امتیاز دادن به این موضوع:

Recommended Posts

وافن اس اس ، در ابتدا باید این نکته رو یادآور بشم که در حال حاضر تقریبا هیچ کشوری (از آمریکا گرفته تا کره ی شمالی) نیست که تمام تجهیزات نظامیشو خودش بسازه (حالا به هر دلیل فنی یا اقتصادی) بیشتر همکاری های روسیه با شرکتهای نظامی خارجی روی نمونه های صادراتی این تجهیزات هست وگرنه جنگ افزارهایی که قراره در خود روسیه استفاده بشن از حداقل سیستمهای خارجی استفاده میکنند .

در ثانی لطفا برای این ادعاهاتون یک منبع معتبر هم ارایه بدید (اگر زحمتی نیست) ، صفحه نمایشگرهای LCD چند منظوره ی MFI-35 که در جنگنده های سری سوخو (از جمله Su-35BM) و هلیکوپترهای نظامی کاموف استفاده شده ساخت شرکت تجهیزات الکترونیکی روسی Ramenskoye هست نه Thales.

03-01.jpg

http://rpkb.ru/eng/index.php_page_id=15.html

در مورد سیستم هدزآپ این جنگنده (موسوم به IKSh-1M) هم منبعی برای فرانسوی بودنش پیدا نکردم ! اگر منبعی دارید ارایه کنید .

در مورد قابلیتهای سیستم قفل راداری هم درسته ، در حالت تقابلی ، OLS-35 اهداف رو در فاصله 50 کیلومتر و در حالت تعقیبی در فاصله ی 100 کیلومتری کشف میکند . اما در مورد دقت این آمار بر اساس تستها باید بگم این ارزیابی ها بیشتر با شبیه سازی های کامپیوتری انجام میشه و البته روسها هم با دسترسی به تکنولوژی Stealth در حال حاضر ، قابلیت انجام تستهای عملی برای این سیستم رو دارند .

در مورد RCS هواپیماها هم همونطور که در تاپیک T-50 هم اشاره کردم . سطح مقطع راداری هواپیماها از هر زاویه متفاوت است و سطح مقطع 0.0001 که برای اف-22 اعلام شده برای پنهانکار ترین قسمت بدنه ی هواپیماست . طبق بررسی های مستقل ، سطح مقطع راداری اف-22 از جلو چیزی در همین حدود 0.01 مترمربع خواهد بود. مقایسه ی RCS بین اف-22 و سوخو-35 هم بنظرم کار بسیار غیرعقلانی هست چون سوخو-35 اصلا با هدف ساخت یک هواپیمای پنهانکار ساخته نشده ف بلکه با هدف درگیری با جنگنده های پنهانکار کنونی ساخته شده است .

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
su-35جنگنده ای که اهداف خاصی پشت ساختشه برا روسا:
1-بستر سازی و آزمایش فناوری های نسل پنجم روی یک هوا پیما و آزمایش آنها در شررایط واقعی
2-پر کردن خلا یی که در نیروی هوایی روسیه به وجود اومده قبل از ورود کامل t-50
3-از همه مهمتر راضی کردن خود روسا که این حس توشون به وجود نیاد که از صنعت هوایی دنیا عقب افتادن.
در کل از پس وظایفشم خوب داره بر میاد...مخصوصا اون آخری که انگار نه تنها رو خود روسا که حتی رو ما ایرانی ها هم اثر کرده

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
cheka جان از اينكه از روسا خوشت مياد بحثي نيست.ولي خيلي به صورت تعصبانه روي روسا داري مانور ميدي.
ببين بحث اينكه هواپيماهاي روسي از آمريكايي بهترن خود روسا هم خوب ميدونن.هواپيماهاي آمريكايي مخصوصا 22 چندين سال جلوتر از زمان خودشون هستن كه حداقل در رمان عرضه تا چندين سال براشون رقيبي به وجود نياد.ببين بنده خودم روي ربات نظامي دارم 3 سال كار ميكنم.
يه روباتي كه اگه معماريشو كسي داشته باشه با 5 ميليون ساخته ميشه.ولي من تكنيكها رو ياد گرفتم كه خيلي ها رو كاغذ بلدن و رو عمل صفر.بحثم اينه كه آمريكايي ها روي هر جنگنده كه مثلا الان مياد 20 الي 25 سال كار كردن و پول خرج كردن و از متخصصان زيادي طي دوره استفاده كردن.كاري كه ما تا 20 سال ديگه شايد تازه به اين نوع كار كردن برسيم كه روي يك پروژه طي بازه زماني 20 ساله كار كنيم.
هنوز هيچي نشده و 22 در هيچ جنگي شركت نكرده 1 سال 2 سال نكشيده يكسري كشور ميان ميگن كه اين جنگنده براي مقابله با 22 ساخته شده.همه كشورهاي دنيا دارن جنگنده ميسازن كه بگن براي مقابله با22 ساخته شده.(اين كه نشد حرف)
فقط همين رو بگم كه فناوري ساخت 22 خيلي بالاترين از اين حرفاست كه تا10 سال ديگه جنگنده اي بخواد باهاش رقابت كنه(اينو بدون تعصب دارم ميگم و بگم كه بنده تعصب هيچ كشوري رو نميكشم)
در ضمن اون آواتارت كه نشان ستاره سرخ هست در واقع ضد ستاره سرخ هست.

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

اگه بخوایم از روسا چیزی بخریم باید این سوخو-35 بی ام رو بخریم که واقعا همه چی تمومه.
حتی شنیدم کره جنوبی هم که تمام تسلیحات آمریکایی رو خریده تمایل نشون داده سو35 رو هم بخره. حالا این وسط ما که با روسیه روابط بهتری داریم یعنی نمی تونیم؟ شاید روسا به ما ندن، می تونیم در طرح ضد موشکی روسیه برعلیه ناتو با اونا همکاری کنیم و سو35 رو هم بدست بیاریم. هر چند بعیده!
سوخو35 بی ام امنیت آسمون ایران را تا چند دهه تضمین می کنه


cheka
در ضمن اون آواتارت كه نشان ستاره سرخ هست در واقع ضد ستاره سرخ هست.



اون تصویر مربوط به بازی home-front یعنی جبهه خانگی می باشد که در اون لشکر چشم بادامی ها(غیر از ژاپن) نیویورک رو اشغال فرموده و دوکره متحد با هم می جنگند و این تصویر چیکا پرچم دوکره متحد هستش. ولی آمریکا مجددا نیویورک رو بازپس می گیره و چشم بادامیها شکست می خورند. آمریکا این بازی رو برای جوسازی ضد این کشورها و تاثیرگذاری برمناسبات شرق آسیا و شاید نوعی اظهارنگرانی نسبت به اتحادشون ساخته.

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

cheka ولي خيلي به صورت تعصبانه روي روسا داري مانور ميدي.


ببين بحث اينكه هواپيماهاي روسي از آمريكايي بهترن خود روسا هم خوب ميدونن.هواپيماهاي آمريكايي مخصوصا 22 چندين سال جلوتر از زمان خودشون هستن كه حداقل در رمان عرضه تا چندين سال براشون رقيبي به وجود نياد.ببين بنده خودم روي ربات نظامي دارم 3 سال كار ميكنم.
...هنوز هيچي نشده و 22 در هيچ جنگي شركت نكرده 1 سال 2 سال نكشيده يكسري كشور ميان ميگن كه اين جنگنده براي مقابله با 22 ساخته شده.همه كشورهاي دنيا دارن جنگنده ميسازن كه بگن براي مقابله با22 ساخته شده.(اين كه نشد حرف)
فقط همين رو بگم كه فناوري ساخت 22 خيلي بالاترين از اين حرفاست كه تا10 سال ديگه جنگنده اي بخواد باهاش رقابت كنه(اينو بدون تعصب دارم ميگم و بگم كه بنده تعصب هيچ كشوري رو نميكشم)
در ضمن اون آواتارت كه نشان ستاره سرخ هست در واقع ضد ستاره سرخ هست.



نپتون جان از پستهای شما مشخصه که تعصب روی هیچ کشوری نداری ! اما خوب بحث ما این نیست . اگر به نظر شما من دارم تعصبانه حرف میزنم لطفا برای نقض اظهارات بنده دلیل و استناد بیاورید .

این جنگنده ی F-22 که شما میفرمایی همین الان طبق نظرات کارشناسی معتبر ، اگر یک ارتقا سنگین پیدا نکنه قابلیت مقابله با جنگنده ی T-50 رو نخواهد داشت و این یک موضوع اثبات شده است (میتونید به تاپیک بررسی T-50 که بنده از وبسایت Air power australia ترجمه کرده ام مراجعه بفرمایید) . در مورد اینکه هر کشوری میاد میگه برای مقابله با F-22 جنگنده ساخته که البته اکثر این ادعاها جنگ تبلیغاتی هست . اما وقتی شما مشخصات و قابلیتهای جنگنده ای مثل SU-35BM رو نگاه میکنی کاملا قابل درک هست که ماموریت این جنگنده چی هست و برای چی طراحی شده و تواناییش رو هم داره .

شما فقط اونطرف قضیه رو نگاه میکنی و میگی اف-22 روش 20-30 سال کار شده پس طرح خفنیه ، اما این طرف کار اشاره نمیشه که کار روی سری Su-35/Su-35BM هم از 1988 (یک سال پس از اغاز پروژه ی اف-22) شروع شده بود . متاسفانه دوستان فکر میکنند تفکر استراتژیست های ابرقدرتهایی مثل روسیه و آمریکا مثل بچه هاست که اول ببینن طرف مقابل چی آورده بعد تازه برن دنبال ساختن پادش ، نه خیر دوست عزیز ، این کشورها از همون موقع که استارت یک پروژه تو کشور رقیب میخوره برن دنبال ضدش که حداکثر یکی دو سال بعد از عملیاتی شدن اون پروژه ، اینها هم ضدش رو داشته باشند .

