امتیاز دادن به این موضوع:

Recommended Posts

از صحبت های دوستان گرانقدر Master1986 ، elo و Maverick100 سپاسگزارم :rose:

هشداری هم به جناب turkastara میدم که از ارسال پست انحرافی خودداری کنند تا یک وقت خدای نکرده منجر به برخورد نشود!
  • Upvote 1
  • Downvote 1

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
فحش و توهین و بددهنی، نه باعث بالا رفتن کیفیت محصولات ما میشه و نه باعث کم شدن ارزش تولیدات و فن آوری چین!! icon_eek
همین چین که دوستان همه جوره بهش میتازن، در اکثر مناقصه های جهانی و در بالاترین سطوح رقابت میکنه اما ما.... شرکتهای فکستنی چینی بازار رو از دست محصولات بسیاااااااااااار با کیفیت تر ما ربودن!!!
ضمنا فراموش کردید بعضی تسلیحاتی که با اسامی عربی و بعضا فارسی [برای اولین بار در تاریخ بشریت][b] رونمایی [/b]میشه، تولیدات کشور دوست و برادر و کمونیست چین هست! ولی مال ما خیلی بهتره..میدونید دیگه :mrgreen:
  • Upvote 4
  • Downvote 1

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

سوخو 35 تک سرنشین هست، مراد مقاله سوخو 35 به صورت تک پیشرانه بوده، ورای اعتماد به نفس مقاله اصلی در مقایسه، جی 10 در مقابل سوخو 35 حرفی برای گفتن نداره و نهایتا با گونه های توسعه یافته میگ 29 قابل مقایسه باشه. 

Single Engine Su-35: این عبارت به معنای  اینه که جی 10 نسخه تک موتوره سوخو 35 است که ادعای گزاف و به دور از ذهنیه.

ویرایش شده در توسط aminf14
  • Upvote 5

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

تفاوت معنادار در فلسفه طراحی کابین

 

73226_1252176920.jpg 

 

اویونیک و کابین سوخو-35

 

     EEhwsWMW4AImmw_.jpgEEhN1m9XoAAyKzL.jpg

 

اویونیک و کابین J-10C

  • Like 1
  • Upvote 7

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
18 minutes قبل , MR9 گفت:

تفاوت معنادار در فلسفه طراحی کابین

 

 

 

اویونیک و کابین سوخو-35

 

     EEhwsWMW4AImmw_.jpgEEhN1m9XoAAyKzL.jpg

 

اویونیک و کابین J-10C

 

جی 10 با تکیه یا الهام از لاوی اسرائیل ساخته شد که اون هم کپی اسرائیلی اف 16 بود 

حتی بعضی از تجهیزات از اسرائیل تامین و با کمک این رژیم ساخته شد

بعد ها پاکستان جز مشتری های این پرنده شد 

 

طبق شایعات ایران هم دسترسی به این پرنده داشته حداقل در نقشه و یک نمونه ولی این صحبت ها قابل اتکا نبوده است 

اگرچه پاکستانی ها معتقد بودند ایران هم از فناوری این پرنده در حال استفاده است 

ولی ما چیز خاصی هنوز در دستاوردها و رونمایی ها مشاهده نکردیم 

  • Upvote 4

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
33 minutes قبل , arminheidari گفت:

 

جی 10 با تکیه یا الهام از لاوی اسرائیل ساخته شد که اون هم کپی اسرائیلی اف 16 بود

 

سلام علیکم

 

در واقع ، لاوی ژن فرانسوی میراژ-3و 5 ونسخه بومی آن یعنی کفیر را به ارث برده بود ولی در رقابت با اف-16 شکست خورد . روند طراحی جتهای چینی را به شکل قطع باید به قبل و بعد از جی-10 تقسیم کرد . ترکیب فناوری شرقی با فلسفه طراحی غربی و درنهایت تعریف ایده بومی برای خلق یک هواگرد رزمی

 

112389-55c9b97dff9acb42f359c34619ef8764~

 

سیر تکامل لاوی

 

lavi_3v_01.gif j10_schem_01.jpg

 

سمت راست : لاوی .. سمت چپ : جی-10

 

چرا این اعتقاد وجود دارد که دیپلماسی دفاعی به معنای ایجاد انقلاب در ساختار نظامی یک سازمان مسلح هست !!!

  • Upvote 7

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
20 minutes قبل , MR9 گفت:

 

سلام علیکم

 

در واقع ، لاوی ژن فرانسوی میراژ-3و 5 ونسخه بومی آن یعنی کفیر را به ارث برده بود ولی در رقابت با اف-16 شکست خورد . روند طراحی جتهای چینی را به شکل قطع باید به قبل و بعد از جی-10 تقسیم کرد . ترکیب فناوری شرقی با فلسفه طراحی غربی و درنهایت تعریف ایده بومی برای خلق یک هواگر رزمی

 

 

سیر تکامل لاوی

 

 

 

سمت راست : لاوی .. سمت چپ : جی-10

 

چرا این اعتقاد وجود دارد که دیپلماسی دفاعی به معنای ایجاد انقلاب در ساختار نظامی یک سازمان مسلح هست !!!

