ghiam

Members
  • تعداد محتوا

    39
  • عضوشده

  • آخرین بازدید

  • Days Won

    2

ghiam آخرین امتیاز شما در روز 19 دی 1397

ghiam شما بیشتری مطالب مورد علاقه کاربران را دارید!

اعتبار در انجمن

532 نشان افتخار

1 دنبال کننده

درباره ghiam

  • رتبه حساب کاربری
    سرباز یکم

آخرین بازدید کنندگان پروفایل

275 نمایش های پروفایل
  1. با توجه به عمق عملیاتی فاتح و عمق خلیج فارس اگر فاتح در این منطقه استفاده شود باعث محدودیت در توانایی های این زیردریایی میشود. بهترین منطقه ماموریتی برای فاتح همان خلیج عمان و ورودی تنگه هرمز هست. هنوز ابهاماتی در مورد اژدرهای ساخت ایران وجود داره. مثلا عمق عملیاتی اژدر والفجر کمتر از 20 متر تخمین زده شده. این باعث میشه فاتح برای پرتاب والفجر از عمق 200 متری بیاد به 20 متری که خطر کشف این زیردریایی رو افزایش خواهد داد. اگر بتونیم اژدرهای تایپ 53 کیلو رو با بهینه سازی یا نسخه ای مبتنی بر تکنولوژی تایپ53 برای فاتح توسعه بدیم اطمینان پذیری عملیاتی فاتح ضد شناورهای سطحی افزایش چشمگیری پیدا میکنه- نه تنها برد اژدر چند کیلومتر بیشتر میشود بلکه اژدر جدید را میتوان از عمق بیشتری (همون 200-250 متر) به سمت ناوگان دشمن شلیک کرد. زیردیایی سبک روسی پیرانها پروژه 865 ام طبق برخی اخبار توانایی پرتاب موشک های کالیبر رو داره. حال اگه بتونیم برای فاتح همچین گزینه ای تدارک ببینیم -نه موشک برد بلند بلکه نسخه های ضد اهداف زمینی از قدیر یا قادر) این گزینه میتونه ما رو به دیگو گارسیا برسونه. هدفی حیاتی که هنوز نتونستیم با نیروی هوایی به شکل اطمینان پذیر به اون برسیم.
  2. بعد از تبریک برای ورود اولین فاتح به خدمت نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی یک نکته بسیار مهم در گفت‌وگوی ویژه خبری که دو شب پیش با حضور امیر خانزادی و امیر رستگاری انجام شد. مهمترین خبری که در مورد فاتح داده شد. امیر خانزادی گفتند که ما به فناوری موتور AIP (پیشران مستقل از هوا) دست پیدا کردیم و از نسخه دوم به بعد فاتح از این فناوری استفاده خواهد کرد. با استفاده از این پیشران مدت زمان دریانوردی فاتح 4 برابر می‌شود. یعنی فاتح می‌تواند حدود 16-20 روز زیر آب دریانوردی داشته باشد که با توجه به این‌که کل مدت دریانوردی فاتح 35 روز است پس تنها یکبار نیاز است که این زیردریایی به سطح آب بیاید. با وجود AIP به دلیل عدم نیاز به سطح آمدن و همچنین کاهش قابل‌توجه نویز، امکان کشف فاتح بسیار کاهش پیدا می‌کند. جهت آشنایی با پیشران مستقل از هوا (AIP) به لینک زیر مراجعه نمایید.
  3. سلام خیر.ناراحت نشدم. بنده حرفی از عدم استقلال نزدم. و هیچ رابطه ای هم با روزنامه های برجامی و تحلیل های آب دوغ خیاری فروختن دریای خزر و اشغال کشور توسط روسها ندارم. همین الان هم در سوریه سایه سیاست روسیه کاملا روی سر ماست. ما شدیم بازیگر دوم. تو فضای داخلی سوریه همچنان تاثیرگذار هستیم اما کم رنگ تر شده و در فضای بین الملل قضیه سوریه چشممون به روسیه هست که ببینم چی کار داره میکنه. ما تو سوریه سیاست خارجی رو به دلیل برخی از ضعفهایی که داریم واگذار کردیم به روسیه و خب اونها هم نهایت استفاده رو دارن میبرن. حتی نیومدیم با ترکیه رو در رو بشینیم مذاکره کنیم بلکه اگر مذاکره ای هم هست از کانال روسیه انجام میشه.
  4. روزنامه های برجامی؟! عدم استقلال حب علی و بغض معاویه متاسفانه یک چالشی در هنگام بحثها وجود داره اینه ما در یک بحث با پیش فرضهایی که در ذهن خودمان درست کردیم صحبت های طرف مقابل رو مورد قضاوت قرار میدیم. و درنتیجه منجر به تفسیر رای میشه. در نهایت بنده نه سرسپرده آمریکا هستم نه سینه چاک روسیه. بالاخره واقعیت این هست ما تعامل با ابرقدرت ها رو بلد نیستیم چه آمریکا باشه چه روسیه چه چین همیشه در این موضوع دچار ضعف هستیم (که البته به دلیل شرایط قسمتیش طبیعیه) همین الان هم یک نگاه بندازیم میبینیم که منافع ما در تعامل با یک ابرقدرت، در موارد اندکی تامین میشه. شب بخیر
  5. بله عجیب نیست. روسیه ما رو به عنوان رقیب آمریکا نمیشناسه بلکه یک برگه هستیم که روسیه از اون در مواقع مختلف علیه آمریکا استفاده می‌کنه در نهایت در دید روسها و در صورت نزدیک شدن ایران به آمریکا ما یک کشوری بین عربستان (سرسپرده) و ترکیه خواهیم بود. سابقه ما هم نشون داده که نمیتونیم در تعامل با قدرت های بزرگ منافع خودمون رو تامین کنیم بلکه وابسته به قدرت برتر میشیم و زیر بلیت اونها قرار میگیریم همین الان هم در تعامل با چین و روسیه هم تقریبا همینگونه هستیم و روسیه این مورد رو خوب فهمیده. به همین دلیل یک ایران زیر بلیت شرق براش منافع روسیه رو تامین میکنه و یک ایران وابسته به آمریکا قطعا یک تهدیده براش. در حقیقت ما یک رقیب برای آمریکا نیستیم بلکه یک چالش هستیم برای این کشور. البته در خاورمیانه بله یک رقیب محسوب میشیم و الا خیر.
