deserthawk

VIP
  • تعداد محتوا

    412
  • عضوشده

  • آخرین بازدید

  • Days Won

    2

deserthawk آخرین امتیاز شما در روز 6 مهر 1394

deserthawk شما بیشتری مطالب مورد علاقه کاربران را دارید!

اعتبار در انجمن

5,409 Excellent

درباره deserthawk

  • رتبه حساب کاربری
    Master Sergeant

Profile Information

  • Gender
    Male

آخرین بازدید کنندگان پروفایل

1,783 نمایش های پروفایل
  1. deserthawk

    " جنگ در قاب دوربین "

    با سلام. در جریان دفاع مقدس به علت های مختلف از جمله آماده نبودن بسیاری از ادوات زرهی برای نبرد، نیروهای نظامی ایرانی از تانک ها و ادوات قدیمی تر که از حالت عملیاتی خارج و در انبارها به صورت رزرو قرار داده شده بودند استفاده نمودند. از جمله این تانک ها چند نمونه از ادوات زرهی متعلق به جنگ جهانی دوم بود که به سرعت در جبهه ها به نبرد مشغول شدند.   نمونه ای از یک تانک M24 Chafee در نبردهای اوایل جنگ در جبهه خرمشهر   رزمندگان ایرانی در کنار یک تانک M4 Sherman و یک تانک M36 Jackson در ابتدای جنگ   البته استفاده از این ادوات بیشتر مربوط به سال های ابتدایی دفاع مقدس بود و با مشخص شدن تاثیر کم این تانک ها در جبهه جنگی که طرف مقابل از بهترین ادوات شوروی استفاده می نمود این تانک ها نیز از خدمت خارج شدند و دیگر نمونه ای از آنها در سال های بعدی جنگ دیده نشد.
  2.   البته اینطور نیست که در بعد نظامی ارتش پاکستان هیچ پیروزی در طی چندین مرحله نبرد با هند بدست نیاورده باشه ولی مشکل در اینجاست که در کل و در بعد سیاسی هدف از شروع هر مرحله از جنگ ها در سال های مختلف برای پاکستان مشخص نبوده و استراتژی قوی برای پیروزی، تثبیت زمین و تعیین حداکثر مقدار استفاده از قدرت و در نهایت دامنه جنگ بسیار ضعیف بود. بهترین استراتژی نبرد در میان پاکستانی ها هم اتفاقا در همین جنگ بود ولی به علت های مختلف پیروزی سیاسی حاصل نشد. از جمله این نکته که در مقطع زمانی جنگ کارگیل اختلافات داخلی در پاکستان به حداکثر مقدار خود رسیده بود و بین نخست وزیر و ارتش و ISI اختلافات شدیدی وجود داشت. در حالی که ارتش خود را درگیر در کارگیل کرده بود و با موفقیت هم اهداف ابتدایی را محقق کرده بود، قوای سیاسی از دامنه دار شدن جنگ ترسید و حاضر نشد با تمام قوا از این اقدام دفاع کنه همچنان که نیروی هوایی پاکستان با داشتن هواپیماهای F-16 می تونست نقش موثری در این درگیری ها ایفا کنه ولی این امر صورت نپذیرفت. در بقیه جنگ ها هم اینطور هست و باید به صورت موردی و در زمان خاص خودش بررسی بشه.     ضمن تشکر از شما در مورد ضعف نیروهای هندی دقیقا نمیشه این مسئله رو به طور کامل تصدیق کرد. البته در این مورد خاص نیروهای هندی به جز تعدادی از بودائیان منطقه تقریبا حامی خاصی بین نیروهای محلی نداشتند و تقریبا بیشتر جمعیت مسلمان نشین این منطقه همانطور که الان هم مشخص هست با طرف هندی مخالف هستند وحتی بسیاری از اونها در کنار پاکستانی ها جنگیدند که این  توانایی طبیعی اونها در زندگی و جنگیدن در محیط با اکسیژن پایین کوهستان  برتری قابل توجهی به نیروهای پاکستانی می داد. ولی شما باید به تعداد بالای نیروهای هندی در مقابل پاکستانی ها (30 هزار در مقابل 5 هزار) و پشتیبانی نیروی هوایی و هلیکوپترهای هندی از نیروهاشون هم توجه کنید که با وجود مقاومت پاکستانی ها ولی در نهایت این سنگرها تصرف می شد. به طور کلی استراتژی هندی ها در محاصره دریایی پاکستان بسیار در این جنگ با اهمیت بود و یکی از دلایل قبول عقب نشینی پاکستانی ها همین تهدید به قطع خطوط دریایی و واردات نفت بود.
  3. بسم الله الرحمن الرحیم    ناحیه لاداخ و کارگیل بخشی از شمال منطقه کشمیر می باشد که از نظر مذهبی و نژادی دارای تنوع زیادی است. این منطقه متشکل از جمعیت شیعیان دوازده امامی در شهر کارگیل و بعضی از نواحی روستایی و همچنین قسمتی از جمعیت بودایی در شهر له (Leh) می باشد که ادیان و نژادهای مختلف دیگری نیز در این بین قرار دارند. زمین این قسمت از کوه های بلند و به هم فشرده ای تشکیل شده است. دمای هوا در زمستان های این منطقه تا منفی 48 درجه نیز می رسد. شهر کارگیل در 205 کیلومتری شهر سرینگر مرکز ایالت جامو و کشمیر هند قرار دارد و تنها به وسیله ی یک راه ارتباطی به نام بزرگراه ملی شماره یک (NH1) با سرینگر (مرکز ایالت جامو و کشمیر) در ارتباط است. این راه ارتباطی که در نهایت به له می رود در زمستان اغلب به علت برف سنگین و سرمای شدید هوا قطع می شود.   شهر کارگیل و کوه های اطراف آن   در سال 1999 دو کشور هند و پاکستان بر سر منطقه کارگیل و نواحی اطراف آن به جنگ پرداختند. این جنگ که شروع کننده آن پاکستان بود از 3 فاز اصلی تشکیل می شد. در مرحله اول نفوذ نیروهای پاکستانی به قسمت هایی از مناطق تحت کنترل هند در کشمیر و اشغال آنها از سوی پاکستانی ها و استقرار در مواضع حساس آن اتفاق افتاد که این امر منجر به تسلط دید و آتش بر روی قسمتی از بزرگراه NH1 شد. در مرحله بعد هندی ها متوجه نفوذ نیروهای پاکستانی شدند و نیروهایی را برای مقابله با آنها تشکیل دادند. در مرحله پایانی نبردهای سنگینی بین هندی ها و پاکستانی ها روی داد که منجر به تصرف دوباره بیشتر قلمرو از دست رفته شد. در مرحله آخر پاکستانی ها تحت فشارهای بین المللی مجبور به عقب نشینی از مناطق باقیمانده شدند.   نقشه منطقه کشمیر و شهر کارگیل و جاده ارتباطی   بعد از نبرد 1971 بین هند و پاکستان تا مدت ها به جز تبادل آتش های مرزی که بین این دو کشور اتفاق می افتاد هیچ حادثه جدی در بین نبود. در همین مدت جدایی خواهان کشمیری با پشتیبانی پاکستان در قسمت های تحت کنترل هند فعالیت داشتند. با دست یابی هند به سلاح هسته ای در سال 1974 پاکستان تمام تلاش خود را برای مجهز شدن به این سلاح و عقب نماندن از رقیب به کار بست. سرانجام در سال 1998 پاکستان نیز اقدام به آزمایش سلاح هسته ای کرد و هر دو کشور به سلاح هسته ای مجهز شدند. این اقدامات به شدت تنش ها را در سراسر شبهه قاره هند افزایش داد. در تلاش برای کاهش تنش ها، دو کشور با  امضای اعلامیه لاهور در فوریه 1999 قول اتخاذ یک راه حل مسالمت آمیز را برای بحران کشمیر دادند.   مواضع نیروهای هندی در ارتفاعات کشمیر در سرمای منجمد کننده   در طول زمستان همین سال بعضی از عناصر مسلح پاکستانی به صورت مخفیانه به همراه گروه های شبه نظامی کشمیری معروف به مجاهدین به قسمت تحت کنترل هند نفوذ کردند. این نفوذ و تهاجم بعدی آن با نام عملیات بدر شناخته شد. هدف این نفوذ قطع ارتباط بین منطقه کشمیر و لاداخ بود که با این کار نیروهای هندی مجبور به خروج از منطقه سیاچن می شدند. بدین وسیله هندی ها مجبور می شدند برای حل و فصل منطقه مرزی کشمیر به گفتگو بپردازند. پاکستانی ها نیز اعتقاد داشتند که هرگونه تنش در این ناحیه باعث می شود مسئله کشمیر به عنوان یک مناقشه بین المللی عنوان شود و این موضوع به ایجاد یک راه حل سریعتر در این منطقه کمک کند. این موضوع همچنین به ایجاد روحیه، در بین جدایی خواهان این منطقه کمک می کرد. در طول فصل زمستان به علت سرمای شدید و کوه های پوشیده از برف کشمیر، نیروهای هندی و پاکستانی بر اساس رویه معمول از بعضی از پست های منطقه مرزی و نواحی بد آب و هوا در سمت خودشان تخلیه می شدند که همین کار راه را برای نفوذ نیروهای مهاجم از کوره راه ها باز می کرد. با بهتر شدن وضعیت هوا پست های خط مقدم بار دیگر به کار می افتادند و گشت زنی های مرزی دوباره برقرار می شدند.   نقشه منطقه و شرح حوادث روی داده تا شروع درگیری های اصلی   با رسیدن فوریه 1999 ارتش پاکستان پست های خود را در منطقه مرزی دوباره به خدمت گرفت و همچنین اقدام به ارسال نیرو به منطقه تحت کنترل هند کرد. نیروهایی به استعداد 4 تا هفت گردان از نیروهای کماندویی پیاده نظام منطقه شمالی پاکستان اقدام به نفوذ در منطقه هندی کردند. طبق برخی گزارش ها این نیروهای توسط شبه نظامیان کشمیری و همچنین افغانی های متحد پاکستان حمایت می شدند. این نیروها به سرعت در نواحی مختلف منطقه و در مواضع استراتژیک مستقر شدند و نفوذ خود در منطقه را گسترش دادند. در ابتدا بنابر دلایلی این حمله از نظر هندی ها دور ماند: گشتی های هندی ها در این منطقه برقرار نشده بودند و تبادل اتش بین هندی ها و پاکستانی ها در این منطقه نیز باعث پوشش نفوذی ها شد. ولی در هفته دوم ماه می در پی یک کمین بر سر راه گشتی هندی که توسط یک چوپان به آنها اطلاع داده شد، هندی ها متوجه نفوذ در منطقه خود شدند. در ابتدا آنها تصور می کردند که نفوذی ها تنها استقلال طلبان کشمیر هستند و ادعا کردند که به سرعت و تنها در چند روز آنها را نابود خواهند کرد ولی در پی مستندات بعدی و تفاوت  تاکتیک نفوذی ها با کشمیری های استقلال طلب باعث شد که هندی ها متوجه شوند طرح حمله بسیار وسیع تر از آنچه بوده است که انها در ابتدا تصور می کردند. مساحت کلی اشغال شده توسط پاکستانی ها در حدود 130 تا 200 کیلومتر مربع تخمین زده می شد.   جاده ارتباطی هندی ها از دید پاکستانی ها   دولت هند با بسیج 200 هزار سرباز هندی تحت عملیات ویجی به این اقدام پاسخ داد. با این حال به علت ماهیت زمین نبرد واحدهایی در استعداد لشکر و سپاه نمی توانستند در این منطقه تشکیل شوند و تنها واحدهایی به استعداد هنگ یا گردان توان عملیات در این منطقه را داشتند. در نهایت دو لشکر از ارتش هند به تعداد 20 هزار نفر  به همراه چندین هزار نفر از شبه نظامیان هندی همراه با نیروی هوایی در منطقه نبرد متمرکز شدند. استعداد کلی نیروهای هندی که برای نبرد کارگیل اعزام می شدند به 30 هزار نفر می رسید. در طرف مقابل استعداد نیروهای نفوذ کننده به همراه واحد های لجستیکی و پشتیبانی در حداکثر مقدار خود به 5000 نفر می رسید. این نیروها توسط نیروهای مستقر در کشمیر پاکستان به وسیله آتش توپخانه پشتیبانی می شدند. نیروی هوایی هند همزمان با نیروی زمینی عملیات سیفد ساگار را در پشتیبانی از بسیج نیروهای هندی و تهاجم آنها انجام داد ولی به علت شرایط آب و هوایی و ارتفاعات زیاد منطقه تاثیر حملات هوایی محدود شده بود.   