MR9

Forum Admins
  • تعداد محتوا

    7,003
  • عضوشده

  • آخرین بازدید

  • Days Won

    853

MR9 آخرین امتیاز شما در روز 5 آذر

MR9 شما بیشتری مطالب مورد علاقه کاربران را دارید!

اعتبار در انجمن

78,549 نشان بصیرت

درباره MR9

  • رتبه حساب کاربری
    ANY TIME BABY

Profile Information

  • Gender
    Not Telling
  • Location
    Forum Admins
  • Interests
    GEOSTRATEGY
    GEOPOLITICS
    MILITARY GEOGRAPHY-MILITARY HISTORY
    (TACTICS(LAND-SEA-AIR-CYBER

آخرین بازدید کنندگان پروفایل

114,979 نمایش های پروفایل
  1. رویای 5.56 م.م (از S-5.56 م.م. تا مصاف ) ماجرای ورود مهمات کالیبر 5.56 م.م به سازمان رزم نیروهای مسلح ایران بخش اول داستان تلاش برای بکارگیری و تولید سلاح های انفرادی اتوماتیک کالیبر 45×5.56 م.م در ایران به سالهای قبل از انقلاب اسلامی ( 1357-1979) بازمی گردد . درطول دهه شصت و هفتاد میلادی ، تلاش حکومت وقت برای نوسازی سازمان ارتش و خارج کردن سلاح های منسوخ نیمه خودکار جنگ دوم جهانی نظیر ام- یک گاراند که بصورت کمک نظامی از سوی ایالات متحده در اختیار باعث گردید تا بصورت آزمایشی ، اولین سلاح هایی انفرادی با کالیبر 45×5.56 م.م مورد آزمایش و بررسی قرار گیرد . اف ان -کال کالیبر 5.56 م.م در همین راستا ، از جمله سلاح هایی که مورد آزمایش قرار گرفت ، سلاحهای تهاجمی مشهور آن دوره ، یعنی گونه های FN CAL و آرملایت AR-18 بشمار می رفت . اما این سلسله آزمایشات ، به دلایلی نتیجه مشخصی برای ارتش در برنداشت و با وقوع انقلاب درسال 1357 بطور کامل متوقف گردید که در سطور بعدی ، شرح به نسبت مختصری در خصوص تاریخچه طراحی و بکارگیری سلاح های انفرادی با کالیبر 45×5.56 م.م ارائه میشود . مکاتبات انجام شده در خصوص روند آزمایشهای سلاح AR-18 و مهمات کالیبر 5.56 م.م در ایران ( مربوط به سالهای انتهایی دهه شصت میلادی ) یک نمونه اف ان کال در نمایشگاه نیروهای مسلح واحدهای نیروی مخصوص صابرین مسلح به اس5.56 بهینه شده از یک نظر ، اسناد مربوط به تلاشهای نیروهای مسلح ایران برای آزمایش سلاح های انفرادی اتوماتیک با کالیبر 45×5.56 م.م به دهه نود میلادی و خرید هزاران قبضه سلاح چینی CQ 5.56 از شرکت نورینکو چین برمی گردد که بعدها ، نقش بسیار مهمی در طراحی سلاح های مشابهی نظیر خیبر-2002 که یک سلاح پیش ماشه ( بولپاپ ) ایفا نمود . در واقع امر ، نمونه های اولیه متعددی توسط ایران رونمایی گردید که بدلیل کمبود اطلاعات اشاره ای بدان نمیشود . یگان های نیروی مخصوص صابرین مسلح به اس5.56 سلاح انفرادی S-5.56 سلاح انفرادی سری CQ که به نوعی روگرفت بدون خرید امتیاز، سلاح تهاجمی کُلت M-16A1 بشمارمی آید ، در دهه هشتاد میلادی از سوی شرکت نورینکو به دنیای تسلیحات سبک معرفی شد . در واقع ، تلاش چینی ها برای تولید این سلاح ، به سالهای جنگ ویتنام و به غنیمت گرفته شدن تعداد قابل توجهی از نمونه های سلاح ام-16 توسط ارتش ویتنام شمالی و انتقال آنها به چین در قالب همکاری های فنی و اطلاعاتی ،بازمی گردد . با این حال ، هدف اصلی چینی ها از به راه انداختن خط تولید این سلاح ، باز کردن مسیر جدیدی به بازار پر منفعت خرید و فروش سلاح های سبک بود و این هدف گذاری بدلیل تشنه بودن بازار و مشابهت آن به تسلیحات آمریکایی با قیمت پائین تر ، تا حدودی نیز با موفقیت همراه گردید . این سلاح چینی ، بر خلاف نمونه آمریکایی ، قبضه تپانچه ای شکل ، محافظ ماشه و همچنین طراحی منحصر به فرد برای قنداق را بخود می دید . آرمالایت ای آر-18 بدین ترتیب ، پس از پایان جنگ با عراق و شروع تلاشها برای بازسازی توان رزمی و دفاع در ساختار نیروهای مسلح ایران ، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی که در طول جنگ سابقه اجرای موفقیت آمیز عملیات های ویژه در پشت خطوط ارتش عراق را در کارنامه خود می دید ، به فکر افتاد تا به شکل تخصصی و براساس تجربه یگان های عملیات ویژه مشهور ارتش ایران (شامل تیپ مخصوص هوا-دریا / نوهد و همچنین تیپ یگان عملیات ویژه تفنگداران دریایی ) مبادرت به تاسیس یگان نیروی مخصوص خود نماید. این مساله باعث گردید تا در ابتدای راه ، انتخاب یک سلاح مناسب برای این یگان تازه تاسیس در دستور کارقرار گیرد که پس از بررسی های متعدد ، مقرر شد تا هزاران قبضه سلاح CQ از چین خریداری شود . سلاح های چینی بدون مجوز از ایالات متحده !!! ، سلاح های ایرانی بدون مجوز از چین!!! ، سلاح تحت امتیاز ایرانی تولید شده در صنایع نظامی سودان (TERAB ) با این وصف ، گرچه سلاح خریداری شده چینی ، بدون مجوز سازنده اصلی تولید و صادر می شد ، سازمان صنایع دفاعی ایران نیز در اقدامی عجیب ، خود مبادرت به تولید این سلاح ، بدون اخذ امتیاز از شرکت چینی نمود که با شناسه صیاد5.56 (صیاد در فارسی به معنای شکارچی) شناخته می شد و برای اولین بار درسال 1380 شمسی رونمایی گردید . علاوه براین ، در دورانی که روابط مناسبی میان ایران و سودان برقرار بود ، سلاح ساخت ایران در آزمایشات ارتش سودان پذیرفته شد و توسط شرکت MIC (صنایع نظامی سودان ) با شناسه TERAB در خط تولید قرار گرفت . از چپ : مهمات 7.62م.م ناتو ، 5.56 م.م ناتو با توجه به روندی که توضیح داده شد ، اس-5.56 نخستین سلاح واقعی با کالیبر 45×5.56 م.