  6. امروز داشتم یک تحلیل روسی زبان در یک سایت روسی درباره‌ی روسیه می‌خواندم. با این تیتر"روسیه به چند متحد نیاز دارد؟". قسمتی از این متن در مورد ایران بود که چرا روسیه به ایران به عنوان یک متحد نیازمند هست. در قسمتی از متن نوشته بود: ایران به عنوان یک قدرت و با توجه به جایگاه ژئوپلیتیک این کشور که در منطقه نفت خیز قرار دارد و همچنین یک پل بین آسیای میانه و خلیج فارس هست می‌تواند نگهبان خوبی مرزهای جنوبی ما (روسیه) باشد. همچنین ما باید از تشدید درگیری بین ایران و اسرائیل استقبال کنیم تا روابط ایران و آمریکا بهبود نیابد. و البته از ثبات نظامی ایران در یک درگیری بین این کشور و آمریکا حمایت کنیم. معلوم نیست آیا این تحلیل نشانگر تفکر سران کرملین باشد یا تنها نظریه‌ی نویسنده. اما بسیار به واقعیت نزدیک است. روسها همیشه با ترس همراه شدن ایران با آمریکا به سر می‌برند برای آنها پیوستن ایران به آمریکا یک کابوس است اینگونه شمال آفریقا (مصر)، خاورمیانه و آسیای مرکزی به حوزه‌ی نفوذ آمریکا تبدیل می‌شود و کمترین ضرر برای روسها به دست گرفتن جریان نفت توسط آمریکا است. مرزهای جنوبی روسیه به خطر می‌افتد و حلقه‌ی محاصره تنگ‌تر می‌شود. شاید بتوان چراغ سبز روسیه به اسرائیل برای حمله به اهداف نظامی ایران و سوریه در کشور سوریه و عدم استفاده از اس300 در حملات هوایی اسرائیل را در این چارچوب تفسیر کرد.
  7. هدایت ماهواره‌ای شاهد 129 درنمایشگاه "اقتدار 40" نسخه‌ای از پهپاد شاهد 129 به نمایش گذاشته شد که در این نسخه یک برآمدگی در پیشانی شاهد 129 مشاهده می‌شد. این برآمدگی ظن هدایت ماهواره‌ای شاهد را تقویت کرد.بعدا با انتشار یک کیلیپ ویدیوئی از این پهپاد این ظن به یقین تبدیل شد. احتمال زیاد این نسخه از شاهد 129 طبق اعلام قبلی 3000 کیلومتر برد داشته باشد. اما سوال این است برای هدایت شاهد 129 از چه سامانه ماهواره‌ای استفاده می‌شود؟ چند سال پیش مشرق نیوز اعلام شد که ایران برای استفاده از خدمات سیستم "بیدو" قراردادی را با چین امضا کرده است که طبق این قرارداد، کشور چین یک ایستگاه زمینی برای استفاده از این سامانه در ایران تاسیس کند. و اخیرا بنا به گفته منابع غیر رسمی، ایران از گلوناس روسی برای هدایت بمب‌های هواسر "یاسین" استفاده می‌کند. در نتیجه امکان استفاده از هر دو سامانه روسی و چینی را برای هدایت شاهد129 می‌توان پیش‌بینی کرد. منبع تصاویر: سهیل اسماعیلی
  8. طبق تصویر موجود در نمایشگاه اقتدار40، پهپاد شاهد 191 (صاعقه) 450 کیلومتر برد دارد و دارای مداومت پروازی 4.5 ساعت است. سرعت این پهپاد 300 کیلومتر در ساعت اعلام شده است. و می‌تواند محموله ای به وزن 50 کیلوگرم را حمل کند. با توجه به عملیات این پهپاد و هدف قرار دادن مقر تروریست ها در بوکمال سوریه انتظار می‌رفت که برد این پهپاد حداقل 700 کیلومتر باشد. احتمالا این پهپاد از ایران پرواز کرده است و تا عمق خاک عراق توسط ایستگاه کنترل واقع در ایران هدایت شده است و ادامه مسیر و عملیات را ایستگاه دوم که در سوریه راه اندازی شده است بر عهده داشته است. احتمال دومی هم وجود دارد که که اصلا پهپاد در داخل خاک سوریه بوده است و به صورت هماهنگ با نیروی موشکی سپاه پاسداران به عملیات پرداخته است. البته با سرعت 300 کیلومتر در ساعت این پهپاد می‌تواند 1350 کیلومتر را بپیماید. البته چند موضوع مبهم نیز وجود دارد. اولین موضوع این است آیا این برد 450 کیلومتری پهپاد به دلیل محدودیت برد ایستگاه کنترل پهپاد است یا خیر؟ یعنی اگر پهپاد دارای خلبان خودکار باشد می‌تواند مسیر 675 کیلومتری را به صورت رفت و برگشت طی کند؟ احتمال دیگر ممکن است این باشد که برد پهپاد به دلیل عدم توانایی شاهد191 در حمل سوخت بیشتر است و این پهپاد ظرفیت حمل سوخت بیشتر را برای انجام عملیات در مسافت‌های بیشتر ندارد. اما در مورد میزان بار قابل حمل توسط پهپاد. احتمالا این میزان جدای از وزن رادار ابصار است. در نتیجه شاهد191 می تواند دو بمب/موشک 25 کیلوگرمی سدید را حمل کند. به طور قطع این پهپاد نمی‌تواند بمب هوشمند سدید342 را حمل کند چرا که وزن این بمب 34 کیلوگرم است و دو عدد از آن وزنی برابر با 68 کیلوگرم دارند. احتمالا نوعی از بمب سدید مخصوص این پهپاد توسعه داده شده است که دارای وزن سرجنگی کمتر است- وزن سرجنگی سدید342، بیست کیلوگرم است. بمب/موشک جدید برای قرارگیری در دهلیز داخلی پهپاد به گونه ای طراحی شده است که بالک های میانی و انتهایی آن در داخل بدنه جمع شود. البته بالک های میانی به سمت عقب و بالک انتهایی به سمت جلو جمع خواهند شد. طراحی جدید موشک سدید که بالک‌های میانی آن حالت جمع شونده به سمت عقب دارند.
