امتیاز دادن به این موضوع:

Recommended Posts

این هایپرسونیک سُرشی وقتی از جو خارج میشه اپراتور با چی باهاش در ارتباط هست و کنترلش میکنه؟

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
بر 5 اسفند 1398 در 20:48 , melisa گفت:

این هایپرسونیک سُرشی وقتی از جو خارج میشه اپراتور با چی باهاش در ارتباط هست و کنترلش میکنه؟

در فیلم رو نمایی که با ماهواره کنترل میشد

  • Upvote 1

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

بسم الله الرحمن الرحیم

وقتی بحث تسلیحات هایپرسونیک میاد همه به چشم یک معجزه یا عصای جادویی به اونها نگاه می کنند که قادرند هر مشکلی را حل کنند ما در اینجا به بررسی معایب و ضعف های این نوع از تسلیحات می پردازیم.

این مطلب ترکیبی از دومقاله که در منابع ذکر شده در ابتدا نام نویسنده های یکی از مقالات و جایگاه علمی اونها آمده

 

دیوید رایت دارای مدرک دکتری فیزیک ماده چگال در دانشگاه کرنل در سال 1983 می باشد و از سال 1988 به عنوان محقق در زمینه های کنترل سلاح و مسائل امنیتی بین المللی ، تحقیق در مورد جنبه های فنی سیاست سلاح های هسته ای ، سیستم های دفاع موشکی ، گسترش موشک ، سلاح های مافوق صوت ، و سلاح های فضایی با سازمان های نظامی و شرکت های خصوصی کار کرده. وی همچنین یکی از مسئولان بررسی طرح های نظامی در دانشگاه MIT ( یکی از از 5 دانشگاه برتر دنیا)  می باشد. او در سال 2001 یکی از دریافت کنندگان جایزه فیزیک انجمن فیزیک آمریکا بود.

کامرون تریسی  دارای دکتری فیزیک مواد و عضو هیات علمی دانشگاه هاروارد هست اصلی ترین زمینه فعالیش امنیت هسته ای و نظارت برنامه های  تسلیحاتی هست.

 

سلاح های هایپرسونیک یکی از داغترین موضوعات موجود در بحث تسلیحات نظامی هست . این موشک ا که با سرعتی در حدود 5 برابر سرعت صوت در جو حرکت می کنند معمولا به عنوان ابزاری انقلابی برای جنگ متصور می شوند. در ظاهر این سلاح ها سریعتر و با قابلیت ره گیری کمتر از موشک های بالستیک موجود شناخته می شوند. ایالات متحده ، روسیه و چین با پذیرش این برتری ها هر کدام سرمایه گذاری بسیار زیادی را روی این تسلیحات انجام میدهند و با هم وارد یک مسابقه تسلیحاتی فرا صوت شدند.

اما در واقع بسیاری از ادعاهای موجود در باره این سلاح ها نادرست هست. این موشک ها یک فن آوری قدیمی هست که مزایای اندکی نسبت به موشک های بالستیک دارد.

اولین کشوری که شروع به تحقیقات درباره این نوع از تسلیحات کرد آلمان نازی بود . این کشور در طرحی برای بمباران آمریکا طرحی از یک وسیله پرنده مافوق داشت که تحقیقات دانشمندان آلمانی هزینه آنرا نسبت به مزایایی که داشت خیلی زیاد ارزیابی کردند و از برنامه خارج شد.

در دهه های بعد با توجه به مزایایی که موشک های بالستیک داشتند این طرح ها نتوانستند بودجه ای جذب کنند. علاقه به سلاح های هایپرسونیک مجددا در اوایل سال 2000 توسط آمریکا احیا شد. اما نه به دلیل مزیت این سلاح ها نسبت به موشک های موجود. بلکه در ابتدا طرح ها برای حمله به اهداف سریع به دشمنان بود.

استفاده از موشک های بالستیک برای اینکار این مشکل را داشت که برخی کشورها ممکن است این حملات را با حمله ها با موشک های اتمی اشتباه بگیرند به همین منظور در ایالات متحده طرح های برای تولید موشک های هایپرسونیک آغاز شد . چون پروفایل پروازی این موشک ها با موشک های بالستیک متفاوت هست استفاده از این موشک ها باعث می شود تصور حمله با موشک ها با کلاهک اتمی از بین برود.