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
اين t-50 كه ميگين من 3 سال پيش اگه اشتباه نكنم توي مجله نوآور خوندشم كه يه مدل كپي از 22 هستش.
آيروديناميكش حتا كارشناساي روس يك طرح ايده گرفته شده از 22 ميدونستن.
اصلا يه نكته جالب بگم.
تا الان 4 تا كپي از 22 دارن ميسازن كه يكيش همين 50 و چين و هند و تركيه هم دنبالش.اگر ميبيني كه بنده دارم خلاف گفته هاي شما مطلب مينويسم تعصب نيست بلكه اينه كه به اين بهانه ها اين روسا ميخوان اين اسباب بازيها رو بدن به جاش پول و نفت و گاز از اين منابع بگيرن.اونهم مخصوصا براي ايرن كه در مقابل آمريكا ايستاده و اينكه آمريكا 22 داره.(مسپله رو گرفتي)
بعد از اين بايد گفت بنده(هر زماني) نه موافق خريد 22 از آمريكا هستم نه هيچ جنگنده پيشرفته ديگه اي.با پول هر جنگنده اي كه داره از اين مملكت خارج ميشه ميشه يه كارخانه توليد قطعات و تجهيزات الكترونيكي زد.يا يك پژوهشگاه
بحث من اينه.

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
بعد يه چيز ديگه آيا همه از فناوري 22 خبر دارن كه براي نابودي اون سلاح ساختن.آيا يك نمونه از 22 رو در اختيار دارن و آزمايش كردن كه سلاح مخالفشو ساختن.
هيچ كشوري هنوز از فناوري 22 خبر نداره بردار من.
و جنگنده اي كه هيچ عددي از آن فروخته نشده به خاطر فناوريش چه معني ميده.
50 داره به بقيه كشورها فروخته ميشه اونم با همين شعار.كه 22 140 ميليون دلاره و 50 100 ميليون دلار.
برادر من همه چيز را همگان دانند.
22 از ارتباط بين صنعت و دانشگاه در ايالات متحده سرچشمه گرفته.از هزاران ايده مطنوع.از هزاران ميليارد دلار خرج و خطا و آزمايش.وخالا حتي اگه بگيد كه فلان رادار اين هواپيما رو شناساي ميكنه بنده نميتونم قبول كنم چون در حالت آزمايش قرار نگرفته و فناوري 22 در اختيار هيچ كشوري قرار نگرفته.
اين 50 يا su-35 كه شما ميگين.مطمپن باشين اگه فناوري خيلي بالايي داشتن هيچ وقت به كشوراي ديگه فروخته نميشدن.
22 حتا به اسراپيل داده نميشه.
هيچ اطلاعات دقيقي هم از 22 وجود نداره.
حالا cheka جان اگه(قصدم توهين يا بي ادبي نيست)شما در اينده بشي مثلا وزير دفاع يا به يه مقام بلندي برسي با اين افكار آيا صنعتي داخلي توكشور چيزي ميمونه يا توليد افكار داخلي به وجود مياد.

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

اين t-50 كه ميگين من 3 سال پيش اگه اشتباه نكنم توي مجله نوآور خوندشم كه يه مدل كپي از 22 هستش.


آيروديناميكش حتا كارشناساي روس يك طرح ايده گرفته شده از 22 ميدونستن.
اصلا يه نكته جالب بگم.
تا الان 4 تا كپي از 22 دارن ميسازن كه يكيش همين 50 و چين و هند و تركيه هم دنبالش.اگر ميبيني كه بنده دارم خلاف گفته هاي شما مطلب مينويسم تعصب نيست بلكه اينه كه به اين بهانه ها اين روسا ميخوان اين اسباب بازيها رو بدن به جاش پول و نفت و گاز از اين منابع بگيرن.اونهم مخصوصا براي ايرن كه در مقابل آمريكا ايستاده و اينكه آمريكا 22 داره.(مسپله رو گرفتي)
بعد از اين بايد گفت بنده(هر زماني) نه موافق خريد 22 از آمريكا هستم نه هيچ جنگنده پيشرفته ديگه اي.با پول هر جنگنده اي كه داره از اين مملكت خارج ميشه ميشه يه كارخانه توليد قطعات و تجهيزات الكترونيكي زد.يا يك پژوهشگاه
بحث من اينه.



بعد کی به کی میگه داری تعصبی حرف میزنی !

عزیز من 3 سال پیش اصلا کسی نمیدونست تی-50ای هم وجود داره ! اونموقع روسیه طرحهای Su-47 و Mig 1.44 رو انداخته بود جلو و جنگنده ی تی-50 هم اولین پروازش رو سال 2010 (یک سال پیش) انجام داد و تا همین نمایشگاه ماکس امسال (maks 2011) برای عموم رونمایی نشده بود ، حالا چطور یک مجله با اطلاعات اونموقع فهمیده یک طرح سری مثل تی-50 کپی اف-22 هست من نمیدونم ! broken_heart پیشنهاد میکنم در مورد T-50 و J-20 (جنگنده ی نسل پنجمی چین) یه خورده تحقیق بفرمایید ! چون طراحی J-20 که با استفاده از طراحی بال دلتا شکل بوده ، زمین تا آسمون با اف-22 فرق داره .

در مورد تی-50 هم شباهت هایی بین این طرح و اف-22 و اف-23 وجود داره ، اما نه در سطحی اینکه بشه این رو کپی اف-22 دونست ! ساختار طراحی اصلی تی-50 بر اساس خانواده ی سوخو فلانکر بوده است . مقاله ی (به نقل ازaIR POWER AUSTRALIA) زیر میتونه اطلاعات مفیدی در این مورد براتون داشته باشه ، لطفا با اطلاعات مستند (و البته بروز شده) بحث بفرمایید :


http://www.military.ir/modules.php?name=Forums&file=viewtopic&t=17147

در مورد پست دومتون هم مسلمه که من و شما (افراد عادی) چیزی از فناوری اف-22 ندونیم ، اما کشورهایی که 7-8 تا نهاد جاسوسی دارند مطمئنا انقدر از تکنولوژی های طرف مقابل میدونن که قبل از تولید انبوه شدنش ، راه مقابله باهاش رو پیدا کرده باشن ، پس لطفا انقدر سطحی به قضایا برخورد نکنید !!

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
[quote]شما فقط اونطرف قضیه رو نگاه میکنی و میگی اف-22 روش 20-30 سال کار شده پس طرح خفنیه ، اما این طرف کار اشاره نمیشه که کار روی سری Su-35/Su-35BM هم از 1988 (یک سال پس از اغاز پروژه ی اف-22) شروع شده بود .[/quote]
کار روی پروژه ی Advanced Tactical Fighter (جنگنده ی تاکتیکی پیشرفته) یا همان ATF که به ساخت و ورود به خدمت جنگنده ی نسل پنجم F-22 انجامید، از ژوئن سال 1981 آغاز شد. اولین پرواز SU-35 (SU-27M) در 28 ژوئن سال 1988 انجام گرفت و اولین پرواز SU-35BM نیز در 19 فوریه سال 2008 صورت پذیرفت.

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
cheka جان من ميگم نره تو ميگي بدوش.
آقا چي بگم.

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

cheka ولي خيلي به صورت تعصبانه روي روسا داري مانور ميدي.


ببين بحث اينكه هواپيماهاي روسي از آمريكايي بهترن خود روسا هم خوب ميدونن.هواپيماهاي آمريكايي مخصوصا 22 چندين سال جلوتر از زمان خودشون هستن كه حداقل در رمان عرضه تا چندين سال براشون رقيبي به وجود نياد.ببين بنده خودم روي ربات نظامي دارم 3 سال كار ميكنم.
...هنوز هيچي نشده و 22 در هيچ جنگي شركت نكرده 1 سال 2 سال نكشيده يكسري كشور ميان ميگن كه اين جنگنده براي مقابله با 22 ساخته شده.همه كشورهاي دنيا دارن جنگنده ميسازن كه بگن براي مقابله با22 ساخته شده.(اين كه نشد حرف)
فقط همين رو بگم كه فناوري ساخت 22 خيلي بالاترين از اين حرفاست كه تا10 سال ديگه جنگنده اي بخواد باهاش رقابت كنه(اينو بدون تعصب دارم ميگم و بگم كه بنده تعصب هيچ كشوري رو نميكشم)
در ضمن اون آواتارت كه نشان ستاره سرخ هست در واقع ضد ستاره سرخ هست.



نپتون جان از پستهای شما مشخصه که تعصب روی هیچ کشوری نداری ! اما خوب بحث ما این نیست . اگر به نظر شما من دارم تعصبانه حرف میزنم لطفا برای نقض اظهارات بنده دلیل و استناد بیاورید .

این جنگنده ی F-22 که شما میفرمایی همین الان طبق نظرات کارشناسی معتبر ، اگر یک ارتقا سنگین پیدا نکنه قابلیت مقابله با جنگنده ی T-50 رو نخواهد داشت و این یک موضوع اثبات شده است (میتونید به تاپیک بررسی T-50 که بنده از وبسایت Air power australia ترجمه کرده ام مراجعه بفرمایید) . در مورد اینکه هر کشوری میاد میگه برای مقابله با F-22 جنگنده ساخته که البته اکثر این ادعاها جنگ تبلیغاتی هست . اما وقتی شما مشخصات و قابلیتهای جنگنده ای مثل SU-35BM رو نگاه میکنی کاملا قابل درک هست که ماموریت این جنگنده چی هست و برای چی طراحی شده و تواناییش رو هم داره .

شما فقط اونطرف قضیه رو نگاه میکنی و میگی اف-22 روش 20-30 سال کار شده پس طرح خفنیه ، اما این طرف کار اشاره نمیشه که کار روی سری Su-35/Su-35BM هم از 1988 (یک سال پس از اغاز پروژه ی اف-22) شروع شده بود . متاسفانه دوستان فکر میکنند تفکر استراتژیست های ابرقدرتهایی مثل روسیه و آمریکا مثل بچه هاست که اول ببینن طرف مقابل چی آورده بعد تازه برن دنبال ساختن پادش ، نه خیر دوست عزیز ، این کشورها از همون موقع که استارت یک پروژه تو کشور رقیب میخوره برن دنبال ضدش که حداکثر یکی دو سال بعد از عملیاتی شدن اون پروژه ، اینها هم ضدش رو داشته باشند .



شما دیگه بسیار متعصبانه نگاه می کنید اولا میشه اون کارشناسان معتبر!که گفتن f22 هیچ شانسی نداره به ما هم معرفی کنید اشنا بشیم!! اون سایت هم کوچکترین اعتبازی نداره من هم می تونم 1000 سایت معتبر معرفی کنم که f22 بسیار برتر دونستن خود روسها بزرگترین برتری تی 50 قیمت پایین اون نسبت به اف 22 اعلام کردند! این جنگنده هنوز یک موتور درست حسابی نداره این موتوری که الان داره با اون خروجی هوا اصلا مال نسل 5 نیست البته خیلی ها به طراحی نا مسطح زیر تی 50 هم ایراد گرفتن! ...

