امتیاز دادن به این موضوع:

Recommended Posts

هواپيماي جنگنده اس-37 ساخت روسيه (S-37 Berkut (Su-47 اين هواپيما که عموما به نام اس37 شناخته ميشود، با نام تجاري Su-47 احتمالا وارد سرويس ميشود.حرف Sاول عبارت اس37 بر خلاف تصور عموم، نشانگر هواپيماي ساخت شرکت سوخو نيست، بلکه اولين حرف يک عبارت روسي با ترجمه "پيشگرا" ميباشد. تغيير نام هواپيما از اس37 به سو47 مسلما از تصميم شرکت سوخو براي بازار يابي اين هواپيما ميباشد. هواپيماي سو47، ابتدا به عنوان نمونه آزمايشي مراکز تحقيقاتي هوا فضاي روسيه براي آزمايش مواد مرکب پيشرفته در هواپيما و همچنين سيستمهايFly by Wire پيچيده و امروزي تر بود. هواپيما از بالهاي پيش گرا که قدرت مانور فوق العاده زياد و همچنين قابليت پرواز در زواياي حمله بالاي 45 درجه را به هواپيما ميدهد استفاده ميکند. مزاياي بال پيشگرا نسبت به بال هاي با اشکال متعارف که عبارتند از پساي القايي و ممان خمشي کمتر و همچنين تاخير در وقوع واماندگي مدت مديدي است که شناخته شده است. اما متاسفانه ممان پيچشي وارد به بال در اين نوع بالها آنقدر زياد است که -اگر اين بالها با مواد متعارف ساخته شوند-ميتواند بال را براحتي از هم بدرد. براي حل اين مشکل، سوخو 47 از بال هايي ساخته شده از مواد کامپوزيت استفاده ميکند که ضمن مقاومت خوب در برابر پيچش، پيچش آيروديناميک مورد نياز براي هواپيما را فراهم مي آورند. براي کاهش هزينه ها سوخو47؛ دماغه، دم هاي عمودي و ارابه هاي فرود خانواده سوخو27 را امانت گرفته است. با اين وجود بدنه هواپيما فضاي بيشتري براي جاسازي رادار و تجهيزات اويونيکي، فضاهاي داخلي جاسازي اسلحه و بازتاب راداري کمتر (که بخشي از آن ناشي از استفاده از کامپوزيتها و مواد جاذب امواج راديويي است) نسبت به سوخو 27 ها دارد. عليرغم تمام شايعاتي که در مورد اين هواپيما وجود دارد، کارايي بسيار خوب اين هواپيما در آزمايشها، علاوه بر اينکه مسئولين سوخو را به فکر بازاريابي داخلي و خارجي براي اين هواپيما بيندازد، دولت روسيه را نيز متقاعد کرد که بودجه بيشتري در اختيار اين شرکت جهت توسعه اين هواپيما در اختيار سوخو قرار دهد. گزارش هاي اخير حاکي از اين است که با وجوديکه اين هواپيما احتمالا به عنوان جنگنده نسل پنجم نيروي هوايي روسيه و رقيب اصلي اف35 معرفي ميشود، احتمال جايگزين شدن بال آن با بالهاي متعارف پيش گرا وجد دارد. اگر احتمال دوم صحيح باشد، اينطور بنظر خواهد رسيد که مسئولين سوخو به نتايج مشابهي با نتايج ناسا (در مورد هواپيماي X-29) در مورد مشکلات بال پيش گرا رسيده اند و نتوانسته اند بر آنها فائق بيايند. :wink:

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
سلام سعید جان باز هم نتونستم از قسمت پیوست استفاده کنم عکسهای مربوط به s37 رو به قسمت گالری ارسال کردم خودت زحمتشو بکش :wink: :wink: :wink:

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
http://www.sme.sk/cdata/2353583/20050824008_MAKS_big.jpg http://www.suchoj.com/ab1953/Su-47/riss/Su-47_06.jpg http://www.aerospaceweb.org/aircraft/fighter/s37/s37_03.jpg

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
دست دوستان درد نكند و خسته نباشيد. :D در بخش پيوست مشكلي پيش آمده است كه بايد بررسي شود؟ :D:

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
سلام سعید جان وقتی من از بخش پیوست استفاده می کنم پیام خطای نامفهوم میده لطفا من رو راهنمایی کن این مشکل رو در مورد فرستادن عکسهای شفق2 هم داشتم 8O 8O از onin هم بخاطر عکسهای معرکه ای که فرستاده ممنونم :wink: :wink:

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
بخش پيوست مشكل پيدا كرده است و بايد درست شود كه زمان ميبرد. :wink: براي آپلود عكس هم بهتر است از يك هاست رايگان استفاده كنيد چون گالري چندان مناسب اين كار نيست مخصوصا اينكه بايد بنشينم و تمام عكسها را يكي يكي تاييد كنم! :D