 

البته به شرط مستندسازی و سیستم تدوین دانش فنی یکپارچه و اگرنه دیپلماسی دفاعی در نهایت ایران خودرو میشه 

چرخ رو دوباره نباید اختراع کرد جمله خیلی مهمی هست و باید درکش کرد 

ولی همیشه دچار افراط و تفریط در سازمان دفاعی هستیم 

در صنایع موشکی کمک از کره شمالی یک دیپلماسی دفاعی موفق بود و در ایران 140 یک شکست دیپلماسی 

علت رو باید در سیستم مهندسی و مستند سازی و دانش فنی خودمون جستجو کرد 

 

 

  • Upvote 4

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
18 minutes قبل , arminheidari گفت:

 

 اگرنه دیپلماسی دفاعی در نهایت ایران خودرو میشه

 

 

بنده تخصصی در خودرو ندارم ولی برنامه جی-10 از اواخر دهه هشتاد کلید خورد ( فرض 1989 )  ، بعد 2006 معرفی شد ، یعنی 17 سال کار مداوم برای اولین طراحی بومی  . از 2006 هم مرتب در حال بهسازی و بروزرسانی هست تا الان که نسخه c اش معرفی شده  ،  یک روند استاندارد برای یک جنگنده . برای مقایسه برنامه ایگل در سال 1965 کلید خورد ، فقط بعد از 7 سال ( 1972 ) رونمایی شد که اگر فاصله فناوری دو کشور ( چین و ایالات متحده ) را در نظر بگیریم ، بازه زمانی ایده پردازی تا تولید را در  دو کشور منطقی می کند .

چینی ها اول به ضعفشون در طراحی و بعد فناوریهای لازم پی بردند ، رفتند مسیر درست سرمایه گذاری را یاد گرفتند ( تجربه همکاری با روسها در دهه 50 و بعد از اصلاحات اقتصادی دوره دنگ شیائوپنگ ) الان هم می بینید که  با اعتماد به نفس کامل در بازار تسلیحات هوایی حضور دارند .

  • Like 1
  • Upvote 9

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
9 minutes قبل , MR9 گفت:

 

بنده تخصصی در خودرو ندارم ولی برنامه جی-10 از اواخر دهه هشتاد کلید خورد ( فرض 1989 )  ، بعد 2006 معرفی شد ، یعنی 17 سال کار مداوم برای اولین طراحی بومی  . از 2006 هم مرتب در حال بهسازی و بروزرسانی هست تا الان که نسخه c اش معرفی شده  ،  یک روند استاندارد برای یک جنگنده . برای مقایسه برنامه ایگل در سال 1965 کلید خورد ، فقط بعد از 7 سال ( 1972 ) رونمایی شد که اگر فاصله فناوری دو کشور ( چین و ایالات متحده ) را در نظر بگیریم ، بازه زمانی ایده پردازی تا تولید را در  دو کشور منطقی می کند .

چینی ها اول به ضعفشون در طراحی و بعد فناوریهای لازم پی بردند ، رفتند مسیر درست سرمایه گذاری را یاد گرفتند ( تجربه همکاری با روسها در دهه 50 و بعد از اصلاحات اقتصادی دوره دنگ شیائوپنگ ) الان هم می بینید که  با اعتماد به نفس کامل در بازار تسلیحات هوایی حضور دارند .

 

نیازی به تخصص خودرو نیست

نکته اصلی رو الان هم گفتید: 17 سال کار مداوم - بهسازی و بروزرسانی - یک روند استاندارد

حالا استفاده از دانش خارجی و یا تولید دانش داخلی ابزار و منابع حرکت این روند است که به جا باید استفاده بشه 

مثال ایران خودرو و ایران 140 استفاده از دانش خارجی بدون کار مداوم و روندی استاندارد بود 

و مثال موشک های اسکاد تا شهاب استفاده از دانش خارجی همراه با کار مداوم و روندی استاندارد بود 

 

این همون چیزی هست که خود شما دارید براش تلاش می کنید و در سایت اجرا می کنید

  • Upvote 5

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
10 minutes قبل , arminheidari گفت:

نکته اصلی رو الان هم گفتید: 17 سال کار مداوم - بهسازی و بروزرسانی - یک روند استاندارد

حالا استفاده از دانش خارجی و یا تولید دانش داخلی ابزار و منابع حرکت این روند است که به جا باید استفاده بشه

 

چینی ها از ابتدای دهه 50  تا اواخر دهه هشتاد میلادی ، صدها فروند هواپیما و خلبان را از دست دادند ، صرفا" به این دلیل  که  این مساله در ذهن آنها فرو رفته بود که  نیازی به استفاده از تجربه دیگران ندارند ، بعدها که وزارت دفاع چین تجارب این3 دهه را در قالب سند منتشر کرد ( و اداره لجستیک سپاه هم ان را به فارسی برگردان نمود )  شما تازه متوجه می شوید که اگر در همون زمان ، چینی ها متوجه می شدند که برای توسعه نظامی خودشون در عین اتکاء به توان داخلی ، باید با دیگران مراوده داشته باشند و از تجربه آنهایی که در این حوزه  تجربه دارند ، به لطایف الحیل  ( چون قطعا طرف مقابل به راحتی تجربه و فناوری را در اختیار شما نمیگذارد ) استفاده کنند ، آن وقت چقدر در هزینه و مهمتر از آن ، توان انسانی ، صرفه جویی بعمل می آمد .

