امتیاز دادن به این موضوع:

Recommended Posts

آفتاب: فرمانده واحد پدافند موشکی نیروی هوایی روسیه گفته‌است که جدیدترین سیستم پدافندی این کشور موسوم به S-400 از هفته آینده در اطراف مسکو مستقر شده و تا پایان سال 2015 حراست از اتمام مراکز مهم اقتصادی و سیاسی روسیه را بر عهده‌دار شده و شانس وقوع هرگونه حمله پیش دستانه خارجی را به حداقل خواهد رساند . به گزارش خبرگزاری ریانووستی، سرتیپ الکساندر گورکوف روز پنج‌شنبه با اعلام این خبر گفت: «اولویت اول، حراست از حریم هوایی مسکو است و به همین منظور این سیستم از هفته آینده در مراکز مهم اطراف مسکو مستقر خواهد شد. بعد از آن S-400 در دیگر مناطق کشور نیز مستقر خواهد شد». وی افزود که این سیستم جدید طی دو مرحله در اختیار نیروی هوایی روسیه قرار خواهد گرفت، به گونه‌ای که تا آغاز سال 2010 شهرهای بزرگ و مناطق اطراف آنها را شامل می‌شود و در مرحله دوم یعنی تا سال 2015 پوشش هوایی بقیه مناطق کشور را نیز در بر خواهد گرفت. به گفته گورکوف به غیر از S-400، نمونه‌های مدرنیزه شده بقیه محصولات صنایع نظامی روسیه نیز به‌زودی در اختیار واحد پدافند ضدموشکی قرار خواهد گرفت. وی گفت که این تسلیحات شامل سیستم‌های پدافندی با برد کوتاه، متوسط و دور می‌شود. به ادعای تحلیلگران نظامی روسیه سیستم پدافند موشکی S-400 قابلیت انهدام همه اجسام پرنده از جمله هواپیما، هواپیماهای بدون سرنشین و موشک‌های بالستیک با هر سرعتی را دارا است . حداکثر برد این موشک‌ها از نظر مسافت 400 کیلومتر و از لحاظ ارتفاع 30 کیلومتر است. تفاوت عمده S-400 نسبت سیستم‌های مشابه آن است که کلاهک‌ موشک‌های این سیستم به ابزارهای نشانه‌روی خودکار در آسمان مجهز شده‌اند. گفتنی است موضوع استقرار سپر دفاع موشکی آمریکا در اروپای شرقی باعث تکاپوی شدید فرماندهان ارتش روسیه شده‌است. روس‌ها می‌گویند که استقرار این سیستم موازنه استراتژیک کنونی در قاره اروپا را از بین برده و قابلیت پیش‌دستی آمریکا در هر برخورد نظامی احتمالی را افزایش می‌دهد.

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
[align=center]تصویر[/align]