م بود که بصورت انبوه درایران تولید می شد که براساس داده های موجود در دو نسخه S5.56A1 با لوله 19.9 اینچی که برای شلیک مهمات M193 بهینه شده بود و نسخه دوم S5.56A3 که با مجهز شدن به لوله 20 اینچی با قابلیت شلیک مهمات SS109 موجود است . درواقع ، نمونه s5.56 ایرانی بلحاظ ظاهری تفاوت چندانی با همتایان چینی خود ندارد و تنها علائم حک شده بر روی آن ،وجه تمایز بین دو گونه را مشخص می کند . در همین راستا ، تصاویری که در شبکه های اجتماعی تا کنون به اشتراک گذاشته شده ، یگان های ویژه سپاه پاسداران نشان می دهد که این نیروها به شکل مختلط از نمونه های اصلی ساخته شده توسط نورینکو و گونه های تولید داخل که اپتیکهای چینی روی دسته حمل سلاح نصب شده ، استفاده می نمایند . اما درسال 2015 در جریان یک رژه نظامی ، از یگان های عملیات ویژه سپاه که اینک با شناسه "صابرین" شناخته می شدند ، با یک نسخه به روز شده از S5056 عکس گرفته شد که این گونه بهینه سازی شده ، مجهز به یک قنداق تلسکوپی ، رسیور تخت ، حفاظ لوله ریلی شکل وبراساس تصاویر ، یک لوله 15 اینچی می بود . در این میان ، تنها موردی که شباهت آشکاری را با نمونه ساخت چین نشان می داد ، قبضه تپانچه ای شکل سلاح بود ، در حالی که هیچ سامانه اپتیکی خاص بر روی آن نصب نشده و تنها به یک سایت نشانه گیری ساده مجهز می گردید . براساس داده های موجود ، این گونه بهینه شده ، تنها برای واحدهای صابرین و نیروی ویژه دریایی سپاه ( S.N.S.F) تولید شده است . آخرین اطلاعاتی که در مورد این سلاح وجود دارد ، به ژوئیه سال 2021 برمی گردد که این سلاح به یک لوله 20 اینچی و یک اسکوپ با طرح شرکت کُلت به نمایش گذاشته شد . پی نوشت : 1- ادامه دارد ... 2- منابع مورد استفاده در انتهای متن خواهد آمد ... 4- بازیابی و ویرایش تصاویر تاپیک ، هفتم آذر سال یکهزار و چهارصد خورشیدی ..... 3- استفاده از مطالب برگردان شده به پارسی درانجمن میلیتاری،براساس قاعده " رعایت اخلاق علمی" منوط به ذکر دقیق منبع است.امیدواریم مدعیان رعایت اخلاق ( بخصوص رسانه های مدعی ارزشمداری ) بدون احساس شرمندگی از رفرنس قرار گرفتن بزرگترین مرجع مباحث نظامی در ایران ، از مطالب استفاده نمایند .
  2. بسم ا... اوکراینی های جذاب جدایی طلب !!!! خودروی حمل و نقل UAZ ( اُواز ) مسلح به 4 قبضه تیربار PKTM ، یک هدیه نامعمول از سوی جدایی طلبان استان دونتسک / لوهانسک
  3. یونکرس ها و فوکه ولف های آقای هیتلر !!!!! آدولف هیتلر ، از ابتدای ورود به قدرت ( صدراعظم رایش و سپس سرفرماندهی کل ارتش ) از چند هواپیمای ویژه بعنوان وسیله نقلیه اختصاصی استفاده می نمود . درواقع ، هیتلر در فوریه 1933 ، هنگامی که به مقام صدرات اعظم آلمان انتخاب شد ، اولین هواپیمای شخصی را دریافت نمود که یک فروند یونکرس JU-52/3M استاندارد با رجیسترwerk Nr.4021 یا دی -2600 (D-2600) بود . این یونکرس تاریخی در ابتدا شناسه "ایملن یک " را بخود دید که پس از مدتی دو فروند دیگر از این پرنده با شناسه های ریشتهوفن و اسوالد بولکه بدان محلق شدند که آرایش داخلی این هواپیماها و مقدورات پروازی آن به گونه ای متفاوت از سایر پرنده های هم نوع بوده که می بایست نیازهای خلبان شخصی هیتلر ، یعنی یوهان (هانس) باور را برآورده می ساختند . دو سال بعد یعنی درسال 1935 رجیستر 4021 با یک رجیستر جدید ( 4053) و با شناسه ایملمن-2 و شماره دُم دی-2600 جایگزین گردید ، هر چند دی-2600 اولیه پس از تغییر نام به اچوجی-بودک ، مجدد در شمار هواپیماهای شخصی هیتلر قرار گرفت . هواپیمای سوم با شماره ثبت دی-3049 یکفروند یونکرس- 52 ام جی ئی بود که بعدها به لوفت هانزا تحویل و با رجیستر D-ALAS به خدمت ادامه داد . با این حال ، هواپیماهای شخی هیتلر ، به همراه سایر هواگردهای بلندپایه نازی بخشی از اسکادران موسوم به Regierungsstaffel بشمار می رفت که بعدها تا 13 فروند هواپیما گسترش پیدا نمود ، اما یونکرس-52 با شناسه ایملن-2 ، تا انتها هواپیمای محبوب هیتلر باقی ماند . این اسکادران در سپتامبر 1939 به Die Fliegerstaffel des Führers تغییر نام داد که برای شناسایی آنها از سایر یونکرسها ارتش یا لوفت هانزا ، یک نشان خاص ( سر عقاب سیاه بر روی زمینه سفید ) در بخش دماغه آنها ترسیم شد که توسط یک حلقه قرمز احاطه می گردید. امکانات این هواپیما در نوع خود نیزجالب بود ، برای صدراعظم رایش ، یک میز چوبی صیقل داده شده و برای تامین روشنایی اختصاصی ، یک چراغ مطالعه در بدنه در یونکرس ایملمن-3 تعبیه گردید . در زیر این میز ، یک سامانه تامین اکسیژن وجود داشت که براحتی از زیر صندلی قابل استفاده بود و برای اطلاع سرنشینان از وضعیت هواپیما ، نشانگر سرعت هوا ، ارتفاع سنج ،قطب نمای رادیویی و یک ساعت نیز در آن بکار رفته بود . در دهم مارس 1943 ، هیتلرو اعضای ستادش ، تحت شدیدترین تدابیر امنیتی ، به قرارگاه گروه ارتشهای جنوب مستقر در زاپوروژونیه اوکراین پرواز نمود که درتصاویر ، خوش آمد گویی فیلدمارشال فون مانشتاین بخوبی مشخص است ، در حالی که هانس باوئر و ژنرال لوفت وافه ولفرام فون ریشتهوفن در دو طرف هیتلر قرار دارند . علیرغم تمامی این موارد ، در 26 نوامبر 1943 لوفتوافه هواپیمای توانمندتر یونکرس-290 آ-5 به رجیستر No-0170 را در فرودگاه اینستربورگ ( پروس شرقی ) در معرض دید هیتلر قرار داد . وی که بشدت تحت تاثیر طراحی این هواپیما قرار گرفته بود ، به گورینگ گفت که یکفروند از این هواپیما را برای استفاده شخصی خود نیاز دارد . به همین دلیل تا اواخر سال 1944 یکفروند از این هواپیماها ( نسخه آ-7) به اسکادران ویژه هیتلر داده شد که پیش از این به واحد شناسایی دریایی نیروی دریایی تعلق داشت . تغییرات لازمه تا فوریه 1945 در پایگاه نیروی هوایی در باواریا اجرا گردید که کد رجیستر KR+LW را بخود گرفت . هانس باوئر ، بعنوان خلبان شخصی هیتلر ، این هواپیما را آزمایش نمود ولی هیتلر هرگز موفق نشد تا با آن پرواز کند . نشان ویژه اسکادران هیتلر روی نوک دماغه بخوبی مشخص است این یونکرس -290 آ-7 اختصاصی ، از یک محفظه مخصوص مسافر در جلوی هواپیما برخوردار می بود که به یک صفحه زرهی 12م.