امتیاز دادن به این موضوع:

Recommended Posts

[quote]توی کشور اوسیلوسکپ تا گیگاهرتز هست؟ اوسیلوسکپ 100 گیگاهرتزی هم داریم ؟[/quote]

من توی سایت Agilent Technologies تا فرکانس 80GHz دیدم ، نمیدونم تو ایران باشه !

این مدل 80 گیگاهرتز :

http://cp.home.agilent.com/upload/cmc_upload/86100D_86105D_83496B_LargerView.jpg

البته فقط اوسیلوسکپ مورد نیاز نیست ، اسپکتروم انالایزر و نتورک انالایزر هم برای مدارات فرکانس بالا شدیدا مورد نیاز هست :

نتورک انالایزر 1.05 تراهرتز !!

http://cp.home.agilent.com/upload/cmc_upload/N5247A_17_800x372.gif

اسپکتروم انالایزر 50 گیگ :

http://cp.home.agilent.com/upload/cmc_upload/E4448A_lg.jpg

____________________________________


به نظر من یکی از موانع اصلی سیستمهای الکترونیکی هست ، البته این مشکل رو میشه با کمک دانشگاه ها ، نیروهای متخصص زیاد و بودجه خیلی زیاد حل کرد !

نمیخواهم بحث به حاشیه کشیده بشه ، ولی اگر شهید ستاری بود ، العان 100% ما جنگنده ساخت داخل داشتیم.مدریت منابع انسانی و هماهنگی و... هم خیلی مهم هست.

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
سلام.در حال حاضر در کشور پره توربین های نیروگاهی و ... ساخته می شود با توجه به اینکه ساخت پره دارای بالاترین تکنولوژی در موتور است از نظر ساخت ایا می توان به ساخت موتور جنگنده ملی در کشور بود? نظر دوستان چیو؟

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
هر جوري حساب كنيم ساختن جنگنده كار خيلي دشواريه .
من كه فكر نميكنم تا 15 سال آينده ايران جنگنده بومي درست و حسابي بسازه .
از نظر من ساخت قسمتهاي الكترونيكش از همه براي ما سخت تره .

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
[quote]هر جوري حساب كنيم ساختن جنگنده كار خيلي دشواريه .
من كه فكر نميكنم تا 15 سال آينده ايران جنگنده بومي درست و حسابي بسازه .
از نظر من ساخت قسمتهاي الكترونيكش از همه براي ما سخت تره .[/quote]

بله با شما موافقم که سخت ترین کارش همون قسمت الکترونیکیش باشه ولی به نظر من تا 2-3 سال با توجه به اهمیت دادن به این موضوع توسط مجلس توی برنامه ی پنجم فقط یه بودجه میخواد پتانسیل که داریم فقط کافیه طرح سفره ماهی به طور جدی ادامه پیدا کنه یا حتی خود طرح شفق

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
من يه مستند از ساخت جنگنده هاي آمريكايي ديدم واقعا شگفت آور بود .
اونقدر پيچيده و عظيم بود كه نميشه فكرشو بكني.
دانش بسيار بالايي ميخواد تا بشه يه جنگنده خوب ساخت .
ما يه شريك خارجي مطمين ميخوايم كه بتونه تو بعضي قسمتها كمكمون كنه .
وگرنه ساختن يه حنگنده بومي با كيفيت چندين سال به تعويق ميوفته .