نیروهای پاکستانی و مجاهدین کشمیری در حال تصرف و نفوذ به مواضع هندی ها   در همین اثنا نیروی دریایی هند نیز در حال آماده شدن برای بستن و بلوکه کردن بنادر پاکستان و به خصوص بندر کراچی به منظور قطع ارتباط لجستیک پاکستان با خارج می شد. ناوگان های دریایی غربی و شرقی هندوستان با پیوستن به هم در شمال دریای عرب شروع به پیشروی به سمت بنادر پاکستانی و تهدید به قطع خطوط تجاری آنها کردند. این امر به شدت خطوط انتقال نفت و تجارت پاکستانی ها تهدید می کرد. بعدها نواز شریف اعتراف نمود که در آن زمان اگر درگیری همه جانبه ای بین دو کشور در می گرفت پاکستان تنها برای شش روز ذخیره استراتژیک نفت در اختیار داشت.   بزرگراه ملی شماره 1 هند   زمین منطقه کشمیر پوشیده از کوه های با ارتفاع بالا بود و به همین علت، حتی بهترین راه ها مانند بزرگراه ملی شماره 1 (NH1D) که از له به سرینگر کشیده شده بود نیز تنها یک باند رفت و یک باند برگشت داشت. زمین خشن منطقه و جاده های باریک باعث ترافیک شدید شده بود و ارتفاع زیاد بر قابلیت حمل بار هوایی تاثیر گذاشته بود. به همین دلیل کنترل بزرگراه NH1D که قسمت هایی از آن زیر آتش پاکستانی ها قرار داشت یک اولویت فوری برای هندی ها بود. نیروهای پاکستانی از پست های دیدبانی شان، یک دید واضح نسبت به بزرگراه داشتند و بدین وسیله آتش غیر مستقیم توپخانه بر روی بزرگراه تلفات و خسارات زیادی بر هندی ها وارد آورد. این یک مشکل بزرگ برای ارتش هند به شمار می آمد چراکه  این راه مهمترین راه تدارکاتی و لجستیکی برای آنها بود. گلوله باران این راه شریانی، خطوط ارتباطی شهر له را تهدید می کرد ولی با این حال یک راه جایگزین طولانی تر و دشوارتر به له وجود داشت که از هیماچال پرادش می گذشت.   کاروان های تدارکاتی هندی در حال عبور از منطقه صعب العبور زیر آتش دشمن   نیروهای نفوذی پاکستانی ضمن مجهز بودن به سلاح های سبک و نارنجک اندازها همچنین به خمپاره انداز، توپخانه و سلاح های ضد هوایی نیز مجهز بودند. پست های زیادی نیز مین گذاری شده بودند به طوری که بعد ها هندی ها بیش از هشت هزار مین ضد نفر را در منطقه پیدا کردند. شناسایی منطقه توسط پاکستانی ها به وسیله پرنده های بدون سرنشین و رادارهای جستجوی آتش AN/TPQ-36 که به وسیله آمریکایی ها برای ارتش پاکستان فراهم شده بود انجام می شد. حملات اولیه هندی ها بر بلندی های مشرف بر بزرگراه به خصوص در اطراف شهر کارگیل متمرکز شده بود. بیشتر پست های پاکستانی ها در مجاور بزرگراه قرار داشتند و به همین دلیل با پاکسازی هر پست علاوه تصرف سرزمین بیشتر امنیت بزرگراه نیز بیشتر تامین می شد. تصرف پست ها و پاکسازی و حفظ امنیت بزرگراه در تمام طول جنگ ادامه داشت.   توپخانه پاکستانی ها در حال گلوله باران مواضع و بزرگراه مواصلاتی هندی ها   ارتش هند در ابتدا اقدام به تصرف مواضعی نمود که در محدوده نزدیک بزرگراه قرار داشتند. به موجب این تصمیم، ارتفاعات تایگرهیل و استحکامات تولودینگ در دراس (Dras) که بر روی راه سرینگر به له اشراف دید داشتند هدف حمله قرار گرفتند. همچنین به بخش باتالیک توتوک که به منطقه سیاچن دسترسی داشت نیز حمله شد. بعضی از ارتفاعات که از نظر استراتژیک برای پاکستانی ها اهمیت زیادی داشتند شامل نقطه 4590 و 5353 بودند که اولی نزدیک ترین نقطه ای بود که به بزرگراه دید داشت و دومی بلندترین ارتفاع منطقه دراس بود که به پاکستانی ها اجازه می داد بر روی بزرگراه به راحتی اشراف داشته باشند. بازپس گیری ارتفاع 4590 توسط نیروهای هندی در 14 ژوئن موفقیت قابل توجهی برای آنها بود ولی آنها برای تصرف این نقطه بهای سنگینی پرداختند و بیشترین تلفات کل جنگ را در این منطقه دادند. با اینکه بیشتر پست های پاکستانی ها در اطراف بزرگراه تا اواسط ژوئن پاکسازی شده بود ولی بعضی از قسمت های بزرگراه تا پایان جنگ در دید و تیررس توپخانه قرار داشت.   توپخانه هندی ها در حال گلوله باران مواضع پاکستانی ها   به محض اینکه نیروهای هندی کنترل بلندی های مشرف بر بزرگراه را به دست می گرفتند با تغییر مسیر خود نیروهای مهاجم را به پشت خطوط مرزی عقب می راندند. در میان همه نبردها، نبرد در تولولینگ به آهستگی به سمت مطلوب طرف هندی پیش می رفت. نیروهای پاکستانی در تولولینگ توسط مبارزان کشمیری تقویت شده بودند. در بعضی از پست ها نیز مقاومت شدیدی توسط پاکستانی ها صورت پذیرفت به طوری که در ارتقاع تایگرهیل (نقطه 5140) درگیری های خونینی بین دو طرف درگرفت و تلفات سنگینی به دو طرف وارد شد. در آخرین مرحله درگیری در این بلندی با کشته شدن 10 نیروی پاکستانی در مقابل 5 سرباز هندی این بلندی به تصرف نیروهای هندی درآمد. آخرین نبردها در نوک قله این بلندی به درگیری تن به تن نیز رسیده بود.   نیروهای هندی در حال بازپس گیری ارتفاعات   همینطور که عملیات پاکسازی پست ها در حال انجام بود در حدود 250 قبضه از توپ های مستقیم و منحنی زن نیز در اختیار نیروهای هندی قرار گرفت. در این میان هویتزر میدانی بوفورس FH-77B نقش حیاتی و موثری را بازی می کرد و تیراندازان هندی حداکثر استفاده را از آن به عمل آوردند.  در حالی که به علت شرایط زمین حملات هوایی با راکت و بمب های غیر هدایت شونده با تاثیر گذاری کم در حال انجام بود به تدریج نیروی هوایی هند از هوایپماهای فرانسوی میراژ 2000 خود به همراه بمب های هدایت لیزری برای هدف قرار دادن پناهگاه های مستحکم پاکستانی ها استفاده کرد. در طی این بمباران ها نیروی هوایی هند یک فروند میگ 27 را به علت از دست رفتن موتور و یک فروند میگ 21 را به دلیل آتش ضد هوایی پاکستانی ها از دست داد. همچنین یک فروند هلیکوپتر Mi-8 هندی به همراه 4 خدمه بر اثر آتش استینگرهای پاکستانی سرنگون شد.    نیروی هوایی هند در نبرد کارگیل   بقایای یک میگ 21 هندی که توسط پاکستانی ها سرنگون شد   در بسیاری از نقاط حساس نه آتش توپخانه و نه بمباران هوایی نمی توانست برای تسخیر پست هایی که پاکستانی ها در آنها موضع داشتند مفید واقع شود. ارتش هند تعدادی از تک تهاجمی مستقیم را به سمت مواضع پاکستانی ها انجام داد که بسیار آهسته پیش می رفت. این نبردها گاهی در بلندی هایی به ارتفاع 5500 متر اتفاق می افتاد و به علت دید عالی پاکستانی ها، پیشروی هندی ها باید در طول شب اتفاق می افتاد که سرمای هوای تا منفی 15 درجه زیر صفر نیز می رسید و احتمال انجماد افراد وجود داشت. بر اساس تاکتیک های نظامی هندی ها می بایست اقدام به محاصره نیروهای پاکستانی مستقر در کوهها می کردند که این خود مستلزم آن بود که نیرهای هندی با عبور از خط مرزی در آن سوی مرز با قطع خطوط لجستیک پاکستانی ها اقدام به محاصره آنها نمایند. اما این کار چندان خوشایند هندی ها نبود و آنها از گسترش دامنه جنگ وحشت داشتند. دو ماه بعد از شروع نبردها نیروهای هندی به آهستگی بیشتر مکان های استقرار نفوذی ها را بازپس گرفتند. تا این زمان در حدود 75 تا 80 درصد از منطقه توسط هندی ها پاکسازی شده بود. به دنبال این اتفاقات، پاکستان برای فروکش کردن درگیری به طور تدریجی از آمریکا به منظوز میانجی گری درخواست کمک کرد. در آن زمان به علت تجهیز پاکستان (همانند هند) به سلاح اتمی هر دو طرف از گسترش درگیری و همه جانبه شدن آن واهمه داشتند. در نهایت پس از موافقت پاکستان با بیرون کشیدن نیروهای خود به سمت منطقه تحت کنترلش، آمریکا موافقت کرد تا به عنوان واسطه بین دو کشور عمل کند. نواز شریف به طور رسمی در تاریخ 4 جولای 1999 موافقت خود را با خروج نیروهای پاکستانی اعلام نمود. با وجود خروج بیشتر نیروهای پاکستانی هنوز تعدادی از نیرهای ارتش و مبارزان کشمیری در بعضی از ارتفاعات مقاومت می کردند. در نهایت ارتش هند در آخرین هفته جولای حمله نهایی خود را انجام داد و منطقه را پاکسازی کرد وآخرین نیروهای پاکستانی نیز از منطقه خارج شدند و نبرد در 26 جولای پایان یافت. سرلشکر شاهد عزیز که بعدها به عنوان رئیس ISI نیز انتخاب شد در سال 2013 عنوان کرد که در واقع مجاهدین در این نفوذ نقش اساسی نداشتند و بیشتر سربازان پاکستانی در این پوشش به جنگ کارگیل رفتند. به عقیده یکی از فرماندهان اصلی میدانی ارتش هند به نام ژنرال ود پراکاش مالک و تعدادی از محققان نظامی، ایجاد خطوط تدارکات و لجستیک برای این جنگ از مدت ها پیشتر اغاز شده بود. حتی گمان می رود که این نقشه از زمان نخست وزیران پیشین پاکستان نیز اتخاذ شده بود ولی به دلیل ترس از ایجاد یک جنگ همگانی با هند هیچگاه اجرا نشد. با این حال نواز شریف نخست وزیر وقت پاکستان بعدها ادعا کرد که وی نیز از نقشه حمله آگاه نبوده است و تنها بعد از تماس تلفنی اتال بیهاری واجپایی نخست وزیر هند با وی، او از وضعیت آگاهی بافته است. او ادعا کرد پرویز مشرف فرماندهی وقت ارتش پاکستان که از سال 1998 به این سمت منصوب شده بود به همراه تعدادی از ژنرال های ارتش نقشه این عملیات را طرح کرده بودند. با این حال مشرف نیز اظهار داشت که نواز شریف تنها 15 روز بعد از سفر واجپایی به لاهور برای مذاکرات صلح از طرح حمله اگاه شده است. بر طبق برخی گزارش ها در طی این درگیری رژیم اسرائیل با رساندن تجهیزات توپخانه ای و مهمات و بمب های هدایت لیزی، هواپیماهای بدون سرنشین و در نهایت تصاویر ماهواره ای در کنار هند و در برابر پاکستان قرار داشت. پاکستانی ها در این نبرد در حدود 400 نفر کشته و 660 نفر زخمی و 8 اسیر داشتند که در مقابل آنها هندی ها حدودا 500 کشته، 1360 مجروح و یک اسیر داشتند و دو هواپیما و یک بالگرد آنها نیز سقوط کرد. در پایان جنگ هردو طرف درگیر به قهرمانانشان مدال های افتخار اهدا کردند.   ارتشبد پرویز مشرف فرمانده وقت ارتش پاکستان به همراه نواز شریف نخست وزیر این کشور   علت های زیادی برای شروع جنگی که هیچ یک از مقامات پاکستانی مسئولیت آغاز و دادن فرمان حمله آن را بر عهده نگرفته اند بیان می شود. اگرچه پاکستان از شروع کردن آتش جنگ هیچ دستاورد سیاسی بدست نیاورد و نتوانست قسمتی از منطقه مورد تهاجم را در اشغال خود نگه داشته باشد ولی در درگیری  نظامی توانست خسارت و تلفات نسبتا بیشتری بر هندی ها وارد سازد و در نهایت نیز به آسانی نیز مناطق اشغالی را به هندی ها بازپس نداد. یک سال بعد از آن حادثه ارتشبد پرویز مشرف فرمانده ارتش پاکستان با کودتای نظامی حکومت نواز شریف را ساقط نمود و خود عهده دار این پست شد. منابع:   https://en.wikipedia.org/wiki/Kargil_War http://carnegieendowment.org/2012/09/20/airpower-at-18-000-indian-air-force-in-kargil-war-pub-49421 http://www.pakistanarmy.biz.tc/kargilwar.html https://zuhayer.wordpress.com/2010/02/13/kargil-war-1999   با تشکر از جناب Mehran55 بابت پیشنهاد این موضوع تقدیم به شهدای گمنام اسلام تمامی حقوق متعلق به نویسنده و مترجم و وبسایت میلیتاری می باشد    