به فروم میلیتاری فوتو برید (سایت معروفی هست) تاپیک تی 50 بحث جالبی بین روسا و امریکایی ها در گرفته جالب بدونید خود روسها قبول کردند سیستم الکترونیک تی 50 از اف 22 ضعیف تر هست(اصلا روسیه در این ضمینه در حد امریکا نیست!) گفتن این طرح هنوز یک نمونه اولیه هست و باید بعد کامل شدنش با اف 22 مقایسه بشه! بعد شما میگید کارشناسان معتبر! گفتن اف 22 شکست خوردنش حتمی هست!!!

من فکر می کنه دولت روسیه باید از شما به دلیل حفظ منافع روسیه تقدیر بکنه مدالی چیزی!

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
فنجناب DEXON

وبسایت Air power australia یکی از معتبرترین وبسایتهای نظامی دنیاست که مقاله هاش رو بخونین کاملا متوجه بحث های کارشناسیش میشین ! شما سایت به اون خفنی رو ول کردین اومدین یک فروم (!!) رو گذاشتین منبع بحثتون !؟!

در مورد اف-22 هم نگفته که در مقابل تی-50 هیچ شانسی نداره ، جمله ی دقیقش اینه که [i]"اف-22 در حال حاضر تنها هواپیمای غربی هست که در صورت یک ارتقا سنگین روی مانورپذیری و... قابلیت مقابله با تی-50 را خواهد داشت" [/i]

موتور نمونه های آزمایشی تی-50 در حال حاضر از نوع 117S هست که البته موتور اصلی نیست و موتور اصلی در نمونه های تولیدی کار گذاشته میشه . در مورد طراحی قسمت پایینی تی-50 هم اگر به مقاله ی بنده دقت کنید به این مورد اشاره شده . طراحی قسمت پایین تی-50 از همان ضعفهای طراحی اف-35 رنج میبره که البته با مانورپذیری بالاتر تی-50 ، این نقص تا حدودی جبران شده .

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
[quote]
وافن اس اس ، در ابتدا باید این نکته رو یادآور بشم که در حال حاضر تقریبا هیچ کشوری (از آمریکا گرفته تا کره ی شمالی) نیست که تمام تجهیزات نظامیشو خودش بسازه (حالا به هر دلیل فنی یا اقتصادی) بیشتر همکاری های روسیه با شرکتهای نظامی خارجی روی نمونه های صادراتی این تجهیزات [/quote]

cheka
بله این نکته درست ولی نه راجب کشوری که ادعای ابر قدرتی و تکنیک نظامی داره و می خواهد شاخ به شاخ آمریکا باشه (از نظر من عددی نیست کشور دزد ها و مافیا که نشد ابر قدرت مخصوصا حالا یه تزار جدید به نام بوتین پیدا کرده)
بله اگه یه وقت فرانسه یا بریتانیا از آمریکا چیزی بگیرن متحد هستن عیبی نداره ولی نه روسیه که رقیب جدی این کشور هاست و همه می دونین دارای ضعف در این بخش هاست و اصلا ناو میسترال برای همین تجهیزاتش خریدن
اون جمله معروف گرباچوف هیچ وقت فراموش نکن که گفت موشک های ما تا ماه میره ولی یه اتو درست حسابی نمی تونیم بسازیم (جمله دقیق یادم نیست)

در مورد تالس هم سوخو 30 که نمایش گرهای کاکپیتش ساخت تالس بود که نیازی نیست لینک بدم حالا چند لینک می دم
من گفتم یا ساخت خود تالس یا با کمک تالس ساخت میشه

این لینک بازدید بوتین از تالس است که خیلی ممعنی میده http://www.trixell-thalesgroup.com/Press_Releases/Vladimir_Putin_to_visit_the_Thales_Avionics_facili/?pid=1650

این لینک مربوط به همکاری اروپا با روسیه بخصوص تالس در بخش اویونیک پروازی است http://www.scarlettproject.eu/first_forum/scarlett_forum_programme.pdf
این لینک مربوط به سال 2003 است که زیاد دور نیست در مورد همکاری تالس با همین کمپانی خاص روسی است http://www.aviationweek.com/shownews/03paris/newsmkrs18.htm
این نوشته یک ساین معتبر که باید پول برداخت کنیم تا کامل ببینیم Sagem has an aeronautics navigation system joint venture with the Russian group Ramenskoye Design Company
که راجب همکاری ساژم است
جت مسافربری سوخوی 100 که سیستم اویونیک اون کاملا ساخت تالس است http://en.wikipedia.org/wiki/Sukhoi_Superjet_100

نمی خوهاید بگید که همه این همکاری ها برای این بوده که تالس چیزی از این کمپانی نه چندان شناخته شده روسی یاد بگیره
همه این لینک ها این معنی رو میده که کمپانی هایی روسی حالا سوخو باشه یا Ramenskoye از لحاط فنی وابسته هستن حالا حتی مثل ما بگن 100% داخلی است
شما غولی مثل تالس که وجودش می تونه برای هر کشوری یه غنیمت علمی صنعتی باشه رو با این کمپانی نه چندان شناخته شده یکی می کنید
خوبه خود فرمانده ارتش روسی اعتراف کرده که روسی برای نوسازی نیاز به خارج داره انوقت شما ............
شما همین حالا هم شهروند افتخاری روسی هستید نه ببخشید شوروی

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر


وافن اس اس ، در ابتدا باید این نکته رو یادآور بشم که در حال حاضر تقریبا هیچ کشوری (از آمریکا گرفته تا کره ی شمالی) نیست که تمام تجهیزات نظامیشو خودش بسازه (حالا به هر دلیل فنی یا اقتصادی) بیشتر همکاری های روسیه با شرکتهای نظامی خارجی روی نمونه های صادراتی این تجهیزات



cheka
بله این نکته درست ولی نه راجب کشوری که ادعای ابر قدرتی و تکنیک نظامی داره و می خواهد شاخ به شاخ آمریکا باشه (از نظر من عددی نیست کشور دزد ها و مافیا که نشد ابر قدرت مخصوصا حالا یه تزار جدید به نام بوتین پیدا کرده)
بله اگه یه وقت فرانسه یا بریتانیا از آمریکا چیزی بگیرن متحد هستن عیبی نداره ولی نه روسیه که رقیب جدی این کشور هاست و همه می دونین دارای ضعف در این بخش هاست و اصلا ناو میسترال برای همین تجهیزاتش خریدن
اون جمله معروف گرباچوف هیچ وقت فراموش نکن که گفت موشک های ما تا ماه میره ولی یه اتو درست حسابی نمی تونیم بسازیم (جمله دقیق یادم نیست)

در مورد تالس هم سوخو 30 که نمایش گرهای کاکپیتش ساخت تالس بود که نیازی نیست لینک بدم حالا چند لینک می دم
من گفتم یا ساخت خود تالس یا با کمک تالس ساخت میشه

این لینک بازدید بوتین از تالس است که خیلی ممعنی میده http://www.trixell-thalesgroup.com/Press_Releases/Vladimir_Putin_to_visit_the_Thales_Avionics_facili/?pid=1650

این لینک مربوط به همکاری اروپا با روسیه بخصوص تالس در بخش اویونیک پروازی است http://www.scarlettproject.eu/first_forum/scarlett_forum_programme.pdf
این لینک مربوط به سال 2003 است که زیاد دور نیست در مورد همکاری تالس با همین کمپانی خاص روسی است http://www.aviationweek.com/shownews/03paris/newsmkrs18.htm
این نوشته یک ساین معتبر که باید پول برداخت کنیم تا کامل ببینیم Sagem has an aeronautics navigation system joint venture with the Russian group Ramenskoye Design Company
که راجب همکاری ساژم است
جت مسافربری سوخوی 100 که سیستم اویونیک اون کاملا ساخت تالس است http://en.wikipedia.org/wiki/Sukhoi_Superjet_100

نمی خوهاید بگید که همه این همکاری ها برای این بوده که تالس چیزی از این کمپانی نه چندان شناخته شده روسی یاد بگیره
همه این لینک ها این معنی رو میده که کمپانی هایی روسی حالا سوخو باشه یا Ramenskoye از لحاط فنی وابسته هستن حالا حتی مثل ما بگن 100% داخلی است
شما غولی مثل تالس که وجودش می تونه برای هر کشوری یه غنیمت علمی صنعتی باشه رو با این کمپانی نه چندان شناخته شده یکی می کنید
خوبه خود فرمانده ارتش روسی اعتراف کرده که روسی برای نوسازی نیاز به خارج داره انوقت شما ............
شما همین حالا هم شهروند افتخاری روسی هستید نه ببخشید شوروی[/qu برادر جان خود شما هم داری شهروند افتخاری غرب میشید شما بحث رو بردید رو تی 50درمورد تی50 یه هواپیمای که هنوز کامل نشده که شما بگید ضعیف هست یا نه موتورش احتمالا شباهت های فراوان به اف 117 داره نه همون باشه هر کشوری از این کارها میکنه خود امریکا هم در دهه 70 سالش دقیق یادم نیست یه میگ 25 روسی رو دزدید تا تونه از تکنولوژیش استفاده بکنه یه امر بلا مانع در سیاست هر کشوری است ایران رو ببین اصلا افتخارش مهندسی معکوسه icon_wink :thinking: icon_question

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

ببخشید جناب Waffen SS ، میتونم بپرسم بنظر شما امریکا ادعای ابرقدرتی نظامی داره یا نه ؟! شما میدونی همین امریکا توپ 120 میلیمتری تانک های آبرامزش رو تحت لیسانس کدوم شرکت اروپایی داره میزنه؟ واقعیت اینه الان صرفه ی اقتصادی حرف اول رو میزنه و همه ی کشورها (از جمله آمریکا و روسیه) هم نگاه میکنند ببینن صرفه ی اقتصادی ساخت یک سیستم در داخل بیشتره یا تولید تحت لیسانس وگرنه واقعا فکر میکنید روسیه نمیتونه ناو هلیکوپتر بر بسازه یا آمریکا نمیتونه یه توپ برای تانکهاش بسازه ؟

در مورد لینکهایی هم که دادید ، بنده قبلا عرض کردم که بیشتر این همکاری های فنی بین روسها و شرکتهای نظامی خارجی برای سیستمها و جنگ افزارهای صادراتی هست ، از جمله همین جنگنده ی Su-30 . اینکه هر کشوری همواره نیاز به مدرنیزه سازی داره هم چیز غیرعادی نیست ! من 100 تا لینک از اظهارات فرماندهان و وزیر دفاع آمریکا رو میارم که بر لزوم مدرنیزه سازی ارتش آمریکا در بعدهای مختلف مثل تسلیحات و زرادخانه های هسته ای تاکید دارند .

