RezaKiani

Members
  • تعداد محتوا

    1,719
  • عضوشده

  • آخرین بازدید

تمامی ارسال های RezaKiani

  1. شما عجله نکن برادر آسیاب به نوبت
  2. اندکی صبر سحر نزدیک است
  3. فرمایشات شما متین و کاملا در راستای فرامین قران کریم هستش ولی خوب این حرفها رو شما بهتره به مسئولین بزنید برای نمونه خدمت شما یه مثال تاریخی می زنم و چون از موضوع خارج می شویم بحث رو دیگه ادامه ش نمی دم: در ابتدای جنگ ایران و عراق ایران دو تا حمله ی زرهی انجام داد که هر دو با شکست مواجه شد. نتیجه ش چی بود؟ این بود که مسئولان نظامی آن زمان در تاکتیکها و روشهای زرهی ما تجدید نظر کردند؟ نخیر عزیز! این عزیزان کلا قلم قرمز بر روز زرهی کشیدند تا خود امروز. یعنی ما بعد از اون هیچ حرکت زرهی تا کنون ندیده ایم ونخواهیم دید
  4. سلام برادر ما همچنان منتظر ادامه ی داستان راند هستیم ولی فعلا   از یاد نبریم که ما از روشهای نامتقارن و این جور چیزها استفاده می کنیم. پس در همچین وضعیتی دربرابر اف-35 و 22 از موشک سجیل استفاده می کنیم :winking: تجربه ی عراق و اینها هم کلا ربطی به ما و روشهای ما نداره. تنها چیزی که برای ما مهمه تجربیات خودمون هست و نه تجربیات دیگران
  5. جل الخالق! سام دوی بالستیک در کل دقتشون برای حمل کلاهک هسته ای خوبه. حالا 30-40 متر این ور اون ور خیلی نباید فرقی داشته باشه از طرفی کا-15 میتونی کلی معادلات رو برای چین و پاکستان به هم بریزه
  6. تشکر او توجه شما و پاسخ شما. همون طور که خودتان جواب دادید شاید این روش پیاده شدن از خودروهای رزمی در زمان جنگ جهانی خوب بوده ولی دلیل نمی شه که همون روش رو بعدا هم بکاربرد مخصوصا که خودتون هم اشاره کردید که در ماردر این روش رو کنار گذاشتن و مثل روسها رفتن به سمت در از عقب. بزرگترین اشکال بالا بودن درب خروج سربازها این است که در هنگام پیاده شدن در معرض تیر مستقیم دشمن قرار می گیرند و شاید در اون بالا اصلا فرصت پیدا نکنند که پیاده بشوند و سنگر بگیرند ولی وقتی در از عقب باز بشه خود بدنه ی خودرو نقش یه سنگر موقت رو برای سربازان پیدا می کنه منتظر دیگر مطالب روشن گر شما هستیم دوست عزیز
  7. استفاده از این نوع ادوات زرهی در ارتش المان در جنگ جهانی دوم نتیجه ی خیلی خوبی برجای گذاشت و ورماخت با تکیه بر هتزرهایش در جبهه ی شرق بارها موی دماغ زرهی روسها شد
  8. بسیار ارائه ی خوب و عالی بود.انشالله این مباحث رو به اتمام برسونید
  9. این قضیه ی پیاده شدن سربازان از دریچه سقفی خیلی ناجور بوده. با کدوم منطق جور درمیاد؟ ظرفیت ش هم خیلی کم بوده این همه مخارج فقط برای 5 نفر سرباز؟
  10. به صورت ساده ، یک نارنجک انداز سلاحی است که یک نارنجک – پوسته ای کوچک را که با مواد انفجاری یا دیگر مواد مثل گاز اشک آور پر شده است – را شلیک می کند. البته، در موارد مهم نارنج باید مجهز به یک فیوز و یک ضامن جهت حفاظت نارنجک انداز یا مربی باشد. ساده ترین راه پرتاب نارنج انداختن آن با دست می باشد؛ اما برد موثر و حداکثر وزنی که دست می تواند پرتاب کند به شدت محدود است؛ بنابر این در ابتدایی ترین مراحل توسعه سلاح های گرم، بسیاری از ارتشها تفنگهای بدون خان با لوله کوتاه و کالیبر بالا را که می توانند نارنجکهای استاندارد را به فاصله ای دورتر از توانایی پرتاب انسان شلیک کنند،بکارگرفتند و آنها را به سادگی خمپاره انداز دستی می نامیدند. در طی جنگ اول جهانی بسیاری از ارتشها شروع به استفاده از تفنگهای نارنجک انداز کردند. این نارنجک اندازه ها در حقیقت ابزاری بود که به تفنگهای استاندارد ارتشی اضافه می شد و همیشه به شکل استوانه بودند و به دهانه لوله تفنگ متصل می شدند. نارنجک در استوانه قرار داده می شد و پس از قرار دادن چاشنی، تفنگ به سمت دشمن نشانه گیری شده و توسط تیری مشقی شلیک می شد. این سیستم در حالی که به توانایی های درگیری سرباز پیاده نظام کمک می کرد خالی از اشکال نبود به عنوان مثال در بسیاری از موارد استوانه، دید تیرانداز را کور می کرد. http://gallery.military.ir/albums/userpics/_gl-rf1.jpg موزر"کا98 " کارابین آلمانی به همراه استوانه پرتاب نارنجک نوع دیگری از تفنگهای نارنجک انداز نیز وجود داشت که احتیاج به وسایل اضافی مانند تفنگ نداشت در عوض بر میله ای باریک که مانند دسته به نارنجک متصل شده بود، تکیه می کرد. این دسته به داخل لوله تفنگ وارد می شد و تفنگ توسط یک فشنگ مشقی شلیک می شد. گاهی وقتها کوشش جهت پرتاب نارنجک با مهمات جنگی در این تفنگها به نتایج فاجعه آمیزی برای تفنگ و شلیک کننده منجر می شد. بعضی از نارنجک انداز های مدرن از هردو روش خود را خلاص کرده اند. در عوض، آنها اغلب قطعاتی که با شعله پوش ترکیب شده است بر سر لوله دارند؛ انتهای نارنجک مانند لوله طراحی شده و در سر لوله مخصوص تفنگ از بالا می لغزد(حالت نو مادگی). همچنین بعضی از تفنگهای مدرن از مهمات جنگی استفاده می کنند و با گیر انداختن مرمی از انرژی آن برای پرتاب نارنجک استفاده می کنند( برای کمک آنهارا مرمی گیرانداز می نامیم) یا دارای سوراخی هستند که مرمی از میان آن می گذرد(که انها را مرمی گذر نام می نهیم) و از گاز باروت منفجر شده به عنوان خرج پرتاب بهره می بردند. مشکل کلیدی در این نوع تنفنگهای نارنجک انداز این است که وقتی تفنگ آماده شلیک نارنجک می شود به طور موثری کارایی معمولی تفنگ از بین می رود. یعنی تیراندازی که نارنجکی بر روی تفنگ برای شلیک دارد؛ اگر با دشمن رودررو شود، در وضعیتی اضطراری قرار می گیرد. او در ابتدا باید یا نارنجک را از روی سلاح بردارد یا آن را شلیک کند که این تاخیر ممکن است به قیمت جانش تمام شود. [img]http://gallery.military.ir/albums/userpics/_gl-rf3.jpg[/img] سرباز فرانسوی در حال نشانه روی با نارنجک نصب شده بر روی لوله تفنگ هجومی "فاماس" [img]http://gallery.military.ir/albums/userpics/_gl-rf2.jpg[/img] "زاستاوا ام "70 تفنگ هجومی مدرن یوگوسلاو آماده شلیک نارنجک برای حل این مشکل، بعضی کشورها ابزاری را توسعه دادند که به نارنجک انداز زیرلوله ای معروف است. این نارنجک انداز ها به خودی خود سلاح هایی کامل هستند؛ با لوله، ماشه و گاه دستگاه نشانه روی مخصوص خود، نه مانند تفنگهایی که با استفاده از ابزار تبدیل به نارنجک انداز شده اند. تفنگ هجومی پیاده نظام در این حالت مانند میزبانی برای نارنجک انداز است. اولین توسعه نارنجک اندازهای زیر لوله ای در کشورهای ژاپن و ایتالیا در بین دو جنگ جهانی انجام شد و انواع مدرن آن در دهه شصت توسط آمریکا و شوروی