reza4087

تهاجم ارتجاع عرب ( به رهبری آل سعود ) به یمن / خبر ، گزارش ، تحلیل و ... (1)

Recommended Posts

بسم ا....

نقشه کلی از وضعیت یمن

سبز نیروهای ارتش وحوثی ها / قرمز نیروهای هادی / زرد  مقاومت جنوب (وابسته به امارات)/ سفید القاعده

1625px-Yemeni_Civil_War_svg.jpg

پیشروی نیروهای هادی در منطقه راهده/   راهده در مرز استان های لحج و تعز قرار داره و در شمال التربه (al turbh) واقع شده

ادوات منهدم شده مربوط به درگیریهای اخیر نیست

DZQMKBpWkAMqPop_large.jpg

thumb_DZVHaGOX4AE8qQE.jpgthumb_DZVHTZLW4AAgnf3.jpgthumb_DZVHhjzXkAAdTuQ.jpgthumb_DZVG0WgXUAA4t_-.jpgthumb_DZVGm5zX4AsyTkc.jpg

تصرف دو پست مرزی ارتش عربستان در استان نجران توسط  ارتش و حوثی ها

thumb_DY1FjtHWkAA4cKZ.jpgthumb_DY1FmIbXUAMOphn.jpgthumb_DY1Fnd7WsAEm4-U.jpgthumb_DY1GTuSW4AE5CYh.jpg

thumb_DY5pdBBW0AACe8M.jpgthumb_DY5pdvbXkAYsLIp.jpgthumb_DY5pvHMW4AEDYYC.jpg

برخی از تجهیزات شکار شده نیروهای هادی  توسط ارتش وحوثی ها

thumb_DZPxJ9mXcAEmkP2.jpgthumb_DZKfU4ZWkAAWm8H.jpgthumb_DZJYyYcWAAA4Cmi.jpgthumb_DZJ7BzxX0AAdrWS.jpgthumb_DZJYyYxWAAENE4r.jpg

چند هفته پیش در حمله هوایی ائتلاف به نیروهای هادی 30 نفر از این نیرو از جمله دو فرمانده مهم میدانی کشته شدن(احتملا کاروان این فرمانده بود که به اشتباه مورد حمله قرار گرفته)

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
19 hours قبل , Mosip گفت:

یک فروند اف-16 اماراتی در آسمان صنعاء توسط پدافند هوایی یمن بوسیله دو موشک مورد هدف قرار گرفت

 هیچ یک از موشک ها به دلیل آزاد کردن فلر و مانور به موقع جنگنده به هدف اصابت نکرد.

Sd_Ty27rt_mrty40_bsm_Sn60_02.jpg

Sd_Ty27rt_mrty40_bsm_Sn60_03.jpg

به نظر می رسه موشک اولی توی آسمون گم شد و موشک دومی هم ظاهرا جستجوگر حرارتیش هم در آخرین لحظات بدون اینکه جنگنده فلری بزنه دچار خطا میشه و جنگنده هم بدون مانور و با پس سوز  مسیر مستقیمی رو طی می کنه نظر دوستان درباره این تاکتیک عربی چیه که با پس سوز مستقیم فرار می کنند مگر در آموزش خلبانان تاکید نمیشه که برای دفع موشک های حرارتی ابتدا باید فلر زد بعد هم بر خلاف ساعت موشک حرکت کرد اون هم بدون روشن کردن پس سوز

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
22 hours قبل , warjo گفت:

با سلام 

آیا کاهش ارتفاع درگیری مربوط به افزایش ضریب اطمینان نابودی هدف نیست؟! چرا که در صورت عدم موفقیت موشک پاتریوت در ارتفاعات بالا و تبدیل مسیر موشک بالستیک به مسیری غیر قابل پیش‌بینی، دیگر فرصتی برای هدف قراردادن موشک بالستیک وجود نخواهد داشت.

 

 

سلام

خیر، برای یک موشک ضد بالستیک تفاوت خاصی نمی کند (که دلایل فنی دارد)، علت اینکه ارتفاع درگیری کم بوده مربوط به سرعت پردازش هدف توسط رایانه سامانه و سپس سرعت واکنش عملی سامانه به تارگت لاک شده می باشد. نکته صد البته مهمتر، سرعت موشک بالستیک در فاز ترمینال می باشد.

 

نقل قول

به خاطر دارم جایی خوانده بودم سر جنگی موشکهای بالستیک عراقی تنها 190 کیلوگرم بود!

بله آنجا هم با کم کردن سرجنگی برد را افزایش دادند ولی نکته ای که عراقی ها بهش توجه نداشتند این بود که بدنه ی موشک اسکاد تحمل سرعت 6 یا 7 ماخی را که عارضش می شد نداشت و خیلی از «الحسین» و خصوصاً «العباس» ها در هوا بخاطر همین مساله منهدم میشدند و البته خیلی از همین موارد اشتباها به نام پاتریوت نوشته می شد.

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
22 hours قبل , Alicommando گفت:

در مورد تاد هم این گفته شما صدق میکنه؟

سلام

بخشیش بله و بخشیش هم خیر، ولی بحث ما در مورد عملکرد پاتریوت بود نه تاد، تاد سامانه ای تخصصی و ویژه ی واکنش به حملات بالستیکی است که البته تا زمان استقرار در عربستان هنوز زمان دارد.

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

 

این شویی که سعودی ها در خصوص ارسال موشک های ایرانی به یمن به راه انداختن از اساس کذبه.
برای مثال تفاوت های موشک نمایش داده شده رو با موشک صیاد 2 و صیاد2 سی بررسی کنید. موشکی که سعودی ها نمایش دادند بیشتر شبیه به یک ماکته و کیفیت ساخت پائینی هم داره.

thumb_vlcsnap-2018-03-30-08h15m17s703.jpthumb_vlcsnap-2018-03-30-08h15m37s781.jpthumb_vlcsnap-2018-03-30-08h16m21s812.jpthumb_vlcsnap-2018-03-30-08h19m23s828.jpthumb_vlcsnap-2018-03-30-08h19m58s062.jp

لینک ویدئو:

http://gallery.military.ir/albums/userpics/10299/4_5895516803366388698.zip

 

موشک صیاد2:

thumb_vlcsnap-2018-03-30-06h28m57s968.pnthumb_vlcsnap-2018-03-30-06h28m32s328.pnthumb_vlcsnap-2018-03-30-06h28m38s031.pnthumb_vlcsnap-2018-03-30-06h28m42s812.pnthumb_vlcsnap-2018-03-30-06h28m51s671.pnthumb_syyad2-63.jpg

 

فرمت ریجستر کد ثبت شده بر روی بدنه هم با صیاد2 سی متفاوته:

SD2CMM2C01AD 14

thumb_goar_dzom7ssxcaaemrx.jpg

 

صیاد 2 سی:

SD2CMM2C01A 002

thumb_vlcsnap-2018-03-30-08h49m23s890.jpthumb_vlcsnap-2018-03-30-08h50m00s640.jpthumb_57408493.jpg

 

صیاد3:

SD3 CM M1A 01A002

thumb_sayyad1.jpg

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
بر 21 دی 1396 در 22:22 , sedmammad گفت:

نورانی ؟؟؟؟؟

تصویر ترماله و کل بدنه به خاطر سرعت بالا به اندازه ی خروجی داغه . پادها پس از خارج شدن از ایرودینامیک کل بدنه در زاویه ی نامناسب با هوا شروع به سقوط میکنن که موجب داغتر شدنشون میشه و درخشانتر دیده میشن . 

اگر فلیر بود در چنین موقعیتی لا اقل یک چهارم مخزنش رو شلیک میکرد خلبان و بلافاصله هم اقدام به مانور و چرخش میکرد . روشن کردن پس سوز و افزایش سرعت در مسیر سابق فقط با همون سناریویی که عرض شد میخونه . 

موشک هم قطعا برخورد نمیکنه . اگر برخورد میکرد قطعات بزرگتری از هواپیما )در اولین وهله الات متحرک مثل بالچه ها و باله ها و پادها و یا حتی سلاح های اویز ) جدا میشد. اون قطعات ریز قطعات خود مو شکه . بنابراین موشک فیوز مجاورتی داره .

اگر از سایت زمینی شلیک شده بود به دلایل متعدد خلبان اینطور غافلگیر نمیشد . به نظر میرسه منپدیه که از ارتفاعات و با پوشش سنگین عوارض طبیعی شلیک میشه و به سرعت به محدوده ی خطر میرسه . سرعت بسیار بالای پرتابه که ظاهرا بیش از 2.5 ماک هست هم اینو تایید میکنه . با توجه به جمیع مطالب به نظر میرسه میثاق 3 یا سوپر ایگلا باشه . البته انتظار میره طرف غربی به دلیل ضایع بودن منپد وجود سایت زمینی رو تقویت کنه ولی چیزی که دیده میشه همینه . البته برای بار هزارم اینا همش تحلیله و ممکنه تصاویری منتشر بشه که کلا داستان فرق کنه ....

 

 

، نقل است که راهزنی در بیابان زن و شوهری را دید . اموال آنان را ربود و چون خواست زن را غصب کند روی خاک  دایره ای دور شوهر کشید و گفت تا من زن را برگردانم حق نداری پایت را ازین دایره بیرون بگذاری .چون بالاخره ایشان را رها کرد زن با شوهر پرخاش کرد و بی غیرتی و بی حمیتی اورا نکوهش کرد لکن مرد با خوشحالی گفت : ناراحت نباش که من با او سخت تلافی کردم و هنگامی که  وی تورا باخود برده بود من از غیبت وی استفاده بردم و بارها پایم را از دایره بیرون بردم .

تصاویر پادها ظاهرا منتشر شده ... یکی  از برادران زحمتشو بکشه ....

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

رئیس کمیته عالی انقلاب ‎یمن: موشک‌های روسیه و کره را ارتقا می‌دهیم و اگر انصارالله از تکنولوژی (موشکی) ایران برخوردار بود امروز حتماً در عربستان بود.

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

Patriot Missiles Are Made in America and Fail Everywhere

The evidence is in: the missile defense system that the United States and its allies rely on is a lemon.

By Jeffrey Lewis
| March 28, 2018, 3:10 PM
A Patriot Surface-to Air missile system displayed at the US airbase in Osan, south of Seoul on Oct. 12, 2008. (KIM JAE-HWAN/AFP/Getty Images) 

On March 25, Houthi forces in Yemen fired seven missiles at Riyadh. Saudi Arabia confirmed the launches and asserted that it successfully intercepted all seven.

This wasn’t true. It’s not just that falling debris in Riyadh killed at least one person and sent two more to the hospital. There’s no evidence that Saudi Arabia intercepted any missiles at all. And that raises uncomfortable questions not just about the Saudis, but about the United States, which seems to have sold them — and its own public — a lemon of a missile defense system.

Social media images do appear to show that Saudi Patriot batteries firing interceptors. But what these videos show are not successes. One interceptor explodes catastrophically just after launch, while another makes a U-turn in midair and then comes screaming back at Riyadh, where it explodes on the ground.

It is possible, of course, that one of the other interceptors did the job, but I’m doubtful. That is because my colleagues at the Middlebury Institute of International Studies and I closely examined two different missile attacks on Saudi Arabia from November and December 2017.

In both cases, we found that it is very unlikely the missiles were shot down, despite officials’ statements to the contrary. Our approach was simple: We mapped where the debris, including the missile airframe and warhead, fell and where the interceptors were located. In both cases, a clear pattern emerged. The missile itself falls in Riyadh, while the warhead separates and flies over the defense and lands near its target. One warhead fell within a few hundred meters of Terminal 5 at Riyadh’s King Khalid International Airport. The second warhead, fired a few weeks later, nearly demolished a Honda dealership. In both cases, it was clear to us that, despite official Saudi claims, neither missile was shot down. I am not even sure that Saudi Arabia even tried to intercept the first missile in November.

The point is there is no evidence that Saudi Arabia has intercepted any Houthi missiles during the Yemen conflict. And that raises a disquieting thought: Is there any reason to think the Patriot system even works?

In fairness, the system deployed in Saudi Arabia — the Patriot Advanced Capability-2 or PAC-2 — is not well designed to intercept the Burkan-2 missiles that the Houthis are firing at Riyadh. The Burkan-2 flies around 600 miles and appears to have a warhead that separates from the missile itself.

But I am deeply skeptical that Patriot has ever intercepted a long-range ballistic missile in combat — at the least, I have yet to see convincing unclassified evidence of a successful Patriot intercept. During the 1991 Gulf War, the public was led to believe the that the Patriot had near-perfect performance, intercepting 45 of 47 Scud missiles. The U.S. Army later revised that estimate down to about 50 percent — and even then, it expressed “higher” confidence in only about one-quarter of the cases. A pesky Congressional Research Service employee noted that if the Army had correctly applied its own assessment methodology consistently, the number would be far lower. (Reportedly that number was one — as in one lousy Scud missile downed.)