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
این هم الباقی مشخصاتش کشور سازنده روسیه شرکت سازنده سوخو طول بالها 15.1 الی 16.8 متر طول کلی 22.2 متر الی 22.6 متر وزن خالی 24000 الی 26000 کیلوگرم حداکثر وزن 34000 کیلوگرم موتور پیشران 2 Perm Aviadvigatel D-30F6 (34,170 lbst), or 2 Saturn/Lyul'ka AL-37FU afterburning 142.2 kN (31,966 lb st) with afterburning thrust-vectoring in pitch -20o to 20o at 30o per second حداکثر سرعت در ارتفاعات 2500 کیلومتر برساعت حد اکثر سرعت در ارتفاعات پایین 1400 کیلومتر بر ساعت سقف پرواز 18000 متر حد اکثر برد 3300 کیلومتر تسلیخات قابل حمل Air-to-air : R-77, R-77PD, R-73, K-74 Air-to-surface: X-29T, X-29L, X-59M, X-31P, X-31A, KAB-500, KAB-1500 تعداد خدمه یک نفر :wink: :wink: :wink:

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
http://i1.tinypic.com/sdgt1d.jpg ملقب بهs.37 گلدن ايگل جنگنده اي با بال پيشگرا كه توسط شركت سخوي براي رقابت در برنامه ي جنگنده نسل پنجم روسيه طراحي گرديد البته با اقبال كمي براي ورود به خدمت مواجه است كه علت آن قيمت زياد مواد مركب بال هاي آن است و اما پيشينه، در واقع مي توان گفت ايده بال هاي پيشگرا در اصل از ايده ي هواپيماي x.29 شركت گرومن گرفته شده كه يكي از موفق ترين ها در اين ضمينه است فوايد بال هاي پيشگرا: مهمترين فايده ي بال هاي پيشگرا در سرعتهاي فرو صوت و در ارتفاع پايين است كه بال هاي پيشگرا پايداري بيشتر و بسيار بهتري دارند اما در سرعت هاي فرا صوت اين كارايي اهميت خود را از دست مي دهد واين جاست كه بال هاي پسگرا بهتر نقش ايفا ميكنند براي جبران اين مشكل در s.37 بال هاي آن را كاملا از مواد گران قيمت مركب كه به تازگي در صنعت هواپيما استفاده ي چشمگيري پيدا كرده استفاده شده و اما ساير موارد به شرح زير است: بيشينه سرعت :2,500km/h سلاح ها:R-77, R-77PD, R-73, K-74 X-29T, X-29L, X-59M, X-31P, X-31A, KAB-500, KAB-1500 موتور: دو دستگاه AL-37FU(گونه اي ازموتور SU-37 )

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
جنگنده قدرتمندي است مخصوصا اينكه هزينه ساخت شايد تا 50٪ كمتر از اف-22 باشد. :D

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
چند روز قبل سرگئي ايوانف معاون نخست وزير روسيه در امور استراتژيک (و وزير دفاع سابق) اعلام کرد جنگنده‌هاي نسل پنجم روسيه تا اواخر سال 2008 ميلادي ارائه خواهد شد.

ميخائيل پوگوسيان، سرپرست سوخو نيز در همين راستا گفت: تحقيقات ما در زمينه هواپيماهاي نسل پنجم تقريباً تکميل شده است و ديگر مي‌توانيم هواپيماهاي مدرن را تا سال 2008 براي نيروي هوايي مهيا کنيم.

اين خبر در حالي اعلام شد که وزارت دفاع آمريکا با صرف بودجه‌هاي هنگفت به دنبال ساخت هواپيماهاي جنگنده رادارگريز با قابليت مانور بالاست، اما همچنان رقيب سرسختش (در صنايع هوافضا) هر سال خبر ساخت يک هواپيماي مدرن و يا موشک بالستيک جديد را اعلام مي‌کند تا در بازار تسليحات آسيا قدرت نمايي کند.

يکي از منابع درآمدي روسيه از فروش تسليحات و صنايع نظاميش است و تمامي هزينه سالانه ارتش و بودجه‌هاي تحقيقات نظامي خود را از محل فروش تسليحاتش به دست مي‌آورد.

سخنان پوگوسيان به عنوان سرپرست سوخو نشان مي‌دهد که هواپيماهاي جديد نتيجه طراحي شرکت سوخو است. البته اطلاعات ساخت اين هواپيماها در هيچ کدام از اظهار نظرهاي مقام‌هاي روسي مشخص نشده است و فقط به نکاتي مانند برتري هوايي و تکنولوژي جديد رادارگريزي در اين نسل اشاره شده.

به همين دليل مي‌توان به سراغ جديدترين هواپيماي طراحي شده توسط سوخو رفت و احتمال داد که شباهت‌هاي بسياري با هواپيما‌هاي نسل پنجم داشته باشد. اين عقاب آهني (su-37) را مي‌توان به عنوان مبدأ و آغاز ساخت هواپيماهاي نسل پنجم در روسيه دانست.

هيأت طراحي سوخو هواپيماي جنگنده مدرن و جديدي خلق كرده كه اولين پروازهاي آزمايشي‌اش را در سال 1995 انجام داد. اين هواپيماي جنگنده در حقيقت پاسخي به ساخت سري هواپيماهاي جنگنده جديد ايالات متحده آمريكا همچون F-22 بود.

روسيه با ساخت هواپيماي جنگنده SU-37 كه تك سرنشين است، تكنولوژي بال‌هاي رو به جلو (Forward-swept wing) را اجرا كرد. اگرچه به احتمال بسيار زياد هواپيماهاي نسل پنجمي که از آنها سخن گفته شده است بال‌هاي رو به جلو نداشته باشند.