آمريكا براي تسلط نظامي و امنيتي بر جهان طرحي ريخته است كه بايد تا سال 2020 اجرا شود.
اين طرح كه به «ضربه سريع جهاني» (Prompt Global strike (PGS شهرت يافته است، اساسا طرحي تهاجمي است كه براي توجيه افكار عمومي آن‌را دفاع موشكي مي‌خوانند.
اين طرح سپر موشكي نيست، چماق موشكي است. اين طرح اول بار در سال 2001 در وزارت جنگ آمريكا (پنتاگون) تصويب شد و در سال 2006 نيز مورد تجديدنظر نهايي قرار گرفت و 500 ميليون دلار بودجه براي آن اختصاص يافت. براساس طرح (PGS) آمريكا كلاهك‌هاي هسته‌اي موشك‌هاي خود را با مواد انفجاري غيرهسته‌اي آماده عمليات مي‌كند.
ازاين‌رو بسياري از موشك‌هاي مستقر در عرشه كشتي‌ها و زيردريايي‌ها و موشك‌هاي مستقر در خشكي براي ماهيت جديد با كلاهك‌هاي غيرهسته‌اي آماده مي‌شوند. هدف نهايي اين طرح آن است كه دولت آمريكا بتواند در مدت 60 دقيقه بدون نياز به جابه‌جايي عظيم نيروي انساني و تجهيزات فوق‌العاده نظامي اهداف خود را در سراسر كره زمين هدف قرار دهد.
طرح ضربه سريع جهاني (PGS) درواقع نوعي «استراتژي پيش‌دستانه ضربه اول» است كه الگوي زميني جنگ ستارگان محسوب مي‌شود. ابتكار دفاع استراتژيك SDI) Strategic Defense Initiative) كه به جنگ ستارگان شهرت يافت بر اين فرض طراحي شده بود كه از زمان صدور دستور حمله موشكي دشمن فرضي تا زمان شليك موشك زماني لازم است تا موشك‌هاي مزبور از سيلوها خارج شود و از سكوي پرتاب شليك شود.
ابتكار دفاع استراتژيك بر اين فرض استوار بود كه بهترين زمان حمله به اين سايت موشكي حدفاصل دستور شليك تا زمان پرتاب موشك است. اين سامانه موشكي بر ضد شوروي طراحي شده بود هرچند هيچگاه عملياتي نشد.
حال آمريكا قصد دارد اين سامانه موشكي را براي حمله در سراسر جهان آماده كند.PGS خود وجه كامل و نقطه تكامل استراتژي نظامي سه‌وجهي آمريكاست. آمريكا درصدد است در درجه اول بودجه نظامي خود را براي سال 2008 به رقم 645 ميليارد دلار برساند.
در مرحله دوم كه مناقشه آن‌را ميان آمريكا و روسيه شاهد هستيم، بحث استقرار موشك‌ها در اروپاي شرقي و مركزي مطرح است كه فعلا لهستان و جمهوري چك مجموعه اول موشك‌ها و سامانه‌هاي رهگيري را دريافت خواهند كرد. در مرحله سوم، طرح ضربه سريع جهاني (PGS) با استقرار موشك‌هاي بالستيك دوربرد با كلاهك‌هاي غيرهسته‌اي تكميل مي‌شود. آمريكا قرار است اين سامانه موشكي تهاجمي را در ظرف 3 سال عملياتي كند.
اين تحولات در كنار تأسيس مركز فرماندهي آفريقا (Africom) كه از سوي آمريكا دنبال مي‌شود به‌گونه‌اي است كه از نظر استراتژيست‌هاي آمريكايي برمبناي تئوري «جهان به‌مثابه يك ميدان نبرد» به آمريكا توان تسلط نظامي و امنيتي بر جهان را مي‌دهد.


روزنامه همشهری

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
سلام. به نظر شما ایران توانایی ساخت همچین چیزی رو داره. و اصولا کارایی یک همچین سپری با توجه به هزینه هاش قابل توجیه؟ با تشکر

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
سلام دوست من ! يه كارايي كردند ! چند وقت پيش شنيدم حتي يك تست هم با موفقيت در تبريز انجام شده ! اما مسلما به پاي سپر آمريكا نمي رسه ! چون آمريكايي ها حدود 500 ميليارد دلار ميخوان خرج سپرشون كنند ! ما همچين پولي نداريم ! براي ما ساخت موشك بهتره تا ساخت ضد موشك ! اينو بدون كشوري كه موشك هاي پيشرفته درست ميكنه راه از بين بردنشون(ضد موشك درست كردن هم) مي دونه ! و...

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
دفاع در برابر موشک راههای مختلفی داره.یکی از اون روشها استفاده از سپر موشکی مشابه آمریکاییه.که البته نشون داده زیاد هم کارامد نیست.یکی دیگه از راههای مقابله با موشک جنگ الکترونیک و ایجاد اختلال در سیستم های هدف یابی موشکهای مهاجمه. منم شنیدم در برابر موشکهای بالدار کروز موفقیتهایی به دست آوردیم.

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
نه كار ما نيست شايد يه كارهايي ابتدايي انجام بشه اما توليدش براي ايران ممكن نيست اولين معضلش پردازنده هاي فوق سريعه كه ايران نداره! فعلا بايد س-300 رو چسبيد كه گير بياريم بعد روي توسعه دانش بوميش كار كرد. تو دانشگاه هاي خوب تهران روش از لحاظ تءوريك كارهايي مطالعاتي شده

