امتیاز دادن به این موضوع:

Recommended Posts

موشک صیاد نسبت به هاوک از فناوری ساده تری برخوردار است چه از لحاظ نوع سازه ، رادار و ... اما موشک هاوک تقریبا از طراحی مدرن برخوردار است و باید یه مقدار تجربه کسب میشد تا بتونیم به امکان ساخت هاوک دست یابیم؟ البته اگه میخاستیم مثل چین کار کنیم حرف شما صحیح است ولی مشکل این میشد که هاوکهای تولیدی نصف هاوک اصلی دقت و برد دارن!
  • Upvote 1

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
البته من شناخت کاملی از موشک صیاد 1 یا H-q2 ندارم ولی فکر می کنم موشک H-Q2B تا این اندازه هم ضعیف و بی فایده نیست. در مقاله زیر حتی اشاره شده که چین آزمایش هایی رو با این موشک به عنوان سیستم ضد موشک انجام داده که می شه گفت نسبتا موفق بوده . در آزمایش های اولیه برای سرنگونی هر موشک Tuqiang-3 که همان موشک هدایت شونده هدف بوده 2 تا 3 موشک H-Q2B شلیک شده که نتیجه این بوده که از 5 موشک Tuqiang-3 چهار موشک مورد هدف قرار گرفته و منهدم می شوند. در آزمایش های بعدی هم از 11 موشک شلیک شده 7 موشک رهگیری و مورد هدف قرار می گیرند. البته خوب برای ارزیابی درست تر باید توانایی موشک هدف رو هم در نظر داشت ولی با این حال به نظر میاد تا این اندازه هم که در این تاپیک وصف این موشک رفت ، این موشک ضعیف و بی مصرف نیست. البته وظیفه اصلی این موشک هم هدف قرار دادن هواپیماهایی همچون بمب افکن های استراتژیک و هواپیماهای جاسوسی که در ارتفاع بالا پرواز می کنند میباشد.


The HongQi-2 (HQ-2) is a long-range, medium- to high-altitude surface-to-air missile (SAM) developed from the HQ-1, a Chinese copy of the[align=left] Soviet Almaz S-75 (NATO codename: SA-2 Guideline). The HQ-2 remained the sole weapon system in service with the PLA SAM forces to protect China’s key targets before the early 1990s. The PLA has been trying to find a successor to the forty-year-old weapon system but all attempts to develop an indigenous SAM have been unsuccessful so far. As a result, the PLA was forced to continue upgrading the HQ-2 with new technologies to extend its service life into the 21st century.

PROGRAMME

The S-75 (SA-2 Guideline) surface-to-air missile entered Soviet service in 1956. The PLA received a limited number of Soviet-made S-75 missile in early 1960 to arm its first two SAM battalions. On 8 October 1960, one of the SAM battalions used the S-75 missile to shoot down a U.S.-made RB-57D spy plane operated by the Taiwanese air force—the first ever example of using SAM to shoot down a plane in the world. In the next four years, the PLA SAM units shot down another three U.S.-made U-2 spy planes operated by the Taiwanese air force using the S-75 SAM.

While the S-75 SAM began to enter PLA service, a licensed production of the missile in China was also agreed. However, Moscow suspended all of its assistance to China and called back its advisers before the production could begin. The First Ministry of Machinery Industry and 5th Research Academy of Ministry of Defence took the lead in the reverse-engineering of the missile, and the first Chinese-built S-75 missile designated HQ-1 rolled out in 1964. By the mid-1960s, the S-75 and indigenous HQ-1 could no longer shoot down the U-2 after the U.S. added active jamming devices to its reconnaissance aircraft. The PLA urgently needed a SAM with strong electronic countermeasures capabilities.

To learn more about the history of SAM and U-2, please refer to these books:
50 Years of the U-2: The Complete Illustrated History of the "Dragon Lady"

Spyplane: The U-2 History Declassified
Dragon Lady: The History of the U-2 Spyplane
Shadow Flights : America's Secret Airwar Against the Soviet Union: A Cold War History


In 1965 the PLA began to develop an improved SAM based on the HQ-1. 2nd Space Academy (now China Academy of Defence Technology, CADT) was responsible for the general system design, with 139 Factory and 786 Factory in charge of missile and ground station respectively. The main design targets were to improve the missile’s accuracy and resistance to enemy electronic jamming, as well as to increase the missile’s operational zone. The new SAM, which was designated HQ-2, passed its certification test in 1966. Since then, the HQ-2 has been produced in mass numbers for the PLA to protect China’s major cities, military bases, and industrial complexes. The PLA has also introduced a number of improved variants including the HQ-2A and HQ-2B in the late 1970s and early 1980s.

On 8 September 1967, the PLA air defence troops fired three SAM (two HQ-2 and one HQ-1) at a Taiwanese-flown U-2 spy plane, and one of the HQ-2 missiles hit the target despite the plane’s use of electronic jamming. The latest score of the HQ-2 SAM took place on 5 October 1987, when the PLA air defence troops shot down a Vietnamese Air Force MiG-21R (Fishebed-H) reconnaissance plane using the HQ-2 SAM near the China-Vietnamese border.