فیزیک مافوق صوت محدودیت های زیادی دارد که بعد از دهه ها تقریبا به همان صورت باقی مانده و شبیه سازی هایی که انجام می شود همچنان وجود این محدودیت ها را نشان می دهد.

 

در ابتدا تصور میشد که سلاح های هایپرسونیک می توانند سریعتر از موشک های موجود بالستیک به اهداف برسند. در حال حاضر تسلیحات هایپرسونیک به صورت کلاهک روی موشک های بالستیک موجود نصب می شوند. بنابراین هم کلاهک موشک های بالستیک وهم تسلیحات هایپرسونیک از یک وسیله استفاده می کنند. با این تفاوت که سلاح های هایپرسونیک در جو پرواز می کنند که در برابر انها اصطکاک وجود دارد اما موشک های بالستیک در خارج جو از این نیرو در امان هستند. بنابراین در حالی که سلاح های هایپرسونیک مسیر مستقیم تر را طی می کنند اما در طول پرواز سرعت بیشتر را از دست می دهند و در نهایت زمان رسیدن آنها به هدف با زمانی که موشک های بالستیک به هدف می رسند حتی ممکن است بیشتر طول بکشد.

سرخوردن در فضای داخل جو با وجود تراکم هوا با سرعت بیش از سرعت صوت، این گلایدها را تحت نیروی اصطکاک قرار می دهد. حرکت این گلایدها در داخل جو باعث می شود بخشی از انرژی این گلایدها دمای سطح را به هزاران درجه برساند و هم باعث کاهش سرعت می شود.

این گرمایش از دو طریق باعث کاهش عملکرد می شود اول تولید این گرما هندسه این گلایدا را محدود می کنند چون ممکن است بال ها و دماغه تیز نتوانند در برابر حرارت زیاد تحمل داشته باشند اما از طرف دیگه وجود لبه های تیز باعث کاهش اصطکاک می شود این یکی محدودیت های این گلایدها می باشد.

دوم: ایجاد این گرما باعث می شود این گلایدها به راحتی در معرض شناسایی حسگرهای پیشرفته ای شوند در حال حاضر روی ماهواره های آمرکیایی و روسی نصب است.

اجسام داغ متناسب با دمای خود نور ساطع می کنند نسل جدید ماهواره های این دو کشور( روسیه و ایالات متحده) مجهز به سنسورهای مادون قرمزی هستند که به راحتی در تمام طول مسیر پرواز این تسلیحات می توانند انها را در نظر داشته باشند. اما موشک های بالستیک با اینکه در ابتدا حرارت زیادی از موتور موشک و پرواز آنها در داخل جو تولید می کنند با خروج انها از جو رهگیری آنها دشوار می شود.

با اینکه اغلب گفته می شود سلاح های هایپرسونیک قادر هستند با دور زدن سیستم های دفاع زد موشکی توازن استراتژیک را از بین ببرند اما وجود گرما و اصطکاک قدرت مانور آنها را در داخل جو کاهش می دهد در عوض حرکت این پرتابه ها در ارتفاع کمتر برای آنها یک مزین هست. موشک های بالستیک با توجه به اینکه در خارج جو حرکت میکنند خیلی از محدودیت های این تسلیحات را در زمینه مانورپذیری ندارند. موشک های بالستیک با در اختیار داشتن دکوی یا اهداف غیر حقیقی قادرن شناسایی خود را توسط رادارهای  رهگیر دشوار بکنند و  سطح تهدید موشک های ضد موشک را  برای خودشون کاهش دهند .

به طور عمده هفت ایراد اصلی برای گلایدهای هایپرسونیک وجود دارد.

1- حفاظت حرارتی: طبق تحقیقاتی که توسط شرکت لاکهید مارتین صورت گرفته پرواز در آسمان با سرعت بیشتر از 5 برابر صوت به قدری اصطکاک ایجاد می کند که دما را ممکن است در سطح بدنه به 4000 درجه فارنهایت ( حدود 2200 درجه سانتی گراد) برساند در این دما هم فولاد و هم تیتانیوم به راحتی ذوب می شوند.

از طرفی استفاده از سپرهای حرارتی می تواند پرتابه را سنگین کند و قدرت مانور آن را کم کند. مواد جدید می توانند بر این مشکل غلبه کنند. از طرفی گرمای تولید شده در بدنه این تسلیحات می تواند قطعات الکترونیکی را در داخل این گلاید ها هستند را از کار بیاندازد.