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

ایجاد یک حساب کاربری و یا به سیستم وارد شوید برای ارسال نظر

کاربر محترم برای ارسال نظر نیاز به یک حساب کاربری دارید.

ایجاد یک حساب کاربری

ثبت نام برای یک حساب کاربری جدید در انجمن ها بسیار ساده است!

ثبت نام کاربر جدید

ورود به حساب کاربری

در حال حاضر می خواهید به حساب کاربری خود وارد شوید؟ برای ورود کلیک کنید

ورود به سیستم

  • مطالب مشابه

    • توسط farmandekoll
      بعد از ظهور جنگنده رهگیر Su-27 و آشکار شدن تواناییهای بالقوه آن( بخصوص در برابر نمونه غربی یعنی F-15 Eagle) روسیه در پی تغییر و بهبود این جنگنده متناسب با نیازها و خواستهای مشتریان شد. در نتیجه مدلهای مختلفی از این هواپیما طراحی و عرضه شد که یک گروه از آنها جنگنده سوخوی Su-30 بود که به کشورهای هند، چین، اندونزی، ویتنام و مالزی صادر شد. در ادامه به معرفی انواع مختلف Su-30 می پردازیم.

      Su-30 : جنگنده رهگیر دو سرنشینه

      این مدل که در واقع Su-27PU می باشد - بعدها Su-30 خوانده شد – در اواخر دهه 80 میلادی به عنوان جنگنده رهگیر دور برد و پست فرماندهی هوایی توسعه و ظهور یافت.در شروع پروژه Su-27UB هواپیمای آموزشی رزمی به عنوان پایه این مدل انتخاب شد. زیرا این مدل هم مزیت های رزمی Su-27 و هم دو سرنشینه بودن را داشت. برای برآورده کردن برد زیاد امکان سوختگیری هوایی به Su-27UB داده شد. سیستمهای اویونیک( الکترونیک پروازی) آن بهبود یافت. سیستمهای ویژه ارتباطی و هدایتی برای فرماندهی پروازهای جمعی با جنگنده های تک سرنشینه Su-27 نیز بر روی این هواپیما قرار داده شد. در کاکپیت عقب یک نمایشگر بزرگ CRT ( نمایشگرهایی مانند تلویزیون) قرار داده شد که به لیدر آرایش، اطلاعات تاکتیکی مانند هدف ها و رهگیر ها را نشان می دهد. سیستمهای ناوبری و پرواز با سیم نیز ارتقا یافته اند. فقط تعدادی از این هواپیما در نیروی هوایی روسیه وارد خدمت شدند.


      Su-30MK : جنگنده چند منظوره دو سرنشینه


      در سال 1993 سوخوی نمونه های نخستین Su-30 را به نمونه اثباتگر برای به فروش رساندن مدل های چند منظوره که Su-30MK خوانده می شدند، تبدیل کرد. MK که در آن M به جای Modified و K به جای Commercial (در زبان روسی) است نشان می دهد که این نمونه برای بازار صادراتی توسعه یافته است. در هسته این مدل سیستم کتنرل آتش چند منظوره ارتقا یافته با توجه به درخواست مشتریان قرار داده می شود. توانایی هوا به زمین هواپیما به طور قابل ملاحظه ای ارتقا داده شده است و موشکها و بمب های متنوعی نیز برای انتخاب تسلیحات آن افزوده شده است. برای نقشهای هوا به هوا موشک میان برد RVV-AE ( R-77 اَدر یا آمرامسکی) با سیستم هدایت راداری فعال قابلیت نصب پیدا کرده است.

      Su-30K و Su-30MKI: فلانکر های دو سرنشینه هند

      هند اولین خریدار جنگنده Su-30MK بود. برای برآورده کردن نیازهای هند، Su-30MKI توسعه یافت. Su-30MKI تفاوت قابل توجهی با Su-30MK دارد. بطوریکه در آن کانارد(پیش بال) و دو موتور AL-31 جدیدتر با توانایی تغییر بردار رانش قرار داده شده است که مانور پذیری هواپیما را بسیار بالا برده است. این موتور ها با تراست 130 کیلو نیوتون هواپیما را به حداکثر سرعت 2125 کیلومتر در ساعت (2 ماخ ) می رساند. دریچه موتورها قابلیت چرخش تا 15 درجه افقی و عمودی را دارد. البته موتور های نمونه Su-30K دارای سیستم تغییر بردار رانش نمی باشند. رادار Su-30MKI ، NIIP N011M بوده که همان رادار استفاده شده در جنگنده Su-35 و Su-37 می باشد و سازگار با انواع موشکهای هوا به زمین و هوا یه هوا از جمله R-60 آفید، R-73 آرچر، R-27 آلامو و R-77 اَدر را می باشد. سیستمهای ناوبری و نمایشگر های سربالا نیز با سیستمهای ساخت سکستانت اویونیک فرانسه جایگزین شده اند.



      Su-30MKK : جنگنده چند منظوره دوسرنشینه چین

      Su-30MKK چندمنظوره، دوسرنشینه و برای چین توسعه یافته است.این مدل نیز مانند Su-30MKI دارای کاکپیت دو سرنشینه بوده که از نمایشگرهای چند منظوره در آن استفاده شده است. بعلاوه این مدل دارای توانایی سوختگیری هوایی می باشد. در این مدل از بالهای بزرگتر Su-35 برای جای دادن سوخت بیشتر استفاده شده است. Su-30MKK فاقد کانارد بوده و موتور آن مانند دیگر مدلها توربو فن Al-31F بدون سیستم تغییر بردار رانش می باشد که البته از نمونه MKI تراست کمتری تولید می کند (122.58 کیلو نیوتون) که هواپیما را به حداکثر سرعت 2125 کیلومتر در ساعت(2 ماخ ) می رساند. رادار Su-30MKK، N001VE بوده که سازگار با موشک R-77 اَدر می باشد. این هواپیما مانند دیگر هم خانواده های خود قادر به حمل طیف وسیعی از موشکهای هوا به زمین و هوا به هوا می باشد که در 12 جایگاه تعبیه شده قرار می گیرند. از دیگر سلاحهای قابل حمل این مدل می توان به R-60، R-73 آرچر و R-27 آلامو به همراه یک توپ 30 میلیمتری با 150 توپ اشاره کرد. همچنین حداکثر وزن برخاست با تقویت ارابه فرود و بدنه به 38000 کیلوگرم افزایش یافته است. در سال 1999 سوخوی، T10PU-5 ( نمونه اولیه Su-30) را به مدل MKK تغییر داد و اولین پرواز آن در 9 می 1999 انجام شد. در ادامه در 19 می همان سال تولید Su-30MKK با شماره سریال 501 آغاز شد.




    • توسط SAEID
      نیروی هوایی کره شمالی
      تعداد کل هواگردهای عملیاتی 1624 فروند
      80 فروند بمب افکن H-5
      40 فروند MiG-29A/UB
      56 فروند MiG-23ML/UB
      160 فروند MiG-21PF/PFM
      30 فروند MiG-21U
      40 فروند Q-5
      120 فروند F-6
      110 فروند F-5
      40 فروند F-7B
      40 فروند Su-25K/UBK
      18 فروند Su-7BMK
      تعداد کل: 734 فروند

