امتیاز دادن به این موضوع:

Recommended Posts


R-33 مشابه روسي موشك آمريكايي AIM-54 Phoenix مي‏باشد. هرچند كه بنا به دلائل نامعلوم، موشك AIM-54 و شكاري F-14 از طرف نيروي دريايي ايالات متحده از رده خارج شده و به موزه فرستاده شده‏اند ولي R-33 به همراه MiG-31‏ هنوز در خدمت نيروي هوايي روسيه قرار دارند.
موشك R-33 هم مي‏تواند به روش نيمه فعال راداري موسوم به SARH (معادل semi-active radar homing) هدايت شود و هم به وسيلهء هدايت اينرسيايي (inertial guidance)؛ كه البته در روش هدايت اينرسيايي، بنا به اختيار خلبان هواپيماي پرتابگر موشك‏، مي‏توان از ميانهء راه، موشك را با رادار هواپيما و به روش نيمه فعال راداري تا رسيدن به هدف مورد نظر، هدايت نمود.
سرجنگي بسيار قدرتمند و چند تكه شوندهء R-33، توانايي انهدام اهدافي در محدودة 50 متري را هم داراست و بدين جهت، سلاح بسيار مناسبي جهت نابودي موشكهاي كروز و ضدكشتي نيز محسوب مي‏شود و مي‏توان R-33 را بر عليه موشكهاي ضدكشتي مانند AM.39 Exocet كه در حدود 10 متري سطح آب حركت مي‏كنند نيز مورد استفاده قرار داد؛ كاري كه از عهدهء موشكهاي هوا به هواي آمريكايي آمرام و سايدوايندر بر نمي‏آيد.

R-37
مدرنترين سلاح ساخته شده ويژهء ميگ31، موشك هوا به هواي Vympel R-37 نام دارد كه در سازمان ناتو به نام AA-X-13 Arrow معروف است. اين موشك، قرار است به تدريج، جايگزين موشكهاي قديمي R-33 شود. (بالچه‏هاي موشك R-37، تا مي‏شوند تا به هنگام نگهداري در انبار، فضاي كمتري اشغال نمايند.)

R-40
ديگر سلاح قابل استفاده در ميگ31، موشك هوا به هواي قديمي و سنگين‏وزن Bisnovat R-40 مي‏باشد كه در سازمان ناتو، به نام AA-6 Acrid (آكريد) معروف است. اين سلاح، در اصل براي نصب و استفاده توسط ميگ25 طراحي و ساخته شده است.
 


تصویر


(اين همان موشكي است كه روز 17 ژانويهء 1991، توسط MiG-25PD عراقي شليك شد و باعث انهدام يك فروند F/A-18C نيروي دريايي ايالات متحده به هنگام جنگ سال 1991 خليج فارس شد)

R-60 / R-73
از ديگر سلاح‏هاي قابل نصب بر روي ميگ31، به موشكهاي كوتاه برد هوا به هواي حرارت‎ياب Molniya R-60 كه در سازمان ناتو با نام AA-8 Aphid (آفيد) و موشك هوا به هواي Vympel R-73 كه در سازمان ناتو با نام AA-11 Archer (آرچر) معروف هستند، مي‏توان اشاره كرد. اين موشكها، در جايگاههاي زير بالها، نصب مي‏‎شوند.
R-77
امروزه تمامي ناوگان ميگهاي31 روسیه، قابليت حمل و پرتاب موشكهاي هوا به هوای میان برد Vympel R-77 را كه در سازمان ناتو با نام AA-12 Adder (آدر) شناخته مي‏شوند، يافته‏اند. اين موشكها نيز در جايگاههاي زير بالها نصب مي‏شوند.

مسلسل داخلی
بر خلاف ميگ25، ميگ31 داراي يك مسلسل داخلي 6 لول و 23 م م است كه GSh-6-23 ناميده مي‏شود و داراي 260 تير فشنگ است. دریچهء اين مسلسل، در قسمت سمت راست و بالاي چرخ فرود قابل مشاهده است. مسلسل GSh-6-23 داراي قدرت نواختي معادل 8000 گلوله در دقيقه است.
در جنگندهء MiG-31M مسلسل، به منظور نصب دو جايگاه اضافي روي بدنهء اصلي جهت نصب موشكهاي R-33 يا R-37 حذف شده است.

گونه‏ هاي مختلف ميگ31

MiG-31 Type 01; Foxhound-A
نوع اوليهء ميگ31، دو نفره، با توانايي انجام ماموريت در هرگونه آب و هوا و داراي سيستم خلبان خودكار. پس از ارتقاء به نام MiG-31DZ نام گذاري شد.