طبق آزمایش هایی که توسط شرکت نورث گرومن انجام گرفته حرارت بدنه این موشک ها از طریق های مختلف قادرن خودشون را به قطعات الکتریکی برسونند.

2- ارتباطات : ارتباط با موشک ها در سرعت هایپرسونیک یک مشکل جدی هست. حرکت با سرعت بالا باعث می شود اطراف پرتابه به شدت گرم شود و این گرما می تواند هوای اطراف پرتابه را به پلاسما تبدیل کند در این حالت امواج رادیویی که برای ارتباط و هدایت پرتابه مورد نیاز است قطع می شوند و یا دچار اختلال میشوند. این اتفاق برای دانشمندان ناشناخته نیست و بارهای کپسولهای فضایی و یا شاتل های فضایی در حرکت در داخل جو دچار قطع ارتباط پلاسمایی شدند.

3- موقعیت و ناوبری: چین و روسیه به دنبال تولید تسلیحات هایپرسونیک اتمی هستند این موضوع اهمیت دقت را کاهش می دهد. اما ایالات متحده برای انهدام اهداف به دنبال نصب کلاهک متعارف و یا استفاده از انرژِی جنشی این سلاح ها هستند. اما هدایت دقیق با توجه به سرعت بالا نیاز به تکنولوژی جدید و قطعات بسیار با کیفیت برای موقعیت یابی و هدایت پرتابه دارد.

4- قابلیت مانور: سرعت کلاهک موشک های بالستیک در هنگام ورود به جو بسیار زیاد هست اما این کلاهک ها در خارج جو قادرن به راحتی مانور بدهند اما در پرتابه های هایپرسونیک با توجه به تنش های زیادی که در حرکت روی سازه وجود دارد هرگونه مانور و یا تغییر مسیر ممکن است پرتابه را به وضعیت غیر قابل کنترل و یا انحراف بکشاند.

5- مونتاژ:  سلاح های هایپرسونیک مجموعه بسیار پیچیده ای از انواع سیستم های الکترونیکی ، ناوبری و سپرهای حرارتی هست هماهنگ کردن عملکرد دقیق اینها کار دشواری است از طرفی استفاده از تجهیزات خنک کننده و سپر حرارتی باعث می شود فضای داخلی این پرتابه ها به مقدار زیادی کوچک شود.

6- استفاده ار موتور :  دو نوع سلاح هایپرسونیک موجود است . تسلیحاتی که به صورت گلاید پرواز می کنند باید دارای محاسبات بسیار دقیق از نظر ایرودینامیکی باشند. بزرگ بودن بالها باعث افزایش برد می شود از طرفی حرکت در این سرعت محدودیت های زیادی برای اندازه بالها ایجاد می کند  از طرفی این محدودیت باعث کاهش حجم داخلی برای قرار گیرد کلاهک و قطعات مختلف می شود. تسلیحاتی هم که قرار است از موتورهای رمجت استفاده کنند باید دارای فضای کافی برای استقرار موتور و ورود هوا باشند که به محدودیت ها اضافه می شود.

7- زنجیره کشتار: سرعت این موشک ها بسیار زیاد هست و چون در مکان هایی استفاده می شود که شلوغ هستند لذا باید سیستم های روی تجهیزات شناسایی نصب شود که قادر باشند با دقت بسیار زیاد اهداف را شناسایی کنند و در طول مسیر اصلاحات مورد نیاز را در اختیار موشک قرار دهند سرعت زیاد این موشک ها و زمان کمی که برای اصلاح مسیر در صورت تغییر در هدف وجود دارد یکی از چاش های موجود در این موشک ها هست.

 منبع

منبع1

 

 

 

 

ویرایش شده در توسط majid363
  • Like 2
  • Upvote 12

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

ایجاد یک حساب کاربری و یا به سیستم وارد شوید برای ارسال نظر

کاربر محترم برای ارسال نظر نیاز به یک حساب کاربری دارید.

ایجاد یک حساب کاربری

ثبت نام برای یک حساب کاربری جدید در انجمن ها بسیار ساده است!

ثبت نام کاربر جدید

ورود به حساب کاربری

در حال حاضر می خواهید به حساب کاربری خود وارد شوید؟ برای ورود کلیک کنید

ورود به سیستم

  • مطالب مشابه

    • توسط Azarakhsh
      مهر: فرمانده نیروی هوایی روسیه از تصمیم این کشور برای ساخت سیستم جدید دفاع هوایی با نام اس-500 خبر داد.