  9. پهپاد صاعقه صاعقه نمونه‌ی 60 درصد پهپاد RQ-170 آمریکایی است. این پهپاد بال پرنده یک نسخه ارزان قیمت با سطح مقطع راداری پایین است که برای عملیات در عمق دشمن کاربرد دارد. پس از ورود نسخه پیستونی صاعقه به آسمان رژیم اسرائیل به دلیل عدم توانایی پاتریوت در رهگیری این پهپاد، نیروی هوایی اسرائیل مجبور شد از یک هلیکوپتر برای هدف قرار دادن این پهپاد استفاده کند. بنابر تصاویر این پهپاد دارای دو دهلیز حمل سلاح است که هر کدام یک بمب هوشمند سدید 342 به وزن 34 کیلوگرم و سرجنگی 20 کیلوگرمی را در خود جای می‌دهد. دهلیز حمل سلاح صاعقه صاعقه یک پهپاد جت با برد بیش از 700 کیلومتر می‌باشد- این پهپاد برد متوسط اعلام شده است. سقف پروازی آن 40000 پا است. طبق تصاویر صاعقه ارابه فرود ندارد پس برای پرواز، از کاتاپولت استفاده می‌شود و برای از چتر برای فرود استفاده می‌کند. یکی از نکات قابل توجه در صاعقه، به کارگیری رادار سار در این پهپاد است(پیج توییتر فیلدمارشال). به نظر می‌رسد که صاعقه از رادار سار ابصار استفاده می‌کند. ابصار در سال 1395 رونمایی شد اما هنوز اطلاعاتی از آن در دست نمی‌باشد. ابصار خارج از بدنه پهپاد قرار دارد و این باعث افزایش سطح مقطع راداری صاعقه می‌شود. رادار سار ابصار
  10. موشک کروز هویزه جدیدترین موشک کروز ایرانی با نام هویزه در نمایشگاه دستاوردهای 40 ساله جمهوری اسلامی ایران به نمایش درآمد. این موشک احتمال بسیار زیاد ارتقاء موشک سومار است و دارای دو تفاوت ظاهری با موشک سومار می باشد. موتور موشک هویزه با موشک سومار تفاوت پیدا کرده است و بوستر سوخت جامد در آن حذف شده است. به نظر می‌آید هویزه همان کروز هواپرتابی باشد که فرمانده سپاه اعلام کرد توسط سوخو22 پرتاب خواهد شد و میتواند اهداف زمینی را در برد 1500 کیلومتری هدف قرار دهد. منبع عکس صفحه اینستاگرام persian gulf soldiers
  11. پگاسوس سوخت‌رسان جدید آمریکایی اولین تانکرهای سوخت‌رسان KC-46A Pegasus به عنوان جدیدترین دارایی تسلیحاتی نیروی هوایی استراتژیک آمریکا در پایگاه هوایی مک کانل واقع در کانزاس فرود آمد. در 25 ژانویه کادر پروازی مک کانل برای اولین‌بار دو فروند هواپیمای کی سی 46 ای پگاسوس سوخت‌رسان را در پایتخت هوایی جهان تحویل گرفتند. سرهنگ جاش اولسون فرمانده ارشد واحد 22 ناوگان سوختگیری هوایی گفت: "امروز در تاریخ به عنوان یک پیروزی برای تیم مک کانل و نیروی هوایی آمریکا ثبت خواهد شد با این هواگرد می توان کل سیاره را لمس کرد." از آنجا که این پایگاه به عنوان اولین پایگاه عملیاتی اصلی در سال 2014 انتخاب شده است مک کانل خود را آماده کرده است تا اولین هواگرد جدید نیروی هوایی را تحویل بگیرد. پیمانکاران یک سالن نگه‌داری برای کی سی 46، خوابگاه‌های آموزشی فنی، برج کنترل ترافیک هوایی، و بسیاری از تاسیسات خاص دیگر را برای رسیدن پگاسوس ساخته اند. این پروژه‌ها با بکارگیری کارگران کانزاسی و منابع محلی، 267 میلیون دلار برای اقتصاد محلی به ارمغان آورده است. کادر پرواز، شبیه سازی پرواز کی سی 46 را انجام داده‌اند، اپراتورها بارگیری محموله‌ها را تمرین کرده اند و گروه تعمیر و نگهداری یک جدول زمانی آموزشی برای پروژه کی سی 46 طراحی کرده‌ است. در طی کار با شرکت هواپیماسازی بویینگ، گروه تعمیرات و نگهداری مک کانل به مدت سه سال تکنیک‌های جدید سفارشی را توسعه داده‌است و فرایندها را ساده‌سازی کرده‌اند. طبق اعلام بویینگ، مک کانل در ویچتا دو تانکر دیگر را در هفته‌های آینده دریافت خواهد کرد. سپس پایگاه هوایی آلتوس 4 کی سی 46 را برای پشتیبانی از آموزش کادر پرواز تحویل خواهد گرفت. نیروی هوایی به زودی ارزیابی سیستم‌های کی سی 46 را در سناریوهای عملیاتی واقع بینانه‌ای را آغاز خواهد کرد. هواپیمای پشتیبانی نزدیک A-10 در حال سوخت‌گیری از KC46-A در جریان آزمایش Milestone C که قبل از استفاده از آن در جنگ مورد نیاز است. همچنین اعتبارسنجی قابلیت‌های سوخت‌گیری کی سی 46 با بمب افکن بی2 هواگردهای ترابری سی 5 و جنگنده‌ی اف 35 را ادامه خواهد داد. آزمایش‌های قبلی شامل بمب‌افکن بی 52، هواپیمای کارگوی سی 17 و جنگنده‌های اف 15 ای و اف 18 بوده است. کی سی 46-ای پگاسوس یک تانکر سوخت‌رسان استراتژیک است که توانایی جابجایی تجهیزات را نیز دارد. ترجمه شده توسط GHIAM/ صرفا برای میلیتاری منبع
  12. تلفات زرهی سوریه در جنگ هفت ساله /قسمت پایانی تجهیزات منهدم شده‌ی ارتش سوریه: 4 دستگاه بی ام پی 1 ، یک دستکاه بی وی پی و یک دستگاه تانک تی 72 / درعا- دمشق 2017 تلفات زرهی سال 2015 در 9 ماه اول سال 2015 دولت سوریه به شدت تلاش می‌کرد تا ابتکار عمل را پس از تلفات قابل توجه نیمه دوم سال 2014 دوباره به دست گیرد. در اواخر فوریه 2015 تروریست‌ها نیروهای خود را با هم ترکیب کرده و یک اتحاد قدرتمند به نام جیش الفتح را تشکیل دادند. جیش الفتح یک عملیات تهاجمی قدرتمند و بابرنامه را در استان ادلب انجام دادند. در این حمله تسلیحات و مهمات خارجی بیشماری، مخصوصا ATGM به کار گرفته شد. این حمله نقش بسزایی در دفع پاتک‌های سنگین تانک‌های ارتش سوریه داشت. لحظه انفجار تانک تی 62-ام سوریه توسط موشک ضد زره تروریست‌ها در اواخر ماه آوریل نزدیک به 250 سرباز ارتش سوریه را در بیمارستان جسرالشغور محاصره کردند که فشار زیادی به بشار ارسد رئیس جمهور سوریه وارد آمورد و باعث شد تا بشار اسد در مقابل دوربین قرار بگیرد و قول دهد این محاصره را بشکند. علی‌رغم انتقال تعداد زیادی از سربازان و سلاح‌های سنگین –عمدتا از شرق حمص- به این