سابق بکار برده شد. آنها جلوی تیراندازی عادی سرباز را نمی گیرند ولی به صورت معنی داری وزن و اندازه سلاح را افزایش می دهند. همچنین، اندازه و وزن سرجنگی نارنجکهای این گونه نارنجک انداز کوچکتر از نارنجک های تفنگی هستند و این امر تاثیر آنها را در برابر هدف کاهش می دهد؛ هر چندکه سرباز می تواند تعداد بیشتری از آنها را حمل کند. [img]http://gallery.military.ir/albums/userpics/_gl-ub1%7E0.jpg[/img] سرباز آمریکایی در حال نشانه روی با" آم 4 " مجهز به نارنجک انداز زیر لوله "ام 203" [img]http://gallery.military.ir/albums/userpics/_gl-ub2%7E0.jpg[/img] چند گونه از نارنجکهای 40 میلیمتری استاندارد ناتو [img]http://gallery.military.ir/albums/userpics/_gl-ub3%7E0.jpg[/img] "آکا47" مجهز به نارنجک انداز40میلیمتری "جی پی 25" بعضی کشورها خصوصا آمریکا و روسیه به نارنجک اندازهای زیر لوله ای چسبیده اند و بعضی مانند فرانسه و بلژیک تفنگهای نارنجک انداز را ترجیح داده اند و کشورهایی چون آلمان نیز هر دو نوع را تولید می کنند. در دوره پس از جنگ دوم شاهد دوره ای از بازگشت به نارنجک اندازهای مستقل نامبرده شده در بالا -که بر اساس طرح خمپاره دستی ساخته می شدند- بودیم. اولین معرفی مجدد این طرح به نام کامپف پیستول توسط ارتش آلمان در جنگ دوم بکار رفت که یک پرتاب کننده منور اصلاح شده بود که به یک قنداق جداشونده و لوله ای تفنگی مجهز شده بود و انواع گوناگونی از نارنجکها را شلیک می کرد. [img]http://gallery.military.ir/albums/userpics/_gl-al1%7E0.jpg[/img] "اچ کا 69" آلمانی نارنجک انداز تک تیر پس از جنگ، چند کشور نارنجک انداز های قنداق دار تک تیر را توسعه دادند. معمولا از کالیبر 40 میلیمتری استفاده می کردند که واقعا مقدم بر نارنجک اندازهای زیر لوله ای که از همان کالیبر استفاده می کنند، می باشد. شاید معروفترین آنها نارنجک انداز آمریکایی ام 79 تامپر باشد که به صورت گسترده ای در ویتنام بکاربرده شد. مشکل اصلی با این گونه سلاح ها این بود که شلیک کننده مجبور به حمل سلاحی اضافی مانند تپانچه یا مسلسل دستی -برای حفاظت از خود- به علاوه نارنجک انداز بود. بعدتر چند کشور مدلهایی از این نارنجک اندازها ارائه دادند که قابلیت شلیک متوالی داشتند که معمولا مانند یک لورور بزرگ یا تفنگ با خشاب لوله ای بودند. نیروهای نظامی اغلب، این سلاح ها را با نارنجک انداز های زیرلوله ای جانشین کردند و این گونه نارنجک اندازهای محدود به نیروهای مخصوص و پلیس گشت که آنها را برای ماموریتهای ضد ضورش با مهمات کم خطرتر مانند گاز اشک آور یا چهارپاره بکار بردند. [img]http://gallery.military.ir/albums/userpics/_gl-al3%7E0.jpg[/img] "جی ام "43 میلیمتری روسی نارنجک انداز با خشاب لوله ای در بالای لوله تفنگ آخزین موج طراحی های مدرن در این حوزه عبارتند از نارنجکهای با فیوز زمانی که در ارتباط با یک کامپیوتر کنترل آتش -که بر روی سلاح نصب شده است و با دستگاه نشانه روی یکی گشته- تنظیم می شوند. این واحد، یک فاصله یاب، یک حسابگر پرتاب و یک برنامه ریز که فیوز را قبل از آتش تنظیم می کند؛ در برمی گیرد. قبل از شلیک، تیرانداز با استفاده از مسافت یاب لیزری فاصله تا هدف را معین می کند و کامپیوتر به صورت خودکار دستگاه نشانه روی را برای رسیدن به خط سیر مناسب تصحیح می کند و زمان فعال شدن فیوز را تنظیم می کند که باعث انفجار نارنجک در هنگام رسیدن به هدف می گردد. [img]http://gallery.military.ir/albums/userpics/_gl-al2.jpg[/img] طرحی از نارنجک انداز 40 میلیمتری آینده از "ساآب" سوئد به همراه دستگاه نشانه روی کامپیوتری و نارنجکهای دارای فیوز زمانی این امر اجازه درگیر شدن با دشمن پناه گرفته در جان پناه را - توسط نارنجکهای ضد تجمع منفجر شونده در هوا - می دهد. در جال حاضر چند پروژه مانند اکس ام 29 آمریکایی یا پاپ آپ فرانسوی برای رسیدن به این هدف فعالیت می کنند. اف2000جی ال بلژیکی جانشین ارزان تری را عرضه می کند که نارنجکهای قابل برنامه ریزی ندارد ولی دارای دستگاه نشانه روی الکترونیکی است که اجازه می دهد با دقت بیشتری در فاصله دور شلیک کرد. اهداف کلیدی برای تفنگها و نارنجک انداز های زیر لوله ای، اهدافی نرم مانند پیاده نظام، برجهای نورافکن، ماشین های بدون زره یا زرهپوش های سبک می باشند. اغلب تانکهایی توسعه یافته در جنک دوم جهانی و بعد از آن معمولا قوی تر از این هستند که توسط خرج نسبتا کم درون یک نارنجک معمولی از کاربیافتند. منبع :مجله جنگ افزار مترجم:رضاکیانی موحد
  11. سلام الف- خیر الکلام ما قل و دل ب- به نظر این حقیر ما هنوز هم در ایران چیزی به نام ملیت ایرانی نداریم که بخواهیم دولت-ملت داشته باشیم ج- پست دوم چه  ربطی به پست اول داشت؟
  12. [font="Times New Roman","serif"][size=4]برای بیشتر مردم ،به ویژه در غرب، فرود انسان بر روی ماه توسط سفاین فضایی آپولو نشان دهنده ی اکتشاف ماه است. به هرحال، باید به خاطر داشت که شوروی (سابق) یک برنامه ی اکتشافی روبوتیک پیشرفته در سطح ماه داشت و حتی برای فرود انسان بر روی ماه نیز برنامه ریزی کرده بود. [/size][/font] [b][font="Times New Roman","serif"][size=4]قسمت اول : فاش شدن اسرار[/size][/font][/b] [font="Times New Roman","serif"][size=4]در 19 آگوست 1989 روزنامه ی ایزوستیا بسیاری از سرنخهای پروازهای فضایی روسها را فاش کرد که با وجود تأکید زیاد مخالفان، روسها در دهه ی 60 سعی داشته اند تا انسان را زودتر از آمریکایی ها بر سطح ماه فرودآورند. مقاله ی ایزوستیا "چگونه به ماه پرواز نکردیم" نام داشت و شور زیادی در میان بسیاری از دانشمندان فضایی غرب ایجاد کرد. این مقاله تقطه ی عطف مهمی در گلاسنوست گورباچف بود. برای اولین بار، هزاران مهندسی که در برنامه ی ماه نوردی روسها حضور داشتند توانستند موفقیتها و شکستهایشان را در معرض دید دیگران بگذارند.[/size][/font] [font="Times New Roman","serif"][size=4]دو ماه بعد، در 27 نوامبر 1989، متخصصینی از دانشگاه ام.آی.تی اولین مدارک را درباره ی برنامه ی ماه نوردی روسها یافتند. در یک انبار انیستیتوی هوانوردی مسکو ، یک کالج پیشرو در روسیه، آنها ماه نشین حشره سان خود را نمایش دادند. جهانیان ماه نورد آپولوی آمریکایی ها را 20 سال قبل دیده بودند و حالا دست کم می توانستند به رقیب روسی آن هم نیم نگاهی بیاندازند.