      اگر آمار کامل رو خواستی باید صبر کنی تا از آرشیو پیدا کنم.
    • توسط kingraptor
      نمایي كلي از هواپيماي ميگ29 : هواپيماي ميگ 29 (نامگذاری ناتو: فالكرومFulcrum ) با هدف ايجاد برتري هوايی توسط اتحاد جماهیر شوروی طراحی و ساخته شد . طراحي و ساخت اين هواپيما توسط شركت ميكويان از سال1970 آغاز و اولين فروند از اين هواپيما در سال1983 وارد خدمت شد . هواپيماي ميگ 29 از بهترين محصولات صادراتي براي شوروي در زمان خود و براي روسيه در حال حاضر بوده و توانسته سود قابل توجهي را نصيب سازندگان خود كند . http://www.farmboyzimsflightsims.com/MiG29_03.jpg تاریخچه ي هواپيماي ميگ29 : برنامه ي ساخت هواپيماي ميگ 29 به سال1969 بازمیگردد و در آن زمان شوروی برنامه FX ایالات متحده را زیر نظر داشت و برنامه ي FX كه به ساخت هواپيماي اف15 ( F-15 EAGLE) منجر گرديد دليل تصميم شوروي براي طراحي و ساخت هواپيما ميگ 29 بود و درك كردن اين موضوع از سوي شوروي بود كه هواپیماهای جديد ساخت آمريكا تا حد قابل توجهي داراي برتري نسبت به هواپيماهاي شوروي هستند و از تکنولوژی پيشرفته تري نسبت به اين كشور برخوردار هستند . هواپيماي ميگ 21(MiG-21 Fishbed) با وجود چالاكي زياد و قدرت مانور خوب خود در طول روز در شب قادر به انجام ماموریت نبود و از كم بودن برد عملياتي خود و عدم توانايي استفاده از جنگ افزارهاي گوناگون در حد قابل ملاحظه اي رنج میبرد . هواپيماي ميگ23 (MiG-23 Flogger) كه با هدف مقابله با هواپيماي اف4 فانتوم (F-4 Phantom II) طراحي و ساخته شده بود با وجود سرعت و برد عملياتي مناسب و داشتن فضاي كافي براي حمل سوخت و جنگ افزارهاي مختلف ولي از قدرت مانور كمي دارد و در نبردهاي داگفايت تا حد زيادي ناموفق نشان ميداد در اين شرايط شوروي به وجود يه يك هواپیما كه ضمن داشتن چالاكي و قدرت مانور خوب داراي برد عملياتي كافي و امكان استفاده از جنگ افزارهای گوناگون در حد خوبي را داشته باشد احساس ميكرد و در كنار اين موارد اين هواپيما بايد از سیستمهای پیشرفته اي براي رقابت با هواپیماهای ساخت امريكا هم استفاده ميكرد.در واكنش به اين نياز ستاد فرماندهي شوروي درخواست ساخت هواپيما پشرفته تاكتيكي را ارائه داد و اين درخواست را در طرح PFI (Perspektivnyi Frontovoi Istrebitel ) كه مخفف هواپيماي پيشرفته تاكتيكي به زبان روسي است را ارائه داد . مشخصات خواسته براي اين طرح از سوي شوروي تا حد زيادي افراطي و جاه طلبانه بود هواپيماي مورد درخواست آنان بايد برد عملياتي زياد / داراي قابليت خوب براي نبردهاي نزديك / چالاكي و مانور عالي / داراي حداقل سرعت2 ماخ / داراي قابليت حمل تسليحات سنگين / به همراه استفاده از آيروديناميك پيشرفته كه اين مورد آخر توسط موسسه آيروديناميك روسيه به همراهي شركت سوخو در حال انجام مراحل تحيقياتي بود . (طرح آيروديناميك مورد نظر شوروي توسط موسسه آيروديناميك روسيه و شركت سوخو در حال انجام مراحل تحقيقاتي بود و شركت ميكويان از نتايج اين تحقيقات در ساخت هواپيماي ميگ29 استفاده كرد). در سال1971 شوروي اعلام كرد طرح هواپيماي PFI يا همان هواپيماي پيشرفته تاكتيكي پر هزينه است و با قابليت برآورده نمودن نيازهاي آمريكا براي ساخت هواپيماي جنگنده سبك وزن به مانند اف16 (F-16 Fighting Falcon) و اف17(YF-17 Cobra) بود و شوروي دو طرح جديد با نامهاي LPFI و TPFI براي ساخت ارائه داد طرحLPFIساخت يك هواپيماي تاكيكي پيشرفته سبك وزن و طرح TPFI ساخت يك هواپيماي تاكتيكي سنگين وزن بود و تفاوت طرح PFI ابتدايي شوروي و طرح دوم PFI در تخصصي تر شدن آن است . طرح كلي PFI هواپيماي پيشرفته تاكتيكي اوليه به دو طرح تخصصي تر تبديل شد كه در هر كدام به روي بعضي از مشخصات بيشتر از ساير مشخصات با توجه به هدف ساخت و نوع ماموريت تاكيد شده بود . طرح هواپيماي تاكتيكي پيشرفته سبك وزن يا همان LPFI به شركت ميكويان سپرده شد و سرانجام به ساخت هواپيماي ميگ29 منجر شد و طرح هواپيماي پيشرفته تاكتيكي سنگين وزن و يا همان TPFI براي مقابله با هواپيماي اف15 به شركت سوخو سپرده شد كه اين طرح نيز با ساختن هواپيماي سوخو 27 به پايان رسيد . طراحي هواپيماي LPFI با مشخصات جديد در سال1974 شروع گرديد و به ساخت هواپيماي ميگ29 اي MiG-29A)) منجر گرديد اولين پرواز اين هواپيما در 6 اكتبر 1977 صورت گرفت .هواپيماي ميگ29 تنها يك ماه بعد از اولين پرواز خود در نوامبر 1977 ازسوي ماهوارهاي جاسوسي آمريكا مورد شناسايي قرار گرفت اين هواپيما هنگامي كه در مركز آزمايش پرواز ژوكوفسكي(Zhukovsky) در نزديكي شهرك رامنسكوي(Ramenskoye) حضور داشت مورد شناسايي قرار گرفت و ايالات متحده هواپيمايي با مشخصات شبيه به هواپيماي اف17(YF-17 Cobra) مشاهده كرد . ميگ25بي(MiG-29B) با تاخيري كه به دليل حادثه در دو نمونه اوليه ميگ29 اي(MiG-29A) بدليل ايراد در موتورها بود در ژوئن سال1983 وارد خدمت شد و ناتو هواپيماي ميگ29 بي (MiG-29B) را فالكروم اي(Fulcrum-A) نامگذاری كرد. به طور منطقي بايد ميگ 29 A بايد فالكروم اي(Fulcrum-A) ناميده ميشد ولي بدليل آنكه تا قبل از آن ناتو ميگ29 A (MiG-29A) را مشاهده نكرده بود ميگ29بي را نمونه ابتدايي ميگ فرض كرد و فالكروم اي(Fulcrum-A) نامگذاری كرد هواپيماي ميگ29 يا همان (Fulcrum-A) در مجموع به تعداد 840 فروند توليد شد .اولين باري كه هواپيماي ميگ 29 به در غرب به نمايش عمومي درآمد در جولاي 1986 در فنلاند بود و بعد از آن در سپتامبر 1988 در نمايشگاه هوايي فارنبورو (Farnborough Air Show) در بريتانيا بود و غربيها تحت تاثير قدرت زياد و چالاكي اين هواپيما قرار گرفتند . ميگ 29 در زمان شوروي مورد توجه اين شوروي قرار داشتند اما بعد از شوروي با وجود مجهز شدن به سيستمهاي آيونيكي پيشرفته و چند منظوره بودن و قابليت حمل مخازن سوخت خارجی و امکانات گسترده ديگر مورد توجه روسيه قرار نگرفتند كه اين به دليل سياست نامناسب مسئولان شركت ميكويان نسبت به شركت سوخو در شناخت خواست و تمايل مسئولان روسيه است با اين وجود مسئولان شركت ميكويان با گسترش اين هواپيما سعي در صادرات آن به خارج از كشور را دارند البته به نقل از منابع غير رسمي دستيابي غرب به اطلاعات هواپيماي ميگ29 از دلايل مهم اين تصميم از جانب مقامات روسيه است . اين هواپيما تاكنون به كشورهايي شامل : الجزاير /بنگلادش/بلغارستان/كوبا/چك /اتيوپي/اريتره/آلمانشرقي/مجارستان/عراق/ايران/هند/مالزي/برمه/ پرو/لهستان/روماني/صربستان/اسلواكي/سوريه و يمن فروخته شده است اين كشورها به همراه اقمار سابق شوروي به مانند بلاروس/قزاقستان/مولداوي/تركمنستان/اكراين و ازبكستان از استفاده كنندگان از اين هواپيما هستند . هواپيماي ميگ 29 در حال حاضر تحت پروژه های مختلف توسعه و بهينه سازي قرار دارد و آخرين نمونه هاي اين هواپيما ميگ29 اس ام تي (MiG-29) و ميگ29ام 2(MiG-29 M2) هستند .نمونه جديد ناو نشين هواپيماي با نام ميگ29 كي(MIG-29K) براي استفاده در نيروي دريايي هند كه به تازگي ناوهواپيمابر درياسالار گورشكوف را از روسيه خريداري كرده در حال توليد است . سوابق نبرد هواپيماي ميگ29: http://fozz.tac2.se/files/mig29.jpg اين هواپيما به وسيله خلبانان عراقي در جنگ1991 خليج فارس و پيش آن نيز در جنگ اين كشور با ايران حضور داشت و بعد از آن از سوي صربستان به عنوان بزرگترین دارنده اين هواپيما در بلوك شرق در برابر انبوهي از جنگندهاي غربی از نظر تعداد و نوع قرار گرفته است و در جنگ ميان دو كشور اريتره و اتيوپي از سوي اريتره در برابر هواپيماهاي سوخو27 اتيوپي مورد استفاده قرار گرفت و در همه آنان يك شكست خورده بزرگ بوده چه در برابر هواپيماهاي غربي و چه در برابر هواپيماي سوخو27 و كارنامه موفقي از خود به جاي نگذاشت اما اين امر نه به دليل ضعف اين هواپيما بلكه بيشتر به دلايل خارجي به مانند استفاده كنندگان اين هواپيما و كيفيت هاي پايين نمونه صادراتي نسبت به نمونه اصلي بوده است كه باعث شده اين هواپيما ناموفق و غير قابل اعتماد جلوه كند . هواپيماهاي تحت اختيار عراق در جنگ اول خليج فارس در برابر هواپيماهاي ايالات متحده و متحدانش كه با تعداد زياد و پشتيباني مناسب هوايي آسمان را در اختيار خود قرار داشتند نتواستند كاري از پيش برند و در حقيقت فرصتي براي اينكه خود را نشان دهند بدست نياوردند ودر جنگ دوم خليج فارس نيز هواپيماهاي ميگ29 عراق حتي از زمين نيز برنخواستند . فالكرومهاي عراق در جنگ با ايران نيز بيشتر با استفاده بمبهاي غير هدايت شونده و راكتها در نقش يك بمب افكن ظاهر شدند تا يك جنگنده براي انجام ماموریت تخصصي خود باشند. هواپيماهاي تحت اختيار صربستان نيز با تكنولوژي و سلاحهاي مربوط به 15 سال قبل و مربوط به زمان جنگ سرد و شوروي سابق در برابر كه هيچگونه بهينه سازي نشده بودند و از كمبود قطعات يدكي رنج ميبردند در برابر انبوه جنگدهاي متعلق به ناتو كه در بهترين شرايط به سر ميبردند كاري از پيش نبردند . اين هواپيما در جنگ افغانستان در مقابل هواپيماهاي22 افغانستان و و در نبرد كارگيل كشمير از سوي هندوستان هم مورد استفاده قرار گرفته و در چند نبرد كوچك ديگر هم شركت داشته است . مشخصات عمومي هواپيماي ميگ29: به دليل طرحهاي بسياري كه براي گسترش و بهينه سازي هواپيماي ميگ 29 بروي اين هواپيما صورت گرفته هواپيماي ميگ 29 فعلي با نمونه اصلي كه در قالب طرح LPFI توليد شد متفاوت است ميگ29 در حال حاضر از سيستم آيروديناميكي شبيه هواپيماي سوخو27 استفاده ميكند اگر چه داراي تفاوتهاي مشخص با سيتستم آيروديناميكي سوخو27 ميباشد . در ساختمان ميگ29 از آلومينيوم تا حد زيادي استفاده شده و در بعضي از نقاط نيز از تركيبات کامپوزیت نيز بهره گيري شده است . بالهاي اين هواپيما در بالاترين نقطه بدنه و بصورت يكپارچه و با زاويه 40 درجه به بدنه متصل هستند و دو بال افقي نيز در جوانب خروجي موتور هواپيما رو به بیرون نصب قرار گرفته اند . در هواپيماي ميگ29 از دو موتور توربوفن كليوف آر دي33 با پس سوز(Klimov RD-33) استفاده ميشود .ظرفيت مخازن سوخت داخلي ميگ29 بي (MiG-29B) تنها 3200 كيلوگرم است كه اين ظرفيت كم باعث شده است تا برد عملياتي اين هواپيما محدود باشد البته اين هواپيما ميتواند از تانكرهاي خارجي نيز استفاده كند http://www.xp-office.de/mig-29/Bilder/MiG-29SMT-in-flight-refuelling_jpg.jpg در نمونه هاي جديدتر ميگ29 از فضاي ميان بالها و بدنه و ساير فضاها نيز براي حمل سوخت بيشتر استفاده شده است و تمام نمونه هاي ميگ29 داراي توانايي سوختگيري در آسمان هستند كه اين امر به گسترش محدوده عملياتي و افزوده شدن به كارايي اين هواپيما كمك مينمايد نمونه هاي جديد ميگ29 ساختار آنان بهينه سازي شده و به ساختار (Fatback) تغيير يافته است اين ساختار با استفاده از فضاي داخلي و گسترش آن امكان افزودن به ظرفيت مخازن داخلي فراهم ميكند كه به صورت واضح در برامدگي كوهان مانند پشت هواپيما قابل ديدن است . http://www.b-domke.de/AviationImages/Fulcrum/Images/3535.jpg براي كنترل ميگ29 از كنترل هيدروليك استفاده ميشود اين سیستم هيدروليك شبيه سيستم هيدروليك سوخو27 (fly-by-wire) نيست اما اين هواپيما بسيار چالاك و از قدرت مانور خوب و پايداراي مناسبي برخوردار است و خلبان در هنگام چرخش به اطراف ميتواند به خوبي هواپيما را كنترل كند با توجه به اين عوامل و ساختار اين هواپيما هواپيماي ميگ29 ميتواند فشاري معدل9 جي را تحمل كند. به وسيله سيستمهاي كنترل نرم افزاري موجود هواپيما خلبان را از انجام حركاتي كه فشاري بيشتر از حد استاندارد باز ميدارد كه اين سيستم ميتواند توسط خلبان غير فعال شود . كابين خلبان در نمونه هاي عادي داراي صفحه نمايشگر HUD هستند و فاقد HOTAS هستند و به طور كلي آنالوگ هستند بنابراين وسايل عقربه اي فراواني در ان به چشم ميخورد و نكته اي كه در اولين نگاه به كاكپيت ميگ29 جلب توجه ميكند اين است كه اين كاكپيت بسيار شبيه به كابين خلبان هواپيماي ميگ23 است كه قابليت تغيير كاكپيت و سفارشي نمودن آن به سادگي ممکن است و به طور كلي نمونه هاي ابتدايي ميگ29 از نظر تكنولو‍ژي برتري چنداني نسبت به ساير هواپيماي ساخت شوروي ندارد . در نمونه هاي ارتقا يافته شده ميگ29 كاكپيتهاي شيشه اي به همراه صفحه پيشرفته نمايشگر CRT چندمنظوره و HOTAS به اين هواپيما افزوده شده است و از صندلي پران Zvezda K-36D كه داراي كارايي خوبي است در كاكپيت ميگ29 استفاده ميشود . http://www.aeronautics.ru/m/mig29smtcockpit.jpg در نمونه هاي ابتدايي ميگ29 از سيستم رادار تهاجمي فازترون آر ال پي كي(Phazotron RLPK-29 ) كه شامل رادار پالس داپلر N-019 ( نامگزاري ناتو: S-29 Slot Back ) است كه قابلیت نگاه به پايين و شليك به هدف را دارا است و در كنار آنها كامپيوتر ديجيتال Ts100.02-02 نيز وجود دارد . نمونه اصلي رادار N-019A كه با هدف مقابله با نمونه هاي غربي طراحي شده بود و اميد بسياري بدان ميرفت ولي نتوانست اين خواسته شوروي را براورده كند و باعث ناميدي شد . اين رادار داراي اشكالات جدي در زمينه كارايي در(BVR) در محدوده خارج از ديد (beyond-visual-range) است اين رادار براي رهگيري هدف يا همان تراك كردن (Track) اهدافي به اندازه يك جنگده تا شعاع 70 و در اندازه يك بمب افكن تا شعاع 90 كيلومتر بيشتر توانايي ندارد و براي اهداف كوچكتر