MiG-31B - Type 01B - Izdeliye 12
دومين نمونهء توليدي ميگ31، مجهز شده به رادار بهبود يافتهء Zaslon-A، سيستم ضدعمل الكترونيك (ECM) و سيستم‏هاي پيش‏اخطار هوايي، ارتقاء يافته شده جهت توانايي حمل موشكهاي R-33S.
در اواخر سال 1990 با ارتقاء سيستم‎های میگهای31 اولیه، مدل 01/01DZ جايگزين آنها شد. اين ارتقاء، شامل نصب سيستم ناوبري دوربرد آويونيك A-723 بود كه توانايي سازگاري با ايستگاههاي زميني ناوبری Loran/Omega را مي‏بخشيد.

MiG-31B / BS
MiG-31B نام اطلاقي به ميگهاي31 ارتقاء يافتهء مدل 01/01DZ بود. اما با افشاي ماجرايي، اين مدل به سطح BS ارتقاء داده شد.
MiG-31BS مدلي جديد از فاكس‏هوند بود كه سيستم‏هاي آويونيك آن ارتقاء يافته بودند و به سال 1990 معرفي شد. طراحي اين هواپيما، نتيجهء پيشرفتهايي بود كه به واسطهء تحقيقات انجام شدهء اتحاد شوروي بر روي رادار فازاترون انجام شد. اين امر، به واسطهء فروش اطلاعات رادارهاي پيشرفتهء اين شركت به غرب، توسط مهندس ارشد شركت فازاترون، آدولف تولكاچف (Adolf Tolkachev) انجام گرفت. به واسطهء اين امر، تولكاچف، به سال 1986 توسط KGB تيرباران شد و نمونه‏اي جديد و متفاوت از راداري كه اطلاعات آن لو رفته بود، با عجله طراحي و ساخته شد.


MiG-31E
مدل E، نمونهء صادراتی جنگندهء اولیهء میگ31 موسوم به 01 یا Prototype 903 می باشد که اولین بار به سال 1997 معرفی شد. سیستم های این میگ31 بسیار ساده شده اند. سیستم اخلاگر فعال حذف شده، سطح کارایی سیستم شناسایی دوست از دشمن موسوم به IFF بسیار کاهش یافته و همچنین رادار و سیستم ناوبری این هواپیما نیز بسیار ضعیف شده است. این مدل از میگ31 به کشورهایی نظیر چین، هندوستان و ایران پیشنهاد شد ولی اصلن مورد استقبال قرار نگرفت.


MiG-31F
مدل F، نمونه ای از یک جنگندهء چندکارهء رهگیر و شکاری بمب افکن، با توانایی حمل انواع گوناگونی از موشکهای هوا به زمین هدایت تلویزیونی و هدایت لیزری است.

توانایی نبرد هوایی در میگ31 مدلهای F، FE و BM بسیار بهبود یافته است. این امر به واسطهء مجهز شدن این سری از میگهای31 به راداری بر پایه تکنولوژی پیشرفتهء رادار استفاده شده در جنگندهء MiG-31M موسوم به رادار Zaslon-M فراهم شده است.

این رادار جدید، علاوه بر برد شناسایی بسیار بیشتر نسبت به رادار مدلهای اولیهء میگ31، دارای توانایی رهگیری اهداف هوایی بسیار پرسرعت (تا 6 ماخ) نیز شده است. این رادار اطلاعات بسیار دقیق تری از مختصات جنگندهء رهگیری شده توسط رادار را ارائه می دهد و علاوه بر این، دارای سیستم تهیه نقشهء حقیقی چندحالته از زمین جهت عملیات هوا به زمین می باشد.

انواع جدیدتر میگ31، دارای توانایی حمل موشکهای پیشرفتهء هوا به هوا می باشند. مهمترین این موشکها، موشک میان برد بسیار دقیق R-77 می باشد که در سازمان ناتو به نام AA-12 Adder شناخته شده است و همچنین موشک بسیار دوربرد، سنگین وزن و مهلک R-37 می باشد که با توجه به بازنشستگی موشکهای AIM-54A/C، همآوردی در میان موشکهای هوا به هوای غربی برای آن موجود نمی باشد.

کابین اصلاح شدهء خلبان که در آن یک نمایشگر سربالای بسیار پیشرفته و جدید نصب شده است و همچنین نمایشگر چندکارهء MFI-68 موسوم به «نمایشگر موقعیت تاکتیکی خلبان» یا pilot's tactical situation display که یک نمایشگر رنگی 6 در 8 اینچ (152 در 203 م م) می باشد. همچنین سه نمایشگر رنگی مشابه (MFD) نیز در کابین عقب (ناوبر – افسر رادار) نصب شده است.

