود نیست. اما از سوی نشریه دفاعی جینز اطلاعاتی منتشر شده که حاکی از آن است که از خرید 1 میلیارد دلاری سوریه برای خرید سامانه پنتسیر در سال 2006 که فرایند تحویل آن از سال 2007 شروع شد، تعداد 10 آتشبار از این سامانه تا سال 2008 به ایران تحویل داده شده است. این اطلاعات در شماره 112 نشریه میلیتاری بالانس منتشر شده در سال 2012 از سوی موسسه بین المللی مطالعات استراتژیک (IISS) نیز منعکس شده است.
       

       
       
      بررسی اجمالی توانایی های سامانه ها
       
      در نسخه تور ام-1 تحویلی به ایران این سامانه 8 موشک را حمل می کند که مکانیزم پرتاب آن از نوع لانچ سرد  است که در کنار مزایای قابل توجه، البته دارای معایبی نیز هست.  هر آتشبار تور توانایی درگیری هم زمان تنها با 1 هدف را دارا بود که البته در به روز رسانی بعدی توانایی درگیری همزمان با 2 هدف به آن افزوده می شود. هر آتشبار این سامانه به یک سیستم اپتیکال تلویزیونی نیز مجهز است که از آن می توان صرفا جهت تایید هدف استفاده کرد و قابلیت رهگیری یا هدایت به خط دید بر اساس آن وجود ندارد. در تعداد اندکی از آتشبار های عملیاتی در ایران جز اپتیک مذکور یا یک سامانه الکترواپتیکال جدید تعویض شده است که قابلیت دید در شب را نیز دارا می باشد.
      نسل جدید سامانه ی تور Tor-M2E، نسخه ای ارتقا یافته از نسل قبلی خصوصا از جهت رادار و سیستم کنترل آتش است که می تواند در هر تلار تا 16 موشک از نوع 9M338 را به صورت آماده به شلیک حمل کند. این موشک ها فاقد سیکر مستقل هستند و از طریق فرمان رادیویی هدایت می شوند، این روش گرچه موجب کاهش هزینه می شود ولی در عین حال آسیب پذیری را در برابر جنگ الکترونیک افزایش می دهد. طبق اطلاعات موجود هر تلار از این سامانه می تواند به طور هم زمان با 4 هدف درگیر شود که نسبت به نسل قبل بهبود یافته است. رهگیری و شلیک به سمت اهداف در حال حرکت از ویژگی های قابل توجه این سامانه است.
       
      پنتسیر از سوی دیگر سامانه ای ست با پیکره بندی منحصر به فرد، که در کنار استفاده از یک توپ 2 لول با نواخت بالای 30 میلی متری از 12 موشک هات لانچ مایل پرتاب نیز استفاده می کند. موشک های مورد استفاده در این سامانه متفاوت از موشک های سامانه ی تور است، ولی از جهت هدایت رادیویی دارای شباهت است. بر اساس اطلاعات موجود در منابع با دسترسی عمومی، موشک 57E6 مورد استفاده در این سامانه دارای مشخصاتی به شرح زیر است:
       
      -          موشکی ست 2 مرحله ای که مرحله ی اول را بوستر تشکل داده است و قسمت دوم بدون داشتن مولد رانش مستقل، صرفا با اتکا به انرژی فراهم شده توسط بوستر مرحله اول ادامه مسیر می دهد.
      -          وزن: 76 کیلوگرم خود موشک، 94 کیلوگرم همراه کانتینر
      -          برد 18 کیلومتر
      -          20 کیلوگرم سرجنگی
      -          مکانیزم هدایت: رادیویی/ به خط دید
       

      پنتسیر سوری
       

      مجموعه پدافندی روسیه در پایگاه لاذقیه در سوریه متشکل از 5 تلار پنتسیر، 1 واحد تور ام-2 ، خودروی بارگذار و رادار اکتساب هدف  L696
       
      گرچه ترکیب و تجمیع موشک و توپ و نیز سامانه های راداری و اپتیکی و کنترل آتش مورد نیاز تنها بر روی یک کشنده متحرک، از جهاتی موضوعی اغوا کننده است، اما در عین حال کارنامه ی عملیاتی این سامانه، عمدتا درگیری های سوریه، چه در مواردی که تحت هدایت و استفاده ی ارتش سوریه بوده، و چه در مواردی که در پایگاه های در اختیار روسیه، توسط خود پرسنل روسی بکار گیری شده، حاکی از عملکردی ضعیف است، تا جایی که در چندین مورد در حملات رژیم اشغالگر اسرائیل به مواضع ارتش سوریه، این سامانه ی دفاعی خود شکار موشک های کروز دلیله شد، در درگیری های اخیر در منطقه ادلب نیز بر اساس اطلاعات منتشر شده دست کم 2 سامانه پنتسیر شکار پهپاد های ترک شده اند در حالی که حتی از کشف هدف تهدید نیز عاجز بوده اند. در سایر حملات صورت گرفته از سوی اسرائیل نیز که عمدتا شامل شلیک تعداد 8 تا 16 موشک دلیله در هر حمله بوده این سیستم در بهترین حالت موفق به شکار تعداد اندکی از تهدیدات شده است.
       
         
       
      تصاویر اخرین مورد انهدام پنتسیر در سوریه در تاریخ 3 مارچ 2020 توسط ترکیه.
      نقش سامانه اخلالگر کورال که تصاویر حضور آن در سوریه نیز منتشر شده بود در پرونده انهدام پنتسیر پر رنگ است.
       

      سامانه جنگ الکترونیک کورال ساخت ترکیه
       
       
      از جمله دلایل این عملکرد نا امید کننده ضعف شدید در برابر جنگ الکترونیک، عدم امکان درگیری هم زمان در چند جهت، توان درگیری هم زمان تنها با 2 هدف، مشکل موشک ها در مقابله با اهداف با مانورپذیری بالا، و البته ضعف اساسی در شبکه پدافندی سوریه است. اخیرا در وبسایت Army Recognition که از منابع شناخته شده در حوزه ی نظامی ست گزارشی از عملکرد سامانه های کوتاه برد روسی منتشر کرد است، بر اساس این اطلاعات از آوریل تا اکتبر سال 2018 میلادی سامانه تور ام 2 یو 80 هدف هوایی را رهگیری کرده است و درصد موفقیت این سامانه در حدود 80 درصد بوده است و این در حالی است که میزان موفقیت سامانه پانتسیر اس 1 در برابر این اهداف 19 درصد است بوده است. از همین روی روسیه به دنبال توسعه و ساخت نسخه پیشرفته تری از این سامانه با تجهیزات الکترونیکی، رادار و موشک جدید است که Pantsir-SM نام دارد.
      همچنین گزارشاتی غیر رسمی وجود دارد که سامانه پنتسیر در بدو ورود به سوریه در آزمایشاتی حتی در برابر سیستم های جنگال ساخت کره شمالی نیز دچار اختلال در عملکرد شدید شده است.
      مشکلات نسخه فعلی پنتسیر عمدتا به ضعف جدی در فضای الکترومغناطیسی آلوده، توانایی محدود رادار در مواجهه با اهداف کم RCS ، آسیب پذیری هدایت رادیویی ، و نیز قابلبت محدود موشک در مقابله با اهداف مانور پذیر است.
      از انجا که نیروی پیشرانش این موشک تنها توسط بوستر مرحله اول تامین می شود که ظرف مدت 1.5 ثانیه موشک را به سرعت 3.8 ماخ می رساند و پس از جدایش بوستر صرفا با اتکا به انرژی جنبشی حاصله ادامه مسیر می دهد، در مقابله با اهداف چابک و مانورپذیر به دلیل آنکه پس از هر بار تغییر مسیر بخش قابل توجهی از انرژی خود را از دست می دهد، احتمال جا ماندن از هدف تقویت می شود، هم زمان ضعف هدایت این موشک در برابر جنگ الکترونیک احتمال ایجاد خطا در هدایت را تقویت می کند که به نوبه ی خود مزید بر علت می شود.
      در مورد مواجه های متعدد این سامانه در برابر حملات روتین رژیم اسرائیل به سوریه نیز ضعف در حوزه هایی همچون اوت نامبر شدن به عنوان یکی از  بزرگترین تهدیدات برای سامانه های پدافندی، و نیز جنگ الکترونیک که خصوصا هدایت رادیویی در برابر آن آسیب پذیری بیشتری دارد، مشکلات مربوط به پیکره بندی که باعث شده هر تلار تنها در یک جهت قابلیت درگیری داشته باشد و .... از جمله مواردی بوده اند که باعث شده اند حملات رژیم اشغالگر با نرخ موفقیت قابل توجه همراه باشد.
      از سوی دیگر گرچه عملکرد سامانه ی تور به میزان قابل توجهی بهتر بوده، لیکن این عملکرد نیز در شرایط عملیات نظامی محدود و نه یک جنگ تمام عیار به دست آمده است. این سامانه گرچه در عمده پارامتر ها عملکرد بهتری نسبت به پنتسیر دارد اما به جهت مکانیزم هدایت عدم برخور داری موشک ها از جست و جو گر مستقل، کماکان آسیب پذیری قابل توجهی در برابر جنگ الکترونیک دارد، و علاوه بر آن به دلیل همین مورد فقدان سیکر تا اخرین لحظه ی قبل از برخورد نیاز به هدایت توسط سامانه را دارد، که ضمن آنکه ظرفیت سیستم را برای درگیری با اهداف دیگر اشغال می کند، احتمال خطا رفتن موشک به جهت تاثیر پذیری فرامین رادیویی از اخلال گسترده را افزایش می دهد. همچنین به دلیل مکانیزم پرتاب کلد لانچ، و نیز سطح بالای ماشینیزم این موشک از پیچیدگی های بسیار زیادی برخوردار است که تولید آنرا خصوصا برای کشور هایی که تجربه فنی لازم در این زمینه را ندارند بسیار دشوار و هزینه بر ساخته، و از طرف دیگر اطمینان پذیری عملیاتی را کاهش می دهد.
       