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
موشکها به انواع مختلف تقسیم میشود که شامل هوا پایه ، زمین پایه ، دریا پایه و ... است. موشکهای هوا پایه به چند نوع کوچکتر مانند هوا به هوا ، هوا به زمین و هوا به سطح تقسیم میشوند که دفاع در برابر نوع اول ممکن نیست اما در برابر موشکهای هوا به زمین و سطحی که از یک اندازه معین بزرگتر باشند مانند موشکهای کروز یا بمبهای هدایت لیزری بزرگ (البته بمب لیزری موشک نیست) میتوان کارهایی انجام داد. برای زدن موشکهای زمین پایه پیشرفتهای زیادی صورت گرفته است که در نتیجه آن روسها به توانایی انهدام موشکهایی تا برد 3500 کیلومتر و سرعت 4.8 کیلومتر بر ثانیه دست یافته اند. اما برای انهدام موشکهای با برد و سرعت بیشتر تنها راه موجود استفاده از موشکهای با کلاهک هسته ای است که قبل از رسیدن به موشک بالستیک منفجر شده و موج انفجار یا تشعشعات حاصل کلاهک موشک را از کار بیاندازد. موشکهای دریا پایه نیز در نوع کروز و بالستیک مشابه موشکهای زمین پایه و هوا پایه کروز است اما نوع دیگر موشکهای سطح به سطح ضد کشتی است که ظاهرا پیشرفتهای زیادی برای دفاع در مقابل این موشکها صورت گرفته است اما در نبرد 33 روزه لبنان دیدیم که ناو ساعر5 با 30 موشک ضد موشک و چند توپ فالانکس تنها زمانی پی به وجود موشک برد که کشتی منفجر شده بود! اما برای ایران باید دید در برابر کدام موشکها میخواهیم پدافند کنیم؟ برای انهدام موشکهای کروز و انحراف بمبهای هدایت شونده پیشرفتهای زیادی صورت گرفته است که آخرین نمونه آن توپ 35 میلیمتری سماوات است که بصورت تخصصی برای انهدام موشکهای کروز طراحی شده است. در برابر موشکهای بالستیک برای زدن موشکهای بالستیک کوتاهبرد و میانبرد استفاده از سیستم اس300 مناسب است یا با خرید سیستم اس400 امکان رهگیری اکثر موشکهای بالستیک دوربرد را هم خواهیم داشت. ولی راهی برای رهگیری موشکهای قاره پیما نداریم (نه تنها ما بلکه روسیه ، آمریکا ، چین و ... هم راهی ندارند!) و تنها دو روش برای مقابله با حملات این موشکها وجود دارد. - استفاده از کلاهک هسته ای در موشکهای سیستم اس300و400 یا حتی اس200 - افزایش توان موشکی تا حدی که ضربه اول دشمن قادر به نابودسازی تمام توان موشکی ما نباشد و ضربه دوم ما از قدرت اثر کافی برخوردار باشد.

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
سپر موشکی ایران یک پروژه فوق مهرمانه است که اتفاقا از نوع آمریکایی خودش موفقیت بیشتری کسب کرده! و توانایی منهدم کردن موشک های بالستیک و کروز رو دارا می باشد! اطلاعات زیادی ازش ندارم ولی همون کمش هم نمی شه اینجا گفت چون این یک پروژه بسیار سریه و حتی از ساخت شفق و کلاهک های EMP مهمتره! :lol:

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
قکر کنم در این رابطه دیدن این کلیپ تصویری خالی از لطف نباشه.

http://fr.youtube.com/watch?v=p8-zpuDlRUo&feature=related

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

سلام دوست من !
يه كارايي كردند ! چند وقت پيش شنيدم حتي يك تست هم با موفقيت در تبريز انجام شده ! اما مسلما به پاي سپر آمريكا نمي رسه ! چون آمريكايي ها حدود 500 ميليارد دلار ميخوان خرج سپرشون كنند ! ما همچين پولي نداريم ! براي ما ساخت موشك بهتره تا ساخت ضد موشك ! اينو بدون كشوري كه موشك هاي پيشرفته درست ميكنه راه از بين بردنشون(ضد موشك درست كردن هم) مي دونه ! و...


ببخشيد شما ميدونيد داريد چه ميگيد مخارج سپر دفاع موشكي 500 ميليارد دلار...!!!!
كل بودجهنظامي سال پيش آمريكا 400ميليارد دلار بوده اونوقت شما چه جوري ميگيد 500 ميليارد دلار براي يكسپردفاع موشكي.... icon_cheesygrin :mrgreen:

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
500 میلیارد دلار رو که در یه سال هزینه نمیکنن مثلا تو ده سال یا بیشتر.