According to a House Committee on Government Operations investigation, there was not enough evidence to conclude that there had been any intercepts. “There is little evidence to prove that the Patriot hit more than a few Scud missiles launched by Iraq during the Gulf War,” a summary of the investigations concluded dryly, “and there are some doubts about even these engagements.”

This report — which called on the Pentagon to declassify more information about the performance of the Patriot and request an independent evaluation of the program — never saw the light of day. A fierce lobbying campaign by the Army and Raytheon spiked it, save for a summary.

Against that background, you can imagine that I was pretty skeptical of the Pentagon’s claims that the Patriot shot down Iraqi ballistic missiles in 2003 — claims that have generally been accepted uncritically. And when I heard that missile defenses were protecting Riyadh, I wanted to see for myself — and, unfortunately, I wasn’t surprised by what I found.

But if the Patriot system doesn’t work, why would the United States or the Saudi government claim otherwise?

At some level, we should be sympathetic. The basic function of a government is to provide security for its citizens. There is enormous pressure on the Saudi government to show that it is taking steps to defend its citizens. By asserting successful intercepts — assertions that are uncritically spread in headlines — the Saudi government is able to present itself as fulfilling its obligations to protect its population. And, like in 1991, the perception that a defense is working helps keep a lid on regional tensions. Just as false claims about missile defenses helped keep Israel from retaliating against Iraq during the 1991 Gulf War, perhaps the fable that Riyadh is defended makes it easier to ignore the fact that Iranian proxies are firing Iranian missiles into Saudi Arabia’s capital.

But my colleagues and I are independent analysts, not government functionaries. Our obligation is to the truth — and in this case, the truth seems to be that these systems are not working. The danger here is that leaders in Saudi Arabia and the United States will come to believe their own nonsense. Consider this: Despite that the fact that anonymous U.S. officials have confirmed that there was no successful intercept in November 2017, President Donald Trump had a very different impression: “Our system knocked the missile out of the air,” Trump told reporters the following day. “That’s how good we are. Nobody makes what we make, and now we’re selling it all over the world.” This is a theme Trump has returned to again and again. When asked about the threat from North Korea’s nuclear-armed missiles, Trump said, “We have missiles that can knock out a missile in the air 97 percent of the time, and if you send two of them, it’s going to get knocked down.” Trump has repeatedly given every indication that he believes missile defenses will protect the United States.

That’s dangerous, particularly at a moment when the Trump administration seems poised to collapse the nuclear deal with Iran and send Tehran down the same path that North Korea followed to a nuclear capability that can strike U.S. partners in the region and ultimately the United States itself. And so we need to tell the truth: Missile defense systems do not represent a solution to the challenge posed by growing missile capabilities or an escape from vulnerability in the nuclear age. There is no magic wand that can “knock down” all the missiles aimed at the United States or its allies. The only solution is to persuade countries not to build these weapons in the first place. If we fail, defenses won’t save us.

 

About the Author

Jeffrey Lewis is director of the East Asia Nonproliferation Program for the James Martin Center for Nonproliferation Studies at the Middlebury Institute of International Studies at Monterey.

Jeffrey Lewis is director of the East Asia Nonproliferation Program for the James Martin Center for Nonproliferation Studies at the Middlebury Institute of International Studies at Monterey.

 

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
بر 8 فروردین 1397 در 07:38 , hosm گفت:

 


https://motherboard.vice.com/en_us/article/8xkgw4/patriot-missile-saudi-arabia-yemen
https://southfront.org/houthis-target-four-saudi-airports-with-ballistic-missiles-saudi-patriot-systems-fail-videos/
https://taskandpurpose.com/saudi-arabia-patriot-missile-video/
https://www.timesofisrael.com/videos-raise-questions-over-saudi-missile-intercept-claims/
http://www.news.com.au/technology/innovation/military/us-patriot-ballistic-missile-defence-system-may-have-failed-over-saudi-arabia/news-story/c2cb4990ae494f5723db3169694e429a

 

در این پست لینکهایی آوردم برای دوستان که همه ادعا می‌کردند شلیک‌های پاتریوت ناموفق بوده

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
2 hours قبل , hosm گفت:

در این پست لینکهایی آوردم برای دوستان که همه ادعا می‌کردند شلیک‌های پاتریوت ناموفق بوده

یه تعدادی از موشک های بالستیک حوثی ها توسط پاتریوت توی هوا منهدم میشه اما یک تعدادی از موشک های پاتریوت هم 180درجه تغییر مسیر میده میخوره زمین(جالب اینجاست کانال آپارات کاربرهای محورمقاومتی برخورد پاتریوت به زمین رو برخورد موشک یمنی ها به هدف میدونن آخه موشک بالستیک که در فاز نهایی پیشرانه نداره که!! سخن بزرگانم آرزوست)

یک نمونه فقط:

https://www.aparat.com/v/3Kvdn

از ثانیه35 به بعد 2تا پاتریوت شلیک میشه که هردوتا موفق میشن موشک های بالستیک انصارالله رو متاسفانه شکار کنن...

بعد ورداشته تیتر زده وحشت در عربستان نتیجه موشک های انصارالله یمن!

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
3 hours قبل , Alicommando گفت:

یه تعدادی از موشک های بالستیک حوثی ها توسط پاتریوت توی هوا منهدم میشه اما یک تعدادی از موشک های پاتریوت هم 180درجه تغییر مسیر میده میخوره زمین(جالب اینجاست کانال آپارات کاربرهای محورمقاومتی برخورد پاتریوت به زمین رو برخورد موشک یمنی ها به هدف میدونن آخه موشک بالستیک که در فاز نهایی پیشرانه نداره که!! سخن بزرگانم آرزوست)

یک نمونه فقط:

https://www.aparat.com/v/3Kvdn

از ثانیه35 به بعد 2تا پاتریوت شلیک میشه که هردوتا موفق میشن موشک های بالستیک انصارالله رو متاسفانه شکار کنن...

بعد ورداشته تیتر زده وحشت در عربستان نتیجه موشک های انصارالله یمن!

لینکهایی که من تقدیم کردم واقع بینانه تر تحلیل کرده اند. یک جایی هم واضحه که نوشک بعد از رهگیری ادامه میده و نهایتا نور انفجار روی زمین دیده میشه

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
1 ساعت پیش, hosm گفت:

لینکهایی که من تقدیم کردم واقع بینانه تر تحلیل کرده اند. یک جایی هم واضحه که نوشک بعد از رهگیری ادامه میده و نهایتا نور انفجار روی زمین دیده میشه

اونکه بلکه حرف جنابعالی رو قبول دارم نور انفجاری چیه؟؟

منظورتون برخورد پاتریوت به زمین رو میگید یا موشک یمنی؟!

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

موشک های پاتریوت در آمریکا ساخته شده اند و همه جا شکست می خورند شواهد عبارتند از: سیستم دفاع موشکی که ایالات متحده و متحدانش به آن متکی هستند لیمو است. توسط جفری لوئیس | مارس 28، 2018، 3:10 بعد از ظهر یک سیستم موشکی Patriot Surface to Air که در 12 اکتبر 2008 در پایگاه هوایی ایالات متحده در Osan در جنوب سئول نشان داده شده است. (KIM JAE HWAN / AFP / Getty Images) در روز 25 مارس، نیروهای حوثی در یمن هفت موشک در ریاض را اخراج کردند. عربستان سعودی راه اندازی ها را تأیید کرد و اظهار داشت که با موفقیت تمام هفت مورد را بازداشت کرد. این درست نبود این تنها چیزی نیست که بقایای سقوط در ریاض حداقل یک نفر را کشته و دو نفر دیگر را به بیمارستان فرستادند. هیچ شواهدی وجود ندارد که عربستان سعودی هرگونه موشکی را دستگیر کند. و این مسائل ناخوشایند نه تنها در مورد سعودی ها، بلکه در مورد ایالات متحده، که به نظر می رسد آنها را به فروش می رساند - و مردم خود - لیمو سیستم دفاع موشکی است. به نظر می رسد که تصاویر رسانه های اجتماعی نشان می دهند که باتری های سعودی پاتریوت شلیک می کنند. اما آنچه این فیلم ها نشان می دهد موفق نیستند. یکی از رهگیرها پس از راه اندازی فاجعه بار منفجر می شود، در حالی که یکی دیگر از هواپیما را در هوا می چرخاند و سپس به ریاض می کشد و جایی که زمین آن را منفجر می کند. البته ممکن است که یکی از موارد دیگر رهبران این کار را انجام دهد، اما من مشکوک هستم. این به این دلیل است که همکاران من در موسسه مطالعات بین المللی میدلبوی و من از دو نوامبر و دسامبر 2017 دو حمله موشک مختلف به عربستان سعودی را بررسی کردند. در هر دو مورد، ما متوجه شدیم که موشک ها به رغم مخالفت مقامات، خلاف آن هستند. رویکرد ما ساده بود: ما نقشه کشیدیم که جایی که آوارها، از جمله موشک و موشک هواپیما و کلاهک، سقوط کرد و جایی که رهگیرها قرار داشتند. در هر دو مورد یک الگوی واضح ظاهر شد. موشک خودش در ریاض فرو میرود، در حالیکه کلاهبرداری جدا و پرواز میکند و در نزدیکی هدف قرار دارد. یک هلیکوپتر در چند صد متر از ترمینال 5 در فرودگاه بین المللی پادشاه خالد ریاض سقوط کرد. کلاه دوم دوم که چند هفته بعد اخراج شد، یک نمایندگی هوندا را نابود کرد. در هر دو مورد، برای ما روشن بود که، علی رغم ادعاهای رسمی عربستان سعودی، هیچ موشکی از بین نمی رود. من حتی مطمئن نیستم که عربستان سعودی حتی در ماه نوامبر برای اولین بار موشک اول را دستگیر کند. نکته این است که هیچ شواهدی وجود ندارد که عربستان سعودی موشک های حوثی را در طی درگیری های یمن دستگیر کرده است. و این یک نگرانی ناخوشایند را ایجاد می کند: آیا هیچ دلیلی وجود دارد که فکر می کنم سیستم پاتریوت حتی کار می کند؟ در عدالت، سیستم مستقر در عربستان سعودی - قابلیت پاتریوت پیشرفته-2 یا PAC-2 - به خوبی برای طراحی موشک های Burkan-2 که Houthis در ریاض شلیک می کند طراحی نشده است. Burkan-2 در حدود 600 مایل پرواز میکند و به نظر میرسد دارای یک کلاهک است که از موشک جدا شده است. اما من عمیقا شک و تردید دارم که پاتریوت تا به حال یک موشک بالستیک دوربرد در جنگ را متوقف کرده است - حداقل، من هنوز شاهد یک شواهد غیرقابل قبول قانع کننده از یک رهگیری موفق پاتریوت هستم. در طول جنگ خلیج فارس سال 1991، عموم مردم به این باور رسیدند که پاتریوت عملکرد نزدیک به کامل داشته و 45 مورد از 47 موشک اسکاد را دستگیر کرده است. ارتش ایالات متحده بعدا این برآورد را تا حدود 50 درصد تجدید کرد - و حتی پس از آن، اعتماد «بیشتر» را تنها در حدود یک چهارم موارد نشان داد. یک کارمند خبری تحقیقاتی خبری کنگره خاطر نشان کرد که اگر ارتش به درستی روش خود ارزیابی خود را به طور صحیح اجرا کرده باشد، این تعداد بسیار پایین خواهد بود. (گزارش شده است که این شماره یک بود - همانطور که در یک موشک اسکاد وحشی فرو می ریزد.) به گفته یک کمیته مجلس نمایندگان در مورد تحقیقات عملیات دولتی، شواهد کافی برای نتیجه گیری در مورد این که هر گونه مداخله ای وجود دارد، وجود ندارد. "شواهد کمی برای اثبات این است که پاتریوت بیش از چند موشک Scud که توسط عراق در جنگ خلیج فارس اجرا شده است، خلاصه ای از تحقیقات را به صورت خشک انجام داد، و حتی برخی از این تعهدات نیز شک دارند." این گزارش که از پنتاگون خواست تا اطلاعات بیشتری در مورد عملکرد پاتریوت را محرمانه و درخواست ارزیابی مستقل از برنامه را نادیده بگیرد، نور روز را نادیده گرفت. مبارزۀ شدید لابیگری توسط ارتش و رایتون آن را نادیده گرفت، صرف نظر از یک خلاصه. در این زمینه، می توانید تصور کنید که من نسبت به ادعاهای پنتاگون نسبت به این که پاتریوت در سال 2003 موشک های بالستیک عراق را شلیک کرد، بسیار متاسف بود. ادعا می کند که به طور کلی غیرقابل قبول بوده است. و وقتی شنیدم که دفاع موشکی از ریاض محافظت می کرد، من می خواستم خودم را ببینم - و متاسفانه، چیزی که من پیدا کردم متعجب نشدم. اما اگر سیستم پاتریوت کار نمی کند، چرا ایالات متحده یا دولت عربستان سعودی دیگر ادعا می کنند؟ در برخی از سطوح، ما باید همدردی داشته باشیم. عملکرد اساسی یک دولت این است که امنیت شهروندان خود را تامین کند. فشار بر دولت سعودی بسیار زیاد است تا نشان دهد که اقداماتی را برای دفاع از شهروندانش انجام می دهد. با تأیید تعقیب های موفقیت آمیز - اظهاراتی که در سرفصل های نامتعارفی پخش می شوند - هفتم

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

ایجاد یک حساب کاربری و یا به سیستم وارد شوید برای ارسال نظر

کاربر محترم برای ارسال نظر نیاز به یک حساب کاربری دارید.