        
       
      2 مورد هدف قرار گرفتن پنتسیر سوری توسط موشک های دلیله اسرائیل
       

       
      موشک کروز هواپرتاب دلیله با برد 250 کیلومتر، سلاح اصلی اسرائیل در حمله به تاسیاست نظامی سوریه
       
       
      اگرچه موارد مطرح شده در مورد هر دو سامانه برد کوتاه عقاب و سپر می توان به عنوان معیاری جهت ارزیابی قابلیت ها در یک میدان رزم واقعی احتمالی قرار داد، اما تمرکز اصلی این یادداشت بر روی سامانه سپر خواهد بود.
       
      سپر
       
      اطلاعات محدودی به صورت نیمه رسمی از این سامانه منتشر شده است اما بر اساس دیگر اطلاعاتی که از منابع اوپن سورس قابل دست یابی ست می توان پیشبینی های قابل توجهی در مورد ساختار و قابلیت های این سامانه داشت.
      گرچه از حدود یک سال قبل اطلاعات و تصاویری موجود بود که حاکی از آن بود که احتمالا پروژه ای جهت ساخت سیستم پدافند کوتاه برد مشابه پنتسیر در ایران در  جریان است، اما اولین بار وجود قطعی این پروژه و نام آن توسط اطلاعاتی که از سوی نهادهای نظامی در اختیار خبرنگار تسنیم قرار گرفته بود اعلام شد.
      اولین نشانه ها در مورد توسعه چنین سامانه ای را می توان به دیده شدن نسخه تمام متحرک از توپ 35 میلیمتری 2 دولول اورلیکن در قالب پروژه حائل و نیز تجهیز آن به سامانه الکترواپتیکال جهت کشف و رهگیری هدف تحت پروژه سراج نسبت داد. همچنین اطلاعاتی در مورد تجهیز این توپ به سنسور های لازم جهت شلیک گلوله های با فیوز قابل زمان بندی جهت افزایش هرچه بیشتر اثرگذاری آن وجود دارد.
       

      حائل در رزمایش پدافندی ولایت 97
       

      سامانه سراج- وجود سنسور های چند گانه جهت رصد آسمان منطقه و رهگیری هدف و نیز امکان کشف حین رهگیری از نقاط شاخص این مجموعه می باشد.
       

      اورلیکن مجهز به سنسور مازل ولاسیتی که به جهت کنترل و دقت آتش بهتر و نیز فرمان دادن به فیوز مجاورتی با محاسبه سرعت گلوله و فاصله تا هدف، استفاده می شود. (با تشکر از elo)
       
       
      گرچه اطلاعات موجود تا بدینجا حاکی از تلاشی ارزشمند و طراحی سامانه ای قابل را دارد، اما مواردی حساسیت و نگرانی ما را بر انگیخت. همچنین وضعیت موجود، تهدیدات پیش رو، و نیز نیازمندی های عملیاتی خاص جمهوری اسلامی ایران، و البته نظر به شدت مخالف پژوهشگران حوزه ی نظامی از جمله اعضای این اندیشکده نسبت به موازی کاری ها، و تلاش برای ارائه راه حلی جامع موجب شکل گیری نظرات و پیشنهاداتی شد که در ادامه بیان می گردد.
      از جمله موارد اصلی موجب نگرانی تصویری منتشر شده از مدل تونل باد موشکی 2 مرحله ای مشابه موشک مورد استفاده در سامانه پنتسیر (البته با تفاوت هایی در طراحی بالک ها) است، از آنجایی که سایر مدل های موجود در تصویر تبدیل به محصول عملیاتی شده اند یا در پروسه مربوطه قرار دارند بیم آن می رود که این مدل نیز سرنوشتی مشابه یافته و موشک سامانه سپر نیز وارث عیوب طراحی سامانه ی روسی باشد.
       

      مدل تونل باد موشک ایرانی
       

       
      نسخه اصلی موشک  57E6مورد استفاده در سامانه پنتسیر اس-1
       
      البته با توجه به شباهت غیرقابل انکار میان طراحی مرحله دوم این موشک با موشک اسپارو، و نیز افزایش قطر و وینگ اسپن نسبت به موشک مشابه در سامانه پنتسیر، صرفا بر اساس یک احتمال، می توان این موشک را حاصل یک جراحی بر روی موشک های اسپارو دانست، بدین شکل که از قسمت بعد از وارهد و بالک های کنترلی که شامل بخش موتور سوخت جامد موشک می باشد جدا شده، یک قسمت جایگزین شامل بالک های استابلایزر به آن افزوده شده و در نهایت با توجه به زمین پرتاب بودن موشک از سرعت و ارتفاع از سطح صفر (از سرعت و ارتفاع اولیه پرتاب های هواپایه بهره نمی برد) مشابه موشک پنتسیر به یک بوستر سوخت جامد قطور تر و البته بسیار قوی تر مجهز شده باشد. در صورت درست بودن این سناریو در مورد باقی ماندن سیکر آشیانه یاب اصلی موشک، یا ارتقای احتمالی آن و یا حتی حذف به کلی آن و استفاده از همان فرامین رادیویی مشابه پنتسیر که ارزان تر و البته آسیب پذیر تر است، اظهارنظر قطعی نمی توان داشت.
       