و يا اهداف از پشت سر اين مقدار به35 كيلومتر كاهش ميابد . رادار N-019A توانايي شناسايي 10 هدف را در محدوده عملياتي خود در اختیار دارد اما تنها قادر به هدف قرار دادن بيش از يك هدف به وسيله موشك هاي هدايت شونده خود نيست از نقاط ضعف ديگر اين رادار در سيستم پردازش سيگنال آن است كه در شناسايي اهداف زميني و يا اهدافي كه ارتفاع كم هستند و در برابر اهداف بسيار يا اشباع هدف داراي ضعف است و استعداد خوبي براي جيمينگ شدن در برابر جنگ الكترونيك دارد و به سادگي از كار مي افتد . اين مشكلات باعث شده هواپيماي ميگ29 قادربه استفاده موثر از موشك هاي جديد هدايت شونده دوربرد آر27(R-27) در حداكثر برد عملياتي آنان نباشد اين اطلاعات در پي تباني و خيانت طراح وسازنده رادار فازترون آدولف تولكاچف(Adolf Tolkachev) و افشاي اين اسرار در سال1985 به سازمان CIA بدست امده بود . در پي ضعف زياد رادار(N-019A) شوروي با شتاب تصميم به اصلاح نمودن آن گرفت و براي رفع اين نواقص اقدام به بهينه و به روز رساني اين رادار كرد و نمونه ساخته شده توپاز (N-019M Topaz) نامگزاري شد و در هواپيماهاي ميگ29 اس (MiG-29S) مورد استفاده قرار گرفت اما اين اصلاح نيز مقامات شوروي را راضي نكرد و آنها خواستار ارتقا دوباره اين رادار و گسترش بيشتر قابليتهاي آن شدند و جديدترين نمونه ساخته شده رادار ژوك (N-010 Zhuk-M) بود كه برد عملياتي آن گسترش يافته بود كه از نظر ظاهري نيز تغييراتي نسبت به نمونه پيشين در آن اعمال شده بود كه شامل آنتن گيرنده مسطح بود و از پردازشگرهاي قدرتمند و مطمئن با قابلیتهای چند منظوره نيز بهره ميبرد و استعداد استفاده از موشكهاي هوا به هواي RW-AE ( نامگزاري ناتو: AA-12 Adder ) براي هواپيماي ميگ29 را فراهم ميكند . در نمونه جديدتر ميگ29 از S-31E2 KOLS كه يك مسافت ياب ليزري و(IRST) جستجو گير مادون قرمز است (infrared search and track) مدل (S-31E2 KOLS) كه بصورت چشم كروي در جلوي كاناپه خلبان نصب شده نيز بهره گرفته شده اين سيستم (IRST) ميتواند مستقل از رادار عمل كند و از دقت زيادي نيز برخوردار است . جنگ افزار موجود در ميگ29 شامل يك توپ 30 ميلي متري (GSh-30-1) نصب شده در كنار بالها و در نزديكي بدنه است و با خشاب 149 تير است كه در نمونه هاي جديدتر به 100 تير كاسته شده نمونه اصلي هواپيماي ميگ29 در حالت استفاده از تمام ظرفيت مخزن سوخت خود توانايي استفاده از توپ خود را نداشتند اما در نمونه هاي جديدتر اين مشكل تصحيح شد . سه جايگاه حمل سلاح در زير بالهاي هواپيماي ميگ29 وجود دارد و در مجموع 6 جايگاه در زير بالها وجود كه در نمونه مختلف امكان افزودن 2 جايگاه ديگر ودر مجموع 8 جايگاه وجود دارد ميتوان در فضاي مابين دو موتور اين هواپيما به جاي مخزن سوخت 1500 ليتري از يك موشك هوا به هواي ميانبرد آر 27(AA-10 ALAMO) و يا بمبهاي غير هدايت شونده و راكتها استفاده كرد و ظاهرا امكان استفاده از اين فضا براي حمل و استفاده از سلاحهاي گوناگون براي استفاده در نبردهاي هوايي وجود ندارد برخلاف هواپيماهايي مانند ميگ31 كه از اين فضا بيشترين بهره را گرفته اند . تعدادي از هواپيماي ميگ29 شوروي امكان حمل يك موشك هسته اي را دارا هستند . بيشتر نمونه هاي اين هواپيما امكان استفاده از موشك آر 73 (AA-11 ARCHER) براي نبردهاي داگفايت را دارند البته نمونه هاي قديمي تنها قادر به استفاده از موشكهاي آر 60((AA-8 APHID هستند . به طور كلي نمونه هاي اصلي و ابتدايي ميگ29 قابليت چنداني براي حمله به اهداف زميني برخودار نيستند و تنها ميتوانستند از بمبهاي غير هدايت شونده و راكتها استفاده كنند و تنها در نقش يك هواپيما براي برتري هوايي و رهگيري در مسافتهاي كوتاه انجام وظيفه كند اما سازندگان هواپيماي ميگ در نمونه هاي بهينه سازي شده امكان بكارگيري بمبهاي هدايت شونده ليزري با دقت زياد و بمبهاي الكترونيكي را به اين هواپيما افزوده اند . http://www.military.cz/russia/air/mig/Mig_29/images/mig29SMT_vyzbr_1.jpg نمونه هاي مختلف هواپيماي ميگ 29 : ميگ29ايMiG-29A (Fulcrum A ): نمونه ابتدايي ساخته شده از اين هواپيما كه در سال1982 وارد خدمت شد. ميگ29بي MiG-29B-Fulcrum A: نمونه صادراتي اين هواپيما فاقد امكانات لازم براي حمل تسليحات اتمي است و داراي رادار اصلاح شده براي افزايش قابليت هاي آن و سيستم (ECM) براي مقابله با جنگ الكترونيك و سيستم (IFF) براي شناسايي دوست از دشمن كه اين عبارت مخفف(Identification Friend or Foe) است . هواپيماهاي ميگ29 ايران از اين نوع هستند . ميگ29 يوبي MiG-29UB-Fulcrum B: نمونه آموزشي اين هواپيما با كد UB كه مخفف آموزشي رزمي(Uchebno-Boevoi / trainer-combat) شناخته ميشود و دو سرنشينه و فاقد رادار است و بنا به ساختار خود ميتواند كارايي هاي زيادي برايش در نظر گرفت ميتوان در امور آموزش و يا يك سوخت رسان استفاده كرد هر چند كه با توجه به برد عملياتي محدود از قابليت منحصر به فردي برخوردار نيست و پسوند رزمي آن با كارايي آن سازگار به نظر نميرسد مگر آنكه با افزودن امكانات اين قابليت را براي اين نمونه فراهم كنيم در ضمن يك توپGSh-30 30 ميلي متري نيز در آن بكار رفته است . ميگ29 اس MiG-29S-Fulcrum C اولين نمونه : اين نمونه مانند ميگ29 بي است اما بدنه هواپيما بزرگتر است داراي ساختار(FatBack) است كه براي افزودن حجم مخازن داخلي است و از سيستم ضد جيمينگ استفاده ميكند. ميگ29 اس MiG-29S -Fulcrum Cدومين نمونه : در اين نمونه هواپيما ميتواند مقدار بيشتري از تسليحات را حمل كند به علاوه ي استفاده از دو تانكر خارجي از تغييرات ظاهري هواپيما است . رادار اين نمونه را NO19ME انتخاب كرده اند اين رادار ميتواند 10 هدف را شناسايي كند و همزمان از دو موشك آر 77(AA-12 Adder) براي نابود كردن اهداف استفاده كند . ميگ29 اس ام MiG-29SM-Fulcrum C : اين نمونه از تمام قابليتهاي ميگ29 اس برخوردار است و امكان استفاده از موشكهاي هوا به زمين هدايت شونده و بمبهاي هدايت شونده تلويزيوني و ليزري را دارد . ميگ29 ام يا همان ميگ33 MiG-29M/MiG-33 -Fulcrum E: نمونه پيشرفته و چند منظوره هواپیمای ميگ29 است كه ساختمان آن از آلياژ مقاوم و سبك الومينيوم_ليتيوم ساخته شده و سيستم كنترل پرواز مكانيكي را جايگزين سيستم كنترل fly-by-wire كرده اند . در آن از موتورهاي RD-33K با قدرت تراست بيشتر استفاده شده و رادار ژوك (N010 Zhuk) با امكان شناسايي عوارض زمين را براي اين مدل در نظر گرفته اند . در زير هر بال 4 جايگاه( در مجموع 8 جايگاه) براي تسليحات آماده شده است كه در صورت استفاده از فضاي ميان دو موتور اين مقدار باز هم بيشتر خواهد شد . كاكپيت نيز بهينه سازي شده و دو صفحه نمایشگر جديد به آن افزوده شده است و اين هواپيما كاملا قادر به استفاده از موشک آر77(AA-12 Adder) است. ميگ يو بي ام MiG-29UBM : نمونه دو نفره آموزشي چند منظوره كه هرگز توليد نشد . ميگ29 اس ام تي MiG-29SMT : اين نمونه در حقيقت همان نمونه بهينه سازي ميگ29 اس است كه در آن قطعات قديمي هواپيما با قطعات نرم افزاري و سخت پيشرفته تر ميگ 29 ام يا همان ميگ33 جايگزين شده اند . با افزودن به حجم مخازن داخلي اين هواپيما بدون استفاده از مخازن خارجي تا برد 2100 كيلومتر و شعاع 1050 كيلومتر ميتواند ماموريت انجام دهد . كابين اين هواپيما با افزوده شده دو نمايشگر بزرگ مسطح كرستال مايع((LCDتمام رنگي و دو نمايشگر مسطح تك رنگ كوچك بهينه سازي شده و رادار بهينه سازي شده N019MP را براي اين نمونه در نظر گرفته اند كه به برد و قابلیتهای هوا به زمين آن افزوده شده و اين تغييرات با استفاده از موتورهاي توربوفن كليموف (RD-43 turbofans ) كامل ميشود . در مجموع مقدار حمل سلاح در اين مدل 500 KG افزوده شده و به عدد4500 KG رسيده است . اين نمونه قادر نيز به مانند ميگ29 ام(ميگ33) داراي حداقل 8 جايگاه تسليحات است و ميتواند از تمامي تسليحاتي كه در ميگ29 ام استفاده ميشود استفاده كند . كشور روسيه و يمن از استفاده كنندگان اين نمونه از اين نمونه از اين هواپيما هستند . ميگ 29 كي MiG-29K-Fulcrum D اولين نمونه : نمونه ساخته شده براي نيروي دريايي براي استفاده در ناو هواپيما بر است كه از تمامي امكانات نرم افزاري و سخت افزاري ميگ29 ام (ميگ33) استفاده ميكند و از ساختار محكمتري برخوردار است و مجهز به ارابه فرود بروي عرشه ناوهواپيمابر و تجهيزات ديگر است و براي استفاده در ناوهاي هواپيمابر كلاس درياسالار كوزنتسف طراحي شد ولي اين طرح لغو شد . ميگ 29 كي MiG-29K -Fulcrum D دومين نمونه : اين نمونه براي نيروي دريايي هند ساخته و سفارشي سازي شده و به حجم مخازن داخلي افزوده اند و براي دماغه اين هواپيما از پوشش لاستيكي استفاده ميشود و از سيستم پرواز جديد(fly-by-wire) بجاي سيستمهاي آنالوگ قديمي استفاده شده است و مابقي مشخصات اين هواپيما به مانند هواپيماي ميگ29 ام و اس ام است . ميگ29 يو بي تي MiG-29UBT : اين مدل نمونه بهينه سازي هواپيماي ميگ29 يو بي( آموزشي/نظامي) است كه در بروي آن تغييراتي را كه بروي ميگ 29 بي(MiG-29B) انجام داده اند و هواپيماي ميگ29 بي را به ميگ29 اس ام تي (MiG-29 SMT)تبديل كرده اند اين تغييرات را هواپيماي ميگ 29 يو بي انجام داده اند و به نمونه ميگ29 يو بي تي (MiG-29UBT)تبديل كرده اند . اين طرح لغو شده . ميگ29 ام2 MiG-29M2 : نمونه چند منظوره و دو نفره كه در آن از ساختار وسايل مورد استفاده در هواپيماي ميگ29 ام استفاده شد و تنها تفاوت آن استفاده از يك LCD بزرگ و استفاده از سيستم پرواز ديجيتال است و نمونه تك نفره ميگ 29ام 2 (Mig-29 M2) هم ميگ29 ام1 (Mig-29 M1) هست كه با مقداري تفاوت با نام ميگ29 كي(Mig-29 K) يا همان نمونه دريايي ميگ29 شناخته ميشود . ميگ29 او وي تي يا همان ميگ35 MiG-29OVT/MiG-35-Fulcrum F : آخرين نمونه ساخته شده از ميگ 29 است كه از تمام نمونه هاي قبلي پيشرفته تر است و مجهز به سيستم تغيير بردار رانش هست كه براي كنترل آن از سيستم fly-by-wire استفاده ميشود . اين نمونه از بدنه هواپيماي ميگ29 ام 1 استفاده ميكند و از آيونيك خيلي پيشرفته اي برخوردار است و از امكانات خوب دفاعي و سيستمهاي خوكار براي تهاجم استفاده ميكند و از HOTAS هم استفاده ميكند و به دليل استفاده از سيستم CGI ميتواند مستقلانه به انجام ماموريت اقدام كند . اين نمونه از هواپيماي ميگ29 خيلي چالاك است و شعاع عملياتي آن بدون مخازن خارجي1100 كيلومتر است (برد عملياتي 2200 كيلومتر) و در اين نمونه امكان استفاده از 3 مخزن خارجي وجود دارد كه در صورت استفاده از اين 3 مخزن خارجي برد عملياتي اين هواپيما بيشتر خواهد شد . قادر به استفاده از اكثر موشكهاي هوا به هوا و هوا به زمين مختلف و بمبهاي و موشكهاي هدايت شونده با تلويزيون و ليزر است و مجهز به هشت جايگاه اسلحه است . روسيه سعي در صادرات اين هواپيما به خارج دارد و خاورميانه از مهمترين مشتريان اين هواپيما است روسيه در حال مذاكره براي فروش اين هواپيما به كشورهاي سوريه / ليبي/ايران/الجزاير/سودان/هند/مالزي/برزيل/پرو و چند كشور ديگر است . مشخصات فني هواپيماي ميگ29 : خدمه : يك نفره در مدل نظامي / دو نفره آموزشي/رزمي طول هواپيما: 17.37 متر طول بال: 11.4 متر ارتفاع: 4.7 متر مساحت بالها : 38 مترمربع وزن خالص (بدون سوخت و....): 11.000كيلوگرم (11تن) وزن قابل حمل ( شامل سلاح و سوخت و.....): 16800 كيلوگرم(16.8تن) حداکثر وزن برخاست : 21000كيلوگرم(21تن) نيروي محركه : در نمونه هاي جديد دو موتور كليموف Klimov RD-33K و Klimov RD-43 توربوفن با پس سوز و نمونه هاي قديمي دو موتور كليموف Klimov RD-33 توربوفن با پس سوز حداكثر سرعت : 2.45 ماخ شعاع عملياتي : در حالت نبرد شعاع700 تا 900 كيلومتر (بسته به مدل هواپيما) در يك خط سير بدون بازگشت 2900 كيلومتر حداكثر ارتفاع پرواز : 18000 متر (59100پايي) سرعت صعود: 330 متر در ثانيه تجهيزات : يك توپ30 ميلي متري GSh-30-1 و موشكهاي هوا به هوا / هوا به زمين و انواع مختلف بمبها شامل: R-60(AA-8 Aphid)/ R-27(AA-10 Alamo)/ R-73(AA-11 Archer)/FAB 500-M62/ FAB-1000/TN-100/ S-24/AS-12/ AS-14 http://airspace.cz/img/mig29a_weap.jpg
    • توسط babak1985
      نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران، از سال 1991 به بعد، تعداد 18 فروند میگ MiG-29A و 7 فروند گونه دوسرنشینه میگ MiG-29UB را تحویل گرفته است. این هواپیماها پس از قراردادی که در ژوئن 1990 بین دولت ایران و روسیه به امضا رسید، تحویل نیروی هوایی ایران داده شد. میگ MiG-29 نخستین و تنها جنگنده رهگیری است که پس از جنگ ایران و عراق خریداری شد و براساس برنامه قرار بود که به‌عنوان جایگزین برای F-14 تامکت‌های از دست رفته درطی جنگ و زمین‌گیر شده به‌علت در دسترس نبودن قطعات یدکی، وارد خدمت شوند. این قرارداد به‌عنوان بخشی از برنامه بزرگ نیروی هوایی برای بازسازی قدرت جنگنده‌های نیرو، پس از جنگ، در زمان فرماندهی سرتیپ «منصور ستاری» بر نیروی هوایی بسته شد و اجرایی گردید. دراصل و براساس همان برنامه بزرگ، قرار بود 48 فروند فالکروم برای ایجاد پوشش دفاع هوایی شهرهای بزرگ «تهران»، «شیراز» و «تبریز» وارد کشور شوند اما این روند به‌علت کمبود بودجه ایران، با تحویل همان ارقامی که در ابتدا ذکر شد به پایان رسید.