منطقه، تمام تلاش‌های ارتش برای رفع محاصره به شکست انجامید. بخشی از این امر به دلیل وجود موشک‌های تاو در یک منطقه ایده‌آل برای استفاده از ATGM ها بود: تپه‌های جنگلی اطراف بیمارستان که سربازان را مجبور می‌کرد برای رسیدن به هدف از آن‌ها بالا بروند. این تلاش‌ها منجبر به شکست و مرگ 85 درصد نیروهای ارسالی ارتش به این منطقه شد. (البته این آمار 85 درصدی نیاز به تایید دارد.) مناطق تحت سیطره طرف‌های درگیر جنگ سوریه / اواخر 2015 توجه: تلفات زرهی در ادلب کاملا جدی بود، اما بسیاری از شواهد بصری از دست رفته است چراکه یوتیوب شروع به حذف ویدیوها و حتی کانال‌ها کرد. با توجه به این، تلفات زرهی سوریه به طور قابل توجهی پایین تر از حدی است که در صورت وجود فیلم‌ها باید باشد. درگیری‌های جنوب ادلب، تعداد زیادی از واحدهای باقی‌مانده‌ی نخبه مکانیزه ارتش سوریه (عملا اکثر نیروهای هر دو طرف برای عملیات‌های تهاجمی غیر قابل استفاده بودند و واحد‌های "نخبه" در همه‌ی طرف‌های درگیر جنگ در بهترین حالت می‌توانستد به عنوان نیروهای متوسط در ترکیب ارتش حضور داشته‌باشند) را از شرق حمص به این منطقه کشاند. (کارآمدترین نیروهای نخبه ارتش سوریه را نیروهای سرهنگ سهیل حسن معروف به Tiger Force تشکیل می‌دهند). انفجار آثار باستانی پالمیرا توسط داعش بعد از سیطره بر این شهر داعش از موقعیت پیش‌آمده استفاده کرد و به دلیل اینکه نیروهای سوری موجود در این منطقه (حمص) آموزش‌های بسیار ضعیفی دیده بودند، داعش به موفقیت‌های غیرمنتظره‌ای دست یافت در نتیجه داعش با تقویت نیروهای خود این حمله را به یک تهاجم واقعی تبدیل کرد و توانست "السخنة" و "پالمیرا" و میادین نفت و گاز این منطقه را تصرف کند. این به یک نقطه ضعف برای نیروهای دولتی سوریه تبدیل شد و در نتیجه این شکست‌ها، تنها کمتر از 20 درصد از سرزمین سوریه در کنترل بشار اسد باقی‌ماند. و باعث شد تا تروریست‌ها در برخی مناطق حتی توانایی برتر شلیک را به دست‌آورند. در حالی‌که هنوز دولت سوریه کنترل تعداد زیادی از مناطق بزرگ شهری را در دست داشت داعش یک خطر جدی برای مناطق شرقی حمص به شمار می‌رفت. تروریست‌ها خود را برای یک حمله بزرگ آماده می‌کردند و تلاش می‌کردند که سناریوی "ادلب" را بار دیگر تکرار کنند و این‌بار شهر "حما" و بخش بزرگی از استان "حما" را به تصرف خود درآورند. اگر این اتفاق می‌افتاد نیروهای ارتش سوریه در حلب قیچی می‌شدند و "لاذقیه" دژ مستحکم سوریه را در خطر قرار می‌دادند. غنیمت گرفتن تانک تی-72 ارتش سوریه توسط جیش اانصر /شمال حما مدت کوتاهی پس از این حادثه، متحدان سوریه –ایران و روسیه- تصمیم گرفتند به سوریه کمک کنند. روسیه ده‌ها جنگنده و بالگرد را به پایگاه هوایی "لاذقیه" ارسال کرد و ایران تعداد زیادی مشاور نظامی، نیروهای شبه نظامی عراقی و افغانستانی را به سوریه انتقال داد و همچنین شمار نیروهای حزب الله لبنان را در سوریه افزایش داد. با تثبیت وضعیت سوریه به دلیل افزایش حمایت‌ها، ارتش سوریه تصمیم گرفت یک حمله بزرگ را برای بازپس‌گیری شمال "حما" آغاز کند و در اکتبر 2015 آن را تا قسمت‌هایی از استان "ادلب" ادامه داد. این امر موجب درگیری شدید علیه تروریست ها شد که در فقط در آن ماه 140عدد ATGM شلیک کردند. واحدهای زرهی سوری زیادی از بین رفت و حتی حکومت سوریه مناطقی را در شمال "حما" از دست داد. اما تروریست‌ها در پی حملات هوایی روسیه تلفات جدی داشتند که آن‌ها را مجبور به توقف حملات گسترده در "حما" کرد. 294 دستگاه زرهی لیست تلفات زرهی سوریه در سال 2015 ثبت شد. مهم است که توجه داشته باشیم تعدادی از شواهد بصری در این سال از بین رفته است. تلفات زرهی سال 2016 به لطف کمک‌های خارجی ارائه شده توسط ایران و پشتیبانی هوایی روسیه و محموله‌های کوچک تانک‌های مدرنیزه شده تی 72 و تانک‌های تی 90 (و سپس تعداد بیشتری از تانک‌های تی 62 ام و نفربرهای بی ام پی) موجب شد سوریه دست برتر را در جنگ داشته باشد. با این حال اغلب اوقات هنگامی که ارتش سوریه حمله‌ای را در یک منطقه آغاز می‌کرد، منطقه‌ای دیگر در خطر از دست رفتن قرار داشت –حتی با وجود پشتیبانی هوایی نیروی هوایی روسیه- تلفات به دلیل حمله‌ی ATGM و تاکتیک‌های در حال مانور تروریست‌ها در مناطق بیابانی همچنان بالا بود. نیروهای سوری برای به دست‌آوردن برتری آتش یک سری حملات را را آغاز کردند تا مناطق شیعه نشین محاصره شده در شمال "حلب" به "پالمیرا" و بعد به بخش‌های تحت صرف "حلب" توسط تروریست‌ها را هم به هم پیوند بزنند. درست مانند نبردهای قبلی ارتش سوریه به قدرت شلیک و تعداد زیاد تجیهزات زرهی اتکا می‌کرد که عمده‌ی آن‌ها حملات پیشانی را علیه خطوط دفاعی آماده انجام می‌دادند. بیشتر به این دلیل که نیروی هوایی روسیه کند و البته واقعا موفق بود ولی هزینه بالایی برای حمله به هر واحد به همراه داشت. یکی از تسلیحات تروریست‌ها موشک‌های هدایت شونده ضدتانک H-8 چینی بود هنگامی که نیروهای ارتش سوریه در یک مکان دچار سردرگمی می‌شدند، تروریست‌ها پیوسته سعی می‌کردند ابتکار عمل را