 

پی نوشت :

این فرهنگ باید جا بیافتند که ارتباط با دیگران در حوزه نظامی ، زشت نیست ، تحقیر توان داخلی نیست ، برعکس اگر این ارتباط درست تعریف بشود ، بدون هیچ شکی روند توسعه رزمی را سرعت میدهد

  • Upvote 8

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
46 minutes قبل , MR9 گفت:

 

چینی ها از ابتدای دهه 50  تا اواخر دهه هشتاد میلادی ، صدها فروند هواپیما و خلبان را از دست دادند ، صرفا" به این دلیل  که  این مساله در ذهن آنها فرو رفته بود که  نیازی به استفاده از تجربه دیگران ندارند ، بعدها که وزارت دفاع چین تجارب این3 دهه را در قالب سند منتشر کرد ( و اداره لجستیک سپاه هم ان را به فارسی برگردان نمود )  شما تازه متوجه می شوید که اگر در همون زمان ، چینی ها متوجه می شدند که برای توسعه نظامی خودشون در عین اتکاء به توان داخلی ، باید با دیگران مراوده داشته باشند و از تجربه آنهایی که در این حوزه  تجربه دارند ، به لطایف الحیل  ( چون قطعا طرف مقابل به راحتی تجربه و فناوری را در اختیار شما نمیگذارد ) استفاده کنند ، آن وقت چقدر در هزینه و مهمتر از آن ، توان انسانی ، صرفه جویی بعمل می آمد .

 

خوبی صحبت با شما تکون خوردن منابعم هست و یادم بیاد چه مستندسازی رو شروع کرده بودم و ولی کردم

مدتی روی کارایی و راندمان صنایع دفاعی اسرائیل کار می کردم که به این فایل رسیدم

U2.png

 

بسیار جالب بود بحث تقابل تکنولوژی و کارایی بود و نشون می داد حزب الله با تکنولوژی کمی که داره ولی از تمام ظرفیتش استفاده کرده و کارایی بالایی داره 

در اون سمت ایران با داشتن تکنولوژی بیشتر ولی بدلیل استفاده کمتر از ظرفیتش در سطح کارایی پایینی قرار گرفته 

یعنی کارایی حزب الله نزدیک به کارایی امریکا هست علارغم تکنولوژی پایین تر اما چرا؟

استفاده درست از تمام ظرفیتی که داره ، سیستمی چابک و فعال 

بر خلاف اون در ایران سیستمی سنگین و کند رو داریم که اتلاف انرژی اش بالا است

 

وقتی چنین موضوع رو در قیاس ایران و اسرائیل می بینیم، متوجه می شویم که چابکی در صنایع دفاعی ما ( و صنایع داخلی ما) از بین رفته و به سیستم هایی سنگین و کم کارآمد تبدیل شدن و در چنین سیستم هایی تنها امثال شهید ستاری و تهرانی مقدم میتونن معجزه کنن اون هم با مایه گذاشتن از زندگی و جونشون 

و اگرنه سیستم در حالت عادی خود در بهترین حالت خودش رو حفظ می کنه اگرچه که احتمالا خودش رو قفل می کنه

در چنین فضایی تنها شرکت های کوچک، دانش بنیان و چابک می تونن کار کنن و تولید کنند 

 

خب وقتی از استفاده از دانش خارجی و عدم طراحی مجدد چرخ صحبت می کنیم می رسیم به همین نکته که دانش خارجی در سیستم فعلی چه راهی رو میره؟ و آیا سیستم داخلی توانایی پذیرش اون رو داره یا نه؟

 

مثال های زیادی رو میشه اورد که قانون و سیستم های دولتی ترمز های محکمی در جهت رشد صنایع ما بویژه کارهای خلاقانه شده اند 

و تنها کارهایی جلو رفته اند که منتظر قانون و حمایت دولتی ننشسته اند 

 

پس اینکه آیا از دانش خارجی استفاده کنیم به عنوان یک بدیهیات مطرح هست که بله چرخ نباید دوباره اختراع شود 

ولی سوال اصلی اینه که کدام سیستم می تواند استراتژی و راهبرد رو جلو ببرد و از این دانش خارجی و داخلی بهره لازم رو ببره 

ما الان در بحث نیروگاه ها داریم به یک شکوفایی می رسیم ولی کنارش کلی طرح نو دارن می میرن و تنها شرکت های خصوصی طرح های آماده رو قاپ می زنن چون مجبورن از فناوری استفاده کنن تا جلوی قدرت شرکت های نیمه دولتی دوام بیارن 

ویرایش شده در توسط arminheidari
  • Upvote 9

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
7 minutes قبل , arminheidari گفت:

 

خوبی صحبت با شما تکون خوردن منابعم هست و یادم بیاد چه مستندسازی رو شروع کرده بودم و ولی کردم

 

هدف هم از مطرح این نقدها ( هر چند مطلوب یکسری نیست )  دقیق همین مساله است که دوستان علاقه مند و اهل مطالعه و بررسی  ، بروند دنبال منابع برای مستند سازی این نقدها  ...