ایجاد یک حساب کاربری

ثبت نام برای یک حساب کاربری جدید در انجمن ها بسیار ساده است!

ثبت نام کاربر جدید

ورود به حساب کاربری

در حال حاضر می خواهید به حساب کاربری خود وارد شوید؟ برای ورود کلیک کنید

ورود به سیستم

  • مطالب مشابه

    • توسط 7mmt
      بسم الله الرحمن الرحیم
       

       

       
      اگرچه در طی چند سال جنگ یمن چندین مورد حمله و شکار هواگرد های ائتلاف سعودی و حتی آمریکا رخ داده بود که شامل چندین مورد پهپاد و حمله نا موفق به یک اف-16 بلاک 60 اماراتی و حمله منجر به خسارت یه یک فروند ایگل سعودی بود، اما در طی 2 ماه اخیر تعداد و شدت این حملات پدافندی به نحو چشم گیری رشد داشته است. در این عملیات های پدافند هوایی  ائتلاف عربستانی دست کم 5 فروند پهپاد CH4-B خریداری شده از چین، 3 فروند پهپاد وینگ لونگ، 6 فروند SHIEBEL COMCOPTER S100 ، 4 فروند Seeker400، 1 فروند Selex ES Falco، 1 فروند پهپاد RQ1-E Predator XP ، یک فروند پهپاد Karayel ساخت ترکیه در اختیار عربستان، و یک فروند پهپاد Luna X2000 و چند مورد پهپاد های پریدیتور و رپییر آمریکایی را شامل می شده است که البته اخیرا 2 شکار شاخص این لیست را تکمیل کرده است، یک فروند بالگرد تهاجمی آپاچی و یک فروند جنگنده تورنادو هر دور متعلق به عربستان سعودی.
       

      انفجار مجاورتی موشک یمنی در کنار ایگل سعودی
       
      تصاویر مربوط به برخی از پهپاد های شکار شده:
       
       
       
       
         
       
       

      بالگرد آپاچی سعودی که پس از هدف موشک قرار گرفتن در حال سقوط است
       

      تورنادوی رهگیری شده توسط سامانه های الکترواپتیک در اختیار انصارالله
       

      لحظه ی هدف قرار گرفتن جنگنده ی تورنادو توسط موشک زمین به هوای انصار الله
       

      بقایای لاشه ی این جنگنده پس از سقوط
       
       
      در حالی که موجودی پدافند هوایی یمن قبل از جنگ تنها تعدادی سامانه های قدیمی و منسوخ سام 6 ، 3 و 2 بود که رادارهای عمده ی این سامانه ها خصوصا رادار های پیش اخطار نیز در روز های اول بمباران های ائتلاف عربی از بین رفت و کارایی رزمی خود را از دست دادند به نحوی که تنها راه استفاده موثر از موشک های سام 2 موجود در انبار ها تبدیل کردن آنها به نسخه های زمین به زمین یا استفاده از بوستر آنها جهت ساخت راکت های کوتاه برد بود، این شکار های اخیر حاکی از تحولی در توان پدافندی جماعت انصارالله یمن می باشد.
      اولین تلاش ها جهت افزایش توان پدافندی انصارالله با توجه به شرایط خاص جنگ در یمن و برتری هوایی کامل دشمن، سعی در زمین به هوا کردن موشک های هوا به هوای روسی موجود در زرادخانه های ارتش یمن همچون موشک R-27 بود. بر طبق برخی گزارشات یمن نسخه دارای سیکر حرارتی این موشک را خریداری کرده بود که آن را بر خلاف نسخه نیمه فعال راداری از رادار رهگیر در برد کوتاه بی نیاز می ساخت. بنا بر براورد های موجود شلیک به ایگل سعودی نیز با همین سلاح صورت پذیرفته بود. اگرچه به جهت محدودیت های فنی و لجستیکی و برد و ارتفاع محدود قابل دست یابی این روش از دست یافتن به شکار های بیشتر و مهم تر باز ماند.
       

       
      قدم بعدی ارتقا و اعمال تغییرات بر روی موشک سامانه سام-6 بود تا با کشف و هدایت الکترواپتیک در برد کوتاه به صورت پسیو به سمت پرنده دشمن روانه شود. دست کم 1 مورد شکار پهپاد آمریکایی که در ارتفاعی بالاتر از توان موشک های دوشپرتاب پرواز می کرد به این سامانه نسبت داده می شود.
      اما تمامی موارد فوق یک ایراد مشترک داشت. اینکه از موشک های نسباتا بزرگی بهره می برد که نیاز به لجستیک قابل توجهی داشت، این مورد به ویژه در زمانی که مالکیت آسمان در اختیار دشمن است و رصد آزادنه هوایی بر میدان نبرد دارد مانعی بزرگ است، به ویژه آنکه رزم انصارالله بر با توجه به قابلیت ها و شرایط موجود بر اساس تاکتیک های نا منظم و برپایی کمین ها شکل گرفته است. و البته به جهت عدم فعال بودن رادار های پیش اخطار دور برد و نیز عدم وجود سامانه های راداری پدافندی با تحرک مناسب، امکان درگیری پدافندی در برد متوسط نیز برای انصار الله وجود ندارد و  تنها شانس ممکن بهره گیری از کمین برای شکار پرنده ی دشمن در برد کوتاه است که نیازمند حداکثر ممکن اختفا می باشد.
       

       
      اما پس از شدت گرفتن شکار های هوایی انصار الله در طی 2 ماه گذشته به نظر می رسید که پای سلاح جدیدی به میان آمده است. تقریبا بلافاصله پس از شکار جنگنده تورنادوی سعودی بود که رسانه های غربی خبر از توقیف محموله سلاحی در آب های آزاد دادند که به ادعای آنها از مبدا ایران به مقصد یمن حمل می شده. اگرچه ایران در مورد گروه های شبه نظامی و هم  های خود در عراق ، سوریه، لبنان، و فلسطین به طور کاملا رسمی حمایت و پشتیبانی همه جانبه خود را ابراز داشته است و نسبت به تسلیح آنان اقدام می کند، و نیز حتی پشتیبانی کامل از هر گروهی که به مقابله نظامی با رژیم اسرائیل برخیزد را به عنوان سیاست رسمی خود اعلام کرده است، اما در عین حال هیچگاه مسئولیت تجهیز و پشتیبانی گروه های مبارز در یمن را نپذیرفته و همواره به شکل رسمی منکر کمک های تسلیحاتی به این گروه ها شده است و کمک های خود را تنها در قالب کمک های بشر دوستانه غذایی و دارویی اعلام داشته است. البته به رغم انکار رسمی ایران در سوی دیگر برخی شواهدی نیز از سوی طرف های دیگر این منازعه ارائه شده است که ظن ریشه ایرانی داشتن بسیاری از تجهیزات انصارالله را تقویت می کند.
       
      در طی سال های جنگ یمن چندین محموله سلاح در آبهای آزاد به مقصد این کشور توقیف شده بود که عمدتا شامل موشک ها و راکت های ضد زره، سلاح های انفرادی، خمپاره ها و مهمات بود. در محموله توقیف شده اخیر اما موارد خاص و چشم گیری وجود داشت.
       

       

      موشک های ضد زره کورنت در پایین و اجزای یک  نوع موشک پدافندی جدید در بالا
       

      اجزای مربوط به موشک قدس، از جمله موتور TJ-100
       

      بدنه موشک ضد کشتی چینی C-802
       



       
      موشک پدافندی جدید پیشتر مورد اشاره و اجزای مختلف آن، در ادامه بیشتر به بحث گذاشته می شود.
       
      چنانچه فرض منشا ایرانی تسلیحات جدید انصار الله یمن را به رغم تکذیب رسمی ایران بپذیریم در مواردی با سامانه هایی مواجه می شویم که تا قبل از بگار گیری آنها در یمن هیچ اطلاعات یا خبری مربوط به آنها در رسانه ها و مراجع اخبار نظامی ایران موجود نبود، در واقع این موارد را می توان بخشی از پروژه های نظامی ناشناخته و پنهان ایران دانست. فصل مشترک بخش زیادی از این تجهیزات سادگی، نیاز به لجستیک محدود، چابکی، و قابلیت عمل در محدوده هایی ست که دشمن قبلا امادگی مقابله با آنها را نداشته است.
       
      در مورد این موشک پدافندی جدید با موشکی مواجه هستیم که شباهت ها و در عین حال تفاوت های عمده و مهمی با سامانه معروف RBS-70 سوئدی دارد. از جمله اینکه به نظر می رسد از هدایت فاز ترمینال الکترواپتیکال به جای هدایت موج سوار لیزری بهره می برد، دارای بوستر سوخت جامد و پیشران هواتنفسی (میکرو توربوجت) و نیز بالک های ثابت به جای تا شونده درون بدنه است. این موشک به گونه ای طراحی شده است که پیچیدگی ها در آن به حداقل ممکن برسد و نیازهای فنی به ساده ترین روش های ممکن بر طرف شود، مشابه رویکردی که قبلا در مورد موشک قدس شاهد بودیم، به همین جهت از بالک های ثابت در آن استفاده شده، یک بوستر مستقل از بدنه اصلی با اتصالات ابتدایی جهت سرعت بخشیدن اولیه به آن اضافه شده و جهت حفظ سرعت از یک موتور میکرو توربوجت نسباتا ارزان قیمت تجاری با تراست احتمالی در محدوده 200 نیوتن یا کمتر بهره برده شده است. اما در عین حال به جهت افزایش کارآمدی عملیاتی و اثر بخشی یک سیکر الکترو اپتیکال و فیوز های مجاورتی لیزری به آن اضافه شده است، تا ضمن برخورداری از قابلیت شلیک کن و فراموش کن حداکثر اثر بخشی را در برابر هدف مورد نظر داشته باشد. البته این سادگی ها غرامت هایی را نیز به طرح تحمیل کرده است، از جمله آنکه براورد می شود که قابلیت رسیدن به سرعت مافوق صوت و نیز مانورپذیری چشم گیری را نداشته باشد که البته از آنجایی که عمده اهداف مورد نظر این سامانه شامل پهپاد ها و بالگرد هایی ست که گرچه توان پرواز در سقفی بالاتر از توان دوش پرتاب ها را دارند اما از سرعت و مانور پذیری بسیار محدودی برخوردارند، لذا این موشک ساده، کوچک و نسباتا ارزان قیمت می تواند به دشمن مخوفی برای این دسته از پرنده ها بدل شود، کما اینکه تا امروز نیز آمار شکار قابل توجهی را در کارنامه خود ثبت کرده ست، تا آنجا که برخی کارشناسان علاوه بر ساقط کردن بالگرد تهاجمی آپاچی، حتی با توجه به آنکه از سوی طرف سعودی اعلام شد تورنادوی ساقط شده در حال اجرای ماموریت پشتیبانی نزدیک بوده که نیازمند سرعت و ارتفاع کم است، شکار این جنگنده را نیز به این موشک نسبت می دهند. روش کار در این سامانه به شدت چابک و کم حجم که حتی یک دستگاه وانت نیازمندی های لجستیکی آن را تامین می کند بدین صورت است که ابتدا یک سامانه کشف و رهگیری الکترو اپتیکال هدف را کشف میکند، سپس با قابلیت هدایت به خط دید موشک را به محدوده هدف هدایت می کند، در نهایت موشک با استفاده از سیکر مستقل خود روی هدف قفل کرده و به سمت آن روانه می شود. با توجه به ابعاد برد این سامانه کمتر از 10 کیلومتر و وزن سرجنگی آن بین 5 تا 10 کیلوگرم براورد می شود. از جمله ویژگی های این سامانه علاوه بر چابکی بالا عملکرد پسیو در تمامی مراحل کشف، رهگیری و قفل روی هدف است، لذا سامانه های هشدار دهنده قفل راداری هشداری به خلبان با اپراتور پرنده نمی دهند و کشف تهدید از سوی پرنده متخاصم دشوار و فرصت عکس العمل در برابر آن اندک است.
       