[/size][/font] [font="Times New Roman","serif"][size=4]شل شدن چفت و بستهای امنیتی روسها اطلاعات بیشتری را درباره ی برنامه های ماه نوردی روسها آشکار کرد. ایزوستیا به کمبودهای مالی، چشم و همچشمی هایی که نیروی انسانی روسها را در دفاتر طراحی گوناگون پخش و پلا کردند، تغییر سیاستهای کلان و اشکالات فنی ترسناک اشاره کرد. ماه نورد غبار گرفته ی روسها در مسکو هیچ نشانه ای از اینکه روسها 4 سال بعد از آمریکایی ها به ماه رفته باشند برخود نداشت. فضانوردان آپولو به زمین بازگشتند. اما هنوز بسیاری از تکنولوژی های مدرن روسی که سبب شکست برنامه ی ماه نوردی روسها شده است فاش نشده اند. سهل گیری روسها در مسائل امنیتی اطلاعات جدید بیشتری را درباره ی برنامه ی ماه نوردی آنها پس از بازگشت آخرین سفینه ی آپولو به زمین افشا کرده است. آنچه فاش نشده است این نکته است که بسیاری از تکنولوژیهای مدرن فضایی روسها در همان برنامه ی شکست خورده ریشه داشته اند.[/size][/font] [b][font="Times New Roman","serif"][size=4]قسمت دوم: رویای کورولیف[/size][/font][/b] [font="Times New Roman","serif"][size=4]اطلاعات محرمانه ی 1989 به صورت غیرعمدی در 30 امین سالگرد کلیدخوردن برنامه ی ماه نوردی روسها فاش شدند. در روز دوم ژانویه 1959 سفینه ی لونا-1 ،که "رویا" هم نامیده می شود، از کنار ماه گذشت تا به عنوان اولین ساخته ی بشر به گرد خورشید بچرخد. در 13 سپتابر 1959 لونا-2 در سطح ماه سقوط کرد تا اولین ساخته ی بشر بر روی ماه باشد. در روز ششم اکتبر 1959 لونا-3 اولین عکس را از سمت تاریک ماه گرفت.[/size][/font] [font="Times New Roman","serif"][size=4]کسی که پشت این برنامه ها بود سرگئی کورولیف ، سر طراح برجسته ی روسها و مدیر دفتر طراحی ویژه ی شماره 1 بود. کورولیف مغز متفکر پروژه ی اسپوتنیک-1 ، اولین ماهواره ی ساخت بشر، بود که در روز چهارم اکتبر 1957 به مدار زمین فرستاده شد. با بزرگنمایی موفقیت اسپوتنیک او در روز 28 ژانویه 1958 برای خروشچف نامه ای نوشت و او را به پرواز به ماه قبل از آمریکایی ها ترغیب کرد. خروشچف بلافاصله با او موافقت کرد.[/size][/font] [font="Times New Roman","serif"][size=4]اسپوتنیک توسط یک موشک آر-7 اصلاح شده به مدار زمین رفت. برای رسیدن به ماه یک ماهواره به قدرت بیشتری از قدرت موشک آر-7 نیاز داشت. یک راه حل این بود که با اضافه کردن مخازن سوخت و موتورهای نصب شده بر روی آنها قدرت موشک را اضافه کرد. هر کدام از این مخازن و موتورها یک "مرحله" نامیده می شوند. کرولویف به والنتین گلوشکو ،مدیر دفتر طراحی راکتهای آزمایشگاه دینامیک گاز، نزدیک شد تا یک مرحله به موشک آر-7 اضافه کنند. گلوشکو خوستار یک مرحله ی ابتکاری بود که از سوخت جدیدی استفاده می کرد که در هنگام مخلوط شدن محترق می شد. کورولیف در این فکر بود که تکنولوژی جدید سبب تأخیر در پروژه می شود و به دنبال استفاده از مرحله ای بود که از سوختهای شناخته شده ی موجود استفاده کند. گلوشکو بودجه ی کورولیف را رد کرد و کورولیف او را سرزنش کرد و در عوض سراغ دفتر طراحی رفت که تجربه ی کمتری در ساخت موشک داشت. کورولیف توانست در عرض 9 ماه به مرحله ی بعدی موشک خود دست پیداکند در حالی که طرح گلوشکو تا یک سال بعد آماده نشده بود.[/size][/font] [font="Times New Roman","serif"][size=4]در حالیکه آمریکایی ها به خاطر کورولیف مسابقه را تا به اینجا باخته بودند مسابقه ی فرستادن ماهواره به ماه آغاز شد و در نهایت این مسابقه به فرستادن انسان به مدار زمین کشیده شد. در روز 12 آوریل 1961 یوری گاگارین سوار بر وستوک-1 آمریکایی ها را کیش مات کرد. در روز 25 می 1961،در یک سخنرانی معروف در کنگره، کندی اعلام کرد که: اکنون زمان این فرارسیده است که گام های بلندتری برداشته شود... زمان این رسیده است که این کشور نقش پیشروی خود را در اکتشافات فضایی بازی کند که در بسیاری از موارد کلید برتری آتی ما در سطح زمین خواهد بود... من باور دارد که این کشور می تواند خود را به این اهداف برساند قبل از اینکه این دهه به پایان خود برسد انسانی را بر روی کره ی ماه فرود آورد و به سلامت به زمین بازگرداند.[/size][/font] [font="Times New Roman","serif"][size=4]مقامات شوروی نکات مهم سخنرانی کندی را جدی نگرفتند. به هرحال، کورولیف فرصتی یافت تا درگیر رقابت بر سر ماه با آمریکایی ها بشود. در دهم مارس 1962 او یک پرواز فضایی سرنشین دار به گرد ماه را بدون اینکه فضاپیما در مدار ماه قرار بگیرد یا بر روی آن فرود بیاید برنامه ریزی کرد. قرار بود که 3 موشک آر-7 متوالی فضاپیما را به مدار زمین ببرند. هر 3 مرحله ی موشک به هم وصل می شدند و به سفیه ی سایوز متصل می شدند. فضاپیمای سایوز یک فضاپیمای 3 نفره بود که شامل یک ماجول استوانه ای خدماتی با یک موتور موشکی، یک کپسول فرود مجهز سپر حرارتی و یک ماجول کروی به عنوان فضای زندگی اضافی بود. در می 1963 کورولیف یک نقشه ی دیگر طراحی کرد. این نقشه شامل یک فضاپیمای سایوز و یک موشک یک مرحله ای بود که در فضا توسط تانکرهای روباتیک سوختگیری می شد. پروازهای دوگانه ی وستوک (وستوک 3 و 4 در آگوست 1962 و وستوک 5 و6 در ژوئن 1963) شامل عناصری بود که برای نقشه ی کورولیف حیاتی بودند. این پروازها شامل فضاپیماهایی بودند که پشت سر هم پرتاب شدند و با موفقیت به هم نزدیک شدند. مأموریتهای وستوک رسانه های غربی را درباره ی گزارش قریب الوقوع بودن سفر روسها به ماه آشفته کرد.[/size][/font] [font="Times New Roman","serif"][size=4]فرود آمدن انسان بر روی ماه، چالش بزرگتری بود که به موشکی قدرتمندتر از آر-7 نیاز داشت. دفتر طراحی کورولیف طراحی اولیه ی چنین راکتی را در سال 1956 شروع کرده بود. در مارس 1960 کورولیف طرح اولیه ی یک موشک چند مرحله ای به نام ان-1 را ارائه کرد. در 23 ژوئن 1960 دولت شوروی اجازه ی توسعه ی موشک ان-1 را که قرار بود 50 تن را به مدار زمین ببرد صادرکرد. کورولیف فکر می کرد که از دو موشک ان-1 به علاوه ی یک موشک آر-7 برای بردن فضانوردان به ماه استفاده کند.[/size][/font] [font="Times New Roman","serif"][size=4]گلوشکو از ساختن موتورهای موشک ان-1 سرباز زد. کورولیف می خواست که در موتور ان-1 کروزن را با اکسیژن مایع بسوزاند اما گلوشکو با سماجت به سوختهایی که در هنگام ترکیب محترق می شوند چسبیده بود. در اول اکتبر 1960 کورولیف از طراح موتورهایی هوایی ،نیکولای کوزنتسوف، برای ساخت موتورهای ان-1 کمک گرفت. دشمنی بین کورولیف و گلوشکو سرطراحان روس را به دودستگی کشاند و سبب تأخیر در برنامه ی فضایی آنها شد.