  4. سلام در مورد نوع موشک بحثی ندارم ولی در مورد ورود و خروج موشک با نظر جناب ابراهیم مخالفم به دو دلیل: دلیل اول اینکه طبق اطلاعات سایت دریانوردی که احتمالا چند صفحه قبل اومده بود کشتی از سمت بندر عدن به سمت بندری در سواحل غربی عربستان در حال حرکت بوده و امکان اینکه موشک از سمت چپ کشتی وارد و موج انفجار از سمت راست خارج شده باشه نیست وبرعکش صحیح است. دلیل دوم هم در اثرات ورودی و خروجی موشک و دفورمیشن بدنه ناشی از ورود موشک و خروج موج انفجار وجود داره.     به نظرم در این تصویر محل حفره که تا حدی نشان دهنده دفورمیشن رو به داخل در بدنه هست محل ورود موشک هست. موشک به داخل نفوذ کرده و تاحدی پیشروی کرده است و بعد از آن انفجار صورت پذیرفته است.     در این تصویر که خود شما مکان حفره رو مشخص کردید دفورمیشن بدنه رو به خارج هست و نشان دهنده این است که در اثر خروج موج انفجار این تغییر شکل رو به خارج ایجاد شده. بقیه حفره های ریزتر هم احتمالا محل های ثانویه خروج موج انفجار و یا انفجار مهمات و سوخت داخلی کشتی هست. این تفسیر با گفته شما در رابطه با فیوز تاخیری و نفوذ اولیه هم مطابق هست. سوختن کابین هم به علت آتش سوزی ثانویه بعد از هدف قرار گرفتن هست که موجب تخریب گستره شده است.
  5. بسم الله الرحمن الرحیم   مقدمه در اواخر سال 1971 نیروهای ارتش پاکستان و ارتش هند با هم بر سر منطقه پاکستان شرقی که بعدها به بنگلادش تغییر نام یافت درگیر شدند. در طول این نبرد بیشتر توجه ارتش هند به سمت شرقی مرزهای خود معطوف بود و کمتر به سمت غربی مرزهای خود متمرکز شده بود. در آخرین هفته نوامبر 1971 ارتش هند مانورهای تهاجمی را در ناحیه آتگرم بر علیه پست های مرزی پاکستانی و مراکز ارتباطی آنها در طول مرزهای شرقی خود انجام داد. نیروهای جدائی طلب بنگلادشی نیز به پشتیبانی هند یک تهاجم را در ناحیه جیسور ترتیب دادند. در این زمان برای پاکستان مسلم شده بود که درگیری گسترده با هند غیرقابل اجتناب است و پاکستان شرقی در درگیری طولانی مدت در برابر هند بی دفاع است. بنابراین یحیی خان رئیس جمهور پاکستان تصمیم گرفت تا با استفاده از استراتژی رئیس جمهور سابق ارتشبد ایوب خان از یکپارچگی پاکستان حفاظت کند. ایوب خان پیشتر بیان داشته بود که دفاع از پاکستان شرقی نیاز به تحرکات در مرزهای غربی هند دارد.   نقشه موقعیت شهرها و نیروهای هندی و پاکستانی در لانگ والا و مناطق اطراف آن   استراتژی پاکستانی ها و هندی ها استراتژی ایوب خان این فرضیه را به وجود آورده بود که یک درگیری گسترده با هند تحت فشارهای بین المللی نباید مدت زیادی طول بکشد. از آنجایی که پاکستان شرقی به نظر غیر قابل دفاع می رسید بنابراین باید تلاش می شد تا با تمرکز بر اشغال هرچه بیشتر بخش غربی هند، ابزار قدرتمندی در مذاکرات صلح بدست بیاید. برای انجام این کار ژنرال تیکاخان طرح یک عملیات تهاجمی به هند را پیشنهاد داد و نیروی هوایی پاکستان نیز به این منظور باید حداکثر پشتیبانی را از این طرح به عمل می آورد. طرح اولیه برای این حمله نیاز به یک برتری هوایی موقتی داشت تا نیروهای پاکستانی بتوانند با یک حمله برق آسا به عمق قسمت غربی هند نفوذ کنند و پس از آن با استقرار در مواضع تثبیت شده، به دفاع بپردازند.  در این بین شهر رحیم یارخان پاکستان در نزدیکی مرزهای بین المللی یک موقعیت حساس را برای نیروهای خان بازی می کرد. این شهر که در نزدیکی راه آهن سند پنجاب قرار داشت یک مرکز مهم و شکننده برای تامین لجستیک نیروهای خان بود. سقوط این شهر به دست هندی ها می توانست مسیر راه آهن بین سند و پنجاب را قطع کند و امکان تهیه سوخت و مهمات برای نیروهای پاکستانی  که از کراچی می آمد را مشکل کند. از طرفی دیگر نقشه نیروهای هندی این بود که با حمله نیروهای لشکر دوازدهم ارتش هند به آن سوی خط مرزی از طریق سارکاری تالا به اسلام گاره پیش برود و در قدم بعدی با پیشروی به سمت باقلا، شهر رحیم یارخان را تصرف کند. این کار نه تنها باعث متزلزل شدن دفاع پاکستانی ها در پنجاب می شد بلکه در ناحیه جامو و کشمیر نیز با حمله هندی ها به ناحیه شکارگاره هماهنگ می شد و در نهایت امکان این بودکه  بتوان نیروهای پاکستانی که در این ناحیه در تله گیر افتاده بودند را پاکسازی کرد. پاکستان که پنجاب را به عنوان یک مرکز عملیاتی انتخاب کرده بود یک شبکه اطلاعاتی قوی در این ناحیه در اختیار داشت و قصد داشت این ضعف قدرت زمینی در مقایسه با هند در این ناحیه را با یک حمله پیش دستانه از طریق کیشانگاره به سمت مرکز فرماندهی میدانی آنها در جنوب رامگاره جبران کند. سازمان اطلاعات پاکستان در این بخش کاری بسیار بزرگ را با نفوذ نیروهای خود به میان مردمان عادی و جمع آوری اطلاعات مورد نیاز برای ارتش انجام داد. با این حال این منابع از جمع آوری اطلاعات در پست لانگ والا که یک پست مرزی امنیتی بود باز ماندند. این منطقه به تازگی با یک گردان از هنگ پنجاب تقویت شده بود. لانگ والا نقش یک موقعیت استراتژیک در مسیر تصرف مناطق وسیعی از سمت غربی هند در ایالت راجستان را ایفا می کرد و با سقوط آن هند در موقعیت بدی در جبهه غربی قرار می گرفت.    طرح عملیات حمله و استعداد نیروهای دو طرف طرح عملیاتی پاکستانی ها بر این فرض بنانهاده شده بود که یک حمله در منطقه، به نیروهای لشکر اول زرهی واقع در منطقه سری گانگاناگر کمک خواهد نمود. فرماندهی مرکزی پاکستان همچنین احساس نمود که باید از مسیر ارتباطی شمالی جنوبی که به علت نزدیکی به مرز بسیار آسیب پذیر می نمود محافظت شود. یک طرح نظامی ترکیبی بنابر این موضوع اتخاذ شد.  این طرح مشتمل بر استفاده از دو تیپ پیاده و دو هنگ زرهی بود. برای این منظور یک لشکر مجزا به نام لشکر 18 تشکیل شد. لشکر 18 تصرف و تثبیت لانگ والا را به تیپ 206 پیاده و هنگ زرهی 38 سواره نظام ارتش محول کرد و تیپ 51 پیاده و 22 سواره نظام را برای ادامه عملیات بعد از تصرف لانگ والا و تسخیر جیسالمر مامور کرد. نقشه پاکستانی ها رسیدن به لانگ والا، رامگاره و جیسالمر بود. این نقشه از آغاز بسیار دور از واقعیت به نظر می رسید. قرار بر این بود که عملیات در شب اجرا شود. همچنین به علت نبود راه ارتباطی مستقیم و مناسب نیروهای پاکستانی مجبور به عبور از زمین های رملی و ماسه های نرم بودند. این امر از نظر نیروهای شناسایی رزمی پاکستانی مغفول مانده بود که نیروهای زرهی آنها بدون ادوات مهندسی قادر به عبور سریع از این زمین ها و حمله به مواضع دشمن نخواهند بود. با وجود برتری عددی پاکستانی ها نسبت به نیروهای هندی ولی مشکل گیرافتادن خودروها در شن های نرم یک نقطه ضعف برای آنها به شمار می آمد.   سربازان هندی مدافع لانگ والا   در سوی دیگر پست لانگ والا توسط یک دسته از نیروهای گردان 23 هنگ پنجاب ارتش هند محافظت می شد. این نیروها از سوی سرگرد کولدیپ سینگ چندپوری فرماندهی می شدند.   سرگرد چندپوری فرمانده مدافعان هندی پست لانگ والا   هندی ها بر یک بلندی شنی که بر اطراف خود تسلط داشت استقرار پیدا کرده بودند بطوری که در تاریکی شب به سختی از سوی محیط اطراف خود قابل شناسایی بودند. این پست از سه طرف به وسیله فنس های سیمی پوشیده شده بود. باقی نیروهای گردان در منطقه ساده والا در 17 کیلومتری شمال شرقی لانگ والا مستقر شده بودند. چندپوری یک گروهان پیاده تقویت شده با تعدادی نیرو به همراه تیربار و خمپاره 81 میلیمتری و یک جیپ با تفنگ بدون عقب نشینی 106 میلیمتری در اختیار داشت. دو تفنگ 106 دیگر یگان او به همراه خدمه در حال آموزش در مقر فرماندهی گردان بودند. سرگرد چندپوری به همراه خودش یک تیم چهار نفره از نیروهای امنیتی سوار بر شتر را در اختیار داشت. پست لانگ والا هیچ نیروی زرهی در اختیار نداشت ولی می توانست از هنگ 170 توپخانه میدانی واقع در راجپوت و هنگ 168 توپخانه درخواست آتش توپخانه را بدهد.   تنها تفنگ 106 میلیمتری بدون عقب نشینی سوار شده بر روی جیپ مستقر در لانگ والا   عملیات نظامی  برای پشتیبانی نیروهای زمینی پاکستان، نیروی هوایی در غروب روز سوم دسامبر 1971 یک حمله پیش دستانه را به سمت نیروهای هندی انجام داد.  بلافاصله بعد از اولین حمله نیروی هوایی پاکستان به پایگاه های هوایی هندی سرگرد چندپوری یک گروه 20 نفره به فرماندهی ستوان زارام ویر را به منظور گشت زنی در ستون 638 مرزی در منطقه نزدیک به مرز پاکستان مامور کرد که این گروه گشتی نقش بسیار مهمی را برای شناسایی واحدهای  زرهی پاکستانی در حال پیشروی داشت.  