[align=center]
تصویر[/align]

تقريباً تمامي پروازهاي آزمايشي اين هواپيما مخفيانه انجام شد، اما نخستين پرواز آزمايشي آن در سپتامبر سال ۱۹۹۶ ميلادي بود كه پس از آن بيش از ۱۲۰ تست پروازي در مركز آزمايشات پرواز ژوكوفسكي (Zhukovsky) در نزديكي شهر مسكو انجام داد.

در آزمايش‌ها به راستي نشان داده شد كه هيچ پرنده آهني با بال‌هاي رو به جلو به زيبايي سوخو 37 پرواز نكرده است. البته با پشتوانه‌اي مانند هيأت طراحان شركت سوخو كه از برترين سازندگان هواپيماهاي نظامي هستند نبايد كمتر از اين هم انتظار داشت.

شركت سوخو پس از ساخت هواپيماي SU-27 در راستاي برتري هوايي تصميم گرفت كه دست به ساخت سري هواپيماهاي جنگنده و بمب افكني بزند كه پايه طراحي آنها را همان هواپيماي پرقدرت SU-27 تشكيل مي‌داد و با آميخته‌اي از قدرت حمل تسليحات Su-33، تاكنون موفق به ساخت S-37 شده‌اند كه بعد از SU-37 يكي از نشان‌هاي ديگر افتخار شركت سوخو محسوب مي‌شود.

S-37 ملقب به بركوت (Berkut) به معني عقاب طلايي يا عقاب سلطنتي است. حرف S اول آن (كه در تمامي هواپيماهاي غيرتجربي شركت سوخو Su ديده مي‌شود) نمايانگر تجربي (Experimental) بودن آن است و هنوز به توليد نرسيده است. پايه‌هاي طراحي آن در اصل از سال ۱۹۸۳ شروع شد و با استفاده از تحقيقاتي كه در فن‌آوري بال‌هاي رو به جلو (FSW) (كه در اتحاد جماهير شوروي از دهه ۱۹۴۰ آغاز شده بود) خلق شد.

[align=center]تصویر[/align]

از سوي ديگر ايالات متحده آمريكا نيز با ساخت هواپيماي تجربيX-29 با همان فن‌آوري بال هاي رو به جلو (FSW)، نشان داد كه با شوق مضاعفي در پي تكميل اين پروژه است.

به طوري كه آمريكا به جد (پروژه X-29 را بين سال‌هاي ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۰ پيگيري كرد.) البته بايد به اين نكته اشاره كرد كه S-37 تقريباً ۲ برابر مقياس X-29 است. طولش حدود ۶۴ فوت است و مي‌تواند با وزني حدود ۶۵ هزار پوند از زمين بلند شود. قدرتش را از ۲ موتور توربوفن مدل D30-F6 شركت آوياد ويگاتل (Aviadvigatel) مي‌گيرد كه هر كدام از آنها حدود ۳۴۱۶۶ پوند نيرو مهيا مي‌كنند. اين موتور مجهز به سيستم پسسوز (afterburner) است.

در مدل دوم S-37 دو موتور توربوفن شركت ليوكلا با مدل AL-F21با سيستم جهت دهي بردار رانش و بهره گيري از پسسوز است كه هركدام از آنها قدرتي برابر ۳۹۳۵۰ پوند نيرو توليد مي‌كنند.

در اصل در تمامي قسمت‌هاي طراحي S-37 نوآوري خاصي ديده مي‌شود. با اينكه بسياري از قسمت‌ها از SU-27 مشابه سازي شده اما نهايت دقت در طراحي دوباره آن لحاظ شده است. وضعيت طراحي بال‌ها به كلي دگرگون شده است و براي اضافه كردن خصوصيات رادارگريزي (stealth) و كم كردن سطح مقطع راداري (Radar-cross section) به ناچار طرحي نو انديشيده‌اند.

حالت بال‌ها نسبت به جنگنده‌هاي معمولي (بال‌هاي رو به جلو) سبب شده كه عقاب طلايي از قدرت براي (Lift) بيشتري بهره گيرد وبا طي مسافت كمتري از باند برخيزد. همچنين با مصرف بنزين و سوخت كمتري نسبت به هواپيماهاي ديگر برد بالايي هم دارد.

هنگام پرواز جريان سيال در واقع از نوك بال‌ها به سمت داخل بدنه كشيده مي‌شود و به همين دليل فشار زيادي به بال‌ها مي‌آيد و براي تحمل اين مقدار فشار حدود ۹۰ درصد جنس بال‌ها از مواد مركب (Composite) است.

تكنولوژي بال‌هاي رو به جلو يكي از آرزوهاي دور شركت سوخو بود كه ساخت يك جنگنده با قدرت مانور بسيار بالا و پايداري كامل در هر ارتفاع و سرعتي را برآورده كرده است.

سامانه هدايت الكتريكي (Fly-by-wire) بسيار پيشرفته‌اي دارد كه نسبتاً شبيه سيستم‌هاي جنگنده‌هاي Su-35 و SU-37 است ولي مدرن‌تر كه كنترلش را در تمامي شرايط سخت و مانورهاي سريع به راحتي به دست مي‌آورد.