برخی گزارشات حاکی از انجام برخی تغییرات ساختاری در میگهای31 برای افزایش طول عمر عملیاتی هواپیما می باشد که پس از فروپاشی اتحاد شوروی، توسط فدراسیون روسیه به انجام رسیده است.

MiG-31BM
مدلی بر اساس جنگندهء MiG-31F که در آن سیستم های دفاعی بسیار تقویت گشته اند. اولین نمونه اثباتگر تکنولوژی به تاریخ آگوست 1998 با موشکهای اصلاح شدهء آموس به نام R-33S در زیر بدنه و موشکهای R-77، Kh-58 و Kh-31P در زیر بالها، به پرواز در آمد. کارشناسان نظامی در غرب، عقیده دارند این مدل از میگ31، جهت جایگزینی هواپیماهای قدیمی MiG-25BM در نیروی هوایی روسیه ارائه شده بود.
[align=center]تصویر[/align]

اما مدلی که اکنون از میگ31 به نام مدل BM ارائه شده است، یک جنگندهء تک منظورهء رهگیر بسیار دوربرد است که برای حمل موشکهای هوا به هوای K-37M و K-77M ارتقاء یافته و کابین آن به نمایشگرهای رنگی جدید (از همان نوع که برای ارتقاء MiG-31B به کار گرفته شدند) مجهز شده است.

موشکهای Kh-31P و Kh-58 موشکهایی ضدرادار هستند که در مقاطع مختلفی زمانی، جهت استفاده در جنگنده هایی نظیر MiG-25BM، Su-24M، Su-30 و MiG-29 طراحی و ساخته شده اند.


MiG-31FE
نمونهء صادراتی میگ31 مدل BM یا F. نام اطلاقی دیگر MiG-31MF می باشد. (احتمالن جهت فروش به ایران)


MiG-31LL
مدلی جهت آزمایش صندلی پران جدید موسوم به Red 79.
تصویر


MiG-31M
میگ31 مدل M که با نام دیگر Type 05 و یا نام احتمالی Foxhound-B شناخته می‏شود، گونه ای بسیار بهبود یافته از میگ31 است که بر پایهء ماموریت رهگیری، از سال 1984 تحت برنامه های توسعه قرار دارد.
كار طراحي و توسعهء‌ مدل بسيار پيشرفتهء MiG-31M به سال 1983 آغاز شد و اولين پرواز مدل نمونه، با شماره شناسایی 051 به تاریخ 21 دسامبر 1985 انجام پذیرفت. اولین نمایش عمومی این هواپیما نیز، به تاریخ فوریه 1992 به وقوع پیوست.
اما فروپاشي شوروي، باعث شد توليد انبوه آن، به تاخير افتد. از سال 1991 و به ويژه پس از سال 2000، اغلب هواپيماهاي ميگ31 موجود، به سطح استاندارد MiG-31M ارتقاء يافتند. در اين مدل از ميگ31، برخي سامانه‏هاي خاص نظير مكان‏ياب جهاني (GPS) و گيرنده‏هاي GLONASS نصب شدند.

(در اتحاد شوروي، نام گذاري هواپيماها، با پيشرفت و توسعهء مدل قبلي، تغيير مي‏يافت و نام قبلي تكرار نمي‏شد. براي مثال به جنگندهء Su-27M نام‏هايي چون Su-35 و Su-37 اطلاق شده است كه اين نحوهء‌ نام‏گذاري، در ميگ31، تكرار نشده است)


GLONASS چیست؟
GLONASS (كه معادل زبان روسي آن ГЛОНАСС; ГЛОбальная НАвигационная Спутниковая Система مي‏شود) به معني GLObal NAvigation Satellite System يا سيستم ناوبري ماهواره‏اي جهاني است و يك سيستم راديويي ناوبري ماهواره‏اي به شمار مي‏رود كه نقطهء مقابل سيستم آمريكايي GPS مي‏باشد و توسط مهندسين فضايي روس، تكميل و عملياتي شده است.