در شب چهارم دسامبر جوخه ستوان ویر در حال گشت زنی در نزدیکی مرز متوجه ستون عظیمی از نیروهای زرهی که در حال نزدیک شدن بودند شد. این مشاهده با گزارش های پست هوابرد دیدبانی ارتش مبنی بر نزدیک شدن ستون نیروهای پاکستانی به سمت لانگ والا مطابق بود. سرگرد چندپوری همزمان با هدایت نیروهای ستوان ویر با تماس با واحد فرماندهی گردان درخواست فوری نیروی تقویتی به همراه واحدهای زرهی و پشتیبانی توپخانه را داد. فرماندهی گردان به او این حق انتخاب را داد تا بین ماندن و مقابله با نیروهای دشمن تا حد ممکن و یا عقب نشینی تاکتیکی به شهر رامگاره یکی را انتخاب کند چون امکان رسیدن نیروهای کمکی تا حداقل شش ساعت آینده وجود نداشت. سرگرد چندپوری با در نظر گرفتن شرایط مختلف و این نکته که آنها در موقعیت دفاعی خوبی قرار دارند و در تاریکی شب عقب نشینی سریع خود یک ریسک بالا به شمار می آید دفاع کردن در مقابل نیروهای پاکستانی را انتخاب کرد. نیروهای پاکستانی حمله خود را در ساعت 12:30 صبح شروع کردند. همینطور که نیروی مهاجم در حال نزدیک شدن به پست بود توپخانه ارتش پاکستان شروع به شلیک با توپ های کالیبر متوسط نمود. این شلیک ها منجر به کشته شدن 5 شتر از 10 شتر نیروهای امنیتی هندی شد. ستونی متشکل از 65 تانک پاکستانی شامل تانک های شرمن وType 59 چینی در حال نزدیک شدن بودند. نیروهای هندی با استفاده از مین های ضد تانک شروع به مین ریزی سریع در مسیر آنها کردند که در پی بی دقتی یک نیروی پیاده هندی در این بین کشته شد. نیروهای هندی تا رسیدن تانک ها به فاصله ای در حدود 15 تا 30 متری موضعشان در اختفا به سر می بردند. با رسیدن به این فاصله نیروهای هندی با راکت های پیات (PIAT) شروع به هدف قرار دادن تانک های پاکستانی کردند. در همین حال هندی ها با تنها تفنگ 106 میلیمتری M40 خود که یکی از خدمه خود را نیز از دست داده بود آماده شلیک به سمت تانک ها شدند. این سلاح بر روی تانک های پاکستانی تاثیر زیادی داشت و توانست از زره بسیاری از آنها نفوذ کند. خودروهای پاکستانی با گیر کردن و فرو رفتن در شن نرم بیابان از حرکت باز افتادند و تبدیل به سیبل های ثابت برای هندی ها شدند. با نابود شدن و صدمه دیدن 12 تانک و خودروی زرهی پاکستانی توسط سلاح های پرتاب شونده و مین های هندی از سوی دشمنانی که در تاریکی به سختی قابل مشاهده بودند آنها تصمم گرفتند تا حمله خود را متوقف کنند. آتش گرفتن بشکه های سوخت روی تانک ها باعث ایجاد نور و روشنایی در محیط شد که همین امر باعث شد دید نیروهای هندی نسبت پاکستانی ها بهتر شود و آنها راحت تر بتوانند به شلیک بپردازند.   تصویری از بشکه های سوخت منهدم شده که باعث روشن شدن محیط شده بود   2 ساعت طول کشید تا پاکستانی ها بتوانند مکان میدان مینی را که به صورت ناقص توسط هندی ها آماده شده بود مشخص نمایند. در همین زمان نیروهای پاکستانی تصمیم گرفتند با دور زدن پست و محاصره آن اقدام به تصرف آن کنند. با وارد شدن دوباره در شن زار خودروها و نفربرهای زرهی پاکستانی در شن های بیابان فرو رفتند و از حرکت باز ایستادند ولی در نهایت موفق به محاصره پست شدند. در طول درگیری سرگرد چندپوری در تماس با مرکز اقدام به هدایت آتش توپخانه به سمت پاکستانی ها می کرد.   رد شنی تانک های پاکستانی در اطراف محل استقرار نیروهای هندی   با وجود برتری عددی قوای پاکستانی و محاصره کردن هندی ها با این وجود پاکستانی ها نتوانستند در زیر نور ماه کامل به پیشروی ادامه دهند. با طلوع صبح هنوز نیروهای پاکستانی نتوانسته بودند پست لانگ والا را تصرف کنند.   یکی از هواپیماهای HF-24 Maruts هندی شرکت کننده در حمله هوایی به لانگ والا   هواپیمای هاوکر هانتر نیروی هوایی هند   با رسیدن طلوع صبح نیروی هوایی هند سرانجام توانست با استفاده از هواپیماهای هاوکر هانتر و HF-24 Maruts به نیروهای پاکستانی حمله کند. این هواپیما ها به دلیل نداشتن سیستم های دید در شب قادر به اجرای عملیات در طول شب نبودند. در نور خورشید هواپیماهای نیروی هوایی هند توانستند به طور موثری به اجرا عملیات بپردازند و در این راه از کمک کنترلر جهت دهنده هوایی سوار بر یک فروند هواپیمای HAL Krishnak به خلبانی سرگرد آمتا سینگ استفاده کنند. او با دقت و به خوبی اهداف را برای سایر هواپیماها مشخص می نمود و به خوبی هدایت آتش آنها را بر عهده داشت و این کار تا زمانیکه نیروهای کمکی از راه برسند ادامه داشت. هواپیماهای هندی به نیروهای زمینی و خودروهای زرهی و سایر ادوات پاکستانی ها با استفاده از راکت های T-10 ماترا و توپ 30 میلیمتری حمله کردند. پاکستانی ها بدون حمایت از جانب هواپیماهای نیروی هوایی خود که در جاهای دیگر به طور گسترده ای مشغول بودند، به راحتی هدف حملات هندی ها قرار می گرفتند. برد تیربارهای ضدهوایی 12.7 میلیمتری قرار گرفته بر روی تانک های پاکستانی کوتاه بود و بر روی جت های هندی بی اثر می نمود. به علت ماهیت زمین نبرد شکار نیروهای پاکستانی برای هواپیماهای هندی بسیار آسان بود. تا ظهر روز بعد حمله کاملا پایان یافته بود و پاکستانی ها 22 تانک را در حملات هوایی و 12 مورد را در حملات زمینی مدافعان از دست دادند و تعدادی نیز سالم به تصرف مدافعان در آمد. آمار کل وسایل و ادوات نابود شده و یا صدمه دیده پاکستانی به 100 عدد می رسید. در پایان روز 7 دسامبر کلیه نیروهای پاکستانی به علت رسیدن قوای کمکی هندی ها مجبور به عقب نشینی از مواضع خود شدند و به داخل مرزهای بین المللی برگشتند. لانگ والا اثبات کرد که یکی از نقاط مهم این جنگ بوده است.   هاوکر هانتر هندی در حال بمباران مواضع و ادوات زرهی پاکستانی ها با راکت و توپ خود   نبرد لانگ والا موجب خسارت شدید نیروهای پاکستانی و تلفات و خسارات اندک هندی ها شد. از آنجایی که هندی ها به خوبی توانسته بودند از موقعیت مدافع بودن خود استفاده کنند به راحتی حریف را شکست دادند. تلفات هندی ها در این نبرد 2 کشته از سربازان عادی و یک نفر از خدمه توپ 106 میلیمتری بود در حالی که پاکستانی ها بالغ بر 200 نفر سرباز تلفات دادند. در کمیته بررسی علت این شکست پس از پایان جنگ فرمانده لشکر 18ام ارتش پاکستان سرلشکر مصطفی به علت سهل انگاری مقصر شناخته شد.   تحلیل و پیامدهای حمله بدون در نظر گرفتن پیروزی میدانی هندی ها، این نبرد یک شکست اطلاعاتی و استراتژیک برای هردو طرف بود. اطلاعات ارتش هند از دادن هشدار برای ورود یک ستون عظیم زرهی از سمت غرب عاجز مانده بود و از آن بدتر پست دفاعی آنها به هیچ وجه از نظر تسلیحات سنگین برای خنثی سازی نیروهای دشمن تجهیز نشده بود. در نهایت آنها از موقعیت فرار نیروهای پاکستانی استفاده نکردند و در حالی که می توانستند نیروهای در حال عقب نشینی پاکستانی را از بین ببرند و حمایت هوایی نیز از آنها برقرار بود پاکستانی ها را به حال خود رها کردند. از سوی دیگر پاکستانی ها نیز مقاومت پست لانگ والا را دست کم در نظر گرفته بودند و تصور می کردند که بدون داشتن پشتیبانی هوایی کافی و توپخانه قوی می توان آن را تصرف کرد در صورتی که شن های منطقه که آنها در محاسبات خود در نظر نگرفته بودند برای آنها دردسر های بسیاری را ایجاد کرد. بسیاری از تانک های آنها در شن های نرم با سرعت کند حرکت می کردند و بعضی حتی به علت گرمای بیش از حد موتور ناشی از گیر افتادن در شن از کار می افتادند. پاکستانی ها همچنین پشتیبانی هوایی نزدیک هندی ها را نیز نادیده گرفته بودند. نبرد در صحرای بدون هیچ گونه مانع و پوشش برای تانک ها و نفرات پیاده، از پاکستانی ها اهداف ساده و در دسترسی برای هواپیماهای هندی ساخته بود. طرح حمله یه لانگ والا هرچند از استراتژی کلی جنگ به خوبی طراحی شده بود ولی در طرح عملیاتی و نقشه اجرا با مشکلات بسیار زیادی روبرو بود که باعث شد در نهایت این طرح به شکست منجر شود. بعد از پایان جنگ به سرگرد (بعدها سرتیپ) کولدیپ سینگ چندپوری مدال ماهاویر چاکرا (دومین نشان کشور هند) داده شد و سایر مدافعان نیز مدال های مختلفی دریافت کردند و در آن سو فرمانده لشکر 18ام ارتش پاکستان نیز از کار خود برکنار شد.    تصاویری از ادوات و خودروهای زرهی پاکستانی مهندم شده و یا تسلیم شده به نیروهای هندی   منابع: https://en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_Longewala https://warinsights.wordpress.com/2016/07/ http://www.indiatimes.com/culture/who-we-are/the-greatest-underdog-story-ever-told-the-battle-of-longewala-indopak-war-1971_-233975.html https://www.quora.com/During-the-Battle-of-Longewala-in-1971-why-didnt-the-Pakistani-Army-out-flank-the-Indian-point-and-encircle-the-post تقدیم به ارواح طبیه شهدای گمنام تمامی حقوق متعلق به نویسنده و مترجم و وبسایت میلیتاری می باشد
  6. سلام. به نظر بنده یک طرح عملیاتی مناسب که در محدوده اختیارات متحدین منطقه ای ایران هم هست استفاده از پتانسیل حشدالشعبی در عراق برای گسترش درگیری به سمت مرزهای سوریه در مرحله اول و در مرحله دوم اتصال تا نیروهای ارتش سوریه در دیرالزور هست. اصل طرح به این صورت هست که نیروهای ارتش منظم عراق و عشایر اهل سنت برای آزادسازی موصل اعزام بشند و نیروهای حشد الشعبی به همراه نیروهای ایرانی هم با تمرکز نیرو به سمت مرزهای سوریه پیشروی کنند. به طور مسلم این نیروها از طرف نیروهای داعش از داخل خاک سوریه تهدید خواهند شد و به این ترتیب آنها دلیل مشروع برای مداخله در داخل خاک سوریه که از طرف دولت سوریه هم به آنها مجوز داده شده است خواهند داشت. از سمت غرب هم نیروهای ارتش سوریه به سخنه و دیرالزور به آهستگی پیشروی خواهند کرد. نکته مثبت این طرح عدم مواجهه با شهرهای پرجمعیت تا مرز سوریه هست که احتمال تحریک احساسات ساکنان را کم خواهد کرد.  در صورت موفقیت این طرح و اتصال نیروها مسیر مواصلاتی ایران به لبنان هم امن خواهد ماند و باعث شکست نقشه های نیروهای تروریستی متحد امریکا در منطقه خواهد شد. این نقشه مطابق آتش بس هم هست و منافاتی با آن ندارد. به نظر بنده حمله آمریکا به دیرالزور با هدف شکست نیروهای ارتش از داعش و بازپس گیری این مناطق توسط تروریست های طرفدار آمریکا به عنوان تنها نیروی شبهه مشروع در منطقه شرق سوریه است که با موفقیت این طرح  پیشنهادی این نقشه نیز با شکست مواجه خواهد شد.
  7. deserthawk