با راه‌اندازی حملات در مناطقی که ارتش سوریه فاقد نیرو بود به دست بگیرند. در بهار 2016 در هنگامی‌که ارتش سوریه در حال جنگ در اطراف "پالمیرا" بود تروریست‌ها به شمال "حما" حمله کردند و در حالی‌که نیروهای سوری همراه با حملات هوایی روسیه تقویت شدند و ورق برگشت اما ارتش سوریه ده‌ها دستگاه زرهی را در یک زمان نسبتا کوتاه از دست داد. در اواخر تابستان دوباره شبیه همین داستان تکرار شد. زمانی که نیروهای سوریه برای تامین نیروی کافی جهت محاصره تروریست‌ها در بخشی از "حلب" و اطراف آن، به "حلب" انتقال داده شدند این انتقال نیرو باعث شد دیگر مناطق درگیری تضعیف شوند. مدت کوتاهی پس از تکمیل محاصره توسط سوریه، تروریست‌ها در یک غافلگیری با حمله‌ای گسترده در قسمت جنوبی شهر "حلب" توانستند به مدت چندین هفته محاصره را بشکنند و منابع خود را تامین کنند. زمانی‌که این روند موفقیت تروریست‌ها معکوس شد (البته حکومت سوریه به میزان قابل توجهی نیرو و تجهیزات زرهی آنجا متمرکز کرده بود) تروریست‌ها در شمال "حما" حمله‌ی دیگری را آغاز کردند و توانستند خود را به شهر "حما" نزدیک کنند. در حالی‌که تمام این حملات شکست خورد اما نشان داد که چقدر سوریه به پشتیبانی هوایی روسیه وابسته است و چقدر در برابر تروریست‌های ضعیف هست حتی زمانی که دو دشمن آن‌ها را بمباران می کنند- اولی که بی وقفه توسط نیروی هوایی روسیه بمبارن می‌شود و دیگری توسط نیروی هوایی آمریکا. تی-90 در خدمت نیروهای فاطمیون هنگامی که در پایان سال 2016 به دلیل قدرت گسترده پشتیبانی هوایی روسیه و توپخانه‌ی روس‌ها همراه با نیروهای زمینی دولت روسیه، دفاع خلافت اسلامی عراق و شام شروع به شکسته شدن کرد داعش فرصتی به دست آورد و خطوط دفاعی سوریه را در اطراف "پالمیرا" از بین برد و شهر را تصرف کرد. (این همان عملیاتی بود که نیروهای فاطمیون تی 90 را از دست دادند و نتواستند منطقه تحت فرمان خود را نگه دارند. نیروهای مقاومت و سوریه در این عملیات 70 کیلومتر عقب نشینی کردند.) هنگامی که نیروهای سوریه پا به فرار گذاشتند نزدیک به 12 دستگاه تانک را رها کردند که به دست داعش افتاد البته به زودی بیشتر آن‌ها توسط نیروی هوایی آمریکا منهدم شد. طبق اسناد در مجموع 314 دستگاه تلفات زرهی ارتش سوریه در2016 بود. تلفات زرهی سال 2017 در اوایل سال 2017 ابتکار عمل کاملا در دست دولت سوریه بود چراکه تروریست‌های داعش با جنگ چند جانبه مواجه بودند و به طور مداوم تحت حملات هوایی چندین کشور خارجی و نیروهای مخالف خود و نیروی هوایی روسیه قرار داشتند. با این حال هر دو گروه (داعش و دیگر تروریست‌ها) قادر به انجام حملات محدود علیه نیروهای سوریه بوند و باعث آسیب به آن‌ها می‌شدند اما نمی‌توانستند جلوی پیشرفت آن‌ها را بگیرند. همچنین در اوایل سال 2017 تامین موشک‌های ATGM تاو به طور قابل توجهی کاهش پیدا کرد و چند ماه بعد برنامه Timber Sycamore مذکور پایان یافت. هرچند داعش و دیگر تروریست‌ها همچنان توانایی افزایش هزینه‌ی پیشرفت‌های نیروهای سوریه در مناطق تحت قلمرو خود را داشتند اما تنها قادر بودند که سرعت پیشرفت آن‌ها را کند کنند- به ندرت اتفاق می‌افتاد که حملات سوریه را متوقف کنند یا برای چندین هفته دست برتر را داشته باشند. همچنین تروریست‌ها به طور قابل ملاحظه‌ای با یک‌دیگر درگیر جنگ بودند و هنگامی که از سوی نیروهای سوری تحت فشار نبودند این درگیری‌ها افزایش پیدا می‌کرد. طبق اسناد 248 مورد تلفات زرهی برای ارتش سوریه در سال 2017 ثبت شده است. تلفات زرهی در سال 2018 دولت سوریه در حال شکست پاکت غوطه شرقی در دمشق بود و مذاکره برای تسلیم شدن پاکت شمال "حمص" برقرار بود اما هنوز فرصت زیادی برای درگیری بین نیروهای دولتی و SDF وجود داشت. داعش در شرق همچنان یک تهدید محسوب می‌شد در حالی‌که سرنوشت تروریست‌ها در "ادلب" و جنوب "درعا" همچنان نامشخص بود. با توجه به قدرت تخریبی تروریست‌ها اما چنان که انتظار می‌رود تلفات زرهی در ماه‌های گذشته به طرز چشمگیری مورد تایید نبوده است. این نیز تا حدی به این دلیل است اکنون که نیروهای دولتی سوریه در حال بازپس‌گیری زمین خود هستند دست‌یابی به فیلم‌های تلفات زرهی سخت‌تر شده است. بنابر شواهد تلفات زرهی سوریه 78 دستگاه در سال 2018 بوده است. بر اساس تجزیه و تحلیل گسترده‌ی شواهد تصویری از زمان جنگ سوریه (تا زمان تکمیل مقاله) حداقل 2322 دستگاه تانک و خودروری زرهی ارتش سوریه از دست رفته است. با توجه به نبود تصویر از تمام تجهیزات زرهی هدف قرار داده شده تعداد واقعی تلفات زرهی سوریه ممکن است بسیار بالاتر باشد. این نیز به این دلیل است که تعداد تجهیزات زرهی منهدم شده در ابتدای جنگ احتمالا بیش از تعداد تصاویر موجود است. علاوه بر این روسیه تعداد زیادی از تانک‌های تی 62 ام خود را به سوریه تحویل داد. ششمین ناوگان بزرگ تانک در جهان به احتمال زیاد نابود شده است. تعداد تجهیزات زرهی نابود شده به تفکیک نوع تعداد تجهیزات زرهی نابود شده به در هر ماه ترجمه شده توسط GHIAM/ صرفا برای میلیتاری منبع
  13. ghiam