8 minutes قبل , arminheidari گفت:

 

مدتی روی کارایی و راندمان صنایع دفاعی اسرائیل کار می کردم که به این فایل رسیدم

 

 

درصورت صلاح دید ، منبع را هم معرفی بفرمایید ، استفاده کنیم

9 minutes قبل , arminheidari گفت:

یعنی کارایی حزب الله نزدیک به کارایی امریکا هست علارغم تکنولوژی پایین تر اما چرا؟

 

 

هر سازمان نظامی ، در هرمقیاسی ، وقتی تحت فشار قرار بگیرد ، مجبور هست راندمان کاری اش را بسرعت بالا ببرد . حزب ا... از 1982 تا امروز دائم تحت فشار بوده ، و بدلیل جبر محیط رزمی ، باید دائم خودش را بروز میکرد ،این در خصوص idf هم مصداق دارد .

 

29 minutes قبل , arminheidari گفت:

ولی سوال اصلی اینه که کدام سیستم می تواند استراتژی و راهبرد رو جلو ببرد و از این دانش خارجی و داخلی بهره لازم رو ببره 

 

ساختار غلط هست . شما برای رضای  خدا هم یک شرکت تسلیحاتی خصوصی ندارید ، یعنی اجازه نداند . وقتی رقابت وجود داشته باشد ، آن وقت می بینید که وضعیت چه شکلی تغییر می کند .

در کشورهای پیشرو ، وزارت دفاع فقط حوزه سیاست گذاری را بر عهده دارد ،  ارتش ( سازمان مسلح ) مصرف کننده فناوری هست  و  حوزه تولید فناوری دریک شبکه رقابتی گسترده متعلق به شرکتهای خصوصی هست .

  • Like 2
  • Upvote 6

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

در  وضعیت کنونی هر جنگنده نسل چهاری به ناوگان نیروی هوایی ایران اضافه بشه باید کلاه رو به آسمون انداخت! ولی بجز جنبه کمی جی 10 حرف خاصی نسبت به جنگنده های قدرتمند خانواده فلانکر و فالکروم برای گفتن نداره. جی 10 نه چالاکی میگ 29 و 35 رو داره، نه برد عملیاتی عالی سوخو 30 و 35 و نه  حتی اف 16.  ایران قبلا سابقه استفاده از F-7 رو داره که بجز ضعف شدید در تمام ویژگی ها چون از فناوری ایالات متحده استفاده می کردند، این  موارد رو از اف 7 حذف و جنگنده ای تقریبا لخت و عور رو تحویل دادند که شهرت بدی در میان نیروهای هوایی برای کیفیت نازل داشت. جدای از مورد فوق از زمان اف 4 و اف 14 نیروهای هوایی با جنگنده های دو موتوره به سازگاری رسیده اند  و از این رو میگ 35 و  سوخو30 برتری بیشتری نسبت به جی 10 دارد. میگ 29 و سوخو24 جنگنده هایی به نسبت کارا بودند، میگ29 جنگنده قابل اعتنا در دفاع هوایی نقطه ای و سوخو 24 بمب افکنی قابل با ویژگی ها و برد عملیاتی قابل توجه بود. جی 10 نه برد عملیاتی مناسبی داره، نه به نسبت قیمت برتری بر سوخو30 داره. و  یکی از ایرادهای مهم وغیرقابل چشم پوشی استفاده از پلت فرم جنگنده لاوی اسرائیل هست که شانس این انتقال را خیلی کاهش می دهد.

و اما چند نکته مثبت احتمالی جی10:

چین می تواند در ارائه ملزومات وتسهیلات بعد از فروش برخلاف روسیه در ذهن ایرانی ها خاطره خوبی ثبت کند.

چین می تواند برخلاف روسیه که چه در انتقال تکنولوژی و چه نگهداری جنگنده و ارائه خدمات خساست به خرج میدهد، با انتقال فناوری هم بازار ماندگار و تضمین شده ای رو برای خودش مهیا و زمینه را برای معاملات بزرگتر فراهم کند.

 

 

 

  • Upvote 3

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

ایجاد یک حساب کاربری و یا به سیستم وارد شوید برای ارسال نظر

کاربر محترم برای ارسال نظر نیاز به یک حساب کاربری دارید.

ایجاد یک حساب کاربری

ثبت نام برای یک حساب کاربری جدید در انجمن ها بسیار ساده است!