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
من چند تا نکته بگم.
عمده ترین مشکل کشور ما این هست که سازوکارهای مورد استفاده بسیار قدیمی و غیر قابل استفاده هستن در تمام زمینه ها یا حداقل در بیشتر اون.
مسئله دوم نیروی انسانی و استفاده از اون هست.
و مورد بعدی بحث بودجه هست.
اما موضوع رو بیشتر باز می کنم مثلا در بحث ساختارها ما چند مشکل عظیم داریم اول اینکه باید بگم در کشور از لحاظ تئوری و نظری ما تقریبا هیچ مشکلی نداریم و فقط همین رو بگم شما در هر بخشی دست بزارین ما در بعد تحقیقی و دانشگاهی محدودیتی در ایجاد و یا استفاده نداریم به جرات میگم در بسیاری از بخش ها چه الکترونیک چه نانو لیزر نرم افزار و کامپیوتر و حتی علم مواد در بعد ضعیف تر اما مشکل در صنعتی کردن و کاربردی کردن اونها هست عدم ارتباط نزدیک صنایع عمومی نظامی و دانشگاههای ما.
مثلا اگر در حتی در پیت ترین داتنشگاههای ما 100 دانشجوی الکترونیک تربیت کنیم من به شما قول میدم 20 درصد از این افراد این توان رو دارن که اگر به کار گرفته بشن هر چیزی رو بسازن و شگفتی به وجود بیارن فقط زمان و مکان و توجه و مدیریت می خواد اما این کل موضوع رو حل نمی کنه چرا که باز این کار این افراد در حد تحقیق دانشگاهی هست و چون بین این بخش و صنایع ما ارتباط نیست و یا توان ریسکش نیست این پروژه ها ممکنه اصلا خفه بشن.
و نهایت و نتیجه بحث من اینه که ما در بعد نظری و علمی و نیروی انسانی هیچ مشکلی نداریم ولی مدیدریت نیروی انسانی بسیار ضعیفی داریم و درست شدنی هم نیست و دلیل اون هم ساختار غلط اقتصادی و مدیریتی کشور هست.
و اون هم به این دلیل که مثلا اقتصاد کشور ما دولتی بوده تا حالا و الان هم دوران گذری رو می گذرونه و تا قوی شدن و خصوصی شدن چند سال وقت نیاز داریم.
تنها در یک القتصاد خصوصی و آزاد هست که میشه پتانسیل علمی بالقوه کشور رو آزاد کرد و اگر بشه یک انفجار عظیم علمی در کشور شکل میگیره.
در تمام اقتصادهای مبتنی بر قدرت دولتی همیشه مشکل بودجه و مدیریت وجود داشته و داره و نمونه بارز اون شوشروی بود کشوری با اون وسعت و جمعیت چرا نمی تونست در علم و فناوری و موارد رشد علمی به پای امریکا و غرب برسه و اگر هم بود چرا تولیداتش ضعیفتر از اب در می اومد به همین دلیل بود.
اقتصاد دولتی توان به کارگیری کل قوا رو نداره نمونه اون مثلا خدمت مهندس الکترونیک ما توی حراست خدمت روحانی ما در بخش تحقیقاتی و خیلی موارد مشابه هست(البته مدتیه بهرت شده ولی باز راه داریم).
سازوکارهای دولتی توان ساپورت تمام توان کشور روئ برای پیشرفت ندارن و همیشه کم می ارن مخصوصا اگر تفکری قشری و فاد بر اون حاکم بشهع که نمونه اون رو در بعد از انقلاب در قطبی شدن اقتصاد بعد منحرف شدن تفکر جامعه از رشد علمی به موارد انحرافی و... رو دیدیم.
و مورد دیگه حفاظت شدید اعمال شده در بخش نظامی که برخی اوقات دست ها رو برای انجام کارهای در سطح ملی می بینده و در برخی موارد تکنولوژی رو محدود به سیستم داخلی می کرد ولی از وقتی که دیدیم بین دانشگاه و صنایع نظامی رابطه ای ایجاد شد مثلا در رادار در چند سال به سطح اول دنیا رسیدیم تازه این فقط با مشارکت یکی دو تا د انشگاه بوده حالا فرض کنین ما از تمام توان کشور در زمینه مثلا رادار استفاده کنیم به نظر شما در همین یک مورد چه اتفاقی می افته من حتی نمی تونم نصورش رو بکنم و یا تصور کنین اقتصاد ما خصوصی باشه و این بخش به فکر پول در آوردن از این راه بیفته حال سرعت این بخش رو به چه شکل با شناختی که از نیروی انسانی ایرانی داریم چگونه تصور می کنین من اعتقادم اینه در عرض چند سال تمام فناوری رداری دنیا رو جا می زاریم حالا همین مورد رو به تمام بخش ها تعمیم بدین.
و یا مثلا ما در بخش نظارت بسیار مشکل داریم و نشتی های بسیاری در بخش مدیریت داریم و شاید اگر این بخش درست بشه ریشه خیلی از ناکارآمدیها از بین خواهد رفت.

من فکر می کنم اقتصاد خصوصی این توان رو داره که چاشنی انفجار علمی و رشد در کشور باشه ولی باید مراقب بود این شمشیر دو لبه به عدالت و اسلام خیلی موارد دیگه با تفکر صرف پول در آوردن ضربه نزنه.
اگر این سازوکارها اصلاح بشه باعث ارتباط دانشگاه و صنایع میشه صنایع ما با تفکر سود محوری و پیشرفت به فکر استفاده ازتوان علمی داخلی و می افتن بخش های علمی و دانشگاهی ما از حالت نظری صرف به طرف همکاری و علوم کاربردی سوق پیدا می کنن و این در نهایتت چون به دلیل سرعت بالاتر طبیعی بالاتر از نیروی نظامی که در هر کشوری ساختار دولتی دارن باعث این میشه که به جای اینکه مثل الان همیشه صنایع نظامی برتر از صنایع عمومی باشن به فکر تعامل و همکاری با بخش خصوصی و دانشگاهی در سطح وسیعی بشن.
و از طرف دیگه دولت هم می تونه با فراق بال بیشتری روی بخش نظامی سرمایه گذاری کنه و خیلی از هزینه هایی رو که الان داره از دوشش برداره.
در واقع دولت با این کار بخشی از بار مدیریت و مسئولیت خودش رو به مردم واگذار می کنه و خودش می تونه راحتتر به فکر کارهای کلانتر و سیاستگذاری و کار مدیریت بشه.
در مدیریت بحثی هست که میگه اگر مدیر با سطوح کار پایین سازمانی آشنا باشه برای مدیریت بهش کمک می کنه و دید بازتری خواهد داشت ولی درگیر شدن با مسائل پیش پا افتاده از مدیریت کلان جلوگیری می کنه و در دراز مدت باعث ناکارامدی مدیر و شکست اون میشه مثل اینکه مدیر شهرداری به جای به فکر بودن و مدیریت برای خودش برنامه ای بریزه که هر روز چند ساعت هم خودش جارو کشی کنه این نفسا بد نیست ولی اگر بیشتر از حد بشه باعث جای خالی اون در جایگاهش میشه.
مدیریت دولتی دقیقا اینطوریه یعنی تمام کارها رو دولت باید بکنه و این یعنی از بین رفتن خلاقیت منابع و....