[align=center]تصویر[/align]

برخی تغییرات مدل M به شرح زیر است:

* موتورهای ارتقاء یافته

* خروجی های اگزوز اصلاح شده

* شیشه یک تکه و مدور شده مقابل خلبان

* پنجره های کوچک دو طرف کابین عقب (با وجود دو کنترل نصب شده جهت خدمهء عقب)

* برآمدگی عمیق تر و پهن تر شدهء پشت بدنه (جهت ذخیرهء 300 لیتر سوخت، معادل 79.3 گالن آمریکایی)

* گرد شدگی بیشتر نوک بالها به همراه عایق برق گیر در ابتدا و انتها

* سکانهای عمودی و افقی بلندتر و بزرگتر با خمیدگی بیشتر در محل اتصال به بدنه

* محل اتصال بال به بدنهء (Wingroot) تغییر یافته و بزرگ شده، به همراه لبه های حملهء بال اصلاح شده

* حفاظ های کوچکتر شدهء سطح فوقانی بالها

* ارتقاء کلیهء سیستم های الکترونیک

* سیستم کنترل پرواز دیجیتال

* کابین مجهز به نمایشگرهای تلویزیونی رنگی چند کاره

* رادار جدید چند حالتهء ساخت فازاترون به نام Zaslon-M phased arrad radar با قطر آنتن 1.40 متر (65 اینچ)؛ برد شناسایی 360 کیلومتر (224 مایل)

* غلاف سوخت گیری هوایی از نوع جمع شونده در قسمت سمت راست بالای دماغه

* سیستم دائمی جستجوگر مادون قرمز IRST، هماهنگ شده با مسافت یاب لیزری بسیار دقیق

* فاقد مسلسل

* افزایش جایگاههای حمل سلاح در زیر بدنه به 6 عدد، با افزودن دو جایگاه در زیر قسمت اصلی بدنه جهت حمل موشکهای دوربرد هوا به هوای R-37 یا موشکهای قدیمی R-33

* چهار جایگاه جدید زیر بالها، جهت قابلیت حمل موشکهای میان برد هوا به هوای R-77 (از نوع هدایت فعال راداری)

* اولین نمونهء مدل M، بر اساس تبدیل مدل قدیمی MiG-31B به شماره شناسایی 503 به تاریخ 9 آگوست 1991 به شکست انجامید و هواپیمای مورد نظر، سقوط کرد.

* تعداد پنج یا شش فروند نمونهء اولیهء دیگر، به شماره های شناسایی 051 تا 057 (حداقل وجود یک نمونه به شمارهء 057 اثبات شده است) با جایگاههای استوانه ای شکل در نوک بالها جهت حمل غلافهای ضدعمل الکترونیک ECM/ECCM در بالا و پائین بال، ساخته شدند.

* حداکثر وزن قابل برخاست مدل M برابر 52000 کیلوگرم یا 114.640 پوند می باشد که حمل این وزن بسیار سنگین، به وسیلهء موتورهای D-30F6M که کشش آنها افزایش یافته است، امکان پذیر می گردد.

* وزن مخازن سوخت داخلی = 16350 کیلوگرم = 36045 پوند


MiG-31D: یک جنگندهء ضد ماهواره

به امید خدا ادامه دارد.

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر


MiG-31D: یک جنگندهء ضد ماهواره
برخي مدل‏هاي خاص از ميگ31 در طي سالهاي متمادي، طراحي و توسعه يافته‏اند كه يكي از اين مدلها، MiG-31D نام دارد كه هواپيمايي حامل موشكهاي ضد ماهواره (anti-satellite missile) مي‏باشد.

آشنایی با تسلیحات ضدماهواره

مدل D كه Type 07 نيز ناميده مي‏شود، يك جنگندهء حمل كنندهء موشكهاي ضدماهواره يا ASM است. از اين جنگنده، دو نمونه به شماره‏هاي شناسايي 071 و 072 توليد شده و پروازهاي آزمايشي آنها، به سال 1986 انجام شدند.
در اين هواپيما، به جاي رادار، در محل دماغه، يك وزنهء تعادل نصب شده است. قسمت زيرين بدنه، بدون فرورفتگي و كاملن تخت است. بالچه‏هاي بزرگي در بالا و پائين نوك بالها نصب شده‏اند. در زير بالها نيز موشكهاي ضدماهوارهء ساخت ويمپل (Vympel) نصب مي‏شوند.

MiG-31S
نوع S، گونه‏اي تجاري محسوب مي‏شود كه جهت حمل و پرتاب ماهواره‏هاي كوچك ساخته شده است. اين هواپيما، جهت حمل و پرتاب موشكهاي كوچك ساخت Fakel OKB Micron مي‏باشد كه اين موشكها قادرند يك محمولهء 100 كيلوگرمي (220 پوندي) را تا ارتفاع 200 كيلومتر (124 مايل) جو زمين يا يك محمولهء 70 كيلوگرمي (154 پوند) را تا ارتفاع 500 كيلومتري (311 مايل) حمل نمايند. از اين هواپيما همچنين مي‏توان در جهت حمل موشكهاي مدارگرد حول زمين جهت آزمايشات فضايي در محدودهء اتمسفر زمين يا فرستادن گردشگر به فضا استفاده كرد.
MiG-31Eh
مدلي صادراتي كه به سال 2000 به چين پيشنهاد شد و به تاريخ 6 نوامبر 2000 در نمايشگاه هوايي ژوهاي (Zhuhai Air Show) به نمايش گذاشته شد.