      میگ MiG-29 پس از ورود به ایران، لباس دو گردان شکاری تاکتیکی و گردان 11 شکاری تاکتیکی در پایگاه یکم شکاری تهران و گردان 23 شکاری تاکتیکی در پایگاه دوم شکاری تبریز وارد خدمت شدند. براساس مفاد قرارداد، تعداد 400 نفر از مستشاران، متخصصان فنی و معلم روس وارد ایران شدند تا عملیات جنگنده‌های میگ MiG-29 را درطی 7 سال پشتیبانی کنند. برهمین اساس، روس‌ها متعهد گردیدند که نیروی هوایی ایران را برای کاربری فالکروم درطی 25 سال یا 25 هزار ساعت پرواز، از لحاظ قطعات یدکی و کمک‌های فنی، پشتیبانی کنند.

      هواپیماهای میگ MiG-29 تحویل داده شده به ایران درواقع هواپیماهای کارکرده نیروی هوایی روسیه بودند که تقریبا نیمی از آنها به آخرین ساعات پروازی تعیین شده توسط شرکت سازنده رسیده بودند. با اتمام این ساعت پرواز، براساس تخمین منابع نظامی، حداقل 2 فروند میگ MiG-29A و 4 فروند میگ MiG-29UB به‌علت به پایان رسیدن زندگی عملیاتی‌شان، زمین‌گیر شده و وارد انبارها گردیدند. در ادامه، شرکت سازنده روس موفق نشد که دستورالعمل‌های فنی را برای افزایش ساعت و سیکل پروازی میگ MiG-29 به ایران و نیروی هوایی ارتش تحویل دهد. درنتیجه نبود این دستورالعمل‌ها، متخصصان فنی نیروی هوایی نتوانستند در زمان استاندارد و با طی ساعت کار فنی تعیین شده، کار تعمیرات اساسی و بهسازی فالکروم‌های مزبور را به پایان برسانند و درنتیجه، این فرایند مقداری به درازا کشید.