In 1984, the PLA conducted a series of HQ-2 tests against the Tuqiang-3 guided target missile. According to reports, the HQ-2 and the Tuqiang-3 were launched approximately 100km apart and the HQ-2 SAMs were fired in “salvo shots” of two to three missiles per Tuqiang-3. Four out of five target missiles were shot down. In more tests the following year, the HQ-2 shot down seven out of eleven guided targets. In light of these two tests, the PLA expanded the HQ-2’s role to include anti-missile functions.

The modifications on the HQ-2 SAM began in 1973 to enhance the missile's low altitude target engaging and electronic countermeasure capabilities based on the experience of the Vietnam War. The firing tests of the HQ-2A were undertaken between 1978 and 1982, and the final design certification for batch production was issued in June 1984. The 144 modifications on the HQ-2A include increasing the horizontal firing angle to ±75° from the original ±55°; increasing the speed to 1,200 m/s from the original 1,150 m/s; increasing the G limit to 1.5G from the original 1G; adding optical/TV guidance system and improving the missile's electronic countermeasure capability.

HQ-2B

The concept of HQ-2B was considered in 1978 as a further improvement on the HQ-2, and the design work officially began in 1979. The PLA requirements for the missile include improved electronic countermeasures capability, expanded operational zone, shortened preparation time, simplified and mobile launch equipment, and the ability to attack high-speed targets. Operational tests and design certification trials took place during 1980~1986, and the missile entered service with the PLA in the early 1990s.

Compared to the basic variant HQ-2, the HQ-2B features some fundamental improvements in its design. The main improvements include:

Missile:

Redesigned fragmental HE warhead and more powerful fuse for increased blast radius;
New improved rocket motor for higher speed and expanded operational zone;
Encrypted digital radio command guidance for better anti-jamming capability;
New onboard power unit with much reduced weight;
Increased G limit;
Ground station

Computerised fire-control system to improve the missile’s accuracy and reliability;
Extra high-frequency range-finding radar, electro-optical director and mono-pulse radar on the ground guidance station;
Multiple guidance (radar, electro-optical) for higher resistance against active and passive jamming;
Automated command and control (C2) system with a large display screen
Launcher

Self-propelled (tracked) launcher with self-adjustment capability and onboard power unit for increased mobility and reduced reaction time;
Simplified ground support equipments;
If necessary, the missile could also be launched from the older HQ-2 launcher
M-7/PROJECT 8610

The SA-2/HQ-2 can play a secondary role as surface-to-surface missile. Egypt reportedly used its SA-2 SAM in this manner during the 1973 Arab-Israeli war. The project of converting the existing HQ-2 into surface-to-surface role was known as “Project 8610”. The missile was reportedly sold to Iran and North Korea under the export name M-7 in the 1980s. The PLA is not known to have deployed this missile.

DESIGNS

The HQ-2 is a large two-stage missile designed to intercept high-altitude targets like strategic bombers and spy planes. Its radar guidance guarantees a single-shot hit probability of 68%, but according to the American's experience in the Vietnam War, this ratio drops sharply when the missile is used in a strong electronic jamming environment. The improved HQ-2B is said to have much improved capability against various active and passive jamming.

The second-stage of the HQ-2 missile is a large liquid rocket, which makes it inconvenient to be maintained and transported. Each missile is carried by a semi-trailer towed by a 6x6 truck, and needs to be loaded onto a fixed launcher before firing. The loading usually takes about 5 minutes but this really depends on the training and experience of missile operators.

The basic operational unit of the HQ-2 SAM is battalion, each including six fixed launchers, 18 spare missiles, early-warning radar, target illuminating radar (ground guidance station) and support units (command, power, communications, etc.)

SPECIFICATIONS

HQ-2 HQ-2A HQ-2B
Missile length (m) 10.649 10.649 10.8
Main body diameter (m) 0.5 0.5 0.5
Accelerate stage diameter (m) 0.65 0.65 0.65
Launch weight (kg) 2,211 2,211 2,326
Operating altitude (km) 12~32 1~27 0.5~27
Operating range (km) 12~32 8~34 7~34
Max speed (m/sec) 1,150 1,200 1,250
Warhead 190kg high explosive
Single-shot hit probability 68% 73% 92%

[/align]
  • Upvote 1

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
[size=24]جایگاه سامانه‌های موشکی [color=blue]عمود پرتاب كوتاه برد صیاد [/color]و ساخت انواع مختلف كوتاه برد ميانبرد و برد بلند مرصاد در پدافند هوایی ایران[/size]

معاون اجرایی قرارگاه پدافند هوایی خاتم الانبیاء (ص) با بیان ویژگی های موشک های ایرانی صیاد و مرصاد اعلام کرد: شاهین ، موشک سامانه مرصاد با حدود 45 کیلومتر برد و ارتفاع 50 هزار پایی را پوشش می دهد و موشک عمود پرتاب صیاد 12 کیلومتر برد دارد.
امیر حجت الله کثیری در گفتگو با خبرنگار مهر در خصوص سامانه موشکی مرصاد اظهار داشت: مرصاد یک سامانه موشکی پدافندی است که ارتفاع های کم، متوسط و بالا را بخوبی پوشش می دهد.

وی با تاکید براینکه همه مراحل طراحی و ساخت سامانه موشکی مرصاد در داخل کشور بوده است، گفت: این سامانه تمامی آزمایشهای خود را در چندین مرحله بصورت موفقیت آمیز پشت سر گذاشته است و درحال حاضردر اختیار پدافند هوایی قرار دارد.