      به لحاظ پیکرده بندی به عنوان شبیه ترین موشک موجود می توان از موشک صربستانی ALAS نام برد که البته این موشک نیز دارای تفاوت های قابل توجهی با موشک یمنی است.
       
       
       
      اما علاوه بر توانایی های فنی و شکار های موفق، این سلاح از جهت اثری که بر روی بحث اعمال قدرت (Power projection )  می گذارد بسیار حائز اهمیت است.
       
       
      گروه های وفادار به ایران در منطقه به رغم توان قابل توجه در رزم زمینی هموار از ضعف عدم امکان اثر گذاری بر آسمان نبرد رنج می برده اند، گرچه این گروه ها معمولا مجهز به موشک های دوش پرتاب یا توپ های ضد هوایی هستند، اما برد و ارتفاع قابل دستیابی این تسلیحات به شدت محدود است، از سوی دیگر عدم در دسترس داشتن رادار هایی جهت کشف و دادن اخطار اولیه، این گروه ها را در برابر حملات هوایی همواره در موقعیت غافل گیر و بی دفاع گذاشته بود. با پا به عرصه گذاشتن پهپاد های کلاس MALE و HALE که بدون اطلاع و اجازه دولت های حاکم در منطقه وارد حریم هوایی کشور های منطقه چون عراق، سوریه و ... می شوند و با توان پرواز طولانی مدت در ارتفاع متوسط یا بالاتر به دور از گزند هر سلاحی، ضعف این گروه ها نسبت به حملات هوایی به شدت تشدید شد، از سوی دیگر به جهت طبیعت پارتیزانی و توان لجستیک محدود این گروه ها امکان بکار گیری سامانه های پدافندی دوربرد و پیچیده توسط این گروه ها وجود نداشت. این سلاح برای اولین بار می تواند ضعف این پراکسی ها را در برابر اعمال قدرت هواپایه آمریکا و دول متخاصم جبران کند و تاثیری استراتژیک بر میادین نبرد بگذارد. بحث اعمال قدرت و پهپاد ها در مقاله بالا به تفصیل شرح داده شده است.
       
      سلاح مهم دیگری که تا قبل از استفاده در جنگ یمن اطلاعاتی از وجود آن موجود نبود، و به رغم اطلاعاتی که نشان می دهد طراحی این سلاح ریشه اوکراینی دارد، برخی کارشناسان ساخت آن را به ایران نسبت می دهند موشک کروز دوربرد قدس است.
       

       
       
      پس از آنکه به تغییر میادین نبرد پارتیزانی از بعد پدافندی و تاثیر مهمی که این سلاح های به تازگی شناخته شده در شکل دهی به آینده میادین نبرد و مفاهیم حول آن می گذرند اشاره کردیم، در بعد آفندی این موشک را می توان استراتژیک ترین سلاح در زرادخانه انصار الله و تغییر دهنده میدان نبرد میان یک ارتش کلاسیک و یک گروه پارتیزانی دانست. سلاحی که به رغم سادگی نسبتی و هزینه ها و نیاز به لجستیک اندک به نسبت قابلیت هایی که دارد، به طور بنیادین چهره ی میدان نبرد را تغییر می دهد، دیگر یک گروه پارتیزانی توان آفندی اش به حملات بزن و در رو، کمین ها و نهایتا شلیک راکت های کوتاه برد و موشک های ضد تانک خلاصه نمی شود. اینک گروهی همچون انصارالله نه تنها توان هدف قرار دادن عمق راهبردی دشمن را به طور دقیق و موثر پیدا کرده است بلکه این کار را به واسطه سلاحی انجام می دهد که دشمن آماده رویارویی با آن نیست.
      موشک کروزی کوچک با سطع مقطع راداری نسباتا کم که گرچه وارهد سبکی دارد ولی در عین حال از برد زیاد (حدود 1500 کیلومتر) و دقت بالا و توان پرواز در ارتفاع پست به دور از چنگال سامانه هایی همچون پاتریوت برخوردار است که در صورت استفاده مناسب می تواند ضربات سهمگین بر پیکرده دشمن وارد سازد آنچنان که در حمله به تاسیسات آرامکو توانست به طور موقت تولید 5 میلیون بشکه نفت در روز را مختل سازد که معادل نیمی از تولید نفت عربستان است. در یادداشت "عملیات تن ماهی" بیشتر در این باره بحث شده است.
       

      اصابت دقیق و نابودی برج های تقطیر تاسیسات نفتی آرامکو
       
       
       
       
      عناصر اثرگذار دیگری که توان آفندی انصارالله را دگرگون ساخته در حالی که این تجهیزات تا قبل از درگیری های یمن چندان شناخته شده نبودند را می توان راکت های هدایت شونده سری بدر و نیز پهپاد های انتحاری دانست.
       

       
      راکت بدر سلاحی ست که تا پیش از درگیری های یمن مشابه آن جایی دیده نشده بود، ولی آنچه آن را از دیگر راکت های در اختیار گروه های شبهه نظامی متمایز می کند اول دقت بسیار بالای آن و دوم عمکرد سرجنگی هوا-انفجار ترکش زای آن است که آن را به سلاحی مخوف و قاتل اهداف نیمه سخت و نیرو های پیاده بدل ساخته است.
       

      تست میدانی راکت بدر-اف
       
      عملکرد این سلاح با برد اعلامی 160 کیومتر بدین صورت است که ابتدا با زاویه نزدیک به عمود با دقتی قابل توجه به سمت هدف شیرجه می رود ولی قبل از رسیدن به سطح زمین در ارتفاع 20 متری سرجنگی ترکش زای آن منفجر شده و منطقه ای به شعاع 250 متر را با طوفانی از ترکش در هم می کوبد. چندین مورد استفاده از این سلاح بر علیه کمپ ها و محل تجمع نیروهای دشمن استفاده شده که هر بار عملکرد خیره کننده ای از خود ثبت کرده و تلفات سنگینی بر دشمن وارد ساخته است.
       

      راکت بدر-اف
       
      نمونه هایی از استفاده عملیاتی این سلاح:
       

       

       
       
       
       

      راکت های خانواده بدر در کنار موشک کروز قدس و نسخه زمین به زمین موشک سام-2
       
       
      عنصر تهاجمی تاثیر گذار دیگر انصار الله پهپاد های انتحاری است. اگرچه طراحی و ساخت پهپاد انتحاری موضوع جدیدی در عرصه نظامی نیست، ولی اولا انصارالله در جنگ یمن از پهپاد هایی استفاده کرد که قبلا دیده نشده بودند، دوم استفاده انصار الله از این دسته از تسلیحات را می توان یکی از گسترده ترین و در عین حال موفق ترین نمونه ها در جهان دانست، تا آنجا که حتی در حمله به تاسیسات استراتژیک آرامکو از این پهپاد ها با موفقیت استفاده کرد و خسارات سنگینی را به عربستان وارد ساخت.
      انصار الله یمن انواع مختلفی از این پهپاد را در ابعاد و برد های متفاوت در اختیار دارد که در ادامه تعدادی از آنها را به اختصار معرفی می کنیم.
       
       

       
      قاصف پهپاد کوتاه برد انصار الله است که از آن به کرات در ماموریت های شناسایی و انتحاری استفاده می شود. جثه کوچک و سرعت قابل توجه آن را به هدفی سخت برای کشف و انهدام توسط سامانه های پدافندی بدل کرده است که در عین حال مرگ باری بسیاری را خصوصا در برابر نیرو های پیاده و اهداف نیمه سخت دارد.
       

      تصویر یکی از معروف ترین و موفق ترین عملیات های اجرا شده توسط این پهپاد که در آن شمار زیادی از سربازان و افسران بلند پایه مزدور ائتلاف سعودی به هلاکت رسیدند.
       
      پهپاد معروف دیگری که در 2 نوع شناسایی و انتحاری در اختیار انصار الله است و در کلاس برد متوسط، مداومت متوسط قرار می گیرد و به کرات در حملات به عمق خاک عربستان از آن استفاده شده است پهپاد صماد است.
       

       
      برخی کارشناسان این پهپاد را عضو اعلام نشده ای از خانواده پهپاد های شاهد ایرانی می دانند و به آن لقب شاهد-ایکس داده اند.  بدنه کامپوزینی و سعی نسبی در کاهش RCS و انتشارات مادون قرمز از ویگژگی های شاخص این پهپاد است، این پهپاد برای فرود از 2 اسکید خطی که در زیر بدنه قرار گرفته است استفاده می کند.
       
      آخرین موردی که بررسی می شود پهپادی کامپوزتی با طراحی دلتا وینگ است که در موفق ترین بکار گیری خود در حمله به تاسیسات آرامکو از آن استفاده شد. از این پهپاد اطلاعات زیادی در دسترس نیست ولی با توجه به دقت و سایر مختصات این حمله به نظر می رسد که این پهپاد در فاز ترمینال از پردازش تصویر استفاده می کند.
       

       

      نتایج استفاده از این پهپاد انتحاری در حمله به تاسیسات نفتی آرامکو
       
      در انتها اثر گذاری این تسلیحات را می توان چنان ارزیابی کرد که جماعت مبارز انصار الله از قالب گروهی که صرفا دست به حملات پارتیزانی به شکل حملات محدود و کمین ها می زد کاملا خارج شده و نه تنها توانایی ضربه زدن به عمق راهبردی دشمن را پیدا کرده و گران قیمت ترین و پیشرفته ترین پرنده های دشمن را در آسمان شکار می کند و برتری هوایی حریف را به چالش می کشد، بلکه در جنگ روی زمین نیز در سایه همین افزایش توان دست به اجرای عملیات های بزرگ می زند که در آن ده ها دستگاه از انواع ادوات و زره پوش های دشمن را نابود ساخته و صد ها نفر از عناصر و مزدوران آنها را به هلاکت رسانده یا در حالی که در درماندگی کامل بسر می برند به اسارت می گیرد.
       

       

       

       
      عربستان در حالی متکبرانه و بی رحمانه به پشتوانه ارتش ده ها میلیارد دلاری خود وارد جنگ یمن شد و کار خود را با بمباران گسترده زیر ساخت ها و تاسیسات حیاتی ملت یمن آغاز کرد و حتی در برابر غیر نظامیان از ارتکاب هیچ جنایتی فروگذار نکرد، و آماده بود که در یک موقعیت گرانادا در طی چند هفته و نهایتا چند ماه دولت دست نشانده خود را بر مسند قدرت نشانده و کار انصار الله را یک سره سازد که این جنگ هم اکنون وارد سال پنجم خود شده است، اهداف اصلی آن محقق نشده، بین صفوف اشغالگران جدایی افتاده و میزان خسارات و تلفاتی که متحمل شده است از شمار خارج است، و حال در حالی که سر تا پای به خون ملت یمن آغشته است نه راهی برای پیش رفتن در مقابل دارد نه راهی برای پس رفتن.
       
       
    • توسط MR9
      نزدیک به شش سال حضور مستمر و ارسال پنجهزار پست در میلیتاری که در واقع  نزدیک به 88 درصد آن را پستهای برگردان شده به پارسی / تالیفی و تحلیلی را تشکیل میدهد ، بلحاظ زمانی ، بسیارسریع سپری شد . بطور قطع ، این دوره زمانی با فرازو فرودهای بسیاری همراه بود که در جای خود می بایست مورد نقد و بررسی قرار گیرد .
       

       
      با این وصف ، به همین بهانه و براساس بررسی های انجام گرفته در آرشیو میلیتاری ، مطلبی که می تواند در آینده با استفاده از منابع افزون تر ، گسترش نیز پیدا کند ، در دست تهیه قرار گرفت که به شکل غافلگیر کننده ای با حملات شبه نظامیان حوثی به  تاسیسات نفتی عربستان سعودی مصادف شد . گر چه ادعایی در کامل بودن آن وجود ندارد ولی قابلیت مناسبی برای تبدیل شدن به  بستری آکادمیک  به منظور بررسی دقیق تر شبکه دفاع هوایی ارتش سلطنتی عربستان سعودی در اختیار دارد .
       