سيستم قدرت نبرد هوايي (Vital in clog fight) با آميخته شدن با قدرت مانوري كه از طراحي و شكل S-37 مي گيرد و بهترين وضعيت پرتاب موشك را در نبردهاي هوايي به عقاب طلايي مي‌دهد. در اين راستا پوگوسيان مدير طراحي پروژه S-37 مي‌گويد: «ما به دنبال راه حل هاي تكنيكي براي بالا بردن قدرت مانور جنگنده‌ها در نبردهاي هوايي نزديك هستيم.»

البته هنوز بسياري از برنامه‌هاي ساخت و طراحي اين عقاب طلايي سري است و در دسترس نيست، اما در اصل S-37 هواپيماي جنگنده‌اي است كه نسل پنجم هواپيماهاي روسي را نشان مي‌دهد.

S-37 تقريباً تمامي فناوري رادارگريزي را دارد اما به خوبي ديده مي‌شود كه بيشتر بر مواد جاذب امواج رادار (RAM) تأكيد شده است تا حالت دهي خاص به بدنه براي جذب امواج (RAS) از لحاظ مواد جاذب امواج رادار شايد شبيه جنگنده F-117 يا بمب افكن B-2 آمريكا باشد.

براي فريب موشك‌هاي حرارتي، سيستمي در موتورها به كار رفته كه باعث مي‌شود حرارت كمتري از قسمت خروجي (nozzle) آن بيرون آيد و با اين كار حتي از رادارهايي كه از اشعه مادون قرمز استفاده مي‌كنند نيز دور از دسترس مي‌ماند. فناوري رادارگريزي در S-37 بسيار ارزان تر از هواپيماهاي آمريكايي محسوب شده است.

روزنامه همشهری

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
[align=center]تصویر[/align]

[align=center]سوخو 47، عقاب طلایی آزمایشی روسی[/align]

به تازگی هیئت طراحی سوخو در مسکو، هواپیمای سوخو 47 با لقب عقاب طلایی که قبلاً S-37 نامیده می شد، طراحی و چند نمونه ای را نیز از آن تولید کرده است که اولین پروازش را در سپتامبر 1997 به انجام رساند. مهمترین و می توان گفت جالب ترین ویژگی این جنگنده، پیکربندی بال های آن که برخلاف جنگنده ها و هواپیماهای دیگر، رو به جلو است، می باشد.

هواپیمای سوخو 47 اولین پروازهای آزمایشی خود را در دسامبر 2001 به پایان رسانده و به مجرد آن شرکت سوخو برای تولید نسل آینده هواپیماهای جنگنده روسی برگزیده شد. طراحی این هواپیما به جز طراحی خاص بال های آن می توان به جرأت گفت که تماماً از روی جنگنده موفق روسی سوخو 27 فلانکر اقتباس شده است. این هواپیما به دلیل طراحی ویژه بال های آن، جنگنده ای واقعاً مافوق چست و چابک بوده و قادر است که مسیر پروازی و زاویه حمله خود را به سرعت تغییر دهد. این ویژگی های مطلوب، در سرعت های مافوق صوت نیز تقریباً به همین گونه حفظ می شود و در کل این جنگنده، هواپیمایی بسیار مانورپذیر است. سوخو 47 ملقب به برکوت، ضریب چرخش یا پیچش به طرفین بسیار بالایی دارد که این مسئله در نبرد های هوایی نزدیک اهمیت فوق العاده ای میابد، چرا که هر خلبانی که قادر باشد زودتر دماغه هواپیمای خود را متوجه دشمن نماید، احتمالاً برنده میدان او خواهد بود.

حال به بررسی تکنولوژی بال رو به جلو بپردازیم. بال رو به جلو مزیت های گوناگونی را با خود به همراه دارد، که از جمله آن ها می توان به بالاتر بودن نسبت برا به پسا، مانور پذیری بالا در نبرد های هوایی تن به تن، برد بیشتر هواپیما، دارا بودن ویژگی های ضد واماندگی یا ستال و سپین، پایداری در زاویه حمله بالا و داشتن سرعت برخاست و نشست پایین تر اشاره کرد. در بدنه این هواپیما بیشتر از آلیاژهای تیتانیوم و آلومینیوم ساخته شده و قسمت محدودی از آن نیز به میزان 13% از مواد کامپوزیتی تولید شده است. در کاکپیت این هواپیما به راحتی خلبان در هنگام انجام نبرد های هوایی توجه فراوانی شده است. بیشترین مقدار شتاب جی یا شتاب گرانشی زمین قابل تحمل برای هواپیمای سوخو 47، که بر وزن خلبان تاثیر می گذارد، میزانی بسیار بهینه به مقدار بالاتر از 9 جی می باشد. در کاکپیت این هواپیما، خلبان به راحتی قادر است که حتی در شتاب جی بسیار بالا نیز به ادامه عملیات بپردازد و صدمه ای نیز به او وارد نگردد. همچنین این هواپیمای جنگنده از سیستم نجات خلبان یا صندلی پرتاب شونده نوینی نیز بهره می برد که این صندلی، با داشتن قابلیت وفق پذیری بالا نسبت به خلبان و شکل متغیر، می تواند اثر نامطلوب شتاب جی فراوان را بر روی خلبان کاهش دهد که در این شرایط، خلبان قادر است که شتاب جی بیشتری را نسبت به حالت معمولی و در هواپیماهای دیگر تحمل نماید.