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
ویدئوی جالبی بود ام.ار.جی جان! ولی در اون ویدئو دیگه خیلی آمریکایی ها رو گاگول حساب کردند! icon_cheesygrin اف-18 هیچگونه سعی در اختلال انداختن در رادار ها نمی کنه! درضمن ناوهای آمریکا هم فالانکس دارن باید حداقل از موشک نور برای هدف قرار دادنشون استفاده می شد نه سام!! icon_cheesygrin درضمن توانایی کامل ایران هم بخوبی نشون نداده و بیشتر سعی در تبلیغ سیستم های دفاع موشکی و ضد هوایی روسی داشته! ناسلامتی ما خودمون اینقدر سیستم ساختیم کشک بوده؟! :mrgreen:

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
از روي بودجه هاي اختصاصي به وزارت دفاع هر كشوري مي توان به حجم پروژه هاي مهم و سري اون در زمينه هاي مختلف پي برد، و با بودجه اي هم كه به سپاه و ارتش اختصاص داده شده(هرچند باز از سالهاي قيل بيشتره) هم پروژه شفق فعلا خوابيده و هم از اين پروژه هاي دفاع ضد موشكي خبري نيست! اگرم كاري صورت ميگيره مثلا در زمينه تحقيقات موشكي معمولا بودجه اش از صادرات تسليحات بدست اومده.

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
نه پروژه دفاع موشکی خوابیده نه پروژه شفق! خودتون ببینید در 1 ماه گذشته چقدر تجهیزات نظامی رونمایی شد! همه رو که نمی آن به شما نشون بدن که! icon_cheesygrin

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

ایجاد یک حساب کاربری و یا به سیستم وارد شوید برای ارسال نظر

کاربر محترم برای ارسال نظر نیاز به یک حساب کاربری دارید.

ایجاد یک حساب کاربری

ثبت نام برای یک حساب کاربری جدید در انجمن ها بسیار ساده است!

ثبت نام کاربر جدید

ورود به حساب کاربری

در حال حاضر می خواهید به حساب کاربری خود وارد شوید؟ برای ورود کلیک کنید

ورود به سیستم

  • مطالب مشابه

    • توسط MR9
      تسلیحات هایپرسونیک ، حوزه جدید برای رقابت
      اعطاء قرارداد توسعه جنگ افزارهای هواپایه فراصوت به لاکهید – مارتین

      واشنگتن : وزارت دفاع ایالات متحده در 13 اوت 2018  اعلام نمود که مناقصه  طراحی و توسعه دومین نمونه از تسلیحات فراصوت مورد نیاز ارتش این کشور را به ارزش 480 میلون دلار به  دپارتمان موشک و سامانه های کنترل شرکت لاکهید- مارتین اعطاء نموده است .
      خبر امضاء این قرارداد در حالی منتشر گردید که پیش از این گمانه زنی هایی در خصوص نیازمندی فوری ارتش این کشور برای طراحی و و تولید تسلیحات هوا- پایه واکنش سریع وجود داشت و گفته شده بود که پشتیبانی های لازم از برنده مناقصه نیز بخوبی انجام خواهد شد این قرارداد ، در واقع ، ایجاد بستر مناسب برای طراحی ، تست و آمادگی برای تولید مهمات واکنش سریع هواپایه (ARRW) بشمار  می آید .

      وزیر نیروی هوایی  ، هدر . ای . ویلسون در این زمینه می گوید :" ما قصد داریم تا بسرعت و با بهره گیری از بهترین فناوری در دسترس ، در کوتاه ترن بازه زمانی ممکن ، قابلیت رزم هایپرسونیک را در اختیار نیروی هوایی قرار دهیم "

      پروژه ARRW ، یکی از دو تلاش ارتش ایالات متحده  برای نمونه سازی تسلیحات ماوراء صوت است که به نیروی هوایی  در توسعه قابلیتهای رزمی کمک می کند . نیروی هوایی ارتش ایالات متحده  ، با استفاده از دسترسی های داده شده  بخش 804 از اجازه نامه FY16 قانون دفاع ملی ، مجاز است تا سرمایه گذاری لازم برای توسعه این تسلیحات تا سال 2021 را داشته باشد . این پروژه قرار است تا در شعبه اورلاندو (فلوریدا ) شرکت لاکهید- مارتین اجرا گردد و انتظار می رود تا اواخر نوامبر 2021 به نتیجه قطعی برسد .

      از سویی دیگر ، مدیران ارشد وزارت دفاع  ، آژانش دفاع موشکی ، نیروی هوایی ، نیروی دریایی ، و ارتش روز 28 ژوئن  سال جاری توافقنامه ای را بصورت مشترک به امضاء رساندند که در آن بر همکاری و توسعه فناوری مهمات هایپرسونیک سُرشی ، تاکید وجود داشت .