ثبت نام کاربر جدید

ورود به حساب کاربری

در حال حاضر می خواهید به حساب کاربری خود وارد شوید؟ برای ورود کلیک کنید

ورود به سیستم

  • مطالب مشابه

    • توسط MR9
      فکور90 ، در اصل ، یک پروژه داخلی نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران (IRIAF)  بشمار می رفت که تاریخ آغاز آن به اوایل دهه نخست قرن بیست و یکم ( 2000 میلادی ) برمی گردد . به اعتقاد برخی ، در آن زمان هیچ  موشک هوا به هوای عملیاتی AIM-54A فونیکس در فهرست موجودی نیرو وجود نداشت ، در نتیجه  متخصصان نیروی هوایی پیشنهاد دادند  تا قطعات و اجزاء فونیکس ها را با قطعات موشکهای تغییر یافته هاوک ( پروژه سجیل ) بهبود دهند و موشکهای موجود را بحالت عملیاتی بازگردانند .
      با کلید خوردن این پروژه ، به شکل همزمان نیروی هوایی یک قرارداد همکاری را با صنایع شهید بابایی وابسته به وزارت دفاع و پشتبانی نیرو های مسلح با هدف بازگرداندن چند تیر موشک فونیکس بحالت عملیاتی در یک بازه زمانی یکساله (2007-2006) به امضاء رساندند  و برای اطمینان از صحت کار ، چند کارشناس بازنشسته فنی نیروی هوایی ارتش نیز به این پروژه پیوسته و این ایده دنبال شد.
      براساس گزارشهای تایید نشده ، در اوایل کار ، موشکهای از رده خارج فونیکس با استفاده از جستجوگر موشک MIM-23B دوباره عملیاتی شدند . با این حال ، در سالهای بعد (2009-2008) ، زمانی که صنایع شهید بابایی ، یک نسخه بهبود یافته از موشک پدافند هوایی MIM-23B را با رادار و اویونیک جدید برای نیروی هوایی توسعه داد ، این ایده برای کارشناسان بوجود آمد که تمامی موشکهای فونیکس باقی مانده را با اویونیک جدید و رادار موشک شلمچه ، ( نسخه بهبود یافته MIM-23B) به حالت عملیاتی درآورند .
      این موشک با موفقیت کامل مابین سالهای 2009 تا 2010 آزمایش شد ، اما علی الظاهر  در خط تولید انبوه قرار نگرفت . نسخه جدید سجیل / شلمچه  با جستجوگر و اویونیک پیشرفته با شناسه سجیل هوابرد برای تجهیز تامکتهای نیروی هوایی ، فانتوم ومیراژهای اف-یک در حال توسعه است .
      پی نوشت : 
      این تحلیل ، صرفاً یک نظر بشمار می رود و نه تایید و نه رد می گردد . با این حال امیدواریم نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران ، بیش از پیش ، از قابلیتهای تدافعی ، تهاجمی برخوردار گردد . 
    • توسط MR9
      موقعیت قرارگاه مرکزی منافقین :
       
      در 90 کیلومتری شمال بغداد ،پس از عبور از شهر "الخالص" به "قرارگاه  اشرف" خواهید رسید.این پادگان با وسعت6 در 8کیلومتر مربع تا سال 1365 هجری شمسی تحت عنوان "معسگر الخالص الخاص" محل استقرار یکی از تیپ های گارد ریاست جمهوری صدام حسین بود.این پادگان از شمال به انبارهای بزرگ مهمات و تسلیحات و یک روستای کوچک عراقی،از شرق به یک فرودگاه متروکه،از جنوب شرق به روستای "شیخ شنیف" ، از جنوب به یک مرکز مرغداری و از غرب به جاده بغداد- کرکوک محدود شده است."اشرف بزرگ" 12*10 کیلومتر مربع است  که پادگان اشرف و زمین های اطراف آن را شامل می شود.
       
        
       
       
       
       
      پس از اخراج مسعود رجوی به عراق و ملاقات او با صدام حسین ، این پادگان بطور کامل تحویل گروهک منافقین  شد و  آنها پایگاه های خود در سلیمانیه و کرکوک را جمع آوری کرده و از سال 1366 هجری شمسی تحت عنوان به اصطلاح "ارتش آزادیبخش ملی " در این محل تجمع کنند.
      در کیلومتر 90 جاده قدیم بغداد-کرکوک انشعابی از قسمت شرقی، شما را به درب اصلی پادگان اشرف هدایت خواهد کرد.شمال و جنوب این جاده آسفالته و فرعی محل استقرار 2 گردان ارتش صدام حسین ،گروهان رادار،گروهان موشکی پدافند هوایی و مقر سازمان استخبارات صدام حسین است که در نزدیکی ورود به پادگان قرار دارد.از سال 1365 شمسی تا زمان سرنگونی صدام  حسین ،نقش این نیروها پدافند هوایی،حفاظت بیرونی و کنترل ورود و خروج به پادگان اشرف بود .
       
       
        
       
       
      مرصاد ، کمینگاه منافقین 
      ببرها وارد می شوند :
       
      اگر چه نیروی های مسلح جمهوری اسلامی ایران ( ارتش  جمهوری اسلامی ایران ، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی  ، بسیج و..)  در جریان عملیات مرصاد ، شکست سنگینی بر پیکره گروهک منافقین وارد آورد ، بازماندگان فرقه رجوی ، مجدداً نیروی های باقی مانده خود را در قرارگاه های  متعدد خود در عراق ، جمع آوری و با حمایت رژیم بعثی ، فعالیتهای خود را از سر گرفتند . اما بدنبال شکست مفتضحانه رژیم بعثی حاکم بر بغداد در مقابل تهاجم گسترده نیروهای ائتلاف به منظور بازپس گیری کویت در ماه مارس 1991 و بغرنج شدن وضعیت در این کشور که همراه با بروز تشنجات و حرکتهای مسلحانه در شمال و جنوب آن گردید ، باعث شد تا گروهک منافقین  با یک بن بست غیر قابل تصور مواجه گردد .
       