    ناوگان سفید

    سلام فکر کنم ایالات متحده تقویت نیروی دریایی در اواخر قرن نوزدهم و ابتدای قرن بیستم رو مدیون افرادی مانند دریاسالار آلفرد ماهان هست که به درستی یکی از ارکان تسلط بر دنیا رو داشتن یک نیروی دریایی مقتدر می دونستند. سخنرانی ها و کتاب تاثیر گذار ایشون به نام تاثیر و نفوذ قدرت دریایی در تاریخ در این زمینه بسیار معروف هستند.
  8. بسم الله الرحمن الرحیم   مقدمه: موشک هسیونگ فنگ (Hsiung Feng به فارسی باد شجاع) یک موشک ضد کشتی ساخته شده توسط انستیتو علوم و تکنولوژی چانگ شان در تایوان می باشد که نمونه اولیه آن در بین سال های 1975 تا 1978 از روی موشک اسرائیلی گابریل ساخته شد. سیر تکاملی این موشک آن را از یک موشک مادون صوت با سرعت کم در نمونه اولیه به موشک مافوق صوت نسبتا پیشرفته در نمونه FH-3 مبدل ساخت. جداشدن بوستر و شروع مرحله دوم از پرواز موشک HF-2   نمونه HF-1 نمونه اولیه هسیونگ فنگ که در واقع یک تولید تحت امتیاز نمونه اصلی گابریل مارک 2 بود می توانست با یک پیشرانه راکتی سوخت جامد تک مرحله ای به برد بیشینه 40 کیلومتر و حداکثر سرعت 0.65 ماخ برسد. این نمونه حاوی یک کلاهک با 150 کیلوگرم مواد منفجره بود. سیستم هدایت این موشک در مراحل اولیه مبتنی بر هدایت با رادار مادر و در مرحله ترمینال استفاده از رادار آشیانه یاب نیمه فعال بود. در مدت فعالیت عملیاتی، این موشک بر روی کشتی های کوچک و گشتی های نیروی دریایی تایوان و برخی از تاسیسات ساحلی این کشور نصب شده بود.   نمونه اولیه موشک ضد کشتی HF-1 بر پایه گابریل   نمونه HF-2 به دنبال برخی از تغییرات و ارتقاها بر روی نمونه های اولیه این موشک، نمونه HF-2 از سال های ابتدایی دهه 1990 پا به عرصه وجود نهاد. این نمونه از یک پیشرانه بوستر  راکتی سوخت جامد برای مراحل اولیه و یک پیشرانه توربو جت در طول پرواز استفاده می کند. این موشک از بردی در حدود 160 کیلومتر و حداکثر سرعت 0.85 ماخ سود می برد. سیستم هدایتی آن نیز از هدایت داخلی در طول پرواز و رادار آشیانه یاب فعال و آشیانه یاب مادون قرمز در مرحله نهایی استفاده می کند. یکی از مهمترین تغییرات اعمال شده در این نمونه ایجاد قابلیت های اقدام ضد اخلال الکترونیکی ECCM بر روی این موشک ها و همچنین ساخت نمونه هواپرتاب برای شلیک از روی هواپیماهای نیروی هوایی تایوان من جمله جنگنده های F-CK بود. علاوه بر تاسیسات ساحلی این موشک بر روی فریگیت های کلاس لافایت و چنگ کونگ نیروی دریایی تایوان قرار گرفت. در حالی که در سال 2000 طرحی برای بکارگیری موشک های RGM-84 Harpoon بر روی فریگیت های کلاس چنگ کونگ وجود داشت ولی به دلیل تصویب نشدن بودجه آن، موشک هسیونگ فنگ همچنان بر روی این شناورها به عملیات پرداخت.   موشک HF-2   سه نمونه اصلی از گونه HF-2 وجود دارد که تا حال حاضر عملیاتی شده است. نمونه اول که کشتی پایه می باشد در ابتدا از دو پرتابگر جعبه ای دوقلو بر روی ناوشکن DD-915 شلیک می شد. بعدها همه کشتی های رزمی اصلی بجز ناکس به پرتابگرهای چهارتایی مجهز شدند. نمونه هواپرتاب این موشک در اوایل دهه 1990 ظهور یافت. این قابلیت در هواپیماهای AT-3B و همچنین نمونه های F-CK-1C/D ایجاد شد تا بتوانند نمونه هواپرتاب این موشک را شلیک کنند. این امر منجر به افزایش قابل ملاحظه توانایی هوا به سطح در نیروی هوایی تایوان شد. البته نمونه های پرتاب شونده از AT-3 با نمونه پرتاب شونده از F-CK-1 های اولیه تفاوت هایی داشتند.   هواپیمای AT-3 به همراه موشک HF-2   به دلیل نزدیکی ویژگی ها و ساختارهای نمونه پرتاب شونده از سطح موشک HF-2 با نمونه موشک کروز سطح به سطح HF-2E این بخش جزء محرمانه ترین بخش های این موشک ها است. پایگاه های ساحلی و جزایر تایوان به نمونه های زمین پرتاب این موشک به همراه پایگاه های پرتاب مستحکم مجهز شده اند. طرح نمونه زمین پایه با پرتابگر متحرک زمینی نیز در سال 2005 مورد موافقت قرار گرفت و در سال 2006 تولید انبوه آن آغاز شد. همه پرتابگرهای متحرک همراه با واحدهای فرماندهی و واحدهای راداری جستجوی سطح متحرک همراه شده اند.   تست پرتاب HF-2 از سکوهای ثابت و متحرک زمینی   نمونه HF-3 سومین نمونه از سری موشک های هسیونگ فنگ (HF-3) نسبت به اسلاف خود از توانمندی ها و تغییرات بیشتری برخوردار است. با آنکه اطلاعات منتشر شده از این نمونه بسیار کم است ولی با اطلاعات بیرون داده شده مشخص شده است که این نمونه از ترکیبی از پیشرانه های راکتی و رمجت استفاده می کند که بر طبق برنامه ریزی ها در نهایت باید بتواند آن را به حداکثر سرعتی بالغ بر 6 ماخ در نزدیکی محدوده هایپرسونیک برساند.   موشک سوپرسونیک HF-3 در رژه نظامی   انستیتو چانگ شان کار خود را بر روی موتورهای رمجت از دهه 1990 شروع نمود و این پروژه بعدها با پروژه موشک هسیونگ فنگ ترکیب شد. تست های پروازی نمونه های اولیه HF-3 در سال 2001 آغاز شد. تست های عملیاتی و ارزیابی موشک نیز از اواخر سال 2004 آغاز گشت و در سال 2005 تکمیل شد. بنابر اظهارنظر وزارت دفاع تایوان سرعت بالای این موشک، به شدت زمان واکنش هدف را کاهش خواهد داد. به طور طبیعی زمان واکنش در برابر یک موشک ضد کشتی مادون صوت مانند هارپون و HF-2 (0.85  ماخ) در حدود دو دقیقه خواهد بود که این زمان برای موشک HF-3 با سرعتی در حدود 2 ماخ کمتر از 35 ثانیه خواهد بود. این موشک برای مراحل ابتدایی پرتاب از دو بوستر راکتی کنار هم استفاده می کند تا موشک به شتاب نسبی برای روشن شدن موتور رمجت برساند. در مرحله دوم، موتور رمجت که احتمالا از سوخت JP-10 استفاده می کند روشن می شود و باقی مسیر را می پیماید. این موشک قابلیت پیمایش مسیر لحظه ای را دارد و می تواند برنامه ریزی شود تا بتواند در محیط اشباع شده از سیستم های دفاع ضد موشکی با انحراف مسیر از سد دفاعی دشمن بگریزد. همچنین موشک می تواند با تحمل شتاب های بالا و با استفاده از چرخش تصادفی در فاز ترمینال از سیستم های دفاع نزدیک رد شود. تا ماه می سال 2005 فازهای تحقیق و توسعه این موشک تکمیل شده بود و سیستم قبل از ورود به خدمت تحت تست اقدامات متقابل قرار داشت. مهمترین مشکلی که از سر راه برداشته شد خسارت ناشی از لرزش در حالت ورود به محدود سوپرسونیک به قطعات بود. پیشرفت های بدست آمده در علم مواد و تکنیک های جوشکاری چرخشی باعث کاهش چشمگیر وزن موشک HF-3 شد. این موشک بر روی ناوهای کلاس لافایت/ کانگ دینگ و فریگیت های کلاس پری / چنگ کونگ و احتمالا قایق های موشک افکن کلاس هوانگ هوا نصب شد. موشک در نهایت به صورت رسمی در 10 اکتبر 2007 در یک رژه نظامی به نمایش درآمد. دو نمونه کشتی پرتاب و زمین پرتاب از این موشک تاکنون ساخته شده است که گمان می رود گونه کشتی پرتاب آن به همان چیدمان نمونه HF-2 بر روی ناوها و قایق های نیروی دریایی تایوان قرار گرفته باشد. قابلیت پرتاب دو نوع موشک HF-2 و HF-3 از روی تاسیسات پرتاب در کشتی باعث شده است که بتوان همزمان از قابلیت های ردیابی پایین و پرواز سینه مال موشک HF-2 در کنار قابلیت نفوذ با سرعت بالای موشک HF-3 بهره برد. چندین شناور نیروی دریایی تایوان از آن تاریخ تاکنون با موشک های HF-2/3 دیده شده اند که به جای لانچرهای قدیمی هارپون مستقر شده بودند. موشک HF-3 هم اکنون در تیراژ بالایی در خط تولید قرار دارد تا نیاز تایوان را تامین کند. بیشینه برد این موشک بیش از 150کیلومتر حدس زده می شود هرچند برد نهایی آن اعلام نشده است. سیستم هدایتی آن نیز از هدایت داخلی به همراه رادار فعال آشیانه یاب باند ایکس تشکیل شده است.   تست شلیک و اصابت موشک ضد کشتی HF-3   در اول جولای 2016 بر اثر شلیک اشتباهی موشک HF-3 از روی یک شناور گشتی تایوانی، یک کشتی ماهیگیری در فاصله 50 ناتیکال مایلی آن هدف قرار گرفت. در این حادثه که بدون انفجار کلاهک اصلی موشک اتفاق افتاد کاپیتان کشتی ماهیگیری کشته شد و سه نفر دیگر نیز مجروح شدند. در بررسی ها مشخص شد که تکنسین های موشک با سهل انگاری از قرار دادن آن بر روی حالت شبیه سازی خودداری کردند و در طی یک تمرین دوره ای موشک به اشتباه شلیک شد. موشک کروز HF-2E محرمانه ترین بخش پروژه هسیونگ فنگ نمونه HF-2E با قابلیت حمله به اهداف زمینی است که قادر به هدف قرار دادن خاک اصلی دشمن اصلی تایوان یعنی جمهوری خلق چین می باشد. بنابر اظهارنظر موسسه مطالعات دفاعی تایوان موشک کروز حمله زمینی HF-2E برخلاف آنچه که به اشتباه مشهور شده است از محصولات جانبی نمونه ضد کشتی HF-2 نیست و یک طرح جداگانه می باشد که با کاربری  مشابه نمونه آمریکایی تاماهاوک ساخته شده است. این موشک برای استفاده بر ضد اهداف نظامی تاکتیکی مخصوصا واحدهای دفاع هوایی و تاسیسات فرماندهی و کنترل ساخته شده است.   تصویر احتمالی از نمونه HF-2E   پروژه این موشک از سال 2001 آغاز شد. تست های شلیک در سال 2004 و 2005 ادامه یافت و تکمیل شد. نمونه بهبود یافته آن نیز در سال 2007 توسط انستیتوی چانگ شان تست شد. موتور این موشک بر اساس نمونه بهبود یافته موتور HF-2 ساخته شد که تراستی برابر 3.6kN ایجاد می کند. این موشک با کلاهک 450 کیلوگرمی قادر به رسیدن به برد 700 کیلومتری می باشد که با کاهش وزن کلاهک و افزایش سوخت این میزان به 2000 کیلومتر برای 200 کیلوگرم می رسد. در برنامه آتی برای این موشک قصد بر رسیدن به برد 5000 کیلومتر با موتور جدید توربوفن تایوانی می باشد.    نمونه موتور موشک کروز HF-2E   نمونه بلوک اولیه HF-2E برای هدایت خود نیازمند استفاده از سیستم هدایت داخلی به همراه GPS و همچنین هدایت بر اساس عوارض سطحی زمین (TERCOM) می باشد. برای فاز ترمینال هدایت بر اساس آشیانه یابی با تصویر ساز حرارتی می باشد. برای این منظور جستجوگر تصویرساز حرارتی با استفاده از تصویر حرارتی هدف و مقایسه آن با فایل های دیجیتالی موجود در حافظه موشک اقدام به اکتساب هدف می کند. موشک بعد از ورود به مرزهای دشمن اقدام به کم کردن ارتفاع خود تا حدود 20 متر کرده و به مسیر خود ادامه می دهد تا به محدوده هدف برسد. در محدوده هدف با اوج گرفتن دوباره از موانع پیش رو عبور می کند و نیز به جستجوگر موشک اجازه تصویر سازی برای پیدا کردن هدف می دهد. این موشک در گام اول بر روی پرتابگرهای متحرک زمینی مستقر شده است. لانچرها می توانند چندین موشک را در محفظه های مکعبی آلومینیومی خود نگه دارند و موشک ها با بال و بخش های هدایت کننده بسته در درون آنها قرار می گیرند. همچنین سری دیگری از موشک ها نیز در پناهگاه های مستحکم و واحد های موشکی ساحلی استقرار یافته اند. تولید این موشک با تیراژ پایین ادامه دارد و قیمت هر موشک نیز در حدود 3 میلیون دلار تخمین زده شده است. بنابر گزارشی قرار بود که بین 500 تا 1000 موشک تحویل شود که این مقدار احتمالا با دستور ریاست جمهوری تا سال 2011 تحویل شده است.   محدوده های برد HF-2E و فاصله تا خاک اصلی چین   برای مقایسه این نمونه با موشک کروز هیونموی 3 ساخت کره جنوبی باید گفت که با آنکه این موشک زودتر از نمونه کره ای ساخته شده است ولی نواقصی نیز برای آن در مقایسه با نمونه کره ای وجود دارد:   دایره احتمال خطای (CEP) این موشک کمتر از 10 متر است در حالی که در نمونه کره ای 3 متر می باشد. برد تایید شده این موشک 700 کیلومتر می باشد در حالی که در نمونه کره ای این عدد به 1500 کیلومتر می رسد. تایوان برخلاف کره امکان دست یابی به تکنولوژی های کامپیوتری پیچیده برای موشک را نداشته است. کره جنوبی با کمک رژیم صهیونیستی توانسته است موتور جت مناسبی را برای موشک های خود بسازد ولی تایوان در این زمینه نیز در ابتدای راه قرار دارد منابع:   https://en.wikipedia.org/wiki/Hsiung_Feng_III http://defense-update.com/20141218_hsiung-feng-iii.html https://en.wikipedia.org/wiki/Hsiung_Feng_IIE https://en.wikipedia.org/wiki/Hsiung_Feng_II http://www.armyrecognition.com/march_2013_news_defence_army_military_industry_uk/taiwan_has_deployed_its_new_secret_surface-to-surface_cruise_missile_hsiung_feng_iie_hd-2e_0403131.html   تقدیم به همه شهدای اسلام با تشکر از جناب projectile بابت پیشنهاد این موضوع تمامی حقوق متعلق به نویسنده و مترجم و وبسایت میلیتاری می باشد
  9. deserthawk