       
       
       
       
      طرح پیشنهادی، چرا و چگونه:
       
      آنچنان که پیشتر عرض شد معتقد به اهمیت فراوان سامانه های بردکوتاه خصوصا در مقابله با تهدیدات نو ظهور و حملات انبوه توسط تسلیحات دور ایستا و لزوم برخورداری این سامانه ها از استاندارد ها و قابلیت های سطح  بالا هستیم تا نه تنها بقای خود در میدان رزم را حفظ کنند، بلکه ضامن بقای تاسیسات حیاتی برای کشور باشند که بعضا دهه ها عمر و ده ها میلیارد دلار هزینه صرف ساخت آنها شده و نابودی آنها می تواند ضربات جبران ناپذیر بر پیکره ی ایران عزیز وارد آرد. به رغم پهنه ی وسیع جغرافیایی، برخی از مهم ترین و استراتژیک ترین تاسیسات کشور در نقاط مرزی (جنوب) واقع هستند نه در "عمق استراتژیک" کشور، در واقع همیشه و در همه موارد داشتن پهنه ی جغرافیایی وسیع فراهم آورنده ی عمق استراتژیک لازم در همه سطوح نیست. حمله به این تاسیسات نه تنها نیاز به عملیات های پر ریسک عمقی ندارد، بلکه در مواردی مانند تاسیسات پارس جنوبی عدم رعایت اصول پدافند غیر عامل این تاسیسات را به شدت آسیب پذیر ساخته است. از جمله دیگر موارد این دست تاسیسات استراتژیک می توان به پایانه ی نفتی خارک اشاره کرد، "با وجود توسعه ترمینال های نفتی جایگزین خارک در طی جنگ و بعد از آن، همچنان خارک اصلی ترین پایانه صادرات نفت خام کشور است و آسیب دیدن آن ضربه سنگینی به صادرات نفت و اقتصاد ملی ایران وارد می سازد. همچنین پارس جنوبی گذشته از تولید 70 درصد گاز کشور، طی سالهای اخیر و برنامه تبدیل سوخت نیروگاه های برق سیکل ترکیبی از مایع به گاز و توسعه نیروگاه های گازی، اصلی ترین تامین کننده سوخت نیروگاه های برق کشور محسوب می شود و اخلال در روند تولید آن به معنای خاموشی وسیع در ایران است" [1]. بر خلاف پالایشگاه جم که در جانمایی آن اصول پدافند غیر عامل تا حد زیادی رعایت شده است و با قرار گرفتن در میان رشته کوه ها از تیررس مستقیم آتش دشمن در امان مانده است، اما در مورد تاسیسات پارس جنوبی جانمایی آن به جهت سهولت ترابری تجاری به قیمت آن تمام شده تا ده ها میلیارد دلار تاسیسات گران قیمت در بی دفاع ترین شکل ممکن جلو تر از ارتفاعاتی که می توانست پناه آنها باشد قرار گیرند و در خط آتش مستقیم ساده ترین حملاتی از سمت ساحل قرار بگیرند که به راحتی می توانند فاجعه آفرین باشند. از این روی با توجه به اهمیت استراتژیک این تاسیسات حفاظت از آنها توسط سامانه های کوتاه بردی که توان مقابله با سوارم تسلیحات استنداف دشمن را داشته باشند اهمیتی صدچندان می یابد.
       

      عدم رعایت اصول پدافند غیر عامل در جانمایی تاسیسات استراتژیک پارس جنوبی
       
       
       همچنین به جهت افزایش تطبیق پذیری، کاهش هزینه های توسعه و تست محصول، کاهش هزینه های تولید خصوصا از جهت افزایش تیراژ، افزایش کیفیت تولید و کنترل کیفیت از جهت مقرون به صرفه شدن اتوماسیون در فرایند تولید و نیز متمرکز و نظام مند تر شدن فرایند تولید، کاهش هزینه های تعمییر  نگه داری و آموزش و افزایش ارزش، قائل به ارائه راه حل های جامع خصوصا در حوزه ی نظامی هستیم که در آن نه سود و زیان تجاری صرف بلکه امنیت ملی در میان است.
      طرح پیشنهادی مورد نظر نه تنها با طراحی و توسعه ی 2 یا چند محصول کاملا متفاوت توسط سپاه و ارتش در حوزه ی پدافند زمین پایه ی برد کوتاه مخالف دارد، بلکه سعی در ارائه راه حلی دارد که پدافند را در سایر حوزه ها نیز بهره مند سازد، در عین حال آنکه از جهت قابلیت ها و مطابقت داشتن با نیازمندی های عملیاتی روز، امکان استفاده در پیکره بندی های متفاوت بر اساس نیاز با توجه به رعایت مفاهیم ماجولاریتی و معماری باز در طراحی سیستم، و البته با نگاه به تغییرات پیش روی میدان رزم، بتواند محصولی قابل و موثر باشد.
      پدافند برد کوتاه نه تنها یک خلا در پدافند زمین پایه است، بلکه در حوزه های هواپایه و دریاپایه نیز قوای مسلح جمهوری اسلامی از ضعف مشابهی رنج می برد. در حوزه پدافند دریا پایه به رغم تلاش های صورت گرفته در بخش های پدافند برد بلند، میان برد، برد کوتاه، و دفاع نزدیک وضعیت ناوگان نیروی دریایی متاسفانه اسف بار است و امکان تکرار تجربه ی تلخ عملیات مانتیس در یک نزاع دریایی حتی با قدرت های نظامی دست چندم! نه تنها دور از ذهن نیست که به شدت محتمل است! و این مساله تبدیل به پاشنه ی آشیل نیروی دریایی شده است.
      در نیروی هوایی نیز وضعیت چندان بهتری را شاهد نیستیم، ناوگانی پیر و فرتوت، از نظر فناوری کاملا از رده خارج، و دست کم در بخش هوا به هوا (پدافند هواپایه) فاقد تسلیحات با اثر بخشی قابل اعتنا. گرچه وضعیت فعلی تسلیحات هواپایه نیروی هوایی، و نیز روند در حال پیگری توسعه جنگ افزار های هواپایه که در سال های اخیر در بخش هوا به زمین خصوصا با پروژه هایی چون یاسین، بالابان و قاصد سرعت بهتری یافته که خود نیازمند بحث مفصل دیگری ست، این نوشتار در مورد نیروی هوایی به مساله مهم و ضروری موشک های کوتاه برد هوا به هوا (به عنوان بخشی از مساله ی جامع تسلیحات هواپایه) می پردازد. در این بخش به غیر از تعدادی موشک های به نسبت تواناتر R-73 آرچر خریداری شده از شوروی سابق که بر روی ناوگان کم تعداد جنگنده های فالکروم عملیاتی ست، مابقی زرادخانه ی کوتاه برد نیروی هوایی را انواع قدیمی موشک های حرارتی چینی و سایدواندر آمریکایی تشکیل می دهد که کاملا فاقد توان عملیاتی لازم است.
      مساله ی موشک های کوتاه برد برای نیروی هوایی ایران از سوی دیگر از آن جهت اهمیت می باید که به نسبت موشک های برد متوسط هدایت راداری فعال، با هزینه ها و پیچیدگی های به نسبت کمتری می تواند بر روی جنگنده ها بکار گیری شود، گرچه این موشک ها به تنهایی توان ایجاد و حفظ برتری هوایی را به نیروی هوایی نمی دهد اما می تواند با اتخاد تاکتیک ها و استراتژی مناسب نقش مکمل بسیار با ارزشی را برای پدافند زمین پایه بازی کند و بقای در میدان رزم و اثر بخشی آنها را دو چندان ساخته، در عین حال به صورت حداقلی توان پوشش و دفاع در پهنه ی آسمان را خصوصا در برابر تهدیدات کروز و پهپادی فراهم آورد.
      پیشنهاد مورد نظر این مجموعه بر طراحی و ساخت موشکی واحد استوار است که با حداکثر استفاده از قطعات مشترک و مشابهت، و با حداقل ممکن تغییرات در تمامی حوزه های هوا پایه، زمین پایه، دریا پایه و حتی زیر سطح پایه! قابلیت بکار گیری را داشته باشد، در عین اینکه از ضعف های سامانه هایی که پیشتر مورد اشاره قرار گرفت دور باشد.  
      به عنوان مثالی از سابقه چنین راه حل هایی در سطح دنیا می توان به موشک آلمانی IRIS-T اشاره کرد که به صورت هواپایه، زمین پایه، دریا پایه و حتی زیر دریایی پایه قابلیت بکار گیری دارد.   قابل توجه است که حتی کشوری چون تایلند در پی خرید این موشک برای جنگنده های قدیمی F-5 خود (که مشابه آن نه تنها در ایران موجود که پایه جنگنده های صاعقه و کوثر نیز بوده است) می باشد تا به واسطه ی آن توان هوایی خود را بهبودی قابل توجه بخشد. این موشک در کشور های اتریش، بلژیک، آلمان، مصر، یونان، ایتالیا، نروژ، عربستان سعودی، آفریقای جنوبی، اسپانیا و سوئد در حال خدمت عملیاتی ست.
       