[/size][/font] [font="Times New Roman","serif"][size=4]اختلاف بین گلوشکو و کورولیف نه تنها سبب شکاف بین روسها شد بلکه سرعت برنامه ی ماه نوردی آنها را نیز کم کرد. ولادیمیر چلومی ،سرطراح دفتر طراحی ویژه ی 52 جاه طلبی های خود را داشت. او پسر خروشچف را در لیست کارکنانش داشت که به او فرصت نزدیک شدن به رهبر شوروی را می داد که کورولیف نیز از آن محروم بود. برنامه ی ماه نوردی چلومی به دنبال یک موشک بزرگ ،که بعدها موشک پروتن نامیده شد، بود تا یک سفینه ی سرنشین دار به نام کپسول ال.کا را به مدار ماه ببرد. این نقشه نیازی به ملاقات یا الحاق در مدار زمین ،که نقطه ضعف اصلی برنامه ی کورولیف بود، نداشت. در میانه ی 1964 دولت شوروی با موشک چلومی و سایوز کورولیف موافقت کرد.[/size][/font] [font="Times New Roman","serif"][size=4]در مارس 1964 دفتر کورولیف جزئیات طرح موشک ان-1 را که می توانست 75 تن را به مدار زمین ببرد کامل کرد اما خروشچف علاقه ی کمی به این برنامه نشان داد و پول کمی برای آن تهیه کرد. در سوم آگوست 1964 در تلاش برای آماده کردن یک برنامه ی ماه نوردی با استفاده از یک موشک بدون ملاقات یا الحاق در مدار، کورولیف توانایی حمل بار موشک ان-1 را تا 92 تن افزایش داد. طراحان او برای هر کیلوگرم وزنی که به وزن بار ان-1 افزودند 50 تا 60 روبل پاداش گرفتند.[/size][/font] [font="Times New Roman","serif"][size=4]ترکیب کمبود بودجه و شکاف بین گلوشکو و کورولیف در شکست طرح نهایی موشک ان-1 نقشی محوری بازی کرد. اولین مرحله ی موشک شامل 30 موتور ، 30 احتمال برای شکست، بود. کورولیف از موتورهای کوچک استفاده کرده بود چون ساخت و آزمایش آنها ساده تر و ارزان تر از چند موتور بزرگ بود. در یک تصمیم شوم کورولیف تصمیم گرفت که مرحله ی اول نباید به عنوان یک واحد آزمایش شود زیرا هزینه ی این آزمایش خیلی زیاد بود. او بر یک سیستم خودکار داخلی به نام "کورد: برای کشف خطا و خاموش کردن موتورها قبل از منفجر شدن شان تکیه کرد. هزینه ی این میانبرد هنگامی که آزمایش پروازی ان-1 در سال 1969 شروع شد خود را نشان داد.[/size][/font] [font="Times New Roman","serif"][size=4]در اکتبر 1964 خروشچف از قدرت کنار گذاشته شد. برای کورولیف این نشانه ای بود مبنی بر اینکه آرزویش درباره ی فرستادن انسان به ماه به خود او واگذار خواهد شد. در ماه دسامبر ، 3 سال پس از تصویب طرح آمریکایی ها، یک کمیسیون دولتی ،که توسط متحد کورولیف مستیسلاو کلدیش رئیس آکادمی علوم شوروی هدایت می شد، طرح کورولیف برای فرود انسان بر ماه را تصویب کرد.[/size][/font] [font="Times New Roman","serif"][size=4]نقشه ی کورولیف فرستادن دو فضانورد با یک سفینه ی لوک ،که از سفینه ی سایوز مشتق شده بود، به مدار زمین توسط یک موشک 3 مرحله ای ان-1 بود. یک مرحله ی چهارم لوک را به پیش می راند، یک مرحله ی پنجم به نام بلاک-دی و یک سفینه ی فرود به نام ال.کا ( با کپسول ساخت چلومی به همین نام اشتباه نشود) به سمت ماه می رفت. موتور بلاک-دی باید سرعت لوک و ال.کا را در مدار ماه می گرفت. سپس یک فضانورد باید در فضا از لوک به ال.کا می رفت بلاک- دی و ال.کا را از لوک جدا می کرد و با استفاده از موتور بلاک-دی به سوی ماه می رفت. پس از اینکه بلاک-دی سوختش را به آخر می رساند ال.کا باید جدا می شد و با استفاده از موتور خود بر سطح ماه می نشست. فضانورد باید سنگهای ماه را برمی داشت و پرچم شوروی را بر سطح ماه نصب می کرد. همچنین برای کم کردن وزن، موتور ماه نشین به گونه ای طراحی شده بود که ال.کا را به مدار ماه برگرداند تا با لوک الحاق کند. فضانورد باید دوباره به لوک بازمی گشت و ال.کا را رها می کرد و سپس لوک موشکهایش را برای بازگشت به زمین روشن می کرد.[/size][/font] [font="Times New Roman","serif"][size=4]در سپتامبر 1965 چلومی و کورولیف توافق کردند تا کپسول مشکل دار ال.کا ساخت چلومی را با فضاپیمای ال-1 ساخت کورولیف عوض کنند. ال-1 یک سایوز بدون ماجول مداری در جلوی آن بود. توجیه کورولیف این بود که توسعه ی یک سفینه ی جداگانه غیر از مشکل اصلی (فرود بر سطح ماه) غیرمعقول است. ال-1 باید مدار زمین را توسط آخرین مرحله ی موشک ان-1 ترک می کرد. در 15 دسامبر 1965 طرح ماه نورد جدید به نام یو.آر.500کا-ال-1 تصویب شد.[/size][/font] [font="Times New Roman","serif"][size=4]در سال 1966 بالاخره برنامه ی ماه نوردی روسها بر روی غلطک افتاد. اما در روز 14 ژانویه 1966 یک عمل جراحی کوچک بر روی کورولیف یک تومور بزرگ در شکم کورولیف را آشکار کرد. پیشگام بزرگ فضانوردی مرد و معاونش واسیلی میشین جانشین او شد.[/size][/font] [b][font="Times New Roman","serif"][size=4]قسمت سوم: بدون کورولیف[/size][/font][/b] [font="Times New Roman","serif"][size=4]درحالیکه روسها هنوز از ضربه ای که در اثرفقدان کورولیف گیج بودند به اولین موفقیت در برنامه ی ماه نوردی خود رسیدند: در روز سوم فوریه 1966سفیه ی لونا-9 به عنوان اولین ساخته ی بشر بر روی ماه فرود آمد و عکسهایی از سطح ماه به زمین ارسال کرد. این سفینه ی 100 کیلوگرمی ثابت کرد که ،همانطور که انتظار می رفت، فضانوردان در غبار سطح ماه فرونخواهند رفت. با وجود این موفقیت، برنامه ی روسها هنوز از آمریکایی ها عقب تر بود. در سال 1966 آمریکایی ها چند مأموریت بدون سرنشین ،به نام برنامه ی جیمینی، را کامل کردند که برای آزمایش تکنولوژی و تکنیکهای برنامه ی ماه نوردی آمریکا طراحی شده بود. روسها پاسخ ضعیفی به ده پرواز جیمینی دادند؛ دو پرواز وسخود.[/size][/font] [font="Times New Roman","serif"][size=4]به هرحال، در روز 27 ژانویه 1967 برنامه ی ماه نوردی آمریکایی ها با تراژدی روبرو شد. آپولو-1 بر روی سکوی پرواز آتش گرفت و 3 سرنشین درون آن کشته شدند. قرار بود که در میانه ی فوریه همان سال آنها ماجول فرماندهی آپولو را در مدار زمین آزمایش کنند. ناسا پروازهای سرنشین دار خود را تا کامل شدن تحقیقات درباره ی این فاجعه متوقف کرد. رهبران روسیه در فاجعه ی آپولو-1 فرصتی دیدند تا عقب ماندگی خود را جبران کنند. آنها دستور دادند تا موشک ان-1 در اواخر سال 1967 آزمایش شود و برنامه ی فرستادن انسان به ماه در اواخر سال 1968 اجرا شود. [/size][/font] [font="Times New Roman","serif"][size=4]به هرحال، تیر روسها دو ماه بعد به سنگ خورد. در روز 23 آوریل 1967 ولادیمیر کوماروف در درون سفینه ی سایوز-1 نشست. تقریبا بلافاصله سفینه ی او دچار چندین مشکل شد و در نتیجه برنامه ی ملاقات و الحاق با سایوز-2 در مدار لغوشد. در طی بازگشت اجباری به زمین چتر سفیه باز نشد؛ سایوز-1 سقوط کرد و کوماروف در درون آن کشته شد.