معاون اجرایی قرارگاه پدافند هوایی خاتم الانبیاء (ص) در بیان ویژگیهای سامانه موشکی مرصاد عنوان کرد: [color=blue]نام موشک این سامانه "شاهین" است که برد آن حدود 45 کیلومتر است و تا ارتفاع 50 هزار پایی را پوشش می دهد همچنین برد رادارهای کشف هدف آن 110 کیلومتر و رادارهای تعقیب هدف 80 کیلومتر است.[/color]

وی با اشاره به اینکه سامانه مرصاد سامانه ای متحرک با قابلیت انعطاف پذیری بالا است، گفت: منحصر به فردترین ویژگی این سامانه این است که تمامی اجزای آن در داخل کشور طراحی و ساخته شده است.

امیر کثیری با بیان اینکه تکنولوژی ساخت سامانه موشکی مرصاد در کشور ما بومی شده است، گفت: ما بر اساس نیازهای دفاعی مان می توانیم انواع و اقسام این سامانه را در بردهای مختلف بسازیم.

[color=blue]وی در ادامه دربیان ویژگیهای موشک صیاد نیز گفت: این سامانه شامل موشکهای 2 مرحله ای بوده که قابلیت استفاده بر ضد انواع هواگردها از جمله هواپیماهای بمب افکن را دارد.[/color]

معاون اجرایی قرارگاه پدافند هوایی خاتم الانبیاء (ص)[color=blue] با اشاره به اینکه در نوع بهینه شده آن، سامانه صیاد توان مقابله با جنگ الکترونیک را داشته و سیستم های هدایت راداری آن نیز به روز شده اند و می تواند با سامانه های دارای سطح مقطع راداری کم نیز درگیر شود، گفت: قرار است به زودی و پس از انجام تست های نهایی، تولید انبوه آن آغاز و به چرخه دفاعی کشور وارد شود.[/color][color=blue]

وی افزود: پدافند موشکی صیاد با سر جنگی 200 کیلویی، با سرعت 1200 متر بر ثانیه به سمت هدف حرکت کرده و برد 12 کیلومتری دارد ضمن اینکه می تواند مکمل خوبی برای دیگر سیستم های پدافندی ایران همچون تور ام1، هاگ، اس 200 و اف ام 80 باشد.[/color]

امیر کثیری با بیان اینکه[color=blue][b] موشک های صیاد همانند موشک های اس 300 عمودپرتاب هستند [/b][/color]وتحرک پذیری موشک های عمود پرتاب بسیار بیشتر از موشک های مایل پرتاب است، در عین حال تصریح کرد: البته به تازگی موشک های مایل پرتاب مانند پاتریوت را هم متحرک کردند.

[b][color=blue]وی همچنین در خصوص ساخت اس 300 بومی نیز گفت: در ساخت سامانه موشکی اس 300 تلاش می کنیم مشکلاتی که در اس 300 روسی دیده شده است درساخت موشک اس 300 بومی برطرف شود[/color].[/b]

معاون اجرایی قرارگاه پدافند هوایی خاتم الانبیاء (ص) در بخش دیگری از این گفتگو به سامانه هایی که در رزمایش مدافعان آسمان ولایت 3 استفاده می شود اشاره کرد وافزود: در این رزمایش از کلیه تجهیزات پدافندی موجود مثل انواع رادارها مثل رادار مطلع فجر و الوند در مقیاس بالا استفاده می شود.

وی با بیان اینکه در این رزمایش بطور وسیع از شبکه دیده بانی استفاده می شود ، گفت: همچنین از توپهای 23 میلی متری 8 لول که از نواخت ، دقت و سرعت بسیار بالا در هدفگیری برخوردار هستند برای مقابله با موشکهای کروز استفاده می کنیم.

امیر کثیری اضافه کرد: با چینش چند عدد از این توپها می توان حجم آتش بالایی را ایجاد کرد که این میدان آتش بالا می تواند با موشکهای کروز دشمن مقابله کند.

وی همچنین در خصوص بکار گیری سامانه های جنگهای الکترونیکی نوین در این رزمایش هم گفت: از این سامانه ها در دو بخش سامانه های پدافندی و سیستم های ارتباطی استفاده می شود، که در بخش ارتباطات مشکل ما تقریبا حل شده است یعنی ارتباطات چند لایه درست شده که قابل جمر ( رهگیری ) نیستند، ضمن اینکه می توان از لایه های مختلف ارتباطی در زمانهای موردنظر بهره برداری کنیم.

معاون اجرایی قرارگاه پدافند هوایی خاتم الانبیاء (ص) اضافه کرد: سامانه هایی هم که ما داریم به سیستم های ضد جمر تجهیز شده اند ضمن اینکه سیستم موشکی مرصاد، رادار مطلع الفجر و الوند همگی مجهز به سیستم ضد جمرهستند.

http://www.mehrnews.com/fa/NewsDetail.aspx?NewsID=1191033

[img]http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/a/a0/Amd_sa15.jpg[/img]

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

خبرگزاري فارس: جديد‌ترين سامانه پدافند موشكي كشور به نام صياد2 بزودي عملياتي مي شود.