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
اي بابا ما تنها چيزهايي در مورد مسائل نظامي كشور مي دانيم كه مسئولان مي خوان بدانيم
فرماندهان نظاميه ما هيچ وقت به صورت كامل در مورد ساخت پروژه هاي نظامي توضيح نميدن واين بهترين كار هستش.
در مورد ساخت هواپيما هم من فكر ميكنم ما مي توانيم بسازيم ياشايدم ساختيم ولي ما از هر لحاظ علم ساخت يك جنگنده را داريم
  • Downvote 1

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
[quote]ولي ما از هر لحاظ علم ساخت يك جنگنده را داريم[/quote]
علمش رو شايد ولي عملش رو نه .

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
سلام به نظر من مهمترين عاملي كه مانع ساخت يه جنگنده درست وحسابي بومي شده ارداه قوي وتلاش خستگي ناپذيره ومايوس نشدن از شكسته ونهايتا ژاپني كار كردنه كه متاسفانه ما اين مدلي نيستيم :lol: :!: وگرنه هم علمش هست هم نيروي متخصص ابزارش هم ميشه فراهم كرد ولي كيه كه بخواد :mrgreen: :lol: دلمون خونه at_wits'_end_new! ولي............

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
زیاد دوستان ناراحت نباشین همین قدر بدونین در ساخت خیلی کارها کردن و اون 15 سالی که شما می گین همون 15 سال پیش شروع شده حالا خودتون فکر کنین که الان تو چه مرحله ای هستیم.

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
[quote]زیاد دوستان ناراحت نباشین همین قدر بدونین در ساخت خیلی کارها کردن و اون 15 سالی که شما می گین همون 15 سال پیش شروع شده حالا خودتون فکر کنین که الان تو چه مرحله ای هستیم.[/quote]
نميدونم اين opera خان داره واسه دلخوشي ما اين حرفها رو ميزنه يا واقعا از چيزي خبر داره .
كاشكي يكم بيشتر توضيح ميداد .
انشاالله همونجوري باشه كه ايشون ميگه . ما كه از خدا ميخوايم اينجوري باشه .

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
اتفاقا من هم مثل تو امیدوارم راست باشه. :mrgreen:

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
[quote]اتفاقا من هم مثل تو امیدوارم راست باشه. :mrgreen:[/quote] :lol: :lol: :!: چه جالب اقا اپرا :!: خبر خوشحال کننده ای بود

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
من همیشه گفته ام

فکر کنم همینجا تو این سایت هم بارها گفتم

مشکل ما در زمینه مواد و متالورژی از همه موارد حادتره

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
بیسواد شدن دانشجویان عزیز اللخصوص در چند سال اخیر هم یکی از علل می تونه باشه! :mrgreen:

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

ایجاد یک حساب کاربری و یا به سیستم وارد شوید برای ارسال نظر

کاربر محترم برای ارسال نظر نیاز به یک حساب کاربری دارید.

ایجاد یک حساب کاربری

ثبت نام برای یک حساب کاربری جدید در انجمن ها بسیار ساده است!

ثبت نام کاربر جدید

ورود به حساب کاربری

در حال حاضر می خواهید به حساب کاربری خود وارد شوید؟ برای ورود کلیک کنید

ورود به سیستم

  • مطالب مشابه

    • توسط parsneet
      بسم الله الرحمن الرحیم
       
      تاپیک حاضر با محوریت پوشش خبر ها و اطلاعات مسابقات نظامی برگزار شده در ایران و همچنین شرکت تیم های ایرانی در سایر مسابقات بین المللی نظامی می باشد .
       
      مقدمه :
      مسابقات نظامی هر ساله در سراسر جهان با شرکت پرسنل نظامی ( به صورت داخلی و یا بین المللی ) برگزار می گردد . این گونه مسابقات علی رقم اینکه از قواعد و استاندارد متحدی برخوردار نیستند ( منظور نبودن کمیته جامع و قوانین واحده بین المللی در رشته های تخصصی می باشد ) اما تا حدودی پیرو قواعد و ضوابط برگزاری رزمایش های نظامی هستند . ( البته تیم های ورزشی و مسابقات ارتش های جهان (CISM) تا حدودی متفاوت از سایر مسابقات تخصصی هستند که در ذیل به آن اشاره خواهد گردید )
      اساساً هدف از برگزاری این گونه مسابقات تخصصی بالا بردن آمادگی پرسنل و ایجاد حس رقابت و افزایش انگیزش پرسنل نظامی جهت فراگیری مهارت های تخصصی است . و همچنین سنجش توانمندی پرسنل در مقایسه با واحد های مشابه در ارگان های نظامی داخلی و یا ارتش های خارجی دیگر است . پس تا حدودی می توان بیان کرد که تیم های شرکت کننده ( در مسابقات بین المللی ) عموماً از بین کشور های دوست و یا هم پیمان ( و یا حداقل غیر متخاصم ) انتخاب می شوند و برای سنجش توانایی های تخصصی شان گرد هم می آیند . و همچنین حتی گاهی می تواند بیان گر همسویی کشور های شرکت کنند و حامل پیام های خاص برای ارتش های رقیب شان نیز باشند .
       