[/size][/font] [font="Times New Roman","serif"][size=4]در روز نهم نوامبر 1967 ناسا آپولو-4 ، اولین پرواز بدون سرنشین با موشک ساترن-5، را به فضا فرستاد. موشک غول پیکر بدون اشکال کار کرد و یک ماجول فرماندهی آپولو را در مدار قرار داد. سفینه در مدار بازگشت از ماه قرارگرفت تا سپر حرارتی و چترهایش آزمایش شود و به سلامتی در دریا فرود آمد. این آزمایش صحت برنامه ی ماه نوردی آمریکایی ها را ،که با وجود فاجعه ی آپولو-1 بیشتر بر اهدافشان تمرکز کرده بودند و منابع بیشتری برای برنامه ی خود تهیه کرده بودند، تأیید کرد. در روزهای بعدی دولت شووری برنامه ی آزمایش موشک ان-1 را تا اواخر سال 1968 عقب انداخت.[/size][/font] [font="Times New Roman","serif"][size=4]تأخیر در برنامه ی موشک ان-1 بدان معنی بود که چشم امید روسها به سفینه ی ماه نشین دوخته شده است. به هرحال، سفینه ی ال-1 نیز مشکلات خاص خود را داشت. در مارس 1968 اولین سفینه ی بدون سرنشین ال-1 ،به نام زوند-4، در حال بازگشت به جو زمین از بین رفت. در ماه سپتامبر 1968 زوند-5 بدون سرنشین به دور ماه گشت و عکسهایی از آن به زمین فرستاد اما در اقیانوس هند سقوط کرد.[/size][/font] [font="Times New Roman","serif"][size=4]برنامه ی ماه نوردی آمریکایی ها در اکتبر 1968 دوباره از سرگرفته شد و واتلر شیرا، دان ایسل و والت کانینگهام ماجول فرماندهی آپولو-7 را به مدت 7 روز در مدار زمین آزمایش کردند. کمی بعد ناسا اعلان کرد که آپولو-8 به مدار ماه فرستاده خواهند شد و شوکی به روسها واردکرد.[/size][/font] [font="Times New Roman","serif"][size=4]زوند-6 پس از پرواز به گرد ماه (17 نوامبر 1967) سقوط کرد. با وجود این شکست، فضانوردان روس با شجاعت به مقامات این کشور اعلام کردند که حاضرند به صورت داوطلبانه با سفینه ی زوند-7 پرواز کنند تا از آپولو-8 جلوبزنند. کرملین از ترس اینکه شکست زوند-7 اسباب خجالت شوروی در جهان شود درخواست آنها را رد کردند. در شب کریسمس 1968 فرانک بورمان، جیمز لول و ولیام آندرس با سفینه ی آپولو-8 ده بار به دور ماه چرخیدند. آنها اولین انسانهایی بودند که از موشک ساترن-5 سواری گرفتند و به دور ماه چرخیدند.[/size][/font] [font="Times New Roman","serif"][size=4]روسها پروژه ی ال-1 بایگانی کردند و تمام منابعشان را در پروژه ی ان-1ال-3 بکار گرفتند به امید اینکه در آخرین لحظه آمریکایی ها به اشکال برخورد کنند و آنها بتوانند در رقابت بر سر ماه پیروز شوند. در روز 16 ژانویه 1969 سفینه های سایوز-4 و 5 در مدار زمین الحاق کردند. آلکسی یلیسیف و یوگنی خرونوف لباسهای فضایی شان را پوشیدند و بین دو سفینه جابجا شدند تا ثابت کنند که جابجا شدن بین دو سفینه در فضا مطابق با پروژه ی ان-1-ال-3 امکان پذیر است.[/size][/font] [font="Times New Roman","serif"][size=4]اندکی پس از بازگشت آنها به زمین اولین موشک ان-1 به سکوی پرواز منتقل شد و شمارش معکوس 28 روزه برای یک پرواز آزمایشی بدون سرنشین شروع شد. در روز 21 فوریه 1969 مرحله ای اول ان-1 روشن شد و به آهستگی موشک 2700 تنی را از سکوی پرتاب بلندکرد. لرزشهای ناشی از کارکرد موتورها لوله های سوخت را در هم شکست و آتش سوزی آغازشد. 69 ثانیه بعد سیستم کورد موتورها را خاموش کرد. موشک در 50 کیلومتری نقطه ی پرواز به زمین خورد. در روز سوم جولای 1969 ، 3 هفته قبل از پرواز برنامه ریزی شده ی آپولو-11، روسها دومین موشک ان-1 را پرتاب کردند. یک پمپ اکسیژن مایع منفجر شد و آتش سوزی آغازشد، کورد موتورهای موشک را خاموش کرد و ان-1 بر روی سکوی پرتابش سقوط کرد و منفجر شد.[/size][/font] [font="Times New Roman","serif"][size=4]روسها می دانستند که اولین پرواز آمریکایی ها برای فرود بر روی ماه ،آپولو-11، برای میانه ی 1969 برنامه ریزی شده است. با اینکه آرزوی روسها برای پرواز سرنشین دار بر باد رفته بود هنوز امید داشتند که افتخار آپولو را بدزدند. در روز 13 جولای روسها سفینه ی روباتیک لونا-15 را برای جمع آوری خاک ماه و بازگرداندن آن به زمین به فضا فرستادند. 3 روز بعد آپولو-11 به فضا پرتاب شد. در روز 20 جولای 1969 نیل آرمسترانگ و ادوین الدرین با ماجول ماه نشین عقاب بر روی سطح ماه فرود آمدند. در روز 21 جولای لونا-15 به سطح ماه سقوط کرد و نابود شد و دست آخر این آپولو-11 بود که توانست خاک ماه را به زمین بازگرداند.[/size][/font] [b][font="Times New Roman","serif"][size=4]قسمت چهارم: گذشته ی مدفون[/size][/font][/b] [font="Times New Roman","serif"][size=4]در نوامبر 1969 روسها گروه های طراح برنامه ی مخفی خود برای سفر به ماه را منحل کردند. رهبران شوروی در انظار اظهار کردند که هیچ برنامه ای برای فرود آوردن انسان بر روی ماه نداشته اند. به علاوه، آنها ادعا کردند که سفینه های روباتیک آنها می تواند اطلاعات علمی بیشتری نسبت به آپولو جمع آوری کند بدون اینکه زندگی کسی را به خطر بیاندازد. همانطور که بعدتر ثابت شد در روز 12 سپتامبر 1970 لونا-16 به عنوان اولین پرواز روباتیک موفق به ماه رفت و از 15 نوامبر 1970 تا 4 اکتبر 1971 روبات چرخدار لونخود-1 به اکتشاف سطح ماه پرداخت.[/size][/font] [font="Times New Roman","serif"][size=4]به هرحال، بعضی از مهندسین روسی هنوز امیدواربودند تا فضانوردانشان را در حال قدم زدن بر روی ماه ببینند. جانشین کورولیف ،میشین، تصمیم گرفت که با ایجاد یک پایگاه دائم در مدار ماه تا سال 1980 از آپولو پیشی بگیرد. برنامه ی ان-1ال-3 به دو پرتاب موشک ان-1 ،یک موشک برای ارسال ماه نشین به مدار ماه و دیگری برای پرتاب مرحله ی فرود، برای هر سفر نیاز داشت. ماه نشین و مرحله ی فرود باید در مدار ماه الحاق می کردند سپس مرحله باید موشکهایش را روشن می کرد تا ماه نشین را تا سطح ماه پایین بیاورد. مرحله باید سوختش را به آخر می رساند و جدا می شد و سپس موتور ماه نشین باید فرود را به آخر می رساند. در سال 1972 شورای سرطراحان با برنامه ی میشین موافقت کرد مشروط به اینکه موشک ان-1به موفقیت برسد.[/size][/font] [font="Times New Roman","serif"][size=4]در روز 27 ژوئن 1971 سومین موشک ان-1 یک پرواز بدون سرنشین را شروع کرد. عکس العمل گردابی 30 موتور مرحله ی اول موشک سبب شد تا موشک به دور خود بچرخد. محموله ی موشک از موشک جداشد و در نزدیکی سکوی پرتاب سقوط کرد. موشک به پروازش ادامه داد و 20 کیلومتر آن سوتر بر زمین افتاد. یک دهانه به قطر 30 متر در اثر انفجار موشک در زمین ایجادشد.