به گزارش خبرنگار دفاعي خبرگزاري فارس، تست موشك صياد2 به عنوان جديدترين سامانه‌ موشكي پدافند هوايي، طي روزهاي اخير با موفقيت انجام شده و در آينده نزديك شاهد رونمايي و عملياتي شدن اين موشك در نيروهاي مسلح خواهيم بود.

اين در حاليست كه پيش از اين شاهد بكارگيري سامانه موشكي پدافندي صياد1 شامل موشك‌هاي 2 مرحله‌اي به منظور مقابله با انواع هواگردها از جمله هواپيماهاي بمب افكن متخاصم در ارتفاع متوسط و بالا در نيروهاي مسلح بوديم.

سامانه موشكي صياد علاوه بر توان مقابله با جنگ الكترونيك، توانايي درگيري با سامانه‌هاي داراي سطح مقطع راداري كم را نيز دارد.

پدافند موشكي صياد1 با سر جنگي 200 كيلوگرمي، با سرعت 1200 متر بر ثانيه به سمت هدف حركت مي‌كند.

سامانه موشكي صياد2 نسبت به نوع قبلي از دقت، برد و قدرت تخريب بيشتري برخوردار است و مي‌تواند توان پدافندي كشور را به ميزان قابل توجهي ارتقا دهد.


منبع

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
[quote]فكر كنم چندين باره كه داره رونمايي ميشه - راستي بردش چقدره؟ 50 كيلومتر يا 12 كيلومتر؟[/quote]
تا کنون هیچگاه به صورت رسمی رونمائی نشده.

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
[quote]تا کنون هیچگاه به صورت رسمی رونمائی نشده.[/quote] يكبار اگر اشتباه نكنم يك سال پس از شهادت سپهبد صياد شيرازي تستش از تلويزيون نشون داده شد .!

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
[quote][b]خبرگزاري فارس: جديد‌ترين سامانه پدافند موشكي كشور به نام صياد2 بزودي عملياتي مي شود.[/b]

به گزارش خبرنگار دفاعي خبرگزاري فارس، تست موشك صياد2 به عنوان جديدترين سامانه‌ موشكي پدافند هوايي، طي روزهاي اخير با موفقيت انجام شده و در آينده نزديك شاهد رونمايي و عملياتي شدن اين موشك در نيروهاي مسلح خواهيم بود.

اين در حاليست كه پيش از اين شاهد بكارگيري سامانه موشكي پدافندي صياد1 شامل موشك‌هاي 2 مرحله‌اي به منظور مقابله با انواع هواگردها از جمله هواپيماهاي بمب افكن متخاصم در ارتفاع متوسط و بالا در نيروهاي مسلح بوديم.

سامانه موشكي صياد علاوه بر توان مقابله با جنگ الكترونيك، توانايي درگيري با سامانه‌هاي داراي سطح مقطع راداري كم را نيز دارد.

پدافند موشكي صياد1 با سر جنگي 200 كيلوگرمي، با سرعت 1200 متر بر ثانيه به سمت هدف حركت مي‌كند.

سامانه موشكي صياد2 نسبت به نوع قبلي از دقت، برد و قدرت تخريب بيشتري برخوردار است و مي‌تواند توان پدافندي كشور را به ميزان قابل توجهي ارتقا دهد.


[url=http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=9001250427]منبع[/url][/quote]


[quote]خبر خوشحال كننده اي بود اگه عكس هم داشت بهتر مي شد[/quote]

[quote][quote]فكر كنم چندين باره كه داره رونمايي ميشه - راستي بردش چقدره؟ 50 كيلومتر يا 12 كيلومتر؟[/quote]
تا کنون هیچگاه به صورت رسمی رونمائی نشده.[/quote]

[b][color=indigo]بسمه تعالی

با سلام[/color]
[/b]
[b][color=blue]ضمن تشکر از Ampo گرامی بابت ارسال این خبر ،

[size=18]M-ATF جان عکسهایی از این موشک (صیاد 2) رو در زیر میگذارم که در مراسم افتتاح طرح و رونمایی ازاین موشک در زمان وزارت سردار نجار بر وزارت دفاع در دولت نهم گرفته شده و مربوط به خبر گزاری آسوشیتدپرس هست:[/color]
[/size] :evil: :evil: :evil: [/b]

[img]http://gallery.military.ir/albums/userpics/sayyad2-new1.jpg[/img]
[b]
[color=indigo]اینهم نمونه صیاد " یک" [/color]:evil:
[/b]
[img]http://gallery.military.ir/albums/userpics/69536_512-1.jpg[/img]

[img]http://gallery.military.ir/albums/userpics/18_8906311356_L600.jpg[/img]
[b]
[color=blue]یا علی مدد.[/color][/b]

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
حاجي تركونديدا :evil: تا خبر تو شبكه خبر زير نويس شد اومدم ديدم دخل خبرو دراورديد
دسته10 هم شد به همه تبريك ميگم
هنوز ميگن ............ ميگن ماكه باور نميكنيم ميگن توليد انبوه نشده فقط ازمايش كردن
بزودي توليد انبوه ميشه :evil:
نجف هم تركونده ها :evil:

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
صیاد 2 که قبلا برای صادرات گذاشته شده!!! لینکشم اینجاس:
[url]http://modlexcentre.com/new/sayed12.php[/url]
بردشم 30 کیلومتره.