       
       
      تاریخچه :
      می توان به نوعی اولین مسابقات نظامی ( با تاکید و اولویت دادن به پرسنل نظامی ) را به یونان باستان نسب داد . در رویدادی جشن گونه که عموما" ( و نه اختصاصاً ) پرسنل نظامی در آن شرکت می کردند تا آمادگی جسمانی و مهارت های کار با سلاح در رقابت با حریفان را بسنجند . در ادامه و ظهور امپراطوری روم باستان این نوع مسابقات چهره خشن تر و جدی تری به خود گرفت به گونه ای که مکان های اختصاصی مانند کلوزیوم (Colosseum) و همچنین شرکت کنندگان مخصوص بنام گلادیاتور (Gladiator) برای شرکت در آن تربیت می گردیدند .
      این مسابقات شرحی مفصل دارد ولی به اختصار : برگزاری آن در قرون مختلف تکامل یافته و عموماً شرکت کنندگان آن از بین سربازان قوای شکست خورده در جنگ با امپراطوری روم انتخاب می شدند و در بین خیل عظیم از این سربازان که در مسابقات محلی و ایالات های مستعمره روم برگذار می شد برگزیدگان ( که یقیناً تعداد کمی از آنان بودند) می توانستند آزادی خود را به دست آورند . ولی جنگجویانی نیز بودند که به خاطر بدست آوردن پول و یا شهرت نسبت به شرکت در این مسابقات خونین اقدام می کردند . این مسابقات که به خشونت بی پروا و ضد انسانی اش معروف گشته بود بدون فایده هم البته نبود . ( البته فواید آن از دید فرماندهان نظامی ) باید اشاره کرد که تمامی این مسابقات به نبرد های خونین تن به تن اختصاص نداشت بلکه اکثر این رویداد ها به باز سازی نبرد های روم در مقابل دشمنانش مختص می شد ( یقیناً آن نبردهای که در آن پیروز گردیده بودند تا خاطرات ، تکنیک های رزم و قهرمانان آن را مرور و زنده نگاه دارند ) عده ای از سربازان لباس های قوای دشمن را بر تن می کردند و سربازانی دیگر که نقش نیروهای رومی را داشتند با بکارگیری ارابه و اسب و سلاح های آن دوران در چندین پرده که گاهی تا چند روز نیز ادامه می یافت آن نبرد خاص را باز سازی می کردند . از نحوه یورش قوای مهاجم گرفته تا نبرد های تن به تن ، عبور از رودخانه ، یورش سواره نظام ، محاصره قلعه ها و یقیناً نمایش پیروز مندانه و دلاورانه ارتش رومی بر حریف خود !
       
      در عصر جدید ایده مسابقات نظامی بعد از پایان جنگ جهانی اول شکل گرفت . در سال 1919 پس از جنگ جهانی اول ، بازی های بین متفقین توسط شورای ورزشی نیروهای متفقین ژنرال جان پرشینگ سازماندهی شد و 1500 ورزشکار از 18 کشور را گرد هم آورد تا در 24 رشته ورزشی به رقابت بپردازند. این رویداد در Joinville-le-Pont فرانسه برگزار شد . و طی سالهای بعد در ماه مه 1946 ، پس از جنگ جهانی دوم ، شورای ورزشی نیروهای متفقین توسط سرهنگ هانری دبروس و پنج‌گانه المپیک توسط سرگرد رائول مولت احیا شد و در  7 تا 8 سپتامبر همان سال دومین بازی‌های بین متفقین در برلین (در المپیاستادیون , محل برگزاری بازی های المپیک 1936) برگزار شد .
       


      چند ماه بعد، با پایان دادن به شورای ورزش نیروهای متفقین ، سرهنگ دبروس و سرگرد مولت مسابقات ارتش های جهان (CISM) را در 18 فوریه 1948 تأسیس کردند . اعضای موسس آن بلژیک ، دانمارک ، فرانسه ، لوکزامبورگ و هلند بودند . در سال 1950، آرژانتین و مصر به عضویت آن درآمدند. در سال 1951 ایالات متحده به آن پیوست . در سال 1952 عراق ، لبنان ، پاکستان و سوریه و دو سال بعد برزیل به عضویت آن درآمدند . و همچنین کانادا در سال 1985 وارد آن شد . سپس در سال 1991 با پایان جنگ سرد سازمان رقیب پیمان ورشو کمیته ورزش ارتش متفقین (SKDA) با CISM ادغام شد و خبر از پیوستن 31 کشور و عضو جدید و سایر کشورهای مرتبط با بلوک شوروی را داد. این پیشرفت سریع منجر به رسمیت شناختن توسط نهادهای بین المللی از جمله IOC شد. قبل از سال 1995 CISM هر سال 15 تا 20 مسابقات جهانی را برگزار می کرد. از سال 1995  CISM هر چهار سال یک بار بازی های جهانی نظامی را که یک رویداد چند ورزشی است با شرکت نمایندگانی از ارتشهای 127 کشور دنیا سازماندهی می کند .
       
       

       
      رویدادها
      برگزاری مسابقات مرتبط با ارتش های جهان طیف متنوعی را در بر می گیرد و بلوک های سیاسی و جغرافیایی متعدد سعی در برگزاری رویدادهای مشابه زیادی جهت بالا بردن مهارت پرسنل خود دارند . اما به نوعی اهداف برگزاری این چنین مسابقاتی تنها به بالا بردن مهارت ها محدود نمی گردد . بلکه برپایی نمایشگاه های تخصصی تجهیزات تیراندازی و حتی ماشین آلات زرهی و تسلیحات انفرادی و البسه نظامی و ... در حاشیه این مسابقات بیان گر این است که این رویدادها مکانی است تا برنامه ریزان و دست اندرکاران نظامی کشور های مختلف به عرضه و کسب اطلاعات و سنجش آمادگی قوای نظامی پیرامونی خود اقدام نمایند .
       