كاربران
اتحاد جماهير شوروي / روسيه: حدود 320 تا 370 فروند عملياتي و حدود 100 فروند زمين‏گير (به علت مشكلات بودجه)
قزاقستان: 30 فروند

اولين پايگاه جهت آموزش: Svostleyka
اولين پايگاه عملياتي بعد از آموزش: Pravdinsk
كشورهاي علاقمند به خريد: چين، ايران و سوريه.

تسليحات

جايگاههاي زير بدنه
* 1 مسلسل 23 م م از نوع GSh-6-23 با 260 تير فشنگ (به جز مدلهاي M و BM)
* 4 موشك دوربرد هوا به هواي R-33 و در مدلهاي M و BM تا 6 موشك بسيار دوربرد هوا به هواي R-37
جايگاههاي زير بالها
* دو موشك ميان‏برد هوا به هواي R-40RD1 يا R-40TD1 و چهار موشك كوتاه‏برد حرارت‏ياب R-60 يا R-73
* چهار موشك دوربرد هوا به هواي R-77
* برخي مدلها، قابليت حمل و پرتاب موشكهاي ضدرادار Kh-31P و Kh-58 (موسوم به Anti Radiation Missile)

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
[align=center]ميگ-۳۱ محبوب ترين هواپيماي روسي[/align]

ميگ ۳۱ هواپيماي رهگير ـ شكاري با سرعت مافوق صوت و دوربرد است كه هواپيمايي محبوب در نيروي هوايي روسيه به حساب مي آيد. قبل از ميگ ۳۱ هواپيماي ميگ ۲۵ وظيفه دفاع هوايي را برعهده داشت ولي ميگ ۲۵ براي نزاع در ارتفاع هاي بالا طراحي شده بود. در اواسط دهه ۱۹۷۰ متخصصان هوافضاي شوروي دست به ساخت MiG-31 زدند و براي صرفه جويي در وقت و هزينه طرح اصلي آن را از هواپيماي ميگ ۲۵ عاريه گرفتند و با انجام تغيير و تحولاتي مانند ساخت بدنه اي كشيده تر نسبت به ميـگ ۲۵ «براي به دست آوردن سرعت مافوق صوت و پرواز در ارتفاعات پايين» و موتوري جديد.

«جهت افزايش برد» سرانجام اولين نمونه آزمايشي آن به نام Ye-155MP ساخته شد كه نخستين پروازش را در ۱۶ سپتامبر سال ۱۹۷۵ ميلادي انجام داد و با جلب رضايت كارشناسان نيروي هوايي توليد آن از سال ۱۹۷۹ آغاز شد. در سال ۱۹۸۲ ناتو «سازمان پيمان آتلانتيك شمالي» به آن لقب سگ شكاري داد.

از اين زمان به بعد ميگ ۳۱ جـايگزيني اصلح بـه جاي هـواپيماهاي MiG-23، Tu-28 و Su-15 به حساب مي آيد. اين سگ شكاري آهني توسط دو موتور توربوفن مدل D-30F6 تجهيز شده است كه برد آن را نسبت به هواپيماهاي هم دورانش به طور چشمگيري افزايش داده بود و به همين دليل احتياج به دريچه هاي ورودي هواي بزرگتر و همچنين خروجي هاي گشادتري نسبت به ميگ ۲۵ دارد.

كليد موفقيت ميگ ۳۱ كه اين هواپيما را از باقي رقباي خود متمايز مي سازد، مي توان در وجود رادار زاسلون مدل SBI-16 دانست. اين رادار پيشرفته خط كنترل آتش تامحدوده ۱۲۰ كيلومتري اطراف خود را به وضوح در برمي گيرد و حتي نسبت به اهدافي كه پشت هواپيما هستند حساس است و مي تواند ۱۰ هدف را شناسايي كرده و چهار هدف را به طور همزمان مفهوم سازد. بعد از ميگ ۳۱ مدل پيشرفته تري به نام MiG-31B ساخته شد كه توانايي حمل موشك هاي جديدتر را مانند موشك هاي دوربرد R-33S، موشك ميان برد R40TD و موشك كوتاه برد R-60 را داشت و تغييراتي در سنجش آيونيك (الكترونيك پرواز) آن داده شد و مهم ترين مسئله توانايي سوختگيري هوايي را نيز به دست آورد. مدلي ديگر از ميگ ۳۱، MiG-31D است كه خصوصياتي جديد و توانايي حمل موشك هاي ضدماهواره دارد كه اين موشك به صورت عمودي به نوك بال هايش نصب مي شود. در سال ۱۹۹۲ ميلادي MiG-31E براي اولين بار در نمايشگاه هوايي برلين به نمايش گذاشته شد در حالي كه فقط يك نمونه از اين هواپيما ساخته شده بود.