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
يه سوال (فقط تورو خدا مسخره نكنيد)
اين موشك با اين همه عرض و طول چرا فقط 30 ك م با سر جنگي 200 كيلويي
فقط يه ذره از شهاب 2 كوچيك تره
نسبت به اس 200 خيلي ضعيف تره (البته به نظر من)
اين موشك تا چه ارتفايي ميتونه درگير بشه؟؟

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

ایجاد یک حساب کاربری و یا به سیستم وارد شوید برای ارسال نظر

کاربر محترم برای ارسال نظر نیاز به یک حساب کاربری دارید.

ایجاد یک حساب کاربری

ثبت نام برای یک حساب کاربری جدید در انجمن ها بسیار ساده است!

ثبت نام کاربر جدید

ورود به حساب کاربری

در حال حاضر می خواهید به حساب کاربری خود وارد شوید؟ برای ورود کلیک کنید

ورود به سیستم

  • مطالب مشابه

    • توسط EBRAHIM
      ميتوان به جرات اظهار کرد که ديگر همانند گذشته توانايي ساخت هواپيماهاي جنگنده تنها تحت سلطه کشور بخصوصي مانند ايالات متحده نيست و کشورهاي ديگر نيز همگام با صنعت روز هوانوردي با جديت مشغول به طراحي و توليد هواپيماهاي جنگندهي بومي هستند.اما در اين ميان دو کشور اروپايي يعني انگليس و فرانسه البته تا حدودي نيز آلمان گوي سبقت را از ديگران ربوده و به سرعت در حال توليد جنگنده هايي هستند که به خوبي از پس حريفان امريکايي خود بر آمده و انان را از ميدان نبرد به در ميکنند.کشور فرانسه با سابقه ي زياد در طراحي و ساخت هواپيماهاي مسافربري و نظامي هم اکنون در حال طراحي مدل هاي جديدي از هواپيما هاي جنگنده بوده که نمونه شاخص آن جنگنده رافالRafale با کدM09است در ادامه به بررسي اين هواپيماي مدرن ميپردازيم.

      اين جنگنده که در حقيقت ادامه دهنده راه اسلاف خود يعني جنگنده هاي مشهور ميراژ جگوار سوپر اتاندارد و... است به منظور جايگزيني جنگنده هاي قديمي توسط نيروي هوايي فرانسه سفارش داده شده. اين جنگنده که ميتوان آن را تا حدودي جنگنده اي جوان وجديد ناميد در سال 2001 و در عمليات جنگ افغانستان عملکرد و برتري آشکار خود را بر شناخته شده ترين هواپيما هاي ناو نشين يعني f-18 و f14 به جهانيان ثابت نمود.رافال هواپيمايي دو موتوره با قابليت حمل بازه گسترده از تسليحات هوا به هوا و هوا به زمين بوده که در عين حال هواپيمايي بي نهايت تغير پذير است و به سرعت ميتواند نقش خود را از برتري هوايي به شناسايي حملات دريايي و يا زميني تغير دهد.در کاکپيت اين جنگنده از سيستم هاي اويونيک يا سيستم هاي الکترونيکي بسيار پيشرفته اي بهره برداري شده است مانند سيستم HUDهولوگرافيک با زاويه ديد بالا ساخت شرکت تالس اويونيک که اطلاعات ماموريت را به وفور در جلوي ديد خلبان حاضر مي نمايد.دوربين هاي CCDو همچنين صفحه نمايش هاي لمسي در طرفين خلبان که اطلاعات تاکتيکي موقعيت حاضر را ارايه کرده و به او امکان تصميم گيري به موقع را ميدهد.

      در مورد تسليحات اين جنگنده بايد اظهار نمود که اين هواپيما قادر به حمل بيش از 9 هزار کيلوگرم جنگ ابزار هوا به هوا و هوا به زمين از انواع مختلفي چون موشکهاي ميکا ما÷يک سايدوايندر آپاچي اگزوست ماوريک هارپون و بمب هاي هدايت ليزريGBU-12 بسته به نوع ماموريت است.چنانکه پيش بيني نيز ميشود قرار بر اين است که اين جنگنده مدرن از سال 2006 به بمب هاي فوق دقيق هدايت ليزري يا GPSماهواره اي سا÷مAASM نيز براي منهدم کردن هدف هاي دشوار زميني مجهز گردد.اين جنگنده همچنين از دو توپ مسلسل با قدرت آتش 2500گلوله در دقيقه ساختGIAT نيز براي نبرد هاي هوايي نزديک نيز بهره مي جويد.