    " جنگ در قاب دوربین "

    با سلام     با آنکه هواپیمای F-14 پرنده قابلی برای درگیری های هوایی و به خصوص برای برتری هوایی در ویتنام بود ولی خیلی دیر به صحنه این جنگ رسید و نتوانست تاثیر قابل ملاحظه ای بر آن بگذارد. یکی از معدود عملیات های تامکت در این جنگ مربوط به قسمت آخر جنگ و تخلیه غرب گرایان از ویتنام جنوبی می باشد. تصویر بالا هواپیمای تامکت متعلق به اسکادران VF-1 را در یک گشت هوایی رزمی CAP برای پوشش عملیات باد دائمی (Operation Frequent Wind) در آخرین مرحله جنگ بر فراز آسمان ویتنام جنوبی در آوریل 1975 نشان می دهد.
  10. deserthawk

    " جنگ در قاب دوربین "

    با سلام     بر خلاف آنچه که بسیاری از افراد در مورد جنگ جهانی دوم می پندارند کشور بریتانیا نیز در طول این جنگ قسمتی از خاک خود را از دست داد و در تمام طول جنگ نتوانست آن را بدست بیاورد. مجموعه جزایر کانال در نزدیکی نرماندی در شمال خاک فرانسه و در کانال انگلستان قرار دارد. این جزایر متعلق به بریتانیا می باشد ولی از نظر فاصله به فرانسه نزدیکتر است. مهمترین جزیره آن که هم اکنون بیش از صدهزار نفر جمعیت دارد جزیره جرسی (Jersey) می باشد که بزرگترین و مهمترین قسمت آن است. با تسلیم فرانسه در سال 1940 نیروهای آلمانی توانستند این جزایر را نیز به تصرف خود در بیاورند و تا پایان جنگ و تسلیم کامل آلمان در می 1945 این جزایر در اختیار نیروهای این کشور قرار داشت. آلمانی ها در مدت اشغال این جزایر با کنار گذاشتن بعضی از قوانین قبلی، قوانین خود را در آن اجرا می کردند. تصویر بالا یک افسر پلیس انگلیسی مستقر در بخش سنت هلن جزیره جرسی را در کنار یک افسر لوفت وافه نشان می دهد. هرچند در ابتدا رابطه آلمانی ها با اهالی محترمانه و مناسب بود ولی با ادامه جنگ این اوضاع از هردو طرف رو به ناملایمت گذاشت.
  11. بسم الله الرحمن الرحیم   مقدمه: تسلط بر آسمان نبرد یکی از بنیان های استراتژی ایالات متحده و نیروهای ناتو در هرگونه نبرد احتمالی با نیروهای رقیب به ویژه ج.ا.ا و همچنین کشورهایی مانند چین و روسیه است. با تسلط بر آسمان نبرد نیروهای مدافع باید خود را برای حملات مداوم و پرشمار نیروهای مهاجم آماده کنند. برای این منظور پدافند زمین پایه و هواپایه و تاحدی واحدهای پدافندی مستقر بر کشتی های نیروی دریایی اصول اولیه دفاع نیروهای تحت حمله برای از دست ندادن آسمان نبرد به دشمن است. اما واحد پدافندی که به جز مواردی ناچیز تاکنون مورد توجه نیروهای مدافع احتمالی قرار نگرفته است پدافند هوایی با استفاده از زیردریایی های مستقر در دریا می باشد.    ضرورت و مزایای استفاده از پدافند هوایی در زیردریایی ها: یکی از پایه های اساسی برای در اختیار گرفتن آسمان نبرد، استفاده از هواپیماهای پشتیبانی کننده از نیروهای هواگردی اصلی مانند هواپیماهای سوخت رسان، شنود الکترونیکی، آواکس، بمب افکن های سنگین، هواپیماهای گشت دریایی و غیره است که این هواپیماها در وهله اول با قرار گرفتن در فاصله ای ایمن از برد واحدهای پدافندی نیروهای مدافع  به ایجاد حمایت از هواگردهای اصلی حمله کننده می پردازند. مقابله با این هواپیماها به این علت که در خارج از برد واحدهای پدآفندی قرار دارند دشوار است. بسیاری از این هواپیماها در آسمان کشورهای همسایه متحد نیروی مهاجم نیز پرواز می کنند ولی بخش عمده ای از کار تهاجم به علل مختلف از سمت دریا صورت می پذیرد. همچنین کریدورهای رفت و آمد به پایگاه های دورتر و خاک اصلی به احتمال بالایی از اقیانوس خواهد گذشت. همچنین تعداد زیادی از هواگردهای نیروهای مهاجم احتمالی در ناوهای هواپیمابر و پایگاه های جزیره ای قرار خواهند داشت.   موقعیت جزیره و پایگاه هوایی دیگو گارسیا در اقیانوس هند     پیش بینی می شود برای نبرد احتمالی با ج.ا.ا و ارتش خلق چین، پایگاه های جزیره ای مانند دیگو گارسیا در اقیانوس هند و گوام در اقیانوس آرام نقش عمده ای برای نشست و برخاست هواگردهای دشمن ایجاد کنند. مختل کردن دائمی نشست و برخاست هواگردها از این پایگاه ها به روش های متعارف دشوار می باشد. اینجاست که نقش ایجاد واحد های پدافند در عمق لایه های دفاعی دشمن برای نیروهای مدافع بسیار با اهمیت می نماید. زیردریایی ها توان عبور از بسیاری از لایه های پدافندی را در حالت مخفی دارند. آنها می توانند بدون آنکه تا حد زیادی شناسایی شوند خود را به نزدیکی های سواحل این پایگاه ها و یا در کریدور پروازی هواگردهای آن برسانند. اگر این قاتلان اقیانوس به واحدهای شناسایی و رصد هوایی و موشک های ضد هوایی مناسب مجهز شوند می توانند به راحتی تعداد نسبتا زیادی از هواپیماها و بالگردهای نیروهای مهاجم را در فاصله ای بسیار دورتر از برد پدافند موشکی  زمین پایه و حتی هواپایه نابود کنند و یا حداقل با نا امن کردن آسمان در نقاط حساس مانع از پایدار ماندن برتری هوایی مطلق در آسمان خودی و در اختیار گرفتن آن توسط دشمن شوند. برای نابودی این زیردریایی ها دشمن باید نیروی زیادی را به کار بگیرد که شناسایی هوایی برای یافتن آنها خود ریسک نابودی توسط موشک های آنها را در پی دارد. از طرفی این زیردریایی ها نیز با داشتن تجهیزات معمول یک زیردریایی دفاعی همانند اسلاف خود قادر به دفاع از خود در مقابل زیردریایی و کشتی های دشمن با استفاده از اژدر و موشک های ضد کشتی خواهند بود.  تصور می شود در آینده تقریبا نزدیک از زیردریایی ها به منظور تخصصی پدافند هوایی و شکار واحدهای هوایی کم تحرک تر و با بازتابش راداری بیشتر دشمن در فاصله زیاد از خاک اصلی استفاده شود که همین امر ضرورت پرداختن به این موضوع برای دفاع موثرتر از کیان جمهوری اسلامی ایران را در چند دهه آینده دوچندان می کند. هدف اصلی این طرح علاوه بر دفاع از خود زیردریایی مادر، شکار هواگردهای دشمن و بلافاصه خروج از منطقه خطر است.   تاریخچه استفاده از زیردریایی ها در نقش پدافند هوایی: تا اواخر جنگ جهانی دوم فقط بخشی از زیردریایی ها برای دفاع هوایی از خود مجهز به توپ و مسلسل های سنگین روی عرشه بودند که البته تاثیر زیادی حتی روی هواپیماهای آن دوران نیز نداشت ولی با پایان این جنگ به علت ورود به عصر جت و سرعت زیاد هواپیماها حتی همین مقدار استفاده از این ادوات نیز به کنار گذاشته شد.   یو بوت آلمانی مجهز به مسلسل های پدافندی برای محافظت در برابر هواپیماها     در سال 1972 زیر دریایی HMS Aeneas (P427) متعلق به نیروی دریایی بریتانیا توسط کمپانی ویکرز به اجاره در آمد تا ایده استفاده از موشک های ضد هوایی برای هماهنگ شدن با آن به مرحله اجرا در بیاید. این سیستم که به طور اختصاری SLAM نامیده می شد با موفقیت بر روی این زیردیایی گنجانده شد و موشک های کوتاه برد بلوپایپ (Blowpipe) این سامانه که به صورت خوشه ای بر روی دکل قرار داشتند وظیفه دفاع هوایی و هدف قرار دادن هواگردهای مهاجم در ارتفاع و برد دسترسی را بر عهده گرفتند. این امر با قرار گرفتن زیردریایی در عمق پریسکوپ امکان پذیر می شد. سیستم SLAM شامل شش سیلندر ضد آب می شد که با موشک های بلوپایپ پر شده بودند با فرورفتن در اعماق محفظه به صورت هیدرولیکی به داخل دکل زیردریایی انتقال داده می شد و موشک با حداکثر فشار 7,000 kg/m ² به بیرون پرتاب می شد. هدف به وسیله پریسکوپ انتخاب می شد و با دسته تنظیم موشک به سمت هدف هدایت می شد. در نوامبر 1972 آزمایش این سیستم با موفقیت انجام شد ولی بنابر دلایلی با استفاده از آن در نیروی دریایی سلطنتی موافقت نشد و در سال 1974 زیردریایی حامل این سیستم اوراق شد. با آنکه این سیستم به صورت عملی با موفقیت تست شده بود ولی ظاهرا تنها استفاده کننده احتمالی این سیستم نیروی دریایی رژیم صهیونیستی بود که آن را بر روی سه زیردیایی فرانسوی کلاس گال به کار بست.     سامانه SLAM در زیردریایی HMS Aeneas     ایده استفاده از موشک های ضد هوایی در زیردریایی ها در شوروی هم تاحدی اجرایی شد. زیردریایی های کلاس اسکار و اخیرا زیردریایی های کلاس کیلو به موشک های کوتاه برد ایگلا مجهز شدند تا بتوانند در برابر هواپیماهای کم سرعت و هلیکوپترها از خود محافظت کنند.     نمایی از سامانه ایگلا در زیردریایی کلاس اسکار اتحاد شوروی     یکی از جدیدترین نمونه های این سیستم ها سامانه موشکی IDAS است که بر روی زیردریایی های تایپ 212 و بالاتر قابلیت نصب دارد. این سامانه برای اولین بار در سال 2006 رونمایی شد و توجهات زیادی را به سوی خود جلب کرد. موشک کوتاه برد این سامانه از خانوده موشک های IRIST است که به عنوان یک موشک کوتاه برد هوا به هوای فرو سرخ عمل می کند و با سیستم هدایت اپتیکی با فیبر نوری هدایت می شود. برای این سیستم دو نوع سامانه پرتاب موشک در نظر گرفته شده است که یکی از آنها استفاده از سیستم تریپل ام (Triple M) موجود در زیردریایی های تایپ 212 برای پرتاب هواپیماهای بدون سرنشین (UAV) از زیردریایی است که با بالا آمدن لوله حامل آن از روی دکل در حالی که هنوز زیردریایی در آب غوطه ور است انجام می شود. نوع دیگر نیز امکان پرتاب موشک از محفظه خروج اژدر در جلوی دماغه زیردریایی است که این امر برای زیردریایی های تایپ 216 که در حال توسعه است امکان پذیر شده است. اطلاعات بیشتر در این مورد در تاپیک ارزشمند جناب gader در اینجا     سامانه IDAS و اجزای آن     جدیدترین نمونه از این تسلیحات و سامانه ها سیستم A3SM ساخت کمپانی های فرانسوی MBDA و  DCNSمی باشد که دارای دو مکانیزم و موشک برای هدف قرار دادن هواگردها می باشد. یکی از این مکانیزم ها که با شلیک موشک های میسترال -2 با جستجوگرهای فروسرخ از عمق پریسکوپ اتفاق می افتد Mast نام دارد و دیگری سیستم پرتاب موشک از عمق آب است که با استفاده از موشک های VL MICA (Vessel Launch) قرار گرفته در محفظه کپسول مانندی به بیرون از آب و سپس به سمت هدف پرتاب می شود. مشابه این سیستم برای مدت طولانی برای پرتاب موشک های اگزوست از زیردریایی های فرانسوی استفاده شده بود. دو نوع جستجوگر تصویری فرو سرخ (IR) و راداری (RF) برای موشک های میکای این سامانه در نظر گرفته شده است. اطلاعات بیشتر در این مورد در تاپیک ارزشمند جناب amirarsalankhan در اینجا     سامانه A3SM و اجزای آن     سطوح مختلف پدافند برای طرح مورد نیاز: جمهوری اسلامی ایران برای تاثیرگذاری بر نیروهای دشمن به این روش باید بتواند در بسیاری از موارد اهداف بسیار دورتر از ساحل را در ارتفاع بالاتر و اهداف در فاصله کمتر از ساحل را در ارتفاع کمتر هدف قرار دهد. برای تحقق این اهداف باید به سه سطح مختلف از برد برای دفاع هوایی در زیردریایی ها دست یافته شود.  