[align=center]تصویر[/align]
[align=center]MiG-31E[/align]

با وجود اين همه مدل هاي مختلف باز هم نيروي هوايي روسيه ارضا نشد و دست به ساخت مدل جديدي با نام MiG-31M زد كه بسيار پيشرفته تر از مدل اصلي بود. در اين مدل تمامي رادارها پيشرفته تر شده بود به طوري كه مدل M مي توانست در آن واحد شش هدف را مورد هجوم قرار دهد. بعد از زماني باز هم سر و كله مدل ديگري با نام MiG-31BM پيدا شد كه بسيار شبيه MiG-31B بود ولي تمام تجهيزاتش به روز شده بود.

يكي از مشخصات ويژه هواپيماهاي ميگ31 استحكام بدنه آنهاست كه تمامي آنها از آلياژ خاصي متشكل از ۵۰ درصد نيكل، ۱۶ درصد تيتانيوم و ۳۳ درصد از آلياژ سبك آلومينيم است.

کاربران
از صاحبان هواپيماي ميگ ۳۱ مي توان به فدراسيون روسيه «۳۲۰ فروند در اختيار نيروي هوايي روسيه و واحدهاي تاكتيكي»، قزاقستان با ۳۰ فروند «كه در واقع پس از فروپاشي شوروي سابق از آن كشور به ارث برده است» و چين اشاره كرد. البته هنوز از سوي بسياري از كشورهاي ديگر علاقه مندي براي خريد ميگ ۳۱ مشخص است به ويژه كشورهايي كه قدرت و يا اجازه خريد تسليحات نظامي آمريكايي را ندارند. بله! ايران نيز به همراه سوريه براي مجهز كردن نيروي هوايي خود علاقه مند به در اختيار گرفتن اين هواپيماي مدرن است تا توان مقابله با تكنولوژي نوين و پيشرفته آمريكايي كشورهاي منطقه «و حتي خود آمريكا كه بدون هيچ مشكلي به عراق يورش برد» را داشته باشند.
به عقيده كارشناسان وجود چندين فروند هواپيماي ميگ ۳۱ در عراق شايد قدرت جلوگيري از جنگ را نداشت ولي حداقل از شدت حمله هوايي آمريكا مي كاست. البته با وجود دستگاه هاي پاد الكتريك آمريكا هيچ هواپيمايي نمي توانست از زمين بلند شود.

با وجود اين هواپيما، هيچ هواپيماي جنگنده و يا بمب افكن آمريكايي «البته اگر مي توانست از خاك عراق با وجود تهديدات آمريكا بلند شود» جرات نمي كرد بدون عمليات پيش بيني شده دقيق از مرزهاي عراق عبور كند. حتي قسمت اعظم موشك هاي آمريكايي كه به سوي عراق شليك شدند، توسط اين سگ شكاري نابود مي شد.
چين نيز يكي از صاحبان MiG-31 است كه طبق قراردادي كه در سال ۱۹۹۲ ميلادي با روسيه منعقد كرد ۲۴ فروند از اين هواپيما همراه با تمامي تجهيزات پيشرفته را دريافت كرد و قرار بر اين شد كه چين با كمك روسيه يك كارخانه سازنده Mig-31 در شهر شن يانگ در سال ۲۰۰۰ احداث كند و تا سال ۲۰۱۰ ميلادي ۲۰۰ فروند از اين هواپيما توليد كند ولي اين قرارداد كاملاً لغو شد و چين در قبال لغو اين قرارداد به خريد هواپيماهاي سوخو ۲۷ و سوخو ۳۰ راضي شد.