      اين جنگنده از نظر جنگ الکترونيک نيزبرتري خود را حفظ کرده است ،چه،با در اختيار داشتن سيستم هاي هشدار تهاجم،گيرنده و آشکار سازي ليزري و سيستم هاي مغشوش کننده رادار هاي دشمن از توانايي قابل قبولي برخوردار است.با مجهز شدن اين هواپيما به سيستم راداريRBE2،اين جنگنده از قابليت هايي چون نگاه به پايين شليک به پايين نيز بهره مند شده قابليت شناسايي همزمان 8 هدف وشناسايي تهديدات هوايي را به نحو احسن را نيز دارا است.طول بال هاي دلتا شکل اين جنگنده حدود 11متر و طول خود هواپيما حدود 10 متر است و در عين حال، از مساحت بالي به ميزان 45 متر مربع بهره ميبرد. اين جنگنده مدرن از دو موتور M88-2ساخت سنکنما،براي فراهم آوردن نيروي پيشران خود استفاده مينمايد ک هالبته هر يک نيروي کشش استاتيکي معادل 75کيلو نيوتون را با پس سوز فراهم مي آورد که در اصل ورودي هاي اين موتور ها ، در زير سکان افقي هواپيما واقع شده است!البته تعجب نکنيد.واقه شدن ورودي هاي هوا زير سکان افقي، به اين دليل است که اين هواپيما از نوع کانارد مي باشد،يعني سکان افقي ان که غلتش حول محور عرضي را کنترل ميکند،به صورت دو بالچه در جلو واقع شده است و در عوض، در قسمت انتهاي هواپيما هيچ گونه سطح کنترلي مشاهده نشده و بال ها تا خروجي هاي موتور ادامه يافته اند.

      موتور هاي قدرتمند اين جنگنده،رسيدن ان را به سرعتي معادل1/8ماخ و داشتن سقف پروازي برابر با 55 هزار پا را امکان پذير ساخته اند که توانايي هاي بهينه براي جنگنده اي در اين کلاس محسوب مي شود.
      ناگفته نماند که اين جنکنده در انواع گوناگوني براي ماموريت هاي متواوت عرضه ميشود.اين مدل ها عبارت اند از:مدلBاين جنگنده در اصل براي استفاده نيروي هوايي طراحي گشته و هواپيمايي دو نفره شامل سرخلبان و افسر تسليحات نظامي است.مدلCنيز مانند مدل قبل براي نيروي هوايي توليد شده و در چندي موارد داراي بهبود يافتگي هايي نيز نسبت به مدل قبلي مشاهده ميشود.مدل Mنيز جنگنده تک نفره و مدل ناونشين رافال محسوب ميشود که به منظور انجام ماموريت هاي حفاظتي از ناوهاي هواپيمابر توليد گشته است.قابل توجه است که باز هم سازنده اين هواپيما،يعني شرکت داسالت،سنت شکني نکرده و هواپيماي رافال را نيزهواپيمايي با بال هاي دلتا شکل طراحي نموده است،يعني همان سنتي که در هواپيما هاي پيشين فرانسوي مانند ميراژ4000 رعايت شده است.جنگندهي رافال اولين هواپيماي نظامي جهان است که به منظور انجام ماموريت هاي هوا به هوا و هوا به زمين به صورت همزمان طراحي شده است.

      به علاوه توانايي هاي اين هواپيما براي انجام عمليات در حالت هاي ماوراي ديد بصري(BVR)و ارتفاع بسيار پايين نسبت به سطح زمين،امکانات گسترده اي را به آن،براي جنگنده اي جند ماموريته بودن و قابليت بقاي فراوان در مقابل دشمن را داده است،و به هر سخن،اين هواپيما قادر است که نه تنها نيروي هوايي فرانسه،بلکه کشور هاي زيادي در جهان را که بعد ها از سفارش دهنده گان اين هواپيما خواهند بود،به سهلوت و با شايستگي هر چه تمامتر مرتفع نمايد.

      ماهنامه نوآور
    • توسط hamed_713
      [align=center][/align]

      "آنسات" به هلی کوپتر آموزشی نیروی هوایی روسیه مبدل خواهد شد

      ژنرال "ویکتور ایوانوف" رییس اداره نیروی هوایی نظامی ارتش روسیه روز سه شنبه به خبرنگاران گفت که "آنسات" بعد از پایان آزمایشات دولتی مشترک و بهره برداری تجربی در نیروها تا سال 2010 به هلیکوپتر اصلی آموزشی نیروی هوایی کشور مبدل خواهد شد.

      وی یادآوری نمود که این تصمیم در سال 2001 توسط مسئولین وقت وزارت دفاع اتخاذ شده بود.

      ژنرال ایوانوف گفت: آزمایش "آنسات" برای آنکه به صورت نمونه آموزشی در آید، به مدت یک و نیم تا دو سال طول خواهد کشید. طی این مدت باید آن را تکمیل کرد.

      وی توضیح داد که در حال حاضر خلبانان مدرسه عالی خلبانی "سیرزانسک" از هلی کوپترهای "می-2" بعنوان هلی کوپتر آموزشی استفاده می کنند.

      وی گفت: نیروی هوایی برای آموزش خلبانی در ابتدا به 25-30 فروند "آنسات" نیاز دارد. بعد از آن این میزان افزایش داده خواهد شد.

      هلی کوپتر سبک چند منظوره "آنسات" با توان حمل 1-1,3 تن، حداکثر وزن پروازی 3,3 تن و حمل تا 9 سرنشین در دفتر طراحی کمپانی "KVZ" با همراهی دیگر سازمان های و موسساتی که در امور تجهیزات هوایی مشغول هستند، ساخته شده است.

      اولین پرواز "آنسات" در ماه اوت سال 1999 انجام شد. "آنسات" بر خلاف نمونه های مشابه غربی خود دارای دو موتور است که به مراتب ضریب اطمینان و امنیت آن را بالا می برد.