        
       

       
        
       
      استفاده ی چند منظوره از موشک پدافندی کوتاه برد IRIS-T
       
       
      نیازمندی های عملیاتی پیشنهادی
       
      ایده ی پیشنهادی مورد نظر طراحی موشکی با مشخصاتی که در ادامه ذکر می شود را مطرح می کند که نه درگیر ضعف های موشک سامانه ی پنتسیر باشد و نه اسیر پیچیدگی های فراوان موشک مورد استفاده در سامانه ی تور، در عین حال پروژه ای باشد که کلیه ی بخش های قوای مسلح ایران، در زمین، هوا و دریا از نتیجه ی آن بهره مند شوند و در توسعه ی آن چه از جهت مالی و چه فناورانه مشارکت داشته باشند. از جمله تاکیدات اصلی صورت گرفته در این ایده مساله وجود سیکر (جست و جو گر) و ماجولار بودن آن است. این مورد از چند جهت حائز اهمیت است:
       
       
      v      نخست آنکه مقاومت موشک را در برابر جنگ الکترونیک بالا برده و شانس برخورد با هدف را بهبود می دهد
      v      دوم، داشتن سیکر این موشک را به سلاحی کاربردی در بخش های دیگر خصوصا در نیروی هوایی بدل می کند.
      v       سوم، ماجولار بودن سیکر سبب می شود علاوه بر آنکه در مناطق با اهمیت بالای پدافندی بتوان از بهترین نوع جست و جو گر های در دسترس برای نابودی هرچه مطمئن تر تهدیدات بهره برد، در سایر مناطقی که اهمیت پدافندی کمتری دارند، یا محدودیت های بودجه ما را مجبور به کاستن از هزینه ها می کند، آن سیکر را با نسخه های ساده تری جایگزین کرد، تا ضمن آنکه کماکان سیستم از بخشی از فواید داشتن جست و جو گر مستقل استفاده کند، موجب کاهش هزینه ها نیز گردد، علاوه بر آن امکان حمله به هدف توسط 2 موشک با جست و جو گر های متفاوت نیز فراهم می شود، برای مثال، شلیک هم زمان 2 موشک به سمت هدف، یکی مجهز به سیکر آشیانه یاب راداری، دیگری مجهز به تصویر ساز حرارتی، تا اهداف خطرناک با دقت و اطمینان هرچه بیشتری نابود شوند.
      v      چهارم آنکه دیگر احتیاجی به هدایت تا آخرین لحظه وجود ندارد و ظرفیت سیستم جهت درگیری با اهداف بعدی به مراتب زودتر آزاد می شود.
       
       آنچنان که پیشتر عرض شد با توجه به اتکای دشمنان در استفاده از تسلیحات دورایستا در تعداد انبوه برای سرکوب پدافند، این مساله اهمیت دوچندانی می یابد. برای مثال: 
      " فرض کنیم، در تهاجم یک روزه در طی 8 ساعت، با هدف گشایش مسیر پدافند و بدست گرفتن آسمان ایران، ائتلاف مهاجم، اقدام به اجرای تهاجمی با مشخصات ذیل بنماید:
       
      v      4000 موشک کروز، در برد های مختلف، بدون خطا(فرض میشود، این تعداد موشکی هست که به هدف خواهد رسید)
      v      اهداف عمقی و مرزی
       
      آیا چنین حمله ای از نظر هزینه ای و لجستیک برای ائتلاف مهاجم دشوار خواهد بود؟
       
      v      قیمت هر موشک تاماهاوک کلاس 4 که از آخرین و بیشترین حجم امکانات مسیریابی بهره میجوید، 1.87 میلیون دلار با نرخ شناور 2017 محاسبه شده است، بنابراین 4000 موشک حداکثر 8 میلیارد دلار هزینه خواهد داشت و این رقم حتی اگر به 10 یا 20 میلیارد دلار نیز برسد، با توجه بودجه نظامی کشورهایی مانند آمریکا و اعراب منطقه، همچنین تامین هزینه در چند سال مالی، رقمی دور از ذهن و دست نیافتنی نیست. هم اکنون نیز فقط دو کشور عربستان و امارات در حدود 1200 موشک کروز در اختیار دارند. اگر به این دو کشور، سایرین چون ایالات متحده، فرانسه، انگلستان و ... اضافه شوند، مقدار 4000 موشک رقم کاملا دست یافتنی خواهد بود.
       
      v      از نظر لجستیک نیز، با توجه به تعداد بسیار پایگاه های اجاره ای و تسخیری دشمن در منطقه، و گستردگی پهنه جغرافیایی مرزهای کشورمان، استقرار چنین موشک هایی فقط به ناوها محدود نمی شود، و تمامی پایگاه های زمینی میتوانند به عنوان محل پرتاب استفاده شوند، و میتوان این فرض را گرفت که طی سالهای اخیر این انبار سازی موشک های کروز صورت گرفته باشد و به زمان حمله موکول نگردیده است.[2]  "
       
      همانطور که در این مثال ذکر شد مساله ی مقابله با تهاجم دور ایستای انبوه، خصوصا در یک میدان نبرد شبکه محور، مساله ای به غایت جدی، و خطری در کمین امنیت ملی ایران می باشد. از این روی توان مقابله هم زمان با تعداد اهداف قابل توجه، مقاومت در برابر اخالال، تعداد مناسب موشک آماده به شلیک در هر باتری از سامانه ی پدافندی مطروحه، و قابلیت بکار گیری آن در تمامی سطوح زمین پایه، دریا پایه و هوا پایه، به جای طراحی و تولید چندین سیستم موازی در هر یک از این سطوح با حداقل اشتراکات، هزینه های توسعه و تولید سرسام آور، تیراژ به شدت پایین و دیگر مشکلاتی که قبلا شرح داده شد، از مسائل اصلی لحاظ شده در این طرح می باشد.
       
       
      مشخصاتی که در این ایده برای این طرح مورد نظر است به شرح زیر می باشد:
       
      مشخصات موشک (شاهین)
       
      -          وزن: 100 کیلوگرم (تا حداکثر 150 کیلوگرم کماکان قابل قبول است)
      -          برد: 20 کیلومتر در شلیک زمین به هوا
      -          سر جنگی: 15 کیلوگرم شدید الانفجار ترکش زا
      -          وینگ اسپن: کمتر از 50 سانتی متر
      -          بهره بردن از کانارد، بالک های متحرک انتهایی و نیز سامانه تغییر بردار رانش جهت کنترل
      -          هدایت: لینک راداری، سیکر ماجولار قابل تعویض: فرو سرخ، تصویر ساز حرارتی، آشیانه یاب رداری ...
      -          روش پرتاب: سافت لانچ در حالت زمین پایه و دریا پایه، شلیک از روی ریل یا پس از رها سازی در وضعیت هواپایه
      -          طول: حدود 3 متر (بدون مکانیزم سافت لانچ)
      -          بدنه کامپوزیتی و استفاده از سوخت پر انرژی 
       
       
      یک طراحی مفهومی از طرح پیشنهادی برای چنین موشکی :
       

       
       

       
       
      برخی مشخصات کلی سامانه (طوفان شکن):
       