دسته کنترل هواپیما یا همان استیک، دسته با شکل ارگونومیک می باشد که بر خلاف بسیاری از هواپیماها در وسط قرار نگرفته بلکه در یکی از جوانب خلبان یا در کنار او برای راحتی بیشتر و تا نشدن دست تعبیه شده است. این دسته بسیار حساس بوده و از مسیر حرکت یا پیمایش کمی به منظور انجام مانور های سریع و به موقع برخوردار است که امکانات فراوانی به خلبان این هواپیما می دهد. ارابه های فرود این هواپیما متشکل از دو پایه چرخ اصلی و یکی پایه چرخ دماغه است که در هریک یک چرخ سوار شده است. ارابه فرود جلو به سمت عقب و ارابه های اصلی این هواپیما به سمت جلو و به درون ریشه بال جمع می شوند. حداکثر سرعت این هواپیما نیز با اتکا بر موتورهای مدرن این جنگنده حدود 6/1 ماخ برآورد شده است. در مورد نقش اصلی این هواپیما نیز باید اظهار کرد که برنامه های هوایی کشور روسیه برای مدت زیادی پنهان از دید جهانیان می مانند به همین دلیل، هنوز بر کسی آشکار نیست که این جنگنده اصولاً برای انجام چه ماموریت هایی به کار خواهد رفت و کدام میدان نبرد سرانجام پذیرای این جنگنده روسی مدرن خواهد بود.

نویسنده: آرمان
وبلاگ air.blogfa.com

[align=left]
تصویر

تصویر[/align]



فقط منبع رو بنویسید در انتهای مطلب نه تاریخ ارسال آن به وبلاگ!
عکسها رو هم به گالری منتقل کنید.
ویرایش شد.
SAEID
  • Upvote 1

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
طرح خوبی بود ولی متاسفانه منحل شد و فقط یک نمونه ی ازمایشی از این نمونه ساخته شد. و روسیه طرح دیگری به نام Sukhoi PAK FA در دست اجرا داره. البته طرح بالهای این جنگنده برای سرعت های بالا و از نظر مانور پذیری خیلی خوب بود. :lol:

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

ایجاد یک حساب کاربری و یا به سیستم وارد شوید برای ارسال نظر

کاربر محترم برای ارسال نظر نیاز به یک حساب کاربری دارید.

ایجاد یک حساب کاربری

ثبت نام برای یک حساب کاربری جدید در انجمن ها بسیار ساده است!

ثبت نام کاربر جدید

ورود به حساب کاربری

در حال حاضر می خواهید به حساب کاربری خود وارد شوید؟ برای ورود کلیک کنید

ورود به سیستم

  • مطالب مشابه

    • توسط MR9
      موقعیت قرارگاه مرکزی منافقین :
       
      در 90 کیلومتری شمال بغداد ،پس از عبور از شهر "الخالص" به "قرارگاه  اشرف" خواهید رسید.این پادگان با وسعت6 در 8کیلومتر مربع تا سال 1365 هجری شمسی تحت عنوان "معسگر الخالص الخاص" محل استقرار یکی از تیپ های گارد ریاست جمهوری صدام حسین بود.این پادگان از شمال به انبارهای بزرگ مهمات و تسلیحات و یک روستای کوچک عراقی،از شرق به یک فرودگاه متروکه،از جنوب شرق به روستای "شیخ شنیف" ، از جنوب به یک مرکز مرغداری و از غرب به جاده بغداد- کرکوک محدود شده است."اشرف بزرگ" 12*10 کیلومتر مربع است  که پادگان اشرف و زمین های اطراف آن را شامل می شود.
       
        
       
       
       
       
      پس از اخراج مسعود رجوی به عراق و ملاقات او با صدام حسین ، این پادگان بطور کامل تحویل گروهک منافقین  شد و  آنها پایگاه های خود در سلیمانیه و کرکوک را جمع آوری کرده و از سال 1366 هجری شمسی تحت عنوان به اصطلاح "ارتش آزادیبخش ملی " در این محل تجمع کنند.
      در کیلومتر 90 جاده قدیم بغداد-کرکوک انشعابی از قسمت شرقی، شما را به درب اصلی پادگان اشرف هدایت خواهد کرد.شمال و جنوب این جاده آسفالته و فرعی محل استقرار 2 گردان ارتش صدام حسین ،گروهان رادار،گروهان موشکی پدافند هوایی و مقر سازمان استخبارات صدام حسین است که در نزدیکی ورود به پادگان قرار دارد.از سال 1365 شمسی تا زمان سرنگونی صدام  حسین ،نقش این نیروها پدافند هوایی،حفاظت بیرونی و کنترل ورود و خروج به پادگان اشرف بود .
       