      مقدمه  :
      ارتش ایالات متحده ، در جریان طراحی نقشه بمباران استراتژیک  ژاپن در سالهای پایانی جنگ دوم جهانی پس از بررسی های طولانی شیوه های رزم میان دو طرف درگیر ، به این نتیجه رسیده بود که اولین هدف تمامی فرماندهان حاضر در صحنه نبرد ( چه فرماندهان ژاپنی و چه فرماندهان متفقین ) ، حصول اطمینان از کنترل آسمان به نفع نیروی خودی  است  . نزدیک به چهل و پنج سال بعد ، در آستانه جنگ دوم خلیچ پارس ، ژنرال مالیکوف ، فرمانده وقت نیروی هوایی ارتش شوروی نیز براین اعتقاد قرار داشت که این جنگ  مفهوم  برتری هوایی را  چه برای ارتشی که  این برتری را بدست آورد و چه ارتشی که این برتری را از دست داد ، به گونه ای متفاوت تعریف نمود .
       
      کلیات :
       
      از یک نظر ، هدف از اجرای عملیات ضد هوایی پدافندی ( defensive counter air/DCA  ) حفاظت از نیروهای خودی و موقعیت های استراتژیک  در برابر حملات  هوایی و موشکی دشمن خواهد بود که در اصطلاح با واژه پدافند هوایی  ( counter-air defence ) نیز مورد شناسایی قرار می گیرد ، در ادبیات نظامی  به دو گونه کاملا متفاوت دفاع عامل و غیر عامل قابل تقسیم بندی است . با این وصف ، تمامی تاکتیکهای مربوط به عملیات ضد هوایی پدافندی ، 2 هدف اصلی را دنبال می کند :
      1-از میان بردن و خنثی سازی تمامی تهدیدات / حملات هوایی و موشکی دشمن
      2-کاهش تاثیر مخرب روانی و فیزیکی این گونه حملات بر واحدهای خودی
       

       
      معماری سلسله مراتبی شبکه دفاع هوایی 
       
       
      با توجه به این دو هدف ، اصول و پایه اصلی عملیات ضد هوایی پدافندی ، شامل مفاهیمی نظیر تشخیص ، شناسایی ، رهگیری و نابودی تهدیدات هوایی – موشکی دشمن است . طبیعتا" عملیات ضد هوایی پدافندی را می توان در قالبی استاندارد ، بصورت نمایش واکنش مناسب با هدف گرفتن ابتکار عمل از دشمن بواسطه اجرای تاکتیکهای کنترل آتش و تقسیم فضای دفاعی به  مناطق هوایی مشخص  ( AADC/Area AirDefence Command)  مورد تعریف قرار داد . به شکل خلاصه ، مجموعه عملیات ضد هوایی پدافندی نیازمند وجود یا دسترسی به  اطلاعات رزمی منسجم بر پایه توانمندی های دفاعی / هجومی و همچنین برآوردهای مستدل در خصوص روشها ، تاکتیکها و داده های مربوط به سامانه های تسلیحاتی خودی و دشمن است که آن را می توان در چهارچوب مفهومی آماده سازی اطلاعاتی میدان نبرد ( IPB/ Intelligence Preparation Of The Battle space) مورد بازشناسی قرار داد .
       

       
       
      با توجه به موارد پیش گفته ، مهم ترین بخش در ساختار یک شبکه دفاع هوایی را می توان  "مرکز عملیات هوایی"  (AOC/Air Operation Center) دانست که در آن ، هواگردهای نظامی ، سامانه های پیش اخطار  پایش ، هدایت و عملیاتی می شوند . این مرکز ، عنصر اصلی سامانه کنترل هوایی و نماینده اصلی مرکز هماهنگی منطقه ای بوده و بواسطه آن می توان  عملیات هوایی ، زیرسیستم های پدافند زمین پایه در بردهای مختلف را تحت یک فرمان قرار داد . این مرکز بدلیل برخورداری از تجهیزات و پرسنل مرتبط ، می تواند طراحی ، هدایت و انجام عملیات پدافندی را در منطقه نبرد بر عهده گرفته  و با استفاده از  داده های بدست آمده از منابع مختلف می تواند حریم هوایی خودی را کنترل نماید .
       
      سپر صحرا : بررسی شبکه دفاع هوایی ارتش عربستان سعودی
       

       
      پادشاهی عربستان سعودی (المملکة العربیة السعودیة) با مساحتی در حدود 2149690 کیلومتر مربع ، با قرار گرفتن در رده سیزدهم وسیع ترین کشورها ، بزرگترین واحد سیاسی در  غرب آسیا بشمار می رود که بخش عمده  شبه جزیره عربستان را دربر گرفته‌است و از شمال با  عراق ،  اردن  و  کویت ،  از سوی شرق با  امارات متحده عربی ،  قطر  و  خلیج فارس و  از جنوب شرقی  با عمان ،  از جنوب با یمن و از سوی غرب با ساحل دریای سرخ  هم‌مرز است.

       
      با این وصف ، حملات شبه نظامیان حوثی به زیرساختهای نفتی این کشور  در سپتامبر 2019 موجب شد تا ساختار و شبکه دفاع هوایی این کشور زیر ذره بین رفته  و بررسی آن در کانون توجهات قرار گیرد.  
       
      تغییر پارادایمیک برای سپر صحرا:
       
      ایده اولیه ایجاد شبکه دفاع هوایی مستقل از نیروی هوایی در سازمان رزم ارتش پادشاهی عربستان سعودی به سال 1966 ( یکسال قبل از دومین جنگ اعراب و اسراییل در سال 1967 ) با ورود  سپهبد خالد بن سلطان (ستوان وقت )  باز می گردد . با سازماندهی این فرماندهی ( نیروی پدافند هوایی سلطنتی سعودی / RSADF) بعنوان یک نیروی مستقل که معادل نیروهای هوایی، زمینی ، دریایی بود ، یک تغییر ساختاری عمیق در ارتش این کشور پدید آمد ، بدین معنی که شبکه دفاع هوایی این کشور دیگر بعنوان زیر مجموعه نیروی زمینی ارتش سلطنتی (RSLF) محسوب نمی شد .
       
      به اعتقاد مورخان نظامی ، انگیزه ایجاد این تغییر را می توان در سیالیت تهدیدات موجود بر علیه این کشور تحلیل نمود . نگرانی سطح ارشد تصمیم گیر در ارتش عربستان  از گسترش تسلیحات کشتار جمعی و  حامل های این نوع جنگ افزارها ( موشکهای بالستیک ، هواپیما و... )  منجر به تغییرات گسترده در افق دید فرماندهان ارتش شده و بالتبع راه کارهای خنثی شدن این تهدیدات مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت که در نهایت به تولد پدافند هوایی ارتش سلطنتی منجر گردید .
       

      خالدبن سلطان 
       
      سپهبد خالد بن سلطان  در کتاب خود با عنوان A WARRIOR OF DESERT  در خصوص چرایی تشکیل نیروی چهارم می نویسد :
       
      " مساحت کشور سعودی بیشتر از2 میلیون کیلومتر مربع بود و اتکاء صرف بر نیروی زمینی برای دفاع از آن ، به هیچ عنوان عاقلانه به نظر نمی رسید ، به همین دلیل درسال 1974 طرحی رابه منظور جدایی نیروی دفاع هوایی از نیروی زمینی ارائه ودر آن خواستارشدم تا شبکه دفاع هوایی عربستان می بایست مستقل از سه نیروی دیگر وارد عمل شود و این یک مسالع ضروری و پر اهمیت است . تلاش ها برای ایجاد این استقلال نیرویی نهایتا" در سال 1983 به ثمر نشست "
       

       
      علیرغم وجود تهدیدات پیش گفته ، تفکیک یگان های پدافند هوایی از نیروی زمینی و تبدیل شدن آنها به یک نیروی مستقل نزدیک به 20 سال ( اواسط دهه هشتاد میلادی )  بطول انجامید تا شاخه چهارم از ارتش عربستان ، ماموریت و مسئولیت حفاظت از فضای هوایی این کشور را با استفاده از سامانه های زمین پایه بر عهده گیرد. فرماندهی این نیرو در ابتدای امر به امیر خالد بن سلطان آل سعود ، فرزند وزیر وقت دفاع  و نیروی هوایی سپرده شد و پس از 4 سال بررسی های اولیه ، نیروی تازه متولد شده  به 5 زیرشاخه G1، G2،G3،G4و G5 تقسیم گردید و ستاد مرکزی آن برای ایجاد هماهنگی میان بخش های عملیاتی ، لجستیکی به ریاض ( پایتخت عربستان ) منتقل شد .
       

       
      علاوه براین ، بدلیل تغییر تهدیدات ، بخصوص برای حفاظت از این ستاد در برابر حملات موشکی ، یک مجموعه پیشرفته در سال 2004 تاسیس و همه پرسنل و تجهیزات کنترل و فرماندهی در آن استقرار یافت . این نیرو تا ابتدای دهه نود میلادی با در اختیار داشتن 4000 پرسنل ، 33 آتشبار دفاع هوایی موشکی را در سازمان رزم خود می دید  که از این تعداد 16 آتشبار با مسلح شدن به 128 سامانه MIM-23 I-HAWK با برد 40 کیلومتر ، حفاظت از  ریاض ، راس التنوره ، ظهران ، جده و همچنین پایگاه های هوایی این کشور شامل خمیس موشیت (Khamis Mushayt) ، حفر الباطن ( Hafar al Batin) و تبوک ( Taube) و همچنین تاسیسات استراتژیک نفتی در استان های شرقی این کشور را بر عهده داشت .
       

       
      هفده آتشبار باقی مانده که خط دوم پدافندی عربستان سعودی را تشکیل میداد ، 68 سامانه متحرک شاهین (Shahine) بابرد 16 کیلومتر را در برمی گرفت . این سامانه که در واقع نوع بهبود یافته و متحرک سازی شده  سیستم فرانسوی کروتال (Crotale) نصب شده برروی شاسی AMX-30SA بشمارمی رفت ، ماموریت داشت تا از میادین نفتی و سایر تاسیسات حیاتی ، بسته به موقعیت و شرایط زمانی دفاع کند ، در حالی 73 سامانه شاهین دیگر ، بعنوان سیستم های دفاع هوایی ثابت ، مورد استفاده قرار می گرفتند .
       

       
      با توجه به گستره و موقعیت سرزمینی عربستان ، تمامی آتشبارهای موجود شامل  سامانه های I-HAWK و شاهین با متصل شدن به سامانه کنترل و هشدار زودهنگام هوابرد ( AWACS) ، سامانه فرماندهی و کنترل سپر صلح ( Peace Shield command and control system) را پدید آوردند . ضمن اینکه شبکه دفاع هوایی عربستان برای اجرای ماموریتهای دفاع هوایی نزدیک به سامانه های توپخانه ای خودکششی 20 م.م و 30م.م ولکان (Vulcan ) که بر روی شاسی فرانسوی AMX-30SA قرار گرفته بود ، نیز مسلح گردید .
       

       
       
      اگر چه شبکه دفاع هوایی این کشور با در اختیار داشتن سامانه های موشکی برد بلند و توپخانه ای کوتاه برد ، قابلیت دفاع از حوزه سرزمینی خود را داشت ، اما  برای افزایش قابلیتها و ارتقاء ضریب حفاظت ، بکارگیری سیستم های دفاع هوایی موشکی کوتاهبرد ( SHORAD)  و همچنین میانبرد ( HIMAD) را نیز در دستور کار خود قرار داد . ورود این سیستم های جدید ، موجبات  تغییرات افزون تر در حوزه های پشتیبانی و آموزش شده تا شبکه دفاع هوایی این کشور  بتواند با تهدیدات موجود و خطراتی که در دهه های آینده ممکن است پدید آید ، مقابله نماید .
       

       
      در حوزه لجستیک ، دفاع هوایی ارتش سلطنتی زیرساختهای مطلوبی را برای آموزش و تربیت  پرسنل وظیفه  و افسران در سطوح مختلف فراهم نموده است . ستاد این نیرو که در ریاض قرار دارد ، مسئولیت اصلی طرح ریزی و عملیاتی نمودن برنامه های تصویب شده برای شش زیرشاخه ( فرماندهی دفاع هوایی ) پادشاهی سعودی را بر عهده دارد  . از سویی دیگر ، جده  (Jeddah) خانه اصلی دانشکده  دفاع هوایی (Air Defense Forces Institute /(ADFI ، زیرساختهای تعمیر و نگهداری ، پشتیبانی فنی ، تاسیسات آموزشی پرسنل جدید الورود پدافند و در نهایت  بستر اصلی آموزشی سامانه های تسلیحاتی محسوب  می گردد .
       
      در دانشکده دفاع هوایی عربستان ، دروس پایه برای آموزش افسران و درجه داران پدافند در دو سطح مقدماتی و پیشرفته  ارائه شده است . این دانشکده که مطابق با الگوی آکادمی های معتبر نظامی در ایالات متحده  ایجاد شده ، برای افسران دفاع هوایی ، یک دوره 3 ساله را در نظر گرفته که به فارغ التحصیلان ، مدرک معادل لیسانس در حوزه مطالعات نظامی اعطاء می نماید .
       