      -          هر باتری از سامانه متشکل از 6 تلار حامل موشک، در نسخه ی دارای توپ، هر تلار دارای 12 تا 16 موشک عمود پرتاب به روش سافت لانچ با امکان درگیری 360 درجه
      -          استفاده از توپ اورلیکن 35 میلیمتری مجهیز به مهمات با فیوز قابل برنامه ریزی
      -          امکان درگیری با 6 هدف هم زمان توسط هر تلار
      -          در نسخه فاقد توپ، دست کم 24 موشک بر روی هر تلار
      -       برخورداری از خودروی بارگذار با توان بارگذاری بلوکی مهمات و موشک ها جهت به حداقل رساندن زمان بارگذاری (در سامانه ی تور ام-1 به دلیل بار گذاری تک به تک موشک ها زمان بازگشت به رزم هر سامانه بسیار طولانی می باشد.)
      -          قابلیت لینک شدن به شبکه پدافندی و تبادل اطلاعات با سایر سامانه ها
      -          بهره مند بودن هر تلار از چند مجموعه الکترواپتیک برای کشف و رهگیری اهداف که یک مجموعه مستقلا در اختیار توپ باشد.
      -          هر تلار مجهز به یک رادار کشف هدف باند L گردان با توان کشف دست کم 1 متر مربع سطح مقطع راداری از فاصله ی 100 کیلومتری
      -          هر تلار مجهز  به یک رادار رهگیر باند X با توان کشف دست کم 1 متر مربع سطح مقطع راداری از 50 کیلومتری
      -          امکان اضافه شدن رادار موج میلیمتری به صورت انتخابی
      -          امکان اضافه شدن رادار های دکل سوار مانند کاستا و نیز دیگر واحد هایی همچون شنود و جنگ الکترونیک به صورت انتخابی
      -          پروفایل برنامه ریزی شده جهت مقابله با انواع تسلیحات دور ایستا، موشک های کروز، پهپاد ها و ریز پرنده ها ...
      -          توان مقابله با اهداف با مانور پذیری بالا
      -          امکان مقابله با اهداف سوپر سونیک، 2.5 ماخ در ارتفاع پست و سرعت های بیشتر در ارتفاعات بالاتر
      -          تجهیز هر باتری به رادار ها و سامانه های مورد نیاز جهت کشف تهدیدات راکتی و توپخانه ای
      -          امکان مقابله Hard kill با تهدیدات راکتی و توپخانه ای امکان کشف مسیر و نقطه برخورد تهدیدات راکتی و توپخانه ای و اعلام اخطار در نقاط مورد تهدید
      -          امکان ارسال مختصات منشا تهدیدات راکتی و توپخانه ای به توپخانه خودی جهت آتش متقابل
      -          ارائه بر روی پلت فرم های چرخ دار 8*8 (یا در صورت لزوم 10*10) مشابه کشنده های مورد استفاده در سامانه باور و نیز امکان ارائه نسخه زرهی بر روی پلتفرم شنی دار
      -          قابلیت حمل توسط هواپیما های il-76 و C-130
      -          قابلیت ارائه به شکل پک پرتابل قابل نصب بر روی پد بالگرد کوروت های کلاس جماران
       
       
       
       
       
      و من الله توفیق
       
       
       
       
       
       
      [1] نقل قول شده از Sorena
      [2] نقل قول از Worrior
         
    • توسط Skyhawk
      دوشکای 8 لول ضد هوایی:
       


       
       


       
      http://www.aparat.com/v/DH90l
      http://www.farsnews.com/printable.php?nn=8611090400
    • توسط MR9
      نزدیک به شش سال حضور مستمر و ارسال پنجهزار پست در میلیتاری که در واقع  نزدیک به 88 درصد آن را پستهای برگردان شده به پارسی / تالیفی و تحلیلی را تشکیل میدهد ، بلحاظ زمانی ، بسیارسریع سپری شد . بطور قطع ، این دوره زمانی با فرازو فرودهای بسیاری همراه بود که در جای خود می بایست مورد نقد و بررسی قرار گیرد .
       

       
      با این وصف ، به همین بهانه و براساس بررسی های انجام گرفته در آرشیو میلیتاری ، مطلبی که می تواند در آینده با استفاده از منابع افزون تر ، گسترش نیز پیدا کند ، در دست تهیه قرار گرفت که به شکل غافلگیر کننده ای با حملات شبه نظامیان حوثی به  تاسیسات نفتی عربستان سعودی مصادف شد . گر چه ادعایی در کامل بودن آن وجود ندارد ولی قابلیت مناسبی برای تبدیل شدن به  بستری آکادمیک  به منظور بررسی دقیق تر شبکه دفاع هوایی ارتش سلطنتی عربستان سعودی در اختیار دارد .
       
      مقدمه  :
      ارتش ایالات متحده ، در جریان طراحی نقشه بمباران استراتژیک  ژاپن در سالهای پایانی جنگ دوم جهانی پس از بررسی های طولانی شیوه های رزم میان دو طرف درگیر ، به این نتیجه رسیده بود که اولین هدف تمامی فرماندهان حاضر در صحنه نبرد ( چه فرماندهان ژاپنی و چه فرماندهان متفقین ) ، حصول اطمینان از کنترل آسمان به نفع نیروی خودی  است  . نزدیک به چهل و پنج سال بعد ، در آستانه جنگ دوم خلیچ پارس ، ژنرال مالیکوف ، فرمانده وقت نیروی هوایی ارتش شوروی نیز براین اعتقاد قرار داشت که این جنگ  مفهوم  برتری هوایی را  چه برای ارتشی که  این برتری را بدست آورد و چه ارتشی که این برتری را از دست داد ، به گونه ای متفاوت تعریف نمود .
       
      کلیات :
       
      از یک نظر ، هدف از اجرای عملیات ضد هوایی پدافندی ( defensive counter air/DCA  ) حفاظت از نیروهای خودی و موقعیت های استراتژیک  در برابر حملات  هوایی و موشکی دشمن خواهد بود که در اصطلاح با واژه پدافند هوایی  ( counter-air defence ) نیز مورد شناسایی قرار می گیرد ، در ادبیات نظامی  به دو گونه کاملا متفاوت دفاع عامل و غیر عامل قابل تقسیم بندی است . با این وصف ، تمامی تاکتیکهای مربوط به عملیات ضد هوایی پدافندی ، 2 هدف اصلی را دنبال می کند :
      1-از میان بردن و خنثی سازی تمامی تهدیدات / حملات هوایی و موشکی دشمن
      2-کاهش تاثیر مخرب روانی و فیزیکی این گونه حملات بر واحدهای خودی
       

       
      معماری سلسله مراتبی شبکه دفاع هوایی 
       
       
      با توجه به این دو هدف ، اصول و پایه اصلی عملیات ضد هوایی پدافندی ، شامل مفاهیمی نظیر تشخیص ، شناسایی ، رهگیری و نابودی تهدیدات هوایی – موشکی دشمن است . طبیعتا" عملیات ضد هوایی پدافندی را می توان در قالبی استاندارد ، بصورت نمایش واکنش مناسب با هدف گرفتن ابتکار عمل از دشمن بواسطه اجرای تاکتیکهای کنترل آتش و تقسیم فضای دفاعی به  مناطق هوایی مشخص  ( AADC/Area AirDefence Command)  مورد تعریف قرار داد . به شکل خلاصه ، مجموعه عملیات ضد هوایی پدافندی نیازمند وجود یا دسترسی به  اطلاعات رزمی منسجم بر پایه توانمندی های دفاعی / هجومی و همچنین برآوردهای مستدل در خصوص روشها ، تاکتیکها و داده های مربوط به سامانه های تسلیحاتی خودی و دشمن است که آن را می توان در چهارچوب مفهومی آماده سازی اطلاعاتی میدان نبرد ( IPB/ Intelligence Preparation Of The Battle space) مورد بازشناسی قرار داد .
       

       
       
      با توجه به موارد پیش گفته ، مهم ترین بخش در ساختار یک شبکه دفاع هوایی را می توان  "مرکز عملیات هوایی"  (AOC/Air Operation Center) دانست که در آن ، هواگردهای نظامی ، سامانه های پیش اخطار  پایش ، هدایت و عملیاتی می شوند . این مرکز ، عنصر اصلی سامانه کنترل هوایی و نماینده اصلی مرکز هماهنگی منطقه ای بوده و بواسطه آن می توان  عملیات هوایی ، زیرسیستم های پدافند زمین پایه در بردهای مختلف را تحت یک فرمان قرار داد . این مرکز بدلیل برخورداری از تجهیزات و پرسنل مرتبط ، می تواند طراحی ، هدایت و انجام عملیات پدافندی را در منطقه نبرد بر عهده گرفته  و با استفاده از  داده های بدست آمده از منابع مختلف می تواند حریم هوایی خودی را کنترل نماید .
       