       
        
       
       
      مرصاد ، کمینگاه منافقین 
      ببرها وارد می شوند :
       
      اگر چه نیروی های مسلح جمهوری اسلامی ایران ( ارتش  جمهوری اسلامی ایران ، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی  ، بسیج و..)  در جریان عملیات مرصاد ، شکست سنگینی بر پیکره گروهک منافقین وارد آورد ، بازماندگان فرقه رجوی ، مجدداً نیروی های باقی مانده خود را در قرارگاه های  متعدد خود در عراق ، جمع آوری و با حمایت رژیم بعثی ، فعالیتهای خود را از سر گرفتند . اما بدنبال شکست مفتضحانه رژیم بعثی حاکم بر بغداد در مقابل تهاجم گسترده نیروهای ائتلاف به منظور بازپس گیری کویت در ماه مارس 1991 و بغرنج شدن وضعیت در این کشور که همراه با بروز تشنجات و حرکتهای مسلحانه در شمال و جنوب آن گردید ، باعث شد تا گروهک منافقین  با یک بن بست غیر قابل تصور مواجه گردد .
       
       

       
       
      به همین دلیل ، تروریستهای مسلح این گروهک ، دست به تحرکات جدیدی در داخل خاک ایران زده و در یکم آوریل 1991 ، با استفاده از شرایط حاد منطقه ، یکسری اقدامات مسلحانه تروریستی  در غرب ایران ، بویژه ارتفاعات استان کرمانشاه  را رقم زدند که موجبات به شهادت رسیدن صدها نفر از شهروندان کرد ساکن در این منطقه را فراهم آورد .
      بنابراین در پاسخ به شرارتهای این گروهک تروریستی ، در بامداد روز 5 آوریل ، نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران  با استفاده از 9 فروند جنگنده- بمب افکن F-4E ، جمعی پایگاه سوم شکاری (TFB-3)  یک ضربت اساسی را به پادگان اشرف که قرار گاه مرکزی این گروهک بشمار می رفت ، وارد آورد که درعمق 80 کیلومتری داخل خاک عراق و در 28 کیلومتری شمال شهر  خالص  قرار داشت . 5 دقیقه بعد از این حمله ، 9 فروند جنگنده- بمب افکن F-5E جمعی پایگاه چهارم شکاری (TFB-4) بقیه تاسیسات این قرار گاه را با مهمات سنگین مورد حمله قرار دادند که براساس اطلاعات منتشر شده ، تلفات گسترده ای را موجب گردید .
       

       
       
      با این حال ، در جریان این حمله غافلگیرانه  ، خدمه یکی از فانتوم های شرکت کننده ( سریال 6688-3) موفق به اجرای صحیح مانور POP-UP نگردید و هر دوخدمه مجبور به اجکت شده و توسط شبه نظامیان مستقر در منطقه  بازداشت و بسرعت به دولت عراق تحویل داده شدند
       
       

       
      بقایای فانتوم ساقط شده نیروی هوایی به سریال 6688-3
       
       
      در شمال عراق ، دولت ترکیه که سالهاست در حال جنگ غیر رسمی با شورشیان حزب کارگران کرد که به شکل محرمانه از حمایتهای اطلاعاتی و تسلیحاتی دولت وقت عراق بهره می برد ، قرار داشت ، به منظور سرکوب این شورشیان ، چندین عملیات رزمی را در امتداد مرز با ایران ، طراحی و اجرا نمود .
       

       
       
      در جریان این عملیات رزمی ، فانتوم های  نیروی هوایی ترکیه بارها و بارها حریم هوایی ایران را مورد تجاوز قرار داده و نقض نمودند و در این سو ، در موارد متعددی  ، رادار مراقبت منطقه ، هشدارهای لازم را به ترکها ارسال نمود ولی علی الظاهر نیروی هوایی ایران هرگز عملیات رهگیری را اجرا ننمود . این مساله  را می توان بدین دلیل تشریح نمود که  تایگرهای مستقر در پایگاه دوم شکاری ،اگر چه بسیار سریع تر از فانتوم های ترک بودند اما بدلیل اینکه  تیم های ضربتی نیروی هوایی ترکیه توسط جنگنده های F-16C این نیرو  اسکورت می شدند ، حضور تایگر عملاً بی اثر بشمار می رفت . به همین علت ، فرماندهی وقت نیروی هوایی ایران تصمیم گرفت تا سازمان رزم پایگاه دوم شکاری را با اعزام جنگنده های MIG-29 که به تازگی از اتحاد شوروی تحویل گرفته شده بودند ، تقویت نماید .
       
       

       
       
      اعزام فالکروم های تهرانی  ، اگر چه در ابتدا به شکل موقت به این پایگاه مامور شده بودند ، اما با تغییر شرایط ، این استقرار به شکل دائمی در آمد و اسکادران 22 تاکتیکی نیروی هوایی (TFS-22) با حضور میگ های روسی تشکیل گردید و از آن سو ، تمامی  تایگرهای موجود در این پایگاه (F-5E) به اسکادارن 21 تاکتیکی (TFS-21) انتقال یافتند .
       
      با فروکش کردن آتش جنگ در آسیای جنوب غربی ، شرایط تقریباً به حالت عادی بازگشت ، اما این آرامش زیاد بطول نیانجامید ، چرا که در سال 1994 ، گروهگ منافقین مجدداً با اعزام تیم های ترورویستی بداخل کشور ، به شکل منظم دست به تخریب ، ترور مردم عادی و شماری از مقامات ارشد نظامی و غیر نظامی  زدند .
       