      نووستی
    • توسط Reza6662
      طرح توسعه و طراحی اولیهء این هواپیما به سال 1955 باز می‏گردد. طرح موسوم به XB-70 می بایست بمب‏افکنی استراتژیک، بزرگ و دارای برد پروازی بسیار زیاد باشد تا بتواند جایگزین شایسته‏ای برای بمب‏افکن‏های قدیمی B-52 باشد. همانند برنامهء تولید بمب‏افکن B-58، نیروی هوایی ایالات متحده خواستار استفاده از تکنولوژی‏های نوین در این بمب‏افکن بود.
      رقابت اصلی در مزایدهء طراحی این بمب افکن به دو شرکت معظم آن زمان، یعنی بوئینگ و نورث آمریکن واگذار شد. به سال 1958 طرح کمپانی نورث آمریکن برای تولید این بمب‏افکن انتخاب شد و قرارداد ساخت امضاء شد. نیروی هوایی نیازمند یک هواپیما با شرائط پروازی ویژه بود. بمب‏افکنی که بتواند با سرعت نزدیک به 3 ماخ (به صورت مداوم) و در ارتفاع بسیار بالا پرواز کند، ضمن آنکه دارای برد پروازی زیادی باشد و بتواند انواع مختلفی از سلاح‏های هسته‏ای و بمب‏های متعارف را حمل کند.
      اگرچه تکنولوژی رسیدن به سرعت 3 ماخ به سال 1957 محقق شده بود، اما در XB-70 از این نوع تکنولوژی الگوبرداری نشد. با توسعهء موشکهای دوربرد ضدهوایی (SAM) ، طرح XB-70 همانند B-47 و B-58 برای همیشه کنار گذاشته شد. دلیل این امر نیز، ساقط شدن هواپیمای جاسوسی U-2 به خلبانی فرانسیس گری پاورز به تاریخ یکم می 1960 بر فراز خاک اتحاد شوروی بود که دکترین حملات در ارتفاع بالا را به ارتفاع پائین تغییر داد.
      والکایری با توانایی فوق العادهء پرواز در سرعت 3.08 ماخ و برد پروازی بسیار طولانی، بمب‏افکنی با توانایی نفوذ به عمق خاک دشمن از ارتفاع بالا و انجام بمباران اتمی مناطق حساس اتحاد شوروی بود. با توجه به اینکه اولین پرواز این بمب‏افکن سنگین به سال 1964 انجام شده است، باید این هواپیما را از شاهکارهای طراحی جنگنده‏های نظامی دانست که تاکنون نیز رکورددار سرعت در بین بمب‏افکن‏های جهان می‏باشد و بعید است هم توسط بمب‏افکن دیگری رکوردهای آن بتواند شکسته شود.
      از نکات بارز طراحی والکایری می‏توان به بدنهء تمام فولادی و تیتانیومی که توان تحمل حرارت تا 350 درجهء سانتیگراد را دارد، پیش سکانهای روی دماغه و ورودی مثلثی شکل موتورهای آن اشاره کرد که هم اکنون در طراحی هواپیماهای فوق مدرن استفادهء بسیار دارد.
      در نخستین پرواز آزمایشی XB-70 این بمب‏افکن توانست به راحتی به سرعتی حدود 3 ماخ در ارتفاع 75000 فوتی دست یابد. پروازهای آزمایشی این هواپیما تا سال 1966 ادامه یافت. در یکی از پروازهای آزمایشی، والکایری به راحتی توانست مسافت 1000 مایلی را در زمان 33 دقیقه طی کند!
      والکایری از 6 موتور توربوجت YJ-93 ساخت جنرال‏الکتریک سود می‏جست که هرکدام کششی حدود 30000 پاوند ایجاد می‏کردند. این موتورها از سوخت بسیار خاصی به نام اتیل بوران استفاده می‏کردند که بسیار گران‏قیمت بود و در مخازن تعبیه شده در درون بالها ذخیره می‏گشت. موتورها در محفظه‏های مثلثی شکل با خروجی‏های دایره‏ای جداگانه قرار داشتند.
      والکایری به دلیل طرح خاص بالها، از پایداری دینامیکی بسیار خوبی در ارتفاع پائین برخوردار بود. به منظور پایداری آیرودینامیکی، بخش خارجی بال با توجه به سرعت هواپیما بین 25 تا 65 درجه به سمت پائین خم می‏شد.
      والکایری در پایلونهای میانی می‏توانست تا 16 بمب هسته‏ای یا 50000 پاوند بمب متعارف سقوط آزاد را حمل نماید. والکایری همانند سلف خود B-52 دارای هیچگونه وسیلهء دفاعی نبود و بهترین مدافع آن، سرعت بسیار زیاد و سیستم‏های ضداغتشاش الکترونیکی (ECM) پیشرفته‏اش بود.
      برای این بمب‏افکن، چهار خدمه در نظر گرفته شده بود که دو نفر خلبان و دو نفر دیگر مسئول سیستم‏ها بودند. هر 4 خدمه در کپسولهای تحت فشار خاصی (همانند آنچه در سفینه‏های پروازی وجود دارد) قرار می‏گرفتند که تنها راه زنده ماندن در آن سرعت وحشتناک و ارتفاع بسیار بالا بود.
      تنها دو فروند از این بمب‏افکن تولید شد. طرح این هواپیما تمام درخواستها و نیازهای نیروی هوایی را طبق قرارداد اولیه تامین می‏کرد ولی آسیب‏پذیری آن در برابر موشکهای SAM باعث کنارگذاری طرح شد زیرا بدنهء هواپیما در هنگام پرواز با سرعت کمتر از 3 ماخ بسیار راحت‏تر قابلیت شناسایی شدن داشت و می‏توانست شکار موشکهای سام اتحاد شوروی قرار گیرد و این به دلیل نوع خاص بال دلتا شکل و نازک آن بود که امکان پرواز با سرعت کم با مانورپذیری بالا در ارتفاع پائین را به هیچ وجه نداشت.
      به سال 1961 پرزیدنت جان اف کندی (رئیس جمهور فقید ایالات متحده) به دلیل گران تمام شدن نمونهء اولیهء والکایری (حدود 700 میلیون دلار) دستور داد که تنها به منظورهای تحقیقاتی از این هواپیما استفاده شود زیرا وی به آسیب‏پذیری این بمب‏افکن در جنگ پی برده بود و اعتقاد به استفاده از موشکهای دوربرد هسته‏ای به جای استفاده از بمب‏افکن پیدا کرده بود. بدین ترتیب پروژهء ساخت بمب‏افکن سنگین XB-70 که در سال 1964 اولین نمونه‏اش ساخته شده بود به سال 1969 برای همیشه بسته شد. برخی از کارشناسان نظامی بر این عقیده هستند که طرح بسیار پیشرفتهء XB-70 قربانی فشارها و تنگناهای اقتصادی ناشی از جنگ ویتنام گشت.