       

       
       
      به همین دلیل ، تروریستهای مسلح این گروهک ، دست به تحرکات جدیدی در داخل خاک ایران زده و در یکم آوریل 1991 ، با استفاده از شرایط حاد منطقه ، یکسری اقدامات مسلحانه تروریستی  در غرب ایران ، بویژه ارتفاعات استان کرمانشاه  را رقم زدند که موجبات به شهادت رسیدن صدها نفر از شهروندان کرد ساکن در این منطقه را فراهم آورد .
      بنابراین در پاسخ به شرارتهای این گروهک تروریستی ، در بامداد روز 5 آوریل ، نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران  با استفاده از 9 فروند جنگنده- بمب افکن F-4E ، جمعی پایگاه سوم شکاری (TFB-3)  یک ضربت اساسی را به پادگان اشرف که قرار گاه مرکزی این گروهک بشمار می رفت ، وارد آورد که درعمق 80 کیلومتری داخل خاک عراق و در 28 کیلومتری شمال شهر  خالص  قرار داشت . 5 دقیقه بعد از این حمله ، 9 فروند جنگنده- بمب افکن F-5E جمعی پایگاه چهارم شکاری (TFB-4) بقیه تاسیسات این قرار گاه را با مهمات سنگین مورد حمله قرار دادند که براساس اطلاعات منتشر شده ، تلفات گسترده ای را موجب گردید .
       

       
       
      با این حال ، در جریان این حمله غافلگیرانه  ، خدمه یکی از فانتوم های شرکت کننده ( سریال 6688-3) موفق به اجرای صحیح مانور POP-UP نگردید و هر دوخدمه مجبور به اجکت شده و توسط شبه نظامیان مستقر در منطقه  بازداشت و بسرعت به دولت عراق تحویل داده شدند
       
       

       
      بقایای فانتوم ساقط شده نیروی هوایی به سریال 6688-3
       
       
      در شمال عراق ، دولت ترکیه که سالهاست در حال جنگ غیر رسمی با شورشیان حزب کارگران کرد که به شکل محرمانه از حمایتهای اطلاعاتی و تسلیحاتی دولت وقت عراق بهره می برد ، قرار داشت ، به منظور سرکوب این شورشیان ، چندین عملیات رزمی را در امتداد مرز با ایران ، طراحی و اجرا نمود .
       

       
       
      در جریان این عملیات رزمی ، فانتوم های  نیروی هوایی ترکیه بارها و بارها حریم هوایی ایران را مورد تجاوز قرار داده و نقض نمودند و در این سو ، در موارد متعددی  ، رادار مراقبت منطقه ، هشدارهای لازم را به ترکها ارسال نمود ولی علی الظاهر نیروی هوایی ایران هرگز عملیات رهگیری را اجرا ننمود . این مساله  را می توان بدین دلیل تشریح نمود که  تایگرهای مستقر در پایگاه دوم شکاری ،اگر چه بسیار سریع تر از فانتوم های ترک بودند اما بدلیل اینکه  تیم های ضربتی نیروی هوایی ترکیه توسط جنگنده های F-16C این نیرو  اسکورت می شدند ، حضور تایگر عملاً بی اثر بشمار می رفت . به همین علت ، فرماندهی وقت نیروی هوایی ایران تصمیم گرفت تا سازمان رزم پایگاه دوم شکاری را با اعزام جنگنده های MIG-29 که به تازگی از اتحاد شوروی تحویل گرفته شده بودند ، تقویت نماید .
       
       

       
       
      اعزام فالکروم های تهرانی  ، اگر چه در ابتدا به شکل موقت به این پایگاه مامور شده بودند ، اما با تغییر شرایط ، این استقرار به شکل دائمی در آمد و اسکادران 22 تاکتیکی نیروی هوایی (TFS-22) با حضور میگ های روسی تشکیل گردید و از آن سو ، تمامی  تایگرهای موجود در این پایگاه (F-5E) به اسکادارن 21 تاکتیکی (TFS-21) انتقال یافتند .
       
      با فروکش کردن آتش جنگ در آسیای جنوب غربی ، شرایط تقریباً به حالت عادی بازگشت ، اما این آرامش زیاد بطول نیانجامید ، چرا که در سال 1994 ، گروهگ منافقین مجدداً با اعزام تیم های ترورویستی بداخل کشور ، به شکل منظم دست به تخریب ، ترور مردم عادی و شماری از مقامات ارشد نظامی و غیر نظامی  زدند .
       
       

      سپهبد شهید صیاد شیرازی 
       
       
      د رنتیجه نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران ، مجدداً ماموریت یافت تا حملات هوایی خود را علیه قرارگاه مرکزی این گروهک در داخل خاک عراق ، از سر بگیرد .
      این ماموریت کمتر شناخته شده ، توسط یکفروند جنگنده- بمب افکن F-5F و سه فروند جنگنده – بمب افکن F-5E جمعی پایگاه دوم شکاری در 9 نوامبر 1994 اجرا گردید . در این حمله جمعاً 16 تیر مهمات هوا به زمین مارک-82 به روی هدف حمل شد و پرنده های رزمی با موفقیت کامل و بدون خسارت جانبی ، ماموریت خود را به انجام رساندند .
       
       

       
       
      اما بدلیل اینکه این حمله غافلگیرانه  در داخل محدوده موسوم به منطقه پرواز ممنوع (NO FLY ZONE) شمال عراق که توسط ایالات متحده و بریتانیا حفاظت می گردید ، انجام شد ، به محض اطلاع از وقوع این حمله ، 20 فروند جنگنده  متحدین شامل  جنگنده – بمب افکن های F-16  و F-15 نیروی هوایی ایالات متحده به منظور رهگیری این دسته پروازی از پایگاه های خود واقع در خاک ترکیه به پرواز در آمدند که با توجه به پایان ماموریت دسته رزمی نیروی هوایی ایران ، برخوردی میان این دو پیش نیامد . 
       