      به برخی از این رویدادها می توان به اختصار اشاره کرد مانند :
      - مسابقات بین المللی پنج گانه ورزشی ( تیراندازی سرعت و دقت ، میدان موانع ، شنا ۵۰ متر با مانع ، دو صحرانوردی ۸ کیلومتر و پرتاب نارنجک )
      - مسابقات بین المللی نظامی پهپادی ارتش های جهان
      - مسابقات بین‌المللی نظامی غواصی در عمق
      - مسابقات بین‌المللی نظامی جهت یابی
      - مسابقات بین‌المللی نظامی بیاتلون زرهی روسیه
      - مسابقات سراسری امنیت سایبری در آمریکا
      و ...
       

      بازتاب و آثار
      برای بیان تاثیر حضور بین المللی تیم های نظامی و ترتیب دادن این چنین مسابقاتی منعکس کردن دیدگاه بعضی از تحلیل گران غربی شاید مفید باشد به عنوان نمونه :
      «واشنگتن فری بیکن» «جوزف هومیر» تحلیلگر امنیت ملی : روسیه و چین در نمایش قدرت به آمریکا قصد شرکت در یک بازی‌های بین‌المللی در آمریکای لاتین ( ونزوئلا ) تحت عنوان « تک تیرانداز مرز » را دارند . این  بازی‌های نظامی یکی از واضح ترین نشانه‌ها  از شکل گیری یک ائتلاف ضد ایالات متحده در آمریکای لاتین است. روسیه و متحدانش ( ایران و چین ) با حضور در این مسابقات نظامی در ونزوئلا در حال نمایش قدرت هستند . با عادی سازی تحرکات نظامی دشمنان ایالات متحده در دریای کارائیب ، ما در معرض خطر در آمریکای لاتین هستیم .
       
       
      در حال حاضر به نظر می رسد که برگزاری این گونه مسابقات در بین نیرو های نظامی منطقه ای و جهانی در حال افزایش هست . مسابقاتی که هم در رشته های عمومی ( آمادگی جسمانی و ورزشی ) و هم رشته های تخصصی ( تیر اندازی ، زرهی و توپخانه ، پهپادی و ... ) با حضور تیم های چندگانه به جدیت پیگیری می شود . قطعا انتخاب تیم های ورزیده در این گونه رقابت ها باعث افزایش اعتماد به نفس پرسنل و همچنین تبلیغات مثبت برای نیرو های نظامی ما نیز خواهد گردید  . همچنین برگزاری مسابقات کشوری و درون مرزی برای ما موجبات حس رقابت و افزایش انگیزش سازمانی را برای نیروهای مسلح ما در پی خواهد داشت . انشالله 
       

       
       
       
      بن پایه :
      https://www.milsport.one/cism/members-nations
      https://www.ilsf.org/about/recognition/cism/
      https://armedforcessports.defense.gov/CISM/Military-World-Games/
      https://en.wikipedia.org/wiki/Colosseum
      https://freebeacon.com/national-security/iran-russia-china-to-run-war-drills-in-latin-america/
       
      گرد آوری جهت انجمن میلیتاری
       
       
    • توسط amirarsalankhan
      بمب افكن تهاجمي نسل بعد، LRS-B
       
                                 
       
       
      بمب افكن نسل بعد ( NGB، قبلا به نام بمب افكن 2018 شناخته مي شد ) يك برنامه به منظور توسعه يك بمب افكن جديد براي نيروي هوايي ايالات متحده بود. NGB قرار بود تا در حدود سال 2018 و به عنوان يك بمب افكن پنهانكار، مادون صوت، برد متوسط و با قابليت متوسط حمل سلاح وارد خدمت شود و به تدريج جايگزين بمب افكن هاي پير و پا به سن گذاشته (  B-52 Stratofortress  و B-1 Lancer ) گردد. ولي برنامه توسعه NGB با ظهور طرح بمب افكن دور برد تهاجمي سنگين ايالات متحده به فراموشي سپرده شد.
       
         
       
      اين اتفاق زماني افتاد كه در ژوئن 2010 سپهبد Breedlove  در مصاحبه اي بيان كرد كه اصطلاح بمب افكن نسل بعد مرده و از اين به بعد نيروي هوايي بر روي طراحي بمب افكن هاي دور برد تهاجمي كار خواهد كرد كه در آن از سيستم هاي به كار رفته در جنگده هاي F-22 و F-35 استفاده خواهد شد تا بمب افكني مقرون به صرفه و با قابليت هاي استثنايي هر دو جنگنده فوق جهت انجام ماموريت ها طراحي و توليد گردد.
       