      فرماندهان نیروی هوایی که برای راه‌اندازی فالکروم‌های زمین‌گیر شده خود، وجود دستورالعمل‌ها را ضروری و اجتناب‌ناپذیر می‌دانستند، تلاش خود را برای به‌دست آوردن این کتاب‌ها از تمام منابع موجود و در دسترس در سراسر دنیا به‌کار بستند.

      با این‌حال از اواسط دهه 90 تاکنون، ایران توانسته است بدون کمک مستشاران روس و با تکیه بر توان داخل کشور و متخصصان زبده در درون نیروی هوایی، چک‌های دوره‌ای و سبک این جنگنده را انجام دهد. نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران، در راستای تجهیز و تکمیل وسایل زمینی ناوگان فالکروم‌های خود، با توجه به عدم توانایی روس‌ها در تامین این تجهیزات، دست به خرید آن از دیگر کشورهای صاحب میگ MiG-29 زدند.



      همزمان کوشش‌هایی برای بهسازی و ارتقای قابلیت‌های فالکروم در نیروی هوایی ایران به جریان افتاد. یکی از این بهسازی‌ها، تجهیز میگ MiG-29 به لوله سوخت‌گیری هوا به هوا بود که در افزایش برد عملیاتی این جنگنده تاثیر به‌سزایی داشت. وجود لوله سوخت‌گیری هوایی، درحالی که هواپیما به مخازن سوخت خارجی مجهز نیست و متکی به مخازن سوخت داخلی است از تاثیر عملیاتی پایینی برخوردار است. پس می‌بایست بر روی میگ MiG-29های ایرانی که توانایی حمل مخازن سوخت خارجی نداشتند، این قابلیت ایجاد می‌شد. با توجه به این‌که تصمیم فرماندهان نیروی هوایی ایران بر افزودن مخازن سوخت خارجی به جنگنده، این توان صنعتی در داخل ایران موجود نبود، کشور بلاروس به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین کاربران میگ MiG-29، مورد توجه قرار گرفت و پس از مذاکرات انجام شده بین مسوولان ذی‌ربط دو کشور و دو نیروی هوایی، تعدادی مخازن سوخت خارجی 1520 لیتری که در قسمت مرکزی زیر بدنه نصب می‌شد، از بلاروس خریداری گردید.

      همان‌طور که قبلا ذکر شد، طبق دستورالعمل‌های این جنگنده، با به پایان رسیدن عمر هواپیماهای میگ MiG-29 ایرانی، برخی از این هواپیماها از فهرست جنگنده‌های عملیاتی خارج شده و به درون انبارها هدایت شدند. نخستین گونه فالکروم که از رده پروازی خارج شد، یک فروند میگ MiG-29UB متعلق به گردان 23 شکاری بود که در سال 2006 سیکل پروازی خود را به پایان رساند. در ادامه، یک فروند UB دیگر، به‌همراه یک فروند میگ MiG-29A از همان گردان در سال 2007 به رده هواپیماهای بازنشسته پیوست. در تابستان سال 2008، یک فروند گونه UB از گردان 11 شکاری در مهرآباد با رسیدن زمان انجام تعمیرات اساسی، از فهرست هواپیماهای عملیاتی خارج شد تا در ادامه، در بهار 2009 هم یک فروند دیگر از هواپیماهای آموزشی میگ MiG-29UB به وی بپیوندد.

      با زمین‌گیر و غیرعملیاتی شدن این تعداد فالکروم بود که نیروی هوایی به فکر آغاز برنامه سنگین تعمیرات اساسی میگ MiG-29 به‌صورت بومی افتاد. درنتیجه این تصمیم فرماندهان نیروی هوایی، تاسیسات تعمیر و نگهداری میگ MiG-29 در تهران و تبریز با همکاری نزدیک با شرکت «صنایع هواپیمایی ایران» (IACI) بهسازی، انجام تعمیرات اساسی و بازگردان به رده پروازی هواپیماهای زمین‌گیر را به‌عهده گرفتند.



      «ولادیمیر پوتین» که در اکتبر 2007 و با هدف انجام مذاکره با دولت ایران برسر مسایل حقوقی دریای خزر وارد تهران شد، درکنار چانه زدن‌های سیاسی و دیپلماتیک، یک قرارداد به ارزش 150 میلیون دلار که به موجب آن، می‌بایست 50 دستگاه موتور توربوفن RD-33 ساخته شده توسط شرکت «ماشین‌سازی چرنشیف مسکو» تحویل نیروی هوایی ایران داده می‌شد. ایران در مذاکرات برای خرید این تعداد موتور، به طرف روس توضیح داد که این موتورها را برای پروژه داخلی توسعه و ساخت جنگنده «آذرخش» نیاز دارد. ولی گمان می‌رود که ایران از موتورهای خریداری شده برای راه‌اندازی هواپیماهایی که ساعت پرواز موتورشان به پایان رسیده و زمین‌گیر شده‌اند، بهره‌برداری نموده است. تحویل این موتورها از سال 2008 آغاز شده است.

      آغاز برنامه

      با در دستور کار قرار گرفتن کار بهسازی و تعمیرات اساسی در برنامه جاری مرکز تعمیر و نگهداری میگ MiG-29 در تهران، این مرکز درخواست ارسال یک فروند میگ MiG-29UB غیرپروازی گردان 23 شکاری که مدت‌ها بود در انبار قرار داده شده بود را به تبریز ارسال کرد و مسوولیت انجام تعمیرات اساسی آن را به‌عهده گرفت. با ورود میگ مزبور به تهران، کار بر روی آن به‌همراه آغاز برنامه راه‌اندازی دو فروند میگ MiG-29A وارد مرحله اجرایی شد.

      دو فروند میگ MiG-29A درحالی به مرکز تعمیرات فالکروم تهران تحویل داده شدند که در شرایط فنی بسیار بدی به‌سر می‌بردند. با این‌حال، تلاش برای بازگرداندن این هواپیماها به شرایط پروازی آغاز گشت. با اتمام عملیات تعمیر و نگهداری مرکز تهران و تکمیل برنامه بهسازی بر روی یک فروند فالکروم گونه A، خلبان آزمایشگر در سپتامبر 2008 هواپیما را از مرکز مزبور تحویل گرفت و «پرواز عملکردی» (FCF) 30 دقیقه‌ای میگ MiG-29 مزبور را با موفقیت به پایان رساند.

      فالکروم دیگر از مرکز مزبور در تهران بیرون آمد و در بهار 2010 به خدمت در نیروی هوایی بازگشت. هم‌زمان، مرکز تعمیر و نگهداری فالکروم در تبریز نیز خبر اتمام انجام تعمیرات اساسی بر روی یک فروند میگ MiG-29UB را به اطلاع فرماندهان نیروی هوایی رساند. تبریزی‌ها در این میان فعال‌تر ظاهر شده و دومین فالکروم تعمیر اساسی شده را نیز در ژوئن 2010 وارد خط پرواز کردند. این هواپیما در سال 2001 صدمات عمده دیده بود و به‌علت نبود قطعات یدکی، به‌مدت بیش از 8 سال از پرواز دور مانده بود.



      هم‌اکنون نیز شرکت صنایع هواپیمایی ایران (صها)، با همکاری مراکز فنی نیروی هوایی در تبریز و تهران، بهسازی، ارتقا و تعمیراساسی فالکروم‌های ایرانی را ادامه می‌دهد. گزارش‌های تاییدنشده‌ای از کمک روس‌ها به شرکت صنایع هواپیمایی ایران (صها) در مهرآباد برای انجام تعمیرات اساسی میگ MiG-29 وجود دارد. با وجود کمبود قطعات یدکی، نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران از سال 2008 تاکنون موفق شده است تعداد 5 فروند فالکروم را از انبارها بیرون کشیده و روانه خط پرواز کند. براساس برنامه‌ای بلندمدت، نیروی هوایی جمهوری اسلامی ایران تصمیم دارد هواپیماهای زمین‌گیر موجود را تنها با تکیه بر توان فنی متخصصان نیروی هوایی و شرکت صنایع هواپیمایی ایران (صها)، به شرایط پروازی بازگرداند.

      منبع: ganjejang.com (به نقل از ماهنامه Air Force Monthly شماره 269)
  • مرور توسط کاربر    0 کاربر

    هیچ کاربر عضوی،در حال مشاهده این صفحه نیست.