م و شیشه ضد گلوله با ضخامت 50 م.م مجهز می گردید . علاوه براین ، یک دریچه فرار در کف هواپیما قرار داشت و چتر نجات اختصاصی به صندلی هیتلر متصل بود تا در زمان اضطراری ، سرفرماندهی ارتش پس از پوشیدن چتر و کشیدن اهرم از هواپیما بیرون بپرد . این مکانیزم توسط آدمکهای واقعی تست گردید و موفقیت آمیز نیز بود .هانس باوئر ، این هواپیما را در 24 مارس 1945 به فرودگاه مونیخ منتقل نمود و درست در زمان بصدا درآمدن آژیر حمله هوایی ، آن را داخل آشیانه مخصوص پارک نمود و به خانه رفت ولی پس از بازگشت متوجه شد که آشیانه و هواپیما بدلیل اصابت بمبهای آمریکایی بطور کامل نابود شده است . پی نوشت : 1- بن پایه 2- استفاده از مطالب برگردان شده به پارسی درانجمن میلیتاری،براساس قاعده " رعایت اخلاق علمی" منوط به ذکر دقیق منبع است.امیدواریم مدعیان رعایت اخلاق ( بخصوص رسانه های مدعی ارزشمداری ) بدون احساس شرمندگی از رفرنس قرار گرفتن بزرگترین مرجع مباحث نظامی در ایران ، از مطالب استفاده نمایند . 3- بنا به درخواست برادر عزیز @MF44
  4. به تقریب ، بیش از یک دهه از شهادت سرلشکر پاسدار ، حاج حسن تهرانی مقدم ، ( آبان 1390- آبان 1400 ) بعنوان بنیان گذار قدرت موشکی جمهوری اسلامی ایران می گذرد و گرچه هنوز ابهامات بسیاری در خصوص اتفاقی که در پادگان سپاه در بیدگنه رخ داد ، وجود دارد ،اما روندی که توسط ایشان پایه گذاری شد ، اکنون به درختی تناور تبدیل شده که بخشی از پتانسیل بازدارندگی دفاعی جمهوری اسلامی را بر دوش خود حمل می کند . با توجه به این مساله و به مناسبت هفت هزارمین پست در انجمن میلیتاری ، بررسی و تجزیه و تحلیل جدیدترین عامل بازدانده در حوزه توان بالستیکی جمهوری اسلامی ایران در دستور کار قرار گرفت که ادای دینی باشد به زحمات این پاسدار ایران و انقلاب اسلامی و یاد آوری باشد به مجموعه ما علاقه مندان به حوزه بررسی های نظامی که این قدرت ، به سادگی ، بدست نیامده و همواره می بایست در رشد و توسعه آن دقت نظر لازم صورت گیرد که این هدف ، تنها در سایه نقد درست ،قابل تحقق خواهد بود . با این وصف ، ذکر این نکته واجب است که در متن حاضر که در چند بخش و به شکل مفصل خدمت مخاطبان محترم ارائه میشود ، بدلیل ماهیت طبقه بندی شده اطلاعات مربوط به این شهرها ، هیچ گونه تفسیری ، جدای از متن های مورد استفاده ، در آن نیامده ، و متن اصلی ، تنها با یکسری ویرایش ها و اضافات مربوط به حوزه تاریخ نظامی خدمت عزیزان تقدیم می گردد . باشد که روح ما ، همواره با یاد حاج حسن تهرانی مقدم ، شاد باشد . مقدمه بازدارندگی یکی از مفاهیم بنیادین و استراتژیک در سیاست بین الملل و بطور خاص در حوزه نظامی- امنیتی است و کشورها باتوجه به فوریت تهدیدات به ایجاد بازدارندگی در راستای حفظ امنیت و بقاء وجودی خود اقدام می کنند. در حوزه ژئوپلیتیکی آسیای جنوب غربی تهدیدات زیادی به لحاظ ذهنی و عینی علیه ایران فعال هستند. در همین راستا، تعیین الزام استاندارد برای دکترین امنیتی جمهوری اسلامی ایران می بایست براساس وجود تهدیدات و شیوه مقابله موثر با این تهدیدات طراحی و اجرا می شود. با توجه به این مساله ، بطور فزاینده واضح است که نگاه غالب در میان تئوریسین های امنیتی – دفاعی ایرانی ، رویکرد امنیت محور بوده ، بر این اساس، دکترین امنیتی ایران به گونه ای طرح ریزی شده است که نسبت به نحوه مقابله با تهدیدات و معضلات امنیتی منفعل نباشد و با نگاه به آینده و براساس اولویت بندی نسبت به تهدید ، اقدام به اتخاذ تصمیم و سپس اجرای آن بپردازد. در همین راستا ، دبیر وقت شورای امنیت ملی ایران ( دریابان علی شمخانی ) در یکی از کنفرانس های امنیتی برگزار شده در تهران ، براین اعتقاد قرار داشت که هیچ کدام از همسایگان ایران در غرب آسیا ، به استثنای رژیم عبری در حوزه تهدید برای جمهوری اسلامی ایران طبقه بندی نمی شوند و ایران در تلاش است تا با ارتقاء همبستگی های متقابل سیاسی ، امنیتی ، اقتصادی و فرهنگی مسیر جدیدی را برای تقرب به موقعیتهای کم تنش بازکند ، ضمن آنکه در بخش دفاعی ، با تمرکز بر استراتژی ضربه دوم ، تقویت بازدارندگی متعارف را با ماهیت غیر متقارن در دستور کار خود قرار داده است . در واقع ، ماهیت رفتار ایران ، منوط به رفتار طرف مقابل خواهد بود . با توجه به مفاهیم ذکر شده ، درطول سه دهه پس از پایان جنگ ایران و عراق ، راهبرد بازدارندگی ایران بر مبنای توسعه توان موشکی شکل گرفت و نقش تعیین کننده ای برای این سلاح در تامین امنیت ایران گذاشته شد . اما با توجه به برتری هوایی عناصر بالقوه مهاجم ، مستقر در محیط اطراف جمهوری اسلامی ایران و ضعف شدید در حفظ آسمان در برابر تهدیدات فوق الذکر ، بنابراین براساس منطق نظامی و به منظور جلوگیری از نابودی این عنصر بازدارندگی در اثر ضربه اول دشمن ، انتقال همه سامانه ها و زیرساختهای موشکی به عمق زمین در دستور کار قرار گرفت که این امر به تولد شهرهای موشکی در ایران منجر شد . داستان ما در مطلب پیش رو ، تحلیلی است براین قابلیت ایران .... 