      "الکساندر زلین" امروز سه شنبه با اعلام این مطلب گفت : اس 500 مدل ارتقا یافته اس 400 محسوب می شود.

      به گفته فرمانده نیروی هوایی روسیه، سیستم اس 500 قادر است تمامی هدف های بالستیک وایرنگر تا فاصله پنج کیلومتری را تنها در ظرف چند ثانبه منهدم کند.

      زلین در پایان گفت : تنها روسیه قادر به ساخت چنین سیستم دفاعی است.

      بر اساس این گزارش، سیستم های دفاعی مدل اس، از پیشرفته ترین سیستم های دفاع هوایی محسوب می شود؛ بطوری که در یک سال گذشته شایعات مربوط به فروش سیستم موشکی اس 300 روسیه به برخی کشورهای منطقه سر و صدای زیادی به پا کرده و موجب نگرانی رژیم صهیونیستی نیز شده است.

      http://www.asriran.com/fa/pages/?cid=80745
    • توسط farmandekoll
      بعد از ظهور جنگنده رهگیر Su-27 و آشکار شدن تواناییهای بالقوه آن( بخصوص در برابر نمونه غربی یعنی F-15 Eagle) روسیه در پی تغییر و بهبود این جنگنده متناسب با نیازها و خواستهای مشتریان شد. در نتیجه مدلهای مختلفی از این هواپیما طراحی و عرضه شد که یک گروه از آنها جنگنده سوخوی Su-30 بود که به کشورهای هند، چین، اندونزی، ویتنام و مالزی صادر شد. در ادامه به معرفی انواع مختلف Su-30 می پردازیم.

      Su-30 : جنگنده رهگیر دو سرنشینه

      این مدل که در واقع Su-27PU می باشد - بعدها Su-30 خوانده شد – در اواخر دهه 80 میلادی به عنوان جنگنده رهگیر دور برد و پست فرماندهی هوایی توسعه و ظهور یافت.در شروع پروژه Su-27UB هواپیمای آموزشی رزمی به عنوان پایه این مدل انتخاب شد. زیرا این مدل هم مزیت های رزمی Su-27 و هم دو سرنشینه بودن را داشت. برای برآورده کردن برد زیاد امکان سوختگیری هوایی به Su-27UB داده شد. سیستمهای اویونیک( الکترونیک پروازی) آن بهبود یافت. سیستمهای ویژه ارتباطی و هدایتی برای فرماندهی پروازهای جمعی با جنگنده های تک سرنشینه Su-27 نیز بر روی این هواپیما قرار داده شد. در کاکپیت عقب یک نمایشگر بزرگ CRT ( نمایشگرهایی مانند تلویزیون) قرار داده شد که به لیدر آرایش، اطلاعات تاکتیکی مانند هدف ها و رهگیر ها را نشان می دهد. سیستمهای ناوبری و پرواز با سیم نیز ارتقا یافته اند. فقط تعدادی از این هواپیما در نیروی هوایی روسیه وارد خدمت شدند.


      Su-30MK : جنگنده چند منظوره دو سرنشینه


      در سال 1993 سوخوی نمونه های نخستین Su-30 را به نمونه اثباتگر برای به فروش رساندن مدل های چند منظوره که Su-30MK خوانده می شدند، تبدیل کرد. MK که در آن M به جای Modified و K به جای Commercial (در زبان روسی) است نشان می دهد که این نمونه برای بازار صادراتی توسعه یافته است. در هسته این مدل سیستم کتنرل آتش چند منظوره ارتقا یافته با توجه به درخواست مشتریان قرار داده می شود. توانایی هوا به زمین هواپیما به طور قابل ملاحظه ای ارتقا داده شده است و موشکها و بمب های متنوعی نیز برای انتخاب تسلیحات آن افزوده شده است. برای نقشهای هوا به هوا موشک میان برد RVV-AE ( R-77 اَدر یا آمرامسکی) با سیستم هدایت راداری فعال قابلیت نصب پیدا کرده است.