      ژنرال دیوید . ال . گلدفین ، رییس ستاد نیروی هوایی ، در این زمینه می گوید :
      " این تیم مشترک  برای رقابت نیازمند ایجاد چابک سازی سازمانی خواهد داشت ، مرزهای فناوری در این برنامه بطور قطع جابه جا میشود و ما می بایست سهم خود را از این رقابت جدید ، داشته باشیم "
      انعقاد این قرار داد ، به دولت اجازه می دهد تا به نیاز فوری نیروهای مسلح ، پاسخ مناسب دهد ، به همین دلیل شروع به کار این پروژه ، به فاصله 180 روز پس از امضاء تعیین شده است .

      برنامه دوم نیروی هوایی برای طراحی تسلیحات هواپایه  فراصوت ، سرمایه گذاری برروی پروژه  جنگ افزار ضربتی متعارف فراصوت (HCSW) نام دارد . در مجموع ، این دو برنامه ، قابلیتهای منحصربفردی را برای ارتش فراهم می کند ، گرچه  هرکدام ازاین دو طرح ، رویکردهای فنی متفاوتی را دنبال می کنند . چنانکه برنامه ARRW تلاشی است میان نیروی هوایی و دارپا برای توسعه فناوری که امکان ارتقاء آن وجود دارد ، در حالی که برنامه HCSW ، بیشتر بر روی استفاده از فناوری هایی که وارد دوره بلوغ خود شده ، متمرکز شده است .
      پی نوشت :
      1- در یک دهه اخیر ، مفهوم جدیدی واردسازمانهای مسلح شده و آن ، " چابک سازی " سازمان است ، طبیعتا" سازمان های به اصطلاح " تنبل" در چنین وضعیتی ، محلی از اِعراب ، نخواهند داشت .
      2- نکته جالب اینجاست که مدیریت حاضر نیروی هوایی ارتش ایالات متحده ( بعنوان متولی این دوبرنامه ) ، آنچنان به این فناوری علاقه مند شده که روی دو برنامه مشابه ، همزمان سرمایه گذاری می کند ، طبیعتا" در اینجا ( و نه الزاما"در یک سازمان قرن بیست و یکمی نظیر پنتاگون )  پول به هیچ عنوان مطرح نیست ، بلکه ، پیش فرضها ، عملکرد و آینده نگری مدیریت سازمان ، تاثیر گذار خواهد بود .
       
      صرفاً برای میلیتاری / مترجم MR9
       
    • توسط MR9
      بسم الله الرحمن الرحیم

       



      هفدهم سپتامبر 2010 بود که ژاپن با انتشار استراتژی جدید نظامی خود نخستین «نشانه های جدی» برای خروج از «انزوای نظامی» را نشان داد. ژاپن برای این استراتژی نظامی، رقمی بالغ بر 280 میلیارد دلار برای پنج سال (2010 تا 2014) اختصاص داده و اعلام کرد قصد دارد در این سال ها مواضع دفاعی خود در جنوب و غرب این کشور(مناطق مرزی چین) را تقویت کرده، روی پروژه های موشکی بالستیک سرمایه گذاری کند. در این استراتژی همچنین بر گسترش روابط با همپیمانان کلیدی از جمله آمریکا و افزایش شمار زیر دریایی‌ها و .... تاکید شده است.
       



      اکنون در سال 2014 هستیم و نزدیک به 5 سال از انتشار این استراتژی می گذرد که خبر می رسد، ژاپن برای نخستین بار پس از جنگ جهانی دوم اعلام می کند ضمن شرکت در عملیات نظامی برون‌مرزی، به دنبال فروش تجهیزات نظامی در بازارهای بین المللی است.
      حضور ارتش ژاپن در عملیات جنگی برون مرزی نیز به رغم مخالفت‌های گسترده مردمی و محدودیت های قانونی گویا در حال عملیاتی شدن است. شاهد این ادعا اظهارات اخیر شینزو آبه، نخست وزیر ژاپن است که اخیرا از داشتن یک «ارتش قدرتمند» سخن رانده و گفته این ارتش حق دارد در جنگ های بین المللی حضور داشته باشد.
      طبق اعلام مقامات ژاپنی، این کشور در تلاش است محدودیت‌های قانونی در زمینه صادرات سلاح را نیز برداشته و به بهانه های مختلف از جمله گسترش فعالیت های اقتصادی، به جرگه صادرکنندگان تجهیزات جنگی بپیوندد و از قرار معلوم، آمریکا نخستین بازار ژاپن در این عرصه خواهد بود.
      قانون اساسی ژاپن در سال 1947 نوشته و با فشار نظامیان آمریکایی‌ها به این کشور تحمیل شده است. طبق این قانون، ژاپن اجازه داشتن «ارتش» به معنی مصطلح آن را ندارد و در مقابل می تواند نیروهای محدود نظامی موسوم به «نیروهای دفاع از خود» داشته باشد.
      البته بخشی از این محدودیت ها در ماه آوریل سال جاری( اواخر فروردین) برداشته شد و به احتمال قریب به یقین اواخر ماه جاری میلادی تصمیم نهایی در این زمینه نیز اتخاذ خواهد شد.
      اما سوالاتی که در اینجا مطرح می شود این است که آیا ژاپن حقیقتا به دنبال خروج از انزوای نظامی و احیای امپراتوری سابق است؟ موضع کشورهای غربی، چین و کشورهای آسیایی و همسایه به این تغییر استراتژی چگونه خواهد بود؟