1-مفهوم اولیه یکی از معمول ترین استدلال ها در انتقال عناصر مرتبط به بازدارندگی در دوره جنگ سرد به اعماق زمین ، این بود که کشورهای غیر هسته ای و حتی مسلح به تسلیحات کشتار جمعی ، می توانند بالاترین قابلیتهای رزمی متعارف را در اختیار داشته باشند ، اما وقتی بحث به مرحله کاربرد تسلیحات غیرمتعارف وارد می شود ، این قابلیت ها معمولا ارزش خود را از دست داده و یا اینکه در ارزیابی ها ، از اهمیت چنین توانمندی هایی بشدت کاسته میشود . این استدلال عمدتاً بر دو ایده اصلی قرار می گیرد الف- در حال حاضر ، هیچ دفاع کاربردی در برابر استفاده حریف از سلاح های هسته ای وجود ندارد ب – تسلیحات متعارف در ایجاد یک بازدارندگی کامل نظامی ناتوان به نظر می آیند . در این میان ، گرچه جمهوری اسلامی ایران تا کنون ( آبان 1400 ) هنوز به طور رسمی در شمار کشورهای دارنده تسلیحات هسته ای قرار نگرفته است ، اما دکترین نظامی این کشور در قرن بیست و یکم بر سه قابلیت اصلی پایه گذاری شده است : 1- طراحی و تولید موشک های بالستیک با هدف اجرای حملات دقیق ( با خطای دایره ای با دقت 50 متر ) به زیرساخت های کلیدی حریف نظیر نیروگاه های تولید انرژی الکتریکی و سایر زیرساختهای حیاتی و همچنین اهداف نظامی با اهمیت راهبردی نظیر سیلوهای پرتاب موشک یا رادارهای هشدار اولیه دفاع هوایی . 2- طراح و ساخت پناهگاه های فوق امن پرتاب موشکهای بالستیک بطوریکه امکان درامان ماندن از ضربه اول متعارف و حتی نامتعارف بوجود آمده و متقابلا زیرساختها برای ایجاد امکان وارد کردن ضربه دوم فراهم شود . 3-ایجاد پتانسیل بالفعل با ماهیت خسارت حداکثری به دشمن در سریع ترین زمان ممکن تا ضمن جلوگیری از ادامه حملات عناصر متخاصم ، در محاسبات حریف برای ادامه درگیری اختلال ایجاد گردد . بنابراین ، اگر این قابلیت بر اثر حمله دشمن ، غیر فعال گردد ، زرادخانه موشکهای بالستیک ایران به تقریب هیچ کارکرد موثر دیگری در یک درگیری احتمالی نخواهد داشت . درصورتی که واقعیات فوق الذکر مبنایی برای تحلیل در نظر گرفته شود ، ایجاد و توسعه مستمر این قابلیت می تواند به 2 دلیل ، گزینه کاربرد حملات غیر متعارف حریف را خنثی نماید: 1- اجرای حملات هسته ای ، قابلیتهای بالفعل ایران را برای اجرای حملات متقابل آسیب زا ، از کار نخواهد انداخت و آنچه که از حمله هسته ای نخست باقی می ماند ، برای وارد کردن آسیب متقابل به گونه ای که برای حریف قابل تحمل نباشد ، کافی خواهد بود . 2- مقیاس خسارت های وارده به حریف بلحاظ هدف قرار دادن اهداف مهم و با ارزش در سطحی خواهد بود که می توان آن را با وضعیت احتمالی کاربرد سلاح های هسته ای یا حملات هوایی ایران مقایسه نمود . بنیان استراتژی نظامی ایران : وارد کردن ضربه دوم در دکترین جنگ هسته ای، "وجود قابلیت ضربه دوم " را می توان به توانایی یک کشور در پاسخ به یک حمله هسته ای، با اجرای یک حمله تلافی جویانه هسته ای متقابل ، مورد تعریف قرار داد . ایجاد چنین قابلیتی ، ضمن متقاعد کردن دشمن به وجود این قابلیت در دکترین بازدارندگی هسته ای لازم و ضروری است و از ان جا که ممکن است طرف مقابل تلاش کند تا در یک جنگ هسته ای با یک "حمله بزرگ اولیه" (first strike) بر ضد رقیب ، جنگ را به نفع خود تمام کند، توسعه این توانمندی "عدم استفاده اولیه از تسلیحات هسته ای "را تضمین خواهد کرد. گر چه ممکن است یکی از طرفین قدرت پاسخ بازدارندگی کمتری داشته باشد، اما معمولا قابلیت های حمله دوم متقابل و دوجانبه باعث شکل گیری روند " تخریب متقابل" (mutual assured destruction) می شود. از سوئی دیگر ، قابلیت های حمله دوم را می توان با تحقق بخشیدن به فرایند های fail-deadly تقویت کرد. این فرایند ها خط قرمزی را تعیین می کند و درصورتی که از این خطوط قرمز عبور شود ، عواقب آن برای مهاجم ، چندان خوشایند نخواهد و شیوه های از پیش تعیین شده ای برای پاسخ بدانها وجود خواهد داشت. این عواقب از پیش تعیین شده، همچون یک حمله دوم هسته ای تلافی جویانه، می تواند طیف گسترده ای از پاسخ ها را در بر گیرد. اما براساس آنچه که استراتژیست های ایرانی بطور مداوم برآن اصرار می ورزند ، پاسخ متقابل ایران ، دردناک و کُشنده بوده که تا کنون ، گرچه ماهیت هسته ای ندارد ( که امکان پدید آمدن آن همچنان هست ) ولی می تواند برگزینه های متعارف ولی غیرقابل پیش بینی ( چه در حوزه حجم پاسخ و چه روشهای گوناگون طراحی شده ) استوار باشد . در واقع ، به احتمال بسیار زیاد ، ایران با علم بر محدودیتهای مشخص موجود در ظرفیت نظامی کلاسیک خود ، به جای تمرکز تمام قابلیتهای رزمی موجود غیر موشکی بر علیه مهاجم احتمالی ، مجموعه ای از اهداف مشخص را انتخاب نموده که پس از ارزیابی های مستمر و به روزرسانی اطلاعات در مورد آنها ، درصورت وقوع هر گونه عملیات نظامی که بطور مستقیم خاکش را هدف قرار بدهد ، این نقاط از پیش تعیین شده را با حجم قابل توجهی از موشک های خود مورد اصابت قرار دهد و قبل از آنکه جنگ به مرحله گسترده تری وارد شود ، به مهاجم تفهیم نماید که هزینه ادامه عملیات نظامی بر علیه ایران ، فراتر از پیش بینی های اولیه اوست .با این وصف ، نظرات مختلفی در خصوص ماهیت و کارایی اتخاذ استراتژی ضربه دوم وجود دارد که بدلیل طولانی بودن و خارج شدن از موضوع اصلی ، بحث در خصوص آن به زمانی دیگر موکول می شود . پی نوشت : 1- ادامه دارد .................... 2- تمامی منابع مورد استفاده ( اینترنتی ، چاپی و... در انتهای متن آورده خواهد شد ) 3- استفاده از مطالب برگردان شده به پارسی درانجمن میلیتاری،براساس قاعده " رعایت اخلاق علمی" منوط به ذکر دقیق منبع است.امیدواریم مدعیان رعایت اخلاق ( بخصوص رسانه های مدعی ارزشمداری ) بدون احساس شرمندگی از رفرنس قرار گرفتن بزرگترین مرجع مباحث نظامی در ایران ، از مطالب استفاده نمایند .
  5. MR9