    F-35 Lightning II

    هزینه‌های بالای اف-35 پس از استعفای جیمز ماتیس وزیر دفاع ایالات متحده آمریکا، گزارشی از پاتریک شاناهان سرپرست این وزارتخانه منتشر شده است که برنامه جنگنده‌ی سبک تک موتوره بحث برانگیز اف-35 را به خطر انداخته است – با اینکه این جنگنده بارها به دلیل هزینه‌های بالای آن و قابلیت‌های محدودش مورد انتقاد قرار گرفته است. در حالی‌که اف- 35 به عنوان یک همتای ارزان قیمت برای اف -22 معرفی شد –همانطور که سلف خود اف -16 به عنوان همتا کم‌هزینه برای اف -15 در حال خدمت است- اما برنامه‌ی تولید اف-35 به پرهزینه‌ترین پروژه‌ی نظامی تاریخ جهان تبدیل شد. هزینه‌ی این پروژه 1.6 تریلیون دلار تخمین زده شده است. هر چند اف- 35 ای بیشترین پلتفرم تولید شده برای نیروی هوایی ایالات متحده است و به مراتب ارزان‌تر از پلت‌فرم نسل آینده‌ی رقیب خود و حتی جنگنده‌های نسل چهار و نیم از جمله گریپین -ای و یورفایتر است، باز هم هزینه‌های تعمیر و نگهداری آن برای یک جنگنده‌ی سبک تک موتوره بسیار بالا است. با چند هزار جنگنده‌ی اف 35 که فقط توسط آمریکا به خدمت گرفته خواهد شد هزینه‌های عملیاتی این جت‌ها و همچین فشارهای مبنی بر نیاز به تعمیر و نگهداری لایتنیگ در بودجه نظامی آمریکا و بخش پشتیبانی باید در نظر گرفته شود که هر دوی این‌ها (هزینه‌ی علمیاتی و پشتیبانی) باز هم در سطح بالایی قرار دارد. در حالی‌که آمریکا در گذشته نیز هواگردهایی را با نیاز بالای نگهداری از جمله اف- 22 رپتور، بی- 2 اسپریت و اف- 117 نایت هاوک را در اختیار داشته است اما به جای اینکه هزاران فروند از آن‌ها ساخته شود تا عمده‌ی ناوگان هوایی آمریکا را تشکیل دهد، این پلت‌فرم‌های نخبه‌ی تهاجمی در تعداد بسیار کمی برای انتخاب ماموریت‌های فوق العاده تولید شدند. یکی از مشکلات اف- 35 میزان کم سلاح حمل شده در جایگاه داخلی آن است به گفته‌ی شانان معاون وزیر دفاع، برنامه اف- 35 تمام شده است و لاکهید مارتین نمی‌داند برنامه را چگونه پیش ببرد. همچنین او اظهار کرد اگر این فرصت به بویینگ داده می‌شد این شرکت بهتر از لاکهید مارتین عمل می‌کرد. هزینه‌های اف- 35 سوالات زیادی را راجع به هزینه‌ی جنگنده‌های رقیب از جمله انواع پلت‌فرم‌های نسل چهارم مدرنیزه که توانایی انجام بسیاری از کاردکردهای مشابه را با کسری از هزینه اف 35 دارند مطرح کرده است. برای مثال: اف 15 ایکس بویینگ که اخیرا توسط نیروی هوایی آمریکا پیشنهاد شده است به مراتب سریعتر (سریعترین جنگنده‌ی مدرن دنیا) از اف- 35 (اف- 35 کندترین جنگنده‌ی مدرن دنیا می‌باشد) است و سقف پروازی بالاتری دارد. این جنگنده 600 درصد بیشتر از اف- 35 موشک‌های هوا به هوا حمل می‌کند. سنسورها و سیستم‌های جنگ الکترونیک آن‌ها با هم قابل مقایسه است و شاید بهتر از اف 35 باشد. جنگنده‌ی بویینگ این‌کار را با هزینه‌ی قابل مقایسه با اف- 35 بی انجام می‌دهد و به طور قابل توجهی نیاز تعمیر و نگهداری پایین‌تری دارد. اف 35 بی اف- 35 رادارگریز رادارگریزی تنها نقطه قوت جنگنده اف- 35 نسبت به پلت‌فرم‌های رقیب نسل قبلی است- البته تعدادی از کارشناسان گفته‌اند مزیت این قابلیت‌ها محدود است و حتی با توجه به سرمایه‌گذاری‌هایی که در زمینه‌ی فناوری رادارگریزی شده است این قابلیت‌ها نامحدود نیستند. یک عضو ارشد نیروی هوایی اسرائیل پیرامون این موضوع بیان داشته است: ما فکر می‌کنیم رادارگریزی برای 5 تا 10 سال خوب باشد، اما این جنگنده برای 30 تا 40 سال در خدمت خواهد بود. گرچه موتور اف 135 جنگنده‌ی اف- 35 تراست بالایی دارد –یکی از قوی‌ترین موتورهای ساخته شده در دنیا است- سرعت جنگنده و نسبت رانش به وزن اف 35 به دلیل بدنه بزرگ این جنگنده در حد متوسطی قرار دارند. دقت لازم برای همسازی و تطبق جایگاه مهمات داخلی و فن برای بالابر عمدی انجام شده است –که این مورد در اف 35 بی اجرا شده است- اما باز هم با توجه این موضوع ،تاثیر خود را بر روی شکل بدنه هواگرد داشته است. اف- 35 و اف- 15 ای اف- 15 ایکس دستیابی به اف- 15 ایکس یک گام رو به جلو برای دوری از سرمایه‌گذاری سنگین در هواگردهای رادارگریز است و همچنین یک گام به سمت سیاست جایگزین است که مدت‌هاست توسط تعدادی از چهره‌های بانفوذ برای دست‌یابی به جت‌های فوق العاده نسل چهارونیم که بر اساس هواگردهای دوران جنگ سرد هستند پیگیری می‌شود. این جت‌ها هم قابل اعتمادتر و هم به طور قابل ملاحظه‌ای ارزان‌تر می‌باشند. ور در بسیاری از زمینه‌ها توانایی‌های بیشتری از اف- 35 دارند. ترجمه شده توسط GHIAM/ صرفا برای میلیتاری منبع
  14. تلفات زرهی سوریه در جنگ هفت ساله /قسمت اول تانک تی 90 در سوریه ارتش سوریه در طول هفت سال جنگ با نیروهای مخالف مختلفی شامل شورشیان داخلی و تروریست‌های خارجی که غالبا از سلاح های سبک استفاده می کردند درگیر شده است. با توجه به حجم بالای اطلاعات در درسترس مربوط به این حوادث، می توان تلفات زرهی ارتش سوریه را شناسایی و رصد کرد. ارتشی که زمانی، ششمین ارتش جهان از لحاظ تعداد تانک‌ها بود. قبل از بررسی تلفات تجیهزات زرهی سوریه که می‌توان آن را با استفاده از شواهد بصری (عکس‌ها و فیلم‌ها) دنبال کرد، روش جمع‌آوری اطلاعات بررسی می‌شود. مقاله با گفتگو پیرامون چرایی امکان از دست دادن بسیاری از وسایل نقلیه زرهی پایان خواهد یافت. قبل از درک چگونگی تلفات زرهی سوریه در این جنگ، اهمیت دارد که خلاصه‌وار پیشینه ارتش عربی سوریه بحث شود. به مدت چندین دهه ارتش عربی سوریه دو وظیفه‌ی تامین امنیت داخلی دولت بشار اسد و همچنین انجام عملیات دفاعی/تهاجمی علیه اسرائیل را برعهده داشت. وظیفه دوم (انجام عملیات دفاعی/تهاجمی علی اسرائیل) بیشترین تاثیر را بر ارتش این کشور داشت و باعث شد که ارتش سوریه تمرکز شدیدی برای به دست آوردن تعداد زیادی تانک، نفربر و سلاح‌های ضد تانک (عمدتا شامل آرپی جی و موشک های هدایت شونده ضد تانک شوروی بود) داشته باشد. به دلیل ترس از حمله اسرائیل، سوریه زرادخانه خود را در پایگاه های متعدد در سراسر این کشور توزیع کرد. تعدادی از این پایگاه های در دمشق و درعا که در نزدیکی ارتفاعات اشغالی جولان