             
       
       
      بمب افكن دور برد تهاجمي (Long Range Strike Bomber)
      برنامه توسعه بمب افكن دور برد تهاجمي ( LRS-B ) به معناي واقعي كلمه پنهانكار است! و اطلاعات خيلي كمي از آن منتشر شده است ولي اهميت آن را به خوبي مي توان در رفتار پنتاگون و شركاي صنعتي بزرگ آن احساس كرد.بسياري از كارشناسان معتقدند كه برنامه توسعه اين بمب افكن ساختار نيروي هوايي ايلات متحده را در 20 سال آينده شكل خواهد داد و هر شركتي كه برنده مناقصه توليد اين بمب افكن شود پول پارو خواهد كرد و بازنده نيز مي تواند مطمئن باشد كه جايگاهي در آينده هوانوردي نظامي ايلات متحده نخواهد داشت مگر ان كه معجزه اي كند!
      هر چند امروزه لاكهيد ماريتن به لطف پروژه F-35 آينده خود را در صنعت هوانوردي نظامي ايالات متحده تضمين كرده است و بويينگ نيز به مدد توليدات هوانوردي غير نظامي خود مي تواند از اين بحران عبور كند و تنها نورث روپ است كه چاره اي ندارد و  بايد اين مناقصه را برنده شود تا بتواند با خيال راحت به آينده خود فكر كند
      شناخته ها و ناشناخته ها
      پيش بيني شده 80 تا 100 فروند از اين بمب افكن جديد جايگزين ناوگان فعلي بمب افكن هاي ايالات متحده شود.  
      پنهانكار بودن ،قابليت حمل سلاح هاي هسته ايو داراي بودن هر دو حالت پروازي سرنشين دار و بي سرنشين از الزامات طراحي LRS-B است.قيمت تعيين شده براي هر فروند بمب افكن جديد 550 ميليون دلار در سال 2010 پيش بيني شده و قرار است به جهت كم كردن هزينه ها از فناوري موجود در طراحي ان استفاده شود ولي ساختار طراحي آن بايد به شكلي باشد كه بتواند از تكنولوژي هاي آينده نيز استفاده كند.دو رقيب اصلي در طراحي اين بمب افكن يكي كمپاني  Northrop Grumman, با سابقه طراحي بمب افكن پنهانكار و گرانقيمت B-2 است و ديگري مشاركت كمپاني هاي بويينگ و لاكهيد مارتين با سابقه طراحي جنگنده هاي F-22 و F-35 .همچنين پيش بيني مي شود در اواسط دهه 2020 اولين پروازهاي اين بمب افكن انجام شود.طبق حدس هايي كه كارشناسان مي زنند نيروي هوايي آمريكا به دنبال يك بمب افكن در اندازه اي حدودا نصف B-2 است كه از دو موتور F-135 همانند F-35 سود ببرد.
       
                                              
                                         
                                          پيشران F-135 Pratt  & Whitney
       
      الان همه شما ميگوييد اين كه خيلي كوچيكه، خب مسلما بايد بزرگتر بشه ولي با صحبتي كه رابرت گيتس وزير سابق دفاع انجام داد و به اعضاي كنگره گفت كه قيمت هر فروند 550 ميليون دلار ميشود راه را بر روي بزرگتر شدن اين بمب افكن فعلا بست. و اين نگراني را در بين كارشناسان به وجود آورد كه هر شركتي كه بتواند با حداقل آيتم هاي اساسي يك بمب افكن توليد كند برنده اين مناقصه خواهد بود بدون توجه به نيازهاي اساسي نبردهاي آينده.بنابراين يكسري الزامات از سوي كارشناسان هوانوردي نظامي جهت توسعه LRS-B  پيشنهاد شده است :
      پنهانكاري
      امروزه ميدانيم كه 80 درصد قابليت پنهانكاري به شكل و طراحي هواپيما بستگي دارد و فقط 20 درصد به مواد و تكنولوزي پيشرفته به كار رفته در آن وابسته است. كه همين 20 درصد هم بيشترين هزينه را به خود اختصاص مي دهد. پس يايد تعادل خوبي را بين اين دو بخش برقرار كرد تا هزينه هاي طراحي و توسعه سرسام اور نباشد.
      تعمير و نگهداري
      استفاده از مواد جاذب امواج رادار ساخته شده مي تواند نگهداري اين بمب افكن را بسيار راحت تر كند تا استفاده از موادي كه در لبه تكنولوژي روز قرار دارند و بسيار گران قيمت خواهند بود و نگهداريشان نيز بسيار مشكل است.ولي پلت فرم طراحي نيز بايد به شكلي باشد كه اين پرنده بتواند در 50 سال آينده آسمان ها را همچنان تسخير كند و پذيراي مواد جديد و تكنولوژي هاي نوين نيز باشد.
      قابليت حمل بمب هاي هسته اي
      تصميم گيري در اين مورد بايد همين الان صورت بگيرد، هر چند نيروي هوايي علاقه دارد تا چند سال بعد از توليد بمب افكن ها مجوز حمل سلاح هاي هسته اي را براي آنها صادر كند ولي با توجه به پيشرفت هاي سريع در صنعت هوانوردي نظامي از الان اين پرنده بايد طوري طراحي شود كه حداقل نيمي از آنها از ابتدا قابليت حمل بمب هاي هسته اي و هيدروژني را داشته باشند. و توانايي بازدارندگي ايالات متحده را همچنان حفط كنند.
      كنار گذاشتن طرز فكر شواليه تنها!
      بسياري از مردم فكر مي كنند كه پنهانكاري يعني يك جنگنده پنهانكار به تنهايي و با شجاعت به مانند يك شواليه به مواضع دشمن حمله مي كند و تمامي آنها را نابود ميسازد!! از الان بايد اين تفكر را دور ريخت و يك برنامه جامع جهت حملات پر تعداد بمب افكن هاي نسل بعد در نظر گرفت و تمام سناريوهاي موجود و تهديدات لازم را در آنها پيش بيني كرد تا قدرت واقعي بمب افكن ها و تاثير آنها بر روي مواضع دشمن مشخص شود.
      ساخت يك بمب افكن، نه فقط يك پلت فرم صرف
      در سال هاي بعد LRS-B تنها بمب افكن سنگين ايالات متحده خواهد بود. پس بايد به شكلي طراحي شود كه قابليت باز طراحي بسياري از قسمت هاي آن وجود داشته باشد و بتواند از تكنولوژي هاي آينده نيز به خوبي بهره مند شود. همچنين LRS-B بايد بتواند ماموريت هاي دريايي را نيز به خوبي ماموريت هاي زميني انجام دهد.
      نگه داشتن خلبان در كابين
      با وجود داشتن فناوري پروازهاي بي سرنشين اما ما نبايد در دام اين صحبت ها بيافتيم كه LRS-B بايد تنها قابليت بي سرنشين داشته باشد!، نداشتن خلبان در ميدان نبرد يعني نداشتن حس مسئوليت پذيري و ابتكارات لحظه اي نمي توان از جذابيت هاي فراوان پرنده هاي بي سرنشين گذشت ولي يك بمب افكن سنگين بي سرنشي نياز به حمايت زميني بسيار بيشتري از بي سرنشين هاي فعلي دارد كه اين خود هزينه ها را بسيار بالاتر مي برد.مورد بعدي قابليت ضعيف بي سرنشين ها در سوخت گيري هاي هوايي است كه در حين ماموريت هاي يك بمب افكن دوربرد الزامي است و يك خلبان در هر شرايط آب و هوايي يا زماني به راحتي آن را انجام مي دهد.و در آخر فكر كنيد كه يك بي سرنشين بخواهد بمب هسته اي نيز با خود حمل كند، خيلي فكر خوبي نيست و حتي كابوس آور نيز هست. هر چند خيلي ها فكر ميكنند بهتر بمب هاي هسته اي را به دست بي سرنشين ها سپرد!
      فراموش نكردن چيزهاي كوچك
      بايد فضاي كافي براي خلبان در پروازهاي طولاني در نظر گرفت تا اعصابش راحت باشد و تحت فشارهاي جسمي قرار نگيرد. اين مورد حتما بايد لحاظ شود و سعي شود از تجربه B-2 در اين مورد درس گرفته شود.
      در ژانويه 2011 نيروي هوايي فهرستي كوتاه از اهداف مورد نظر خود را براي بمب افكن تهاجمي منتشر كرد
      اهداف طراحي در نظر گفته شده براي يروژه LRS-B در ژانويه 2011
      كل هزينه پروژه نبايد از 40 تا 50 ميليارد دلار بيشتر باشد سرعت مادون صوت حداكثر بردي پروازي بيشتر از 9250 كيلومتر مداومت پروازي 50 تا 100 ساعت براي پروارهاي بي سرنشين قابليت بقا در حملات روزانه به مواضع دشمن با وجو د قدرتمند ترين دفاع هوايي موجود  
      در پايان تصاويري از طرح هاي مفهومي اراده شده توسط سه كمپاني معظم شركت كننده در اين مناقصه
       