منبع


نام: سگ شكاري
نژاد: روسي


بهترين وسيله براي مقابله با هرگونه تهديد هوايي را مي توان هواپيماهاي رهگير و شكاري دانست. اين نوع هواپيماها با تسليحات خاص و قدرت مانور بالا به راحتي مي توانند هر پرنده آهني كه در حال پرواز باشد را نشانه گرفته و منهدم سازند و به همين دليل يكي از قوي ترين بازوان دفاعي ـ هوايي هر كشور به حساب مي روند.
ايالات متحده آمريكا و روسيه (اتحاد جماهير شوروي سابق) دو كشوري هستند كه رقابت بسيار جدي اي در ساخت هواپيماهاي رهگيري و شكاري با هم داشته و همچنان دوش به دوش هم در حال حركت هستند. اگر آمريكا هواپيماي بمب افكني مانند B1-B Lancer مي سازد، كمتر از چند ماه بعد خبر ساخت بمب افكن توپولف160 (Tu-160) را خبرگزاري هاي روسيه (شوروي) اعلام مي كنند. يا اگر روسيه موشك بالستيكي را آزمايش مي كند، مدتي نگذشته كه خبر ساخت سپر موشكي قوي آمريكا به گوش مي رسد و اين رقابت (به رغم افت اندك قدرت هوايي روسيه پس از فروپاشي اتحاد جماهير شوروي) در تمامي عرصه هاي هوايي مانند ساخت موشك، شاتل و. . . ادامه داشته و دارد. در اين كشمكش هاي رقابتي بر سر ساخت هواپيماهاي شكاري، روسيه (شوروي سابق) موفق به ساخت هواپيماي رهگير - شكاري شد كه به راستي يكي از بهترين هواپيماها در نوع خود به حساب مي رود.

ميگ-31 (MiG-31) هواپيماي رهگيري با سرعت مافوق صوت (Supersonic) و دوربرد است كه هواپيمايي محبوب در نيروي هوايي روسيه است. قبل از MiG-31 هواپيماي MiG-25 وظيفه دفاع هوايي را برعهده داشت اما MiG-25 براي نزاع در ارتفاعات بالا طراحي شده بود. پس در اواسط دهه ۱۹6۰ متخصصان هوافضاي شوروي دست به ساخت MiG-31 زدند و براي صرفه جويي در وقت و هزينه، طرح اصلي آن را از MiG-25 امانت گرفته و با انجام تغيير و تحولاتي مثلاً ساخت بدنه اي كشيده تر نسبت به MiG-25 (براي به دست آوردن سرعت مافوق صوت پرواز در ارتفاعات پايين) و موتوري جديد (جهت افزايش برد) سرانجام اولين نمونه آزمايشي آن به نام Ye-155MP را ساختند كه نخستين پروازش را در ۱۶ سپتامبر سال ۱۹۶۵ ميلادي انجام داد. با جلب رضايت كارشناسان نيروي هوايي، توليد آن از سال ۱۹۶۹ آغاز شد. در سال ۱۹۸۲ ناتو (سازمان پيمان آتلانتيك شمالي NATO) به آن لقب سگ شكاري (Foxhound) نهاد.


[align=center]خلبانان میگ-31 به جهت پرواز در ارتفاع بسیار بالا، لباسی شبیه به لباس فضانوردی می پوشند:[/align]
[align=center]تصویر[/align]
[align=center]در این تصویر، دو تن از خلبانان پایگاه هوایی روسیه واقع در شبه جزیرهء کامچاتکا را مشاهده می کنید.[/align]


از اين زمان به بعد MiG-31 جايگزيني اصلح به جاي هواپيماهاي قدیمی MiG-23 و Tu-28 و Su-15 به حساب مي آيد. اين سگ شكاري آهني توسط دو موتور توربوفن مدل D-30F6 تجهيز شده است كه برد آن را به طور چشمگيري نسبت به هواپيماهاي هم دوران خود افزايش داده و احتياج به دريچه هاي ورودي هواي (intakes air) بزرگ تر و همچنين خروجي هاي (nozzle) گشادتري نسبت به MiG-25 دارد.


رادار پرقدرت زاسلون
کليد موفقيت MiG-31 كه اين هواپيما را از باقي رقباي خود متمايز مي سازد، مي توان در وجود رادار زاسلون (Zaslon) مدل SBI-16 دانست. اين رادار پيشرفته خط كنترل آتش تا محدوده ۱۲۰ كيلومتري (حدود ۶۵ مايل) اطراف خود را به وضوح در بر مي گيرد و حتي نسبت به اهدافي كه پشت هواپيما هستند حساس است و مي تواند ۱۰ هدف را شناسايي كرده و به ۴ هدف در آن واحد كنترل كامل داشته باشد. در همين راستا MiG-31 با ۴ موشك دوربرد AA-9-Amos) R) تجهيز شد. بعد از MiG-31 مدلي پيشرفته تر به نام MiG-31B ساخته شد كه توانايي حمل موشك هاي جديدتر را مانند موشك هاي دوربرد R-33S، موشك ميان برد R-40TD و موشك كوتاه برد R-60 را داشت و تغييراتي نيز در سنجش ايونيك (الكترونيك پرواز) آن داده شد و مهم ترين مسئله توانايي سوخت گيري هوايي (in-flight refuling) را نيز به دست آورد. مدلي ديگر از ميگ ها، Mig-31D است كه خصوصياتي جديد و توانايي حمل موشك ضدماهواره (Anti-Satellite Missile) دارد كه اين موشك به صورتي عمود به نوك بال هايش نصب مي شود. در سال ۱۹۹۲ ميلادي MiG-31E براي اولين بار در نمايشگاه هوايي برلين به نمايش گذاشته شد در حالي كه فقط يك نمونه از اين هواپيما ساخته شده بود.