      Su-30K و Su-30MKI: فلانکر های دو سرنشینه هند

      هند اولین خریدار جنگنده Su-30MK بود. برای برآورده کردن نیازهای هند، Su-30MKI توسعه یافت. Su-30MKI تفاوت قابل توجهی با Su-30MK دارد. بطوریکه در آن کانارد(پیش بال) و دو موتور AL-31 جدیدتر با توانایی تغییر بردار رانش قرار داده شده است که مانور پذیری هواپیما را بسیار بالا برده است. این موتور ها با تراست 130 کیلو نیوتون هواپیما را به حداکثر سرعت 2125 کیلومتر در ساعت (2 ماخ ) می رساند. دریچه موتورها قابلیت چرخش تا 15 درجه افقی و عمودی را دارد. البته موتور های نمونه Su-30K دارای سیستم تغییر بردار رانش نمی باشند. رادار Su-30MKI ، NIIP N011M بوده که همان رادار استفاده شده در جنگنده Su-35 و Su-37 می باشد و سازگار با انواع موشکهای هوا به زمین و هوا یه هوا از جمله R-60 آفید، R-73 آرچر، R-27 آلامو و R-77 اَدر را می باشد. سیستمهای ناوبری و نمایشگر های سربالا نیز با سیستمهای ساخت سکستانت اویونیک فرانسه جایگزین شده اند.



      Su-30MKK : جنگنده چند منظوره دوسرنشینه چین

      Su-30MKK چندمنظوره، دوسرنشینه و برای چین توسعه یافته است.این مدل نیز مانند Su-30MKI دارای کاکپیت دو سرنشینه بوده که از نمایشگرهای چند منظوره در آن استفاده شده است. بعلاوه این مدل دارای توانایی سوختگیری هوایی می باشد. در این مدل از بالهای بزرگتر Su-35 برای جای دادن سوخت بیشتر استفاده شده است. Su-30MKK فاقد کانارد بوده و موتور آن مانند دیگر مدلها توربو فن Al-31F بدون سیستم تغییر بردار رانش می باشد که البته از نمونه MKI تراست کمتری تولید می کند (122.58 کیلو نیوتون) که هواپیما را به حداکثر سرعت 2125 کیلومتر در ساعت(2 ماخ ) می رساند. رادار Su-30MKK، N001VE بوده که سازگار با موشک R-77 اَدر می باشد. این هواپیما مانند دیگر هم خانواده های خود قادر به حمل طیف وسیعی از موشکهای هوا به زمین و هوا به هوا می باشد که در 12 جایگاه تعبیه شده قرار می گیرند. از دیگر سلاحهای قابل حمل این مدل می توان به R-60، R-73 آرچر و R-27 آلامو به همراه یک توپ 30 میلیمتری با 150 توپ اشاره کرد. همچنین حداکثر وزن برخاست با تقویت ارابه فرود و بدنه به 38000 کیلوگرم افزایش یافته است. در سال 1999 سوخوی، T10PU-5 ( نمونه اولیه Su-30) را به مدل MKK تغییر داد و اولین پرواز آن در 9 می 1999 انجام شد. در ادامه در 19 می همان سال تولید Su-30MKK با شماره سریال 501 آغاز شد.