       

      سپهبد شهید صیاد شیرازی 
       
       
      د رنتیجه نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران ، مجدداً ماموریت یافت تا حملات هوایی خود را علیه قرارگاه مرکزی این گروهک در داخل خاک عراق ، از سر بگیرد .
      این ماموریت کمتر شناخته شده ، توسط یکفروند جنگنده- بمب افکن F-5F و سه فروند جنگنده – بمب افکن F-5E جمعی پایگاه دوم شکاری در 9 نوامبر 1994 اجرا گردید . در این حمله جمعاً 16 تیر مهمات هوا به زمین مارک-82 به روی هدف حمل شد و پرنده های رزمی با موفقیت کامل و بدون خسارت جانبی ، ماموریت خود را به انجام رساندند .
       
       

       
       
      اما بدلیل اینکه این حمله غافلگیرانه  در داخل محدوده موسوم به منطقه پرواز ممنوع (NO FLY ZONE) شمال عراق که توسط ایالات متحده و بریتانیا حفاظت می گردید ، انجام شد ، به محض اطلاع از وقوع این حمله ، 20 فروند جنگنده  متحدین شامل  جنگنده – بمب افکن های F-16  و F-15 نیروی هوایی ایالات متحده به منظور رهگیری این دسته پروازی از پایگاه های خود واقع در خاک ترکیه به پرواز در آمدند که با توجه به پایان ماموریت دسته رزمی نیروی هوایی ایران ، برخوردی میان این دو پیش نیامد . 
       

       
       
       
      پی نوشت :
       
      1- پلان های رزمی ارائه شده در این تاپیک در سطح وب وجود ندارد و توسط مترجم طراحی شده است 
      2-  در این انجمن ، بیشتز از حماسه های گردان های تامکت و فانتوم گفته شده ، باشد که  این تاپیک گوشه ای از حماسه های تایگرهای مظلوم نیروی هوایی که تلفات قابل توجهی را هم در جنگ تحمیلی متحمل شده است ، بیان نماید .
       
       
       
      منبع : با اندکی تصرف ، IRANIAN TIGERS AT WAR  BY BABAK TAGHVAEE
       
       
        این مجموعه با صرف زمان ترجمه  شده است ،
      بنابراین ، هر گونه برداشت با ذکر منبع (MILITARY.IR) خواهد بود . 
      در غیر اینصورت ، برداشت کننده  ، عرفاً و شرعاً ، مسئول خواهد بود .
       
       مترجم : MR9      
    • توسط MR9
      تسلیحات هایپرسونیک ، حوزه جدید برای رقابت
      اعطاء قرارداد توسعه جنگ افزارهای هواپایه فراصوت به لاکهید – مارتین

      واشنگتن : وزارت دفاع ایالات متحده در 13 اوت 2018  اعلام نمود که مناقصه  طراحی و توسعه دومین نمونه از تسلیحات فراصوت مورد نیاز ارتش این کشور را به ارزش 480 میلون دلار به  دپارتمان موشک و سامانه های کنترل شرکت لاکهید- مارتین اعطاء نموده است .
      خبر امضاء این قرارداد در حالی منتشر گردید که پیش از این گمانه زنی هایی در خصوص نیازمندی فوری ارتش این کشور برای طراحی و و تولید تسلیحات هوا- پایه واکنش سریع وجود داشت و گفته شده بود که پشتیبانی های لازم از برنده مناقصه نیز بخوبی انجام خواهد شد این قرارداد ، در واقع ، ایجاد بستر مناسب برای طراحی ، تست و آمادگی برای تولید مهمات واکنش سریع هواپایه (ARRW) بشمار  می آید .

      وزیر نیروی هوایی  ، هدر . ای . ویلسون در این زمینه می گوید :" ما قصد داریم تا بسرعت و با بهره گیری از بهترین فناوری در دسترس ، در کوتاه ترن بازه زمانی ممکن ، قابلیت رزم هایپرسونیک را در اختیار نیروی هوایی قرار دهیم "

      پروژه ARRW ، یکی از دو تلاش ارتش ایالات متحده  برای نمونه سازی تسلیحات ماوراء صوت است که به نیروی هوایی  در توسعه قابلیتهای رزمی کمک می کند . نیروی هوایی ارتش ایالات متحده  ، با استفاده از دسترسی های داده شده  بخش 804 از اجازه نامه FY16 قانون دفاع ملی ، مجاز است تا سرمایه گذاری لازم برای توسعه این تسلیحات تا سال 2021 را داشته باشد . این پروژه قرار است تا در شعبه اورلاندو (فلوریدا ) شرکت لاکهید- مارتین اجرا گردد و انتظار می رود تا اواخر نوامبر 2021 به نتیجه قطعی برسد .

      از سویی دیگر ، مدیران ارشد وزارت دفاع  ، آژانش دفاع موشکی ، نیروی هوایی ، نیروی دریایی ، و ارتش روز 28 ژوئن  سال جاری توافقنامه ای را بصورت مشترک به امضاء رساندند که در آن بر همکاری و توسعه فناوری مهمات هایپرسونیک سُرشی ، تاکید وجود داشت .