      سپر صحرا : بررسی شبکه دفاع هوایی ارتش عربستان سعودی
       

       
      پادشاهی عربستان سعودی (المملکة العربیة السعودیة) با مساحتی در حدود 2149690 کیلومتر مربع ، با قرار گرفتن در رده سیزدهم وسیع ترین کشورها ، بزرگترین واحد سیاسی در  غرب آسیا بشمار می رود که بخش عمده  شبه جزیره عربستان را دربر گرفته‌است و از شمال با  عراق ،  اردن  و  کویت ،  از سوی شرق با  امارات متحده عربی ،  قطر  و  خلیج فارس و  از جنوب شرقی  با عمان ،  از جنوب با یمن و از سوی غرب با ساحل دریای سرخ  هم‌مرز است.

       
      با این وصف ، حملات شبه نظامیان حوثی به زیرساختهای نفتی این کشور  در سپتامبر 2019 موجب شد تا ساختار و شبکه دفاع هوایی این کشور زیر ذره بین رفته  و بررسی آن در کانون توجهات قرار گیرد.  
       
      تغییر پارادایمیک برای سپر صحرا:
       
      ایده اولیه ایجاد شبکه دفاع هوایی مستقل از نیروی هوایی در سازمان رزم ارتش پادشاهی عربستان سعودی به سال 1966 ( یکسال قبل از دومین جنگ اعراب و اسراییل در سال 1967 ) با ورود  سپهبد خالد بن سلطان (ستوان وقت )  باز می گردد . با سازماندهی این فرماندهی ( نیروی پدافند هوایی سلطنتی سعودی / RSADF) بعنوان یک نیروی مستقل که معادل نیروهای هوایی، زمینی ، دریایی بود ، یک تغییر ساختاری عمیق در ارتش این کشور پدید آمد ، بدین معنی که شبکه دفاع هوایی این کشور دیگر بعنوان زیر مجموعه نیروی زمینی ارتش سلطنتی (RSLF) محسوب نمی شد .
       
      به اعتقاد مورخان نظامی ، انگیزه ایجاد این تغییر را می توان در سیالیت تهدیدات موجود بر علیه این کشور تحلیل نمود . نگرانی سطح ارشد تصمیم گیر در ارتش عربستان  از گسترش تسلیحات کشتار جمعی و  حامل های این نوع جنگ افزارها ( موشکهای بالستیک ، هواپیما و... )  منجر به تغییرات گسترده در افق دید فرماندهان ارتش شده و بالتبع راه کارهای خنثی شدن این تهدیدات مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت که در نهایت به تولد پدافند هوایی ارتش سلطنتی منجر گردید .
       

      خالدبن سلطان 
       
      سپهبد خالد بن سلطان  در کتاب خود با عنوان A WARRIOR OF DESERT  در خصوص چرایی تشکیل نیروی چهارم می نویسد :
       
      " مساحت کشور سعودی بیشتر از2 میلیون کیلومتر مربع بود و اتکاء صرف بر نیروی زمینی برای دفاع از آن ، به هیچ عنوان عاقلانه به نظر نمی رسید ، به همین دلیل درسال 1974 طرحی رابه منظور جدایی نیروی دفاع هوایی از نیروی زمینی ارائه ودر آن خواستارشدم تا شبکه دفاع هوایی عربستان می بایست مستقل از سه نیروی دیگر وارد عمل شود و این یک مسالع ضروری و پر اهمیت است . تلاش ها برای ایجاد این استقلال نیرویی نهایتا" در سال 1983 به ثمر نشست "
       

       
      علیرغم وجود تهدیدات پیش گفته ، تفکیک یگان های پدافند هوایی از نیروی زمینی و تبدیل شدن آنها به یک نیروی مستقل نزدیک به 20 سال ( اواسط دهه هشتاد میلادی )  بطول انجامید تا شاخه چهارم از ارتش عربستان ، ماموریت و مسئولیت حفاظت از فضای هوایی این کشور را با استفاده از سامانه های زمین پایه بر عهده گیرد. فرماندهی این نیرو در ابتدای امر به امیر خالد بن سلطان آل سعود ، فرزند وزیر وقت دفاع  و نیروی هوایی سپرده شد و پس از 4 سال بررسی های اولیه ، نیروی تازه متولد شده  به 5 زیرشاخه G1، G2،G3،G4و G5 تقسیم گردید و ستاد مرکزی آن برای ایجاد هماهنگی میان بخش های عملیاتی ، لجستیکی به ریاض ( پایتخت عربستان ) منتقل شد .
       

       
      علاوه براین ، بدلیل تغییر تهدیدات ، بخصوص برای حفاظت از این ستاد در برابر حملات موشکی ، یک مجموعه پیشرفته در سال 2004 تاسیس و همه پرسنل و تجهیزات کنترل و فرماندهی در آن استقرار یافت . این نیرو تا ابتدای دهه نود میلادی با در اختیار داشتن 4000 پرسنل ، 33 آتشبار دفاع هوایی موشکی را در سازمان رزم خود می دید  که از این تعداد 16 آتشبار با مسلح شدن به 128 سامانه MIM-23 I-HAWK با برد 40 کیلومتر ، حفاظت از  ریاض ، راس التنوره ، ظهران ، جده و همچنین پایگاه های هوایی این کشور شامل خمیس موشیت (Khamis Mushayt) ، حفر الباطن ( Hafar al Batin) و تبوک ( Taube) و همچنین تاسیسات استراتژیک نفتی در استان های شرقی این کشور را بر عهده داشت .
       

       
      هفده آتشبار باقی مانده که خط دوم پدافندی عربستان سعودی را تشکیل میداد ، 68 سامانه متحرک شاهین (Shahine) بابرد 16 کیلومتر را در برمی گرفت . این سامانه که در واقع نوع بهبود یافته و متحرک سازی شده  سیستم فرانسوی کروتال (Crotale) نصب شده برروی شاسی AMX-30SA بشمارمی رفت ، ماموریت داشت تا از میادین نفتی و سایر تاسیسات حیاتی ، بسته به موقعیت و شرایط زمانی دفاع کند ، در حالی 73 سامانه شاهین دیگر ، بعنوان سیستم های دفاع هوایی ثابت ، مورد استفاده قرار می گرفتند .
       

       
      با توجه به گستره و موقعیت سرزمینی عربستان ، تمامی آتشبارهای موجود شامل  سامانه های I-HAWK و شاهین با متصل شدن به سامانه کنترل و هشدار زودهنگام هوابرد ( AWACS) ، سامانه فرماندهی و کنترل سپر صلح ( Peace Shield command and control system) را پدید آوردند . ضمن اینکه شبکه دفاع هوایی عربستان برای اجرای ماموریتهای دفاع هوایی نزدیک به سامانه های توپخانه ای خودکششی 20 م.م و 30م.م ولکان (Vulcan ) که بر روی شاسی فرانسوی AMX-30SA قرار گرفته بود ، نیز مسلح گردید .
       

       
       
      اگر چه شبکه دفاع هوایی این کشور با در اختیار داشتن سامانه های موشکی برد بلند و توپخانه ای کوتاه برد ، قابلیت دفاع از حوزه سرزمینی خود را داشت ، اما  برای افزایش قابلیتها و ارتقاء ضریب حفاظت ، بکارگیری سیستم های دفاع هوایی موشکی کوتاهبرد ( SHORAD)  و همچنین میانبرد ( HIMAD) را نیز در دستور کار خود قرار داد . ورود این سیستم های جدید ، موجبات  تغییرات افزون تر در حوزه های پشتیبانی و آموزش شده تا شبکه دفاع هوایی این کشور  بتواند با تهدیدات موجود و خطراتی که در دهه های آینده ممکن است پدید آید ، مقابله نماید .
       