[/size][/font] [font="Times New Roman","serif"][size=4]چهارمین آزمایش موشک ان-1 در 23 نوامبر 1972 با انفجار مرحله ی اول تنها چند ثانیه قبل از روشن شدن مرحله ی دوم به آخر رسید. شکستهای مکرر در یک موشک جدید غیرمعمول نبود اما پشتیبانی دولت از موشک ان-1 در حال تحلیل رفتن بود و کم کم مخالفت با ان-1 در شورای سرطراحان توسط رقیب قدیمی کورولیف ،گلوشکو، پامی گرفت.[/size][/font] [font="Times New Roman","serif"][size=4]در روز 7 دسامبر 1972 آپولو-17 آخرین مأموریت ماه نوردی قرن بیستم را آغازکرد. اوجن کرنان و هاریسون اشمیت در روز 11 دسامبر بر سطح ماه فرود آمدند. در طی دو روز آنها محوطه ای بزرگتر از آنچه را که لونخود-1 در طی 11 ماه پیموده بود زیرپا گذاشتند. در روز 19 دسامبر آنها در اقیانوس آرام فرود آمدند و 100 برابر بیش از آنچه که روسها در 3 پرواز موفق خود از ماه به زمین آورده بودند با خود همراه داشتند.[/size][/font] [font="Times New Roman","serif"][size=4]در می 1974 گلوشکو میشین را از سر طراحی سفینه های سرنشین دار برکنار کرد. اگرچه آزمایش دیگری برای ماه آگوست برنامه ریزی شده بود اما گلوشکو فورا آزمایش موشک ان-1 را معلق کرد. در مارس 1976 گلوشکو پروژه ی ان-1 را لغو کرد و دستور داد تا تمام سخت افزارهای ساخته شده برای پروژه ی ان-1ال-3 معدوم شوند. 6 موشک ان-1 باقی مانده تفکیک شدند. بازدیدکنندگان پایگاه فضایی بایکونور در قزاقستان می توانند پوسته های موشک، محوطه های پارکینگ و دیگر ساختمانهایی را که برای ان-1 ساخته شد ببینند.[/size][/font] [font="Times New Roman","serif"][size=4]میشین به عنوان استاد در انیستیوی هوانوردی مسکو مشغول به کار شد. وی از نفوذش برای نگهداشتن یک ماه نشین ال.کا ،همان که اساتید دانشگاه ام.آی.تی در سال 1989 دیدند، استفاده کرد. پس از آشکار شدن برنامه های ماه نوردی روسها در سال 1989 او به منتقد رک و بی پرده ی گلوشکو و سیاستهای فضایی شوروی تبدیل شد.[/size][/font] [font="Times New Roman","serif"][size=4]سخت افزارهای برنامه ی ماه نوردی شووری به منظور بازتابش تغییرات دوران رقابتهای دو ابرقدرت بر سر ماه فعال نگه داشته شده اند. موشک پروتن با مرحله ی بلاک-دی ،که برای پروژه ی ان-1ال-3 طراحی شدند، اکنون ماهواره های تجاری را به فضا می برند. سایوز ،که در اصل به عنوان یک سفینه ی ماه نورد طراحی شد، از سال 1971 تا به امروز ده ها تن از مردم کشورهای مختلف و روسیه را به فضا برده است. سفاین فضایی سایوز به عنوان فضاپیما و سفینه ی نجات برای آمریکایی ها، کانادایی ها، روسها، اروپایی ها و ژاپنی هایی که در ایستگاه فضایی بین المللی کار می کنند به کار می روند.[/size][/font] [font="Times New Roman","serif"][size=4]منبع: [/size][/font] http://wars-and-history.mihanblog.com/post/721 [b][font="Times New Roman","serif"][size=4]دیوید اس.اف. پروتری[/size][/font][/b] [b][font="Times New Roman","serif"][size=4]مترجم رضاکیانی موحد[/size][/font][/b]
  13. RezaKiani

    نبرد آق دربند

    ای بابا پس این سواره نظام عثمانی توی جنگ چیکار می کرده؟
  14. لطفا توسط مدیران محترم سایت به بخش دفاع مقدس منتقل شود. گاهشمار سقوط فاو یک هفته قبل از 28 فروردین 67: آماده باش کامل قرارگاه سیدالشهدا در منطقه پدافندی فاو. 27/1/1367-ساعت 24-اجرای آتش تهیه جلوی خط لشکرهای امام حسین و ثارالله. 28/1/1367-7:00- خبرشدن فرماندهان سپاه در سمینار فرماندهی باختران از حمله عراق به فاو توسط احمد کاظمی. 28/1/1367- 8:45- گزارش مرتضی صفار از قرارگاه نور به فرمانده وقت سپاه. سقوط خط لشکر 41 سپاه. 28/1/1367-9:40- سقوط خطوط دفاعی لشکرهای 8، 25 و 41. 28/1/1367-12:30- گزارش فرمانده قرارگاه کربلا از وضعیت فاو -غلامپور - رسیدن عراق به پایگاه دوم موشکی. اسارت نیروهای لشکر41 و 25. سقوط خط دوم لشکر 8-رخنه کامل در پشت خطوط خودی. 28/1/1367-15:15- اطلاعیه رادیو بغداد درباره آغاز عملیات رمضان المبارک برای آزادسازی فاو. 28/1/1367-15:15- حرکت فرماندهان سپاه به سمت اهواز برای کنترل اوضاع از نزدیک. 28/2/1367- اوایل شب-اجرای آتش تهیه شدید بر روی خرمشهر توسط توپخانه عراق. 28/1/1367-20:00- برنامه ریزی جهت پاتک به نیروهای عراقی. 28/1/1367- اواخر روز- آماده باش به نیروی دریای سپاه جهت مقابله با نیروهای آمریکایی مستقر در منطقه. 29/1/1367- 4:00- پاتک واحدهای باقیمانده از لشکرهای نجف،کربلا و امام حسین. 29/1/1367-5:30- مرحله آخر تهاجم عراق با اجرای آتش تهیه. 29/1/1367-6:30- سقوط کامل فاو. 29/1/1367-8:30- حمله آمریکا به سکوهای نفتی ایرانی. آغاز عملیات آخوندک. 29/1/1367-10:30- گزارش وضعیت فاو به دفتر آقای خمینی. 29/1/1367-11:20-دستور آقای خمینی مبنی بر رفع تمام نیازهای سپاه. حمله قایقهای تندرو سپاه به اسکله نفتی مبارک در جنوب خلیج فارس. 29/1/1367-بعد ازظهر- دستور تخلیه فاو و عقب نشینی به صورت رسمی صادر می شود. برای اطلاعات بیشتر می توانید این [url=http://www.persiangig.com/pages/download/?dl=http://wars-and-history.persiangig.com/document/%D9%81%D8%A7%D9%88%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87%20%D8%B3%D9%82%D9%88%D8%B7%20%DA%A9%D8%B1%D8%AF.pdf]فایل[/url] را مطالعه کنید. منبع: [url=http://wars-and-history.mihanblog.com/post/201]جنگها و تاریخ[/url]
  15. اینجا رو ببینید http://wars-and-history.mihanblog.com/post/194
  16. عجیبه ها من اسم این لگن رو تا حالا نشنیده بودم