      به اعتقاد کارشناسان نظامی ، مرکز پشتیبانی و تعمیر و نگهداری مستقر در جده ، یکی از تاسیسات پیشرفته  این نیرو بشمارمی آید که تمامی امور مربوط به  به روز نگاه داشتن شبکه دفاع هوایی عربستان را برعهده دارد . این مرکز به سه بخش تاسیسات (آمادگاه )  سامانه های موشکی ، آمادگاه یکپارچه سازی و در نهایت آمادگاه  پشتیبانی فنی تقسیم می گردد. در این میان ، آمادگاه  پشتیبانی فنی این نیرو ، مجموعه ای از تاسیسات چند میلیون دلاری است که ماموریت و وظیفه نگهداری از ذخیره موشکهای دفاع هوایی را بر عهده داشته  ، بدون آنکه نیازبه ارسال آنها به کشور سازنده ( ایالات متحده )  باشد ، که این خود صرفه جویی قابل توجهی را فراهم مینماید . دومین مجموعه (تاسیسات-آمادگاه سامانه های موشکی /TRMF/ Theater Readiness Missile Facility )  نیز ترکیبی از  زاغه های ذخیره سازی مهمات موشکی و طیف متنوعی از مهمات استاندارد مورد استفاده پدافند هوایی بشمارمی رود که در نقاط مختلف این کشور برای کاربردهای مشخص ، ایجاد گردیده است ، در حالی که آمادگاه  یکپارچه سازی نیز بطور همزمان  مسئولیت بررسی نهایی آمادگی سامانه های تسلیحاتی ، یکپارچه  سازی و درنهایت ارتقاء گردان های دفاع هوایی ، قبل از استقرار در محل تعیین شده را بر عهده دارد .
       
      تمامی این مجموعه ها نیز توسط مرکز پشتیبانی فنی پدافند هوایی که به شکل مستقیم با شبکه فرماندهی و کنترل این نیرو مرتبط است ، حمایت می گردد . به گفته تحلیلگران نظامی ، هدف اصلی از ایجاد چنین ساختاری ، ادغام کلیه سامانه های در دسترسی در یک مرکز فرماندهی و اطلاعات ( CIC / command and information center ) است .
       
      با این وصف ، چندگانگی فرهنگی میان پرسنل بومی  و مشاوران نظامی خارجی در نیروی پدافند هوایی سعودی ، موجبات پدید آمدن شکافهایی شد که این امر با اعزام  اولین دسته از پرسنل ارتش این کشور به دانشکده دفاع هوایی توپخانه ای سنت بار بارا(air defense and artillery fraternal organization ) به منظور بهبود درک شیوه های خدمات- محور به تقریب برطرف گردید .
       

       
      با توجه به این امر ، نقش مشاوران دفاع هوایی در اجرای صحیح ماموریتهای محوله به این نیرو از اهمیت بسیارزیادی برخوردار می بود . نمونه بارز این تلاش مشترک میان شبکه دفاع هوایی عربستان سعودی و ناظران نظامی خارجی را می توان در  برنامه ریزی ، هماهنگی و تکمیل پروژه فروش سیستم دفاع هوایی FIM-92 STINGER مشاهده نمود ، چرا که برای خرید این سامانه تسلیحاتی ، می بایست یک فرهنگ پشتیبانی مشترک میان  نیروی دریایی سلطنتی ،ستاد فرماندهی  شبکه دفاع هوایی سلطنتی ، وزارت دفاع و نیروی هوایی ایجاد می گردید . اهمیت این تلاش پس از واقعه 11 سپتامبر 2001 مشخص شد ، چرا که  این اطمینان بوجود آمد که هیچکدام از موشکهای استینگر فروخته شده در اختیار شبه نظامیان مسلح قرار نگرفته است .
      از سویی دیگر ، اجرای برنامه های آموزشی ضمن خدمت  از سوی ستاد پدافند هوایی برای افسران این نیرو از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است . بخش عمده ای از افسران پدافند هوایی سعودی به چند زبان مسلط بوده  ، چرا که  بخش عمده ای ازآنها  در دانشکده های نظامی ایالات متحده  آموزش دیده بودند ، هر چند پس از 11 سپتامبر 2001 ، روند اعزام دانشجو با افت بسیار زیادی مواجه شد .
       
      پی نوشت : 
      1- ادامه دارد ...........
      2-منابع در انتهای مقاله درج خواهد شد .
      3- تشکر فراوان از سه دوست عزیز جناب @bds110@ ،  mehran55@ ، warrior بابت راهنمایی های گسترده 
      4- استفاده از مطالب برگردان شده به پارسی در انجمن میلیتاری ، براساس قاعده " رعایت اخلاق علمی " منوط به  ذکر دقیق  منبع است . امیدواریم مدعیان رعایت اخلاق ( بخصوص رسانه های مدعی ارزشمداری )  بدون احساس شرمندگی از رفرنس قرار گرفتن بزرگترین مرجع مباحث نظامی در ایران ، از مطالب استفاده نمایند . 
       
      برگردان به پارسی ، اختصاصی برای بزرگترین مرجع مباحث نظامی در ایران  ( MILITARY.IR) 
       
                                                                                                                                                                                       مترجم : MR9
    • توسط RedArmy
      بررسي جايگاه استراتژيك و توان نظامي عربستان باسلام به نظر من موضوع جالبيه چون اگر تحديدي از سوي عرب ها متوجه ما باشه اين تحديد يا از جانب عربستان يا از جانب مصر و ساير كشورهاي عربي توانايي تحديد مارو ندارند. (با زبان رسمي) شبه جزيره عربستان كشوري است پادشاهي كه توسط آل سعود اداره ميشود . اين كشور مساحتي حدود 2149690 كيلومتر مربع و 27 ميليون نفر جمعيت دارد(جمعيت ما حدود 2.5 برابر عربستان هست واز اين جهت ما برتري داريم) آب وهواي اين كشور گرم وخشك بوده و تمركز جمعيت در مر كز عربستان مي باشد كه اطراف آنرا بيابان ها خشك و طولاني فراگرفته است به همين جهت در طول تاريخ كمتر دشمن خارجي ميل و رغبت براي اشغال و يا نبرد طولاني با اين كشور داشته است.(اين براي ما در صورت جنگ احتمالي مشكل ساز خواهد شد البته براي خود عربستاني هايي كه در اين مناطق ميجنگند نيز مشكل به وجود خواهد آمد). از سال 1932 تا كنون عربستان در هيچ جنگ بزرگ و فراگير شركت نكرده اگرچه در نبردهاي سال 1967 و 1973 بر ضد اسراييل و جنگ اول خليج فارس شركت داشته ولي هرگز در يك نبرد بزرگ به تنهايي شركت نكرده است (به طور كلي عرب ها به ويژه عربستاني ها انسان هايي ترسو هستند و نه جرئت يك جنگ طولاني را دارند و نه توان اين جنگ را ، از اين حيث برتري كامل از آن ماست). با وجود اينكه اين كشور هرگز در جنگ بزرگي درگير نشده ولي اين به معني اين نيست كه عربستان از تجهيز و به خدمت گرفتن يك ارتش كارآمد غافل مانده است. خطر اسراييل براي آنها آنقدر بزرگ بوده كه سالانه ميلياردها دلار صرف خريد تسليحات مي كنند(ممكن است برخي با شنيدن جمله قبلي به خود بگويند مگر عربستان با آمريكا و اسراييل متحد نيست و روابط خوبي با آنها ندارد ، در پاسخ به اين سوال بايد بگويم بزرگترين دشمن اسراييلي ها ، عرب ها هستند حتي دشمني آنها با عرب ها از دشمني با ما جدي تر است به طوري كه در آموزش كودكانشان هم از عربها به عنوان جدي ترين دشمن ياد ميكنند كه بايد نابود شوند ، اين چيزي است كه عربستان و تمام كشورهاي عربي مي دانند و هيچگاه از اسراييل غافل نميشوند مثل استالين كه با آلمان توافق صلح امضا كرد اما آلمان ها باز به شوروي حمله كردند ). بعد از انقلاب اسلامي در ايران ، عربستان همواره ايران و گروهايي چون حزب ا... لبنان را دشمن و رقيب خود مي ديده و همواره با ايران بر سر اينكه چه كسي قدرت اول منطقه و جهان اسلام است كشمكش داشته است( تحديد نظامي از سوي ايران داستاني است كه آمريكا و اسراييل آنرا ساختند و اين عرب ها ساده لوح متسفانه آنرا باور كردند ). اقتصاد عربستان وابسته به نفت است به طوريكه 75 درصد از درآمد اين كشور را فروش نفت تامين مي كند . با بروز جنگ بين آمريكا و عراق در سال 2003 و افزايش سرسام آور قيمت نفت كه تا كنون نيز ادامه داشته ، درآمد عربستان افزايش يافته است وبه تبع آن عربستان توانسته بودجه نظامي خود را به ميزان بسيار زيادي افزايش دهد به طوريكه در سال 2006 به رقم شگفت انگيز 31 ميليارد دلار رسيد(چيزي نزديك به بودجه نظامي روسيه). وزارت دفاع عربستان در سال 1962 تاسيس شده و از بدو تاسيس توسط خاندان سلطنتي فرمانده اي مي شود . اين وزارت خانه مسئول هدايت و ساخت و خريد تجهيزات ارتش را بر عهده دارد. خدمت سربازي در عربستان داوطلبانه بوده و دوره خدمت 3سال با حقوق و مزاياي كامل مي باشد. عربستان از سربازان ماهر و آموزش ديده استفاده مي كند. اكثر افسران در ابتدا در مدارس ارتش تحصيل كرده و سپس وارد دانشكده افسري مي شوند(آموزش پايه اي كاري است كه ارتش هاي بزرگ مثل روسيه انجام مي دهند و ما از اين جهت از عربستاني ها عقب تر هستيم). يونيفرم سازماني ارتش عربستان از يونيفرم ارتش هاي آمريكا و انگلستان متاثر شده است. خلبان هاي نيروي هوايي عربستان توسط مربيان انگليسي آموزش مي بينند (از اين لحلظ به دليل كم بود امكانات باز ما عقب تر هستيم). ارتش عربستان براي آموزش نيروهاي خود از كارشناسان فرانسوي ، آمريكايي و انگليسي استفاده مي كند. نيروي زميني عربستان داراي 70تا73 هزار نفر پرسنل است البته 200 هزار نيروي داوطلب نيز در اين نيرو خدمت مي كنند(نيروي زميني ايران ، قوي ترين نيروي زميني در منطقه است). عربستان داراي تعداد زيادي تانك از جمله 315 تانك پيشرفته آبرامز ام-1 است كه اين كشور بعد از مصر بزرگترين دارنده اين تانك در خاورميانه محسوب مي شود. عربستان در سال 1980 تعدادي موشك دانگ فنگ3 با برد 2400 كيلومتر از چين خريد(از لحاظ برد موشكي عربستان تقريبا با ما برابري ميكند اما ما صاحب تكنولوژي هستيم و به زودي برد موشك هايمان از عربستان بيشتره مي شود). در بعد هوايي در گذشته شايد هواپيماهاي ما توان مقابله با اف-15ها و ساير هواپيماهاي عربستان را داشتند اما اكنون عربستان باخريد هواپيماهاي جديد و پيشرفته نظير 72فروند يوروفايتر از لحاظ هوايي از ما برتر است(ما شايد هواپيما جديد نخريده باشيم اما تسليحات ضد هوايي قوي نظير تور ام-1 و اس-300 داريم كه كشورمان را خوب پوشش مي دهند و از لحاظ پدافند هوايي خيلي از عربستان برتر هستيم هرچند بايد نيروي هوايي خودمان را نيز تقويت كنيم اگر بتوانيم بر روي طرح ميگ-39 سرمايه گذاري كنيم كه به مشكلات مالي برخورد كرده است ، و روس ها با ما همكاري كنند و اين هواپيماي فوق پيشرفته را به ما بدهند توان نيروي هوايي ما بسيار افزايش مي يابد ، لازم به ذكر است كه ميگ-39 يك هواپيماي فوق پيشرفته است كه قابليت هاي آن بسيار بالاتر از يوروفايتر مي باشد). در رابطه با نيروي دريايي عربستان بايد بگويم كه هرچقدر هم كه عربستان قوي باشد ما ابزارهايي داريم كه بتوانيم از خودمان دفاع كنيم و خليج فارس را در كنترل كامل خودمان بگيريم. در كل و با در نظر گرفتن فاكتورهاي مختلف توانايي نظامي ايران از عربستان بالاتر است و در صورت بروز جنگ احتمالي ما بيشتر به عربستان ضربه وارد خواهيم كرد ، دليل برتري ما اين است كه نيروهاي مسلح ما از حداقل امكانات حداكثر استفاده را مي كنند. منتظر نظرات ساير دوستان هستم به ويژه دوست خوبم mostafa_by هستم .
    • توسط 7mmt
      UAV kent 2.0 concept: عملیات تن ماهی
       