       
      در حوزه لجستیک ، دفاع هوایی ارتش سلطنتی زیرساختهای مطلوبی را برای آموزش و تربیت  پرسنل وظیفه  و افسران در سطوح مختلف فراهم نموده است . ستاد این نیرو که در ریاض قرار دارد ، مسئولیت اصلی طرح ریزی و عملیاتی نمودن برنامه های تصویب شده برای شش زیرشاخه ( فرماندهی دفاع هوایی ) پادشاهی سعودی را بر عهده دارد  . از سویی دیگر ، جده  (Jeddah) خانه اصلی دانشکده  دفاع هوایی (Air Defense Forces Institute /(ADFI ، زیرساختهای تعمیر و نگهداری ، پشتیبانی فنی ، تاسیسات آموزشی پرسنل جدید الورود پدافند و در نهایت  بستر اصلی آموزشی سامانه های تسلیحاتی محسوب  می گردد .
       
      در دانشکده دفاع هوایی عربستان ، دروس پایه برای آموزش افسران و درجه داران پدافند در دو سطح مقدماتی و پیشرفته  ارائه شده است . این دانشکده که مطابق با الگوی آکادمی های معتبر نظامی در ایالات متحده  ایجاد شده ، برای افسران دفاع هوایی ، یک دوره 3 ساله را در نظر گرفته که به فارغ التحصیلان ، مدرک معادل لیسانس در حوزه مطالعات نظامی اعطاء می نماید .
       
      به اعتقاد کارشناسان نظامی ، مرکز پشتیبانی و تعمیر و نگهداری مستقر در جده ، یکی از تاسیسات پیشرفته  این نیرو بشمارمی آید که تمامی امور مربوط به  به روز نگاه داشتن شبکه دفاع هوایی عربستان را برعهده دارد . این مرکز به سه بخش تاسیسات (آمادگاه )  سامانه های موشکی ، آمادگاه یکپارچه سازی و در نهایت آمادگاه  پشتیبانی فنی تقسیم می گردد. در این میان ، آمادگاه  پشتیبانی فنی این نیرو ، مجموعه ای از تاسیسات چند میلیون دلاری است که ماموریت و وظیفه نگهداری از ذخیره موشکهای دفاع هوایی را بر عهده داشته  ، بدون آنکه نیازبه ارسال آنها به کشور سازنده ( ایالات متحده )  باشد ، که این خود صرفه جویی قابل توجهی را فراهم مینماید . دومین مجموعه (تاسیسات-آمادگاه سامانه های موشکی /TRMF/ Theater Readiness Missile Facility )  نیز ترکیبی از  زاغه های ذخیره سازی مهمات موشکی و طیف متنوعی از مهمات استاندارد مورد استفاده پدافند هوایی بشمارمی رود که در نقاط مختلف این کشور برای کاربردهای مشخص ، ایجاد گردیده است ، در حالی که آمادگاه  یکپارچه سازی نیز بطور همزمان  مسئولیت بررسی نهایی آمادگی سامانه های تسلیحاتی ، یکپارچه  سازی و درنهایت ارتقاء گردان های دفاع هوایی ، قبل از استقرار در محل تعیین شده را بر عهده دارد .
       
      تمامی این مجموعه ها نیز توسط مرکز پشتیبانی فنی پدافند هوایی که به شکل مستقیم با شبکه فرماندهی و کنترل این نیرو مرتبط است ، حمایت می گردد . به گفته تحلیلگران نظامی ، هدف اصلی از ایجاد چنین ساختاری ، ادغام کلیه سامانه های در دسترسی در یک مرکز فرماندهی و اطلاعات ( CIC / command and information center ) است .
       
      با این وصف ، چندگانگی فرهنگی میان پرسنل بومی  و مشاوران نظامی خارجی در نیروی پدافند هوایی سعودی ، موجبات پدید آمدن شکافهایی شد که این امر با اعزام  اولین دسته از پرسنل ارتش این کشور به دانشکده دفاع هوایی توپخانه ای سنت بار بارا(air defense and artillery fraternal organization ) به منظور بهبود درک شیوه های خدمات- محور به تقریب برطرف گردید .
       

       
      با توجه به این امر ، نقش مشاوران دفاع هوایی در اجرای صحیح ماموریتهای محوله به این نیرو از اهمیت بسیارزیادی برخوردار می بود . نمونه بارز این تلاش مشترک میان شبکه دفاع هوایی عربستان سعودی و ناظران نظامی خارجی را می توان در  برنامه ریزی ، هماهنگی و تکمیل پروژه فروش سیستم دفاع هوایی FIM-92 STINGER مشاهده نمود ، چرا که برای خرید این سامانه تسلیحاتی ، می بایست یک فرهنگ پشتیبانی مشترک میان  نیروی دریایی سلطنتی ،ستاد فرماندهی  شبکه دفاع هوایی سلطنتی ، وزارت دفاع و نیروی هوایی ایجاد می گردید . اهمیت این تلاش پس از واقعه 11 سپتامبر 2001 مشخص شد ، چرا که  این اطمینان بوجود آمد که هیچکدام از موشکهای استینگر فروخته شده در اختیار شبه نظامیان مسلح قرار نگرفته است .
      از سویی دیگر ، اجرای برنامه های آموزشی ضمن خدمت  از سوی ستاد پدافند هوایی برای افسران این نیرو از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است . بخش عمده ای از افسران پدافند هوایی سعودی به چند زبان مسلط بوده  ، چرا که  بخش عمده ای ازآنها  در دانشکده های نظامی ایالات متحده  آموزش دیده بودند ، هر چند پس از 11 سپتامبر 2001 ، روند اعزام دانشجو با افت بسیار زیادی مواجه شد .
       
      پی نوشت : 
      1- ادامه دارد ...........
      2-منابع در انتهای مقاله درج خواهد شد .
      3- تشکر فراوان از سه دوست عزیز جناب @bds110@ ،  mehran55@ ، warrior بابت راهنمایی های گسترده 
      4- استفاده از مطالب برگردان شده به پارسی در انجمن میلیتاری ، براساس قاعده " رعایت اخلاق علمی " منوط به  ذکر دقیق  منبع است . امیدواریم مدعیان رعایت اخلاق ( بخصوص رسانه های مدعی ارزشمداری )  بدون احساس شرمندگی از رفرنس قرار گرفتن بزرگترین مرجع مباحث نظامی در ایران ، از مطالب استفاده نمایند . 
       
      برگردان به پارسی ، اختصاصی برای بزرگترین مرجع مباحث نظامی در ایران  ( MILITARY.IR) 
       
                                                                                                                                                                                       مترجم : MR9
    • توسط MR9
      خبر ، کوتاه بود و هیجان انگیز ، نزدیک به یک دهه  انتظار برای رونمایی از یک سامانه دفاع هوایی بومی بالاخره به انتهای خود نزدیک شد و در نهایت از  سامانه باور-373 رونمایی گردید . اگر چه تحریم های ظالمانه بر علیه نیروی های مسلح جمهوری اسلامی ایران و صنعت دفاعی کشور بیشتر از 40 سال است که ادامه دارد و این صنعت فراز و نشیبهای بسیار زیادی را بخود دیده ، اما  بالندگی ، هوشمندی و اتکاء بر توان داخلی ، در نهایت محصولی را پدید آورد که هر ایرانی اصیل ، از مشاهده آن غرور مثبتی بدست می آورد که می تواند ره گشای گلوگاه های فناورانه آینده باشد . با این وصف ، پس از نزدیک به یکصد صفحه تحلیل و بررسی و گمانه زنی در بخش نخست این سلسله تاپیک سامانه پدافند هوایی باور373 (1)  تصمیم گرفته شد تا پس از رونمایی  از این سامانه بومی ، به مانند تاپیک سامانه اس-300 ، تاپیک جداگانه ای برای تحلیل و بررسی باور-373 ایجاد شود .
       

      نمایی از مراسم رونمایی از سامانه دفاع هوایی باور-373 
       
      مقدمه : 
       
      همه ماجرا از سال 2010 آغاز شد ، زمانی که روسیه از تعهد خود  مبنی بر تحویل سامانه های S-300PMU-1   شانه خالی نمود و در مقابل ایرانی ها نیز مدعی شدند تا یک سامانه دفاع هوایی پیشرفته تر از اس-300 را بصورت بومی توسعه داده  و بخدمت خواهندگرفت  ، اینک پس از 9 سال شایعات و حرف و حدیث ، سامانه باور-373 در روز صنعت دفاعی ( 22 اوت 2019 )  رونمایی گردید .
       