است واقع شده اند. تانک تی-55 منهدم سوریه در آغاز جنگ سوریه در سال 2011، زرهی سوریه بر روی کاغذ شامل موارد زیر بود: تانک‌ها تی - 55: 2000 دستگاه تی - 62: 1000 دستگاه تی - 72: 1500 دستگاه نفربرها: بی ام پی 1: 2000 دستگاه بی ام پی 2: 100 دستگاه خوردهای پشتیبانی زرهی بی وی پی-1 : 100 دستگاه شلیکا: 400 دستگاه خودروهای بازیابی زرهی: 130 دستگاه تجهیزات کششی ووزدیکا 2 اس 1 : 300 دستگاه آکاتسیا 2 اس 3 : 100 دستگاه نکته: تعداد برآورد شده قبل از جنگ را در حالت خوشبینانه است. بعضی از وسایل زرهی در دهه‌های گذشته به دلیل عدم نیاز عملیاتی، از دست رفته اند. درحالی‌که تعداد زیادی از آن‌ها به دلیل انبارداری طولانی مدت و عدم نگهداری، قبل از جنگ غیرعملیاتی (حتی نیاز به اورهال داشتند) بوده اند. بعدها ارتش سوریه ده‌ها نفربر MT-LB و تانک تی 90 روسی را به خدمت گرفت. تی 90 برای اولین بار در اواخر سال 2015 به وارد نبرد سوریه شد. قرار دادن کیسه‌های پر شده از شن و خاک در جلوی تانک‌های سوری برای کاهش خطر اصابت ATGM همچنین ارتش سوریه بر روی کاغذ انواع دیگر خوردهای زرهی مانند: نفربرهای سری بی تی آر، توپ‌های خودکششی T-34 / D-30 و دیگر وسایل زرهی را دارا بود. با این حال، این تجهیزات به طور کلی منسوخ شده‌اند و ارزش عملیاتی ناچیزی دارند. بسیاری از آن‌ها سال‌ها پیش اوراق یا از خدمت خارج شده‌اند. در بهترین حالت ممکن است که برخی از آن‌ها در ایستگاه‌های ایست –بازرسی مناطق تحت کنترل دولت سوریه به کار گرفته شوند. در نتیجه این مقاله فقط به آن دسته از تجهیزات زرهی که در طول جنگ سوریه به طور فعال در میادین جنگ استفاده شده‌اند می پردازد. تانک های تی 62 ام روسی در پایگاه نظامی شهر طرطوس سوریه جمع آوری شواهد بصری همانطور که آگاهید، یوتیوب، سایت‌های ویدیوئی و سایت‌های میزبان تصاویر بسیاری از فیلم ها مربوط به جنگ داخلی سوریه را به ادعای مبارزه با افراط گرایی و خشونت حذف می‌کنند، به دلیل سوء استفاده از این اطلاعات توسط طرفداران مختلف درگیر این جنگ، بسیاری از عکس‌ها و فیلم‌ها از بین رفته است. با این وجود یوتیوب هنوز منبع اصلی شواهد بصری است که برای این پایگاه داده، جمع آوری شده است. تصاویر جمع آوری شده توسط نویسنده از بهار 2015 بیشتر بر روی استفاده تروریست ها از موشک‌های هدایت شونده ضد تانک متمرکز شده است. تانک اصلی میدان نبرد تی-72 ارتش سوریه توسط موشک ضدتانک هدایت شونده نابود شده است یکی دیگر از منابع مهم مورد استفاده پیرامون تلفات زرهی سوریه، لینک‌های یوتیوب است، گرچه بسیاری از این لینک‌ها از بین رفته است. همه این‌ها و سایر منابع دیگر آرشیوی شامل 102 گیگابایت اطلاعات در قالب 3853 فایل است که 85 درصد آن فیلم‌هایی است که بیش از 100 ساعت می باشد. همان طور که در بالا ذکر شد، این مقاله فقط شامل مواردی است که شواهد بصری در مورد آن وجود دارد. به همین دلیل ممکن است تلفاتی وجود داشته باشد که به دلیل عدم شناسایی در مقاله نیامده باشد. اصطلاح "تلفات" تمام وسایل زرهی آسیب دیده، نابودشده و به غنمیت گرفته شده را شامل می‌شود. در صورتی که تصاویر جزئیات کافی برای تشخیص نوع دقیق تانک را نداشته باشد آن مورد به عنوان "تانک ناشناخته" دسته‌بندی می‌شود. از آنجا که ارتش سوریه تعداد اندکی از نفربرهای بی ام پی 2 و خودروهای پشتیبانی زرهی بی وی پی-1 ای ام بی اس (ارتش سوریه تقریبا 100 دستگاه از هر کدام داشت) را دارا بود و بی ام پی 2 هم به ندرت در خارج از استان دمشق ظاهر شده است بنابراین آنها به عنوان بی ام پی 1 دسته بندی شده اند. نفربر بی‌ ام پی 2 سوری غنیمت گرفته شده توسط داعش برای جلوگیری از شمارش مجدد تلفات زرهی، اقداماتی از قبیل مقایسه تصاویر پایگاه‌های تصرف شده و شمارش خودروهای زرهی غنیمت گرفته شده یا نابود شده توسط تروریست‌ها یا نیروهای دموکراتیک سوریه (کردها) انجام گرفته است. از جایی که ارتش سوریه به ندرت تجهیزات نقلیه زرهی را از دشمان خود به غنیمت گرفته است پس این موارد در محاسبات وارد نشده است. همچنین یکی از کارهای دشوار دست‌یابی به اطلاعات خودروهای زرهی تعمیر شده توسط ارتش سوریه است، به احتمال زیاد تعداد کمی از این تجهیزات زرهی تعمیر شده باشند زیرا عکس‌های ماهواره‌ای نشان می‌دهد که تاسیسات نظامی اورهال و تعمیر ارتش سوریه، فعال نیستند. پس از بحث در مورد روش جمع آوری اطلاعات، تلفات زرهی سوریه به تفکیک سال بررسی می‌شود. تلفات زرهی سال 2011 در طی ماه‌های نخستین شورش سوریه، بیشتر درگیری‌ها یک‌جانبه و از طرف ارتش سوریه بود. با این حال به تدریج با توجه به جدایی نیروها از ارتش آنها مقاومت مسلحانه را سازماندهی کردند که در ابتدا خوردروهای زرهی با مقاومت کمتر را هدف قرار می‌دادند که اکثر آن‌ها بی ام پی 1 بودند. در سال 2011 در مجموع 20 خودوری زرهی از بین رفتند. تلفات زرهی سال 2012 در سال 2012 تلاش‌های زیادی برای متوقف کردن جنگ صورت گرفت که منجر به آتش‌بس شد. هرچند آتش‌بس در مناطق زیادی نقض می‌شد خشونت‌ها کاهش یافت و در نتیجه تلفات زرهی سوریه اندک بود. این آرامش نسبی تا اوایل ماه می 2012 ادامه داشت تا این‌که شورش‌های "البیضاء" و "بانیاس" اتفاق افتاد. در آن زمان نیروهای مخالف تصمیم به ترک آتش بس و آغاز حملات به خوبی برنامه ریزی شده به موقعیت‌های دولت سوریه کردند. نتیجتا این امر موجب افزایش عظیم تلفات زرهی سوریه به 97 دستگاه در ماه ژوئیه و82 دستگاه در ماه اوت شد. با وجود این واقعیت که تروریست‌ها مجهز به سلاح‌های سبک بودند (سلاح اصلی تروریست‌ها در برابر زرهی سوریه، آر پی جی، بمب‌های کنار جاده‌ای و مین بود) علت چنین تعداد بالای تلفات، ترکیبی از ضعف‌های ارتش سوریه بود. در زمان آتش‌بس تروریست‌ها آماده سازی قابل‌توجهی برای حمله به نقاط آسیب‌پذیر کرده بوند. واقعیت آن است که در آن زمان در بیشتر مناطق، خطوط اصلی هنوز ایجاد نشده بود که در بیشتر حملات فرصت غافلگیری را تروریست‌ها می‌داد. در نتیجه دولت سوریه بعضی از مناطق غیرقابل دفاع را رها کرد (تسلیم کرد) که باعث کاهش تلفات زرهی سوریه به 30-50 دستگاه در ماه شد. بر اساس شواهد، ارتش