      به نظر می رسد، لا اقل بخشی از پاسخ این سوال را باید در روحیات خاص ژاپنی ها و در تاریخ این کشور جست و جو کرد.
      در طول تاریخ، برخي آيين ها و اعتقادات خاص مذهبي، همواره زمينه رشد افراط گونه روحيات ملي گرايانه و صد البته نظامي گري ژاپني ها بوده است.
      مقامات نظامي ژاپن به خصوص در دهه30 تحت تاثير فيلسوفي با نام «تويوما» به شدت اعتقاد داشتند كه خداوند ملت ژاپن را برگزيده و يكايك مردم اين كشور موظفند براي ايجاد «ژاپن بزرگ» بكوشند. براساس آيين معروف «شينتوي پاك» نیز امپراتور ژاپن خداي تمام دنيا معرفی شده و ملت ژاپن نيز «مأموريت» دارد سايرين را تحت هدايت بي چون و چراي این امپراتور درآورد.
      بحران شديد اقتصادي دهه 30 ژاپن نیز بر دامنه اين اعتقادات افزود و رشد شديد احساسات ملي گرايانه ايده توسعه ارضي و ايجاد جامعه بزرگ به زعامت ژاپن را در بين توده مردم اين كشور لازم و واجب نشان داد.
      ژاپن با چنین زمینه های تاریخی پس از پایان جنگ جهانی اول توانست یکی از پنج قدرت بزرگ نظامی و صنعتی جهان شده و در «شورای جامعه ملل» آن زمان، صاحب کرسی دائم بود.
      این کشور در همان ماه های نخست جنگ جهانی دوم توانست حدود 50 میلیون کیلومتر مربع از کره زمین(یک ششم جهان) را تحت استیلا و کنترل خود درآورد. اما به دنبال حملات ناجوانمردانه اتمی آمریکا، از حرکت باز ایستاد. البته نباید فراموش کرد، عده ای نیز معتقدند، ژاپن پیش از حمله اتمی آمریکا به این کشور شکست خورده بود و آمریکا با حمله به این کشور خواست هژمونی خود را به جهانیان تحمیل کند.


       
      این کشور به هر حال پس از جنگ جهانی دوم دیگر اجازه داشتن ارتش به معنی مصطلح امروز و اختیارات کامل را نداشت و خود نیز با وضع قوانینی، محدودیت هایی در ابعاد بین المللی حوزه نظامی وضع کرد.

      اما اکنون رشد اقتصادی بالا این کشور را از شرایط اسفناک پس از جنگ جهانی خارج کرده است و شرایطی که این کشور را به انزوای نظامی کشاند، دیگر وجود ندارد!
      پاسخ دومی نیز برای تحلیل چرایی اتخاذ چنین رویکردی از سوی چشم بادامی ها وجود دارد و آن چیزی نیست جز منافع اقتصادی و سیاسی.
      «جان ميرشاير» صاحب نظريه «رئاليسم تهاجمي» می گوید، قدرت‌هاي بزرگ هميشه مترصد فرصتي هستند تا قدرت خود را در برابر رقبا فزوني بخشند. وي سپس جمعيت و ثروت را به عنوان «پايه‌هاي اصلي قدرت نظامي» تعريف و تصريح مي كند چنانچه كشوري داراي اين مولفه ها باشد، فرصت لازم براي خروش مقابل قدرت ها را به دست آورده است.
      با توجه به مولفه هایی که در جامعه امروز ژاپن دیده می شود، هیچ بعید نیست که این کشور واقعا قصد خروش مقابل سایر قدرت‌ها را داشته باشد.