    IRIAF & F-4

  6. ورماخت خیلی زودتر به فکر استفاده از زره قفسی افتاد تصویر فوق (سمت راست ) یکدستگاه تانک پانزر-4 سری j ، به شماره بدنه 600 ، جمعی گردان دوم زرهی از تیپ31 ، لشکر 5 پانزر را در اوایل نوامبر 1944 نشان می دهد . این تانک که از استتار پاییزی بهره می برد ، فاقد پوشش " زیمریت " بوده ، اما در مقابل ، زره های جانبی (side skirt) آن به یک سری شبکه فلزی (wire mesh)تجهیز شده است . نشان روی بدنه نیز ، یک نشانه غیر رسمی مرتبط با تیپ 31 زرهی ورماخت می باشد . سمت چپ : نمونه واقعی پانزر4
  7. گراز وحشی ... همچنان آماده !!! پیاده روی جتهای ضربتی ای-10 به شیوه فیل ها !!! تیپ شانزدهم هوایی گارد هوایی مریلند ارتش ایالات متحده در نوامبر 2021 از مبداء پایگاه هوایی وارفیلد ، تمرینی با ماهیت آماده باش نظامی اجرا نمودند که شامل اجرای خزش در تعداد قابل توجه ( که به اصطلاح پیاده روی فیل ها نام دارد ) با استفاده از 16 فروند جت ضربتی ای-10سی می شد .این تمرین که با شرکت جتهای ای-10 جمعی اسکادران 104 صورت گرفت ، قابلیتهای کیفی خدمه هوایی ، میزان آمادگی پایگاهه وایی و همچنین توانمندی این مجموعه در تعمیرو نگهداری هواگردهای رزمی را به نمایش گذاشت . سرهنگ نیروی هوایی ، ریچارد . دی هانت ، جانشین فرماندهی تیپ هوایی یکصد و هفتاد و پنجم در این باره معتقد بود که مشاهده ناوگان عملیاتی نیروی هوایی یک نمایش قدرت از قابلیتهای رزمی ما بشمارمی رود و این اسکادران ، بدلیل ماهیت رزمی مختص به آن ، مدرکی مستند در به کارگیری توان هوایی در زمان مورد نیاز است تا بدون درنگ ، برای اجرای علمیات های اضطراری ، مورد استفاده قرار گیرند . وی در پاسخ به سئوالی در مورد شیوه عمل این اسکادران ، چنین اعتقاد داشت که ما (نیروی هوایی ) هم اکنون قابلیتی در اختیار داریم که به ارتقای ثبات منطقه ای کمک می کند ، چرا که توانایی پاسخ به هر تهدیدی وجود دارد .سرتیپ پل . دی جانسون فرمانده تیپ هوایی 175 معتقد است که دشمن همیشه در حال نظاره ماست در نتیجه باید بخوبی اطلاع داشته باشند که ما قابلیت رودررویی با آنها در هرزمان و مکانی را داریم . درواقع امر ، اجرای تمرین در شرایط واقعی و مرتبط با ماموریتهای محوله ، در مجموع ، هواپیماها ، هوانوردان و پرسنل زمینی را برای رزم در هر زمان و مکانی آماده می کند . در جریان این تمرینات ، خدمه زمینی بسرعت ، هواگردهای مشخص شده را آماده کرده و هواگردها قبل از برخاستن از زمین ، با یک آرایش فشرده بسمت ابتدای باند خزش نمودند .در نیروی هوایی ، این اصطلاح ، پیاده روی فیل ها نام دارد که در جنگ جهانی دوم ابداع شد و خزش صدها هواپیما بصورت هماهنگ بطور دقیق شبیه به دسته فیل هایی بود که بسمت چاله آب حرکت می کردند . پی نوشت : 1- بن پایه 2- استفاده از مطالب برگردان شده به پارسی درانجمن میلیتاری،براساس قاعده " رعایت اخلاق علمی" منوط به ذکر دقیق منبع است.امیدواریم مدعیان رعایت اخلاق ( بخصوص رسانه های مدعی ارزشمداری ) بدون احساس شرمندگی از رفرنس قرار گرفتن بزرگترین مرجع مباحث نظامی در ایران ، از مطالب استفاده نمایند .
  8. پلنگ برفی (Irbis-E) راهنمای درنای خاکستری در میدان رزم هوایی با ورود بخدمت جنگنده سنگین وزن سوخو-35 از سال 2014 ، این جت رزمی هم اکنون توانمندترین هواگرد نیروی هوایی روسیه و در یک تعریف مشخص ، تکامل یافته ترین گونه از خانواده جنگنده سوخو-27 است که در دوران اتحاد شوروی سابق طراحی و در خط تولید قرار گرفت . اگر چه این گونه بیشتر برای جبران شکاف فناوری صادراتی شوروی تکامل پیدا نمود ، اما با لغو برنامه جنگنده نسل پنجم میگ-1.42 به سال 1999 و پدید آمدن یکسری تاخیرهای پیش بینی نشده در برنامه جاه طلبانه تر سوخو-57 ، ارتش روسیه مجبورشد تا در کوتاه مدت ، بر روی حداقل 100 فروند جنگنده ++4 سوخو-35 که بخش قابل ملاحضه ای از آنها تا سال 2010 خریداری و پس از آن نیز به تعداد بیشتری سفارش داده شدند ، اتکاء داشته باشد . راست : رادار هوابرد نیپ N011 چپ : رادار هوابرد نیپ N011M با این حال ، سامانه راداری اولیه مورد استفاده در سوخو-35 که با شناسه Irbis-E شناخته میشود ، تا کنون به نسبت مورد بررسی های بسیار زیادی قرار گرفته است . این رادار که یک گونه با قابلیت اسکن الکترونیکی و مکانیکی است از یک آنتن آرایه فازی غیر فعال بهره می برد و بر روی یک واحد هیدرولیکی دو مرحله ای مستقر است . این بخش به گونه ای طراحی شده که آنتن مزبور را بصورت مکانیکی تا زاویه 60 درجه آزیموت و 120درجه در ارتفاع بچرخاند ، در حالی که آنتن این رادار با ارسال یک پرتو کنترل شده الکترونیکی در کنار چرخش های مکانیکی آنتن می تواند زاویه انحراف پرتوهای ارسالی با به بیشتر از 120 درجه گسترده کند . درواقع امر ، رادار فوق الذکر نه تنها قابلیت ردیابی اهداف را در یک فاصله 4 برابری نسبت به رادارN001 اصلی مورد استفاده در سوخو-27 در اختیار دارد ، بلکه در حال حاضر این رادار امکان کشف اهداف هوایی با سطح مقطع راداری سه متر مربع در یک برد 400 کیلومتری را داراست . راست : Irbis-E چپ : نمونه اولیه Irbis-E با توجه به مقدورات فوق الذکر ، Irbis-E قابلیت نصب بر روی گونه های پیشرفته تر سوخو-27 نظیر اس ام-2 و اس ام-3 و همچنین گونه های همنام در جنگنده سوخو-30 را خواهد داشت . اما مساله ای که مجموعه نصب شده بر روی سوخو-35 را از گونه های دیگر متمایز می کند ، این قابلیت است که سامانه های جدیدی در بخش جلویی این جنگنده نصب شده که میتواند روند آگاهی موقعیتی خلبان را در مقایسه با نمونه های قبلی افزایش دهد . اجزاء رادار هوابرد Irbis-E بدین ترتیب برخلاف Irbis-E که از اسکن ترکیبی الکترونیکی – مکانیکی استفاده می کند ، حسگرهای جدید تعبیه شده در لبه های جلویی بال سوخو-35 از نوع آرایه اسکن فعال (AESA) بشمارمیروند . این رادارها با شناسه N036B-1-01 که درباند L کار می کنند ، زاویه پوشش بسیار بهتری را برای خلبان به منظور ردیابی اهداف رادارگریز و همچنین اجرای تاکتیکهای جنگ الکترونیک فراهم می نمایند . رادار N036B-1-01 این رادار در عین اینکه نسبت به رادارهای غیرفعال ، بلحاظ عملکردی ، قوی تر بشمار می آیند ، ایجاد اخلال بر روی آنها نیز به مراتب مشکل تر به نظر می رسد . در این میان ، انتخاب باند L برای این رادار که در محدوده 1.0 تا 2.0 کیگاهرتز با طول موج 15 تا 30 سانتیمتر عمل می نماید ، به مراتب از رادارهای باند ایکس با فرکانش 8-12 کیگاهرتز قدرتمندتر است . این رده از رادارها ، بدلیل موج بلند مورد استفاده در آنها ، توانایی بیشتری در شناسایی جتهای رادارگریز داشته مضاف براین ، احتمالا پتانسیل بهتری برای کشف هواگردهای پنهانکار متخاصم مجهز به رادارهای باند ایکس خواهند داشت . رادار زمین پایه پی-14 تال کینگ ارتش عراق که قبل از اعزام اف-117 ها به قلب بغداد ، مورد هدف قرار گرفته و منهدم شدند بدین سان ، نصب غیرمعمول رادارهای باند ال بر روی جتهای سوخو-35 قابلیت منحصربفردی را در اختیار خلبان این جنگنده قرار می دهد که بتواند جتهای رادارگریز