سطح اول موشک و سامانه های کوتاه برد تصویر ساز فروسرخ تا برد 20 کیلومتر همانند سامانه های میسترال در نمونه فرانسوی و موشک کوتاه برد سامانه IDAS می باشد. برای این منظور زیردریایی باید بتواند در عمق پرسکوپ اقدام شناسایی و پرتاب موشک کند. چنین طرحی در ابعاد کوچک می تواند برای زیردریایی های کلاس غدیر نیروی دریایی جمهوری اسلامی ایران به علت تعداد بالاتر و اولویت نابودی هواگردهای دشمن در نزدیکی خاک خودی هرچه سریعتر اجرایی شود. سطح دوم موشک پرتاب شونده از عمق آب و از دریچه پرتاب اژدر می باشد که دارای بردی در حدود 50 کیلومتر است و نمونه راداری موشک میکا از جمله آن است. پیشنهاد اینجانب حمل ابزار و تجهیزات شناسایی و هدایت موشک به سطح آب از طریق وصل کردن آن به بالشتک های هوا و اتصال آن با کابل به زیردریایی است. بدین ترتیب زیردریایی در اعماق آب مخفی باقی خواهد ماند و موشک خود را نیز شلیک خواهد کرد. بدیهی است چنین طرحی اگر با ابزارهای حجیم و سنگین همراه باشد هم عملکرد مطلوبی نخواهد داشت و هم شناسایی آن از سوی دشمن ساده تر خواهد بود.   نمونه ای از بالشتک های هوا برای بالا آوردن اجسام از آب های اقیانوس     در سطح سوم نیز می توان از نمونه بهبود یافته موشکی مانند استاندارد در بردی بیش از 100 کیلومتر استفاده کرد. برای این کار زیردریایی باید دوباره بتواند به عمق پریسکوپ بازگشته و با خارج کردن محفظه استوانه ای شکل حاوی تجهیزات شناسایی و رادار های با برد بیشتر اقدام به شناسایی و کشف هدف و هدایت موشک با مسیریابی فعال یا نیمه فعال راداری کند. این تجهیزات از نمونه های موجود در سطح دوم بزرگتر و حجیم تر هستند و امکان فرستادن آنها به سطح آب به روش قبلی وجود ندارد. هدایت موشک در این مرحله نیز پرتاب موشک با استفاده از لوله های خارج شونده از دکل زیردریایی و هم از طریق دریچه خروج اژدر امکانپذیر است.   نمایی شماتیک از سامانه Triple M که می تواند به عنوان الگویی برای ساخت سطوح اول و سوم پدافندی در زیردریایی ها عمل کند   تجهیزات راداری و شناسایی در همه سطوح و به خصوص سطح سوم باید تا حد امکان غیرفعال عمل کنند تا از شناسایی زیردریایی به وسیله دشمن مخصوصا پیش از شلیک اول زیردریایی خودی جلوگیری شود. همچنین باید با استفاده از یک لینک داده رمز شده اطلاعات دریافتی از رادارهای مادر در سرزمین اصلی (در صورت وجود و امکان) بررسی شده و محدوده اطراف به شدت هرچه تمام تر پایش شود تا هم بتوان طعمه های در دسترس را پیدا نمود و هم از وجود واحد های دشمن به سرعت آگاه گشت.   الزامات مورد نیاز طراحی و عملیات این زیردریایی ها: برای اجرای این طرح ها باید در ابتدا بتوان زیردریایی حامل برای این نوع از سیستم ها را ساخت یا به هر نحوی تهیه نمود. سطح پدافند هر نمونه بستگی زیادی به تناژ آن زیردریایی دارد و برای سطح سوم باید بتوان نوعی از زیردریایی را تهیه نمود که بتواند یک رادار نسبتا دوربرد و سایر ابزارهای شناسایی را در محفظه دکل خود جای دهد. موشک آن نیز باید بتواند از دکل یا محفظه اژدر شلیک شود. برای این منظور همچنین باید به تکنولوژی پرتاب موشک از محفظه خروجی اژدر و همچنین پرتاب سرد موشک از لوله واقع در دکل زیردریایی دست یافت. تجهیزات راداری و شناسایی نیز باید بتوانند در شرایط محیطی سخت کارآمدی خود را نشان دهند. همچنین باید بتوان تاحد امکان از دیواره های جاذب امواج صوتی و سیستم های پیشرانه ای مستقل از هوا برای مخفی ماندن بیشتر زیردریایی استفاده نمود. نمونه های بزرگتر باید ضمن کسب سطوح بالاتر پدافندی سطوح پیشین را نیز به عنوان مکمل داشته باشند چراکه سطوح بالاتر نیاز به بقیه بردهای پدافندی را از بین نمی برد. توصیه می شود که نمونه نهایی به همراه یک زیردریایی دیگر برای انجام ماموریت اعزام شود تا زیردریایی همراه وظیفه دفاع از هم گروه خود را در برابر زیردریایی های دشمن انجام دهد. به علت کندی ذاتی زیردریایی ها، زیردریایی خودی بعد از شکار هواگرد دشمن باید بلافاصله با فرار از منطقه از محیط خطر دور شود.   منابع:   تحلیل شخصی نویسنده   http://www.globaldefence.net/technologie/seesysteme/allgemein-moderne-technologien-in-der-unterwasserkriegfuehrung/7/ http://www.whq-forum.de/cms/39.0.html http://www.navyrecognition.com/index.php/news/defence-news/2016/june-2016-navy-naval-forces-defense-industry-technology-maritime-security-global-news/4055-sub-launched-missile-idas-ejected-for-the-first-time-from-norwegian-submerged-submarine.html http://defense-update.com/20120214_idas-submarine-launched-surface-to-air-missile-system.html https://en.wikipedia.org/wiki/HMS_Aeneas_(P427) http://www.navyrecognition.com/index.php/focus-analysis/naval-technology/1100-a3sm-a-true-game-changer-for-submarines-self-defence-against-threats-from-the-sky.html http://fr.dcnsgroup.com/news/dcns-presente-ses-systemes-de-defense-anti-aerienne-a3sm-pour-sous-marins/   تقدیم به همه شهیدان اسلام تمامی حقوق متعلق به نویسنده و وبسایت میلیتاری می باشد
  12. با سلام یکی از مهمترین اشتباهات فرماندهان عراقی در سال 1991 تصوری بود که آنها از حمله نیروهای ائتلاف داشتند. آنها گمان می کردند که حمله قریب الوقوع باید مشابه حملات نیروی هوایی ایران باشد ولی غافل از این امر که آنها یک نکته بسیار مهم را در این رابطه در نظر نگرفته بودند که آن هم توانایی بسیار بالای عملیات SEAD و هدف قرار دادن واحدهای ثابت و متحرک ضدهوایی عراقی توسط متحدین بود. چنین قابلیتی در نیروی هوایی ایران بنابر دلایلی تکمیل نشده و صورت نگرفته بود. مهمترین علت آن هم در اختیار نداشتن هواپیماهای F-4G و موشک های ضد رادار شرایک توسط نیروی هوایی ایران بود. بدین ترتیب تقریبا هیچ هدف اصلی نابودی واحدهای پدافند ضد هوایی در عمق و عملیات SEAD در ماموریت های نیروی هوایی ایران در زمان جنگ تحمیلی در نظر گرفته نشده بود (با اطلاعات بنده). به همین دلیل ارتش عراق از واحد های پدافند هوایی که بیشترشان ثابت و کم تحرک بودند در جنگ تحمیلی نارضایتی زیادی نداشت.  ولی در عملیات طوفان صحرا مشخص شد که علاوه بر ارتقای کیفی هواپیماهای متحدین تاکتیک حمله به ضد هوایی ها و رادارهای شناسایی و تعقیب و مراقبت حتی در عمق خاک عراق به شدت هرچه تمامتر در حال پیگیری است و این امر موجب فلج شدن شبکه پدافند هوایی عراق شد. فرماندهان عراقی خیلی دیر متوجه اشتباه خود شدند و کار از کار گذشته بود.
  13. با سلام به نظرم مقایسه تاکتیک سوارم و ضد تاکتیک آن به تنهایی برای مشخص شدن نتیجه نهایی مقایسه صحیحی نیست. بلکه اساسا باید در سناریوهای مختلف این تاکتیک و ضد آن با هم مقایسه شوند. محتمل ترین سناریو هم به عقیده بنده تصمیم حمله ایالات متحده و متحدین این کشور به کشورمان یا بستن تنگه هرمز از سوی ما  با استفاده از نیروی نظامی می باشد که در هردو حالت هوشیاری و آگاهی دشمن برای عکس العمل محتمل خواهد بود. بنابراین هم زمان با این اقدامات حمله هوایی شدید به سواحل جنوبی مانند مکان های استقرار سکوهای پرتاب ثابت و متحرک موشکهای بالستیک و کروز ضد کشتی و همچنین قایق های تندرو و کشتی های جنگی مستقر در اسکه بنادر و سایر موارد شناسایی شده انجام خواهد شد. تا اینجای کار قابل پیش بینی است ولی این که چه مقدار از این حملات به اهداف خود خواهد رسید و چه تعداد از سکوهای پرتاب موشک و خود موشک ها و همچنین قایق های تندرو در موج های مختلف حمله نابود شوند به آسانی قابل پیش بینی نیست. در صورتی که مقدار قابل توجهی از این ادوات از گزند حمله هوایی اولیه جان به در ببرند (که محتمل همین خواهد بود) تاکتیک سوارم بعد از شلیک انبوه موشک های بالستیک و کروزاز سکوهای ساحلی در دسترس و به دنبال آن حمله زیردریایی های میدجت به ناوگان نیروهای دشمن انجام خواهد شد. در چنین شرایطی بی انصافی است اگر تاثیر این حملات را دست کم بگیریم.  با اینکه ممکن است تلفات و خسارات نیروهای خودی بالا باشد ولی تلفات و خسارات دشمن نیز پایین نخواهد بود. آن طور که ژنرال فون ریپر در رزمایش چالش هزاره 2002 شبیه سازی کرد در چنین حمله ای (با شرایط مشخص) 1 ناو هواپیمابر 10 کشتی کروزر و شش ناو آبی خاکی توسط حمله پیش دستانه گروهی که مشابه ایرانی ها استراتژی چیده بود در روز اول درگیری نابود شد. البته ممکن است گفته شود که از آن زمان تاکنون راه هایی برای مقابله با این تاکتیک اندیشیده شده است ولی باید گفت که تنوع و حجم در تسلیحات و بهبود تاکتیک ها برای ما نیز محتمل می باشد. 
  14. deserthawk