      تاپیک پیش رو حاصل جمع آوری اطلاعات از منابع اوپن سورس و تحلیل های شخصی بر اساس آن می باشد
       
       

       

       

       
       
       
      بخش اول: روزی روزگاری در یمن
       
      اخیرا شاهد حمله ای بهت آور به پالایشگاه بزرگ بقیق در عربستان با ظرفیت پالایش 6.8 میلیون بشکه نفت در روز و تعدادی دیگر از تاسیسات نفتی مرتبط با آن بودیم که قیمت جهانی نفت را با شوکی 20 درصدی مواجه کرد، در پی این حمله حدود نیمی از تولید نفت عربستان و 5 درصد از کل تولید نفت جهان مختل شد. ساعاتی پس از این حمله جماعت انصار الله یمن مسئولیت این حمله را بر عهده گرفتند.
      گرچه حوثی ها این حمله به این پالایشگاه که در منطقه شمال شرق عربستان در نزدیکی سواحل خلیج فارس، جنوب شرق راس تنوره و غرب بحرین قرار دارد را از نوع پهپادی اعلام کردند، ولی برخی شواهد از حمله و مهمتر از همه تصاویری که از یکی از موشک های به ظاهر فیل شده در مسیر منتشر شد، حاکی از آن بود که دست کم بار اصلی این حملات بر عهده ی موشک های کروز بوده است. این حمله را می توان موفق ترین و خسارت بار ترین و یکی از دوربرد ترین حمله حوثی ها به عمق خاک عربستان دانست که در آن تعداد قابل توجهی موشک کروز شلیک شده بود. از دیگر ویژگی های شاخص این حمله آنچنان که در تصاویر مشخص است دقت بالای اصابت ها در برخورد به تاسیسات حیاتی پالایشگاه است که قطعا ناشی از وجود نوعی سیکر فاز ترمینال برای برخورد دقیق با اهداف از قبل برنامه ریزی شده است. این حمله گرچه پرتعداد ترین حمله ی با موشک کروز توسط حوثی ها بود که در بحث برد و تعداد شلیک در نوع خود در بین تمامی قدرت های نظامی خاور میانه بی رقیب بود، اما اولین حمله با موشک کروز توسط یمنی ها نبود.
       

       
        
       
        
       
      بخشی از بقایای موشک های ظاهرا فیل شده در این حمله (گفته می شود 3 موشک از میان 7 موشک کروز شلیک شده قبل از رسیدن به محدوده ی هدف سقوط کرده است):
       

       
          
       
      اما در طی چند ماه قبل هم در دست کم 2 حمله به فرودگاه های ابها و جیزان اثراتی از بکار گیری موشک کروز اما در شلیک های تکی یا کم تعداد دیده می شد. حمله به فرودگاه جیزان به صورت ترکیبی با پهپاد های انتحاری و ظاهرا تعداد اندک یا حتی تنها 1 موشک کروز استفاده شده بود، در تصاویر مربوط به حمله تعدادی اثرات برخورد که با اثرات تخریبی پهپاد های انتحاری مطابقت دارد دیده می شد که دارای دقت بالایی نبودند و نیز نابودی کامل یک سیلوی بزرگ، در صورتی که نابودی آن سیلو در اثر برخورد موشک کروز باشد، تنها شدت انفجاری کلاهکی حتی 500 کیلوگرمی آن حجم از تخریب را توجیه نمی کند، به نظر می رسد انفجار ثانویه ای مربوط به مواد یا تجهیزات انبار شده در آن سیلو (مانند مهمات) آن حجم از تخریب را به بار آورده باشد.
       

       
       در حمله به فرودگاه ابها، موشکی به سقف سالن فرودگاه برخورد کرد و پس از عبور از سقف قسمتی از انرژی انفجار درون قسمت سالن فرودگاه تخلیه شد که به زخمی شدن 26 تن انجامید. از نکات این برخورد با توجه به فیلم ها و تصاویر مربوط به حادثه، شدت انفجار می باشد که با موشک های کروز بزرگی که عموما حدود 500 کیلوگرم سرجنگی دارند مطابقت ندارد و به نظر دارای اثری به مراتب ضعیف تر است. این مساله نظریه ی استفاده انصار الله از موشک های کروز ایرانی مشتق شده از موشک KH-55 را با تردید جدی مواجه می کرد.
      از سوی دیگر سعودی ها نیز بر اساس برخی قطعات باقی مانده از آن موشک از جمله بخش هایی مطعلق به موتور که موتوری از نوع مینی توربوجت با اصالت ساخت در جمهوری چک با عنوان TJ-100 عنوان کردند که ایران موشک کروز دیگری به نام "یا علی" که در رسانه های حکومتی داخلی تنها معدود تصاویری از مراحل تست و توسعه آن منتشر شده است و ظاهرا موشکی کوچکتر از سومار است که برد 700 کیلومتری برای آن عنوان شده است، را برای این حمله در اختیار حوثی ها قرار داده است. اما از میان تصاویری که خود عربستان از بقایای این موشک منتشر کردند شواهد غیر قابل انکاری به دست امده بود که این فرضیه را کاملا رد می کرد، قطعه ی مورد نظر آنچنان که پیشتر برادر عزیز seyedmohammad نیز اشاره کرده بودند کاملا با سازه ی موشک یا علی متفاوت است و در برابر بسیار شبیه قطعه ای در قسمت دم موشک سومار است.
      در اینجا پارادوکسی وجود داشت، در یک سوی قطعات برجای مانده از موشک کاملا متفاوت با کروز کوچک یاعلی و کاملا مشابه سومار بود، از طرف دیگر اثر انفجار با سرجنگی حدود 500 کیلوگرمی اساسا مطابقت نداشت و نیز موتور TJ-100 با توان تولید حدود 1.3 کیلونیوتن تراست در برابر موتور MS400 مورد استفاده در خا-55 که حدود 4 کیلونیوتن تراست تولید می کند، کاملا فاقد توانایی لازم برای به پرواز دراوردن موشکی همچون سومار بود.
       
       
      تصاویر مربوط به حمله به فرودگاه ابها:
       
        
       
      بقایای مربوط به موشک کروز مورد استفاده انصار الله :
       

       
         
       
       
       
      اندک زمانی بعد انصار الله در نمایشگاهی از تسلیحات جدید خود رونمایی کرد که دارای 2 عضو شاخص بود، پهپاد انتحاری جدیدی معروف به شاهد X  و یک موشک کروز به نام قدس.
      این موشک شباهت غیر قابل انکاری به موشک هویزه داشت با این تفاوت که کوچکتر بود و البته به نظر می رسید که وارونه بر روی استند قرار گرفته است. از تفاوت های این موشک با هویزه به غیر از ابعاد کوچکتر آن استفاده از بال ثابت به جای بال جمع شونده درون بدنه بود که می توان آن را به یکی از 2 دلیل زیر نسبت داد:
       
       اول آنکه این کار به دلیل ساده تر کردن ساخت و منتاژ موشک با توجه به امکانات محدود انصار الله و کاهش هزینه های مربوطه صورت گرفته است، کما اینکه نصب موتور به صورت خارجی (خورجینی) به مانند هویزه بر خلاف خا-55 که پیشران ابتدا در داخل بدنه قرار دارد و در فاز کروز به بیرون آن منتقل می شود نیز با همین رویکرد و کاستن از پیچیدگی های مکانیکی صورت گرفته است. البته در برابر این رویه در مورد موتور در هویزه و قدس در بال، قرار دادن این موشک ها در لانچر های چندتایی را دشوار یا اساسا نشدنی می سازد.  دلیل دوم را می توان به آن نسبت داد که نسخه ی نمایش داده شده در واقع تنها یک ماکت است و در نسخه ی واقعی بال ها جمع شونده هستند.  
       

      موشک قدس
       
      نمایش این موشک هم مساله تشابه قطعه قسمت دم با خا-55 و موشک های مشتق شده از آن را توجیه می کرد، هم قدرت تخریب کمتر آن و نیز قطعات مربوط به پیشران را. اما اینکه ایران به عنوان منشا مفروض این تسلیحات چرا در موازات موشک یا علی، موشک کروز کوچک دیگری را توسعه داده است، این موشک چه تفاوت های عملکردی با یا علی دارد، و اساسا دارای چه قابلیت ها و بردی ست کماکان در حاله ای ابهام قرار داشت. از انجایی که فرودگاه های ابها و جیزان در فاصله ی کمی نسبت به مرز های یمن قرار داشتند برخی منابع بردی نهایتا چندصد کیلومتری را برای این موشک تخمین می زدند، اما با حمله ی اخیر به بقیق و یا مفروض دانستن یمن به عنوان مبدا شلیک، شاهد بردی در حدود 1000 کیلومتر هستیم! سوالات زیادی در مورد این موشک کماکان بی پاسخ باقی ماندند ...
       
      موتور TJ-100 و اطلاعات مربوط به آن، برخی منابع اذعان داشته اند که نسخه ی بومی این موتور در ایران به نام طلوع-10 تولید می شود:
       

       

       
       
      بخش دوم: در اعماق سوراخ خرگوش
       

       
       
      پاول نومنکو دانشمند اوکراینی متولد 9 سپتامیر 1965 در کیو است، که عضو آکادمی مهندسی دانشگاه ملی هوا فضای اوکراین-موسسه ی هوانوردی خارکیف[1] می باشد. نومنکو در سال 2003 عنوان بهترین کارفرما را به عنوان مدیر عمومی از سوی کمپانی هواپیما سازی دولتی خارکیف (KSAMC) را دریافت کرد.  وی توانست از سوی مجله تخصصی هوانوردی آمریکایی "Aviation Week and Space Technology" نشان Laureate را برای موفقیت در پیشبرد پروژه ی [2]An-140 که اولین هواپیمای مسافربری بود که در دوران استقلال اوکراین پس از فروپاشی شوروی طراحی و ساخته شده بود را دریافت کند. 
       
      وی نویسنده ی طرح های پژوهیشی متعدد آکادمیک و نیز دارای ابتکاراتی در حوزه ی توسعه و تولید هواپیماهای با سرنشین و بی سرنشین است، و توانسته پتنت هایی را در کشور های اوکراین، روسیه، آمریکا، اتحادیه اروپا و نیز ایران ! ثبت کند.
      از ایشان در ایران دست کم 8 پتنت رسمی به شرح زیر ثبت شده است:
       

       

      قفسه چمدان هواپیما                          

       کابین مسافری هواپیمای AN-140

       قفل سریع قفل کابین برای AN-74

      پوشش دریچه اضطراری برای AN-74

      بلوک مسافر انفرادی برای AN-74      

      عنصر قفسه چمدان برای AN-74

      روش ساخت عناصر هواپیما

      دستگاه محافظ پنجره هواپیما     
       
      بخشی از زندگی نامه:
       
      وی در سال 1982 از کلوزکی لیسوم واقع در کیف فارق التحصیل شد و پس از آن راهی دانشگاه ملی هواوفضا – مؤسسه هوانوردی خارکیف شد، و توانست در سال 1988 با رتبه ممتاز به عنوان مهندس مکانیک از این دانشگاه فارق التحصیل شود. نومنکو کار خود را به عنوان استاد در سایت تولیدی کارگاه منتاژ نهایی کارخانه هواپیما سازی خارکیف شروع کرد. در این زمان KSAMC تولید انبوه هواپیمای An-72 را در دست اقدام داشت. آنتونوف-72 به دلیل ویژگی های پروازی منحصر به فرد اش، سادگی تعمییر و نگه داری و توانایی نشست و برخاست اش بر روی باند های نیمه آماده، تبدیل به بستری برای خانواده ای کاملا جدید از هواپیماهای چند منظوره ی An-72 / 74 ملقب به " SUV پرنده" شد.
       