    • توسط kingraptor
      در ابتدا توضيح بدم كه تحت عنوان T.50 دو پروژه وجود دارد يكي مربوط به طرح جت آموزشي پيشرفته كره جنوبي و ديگري طرح سخوي براي جنگنده ي نسل پنجم روسيه (البته اين طرح براي مقابله با رپتور ها كاملتر شده و زودتر وارد خدمت خواهد شد)
      مدتهاست كه طرح جنگنده ي نسل پنجم روسيه(LFI كه مخفف logkiy frontovoi istrebitel) مطرح است و با مشكلات بسياري همراه بود تا كنون طرح هاي بسياري براي آن مطرح گرديده كه حتي تا نمونه سازي هم پيش رفته ولي نبود بوجه و پشتيباني موجب كنسل شدن آنها گرديده طرح هايي همچون mig.144 كه شركت ميگ اميد بسياري به آن داشت ولي پيشنمونه ي آن حتي پرواز هم نكرد يا طرح su.47 بركوت كه درواقع يك طرح آزمايشيست با وجود بسيار كارا بودن اين طرح و حتي جنبه هاي برتر آن نسبت به رپتور هاي آمريكايي اميد كمي به توليد آن وجود دارد(رقيب اين طرح طرح x.29 نبود طرح فوق محرمانه ي F.25 بود كه كنسل گرديد) اگر هم توليد شود در تعداد پايين و آهنگ كند خواهد بود I.2000 هم كه تنها روي كاغذ نقش بست و هيچگاه فراتر نرفت.(البته اين طرح را بايد مشتقي I.2000 دانست)
      اما با رشد اقتصادي روسيه تصميم گرفته شده تا بوجه مورد نياز را تامين كنند پروژه اي جاه طلبانه كه اميد بسياري به آن مي رود اين طرح از سوي سخوي پيشنهاد شده و اولين طرحيست كه از اين شيوه ي پنهانكاري در شرق استفاده مي كند به تقليد از آمريكا
      طرح T.50 بسيار شبيه به f.22 از كار در آمده البته دماق و قسمت دم تفاوت دارند اما در نهايت شباهت در انتخاب شيوه ي آيرو ديناميكي بسيار بچشم مي آيد البته از محفظه هاي سلاح خبري نيست(چيزي كه حتي در بركوت هم بود)
      اين جنگنده به نام PAK FA خوانده مي شود كه مخفف Perspektivnyi Aviatsionnyi Kompleks Frontovoi Aviatsyi - Future Air Complex for Tactical Air Forces است
      اما ويزگي ها قرار است اين جنگند از قدرت پرواز سوپر كروز همانند رپتور برخوردار باشد همچنين بيشينه وزن برخواستن آن(20 تن) است كهاين ميزان براي F.22 رپتور (24 تن) و براي F.35 هم 17.2 تن مي باشد كه اين يعني وزن كمتر و چابكي بيشتر نسبت به رپتور
      براي افزايش پنهانكاري از جنبه هايي از روشهاي بكار رفته از بركوت استفاده شده
      جنگنده ي T.50 از دو موتور AL-41F استفاده مي كند
      در مورد رادار T.50 قرار است از يك رادار چند حالته ي جديد با توان آشكار سازي بالا وبرد بيشينه ي زياد توسط فازاترن (Fazatron-NIIR) در حال تكميل است استفاده كند
      قرار است اولين پيشنمونه هاي T.50 يا همان PAK FA بين سالهاي2006 تا 2010 انجام گردد و تا سال 2011 يا 2012 وارد خدمت گردد(البته بعيد است به اين سرعت آزمايشات آن تمام شود چون بطور مثال رپتور مدتها در انتظار ورود به خدمت بود)
      گفته مي شود ممكن است اين طرح بيش از 1.5 بيليون دلا هزينه ي كلي داشته باشد(واقعا نجوميه)گفته مي شود حد اقل به 800 ميليون دلار تنها براي تكميل ايونيك آن مورد نياز است اينكه آيا اين جنگنده با اين ارقام نجومي در سال 2010 وارد خدمت مي شود يا نه يك معماست؟



      Military.blogfa.com
    • توسط hosseingmn
      میگ-31 نوع ارتقا یافته و جایگزین میگ-25 میباشد که در زمان خود بی رقیب بود و اکنون جای خود را به پسرش داده است. بی شک میگ-31 پرقدرتمندترین رهگیر روسیه و در کل جهان میباشد که توانایی رهگیری همزمان چندین جنگنده مهاجم را دارا میباشد و نیز اولین جنگنده عملیاتی شوروی با توانایی نگاه به پایین و شلیک به پایین میباشد. این جنگنده از راداری بسیار قوی با نام Zaslon بهره میبرد که به فاکس هوند این امکان را میدهد تا همزمان به 4 (در مدلهای اولیه) هدف حمله کند و نیز دیگر جنگنده های دشمن را تحت کنترل داشته باشد! طبق نظر بعضی کارشناسان این رادار قویترین و بهترین رادار جهان میباشد که حتی میتواند استیلت را هم شناسایی کند! از نظر سیستم رانش نیز میگ-31 از دو موتور توربوجت با پس سوز D-30F6 بهره میبرد که هر کدام تراستی برابر 93KN تولید مینمایند و با آنها فاکس هوند سرعتی برابر با 3 برابر صوت پیدا میکند! طراحی و شکل ظاهری میگ-31 بسیار شبیه به میگ-25 میباشد و دقیقا مانند آن دارای 2 جایگاه تسلیحات در زیر هر بال و یکی در انتهای بال به اضافه 4 جایگاه در زیر بدنه هواپیما میباشد. در دهه 1990 با توجه به قدرتمندتر شدن جنگنده های غربی روسیه فاکس هوند های خود را ارتقا داد که تواناییهای میگ-31 بسیار بهتر و بیشتر از قبل شد که امروزه این مدل با نام MiG-31BM شناخته میشود. MiG-31BM دارای آیونیکی بسیار قویتر از نسلهای قبلی خود میباشد و میتواند به راحتی با اهداف هوایی یا زمینی درگیر شود. و نیز به واسطه رادار پرقدرت خود میتواند همزمان 24 جنگنده دشمن را شناسایی کرده و با 6 تا از آنها درگیر شود! این رادار جدید همچنین میتواند به نحو احسن اهداف زمینی را نیز شناسایی کند. در ادامه با مشخصات MiG-31A آشنا میشوید :