  17. تایپ-92 مسلح به توپ ضدتانک   وی.زی-551 نوعی نفربر زرهی چرخدار است که در ارتش خلق چین با دو کد تایپ-90 و تایپ-92 شناخته می شود و بیشتر در واحدهای پیاده مکانیزه مورد استفاده قرار می گیرد. این زرهپوش تا کنون بازار خارجی خوبی داشته است.   تایپ-90 تایپ-90 اولین بار در رژه ی 1984 ارتش خلق چین دیده شده و مدل پایه ی وی.زی-551 محسوب می شود. تایپ-90 توسط شرکت نورنیکو ساخته شده است. این خودرو به عنوان خودروی پایه برای ساخت انواع تجهیزات زرهی دیگر بکاربرده شد. طرح بدنه ی وی.زی-551 زرهپوشهای روسی بی.تی.آر و فرانسوی وی.آ.بی را به خاطر می آورد. البته طرح چینی ها بزرگتر و سنگین تر از نفر بر روسها است و برجک آن در قسمت عقب بدنه منتقل شده است. در ضمن ابعاد و وزن آن هم با زرهپوش فرانسوی ها متفاوت است.   شاسی وی.زی-551 کپی چینی کامیونهای مرسدس بنز 2060 می باشد. خدمه ی آن 3 نفر بوده و کاملا آبی-خاکی است. تایپ-92 به یک قبضه توپ 25 میلیمتری و یک مسلسل 7.62 میلیمتری هم محور مسلح شده است و می تواند 9 نفر سرباز را در خود جای دهد. نمونه ی نفربر آن تنها یک قبضه مسلسل 12.7 میلیمتری دارد و می تواند 11 سرباز را حمل کند. نمونه های ضدتانک، پست فرماندهی، توپ خودکششی، توپ ضدهوایی،آمبولانس و خودروی تعمیراتی نیز از روی وی.زی-551 ساخته شده اند.   زرهپوش پلیس   در طی خدمت این خودرو مشاهده شده که توان پیشرانه ی آن نابسنده و توانایی خروج از جاده ی آن نارساست. در نتیجه، ساخت نمونه های 4 چرخ و 8 چرخ آن لغو شد و تمرکز بر روی بهبود وضعیت نمونه ی 6 چرخ آغازشد. نمونه های بهبود یافته ی این خودروی زرهی در سال 1995 با نامهای تایپ-92 (در نقش زرهپوش) و تایپ-92آ (در نقش نفربر) وارد خدمت شده اند.   ان.جی.وی-1 ان.جی.وی-1 نسل بعدی تایپ-90 محسوب می شود. چینی ها بعد از مدتی متوجه شدند که توپ 25 میلیمتری نصب شده بر روی تایپ-90 در درگیری با زرهپوشهای ساخت روسیه شانسی ندارد و در نتیجه برای کمک گرفتن به کشورهای غربی روی آوردند. در قراردادی با شرکت فرانسوی جیات قرار شد که توپ 25 میلیمتری خودکار جیات بر روی تایپ-90 نصب شود و کار بر روی طراحی مجدد برجک آن آغازشد. کار بر روی خودروی جدید در سال 1988 به پایان رسید و این زرهپوش ان.جی.وی-1 نام گرفت. فرانسه در سال 1989 از این پروژه کنار کشید و چینی ها دست بکار مهندسی معکوس توپ 25 میلیمتری جیات شدند. این توپ بعدتر در تایپ-92 بکارگرفته شد.   تایپ-92 با طراحی تایپ-92 مشکلات تایپ-90 حل شدند. تایپ-92 اولین بار در سال 1986 دیده شد و از همان شاسی تایپ-90 بهره گیری می کرد. بهترین راه تشخیص تایپ-90 از تایپ-92 دقت به وضعیت چرخهای آنها است. در تایپ-90 فاصله ی محورهای اول و دوم با فاصله ی محورهای دوم و سوم فرق دارد در صورتی که در تایپ-92 این فواصل یکسان هستند. ادعا می شود که تایپ-92 در برابر گلوله های 12.7 میلیمتری کاملا مقاوم است به سیستم مقابله با حملات ش.م.ه مجهز شده است. قابلیت حمل آن با انواع هواپیماهای باری وجود دارد. شاسی تایپ-92 نیز مانند تایپ-90 برای ساخت انواع و اقسام ادوات زرهی استفاده شد. پس از مدتی پروژه های ساخت خودروی 4 چرخ و 8 چرخ بر اساس تایپ-92 دوباره به جریان افتاد. در حال حاضر انواع توپهای 105،120 و 122 میلیمتری و انواع برجکهای مسلح به موشک انداز زمین به زمین و زمین به هوا بر روی تایپ-92 نصب شده است.   کاربران انواع مختلف وی.زی-551 در جهان عبارتند از: آرژانتین، بلغارستان، چاد، اندونزی، کنیا، پاکستان، چین، نپال، عمان، سریلانکا، سودان و ایران. تایپ-92   وزن 15.5 تن طول 6.63متر عرض 2.8 متر ارتفاع 2.8 متر خدمه 3نفر+ 9 سرباز سلاح اصلی توپ اتوماتیک 25 میلیمتری سلاح فرعی مسلسل 12.7 میلیمتری مسلسل 7.62 میلیمتری هم محور با توپ اصلی پیشرانه موتور دیزل 8 سیلندر مجهز به توربوشارژ سیستم تعلیق مستقل برای هر چرخ توان 320 اسب بخار سرعت 90 کیلومتر/ساعت سرعت در آب 10-11 کیلومتر/ساعت برد عملیاتی 800 کیلومتر عبور از شیب 30% عبور از خندق 1.2متر عبور از مانع عمودی 0.5متر   زرهپوش 4 چرخ مسلح به موشک ضدتانک     تایپ-92 با توپ 25 میلیمتری   رضاکیانی موحد به نقل از اینجا: http://wars-and-history.com/post/942   مطالب مرتبط: آشنایی با خودروی زرهی ZSL92 ساخت چین   با اندکی ویرایش منتقل شد
  18. RezaKiani

    نیوپور-17

    طراحی و توسعه نیوپور-17 در حقیقت نمونه ی بزرگ شده ی جگنده ی فرانسوی نیوپور-11 بود. نیوپور-17 به یک موتور قوی تر، بالهای بزرگتر و سازه ای قوی تر از نیوپور-11 مجهز شده بود. در ابتدا این هواپیما را به یک موتور با توان 110 اسب بخار مجهز کردند اما بعد این موتورهای با موتور به توان 130 اسب بخار جایگزین شدند. نیوپور-17 مانورپذیری و نرخ صعودی عالی داشت. بالهای نازک این هواپیما نقطه ضعف آن بودند و به همین دلیل "یک و نیم باله" نامیده می شد. تیرک اصلی بال ضعیف بود و در شیرجه با سرعت بالا حرکت هواپیما را آشفته می کرد. در طراحی اولیه نیوپور-17 مسلسل لوئیس نصب شده بر بالای بال را حفظ کرد اما بعدتر این مسلسل با یک مسلسل ویکرز که از داخل ملخ شلیک می کرد تعویض شد. در نیروی هوایی سلطنتی مسلسل بالای بال حفظ شد اما آن را بر روی برجک فاستر نصب کردند. برجک فاستر یک ریل فلزی منحنی بود که به خلبان اجازه می داد تا برای تعویض خشاب مسلسل را از بالای بال هواپیما پایین بیاورد. بعضی از هواپیماها به هر دو مسلسل مجهز شدند اما کاهش توانایی های پرواز هواپیما سبب شد تا طراحان به یک مسلسل رضایت بدهند. تاریخچه ی عملیاتی نیوپور-17 در ماه مارس 1916 به نیروی هوایی فرانسه تحویل داده شد و به سرعت جایگزین هواپیماهای قدیمی نیوپور-11 شد. این هواپیما از تمام جنگنده های بریتانیا در آن روزگار سر بود و به همین دلیل به نیروی دریایی و نیروی هوایی بریتانیا نیز تحویل داده شد. در آن سال تمام اسکادرانهای نیروی هوایی فرانسه تعدادی نیوپور-17 دریافت کردند. این هواپیما آنقدر خوب بود که آلمانها تعدادی نیوپور سقوط کرده را ،که وضعیت تقریبا خوبی داشتند، به کارخانه های هواپیماسازی خود فرستادند تا از روی آن کپی شود. نتیجه ی این مهندسی معکوس ساخت  هواپیمای زیمنس-شاخرت دی.آی بود که غیر از موتور یک کپی کامل از نیوپور-17 بود. آلمان این هواپیماها را در جبهه شرق به کار گرفت. در ابتدای سال 1917، نیوپور-17 به وسیله ی نسل جدید جنگنده های آلمانی منسوخ شد. فرانسوی ها برای اینکه جایگاه شان را دوباره به دست آوردند شروع به طراحی نیوپور-24 و نیوپور-27 کردند اما هواپیمای اسپاد اس-7 جای نیوپور-17 را در اسکادرانهای فرانسوی گرفته بود. انگلیسی ها اما هنوز به نیوپورهایشان وفادار بودند و نیوپور-24 را تا اوایل سال 1918 در خدمت نگه داشتند. بسیاری از تکخالهای متفقین ،از جمله بیشاپ و بال، با جنگنده های ساخت نیوپور پرواز می کردند. پس از اینکه نیوپور-17 را از جبهه ها عقب کشیدند آنها را برای آموزش به آموزشگاه های خلبانی فرستادند.   کاربران آمریکا، اروگوئه، ایتالیا،استونی، اکراین، بلژیک، تایلند، چکسلواکی، رومانی، روسیه، شوروی سابق، شیلی، فنلاند، فرانسه، کلمبیا، لهستان، مجارستان، نیروی دریای بریتانیا، نیروی هوایی بریتانیا،هلند. نیوپور-17 مشخصات خدمه 1 نفر طول 5.80 متر عرض بال 8.16 متر ارتفاع 2.4 متر پیشرانه 1 دستگاه موتور 9 سیلندر به توان 110 اسب بخار سرعت 177 کیلومتر/ساعت سطح بال 14.75 متر مربع وزن خالی 375 کیلوگرم وزن کامل 560 کیلوگرم سقف پرواز 5300 متر نرخ صعود 3000 متر در 11.5 دقیقه تسلیحات یک قبضه مسلسل ویکرز یا یک قبضه مسلسل لویس + 8 راکت مداومت پرواز 1.75 ساعت     برگرفته از: http://wars-and-history.com/post/941