      An-72
       
       
      InterAMI
       
       
      در اگوست 1990، در شب فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، نومنکو کمپانی KSAMC را ترک کرد تا شرکت خصوصی خودش را با نام InterAMI تاسیس کند. معروف ترین پروژه این شرکت تولید مشترک تلویزیون های آمیترون با همکاری سامسونگ در سال های 1992 تا 1995 و تولید پلیمر بر اساس فناوری کمپانی آلمانی ADM Isobloc در سال های 1994 تا 2004 بود. این شرکت در سال 1996 با کمپانی KSAMC وارد همکاری شد که حاصل آن شرکت تخصصی "KSAMC Trading House" بود که به بازاریابی تخصصی انواع مختلف هواپیمای An-74 در بازار های بین المللی اختصاص داشت، فعالیت های این شرکت در دورانی که اوکراین در میانه ی بحران اقتصادی غوطه ور  بود به فروش 12 فروند An-74 به ایران منتج شد. InterAMI در سال 1999 دپارتمان مهندسی خود را تحت عنوان InterAMI-Interior راه اندازی کرد که وظیفه ی آن طراحی و توسعه بخش های داخلی هواپیما و بالگرد به ویژه برای هواپیما های An-74 و An-140 بود. InterAMI-Interior توانست تغییرات اساسی را در طراحی های قدیمی شوروی سابق در بخش های داخلی هواپیما بر اساس فناوری های جدید غربی که در بازار رقابت پذیرتر بودند، ایجاد کند. پروژه ی بعدی پاول نومنکو به عنوان مدیر InterAMI تاسیس ایرلاین جدید Aeromist-Kharkiv در سال 2002 بود. این ایرلاین تبدیل به یکی از اولین شرکت هایی شد که در پرواز های داخلی و بین المللی به کشور های عوض اتحادیه اروپا، ارمنستان، آذربایجان و روسیه از هواپیمای An-140 استفاده کرد و این استفاده تا سال 2007 ادامه داشت. ایرلاین Aeromist-Kharkiv توانست از کمپانی KSAMC مجوز نمایش عمومی An-140 را در نمایشگاه های هوایی بین المللی بدست آورد.
       

      An-140
       
       
       
      هوافضا
       
      از اواخر دهه ی 90 پاول نومنکو نقش مستقیمی را در پروسه تولید انبوه هواپیما های An-140 و An-74TK-300 که توسط مجتمع فنی علمی هوانوردی آنتونوف طراحی شده بود، ایفا کرد. در طی سال های 2002 تا 2007، نومنکو فرایند تولید هواپیما های: هواپیمای منطقه ای An-140-100 (2004)، هواپیمای تجاری An-74TK-300D (2004)، هواپیمای چند منظوره ی An-74T-200A (2004–2005)، هواپیمای تجاری An-140 VIP (2004)، را در کمپانی KSAMC رهبری می کرد. در پی ابتکار وزارت حمل و نقل اوکراین، به اولین هواپیمای An-74TK-300D شماره ی رجیستری مخصوصی داده شد که حاکی از آن بود که رئیس جمهور اوکراین از هواپیمایی ساخت اوکراین استفاده می کند. پس از انتقال مالکیت این هواپیما به دولت اوکراین در سال 2004، کد رجیستری UR-LDK (L.D. Kuchma) به آن اعطا شد و ملقب به نام UR-YVA (اختصار نام ویکتور یوشچنکو) گردید. نام این هواپیما در سال 2012 به نام بی طرفانه ی UR-AWB تغییر کرد.
       

      اولین پرواز آزمایشی An-74T-200A – دسامبر 2004 خارکیف
       

      هواپیمای An-74TK-300D در مرحله ی منتاژ نهایی- خارکیف 2003
       
       
       
      نسخه ای از هواپیمای An-74 به نام An-74T-200A که در آن حرف A سرواژه عبارت "Arabic" بود در سال 2003 از سوی کمپانی KSAMC در مناقصه ای برای نیروی هوایی مصر با هواپیماهای C-27J Spartan (لاکهید مارتین)، هواپیمایی از شرکت ایتالیایی Alenia Aeronautica، هواپیمای CASA C-295 از سوی کمپانی EADS وارد رقابت شد که در نهایت با پیروزی کمپانی اوکراینی همراه بود که در پی آن نیروی هوایی مصر در ابتدا 3 فروند و نهایتا در مجموع 6 فروند از این هواپیما سفارش داد. از سال 2012 پاول نومنکو برای تعدادی از کمپانی های اروپایی در پروژه های هواپیما های سرنشین دار و بی سرنشین در حوزه ی استفاده از سامانه های پرواز با سیم[3] پرواز با فیبر نوری[4] در کنار سیستم های کنترل کامل موتور دیجیتال (FADEC) ، به عنوان مشاور همکاری می کند.
       
       
      القصه ...
       
      ایشان دارای وبسایتی شخصی به نشانی naumenko.info می باشد که در آن به ارائه ی توضیحاتی در مورد پروژه های کاری، مقالات اکادمیک، طراحی ها و سایر موارد مرتبط با صنعت هوانوردی می پردازد که در میان آنها برخی طرح ها و پروژه های مرتبط با حوزه ی نظامی و جنگ افزاری نیز وجود دارد.
       
      در پستی منتشر شده در 12 فوریه ی 2015 در مورد طرحی مفهومی از سوی ایشان این چنین آمده است:
       

       
       
      مهندسین شوروی موشک کروز  X-55 (Kh-55) “Kent” [5] را در پاسخی به موشک آمریکایی  BGM-109 Tomahawk  ساختند. موشک و همچنین اصلاحاتی که بر روی آن اجرا شد از رقیت آن سوی اتلانتیکی اش از جهت راه حل های طراحی و نیز مشخصات فنی برتر بود (نظر نویسنده متن اصلی).
      این مساله انتقال خط تولید موشک X-55 را از کمپانی هواپیما سازی دولتی خارکیف در اوکراین را به صنایع ماشین سازی Vyatka در کیروف واقع در روسیه در سال 1986، چند سال قبل از فروپاشی شوروی در سال 91 را توضیح می دهد. بر اساس اطلاعات منتشر شده از سوی رسانه های روسی تولید این موشک کماکان در صنایع مستقر در کیروف ادامه دارد.
      ایده ی فنی موشک X-55 را می توان به عنوان پهپادی که پس از اجرای ماموریت به پایگاه خود باز می گردد توسعه داد، که می تواند جایگاه مناسبی را در بازار پهپاد های چند منظوره ی پر سرعت که می تواند به سرعت 800 کیلومتر بر ساعت برسد، بدست آورد. با استفاده از یک هواپیمای در حال پرواز به عنوان بستر لانچ هواپایه و همچنین قابلیت برگشت به هواپیمای مادر پس از اجرای ماموریت، این جنگ افزار می تواند ماموریت های نظارتی، ارسال محموله تا وزن 100 کیلوگرم به محدوده ی هدف و نیز ماموریت های رزمی را به شیوه ای امن، سریع و ارزان انجام دهد. اصلی ترین تفاوت میان پهپاد (سلاح گشت زننده) با X-55 استفاده از متریال کامپوزیتی پایه کربنی مدرن، موتور مینی توربوجت TJ-100 ساخت جمهوری چک، و سامانه ی  FADEC[6] و طول عمر 3600 ساعت پرواز ، همچنین مجهز بودن به سیکر گردان الکترواپتیکال در نوک موشک است.
       
      مقایسه ی طرح کنت2 با موشک خا-55
       
       
      همانطور که مشاهده می کنید، ابعاد و استایل طراحی، نوع موتور مورد استفاده، توان رسیدن به برد های بلند، وزن محموله ی قابل حمل به عنوان سرجنگی و متناسب بودن آن با اثر تخریبی موشک های کروز انصار الله، و نیز پیش بینی شدن سیکر یا سنسور الکترو اپتیکی در دماغه این موشک گشت زننده یا پهپاد قابل استفاده مجدد (بر حسب نوع ماموریت) که دقت بالای اصابت موشک های کروز به تاسیسات پالایشگاه بقیق آنچنان که در تصاویر آمده ست را، توجیه می کند، کاملا با موشک قدس، طراحی آن و مشخصات و اجزا و عملکرد آن از هر نظر تطابق دارد.
      هرچند در تصاویری که انصارالله از موشک قدس منتشر کرد هیچ تصویر واضحی از دماغه موشک منتشر نشد، ولی با زوم کردن در برخی تصاویر می توان اثری از قطعه ای محدب با رنگ متفاوت در نوک موشک را دید که می تواند پوشش سرامیکی سیکر الکترو اپتیکال باشد، البته از آنجا که نحوه استفاده از این موشک نه به عنوان پهپادی با ماموریت نظارتی، شناسایی با امکان استفاده مجدد، بلکه به عنوان سلاحی دوربرد با جثه کوچک و لجستیک ساده تر و متناسب جنگ های نا متقارن، و نیز بسیار ارزان تر از موشکی چون خا-55 می باشد، از سنسور با قابلیت چرخش به طرفین در دماغه استفاده نشده است و تنها توانایی جلونگری را داراست.
       
       
       
       
       
      در ادامه توضیحات این پروژه این چنین آمده است:
       
      نوآوری ها:
       
      هواپیمای آنتونوف 74 به دلیل ویژگی های پروازی خوب آن و تاریخچه عملیاتی طولانی و موفق اش، از جمله در نقش نظامی به عنوان هواپیمای مادر و بستر لانچ در نظر گرفته شده است. قرار گیری موتور ها بر روی بال فضای مناسبی را برای حمل این هواگرد در زیر بال ها فراهم می آورد. Kent 2.0 می تواند به سیستم کنترلی غیر ماهواره ای مجهز شود که از طریق اپراتوری درون هواپیمای مادر کنترل و هدایت شود.
       
      نمای برش خورده و مشخصات این موشک:
       

       
       
      به واسطه ی چنین سیستمی می توان تا تعداد 8 موشک/پهپاد را از هواپیمای مادر تا شعاع 100 کیلومتری به صورت مستقل کنترل کرد. با استفاده از ایستگاه های بین راهی با مختصات جی پی اس این پرنده می توند پرواز طولانی تری را به مدت 2 ساعت و تا برد 1500 کیلومتر به انجام برساند. همچنین این پهپاد/موشک قادر است تا در ارتفاع پروازی کمتر از 50 متر و با سرعت 0.7 ماخ به انجام ماموریت پبردازد و در زمانی که به شعاع 100 کیلومتری هواپیمای مادر برسد می تواند اطلاعات جمع آوری شده توسط سنسور های الکترواپتیکی خود (یا سایر سنسور ها) را به هواپیمای مادر مخابره کند.
      قیمت تولیدی هر فروند Kent 2.0 رقمی ما بین 400 تا 500 هزار دلار تخمین زده می شود که به میزان قابل توجهی از قیمت 1.59 میلیون دلاری موشک تاماهاوک که قابلیت استفاده مجدد را ندارد نیز ارزان تر است. البته گرچه اطلاعات مربوط به قیمت  X-55 در سطح عمومی منتشر نشده است ولی ظاهرا نسباتا در سطح قیمت همتای آمریکایی اش است.
       

       

      پاول نومنکو در کنار موتور TJ-100 در جریان تست این موتور در کیف در تاریخ 13 فوریه ی 2015
       
       
       ======================================================================================================================
       
      با توجه به سابقه طولانی همکاری های فنی پاول نومنکو با ایران از جمله در پروژه های خرید و به روز رسانی هواپیماهای آنتونوف-74، پروژه ی ایران 140، و نیز پتنت هایی که خصوصا در ایران به ثبت رسانیده است، فعالیت وی در شرکتی که سابقا تولید کننده ی موشک خا-55 بوده، دسترسی احتمالی وی به این موشک و اجزای آن در اوکراین، دسترسی قطعی وی به نمونه اصلی موتور TJ-100، توان و دانش فنی او و شرکت اش در تولید زیر سیستم های مورد نیاز برای این موشک ها از جمله در مورد سیستم های کنترل موتور، و طراحی های او حول پروژه های نظامی، خصوصا مورد یاد شده مربوط به 4 سال قبل، به نظر شواهد و احتمالات قابل توجه و به سختی! قابل انکاری در مورد نقش او در انتقال برخی قطعات، فناوری ها، و سامانه ها به ایران و نیز همکاری های فنی مستمر او با بخش نظامی ایران وجود دارد. و دست کم در مورد موشک قدس، به شکل غیر قابل کتمانی موشک قدس را می توان نسخه تولیدی با تغییرات جزئی از طرح Kent 2.0 دانست.
       
       
      =======================================
      7mmt
      کلیه ی حقوق محفوظ است
       
      شادی ارواح طیبه ی شهدای گمنام صلوات
        [1]  دانشگاه ملی هواوفضا – مؤسسه هوانوردی خارکیف در سال ۱۹۳۰ تأسیس گردید و یکی از معروف‌ترین دانشگاه‌های اوکراین در شهر خارکیف است.
      [2]  آنتونوف 140 که در ایران به هواپیمای ایران 140 در هنگام پرواز و همان آنتونوف 140 در هنگام سقوط معروف است.
      [3]  Fly-by-Wire
      [4]  Fly-by-Optics control system
      [5]  AS-15 'Kent' نام گذاری ناتو برای موشک خا-55 بود
      [6]   full authority digital engine control
                      
       
       
       
  • مرور توسط کاربر    0 کاربر

    هیچ کاربر عضوی،در حال مشاهده این صفحه نیست.