       

      ژاپن اگر چه به لحاظ سیاسی، استقلال لازم را هنوز کسب نکرده و مانند بسیاری از کشورهای غربی دیگر، پیرو سیاست های آمریکا است؛ اما این کشور حداقل در بعد نظامی، تحرکات جدی از خود نشان داده است.
      وجود پایگاه های متعدد نظامی آمریکا در ژاپن، همواره هزینه‌هایی برای توکیو داشته و این کشور با وجود تقاضاهای زیاد مردمی، هرگز نتوانسته آمریکایی ها را از این کشور بیرون کند. این ناتوانی حتی بعضا باعث سقوط رهبران این کشور شده، همان طور که گاهی شعار علیه حضور نظامی آمریکا، باعث روی کار آمدن رهبرانی در این کشور شده است.
      «یوکیو هاتویاما»، نخست وزیر اسبق ژاپن با شعار جمع آوری پایگاه‌های نظامی آمریکا بود که توانست بر رقیب قدرتمند خود پیروز شود. اما همین فرد به دلیل ناتوانی در عمل به وعده انتخاباتی اش، خرداد ماه سال 89 استعفا کرد و جای خود را به «نائوتو کان» داد. «کان» نیز ماه ها جرئت نکرد راجع به پایگاه های آمریکایی که یکی از قدیمی‌ترین و بزرگترین مشکلات مردم کشورش است، صحبتی به میان آورد.
      بنا بر این به نظر می رسد، ژاپن هنوز پیشرفتی را که در حوزه اقتصاد کسب کرده، در حوزه سیاسی به دست نیاورده است.
      «اقتصاد» نیز می تواند یکی از انگیزه های قوی برای ژاپنی ها جهت ورود جدی به عرصه نظامی باشد.
      ژاپن کشوری است که در حوزه اقتصادی جایگاه ویژه ای دارد. تولید ناخالص ملی ژاپن نزدیک به 6 تریلیون دلار و جمعیت این کشور نیز حدود 128 میلیون نفر است. دو فاکتوری که به اعتقاد «میر شایر» برای خروش کافی است!
      همین چند سال پیش بود که خبر رسید، غول خودروسازی آمریکا یعنی جنرال موتورز، جای خود را به تویوتای ژاپن داده است. آمریکا امروز خود یکی از واردکنندگان اصلی محصولات ژاپنی است. ژاپن در عرصه تکنولوژی و تجهیزات الکترونیکی نیز یکی از پیشرفته ترین کشورهای دنیا است.
      کشوری با چنین مختصات اقتصادی و جمعتی طبیعتا نمی تواند خود را محصور نگاه دارد. بنابر این ورود ژاپن به فاز صادرات تجهیزات نظامی را می توان از این منظر به تحلیل نشست.
       
    • توسط Phantom3
      موشکDelilah یک موشک الکترو اپتیکال می باشد که در اسرائیل و توسط صنایع نظامی این رژیم (IMI) به منظور هدف قرار دادن اهداف متحرک و غیر متحرک ساخته شده است.موشک Delilah نام سری موشک های گوناگون اسرائیل می باشد که توسط IMI ساخته شده اند.این موشک در اصل به عنوان یک تله هوایی ساخته شده بود، اما در دهه 1990 نوع تهاجمی و ضربتی از این موشک عرضه شد که توسط F-16 ها و F-4E های آپگرید شده ، که نقش جنگنده های هجومی را ایفا می کردند ، استفاده می شد.نوع ضد رادار این موشک از نوع هواپرتاب می باشد. این گونه از نیمه دهه 60 میلادی وارد خدمت شد. وظیفه این نمونه یافتن سایت های راداری در هنگامی بود که این رادار ها در حال کار بودند و با این کار آنها را یافته و نابود می کرد.

      Delilah-1
      این گونه از نوع هواپرتاب می باشد و در رده موشک های کروز قرار می گیرد . این موشک دارای یک موتور توربو جت بود و این موتور توربوجت به آن این امکان را می داد تا با درنگ کردن درست به خوبی هدف قرار دادن اهداف متحرک ، اهداف با استتار بسیار خوب را نیز مورد هدف قرار دهد.که این ویژگی این موشک را به یک موشک ایده آل برای نابودی سایت های سام تبدیل کرده است.این موشک دارای بردی برابر 150 کیلومتر است و توانایی نابود اهداف ، چه دریایی و چه زمینی را دارد.هدایت خودکار به کار رفته درآن به خوبی سیستم های هدایتی INS/GPS می باشد که به موشک امکان انجام ماموریت های خود اتکا را می دهد.این موشک توانایی تطبیق با سرهای جنگی گوناگون را دارد و نیز می تواند توسط بسیاری از هواگرد ها حمل شود.این موشک توانایی شلیک از هواگردها ، بالگردها یا لانچر های زمینی را دارد. اندازه جمع و جور این موشک به آن این امکان را می دهد که توسط بالگردهای سیکورسکی UH-60A و SH-60B حمل شود.این موشک سر جنگی کوچک ولی موثر حمل می کند که به آن امکان هدف قرار دادن و نابودی اهداف با کمترین خطر را می دهد.این موشک نخستین بار توسط اسرائیل در جولای و آگوست 2006 ، یعنی درجنگ با لبنان، استفاده شد.این موشک در این جنگ توسط F-16D پرتاب می شد.