       
       
       
      پی نوشت :
       
      1- پلان های رزمی ارائه شده در این تاپیک در سطح وب وجود ندارد و توسط مترجم طراحی شده است 
      2-  در این انجمن ، بیشتز از حماسه های گردان های تامکت و فانتوم گفته شده ، باشد که  این تاپیک گوشه ای از حماسه های تایگرهای مظلوم نیروی هوایی که تلفات قابل توجهی را هم در جنگ تحمیلی متحمل شده است ، بیان نماید .
       
       
       
      منبع : با اندکی تصرف ، IRANIAN TIGERS AT WAR  BY BABAK TAGHVAEE
       
       
        این مجموعه با صرف زمان ترجمه  شده است ،
      بنابراین ، هر گونه برداشت با ذکر منبع (MILITARY.IR) خواهد بود . 
      در غیر اینصورت ، برداشت کننده  ، عرفاً و شرعاً ، مسئول خواهد بود .
       
       مترجم : MR9      
    • توسط MR9
      بسم الله الرحمن الرحیم

       



      هفدهم سپتامبر 2010 بود که ژاپن با انتشار استراتژی جدید نظامی خود نخستین «نشانه های جدی» برای خروج از «انزوای نظامی» را نشان داد. ژاپن برای این استراتژی نظامی، رقمی بالغ بر 280 میلیارد دلار برای پنج سال (2010 تا 2014) اختصاص داده و اعلام کرد قصد دارد در این سال ها مواضع دفاعی خود در جنوب و غرب این کشور(مناطق مرزی چین) را تقویت کرده، روی پروژه های موشکی بالستیک سرمایه گذاری کند. در این استراتژی همچنین بر گسترش روابط با همپیمانان کلیدی از جمله آمریکا و افزایش شمار زیر دریایی‌ها و .... تاکید شده است.
       



      اکنون در سال 2014 هستیم و نزدیک به 5 سال از انتشار این استراتژی می گذرد که خبر می رسد، ژاپن برای نخستین بار پس از جنگ جهانی دوم اعلام می کند ضمن شرکت در عملیات نظامی برون‌مرزی، به دنبال فروش تجهیزات نظامی در بازارهای بین المللی است.
      حضور ارتش ژاپن در عملیات جنگی برون مرزی نیز به رغم مخالفت‌های گسترده مردمی و محدودیت های قانونی گویا در حال عملیاتی شدن است. شاهد این ادعا اظهارات اخیر شینزو آبه، نخست وزیر ژاپن است که اخیرا از داشتن یک «ارتش قدرتمند» سخن رانده و گفته این ارتش حق دارد در جنگ های بین المللی حضور داشته باشد.
      طبق اعلام مقامات ژاپنی، این کشور در تلاش است محدودیت‌های قانونی در زمینه صادرات سلاح را نیز برداشته و به بهانه های مختلف از جمله گسترش فعالیت های اقتصادی، به جرگه صادرکنندگان تجهیزات جنگی بپیوندد و از قرار معلوم، آمریکا نخستین بازار ژاپن در این عرصه خواهد بود.
      قانون اساسی ژاپن در سال 1947 نوشته و با فشار نظامیان آمریکایی‌ها به این کشور تحمیل شده است. طبق این قانون، ژاپن اجازه داشتن «ارتش» به معنی مصطلح آن را ندارد و در مقابل می تواند نیروهای محدود نظامی موسوم به «نیروهای دفاع از خود» داشته باشد.
      البته بخشی از این محدودیت ها در ماه آوریل سال جاری( اواخر فروردین) برداشته شد و به احتمال قریب به یقین اواخر ماه جاری میلادی تصمیم نهایی در این زمینه نیز اتخاذ خواهد شد.
      اما سوالاتی که در اینجا مطرح می شود این است که آیا ژاپن حقیقتا به دنبال خروج از انزوای نظامی و احیای امپراتوری سابق است؟ موضع کشورهای غربی، چین و کشورهای آسیایی و همسایه به این تغییر استراتژی چگونه خواهد بود؟



      به نظر می رسد، لا اقل بخشی از پاسخ این سوال را باید در روحیات خاص ژاپنی ها و در تاریخ این کشور جست و جو کرد.
      در طول تاریخ، برخي آيين ها و اعتقادات خاص مذهبي، همواره زمينه رشد افراط گونه روحيات ملي گرايانه و صد البته نظامي گري ژاپني ها بوده است.
      مقامات نظامي ژاپن به خصوص در دهه30 تحت تاثير فيلسوفي با نام «تويوما» به شدت اعتقاد داشتند كه خداوند ملت ژاپن را برگزيده و يكايك مردم اين كشور موظفند براي ايجاد «ژاپن بزرگ» بكوشند. براساس آيين معروف «شينتوي پاك» نیز امپراتور ژاپن خداي تمام دنيا معرفی شده و ملت ژاپن نيز «مأموريت» دارد سايرين را تحت هدايت بي چون و چراي این امپراتور درآورد.
      بحران شديد اقتصادي دهه 30 ژاپن نیز بر دامنه اين اعتقادات افزود و رشد شديد احساسات ملي گرايانه ايده توسعه ارضي و ايجاد جامعه بزرگ به زعامت ژاپن را در بين توده مردم اين كشور لازم و واجب نشان داد.
      ژاپن با چنین زمینه های تاریخی پس از پایان جنگ جهانی اول توانست یکی از پنج قدرت بزرگ نظامی و صنعتی جهان شده و در «شورای جامعه ملل» آن زمان، صاحب کرسی دائم بود.
      این کشور در همان ماه های نخست جنگ جهانی دوم توانست حدود 50 میلیون کیلومتر مربع از کره زمین(یک ششم جهان) را تحت استیلا و کنترل خود درآورد. اما به دنبال حملات ناجوانمردانه اتمی آمریکا، از حرکت باز ایستاد. البته نباید فراموش کرد، عده ای نیز معتقدند، ژاپن پیش از حمله اتمی آمریکا به این کشور شکست خورده بود و آمریکا با حمله به این کشور خواست هژمونی خود را به جهانیان تحمیل کند.