      MiG-31A

      کشور سازنده : شوروی سابق
      هواپیماهای مشابه : MiG-25 , F-14 , F15
      تعداد سرنشین : 2 نفر
      ماموریت اصلی : رهگیر تمام آب و هوایی + ایجاد امنیت هوایی
      طول : 21.5 متر
      طول بال : 14 متر
      ارتفاع : 6.6 متر
      حداکثر سرعت : 3 ماخ
      وزن خالی : 22 تن
      وزن استاندارد : 37 تن
      حداکثر وزن : 47 تن
      نوع و قدرت موتور : دو موتور توربوجت با پس سوز D-30F6 هر کدام با تراست 93 کیلو نیوتن
      حداکثر تحمل G : در سرعتهای فراصوت +5 جی
      حداکثر برد : 3300 کیلومتر
      شعاع عملیاتی : 720 کیلومتر
      ارتفاع پرواز : 25 کیلومتر
      ارتفاع پرواز از سطح دریا : ؟
      مدت زمان برای رسیدن به ارتفاع 20 کیلومتری : 8 دقیقه و 54 ثانیه
      قابلیت سوختگیری هوایی : ندارد
      حسگرها : LD/SD TWS radar, possible IRST, RWR (رادار Zaslon S-800 با برد 200 کیلومتر)
      نوع تسلیحات : یک قبضه توپ 23 میلی متری GSh-6-23 + موشکهای هوا به هوای R-33 , R-40 , R-60 , R-73

      MiG-31BM

      این مدل در بسیاری جهات شبیه مدلهای قبلی است و در اینجا فقط نکات مهم را بیان میکنم.
      نوع رادار : Zaslon-M با برد 400 کیلومتر و توانایی شناسایی استیلت ، همزمان 24 هدف را شناسایی و به 6 تا از آنها حمله میکند و بقیه را نیز تحت نظر دارد.
      توانایی جنگ الکترونیک : دارای سیستم مدرن ECM و ضد ECM
      آیونیک این مدل بسیار پیشرفته تر از مدلهای قبلی است.
      نوع تسلیحات :
      یک قبضه توپ 23 میلی متری GSh-6-23
      موشکهای هوا به هوای R-27 , R-33 , R-37 , R-40 , R-60 , R-73 , R-77
      موشکهای هوا به زمین Kh-31P , Kh-58
      قیمت میگ-31 بی ام : 40 میلیون دلار

      توضیحاتی چند در مورد موشکهای هوا به هوای قابل حمل توسط میگ-31 :
      R-27 با برد 70 الی 170 کیلومتر ، حداکثر سرعت هدف : 3600 Km/h
      R-33 با برد 160 کیلومتر ، حداکثر سرعت هدف : 3700 Km/h
      R-37 با برد 300 ، حداکثر سرعت هدف : ؟
      R-40 با برد 50 کیلومتر ، حداکثر سرعت هدف : ؟
      R-60 با برد 10 کیلومتر ، حداکثر سرعت هدف : ؟
      R-73 با برد 40 کیلومتر ، حداکثر سرعت هدف : 2500 Km/h
      R-77 با برد 90 الی 160 کیلومتر ، حداکثر سرعت هدف : 3700 Km/h
      R-172 با برد 400 کیلومتر, حداکثر سرعت هدف؟
      چگونگی ظرفیت حمل موشکهای هوا به هوا در MiG-31BM :

      A) 8 R-33 & 2 R-60 or R-73
      6 R-33 & 2 R-40 & 2 R-60 or R-73
      C) 4 R-33 & 4 R-40 & 2 R-60 or R-73
      D) 4 R-33 & 4 R-73 & 2 R-40 & 2 R-60 or R-73







      منبع : وبلاگ میلیتاری
  • مرور توسط کاربر    0 کاربر

    هیچ کاربر عضوی،در حال مشاهده این صفحه نیست.