عربی سوریه 521 خودروی زرهی و تانک را در سال 2012 از دست داد. تلفات زرهی سال 2013 در سال 2013 خطوط مقدم به تدریج تثبیت شد. تلاش سوریه برای بازپس‌گیری مناطق از دست رفته، نیاز به سازماندهی بهتری داشت. سوریه با یک فرماندهی واحد و البته وجود سطوح فساد در نیروهایش به این‌کار علاقه‌مند بود. در عین حال شورشیان و تروریست‌ها تجربه‌هایی را به دست‌آورند و همچنین مقادیر قابل توجهی از ATGM ها را دریافت کردند که با آنها اجازه حمله به بسیاری از پایگاه‌های با سطح دفاعی پایین را داد. برخی از تروریست‌ها نیز خوردوهای زرهی که ارتش سوریه با حداقل پشتیبانی پیاده نظام به ندرت به مناطق شهری تحت قلمرو تروریست‌ها ارسال کرده بود را به غنیمت گرفته بودند و از آن‌ها استفاده می‌کردند. این دو موضوع باعث افزایش قابل توجه تلفات ارتش سوریه شد. در مجموع 501 دستگاه خودروی زرهی و تانک سوری در سال 2013 از بین رفت. تلفات زرهی سال2014 سال 2014 با درگیری‌های گسترده بین شورشیان و دولت اسلامی عراق و شام (داعش) آغاز شد. این درگیری‌ها موجب انحراف نیروهای انسانی و قدرت آتش مخالفین و تروریست‌ها ضد یک‌دیگر و به نفع ارتش سوریه شد و موجب کاهش تلفات زرهی سوریه به حدود دوازده دستگاه در هر ماه شد. با این وجود پس از تثبیت خطوط مقدم بین داعش و سایر تروریست‌ها، توجه گروه‌های افراطی به سمت مقابله با حملات ارتش سوریه و پایگاه‌های جدا شده‌ی (از مناطق تحت کنترل) ارتش که اغلب ذخایر باورنکردنی سلاح و مهمات را دارا بودند تغیر داد. 4 موشک کورنت به غنیمت گرفته شده توسط تروریست‌ها در خلال حمله‌ی ارتش سوریه به شرق فرودگاه نظامی ابوالضهور ادلب در ماه‌های ژوئیه و اوت سال 2014 داعش چندین پایگاه ارتش در استان رقه از جمله پایگاه تیپ 93 تصرف کرد. داعش بیش از 12 تانک تی 55 را در این پایگاه به غنیمت گرفت. بعدها تعداد کمی تجهیزات زرهی در طی بازپس‌گیری میدان گاز شاعر در اکتبر همان سال به دست داعش، توسط این گروه به غنیمت گرفته شد. در ماه دسامبر، تروریست‌ها حملات بزرگی را در استان ادلب اجرا کردند که منجر به سقوط پایگاه دولتی وادی ضیف شد و تقریبا ارتش سوریه باز 30 دستگاه زرهی موجود بیشتر آن‌ها را از دست داد. ATGM ها یکی از موثرترین سلاح‌ها در برابر زرهی ارتش سوریه بود. اما تروریست‌ها تا سال 2014 تنها تعداد کمی از این سلاح‌ها را توسط دولت‌های خارجی دریافت کرده‌بودند و تا آن زمان مجبور بودند از سلاح‌هایی که از ارتش سوریه به غنیمت می‌گرفتند استفاده کنند. کمبود نسبی ATGM ها در بهار سال 2014 برطرف شد چراکه آمریکا به متحدان خود (عربستان سعودی، قطر، ترکیه و اردن) اجازه داد تا موشک‌های ATGM TOW را در اختیار گروه‌های انتخاب شده تحت برنامه Timber Sycamore قرار دهند (به این گروه‌ها معترضین میانه‌رو گفته می‌شد اما در واقع با دسته‌بندی تروریست‌ها، و خارج کردن نام برخی گروه‌ها مانند داعش، این تروریست‌ها مشروعیت پیدا کردند و در نتیجه آمریکا و متحدین آن توانستند از این گروه‌ها پشتیبانی تسلیحاتی کنند) . TOW2B-A به طور ویژه در اختیار تروریست‌ها قرار گرفت این موشک، یک نسخه بهینه‌سازی شده برای مقابله با تانک‌هایی است که از زره واکنشی استفاده می‌کنند. شلیک موشک هدایت شونده‌ی ضد تانک آمریکایی تاو در جریان درگیری‌های سوریه یکی از شرایط دریافت موشک‌های جدید تاو، ارائه شواهد ویدیوئی از این موشک‌ها در حالت استفاده از آن‌ها بود. از این رو بسیاری از حملات با استفاده از تاو در یوتیوب بارگذاری شد که این‌کار شناسایی تلفات زرهی سوریه را آسان‌تر کرد. به تدریج تحویل تاوهای ATGM افزایش پیدا کرد زیرا تایید شد که گروه‌های تروریستی بیشتری آن‌ها را دیافت کرده‌اند و تیم‌های بیشتری به یادگیری استفاده از این سلاح پرداختند. در مجموع ارتش سوریه 346 دستگاه خودروی زرهی و تانک در سال 2014 از دست داد. ادامه دارد ترجمه شده توسط GHIAM/ صرفا برای میلیتاری
  15. چنگال تیز عقاب‌های عربی با EMP طبق اعلام رسانه‌های اوکراینی، عربستانی سعودی در حال توسعه سلاح‌های الکترومغناطیس (EMP) است که به اسلحه مایکروویو نیز مشهور است.. عربستان از تکنولوژی و دانش فنی اوکراین در ساخت این سلاح استفاده می کند. طبق گزارش خبرگزاری "پورتال ملی صنعتی" در تاریخ 21 ژانویه، اوکراین برخی از فناوری هایی را که در توسعه سلاح های الکترومغناطیسی کاربرد دارد برای کمک به عربستان سعودی، به آن کشور انتقال داده است. بنابر این گزارش، یک مقام دفاعی اوکراینی که نامش فاش نشده است گفته است: دفتر دولتی طراحی یوژنوی فناوری EMP را به شهر علوم و فناوری ملک عبدالعزیز (مدینة الملک عبدالعزیز للعلوم و التقنیة) انتقال داده است.این مقام دولتی همچنین از تحویل اسناد فنی برای یک ژنراتور پالس الکترومغناطیس/EMP توسط شرکت اوکراینی به عربستان سعودی خبرداده است. سلاح جدید می تواند با استفاده از امواج نامرئی مایکروویو یا الکترومغناطیس، مدارهای الکتریکی/الکترونیکی و شبکه‌های الکتریکی را از مدار خارج کند و بسوزاند. تنها یک حمله‌ی EMP علیه یک کشور به وسعت ایران یا اسرائیل، اثرات ویرانگری روی آن دارد. انفجار EMP ممکن است خطر زیادی برای کسانی که در معرض آن قرار دارند نداشته باشد اما انفجار الکترومغناطیس، تلفن‌ها، شبکه‌های برق، شبکه‌های ارتباطی، رایانه‌ها، لپ تاپ‌ها، کارت‌های هوشمند، الکترونیک خودرو، پمپ‌های سوخت، تجهیزات پزشکی، روبات‌های صنعتی و هر آنچه که از ریزتراشه‌ها یا مدار الکتریکی پیشرفته استفاده می کند را در معرض آسیب‌های بسیار جدی قرار می‌دهد. اطلاعات پایه‌ای از مهمات مایکروویو قابل نصب بر روی بمب KAB-500 به احتمال زیاد عربستان سعودی به توسعه‌ی مدل اوکراینی که قابلیت اجرا بر روی بمب‌های KAB-500 و MK-84 را دارند، علاقه‌مند هست. با توجه به گزارش اولیه دولت ایالات متحده در مورد یک حمله الکترومغناطیسی، انفجار EMP باعث از دست دادن فوری و همزمان بسیاری از فن آوری‌های متکی بر توان الکتریکی و بردهای مدار کامپیوتر، مانند تلفن‌های همراه و دستگاه‌های GPS در بخش نظامی و غیرنظامی می‌شود. ترجمه شده توسط GHIAM/ صرفا برای میلیتاری منبع