      یک سامانه تمام بومی ؟!!!!!!
      علیرغم اینکه روسها پس از روندی پر فراز و نشیب  ، در نهایت سامانه های (S-300PMU-2(IR را در دسامبر 2016 بطور کامل تحویل ایرانی ها دادند ، اما  همچنان شایعات داغی مبنی بر روگرفت (کپی ) بودن سامانه ایرانی از روی سیستم روسی ، در میان تحلیلگران داخلی و خارجی جریان داشت ، با این وصف ، ایران  پس از کش و قوسهای فراوان ،و پیش از تحویل اولین سامانه روسی ، در دسامبر2016 زیرسامانه های مشخصی از باور373 شامل رادارها ، موشکها  و نمای های از پیش تعیین شده ( محدود ) از سلول های پرتاب را به نمایش عمومی  نهاد .

       
      لانچر سامانه S-300 PT
       
      اگر چه برخی تحلیلگران اطلاعاتی براین باور بودند که ایرانی ها بخش هایی از زیر سیستم های سامانه S-300PT تحویلی به بلاروس (  که در دهه هشتاد میلادی در قالب تقویت شبکه دفاع هوایی ارتش سرخ به همراه رادارهای استاندارد و موشکهای 5V55K/R با حداکثر برد 90 کیلومتر در این جمهوری سابق مستقر شده بود) را  از این کشور خریداری نموده اند ، با این وصف ، برخی ناظران نظامی براین اعتقاد قرار دارند که صنعت دفاعی ایران ، بطور قطع مطالعات مستمری بر روی برخی ایده ها و فناوری های بکار رفته  در محصول روسی داشته اند ، اما هر گونه ارتباط مستقیم میان  سامانه S-300PT و باور-373 به تقریب غیر محتمل به نظر می رسد ، چرا که  باور-373 بلحاظ  بلوغ طراحی و همچنین کارایی ، با کمی تخفیف به سیستم های جدید تر روسی نظیر S-300PMU-2 و اس-400 نزدیکتر به نظر می رسد ، تا جایی که حداقل برمبنای ظاهر امر ، رادارهای آرایه فازی و موشک با برد 200 کیلومتری صیاد-4 به وضوح هرچه تمام تر بلحاظ فیزیکی مشابه   همتایان خارجی خود هستند .
       علاوه براین ، باور-373 از کشنده بومی ( البته با  ریشه روسی ) استفاده کرده و پرتابه موشکی این سیستم دفاع هوایی بومی در مقایسه با  سیستم پرتاب سرد ( کولد لانچ )  اس-300 مجهز به  لانچرهای دایره ای ، از سیستم پرتاب مستقیم ( هات لانچ )  از درون  لانچرهای مکعبی بهره می برد  . برای کمک به خواننده و جلوگیری از هر گونه سردرگمی جدول ذیل قابل بررسی است  :
       

       
      مقایسه اجمالی میان سامانه دفاع هوایی اس -300 روسی و باور-373 ایرانی 
       
      از بالا به پایین  :
       
      خودروی  TEL 
      رادار درگیری
      رادار کسب هدف 
      رادار مدیریت صحنه نبرد
       
      مشخصات :
      با توجه به اطلاع از این مساله که باور-373 یک سامانه بومی ایرانی است ، بطور قطع برخی مشخصات  و الگوهای موجود در اس-300 در آن قابل مشاهده است .  بلحاظ اندازه فیزیکی ، باور-373 در مقایسه با محصول روسی ، مقداری بزرگتر به نظر می رسد ، بنابراین ، نسبت به سامانه سوم  خرداد که در ژوئن 2019 یکفروند پهپاد آمریکایی را ساقط نمود ، قابلیت استتار ان ، به نسبت مشکل تر بوده ، با این حال ، هنوز تحرک بالایی را بخود می بیند ، چرا که کشنده  10 در 10 ذوالجناح بعنوان TEL این سیستم عمل نموده و علاوه براین ، رادارها و پست تاکتیکی فرماندهی و کنترل (C2) آن نیز قابلیت نصب بر روی خودروی هشت در هشت  "ظفر" ر ا خواهد داشت که هردوی این کشنده ها ، پتانسیل کاملی برای حرکت در سطوح خارج جاده ای به نمایش می گذارند .
       
      چنین وضعیتی  برای شبکه دفاع هوایی ایران ، یک توانایی پراهمیت به نظر می رسد ، به این علت که علیرغم وجود یک شبکه گسترده جاده ای  ، وسعت این کشور به گونه ای است که سامانه فوق  استقرار در مناطق به نسبت صعب العبور را می طلبد و این نیز بدان معنا خواهد بود که باور-373 را می توان در هر نقطه ای مستقر نمود .
       

       
      شاید تنها زیر سیستم سامانه بومی ایرانی که بصورت نیمه متحرک طراحی و تولید شده ، رادار معراج-4 است که نقشی مشابه رادارهای 64N6E/91N6E بیگ برد در سامانه روسی بعنوان رادار مدیـریت صحنه نبرد را بر عهده دارد . این که رادار فوق  بر روی یک تریلر نیمه متحرک ( کششی ) قرار گرفته و توسط یک کامیون غیر نظامی جابه جا میشود ، چندان مساله پر اهمیتی به نظر نمیرسد ، چرا که برد به نسبت زیاد این رادار بدان اجازه می دهد تا در عمق منطقه نبرد و دور از تهدید مستقر شده  و در مقایسه با  رادارهای موجود در خط مقدم دفاع هوایی ، ازامنیت بیشتری بر خوردار باشد .
       
       

       
      رادار مدیریت صحنه نبرد معراج -4 :
      به اعتقاد برخی تحلیلگران نظامی ، در واقعیت ماجرا ، ایرانی ها رادار معراج-4 را بعنوان یک سیستم جدایی ناپذیر از  باور373 محسوب نمی کنند ، اما ارتباط بسیار نزدیکی میان این رادار و فرآیند توسعه  باور-373 وجود دارد که درجریان رونمایی نیمه رسمی از معراج-4 در سال 2016 عیان گردید  . در حقیقت امر ، معراج -4 ، یک دارایی با ارزش رزمی بسیار بالا درشبکه دفاع هوایی یکپارچه (IDAS) ایران بشمارمی رود که  ماموریت کنترل فضای هوایی و انتقال اطلاعات به سامانه های پایین تر برعهده آن گذاشته شده است .
       

       
      این رادار که یک رادار آرایه فازی در باند S محسوب میشود ، بر اساس اطلاعات موجود قابلیت رهگیری 100 هدف بطور همزمان را داشته  ، ضمن اینکه برخی معتقدند که رادار معراج -4 قابلیت های اجرای ضد ضد عمل الکترونیک (ECCM)  بسیار قدرتمندی شامل " Burn Through ، SLB و SLC ، پرش فرکانس ، PRF Jitter ، PRF Staggering ، JATS ، فشرده ساز پالسی ، MTI ، CFAR ، Clutter Map و در نهایت Low SLL Antenna را در اختیار داشته باشد که نشاندهنده انعطاف پذیر بودن ان است .
       

       
       
      پی نوشت : 
       
      1- منابع در انتهای مقاله درج خواهد شد . 
      2- بدلیل اینکه این تاپیک دومین تجربه شخصی در برگردان یک متن تخصصی در حوزه پدافند هوایی است  ، ممکن است در ترجمه برخی اصطلاحات ، کاستی هایی وجود داشته باشد ، طبیعتا از دوستان فاضل و دانشمند انتظار میرود تا در بهینه شدن متن کمک لازمه را نمایند . 
      3- ادامه دارد .................
       
       
      صرفا" برای میلیتاری /مترجم : MR9
       
  • مرور توسط کاربر    0 کاربر

    هیچ کاربر عضوی،در حال مشاهده این صفحه نیست.