                       
                                                           
       طرح پيشنهادي كمپاني نورث روپ گرومن
       
       
       
       
                      
                                                                              
       طرح پيشنهادي كمپاني لاكهيد
       
       
       
       
       
                         
                                           
        طرح پيشنهادي كمپاني بويينگ
       
       
      حال بايد منتظر ماند و ديد كه در چند ماه آينده مقامات نيروي هوايي كدام يك از طرح هاي پيشنهادي را براي آينده توان هوايي ايالات متحده انتخاب خواهند كرد.
      نظر شما چيست؟
      كم و كاستي بود  دوستان به بزرگواري خودتون ببخشيد، تقديم به ارواح طيبه شهداي مرزباني ناجا در حادثه اخير نگور
      با تشكر فراوان از دوست و استاد گرامي جناب 7mmt به جهت پيشنهاد اين موضوع و كمك هاي بسيارشان
      تهيه شده توسط امير ارسلان رهسپار ، فقط براي ميليتاري
       
       
      منابع :
      http://en.wikipedia.org/wiki/Next-Generation_Bomber
       
      http://www.defensenews.com/story/defense/air-space/strike/2015/01/18/air-force-bomber-industry/21805275/
       
      http://defensetech.org/2014/09/15/air-force-plans-major-step-in-long-range-strike-bomber-program/
       
      http://breakingdefense.com/2014/09/b-2-pilots-lessons-for-lrsb-americas-new-bomber/
    • توسط MR9
      بسم الله الرحمن الرحیم
       
      سرکوب پدافند هوایی دشمن
        (Suppression of Enemy Air Defenses /SEAD)
       