       
       
       
      Delilah-2
      این موشک با سرمایه گزاری چین درحال توسعه و ساخت توسط اسرائیل می باشد .این موشک از موتور Bet Shemesh Sorek 4 استفاده می کند که تراستی معادل 800 پوند ایجاد می کند. این ویژگی به موشک این امکان را می دهد که برد بیشتر و سر جنگی بزرگتری داشته باشد.




      Delilah-GL
      این موشک یک موشک زمین پرتاب می باشد که در اصل نوع تغییر یافته موشک کروز Delilah است و بردی معادل 250 کیلومتر دارد که ممکن است برد واقعی آن نباشد ، یعنی امکان دارد این موشک بردی بیش از 300 کیلومتر داشته باشد .
      این موشک با سر انفجاری متعارف 30 کیلوگرمی مسلح می شود اما توانایی حمل انواع دیگری را نیز دارد. این موشک توسط GPS هدایت می شود و توانایی گشت در منطقه جنگی را قبل از تایید هدف دارد.

      مترجم :Phantom3
      استفاده از این مطلب تنها با ذکر نام مترجم و لینک به سایت Military.ir مجاز می باشد.
    • توسط farmandekoll
      F-117 نایت هاوک (شاهین تاریکی) نخستین هواپیمای عملیاتی است که به منظور استفاده از فناوری پنهانکاری طراحی شد. طراحی منحصر بفرد این هواپیمای تک سرنشینه تواناییهای استثنایی را به این هواپیمای تهاجمی می افزاید. اندازه این هواپیما در حدود F-15 ایگل می باشد که دو موتور توربو فن F404 که هرکدام نیرویی معادل 48 کیلو نیوتون (10800 پوند) ایجاد می کنند دارد. هم چنین دارای کنترل با سیم می باشد. قابلیت سوختگیری هوایی برد نایت هاوک را افزوده و آن را به یک سلاح بازدارنده و ترساننده ی ایالات متحده تبدیل کرده است. توانایی حمل انواع سلاح ها با سیستمهای ناوبری و حمله یکپارچه و سیستمهای الکترونیک پروازی ( اویونیک) موثر بودن این هواپیما را در عملیات مختلف اثبات می کند و بار کاری خلبان را کم می کند. کشیدن نقشه های با جزییات ریز برای عملیات روی نقاط با پدافند سنگین و قوی با استفاده از سیستم طراحی نقشه خودکار به ارزشهای این هواپیمای منحصر بفرد می افزاید.اولین F-117 در سال 1982 تحویل داده شد و آخرین تحویل در سال 1990 بود. تصمیم تولید F-117 در سال 1978 گرفته شد. اولین پرواز آن در سال 1981 انجام شد.

      جزییات :


      وظیفه : هواپیمای تهاجمی پنهانکار

      سازنده : لاکهید

      استفاده کننده : نیروی هوایی ایالات متحده

      موتور : دو موتور توربو فن بدون پس سوز F404-GE-F1D2 با قدرت 48 کیلو نیوتن (10800پوند)

      ابعاد : طول 10.08 متر، ارتفاع 3.78 متر، دهنه بال 13.20 متر

      اوزان: وزن خالی آن 13.381 کیلوگرم برآورد شده است، حداکثر وزن برخاست 13.814 کیلوگرم

      اجرا : حداکثر سرعت 0.98 ماخ یا 1040 کیلومتر بر ساعت(656 مایل بر ساعت)، سقف پرواز 15.240 متر برآورد شده است ( 50000 پا)

      سلاحها : تا 2268 کیلوگرم (5000 پوند) انواع بمب های هدایت شونده، موشکهای هوا به زمین، موشکهای زد رادار یا موشکهای هوا به هوای AIM-9 که در یک جایگاه درونی حمل می شوند.




  • مرور توسط کاربر    0 کاربر

    هیچ کاربر عضوی،در حال مشاهده این صفحه نیست.