      سانحهء هشتم ژوئن ۱۹۶۶ از نگاه دوربین عکاسی ناسا
      سانحه
      همانطور که ذکر شد تنها دو فروند از این بمب افکن ساخته شد. هردو بمب‏افکن جهت آزمایشات مافوق صوت در اختیار سازمان ناسا قرار گرفتند اما بمب‏افکن دوم (به شماره سریال 0207 - 62) به تاریخ 8 ژوئن 1966، در یک پرواز آزمایشی مافوق صوت با جنگندهء F-104N برخورد کرد و از بین رفت. در این حادثه، خلبان F-104 به همراه کمک خلبان XB-70 کشته شدند اما خلبان XB-70 موفق به پرش از هواپیمای مشتعل گردید. بمب‏افکن اول (به شماره سریال 0001 - 62) از سال 1967 تا 1969 در اختیار ناسا بود و از سال 1969 به مرکز تحقیقات ناسا (Dryden) واقع در کالیفرنیا فرستاد شده و از آن تاریخ تاکنون در آن مکان نگهداری می‏شود.

      يادبود دو خلبانی که طی سانحهء هشتم ژوئن ۱۹۶۶ کشته شدند
      مشخصات فنی

      ماموریت: بمب افکن استراتژیک و مافوق صوت (Mach 3 Bomber)

      موتورها: 6 عدد موتور YJ-93 ساخت جنرال‏الکتریک با کشش هرکدام 30000 پاوند (با استفاده از سیستم پس‏سوز)

      حداکثر سرعت: بيش از 3.1 ماخ در ارتفاع 73000 فوتی

      سقف پرواز خدمتی: 77350 فوت

      سرعت عملیاتی: 3 ماخ در ارتفاع 72000 فوتی

      برد پروازی: 4288 مایل = 6900 کیلومتر

      وزن عملیاتی: 534700 پاوند = 243 تن

      طول: 185 فوت = 56.39 متر و با احتساب دو لبهء کوچک انتهای بالها = 58.5 متر

      فاصلهء دو نوک بال: 105 فوت = 32 متر

      ارتفاع: 30 فوت و 9 اینچ = 9.4 متر

      مساحت بال: 6296.9 فوت مربع = 585 متر مربع
    • توسط Salem
      بسم الله الرحمن الرحیم
       

       
      سلام خدمت اساتید و دوستان گرامی
      بالاخره و بعد سال های زیاد ایران هم جزء کشور های سازنده ی اسلحه ی انفرادی مولتی کالیبر شد
      در نگاه اول میشه رگه هایی از طراحی اسلحه ی نبی یا سیاوش5 رو درش مشاهده کرد که پیشتر در یک پست توضیحات مختصری راجع بهش داده بودم
      http://www.military.ir/forums/topic/25338-سوپرایزاسلحه-سیاوش5نبی/#entry327989
       
      با نگاه به تصویر میشه اینُ فهمید که این اسلحه بر پایه سیستم کورس کوتاه گاز هست و گلنگدنی مشابه پلتفرم AR داره
      ریل های پیکاتینی یکپارچه ، روپوش و قسمت بالایی رسیور اسلحه رو احاطه کرده 
      اسلحه توسط دو کالیبر و خشاب 30 تایی 5.56 و 7.62 تغذیه میشه و دارای لوله ی 16 اینچی ( مناسب برای یک اسلحه ی هجومی ) هست
      از دیگر ویژگی های این اسلحه میشه به قنداق تلسکوپی و محافظ خروجی پوکه اشاره کرد

       
      در ادامه ویرایش می شود
  • مرور توسط کاربر    0 کاربر

    هیچ کاربر عضوی،در حال مشاهده این صفحه نیست.