ناتو را زودتر دیده و بطور طبیعی زودتر شلیک کند. علاوه براین ، سوخو-35 با مجهز شدن به سامانه جدیدتر جستجو و ردیابی مادون قرمز OLS-35 بر مبنای ادعای شرکت سازنده توانسته در آسمان سوریه ، بر روی جتهای پنهانکار آمریکایی قفل کند. راست : سامانه کشف و ردیابی مادون قرمز OLS ( موقعیت برجسته روی دماغه فلانکر) چپ : رادار Irbis-E اگر این موارد ، صحت داشته باشد ، باید دید که آیا جنگنده هایی که امروز در دست طراحی قرار دارند و یا اینکه مراحل آزمایشی خود را پشت سر می گذارند ، آیا رویکرد مشابهی را اتخاذ خواهند کرد ؟! در این میان ، جتهای جی-11دی و جی-15بی که نمونه ای مشتق شده از سوخو-27 روسی هستند ، از رادار AESA در بخش دماغه خود بهره می برند که این سئوال پیش خواهد آمد که آیا این هواگردها همانند مدل روسی میتواند این روند را تجربه کند یا خیر . در میان محصولات جدید روسی نیز ، سوخو-57 از رادارهای AESA نصب شده در دماغه استفاده مینماید ،اما هنوز باند مورد استفاده در این رادار مشخص نشده است . در مجموع ، رادارهای AESA باند L پس از نصب برروی جتهایی نظیر سوخو-35 ، به نظر آگاهی موقعیتی خلبان را نسبت به گذشته ، افزایش داده اند و این مساله جذابیت فروش جتهایی نظیر سوخو-27 اس ام-3 یا سوخو-30 اس ام 2 را در مقایسه با گذشته ، به مراتب افزایش خواهد داد. پی نوشت : 1- بن پایه 2- استفاده از مطالب برگردان شده به پارسی درانجمن میلیتاری،براساس قاعده " رعایت اخلاق علمی" منوط به ذکر دقیق منبع است.امیدواریم مدعیان رعایت اخلاق ( بخصوص رسانه های مدعی ارزشمداری ) بدون احساس شرمندگی از رفرنس قرار گرفتن بزرگترین مرجع مباحث نظامی در ایران ، از مطالب استفاده نمایند .
  9. بسم ا... جلسه نخست متهمان حادثه پرواز 737 اوکراینی حضور ده متهم از رده‌های نظامی مختلف در اولین جلسه سانحه پرواز PS752 اوکراین / نخستین ایرادات وکلای شکات به روند پرونده در ابتدای جلسه دادگاه، قاضی ضمن تسلیت شهادت جانباختگان پرواز PS752 اوکراین و طلب مغفرت واسعه الهی برای آن‌ها اعلام کرد: در جریان رسیدگی به پرونده حاضر، متعاقب صدور کیفرخواست از سوی دادسرای نظامی تهران و ارسال پرونده به دادگاه نظامی و ارجاع به این شعبه دادگاه، کلیه مقررات آیین دادرسی کیفری لحاظ شد و هیات دادگاه، پرونده را آماده رسیدگی دانست و جلسه دادگاه و وقت رسیدگی به تمامی اولیای دم ابلاغ و به آن‌ها اعلام شد که می‌توانند در صورت تمایل در جلسات دادرسی حضور به‌ هم رسانند و نسبت به طرح شکایت خود اقدام کنند. پی نوشت : 1- ادامه متن را در لینک معرفی شده مطالعه بفرمایید 2- به دادگاه محترم پیشنهاد میشود علاوه بر رده های نظامی ، متهمان حوزه غیر نظامی ( رده های تصمیم گیری غیر نظامی ) را در قالب شاهد ، مطلع و حتی متهم به دادگاه احضار کنند.
  10. نمای گرافیکی از مکانیزم عمل سامانه سپر مقدمه : در اوایل نوامبر 2021 ، صنعت دفاعی ترکیه ، از یک سامانه دفاع هوایی جدید با شناسه HISAR-U رونمایی نمود که ازآن با عنوان "سپر" یاد میشود که گفته شده با موفقیت مراحل اولیه تست گرم را پشت سر گذاشته است . در این ارتباط ، اسماعیل دمیر ، رییس دپارتمان صنعت دفاعی ترکیه توضیحاتی را شش روز پس از این تست ( ششم نوامبر ) در شبکه های اجتماعی منتشر نمود . به گفته وی ، این سامانه دفاع هوایی جدید ، پس از اتمام آزمایشهای برنامه ریزی شده برای آن در سال 2023 وارد خدمت خواهد شد ، در حالی که پیش از این تحلیل های بدبینانه ای مبنی بر تاخیر در عملیاتی شدن آن تا بازه زمانی سال 2025-2023 در مطبوعات ترکیه دیده شده بود و تولید انبوه آن را از سال مالی 2026-2025 دانسته بودند . تست موشک حصار- یو خانواده سامانه سپر از یک نظر ، برنامه HISAR-U به نوعی نسخه تکمیل شده خانواده سامانه HISAR (حصار ) است که برنامه طراحی آن از سال 2007 آغاز شدو بمدت 14 سال است که ادامه دارد . بدین ترتیب ، گونه HISAR-U به مدرن ترین نمونه سیستم دفاع هوایی حصار ( قلعه) تبدیل خواهد شد. پیمانکار اصلی این سیستم ، دوشرکت دفاعی بزرگ ترکیه شامل آسلسان ( پیمانکار اصلی ) و راکتسان ( توسعه دهنده فناوری بخش موشکی ) محسوب میشوند ، در حالی که بطور همزمان ، شرکت Tübitak SAGE مسئول توسعه کلاهک موشک و سامانه های هدایت آن که در مقایسه با سایر بخش ها از اولویت بیشتری برخوردار شده ، را بر عهده گرفته است . راست : سامانه دفاع هوایی حصار - او چپ : سامانه دفاع هوایی کوتاهبرد حصار- آ در همین راستا ، رئیس جمهور ترکیه در ژانویه 2021 طی اظهارنظری ، براین اعتقاد قرار داشت که سامانه دفاع هوایی HISAR-A ( حصار- آ) تمامی تست های لازم را تا ابتدای 2021 تکمیل نموده و برای تولید انبوه آماده شده است . این مجموعه می تواند اهداف را در یک برد 15 کیلومتری و ارتفاع 8 کیلومتری مورد هدف قرار دهد . تست گرم سامانه دفاع هوایی حصار- او در عین حال ، این سیستم جدید می تواند تا 6 هدف هوایی را بطور همزمان ردیابی نماید . این درحالی است که سیستم دفاع هوایی میان برد HISAR-O با یک جهش ، قابلیت انهدام اهداف در یک برد 25 کیلومتری و ارتفاع 10 کیلومتری را داراست ، چنانکه می تواند جتهای رزمی را در بردی نزدیک به 40 تا 60 کیلومتر کشف نماید و برخلاف نمونه قبلی ، قابلیت ردیابی 60 هدف را در اختیار دارد . شناخت اولیه از سامانه دفاع هوایی حصار- یو / سپر (Siper /HISAR-U) براساس تعاریف و داده های بدست آمده از این برنامه ، طراحی و بکارگیری یک سامانه دفاع هوایی دوربرد ، هدف اصلی از سرمایه گذاری ترکیه بر روی سیستم دفاع هوایی "حصار" است که می بایست پس از تکمیل ، تمامی تاسیسات راهبردی ترکیه را در برابر حملات هوایی پوشش دهد ، کما اینکه گزارشهایی در دست است که نشان می دهد این سامانه ترک قابلیت رهگیری اهداف مختلف هوایی و حتی موشکهای بالستیک را نیز بدست خواهد آورد . بلحاظ تاریخی ، ایده اولیه این سیستم در سال 2018 ، طی یک رویدادی که مسئولیت تشریح روند توسعه دفاعی ترکیه را دنبال مینمود ، توسط رئیس جمهوری این کشور بیان شد که براساس آن ، ترکیه می بایست با توجه به گسترش تهدید هوایی و بالستیکی ، یک سیستم دفاع هوایی دوربرد را با شناسه اولیه "سپر" تولید می نمود ، این درحالی بود که نخستین تصاویر گرافیکی و داده های اولیه در خصوص این سامانه از سه سال قبل ( 2015) در صفحات اینترنتی ترکیه ظاهر شده بود. تست گرم سامانه حصار - او در همان زمان ، اطلاعات موجود در رسانه های ترک زبان نشان میداد که ارتفاع درگیری این سیستم جدید تا 30 کیلومتر بوده ، در حالی برد اعلام شده موشکهای جدید تا 100 کیلومتر نیز بیان شده است . روزنامه حریت چاپ آنکارا در ماه مارس 2021 به این نکته اشاره کرده بود که حداکثر برد موشکهای حصار- یو (سپر) یکصد و پنجاه کیلومتر است . سایر رسانه های ترکیه نیز براین نکته اصرار دارند تولید انبوه حصار- یو به این کشور کمک می کند تا یک برابری عملکرد را با سامانه های روسی و آمریکایی بدست آورد . مهمات قابل استفاده در خانواده سامانه حصار تحلیلگران دفاعی ترک ، امروز براین عقیده اند که سامانه