       
      این کشور به هر حال پس از جنگ جهانی دوم دیگر اجازه داشتن ارتش به معنی مصطلح امروز و اختیارات کامل را نداشت و خود نیز با وضع قوانینی، محدودیت هایی در ابعاد بین المللی حوزه نظامی وضع کرد.

      اما اکنون رشد اقتصادی بالا این کشور را از شرایط اسفناک پس از جنگ جهانی خارج کرده است و شرایطی که این کشور را به انزوای نظامی کشاند، دیگر وجود ندارد!
      پاسخ دومی نیز برای تحلیل چرایی اتخاذ چنین رویکردی از سوی چشم بادامی ها وجود دارد و آن چیزی نیست جز منافع اقتصادی و سیاسی.
      «جان ميرشاير» صاحب نظريه «رئاليسم تهاجمي» می گوید، قدرت‌هاي بزرگ هميشه مترصد فرصتي هستند تا قدرت خود را در برابر رقبا فزوني بخشند. وي سپس جمعيت و ثروت را به عنوان «پايه‌هاي اصلي قدرت نظامي» تعريف و تصريح مي كند چنانچه كشوري داراي اين مولفه ها باشد، فرصت لازم براي خروش مقابل قدرت ها را به دست آورده است.
      با توجه به مولفه هایی که در جامعه امروز ژاپن دیده می شود، هیچ بعید نیست که این کشور واقعا قصد خروش مقابل سایر قدرت‌ها را داشته باشد.

       

      ژاپن اگر چه به لحاظ سیاسی، استقلال لازم را هنوز کسب نکرده و مانند بسیاری از کشورهای غربی دیگر، پیرو سیاست های آمریکا است؛ اما این کشور حداقل در بعد نظامی، تحرکات جدی از خود نشان داده است.
      وجود پایگاه های متعدد نظامی آمریکا در ژاپن، همواره هزینه‌هایی برای توکیو داشته و این کشور با وجود تقاضاهای زیاد مردمی، هرگز نتوانسته آمریکایی ها را از این کشور بیرون کند. این ناتوانی حتی بعضا باعث سقوط رهبران این کشور شده، همان طور که گاهی شعار علیه حضور نظامی آمریکا، باعث روی کار آمدن رهبرانی در این کشور شده است.
      «یوکیو هاتویاما»، نخست وزیر اسبق ژاپن با شعار جمع آوری پایگاه‌های نظامی آمریکا بود که توانست بر رقیب قدرتمند خود پیروز شود. اما همین فرد به دلیل ناتوانی در عمل به وعده انتخاباتی اش، خرداد ماه سال 89 استعفا کرد و جای خود را به «نائوتو کان» داد. «کان» نیز ماه ها جرئت نکرد راجع به پایگاه های آمریکایی که یکی از قدیمی‌ترین و بزرگترین مشکلات مردم کشورش است، صحبتی به میان آورد.
      بنا بر این به نظر می رسد، ژاپن هنوز پیشرفتی را که در حوزه اقتصاد کسب کرده، در حوزه سیاسی به دست نیاورده است.
      «اقتصاد» نیز می تواند یکی از انگیزه های قوی برای ژاپنی ها جهت ورود جدی به عرصه نظامی باشد.
      ژاپن کشوری است که در حوزه اقتصادی جایگاه ویژه ای دارد. تولید ناخالص ملی ژاپن نزدیک به 6 تریلیون دلار و جمعیت این کشور نیز حدود 128 میلیون نفر است. دو فاکتوری که به اعتقاد «میر شایر» برای خروش کافی است!
      همین چند سال پیش بود که خبر رسید، غول خودروسازی آمریکا یعنی جنرال موتورز، جای خود را به تویوتای ژاپن داده است. آمریکا امروز خود یکی از واردکنندگان اصلی محصولات ژاپنی است. ژاپن در عرصه تکنولوژی و تجهیزات الکترونیکی نیز یکی از پیشرفته ترین کشورهای دنیا است.
      کشوری با چنین مختصات اقتصادی و جمعتی طبیعتا نمی تواند خود را محصور نگاه دارد. بنابر این ورود ژاپن به فاز صادرات تجهیزات نظامی را می توان از این منظر به تحلیل نشست.
       
  • مرور توسط کاربر    0 کاربر

    هیچ کاربر عضوی،در حال مشاهده این صفحه نیست.