       
       وایلدویزل / استاندارد 
       
      یکی از ماموریتهای اصلی واحدهای پروازی نیروی هوایی پس از ظهورسه عنصرجدید در نبردهای معاصر (رادار/ توپخانه ضدهوایی هدایت راداری و نهایتا" موشکهای هدایت شونده زمین به هوا)، کنترل و ازکارانداختن و نابودی این  سامانه ها  می باشد . بررسی دقیق نبردهای به وقوع پیوسته پس از جنگ دوم جهانی نشان می دهد که هرکدام از این نبردها ، جنبه های نوینی از فناوری را با بکارگیری تجهیزات ، تسلیحات و تاکتیک ها به نمایش گذاشته و نشان داده اند که گاهی استفاده از  وجودبرتری کمی تسلیحات غیر پیشرفته در مقابل برتری کیفی تسلیحات پیشرفته و یا برعکس ، پیروزی های نظامی خیره کننده ای را به ارمغان آورده است. در کنار این مساله و به موازات افزایش توانایی های رزمی یک سامانه تسلیحاتی ،توسعه تاکتیکهای مورد نیاز نیز یک اصل غیر قابل اجتناب بشمار می رود . در چنین شرایطی ، سامانه های پدافند هوایی نیز از این قاعده مستثنی نبوده ، چــنانکه این نوع از سیستم های جــــنگ افــــزاری می بایست دارای قابلیت های پدافندی مناسبی باشند تا درمرحله آغازین تهاجم دشمن ، بتوانند ایمنی مناطق مسکونی ، مراکز ثقل سیاسی، نظامی و اقتصادی را از گزند بمباران و آسیب حفظ نمایند و با ایجاد لطمات عمده به پیکره و استخوان بندی قدرت هوایی دشمن ، باعث لغو ماموریت های تهاجمی وبه احتمال زیاد تغییر نتیجه جنگ شوند . بنابراین، به صورت طبیعی ،  نیروی هوایی مهاجم سعی خواهد نمود تا تهاجم خود را با انجام ماموریت های سرکوب پدافند هوایی آغاز نماید . برهمین اساس و بنا به تعریف وزارت دفاع ایالات متحده ، سرکوبی پدافند هوایی دشمن عبارتند از :
       
      " انجام هرگونه فعالیتی به منظور خنثی سازی ، نابود سازی و ایجاد اختلال موقت یا دائم در سامانه های پدافند هوایی زمین و دریاپایه دشمن بوسیله تجهیزات مخرب یا اخلالگرها "
       

       
       
      جنگنده / بمب افکن F-105G ، یکی از مهمترین جنگ افزارهای ارتش ایالات متحده برای مقابله با آتشبارهای سام ارتش ویتنام شمالی بشمارمی آمد .
       

       
      جنگنده / بمب افکن F-4G  در حال تیک آف از فرودگاهی در عربستان
      در حالی که برای اجرای ماموریت SEAD ، به مهمات متنوعی شامل مشکهای هوا به زمین ماوریک و مهمات ضد تشعشع شرایک و غلاف جنگ الکترونیک مجهز شده است .
       
       

       
       
      ارتش ایالات متحده برای ایجاد برتری هوایی بر فراز منطقه نبرد ، تاکید زیادی بر استفاده از اسکادارن های وایلد ویزل دارد .
      تصویر فوق یکفروند جنگنده / بمب افکن A-7E را بر روی عرشه فوقانی ناو هواپیمابر USS AMERICA نشان میدهد که برای اجرای عملیات بر علیه آتشبارهای دفاع هوایی لیبی (عملیات دره الدورادو ) آماده می شود . به نظر می رسد پرنده فوق برای اجرای این ماموریت به مهمات ضد رادار شرایک و مهمات هوابه زمین راک آی مارک II مجهز شده است .
       

       
       
      ارتش های اروپایی نیز پس از مشاهده تاثیر تسلیحات ضد رادار ، بسرعت خود را به قابلیت های ضد رادار مجهز نمودند .
      تصویر فوق یک فروند تورنادو ECR نیروی هوایی آلمان را که به مهمات ضدرادار هارم مجهز شده است را نشان میدهد
       

       
       
      مهمات ضد تشعشع AGM-88 HARM، جنگنده / بمب افکنF/A-18 C
       

       
       
      نیروی هوایی بریتانیا ، به شکل وسیعی از مهمات ضد رادار درسازمان رزم نیروی هوایی خود بهره می برد .
      تصویر فوق ، یک تیر موشک ضد تشعشع آلارم را بروی یکفروند جنگنده/ بمب افکن تورنادو GR4 نشان می دهد .
       

       
       
      در حال حاضر پرنده ویژه نیروی هوایی ارتش ایالات متحده برای اجرای ماموریتهای سرکوب پدافند هوایی ، جنگنده/بمب افکن F-16 CJ بشمار می آید .
       
      پرنده فوق ، یکفروند F-16 CJ بلاک 50 سری D است که برای اجرای ماموریت SEAD ، به طیف متنوعی از مهمات شامل ، AIM-120 آمرام ، AIM-9 M سایدویندر در جایگاه های دو وهشت  ، مهمات ضد رادار AGM-88 هارم در جایگاه های سه و هفت ، و برای هدفیابی به یک غلاف AN/ASQ-213 ، مسلح شده است .
      با این حال و براساس نظرات خلبانان شرکت کننده در جنگ ویتنام ، قابلیتهای تاندرچیف و فانتوم به مراتب افزون تر از این نمونه فالکون بشمار می آمد .
       
       
      نویسنده و مترجم : کارشناس ارشد جغرافیای سیاسی - MR9
      Military.ir Copyright
      تمامی حقوق برای انجمن میلیتاری محفوظ است
      منابع  :
      1- Davis, Larry and Menard, David, Republic F-105 Thunderchief
      2- Bill Siuru, Bill Holder-General Dynamics F-16 Fighting Falcon
      3-F-4 PHANTOM II IN ACTION
      4- "MODERN MILITARY AIRCRAFT "THUD"
      5- A-7 IN ACTION
      6- ویکی
      7- مطالعات شخصی اینجانب از منابع گوناگون
  • مرور توسط کاربر    0 کاربر

    هیچ کاربر عضوی،در حال مشاهده این صفحه نیست.