فوق الذکر قابلیت درگیری با اهداف پرنده در ارتفاع 30 کیلومتری را داراست و اگر چه عملیاتی شدن سامانه های اس-400 خریداری شده می تواند پوشش موثرتری را فراهم کند ، اما اگر برد موشک های سامانه بومی این کشور به 150 کیلومتر برسد ، به تقریب می توان گفت که این سیستم ارزش سرمایه گذاری را دارد . لانچر سامانه حصار- یو درواقع ،کارشناسان نظامی ترکیه ، دید مثبتی به محصول بومی خود دارند و مدعی اند که این سیستم بخوبی قابل رقابت با سامانه پاتریوت آمریکایی است ، در حالی که به صورت عجیبی ، از مقایسه محصول خود با سیستم اس-400 بطور مستقیم خودداری می کنند!!!! ضمن اینکه ترکیه همچنان در حال مذاکره برای خرید سامانه های دفاع هوایی بیشتر از روسیه است . در همین راستا ، رییس جمهور این کشور در سپتامبر 2021 اعلام نمود که این کشور آماده خرید دومین سری از سامانه اس-400 روسی است که می بایست به 4 آتشبار قبلی که در سال 2019 تحویل گردید ، اضافه گردد . ارزش این معامله براساس داده های موجود ، چیزی در حدود 2.5 میلیارد دلار بود که مستقیماً روابط بین آنکارا و واشنگتن را شکرآب نمود و در نهایت باعث شد تا ایالات متحده ، این کشور را از برنامه اف-35 اخراج کند . تردید در مورد آینده سامانه حصار از زمانی که ایده این سیستم جدید مطرح شد تا موعد تحویل سامانه های اس-400 وپس از آن ، تحلیلگران روسی نسبت به ادعاهای ترکیه در تولید این سامانه دفاع هوایی ،ابراز تردیدهای فراوانی را نموده اند . بدین معنی که این ناظران ، براین باورند که ارتش ترکیه بطور همزمان قابلیت پذیرش و بکارگیری اس-400و سیستم بومی خود را ندارد ، ضمن اینکه بخش دفاعی ترکیه بلحاظ روند فعالیت و همچنین فناوریهای موجود ، توانایی رقابت با محصولات روسی را نداشته و بطور طبیعی این ادعاها قابل تردید هستند. به اعتقاد تحلیلگران نظامی ، تحلیل این نظامی سابق ممکن است تا حدودی به حقیقت نزدیک باشد ، چرا که کشورهای سازنده این سیستم ها ، هرگز تمایلی برای افشای قابلیتهای واقعی سیستم های خود ندارند و مضاف براین ، وب سایتهای رسمی شرکتهای مربوطه نیز هنوز حاوی اطلاعات معینی نیستند. در همین راستا ، بر خلاف نمونه های آزمایش شده قبلی ، از خانواده حصار ( حصار-آ و حصار- او) که داده های مشخصی را بصورت منتشر شده ، نشان می دهند ، اطلاعات تایید شده ای از این سیستم جدید وجود ندارد . در مجموع ، این ژنرال روس در این خصوص که سامانه سپر بتواند در آینده مشخصی با سیستم اس-400 که قابلیت مقابله با اهداف مافوق صوت را نیز بخود می بیند ، رقابت کند ، بسیار مردد به نظر می رسد . روسلان پوخوف مدیر مرکز تحلیل استراتژی و فناوری (CAST) روسیه این شک و تردیدها ، البته مختص نظامیان هم نیست ، چنانکه روسلان پوخوف مدیر مرکز تحلیل استراتژی و فناوری (CAST) روسیه طی مصاحبه ای نسبت به توانایی صنعت دفاعی ترکیه به منظور محقق کردن اعداد اعلامی مربوط به سامانه "سپر" ابراز تردید نموده و معتقد است که با توجه به پیچیدگی کار ساخت موشکها و همچنین چرخه آزمایش ها و تکمیل فناوری تا استقرارکامل ، این برنامه حداقل می بایست 10 سال بطول انجامد. به گفته وی ، دومین مشکل ترکیه ، عدم استقلال در فرآیند تولید است ، در حالی که امروز، تنها روسیه و ایالات متحده قابلیت تولید کل سامانه دفاع هوایی را بطور مستقل در اختیار دارند و سایر بازیگران و بخصوص ترکیه از قطعات و فناوری وارداتی در فرآیند طراحی و تولید خود استفاده می نمایند. این مساله برای آنکارا ، یک خطر دائمی بحساب می آید ، چرا که درصورت تشدید و وخامت رابطه با غرب ، این کشور ممکن است دسترسی به فناوری مورد نیاز را از دست بدهد و اگر شرکتهای ترک قصد جایگزین کردن فناوری خریداری شده را با نمونه های تولید داخل داشته باشند ، این امر روند توسعه را قطعها با تاخیر مواجه خواهد ساخت . براساس اطلاعات ویکی در عین توجه به این موضوعات ، کارشناسان براین باورند که ترکیه حتی درصورت فائق آمدن بر همه مشکلات ، باز هم قابلیت ورود به عرصه رقابت جدی با روسیه و ایالات متحده را ندارد ، چرا که تولید این مجموعه های پدافندی ، چندان گسترده نخواهد شد و ابتدا نیازهای داخلی این کشور می بایست پاسخ داده شوند که این بدان معناست که صادرات این سامانه زودتر از 10 تا 15 سال آینده پس از اتمام موفقیت آمیز تستهای استاندارد صورت نخواهد پذیرفت . پی نوشت : 1- بن پایه 2- بن پایه 3- بن پایه 4- بن پایه 5- استفاده از مطالب برگردان شده به پارسی درانجمن میلیتاری،براساس قاعده " رعایت اخلاق علمی" منوط به ذکر دقیق منبع است.امیدواریم مدعیان رعایت اخلاق ( بخصوص رسانه های مدعی ارزشمداری ) بدون احساس شرمندگی از رفرنس قرار گرفتن بزرگترین مرجع مباحث نظامی در ایران ، از مطالب استفاده نمایند .
  11. هرگز برای کُشتن پشه ، از توپ جنگی استفاده نکن ! کنفسیوس حکیم
  12. آلتای دوباره جان می گیرد !!!!! مذاکره میان ترکیه و کره جنوبی برای تغییر /بهبود بسته قدرت تانک اصلی میدان نبرد آلتای آنکارا : براساس داده های منتشر شده از سوی منابع ترک ، مذاکرات بین شرکتهای دفاعی ترکیه و کره جنوبی به منظور تامین بسته قدرت ( پیشرانه و مکانیزم های انتقال آن ) تانک اصلی میدان نبرد آلتای از برنامه تولید مشترک به قراردادی خارج از روند معمول بازار تغییر خواهد کرد . در اکتبر 2021 ، ترکیه و کره جنوبی توافق نامه ای را به امضاء رساندند که براساس آن ، دو شرکت کره ای پیشرانه و مکانیزم انتقال نیروی تانک آلتای را تامین خواهند نمود . این توافق که در 22 اکتبر به امضاء طرفین قرار داد ( چاووش اغلو بعنوان وزیر امورخارجه و کانگ یون هو ، وزیر برنامه دفاعی بومی کره جنوبی ) رسید متضمن نهایی شدن این ایده است . پیشرانه DV27K شرکت سازنده خودروی های زرهی ترکیه (bmc) که در حال حاضر پیمانکار آلتای بشمار می رود ، در حال مذاکره با شرکت کره ای دوسان و اس اند تی داینامیکز به منظور همکاری مشترک بر روی بسته قدرت تانک آلتای است که براساس آن ، شرکتهای کره ای دانش فنی پیشرانه و مکایزم گیربکس را برای ترکیه فراهم می کنند تا خط تولید آن در خاک ترکیه راه اندازی گردد . اما این روند دچار تغییراتی شده بطوریکه یک منبع ناشناس در شرکت کره ای معتقد است که گزینه تولید مشترک طبق برنامه پیش نرفت و شرایط جدیدی برای خرید بسته قدرت کره ای ایجاد شده است ! در واقع امر ، مقام های ترک از دخالت ایالات متحده در این معامله اظهارنگرانی می کنند و به صراحت بیان کرده اند که ایالات متحده ، کره جنوبی را برای انتقال هرگونه فناوری پیشرانه تانک به ترکیه ، تحت فشار گذاشته است . در اوایل نوامبر 2021 نیز 41 نماینده مجلس سنا ، طی نامه ای به وزیرامورخارجه ایالات متحده ف مخالفت خود را مبنی بر فروش جتهای اف-16 به ترکیه اعلام نموده اند . در این نامه به صراحت عنوان شده که ایالات متحده ، براساس قانون مقابله با دشمنان ، تحریم های مشخصی را بدلیل خرید سامانه اس-400 علیه ترکیه اعمال نموده که اخراج ترکیه از برنامه اف-35 یکی از پیامدهای آن بشمار می رود .براساس قرارداد جدید ، کره جنوبی بطور مستقیم پیشرانه تانک آلتای و مراحل فنی تطبیق آن با محصول ترک را انجام خواهد داد که این امر در 18 ماه امکان پذیر است . درسال 2018 شرکت bmc ، یک قرارداد چند میلیارددلاری را برای تولید بومی 250 پیشرانه کره ای به امضاء رساند که این امر شامل پشتیبانی های لجستیکی و ایجاد مرکز فناوری سامانه های زرهی نیز می شد . پی نوشت : 1- بن پایه 2- به نقش وزیر امورخارجه در پیگیری مناسبات دفاعی دقت کنید ، در این مورد فرمانده نیروی زمینی ترکیه نمیتوند ادعا کند که برای موتور این تانک ، چند سال رفته دنبال مدیر فلان شرکت کره ای یا اروپایی ... 3--استفاده از مطالب برگردان شده به پارسی درانجمن میلیتاری،براساس قاعده " رعایت اخلاق علمی" منوط به ذکر دقیق منبع است.امیدواریم مدعیان رعایت اخلاق ( بخصوص رسانه های مدعی ارزشمداری ) بدون احساس شرمندگی از رفرنس قرار گرفتن بزرگترین مرجع مباحث نظامی در ایران ، از مطالب استفاده نمایند .