    تحلیل و پیگیری تحولات اوکراین

    مدارک جدید از پرونده سقوط هواپیمای MH-17 مالزی در اوکراین   در حالي كه انگشت اتهام پرونده سقوط مرموز پرواز ام.اچ 17 خطوط هوايي مالزي پيش از اين به سمت روسيه گرفته شده بود، پايگاه خبري روزنامه «ديلي اكسپرس» از افشاي اطلاعات جديد درباره نقش اوكراين و سازمان سيا در پشت پرده اين حادثه خبر داد. به گزارش اين پايگاه خبري، مستند «پرونده هاي توطئه : چه كسي ام.اچ 17 را سرنگون كرد؟» در تاريخ 3 مه (14 ارديبهشت) به روي آنتن شبكه «بي.بي.سي2» خواهد رفت و دو نظريه جديد را درباره سقوط پرواز خطوط هوايي مالزي در سال 2014 مطرح مي كند. يكي از اين دو نظريه كه بر اساس مصاحبه «بيلي سيكس» روزنامه نگار آلماني تبار با بيش از 100 شاهد عيني ماجرا شكل گرفته است، نقش حداقل يك جت جنگنده اوكراين را در سرنگوني اين هواپيما مطرح مي كند. سيكس با بيان اينكه هفت نفر از شاهدان حداقل حضور يك هواپيماي جنگنده را مورد تاييد قرار داده اند، گفت : يكي از آن ها حتي نحوه شليك موشك از اين جنگنده را براي من توصيف كرد. وي معتقد است كه در سقوط اين هواپيما، دو جنگنده نقش داشته اند كه يكي از آن ها از پشت ، كابين خلبان را مورد هدف قرار داده و جنگنده ديگر با شليك يك موشك هوا به هوا قصد سرنگوني هواپيما را داشته است. رسانه هاي روسي نام خلبان جنگنده دوم را «ولاديسلاو وولوشين» از فرودگاه نظامي جنوب اوكراين معرفي كردند. با اين حال خلبان مذكور با رد اين اتهام گفت : ما در 17 ژوئيه (تاريخ سقوط هواپيما) پرواز نداشتيم و اين اتهامات بر اساس ادعاي يك مكانيك فرودگاه شكل گرفته است. اين مكانيك همچنين مدعي شده بود كه در اين تاريخ سه هواپيما براي يك ماموريت فرودگاه را ترك كردند و من تنها كسي بودم كه به سلامت بازگشتم. اين در حالي است كه حادثه در حقيقت مربوط به بيست و سوم آن ماه است. وي ادامه داد: در عين حال من تنها حامل تسليحات زمين به هوا بودم و هيچ موشك هوا به هوا در اختيار نداشتم. در اين مستند يك نظريه ديگر نيز درباره علت سقوط هواپيماي ام.اچ 17 مطرح شده است كه پايگاه خبري روزنامه «ديلي اكسپرس» آن را «تكان دهنده» توصيف مي كند و بر اساس تحقيقات يك كارآگاه خصوصي موسوم به «سرگئي سوكولوف» شكل گرفته است. وي بيش از 100 مامور خود را به بررسي اين پرونده و مدارك موجود گماشته است و مي گويد كه هيچ قطعه اي مرتبط با موشك هاي زمين به هواي «بوك» يافت نشده است. محققان هلندي پيش از اين اعلام كرده بودند اين هواپيما هدف يك فروند موشك زمين به هوا از نوع «بوك» قرار گرفته كه از منطقه تحت كنترل استقلال طلبان طرفدار روسيه در شرق اوكراين شليك شده است. با اين حال اين كارآگاه خصوصي مي گويد كه به يك مكالمه تلفني ميان دو مامور سازمان اطلاعات مركزي آمريكا (سيا) دست يافته است كه نقش اين سازمان را در طرح ريزي حادثه سقوط هواپيما مشخص مي كند. وي مدعي شد كه سرويس مخفي اوكراين نيز در اين حادثه دست داشته است. او ادامه داد: ماموران سيا و نيز سرويس مخفي هلند در اين اقدام دخيل بوده اند؛ چرا كه بمب ها در خاك هلند در هواپيما جاسازي شده بود و اين كار نمي توانست در هيچ مكان ديگري انجام شود. وي افزود : اين اقدام تروريستي، نخست براي به دست آوردن يك دستاويز براي تشديد تحريم ها عليه روسيه و دوم، براي تقويت حضور ناتو در اروپا، به خصوص اوكراين صورت گرفت. پرواز شماره 17 هواپيمايي مالزي يا به اختصار «ام.اچ 17» در 17 ژوئيه 2014 (26 تير 1393) زماني كه از آمستردام هلند به مقصد كوالالامپور، پايتخت مالزي در حركت بود به ناگاه از صفحه رادار محو شد. گزارش هاي تكميلي حاكي از سقوط هواپيما در مرز ميان روسيه و اوكراين بود و تمام 298 مسافر آن كه از مليت هاي مختلف نظير مالزي، هلند، استراليا، اندونزي، انگلستان، آلمان، بلژيك، فيليپين، كانادا و نيوزيلند بودند، كشته شدند.   لینک ترجمه http://www.tabnak.ir/fa/news/583861/%D9%85%D8%AF%D8%A7%D8%B1%DA%A9-%D8%AC%D8%AF%D9%8A%D8%AF-%D8%A7%D8%B2-%D8%B3%D9%82%D9%88%D8%B7-%D9%87%D9%88%D8%A7%D9%BE%D9%8A%D9%85%D8%A7%D9%8A-%D9%85%D8%A7%D9%84%D8%B2%D9%8A-%D8%AF%D8%B1-%D8%A7%D9%88%DA%A9%D8%B1%D8%A7%DB%8C%D9%86   لینک اصلی http://www.express.co.uk/news/world/663787/Ukrainian-fighter-jet-shot-Russian-crash-MH17-BBC-documentary   اطلاعات تکمیلی http://www.dailymail.co.uk/news/article-3556177/Was-MH17-shot-Ukrainian-fighter-jet-BBC-documentary-claims-Boeing-777-targeted-plane.html
  15. deserthawk

    A-10 بار دیگر جان سالم بدر برد!

      ضمن تشکر از شما بابت تاپیک. در اینکه A-10 هواپیمای قابلی هست شکی نیست و برای منظورهای طراحی شده قابلیت های خوبی رو نشون داده ولی این آماری که نشون دادید به نظرم اغراق زیادی درش هست. به طور مثال 51 موشک اسکاد که شما نشون دادید بسیار با واقعیت فرق داره. در حقیقت اصلا آمار دقیقی از میزان نابودی سکوی های موشک اسکاد (مخصوصا متحرک) به وسیله هواپیمای جنگی در عراق در زمان عملیات طوفان صحرا وجود نداره و صرفا چند تصویر جزئی در این زمینه وجود داره. اکثر مکان های پرتاب موشک های اسکاد بسیار با خط مقدم که محدوده عملیاتی A-10 هست فاصله داره و اگر هم نابودی در کار بود این کار به عهده اسکادران های فالکون و ایگل های آمریکایی و نمونه های مشابه غربی بود نه هواپیمایی مانند A-10. ممنون هستم اگر لینک مرجع این آمار رو هم ارائه کنید.