  19. RezaKiani

    نیوپور-17

    چه جالب اون فیلم رو دیدم ولی اصلا به نوع هواپیماها دقت نکردم. راستش محو جمال هنرپیشه زن فیلم شده بودم
  20. منظورتون اینه که توربین مپنا مثله اینه؟
  21. RezaKiani

    کمین در کراسنویارسک

      در روز 14 آگوست 1941 طلایه داران لشکر هشتم پانزر در سر راه خود به سوی لنینگراد به حومه ی کراسنویارسک  رسیدند. فرمانده ی ستون زرهی آلمانی نمی دانست که آنها به سوی یک کمین به خوبی تدارک دیده شده گام بر می دارند. در حقیقت، تنها واحد روسی که بر سر راه آلمانها قرار داشت عبارت بود از یک گروهان تانک به استعداد 7 دستگاه تانک سنگین کا.وی-1. فرمانده ی روسها ،ستوان کولوبانوف یک روز قبل منطقه را به دقت مطالعه کرده بود و موضع کمین خود را به دقت انتخاب کرده بود. وی در جنگ زمستانی با فنلاند خلع درجه شده بود و اکنون تصمیم گرفته بود که با انجام دادن یک حمله ی متهورانه موقعیت سابق خود را در ارتش سرق بدست آورد. او دستور داد تا در کناره ی مردابی که تنها راه عبور آلمانها از میان آن می گذشت زمین را بکنند و تانکها را در درون سنگرهای کنده شده استتار کنند. کولوبانوف به خدمه ی تانکهایش دستورداد که دو برابر معمول مهمات بزنند و بیشتر این مهمات از گلوله های ضدتانک انتخاب کنند. او دستور داد تا تانکها از تیراندازی خودداری کنند و منتظر دستور وی باقی بمانند. نقشه ی او این بود که برای گیج کردن آلمانها تمام تانکها با هم حمله نکنند و هر زمان تنها یک تانک با دشمن درگیر بشود تا آلمانها نتوانند تعداد دقیق تانکهای او را حدس بزنند. او 2 دستگاه از تانکهایش را به عنوان ذخیره نگه داشته بود تا در موقعی که وضعیت وخیم شد وارد کارزار شوند. هنگامی که ستون زرهی آلمانها به برد مؤثر تانک کولوبانوف رسید او با اولین شلیک خود تانک فرمانده ی ستون را منهدم کرد. تانکهای آلمانی گمان کردند که این تانک بر روی مین رفته به همین دلیل ستون زرهی متوقف شد. این بهترین فرصت برای کولوبانوف بود تا تانک دوم را هم هدف قراردهد. پس از آن بود که آلمانها فهمیدند در کمین افتاده اند و چون تانکهای روسی به خوبی مخفی شده بودند ناچار شدند به صورت کور به اطراف شلیک کنند. کولوبانوف ستون زرهی آلمان ها را به توپ بست. تانکهای آلمانی از جاده خارج شدند تا آرایش دشتبان بگیرند اما در زمینهای نرم منطقه گرفتار شدند و به طعمه ی آسانتری برای تانکهای روسی تبدیل شدند. قبل از اینکه مهمات کولوبانوف به انتها برسد 22 دستگاه تانک آلمانی و 2 قبضه توپ کششی آلمان طعمه ی او شده بودند. کولوبانوف به تانکهای دیگر فرمان حمله داد و 21 دستگاه تانک آلمانی دیگر در طی نیم ساعت بعدی هدف قرارگرفتند. در مجموع تعداد 43 دستگاه تانک آلمانی توسط 5 دستگاه تانک کا.وی-1 روسی  منهدم شدند(2 دستگاه تانک ذخیره وارد نبرد نشدند). خدمه ی تانک کولوبانوف پس از نبرد جای 135 گلوله ی تانک را بر روی بدنه ی تانک خود شمردند که هیچ کدام به زره ضخیم کا.وی-1 اثر نکرده بودند. تانکهای آلمانی در این نبرد اغلب پانزر-2 و پانزر-3 بودند که توپهای (20 میلیمتری و 37 میلیمتری) آنها هیچ اثری بر روی کا.وی-1 نداشت. در عوض توپ 76 میلیمتری کا.وی-1 می توانست از فاصله ای به مراتب دورتر و با دقت بیشتر در زره تانکهای آلمانی نفوذ کند. این نبرد به عنوان یک نقطه ی عطف توسط دستگاه تبلیغاتی استالین بکار گرفته شد. ستوان کولوبانوف  دوباره به درجه ی سروانی رسید و به مدال "رتبه ی لنین" دست پیداکرد. راننده ی او نیز "نشان پرچم سرخ" گرفت. در سال 1980 به درخواست اهالی منطقه در محلی که تانکهای گروهان کولوبانوف به آلمانها حمله کردند بنای یادبودی ساخته شد و چون نتوانستند نمونه ای از تانکهای کا.وی-1 را بیابند به جای آن یک دستگاه تانک ژوزف استالین-2 را در آنجا قراردادند. نویسنده : رضاکیانی موحد منبع http://wars-and-history.com/post/916
  22. خیلی جالبه چون توی یکی از کشورهای خاورمیانه هم همچنین اتفاقی افتاد و گفتن که در اثر جابجایی مهمات به انبارها و زاغه ها افنجار روی داده . حالا اینکه سرتیپ مملکت داشته با خودش گلوله ی توپ این ور اون ور می برده رو کسی توضیح نداد ظاهرا همه جای دنیا آسمون یه رنگه
  23. احسنت بر شما. و کودتا در حقیقت چیزی نیست جز توی سر مردم زدن و عوض کردن یه الیگارشی با یه الیگارشی دیگه این همون چیزی هست که من اولش گفتم: مردمی که عقل و شعور ندارن همون بهتر که توی سرشون زد. این مسئله در بیشتر دوران تاریخ صادق بوده که وقتی کار دست خود مردم سپرده شده بعلت دید کوتاه و احمقانه ی اونها به مسائل بیشتر مشکلات حل نشده باقی مانده اند. مثالهای دیگرش انقلاب فرانسه و انقلاب سرخ روسیه است که هر دوتا شون به علت بی کفایتی عامه ی مردم به دیکتاتوری ختم شد البته باید یادت باشه همون طور که دموکراسی مطلق در دنیای واقعی وجود نداره دیکتاتوری مطلق هم وجود نداره . هر دیکتاتوری برای حکومت به مردم نیاز به یه دسته آدم داره که امور رو براش هندل کنند. این جوری هست که یه الیگارشی در اطراف دیکتاتور شکل می گیره. پس دو تا الیگارشی داریم: الیگارشی که با رای مردم سرکار میاد و بهش اصطلاحا می گیم دموکراسی و دموکراسی که به زور سر کار می یاد و بهش می گیم دیکتاتوری هر کدوم از این دو ممکنه از پشتیبانی مردم برخوردار باشند یا نباشند. همون طور که اشاره کرده ناپلئون و هیتلر تا اخرین لحظه پشتیبانی ملتشون رو داشتن با اینکه دیکتاتور بودن محمد مرسی تا اخرین لحظه پشتیبانی خود اخوان المسلمین رو هم (به صورت کامل ) نداشت با اینکه با رای مردم اومد سرکار
  24. بستگی داره به ملت ش و وضعیت مثلا در موردمصر من منتظر بودم نظامیان این کشور زودتر از اینها کودتا بکنند در کل حکومت مردم بر مردم که چیزی جز افسانه نیست برادر. نه تو روم نه تو یونان  و نه هیچ جای تاریخ هیچ تمدنی بر اساس دموکراسی مطلق قابل اداره کردن نبوده و نیست دموکراسی مطلق فقط در قبایل وحشی قابل دسترسی هست به محض اینکه از نظر تاریخی وارد تمدن بشیم نیاز به بوروکراسی پیدا می شد و دموکراسی کم کم عقب نشینی می کنه الان هم در هیچ جای دنیا دموکراسی به معنای حکومت مردم بر مردم وجود نداره مگر قبایل آمازون که برگ می بندن به خودشون به هرحال در خدمتیم
  25. بعد از اتحاد دو المان (1991) دنیای غرب کلی میگ-29 به دست آورد. چه نیازی بود به این یکی برای مقابله با فالکروم های عراقی (1991)؟