  13. ساخت اولین نمونه آزمایشی از جنگنده پنهانکار چکمیت تنها 4 ماه پس از رونمایی جنگنده جدید روسی ، یوری اسلایسر مدیرشرکت هواپیماسازی متحد روسیه (UAC) اعلام نمود که نخستین نمونه پروازی از نسل آینده جنگنده های تک پیشرانه چکمیت ، در حال طی مراحل تولید است . وی در 14 نوامبر2021 در مصاحبه ای بطور رسمی از پیشرفت ساخت اولین نمونه آزمایشی چکمیت در کارخانه کومسومولسک خبر داد ، در حالی که بطور همزمان ، اولین حضور این جنگنده در یک نمایشگاه خارجی رقم خورد و گزارشهایی مبنی بر همکاری امارات در این پروژه نیز همچنان به قوت خود باقی است . اما تعداد در حال ساخت از این جنگنده هنوز مشخص نبوده ولی انتظار می رود که اولین نمونه قابل پرواز تا اواسط سال 2023 دیده شود . این برنامه طبق پیش بینی های بلندپروازانه شرکت سازنده قرار است تا سال 2024 در خ تولید انبوه قرار گرفته و درسال 2026 آماده تحویل باشد . براساس تحلیل های موجود ، چکمیت جانشین بلافصل جتهای نسل چهارم میان وزن در رده میگ-29 باشد که برای اولین بار در سال 1977 وارد خدمت شد و نسخه های پیشرفته تر آن هنوز در خدمت قرار دارند ، در حالی که پیش بینی ها نشان میدهد که چکمیت در مقایسه با جتهای سنگین تری نظیر سوخو-30 و سوخو-57 بتدریج بخش قابل توجهی از خطوط تولید در روسیه را اشغال خواهد نمود و با توجه به هزینه های پایین احتمالی تعمیر و نگهداری به جز کشورهایی نظیر اوکراین ، لهستان ، اسلواکی و بلغارستان در سایر کشورهای کاربرمیگ-29 مورد استقبال قرار گیرد . بودجه طراحی و ساخت این جنگنده در ظاهر امر بصورت خصوصی تامین شده و احتمالا اولین جنگنده رادارگریز تک موتوره مجهز به پیشرانه های بردار رانش و قابلیت سوپرکروز لقب بگیرد . اما در خصوص پیشرانه این جنگنده ، حدس و گمان های بسیاری زده شده و اینکه کدام کشورها احتمالا به اولین مشتری آن تبدیل خواهند شد . اگر چه این هواپیمای رزمی بعنوان یک جنگنده سبک با هزینه عملیاتی پایین به بازار معرفی شده ، اما میتوان گفت که همتای ارزان تری از سوخو-57 خواهد بود . درواقع ، بر خلاف تخمین های قبلی ، این هواپیما مقداری بزرگتر از چیزی است که پیش بینی شده بود و در حالی که از یک نمایشگر رقومی بهره می برد ، طول بال آن تنها 13 درصد کوچکتر از سوخو-57 بوده که این امر نشان می دهد که احتمالا در کلاس جنگنده های میان وزن قرار می گیرد ، درصورتی که اگر چکمیت در رده جتهای سبک طبقه بندی میشد ، با توجه به استفاده از فناوری مشابه سوخو-57 از جمله تسلیحات یکسان و نسخه کوچک شده ای از رادار آرایه فازی فلون ، هزینه های پرداخت شده تحقیق و توسعه آن اصولا قابل توجیه نبود . از تاریخ رونمایی چکمیت تا امروز ، احتمال کاربرد پیشرانه ساترن 30 برای این طرح جدید مطرح گردید . این پیشرانه که قرار است از سال 2022 وارد خدمت شود ، طبق داده های موجود ،قوی ترین پیشرانه جت در سراسر جهان خواهدبود و جنگنده سوخو-57 از ترکیب دوتایی و چکمیت نیز بصورت تکی از آن استفاده می کند . درواقع امر ، استفاده از یک موتور مشابه ، ضمن کاهش مشکلات لجستیکی ، مزیتهای زیادی را در اختیار کاربر قرار می دهد . اما این احتمال که چکمیت از پیشرانه های AL-41 که هم اکنون در جنگنده های سوخو-35 استفاده میشود نیز بهره ببرد ، وجود دارد تا هزینه های آن تا سطح قابل قبولی کاهش پیدا کند . با این حال ، مجموع اطلاعات نشان میدهد که کاربرد ساترن 30 محتمل تر خواهد بود ، چرا که علیرغم اینکه AL-41 برای جتهای سبکتر بسیار مطلوب است ، اما ابعاد چکمیت نشان می دهد که موتور قدرتمند تری مورد نیاز است ، هر چند احتمال معرفی یک گونه جدید از ساترن 30 برای چکمیت نیز وجود دارد که عینا مشابه روند صورت گرفته در برنامه اف-35 است که پیشرانه اف-135 بعنوان یک گونه برگرفته از موتور اف-119 مورد استفاده قرار گرفت . این مساله با توجه به هدف گیری این جنگنده به بازارهای صادراتی به واقعیت نزدیک تر به نظر می رسد . پی نوشت : 1- بن پایه 2- بن پایه 3--استفاده از مطالب برگردان شده به پارسی درانجمن میلیتاری،براساس قاعده " رعایت اخلاق علمی" منوط به ذکر دقیق منبع است.امیدواریم مدعیان رعایت اخلاق ( بخصوص رسانه های مدعی ارزشمداری ) بدون احساس شرمندگی از رفرنس قرار گرفتن بزرگترین مرجع مباحث نظامی در ایران ، از مطالب استفاده نمایند .
  14. سلام علیکم اجازه بدید این قسمت را باجنابعالی مخالفت کنم به تقریب در بخش قابل ملاحضه ای از کتب منتشر شده در ارتباط با دفاع مقدس ( به غیر از چند استثناء ) عبارت جنگ ایران و عراق استفاده شده و کاربرد کلمه ایران در ابتدای جمله، به نظرم به معنای چیزی که فرمودید نیست و در حوزه انتخاب فونت با توجه به لاتین بودن کتاب ، نقصی متوجه کتب نیست ، کما اینکه در کتابهای داخلی هم این مساله وجود دارد و بعید هست که مرکزی مثل اسناد دفاع مقدس با این تحلیل ، تیترهای فوق را انتخاب کرده باشد در مورد کتاب اول (سمت راست ) برعکس شما ، صورت بندی دوفروندی فانتوم های ایرانی که در دوران میانه عمر شون قرار داشتند (بلحاظ تازگی رنگ بدنه و مسلح بودن ) در برابر تصویر اسیر پریشان حال عراقی که در محاصره نیروهای خودی هست (بلحاظ پوشش نظامی ) خودش گویای همین هست در حالی گرافیست این کتاب راحت می تونست برعکس عمل کرده ، بدین معنی که از یک جفت هواگرد عراقی ( فرضا میراژ ) در برابر تصویری از یک خلبان ایرانی به اسارت گرفته شده استفاده کند . درمورد کتاب دوم که این بخش از جنگ را باید درنظر داشت که عراق در دو مقطع ابتدا و انتهای جنگ ، در حقیقت ماجرا نسبت به ما برتری داشت و ملامت خاصی بر نویسنده یا گرافیست این کتاب وارد نیست و شاید از دید طراح جلد این کتاب ( که احتمالا فرانسوی بوده ) این دو بخش از جنگ جذاب تر به نظر می رسید . کما اینکه وقتی این کتاب را می خونید هم به این مساله واقف می شوید . این کتاب در حال حاضر ، به طور کامل معتبرترین کتاب در خصوص جنگ ایران و عراق هست که در غرب نوشته شده و در واقع کتاب آنتونی کردزمن ( درسهایی از جنگ ایران و عراق ) دیگر مرجع معتبری برای استناد در یکسری از بخش ها نیست .