      ژنرال دیوید . ال . گلدفین ، رییس ستاد نیروی هوایی ، در این زمینه می گوید :
      " این تیم مشترک  برای رقابت نیازمند ایجاد چابک سازی سازمانی خواهد داشت ، مرزهای فناوری در این برنامه بطور قطع جابه جا میشود و ما می بایست سهم خود را از این رقابت جدید ، داشته باشیم "
      انعقاد این قرار داد ، به دولت اجازه می دهد تا به نیاز فوری نیروهای مسلح ، پاسخ مناسب دهد ، به همین دلیل شروع به کار این پروژه ، به فاصله 180 روز پس از امضاء تعیین شده است .

      برنامه دوم نیروی هوایی برای طراحی تسلیحات هواپایه  فراصوت ، سرمایه گذاری برروی پروژه  جنگ افزار ضربتی متعارف فراصوت (HCSW) نام دارد . در مجموع ، این دو برنامه ، قابلیتهای منحصربفردی را برای ارتش فراهم می کند ، گرچه  هرکدام ازاین دو طرح ، رویکردهای فنی متفاوتی را دنبال می کنند . چنانکه برنامه ARRW تلاشی است میان نیروی هوایی و دارپا برای توسعه فناوری که امکان ارتقاء آن وجود دارد ، در حالی که برنامه HCSW ، بیشتر بر روی استفاده از فناوری هایی که وارد دوره بلوغ خود شده ، متمرکز شده است .
      پی نوشت :
      1- در یک دهه اخیر ، مفهوم جدیدی واردسازمانهای مسلح شده و آن ، " چابک سازی " سازمان است ، طبیعتا" سازمان های به اصطلاح " تنبل" در چنین وضعیتی ، محلی از اِعراب ، نخواهند داشت .
      2- نکته جالب اینجاست که مدیریت حاضر نیروی هوایی ارتش ایالات متحده ( بعنوان متولی این دوبرنامه ) ، آنچنان به این فناوری علاقه مند شده که روی دو برنامه مشابه ، همزمان سرمایه گذاری می کند ، طبیعتا" در اینجا ( و نه الزاما"در یک سازمان قرن بیست و یکمی نظیر پنتاگون )  پول به هیچ عنوان مطرح نیست ، بلکه ، پیش فرضها ، عملکرد و آینده نگری مدیریت سازمان ، تاثیر گذار خواهد بود .
       
      صرفاً برای میلیتاری / مترجم MR9
       
    • توسط farmandekoll
      F-117 نایت هاوک (شاهین تاریکی) نخستین هواپیمای عملیاتی است که به منظور استفاده از فناوری پنهانکاری طراحی شد. طراحی منحصر بفرد این هواپیمای تک سرنشینه تواناییهای استثنایی را به این هواپیمای تهاجمی می افزاید. اندازه این هواپیما در حدود F-15 ایگل می باشد که دو موتور توربو فن F404 که هرکدام نیرویی معادل 48 کیلو نیوتون (10800 پوند) ایجاد می کنند دارد. هم چنین دارای کنترل با سیم می باشد. قابلیت سوختگیری هوایی برد نایت هاوک را افزوده و آن را به یک سلاح بازدارنده و ترساننده ی ایالات متحده تبدیل کرده است. توانایی حمل انواع سلاح ها با سیستمهای ناوبری و حمله یکپارچه و سیستمهای الکترونیک پروازی ( اویونیک) موثر بودن این هواپیما را در عملیات مختلف اثبات می کند و بار کاری خلبان را کم می کند. کشیدن نقشه های با جزییات ریز برای عملیات روی نقاط با پدافند سنگین و قوی با استفاده از سیستم طراحی نقشه خودکار به ارزشهای این هواپیمای منحصر بفرد می افزاید.اولین F-117 در سال 1982 تحویل داده شد و آخرین تحویل در سال 1990 بود. تصمیم تولید F-117 در سال 1978 گرفته شد. اولین پرواز آن در سال 1981 انجام شد.

      جزییات :


      وظیفه : هواپیمای تهاجمی پنهانکار

      سازنده : لاکهید

      استفاده کننده : نیروی هوایی ایالات متحده

      موتور : دو موتور توربو فن بدون پس سوز F404-GE-F1D2 با قدرت 48 کیلو نیوتن (10800پوند)

      ابعاد : طول 10.08 متر، ارتفاع 3.78 متر، دهنه بال 13.20 متر

      اوزان: وزن خالی آن 13.381 کیلوگرم برآورد شده است، حداکثر وزن برخاست 13.814 کیلوگرم

      اجرا : حداکثر سرعت 0.98 ماخ یا 1040 کیلومتر بر ساعت(656 مایل بر ساعت)، سقف پرواز 15.240 متر برآورد شده است ( 50000 پا)

      سلاحها : تا 2268 کیلوگرم (5000 پوند) انواع بمب های هدایت شونده، موشکهای هوا به زمین، موشکهای زد رادار یا موشکهای هوا به هوای AIM-9 که در یک جایگاه درونی حمل می شوند.




  • مرور توسط کاربر    0 کاربر

    هیچ کاربر عضوی،در حال مشاهده این صفحه نیست.