[align=center]تصویر[/align]


MiG-31M/BM
اما باز هم با وجود اين همه مدل هاي مختلف از هواپيماي ميگ-۳۱ نيروي هوايي روسيه ارضا نشد و دست به ساخت مدل جديدي با نام MiG-31M زد كه بسيار پيشرفته تر از مدل اصلي يعني MiG-31 بود. در اين مدل به طور كلي وضعيت رادارها تغيير كرد و رادارهاي پيشرفته تر جاي آنها را گرفت به گونه اي كه مي توانست در يك زمان با ۶ هدف مجزا به مبارزه هوايي بپردازد كه نسبت به رادار «SBI-16» نصب شده در جنگندهء MiG-31، از توانايي كنترل ۲ فروند هواپيمای بيشتر بهره مي برد. اين مدل يعني MiG-31M قادر به حمل موشك R-37 كه مدل پيشرفته R-33 است را دارا می باشد. كابين خلبان از نو طراحي شده است و در آن از نمايشگرهاي چندمنظوره سه رنگ استفاده مي شود. ديگر تغييرات عبارتند از: ظرفيت بيشتر سوخت، چتر ترمز بزرگ تر (Chute hausing brake)، نداشتن مسلسل،۱ چرخ دماغه اي با طراحي جديد است. بعد از چند وقت باز هم سروكله مدلي ديگر پيدا شد با نام MiG-31BM كه در واقع بسيار شبيه به MiG-31B بود اما تمامي تجهيزاتش به روز شده بود به خصوص تمركز خاصي براي توانايي بيشتر در حمله هاي هوا به زمين شد و مي توانست ۲۴ هدف زميني را انتخاب كرده و آنها را موشك باران كند. يكي از مشخصات ويژه ميگ ها استحكام بدنه آن ها است كه تمامي آنها از آلياژي متشكل از ۵۰ درصد از نوع خاصي از نيكل، ۱۶ درصد تيتانيوم و ۳۳ درصد از آلياژ سبك آلومينيوم است.

[align=center]تصویر[/align]

از صاحبان هواپيماي MiG-31 مي توان فدراسيون روسيه (۳۲۰ فروند در اختيار نيروهاي دفاع هوايي روسيه و واحدهاي تاكتيكي)، قزاقستان با ۳۰ فروند (كه در واقع پس از فروپاشي شوروي سابق از آن كشور به ارث برده است) و چين نام برد. البته هنوز از سوي برخي كشورها علاقه مندي خاصي براي خريد اين هواپيما ابراز مي شود، به ويژه كشورهايي كه قدرت و يا اجازه خريد تسليحات نظامي آمريكايي را ندارند و در واقع از سوي آمريكا تحريم شده اند. بله! ايران نيز به همراه سوريه براي مجهزكردن ناوگان هوايي خود علاقه مند به در اختيار گرفتن اين هواپيماي مدرن است تا توان مقابله با تكنولوژي نوين و پيشرفته آمريكايي كشورهاي منطقه (و حتي خود آمريكا كه بدون هيچ مشكلي به عراق يورش برد) را داشته باشند. به عقيده كارشناسان در مورد جنگ عراق، وجود چند فروند هواپيماي MiG-31 شايد قدرت جلوگيري از جنگ را نداشت اما لااقل از شدت حمله هوايي آمريكا مي كاست. با وجود اين هواپيما، هيچ هواپيماي جنگنده و يا بمب افكن آمريكايي جرات نمي كرد كه بدون عمليات دقيق پيش بيني شده دقيق از مرزهاي عراق عبور كند. حتي قسمت اعظم موشك هاي آمريكايي كه به سوي عراق شليك شدند، می توانستند توسط اين شكاري نابود شوند.

چين نيز كه يكي از صاحبان MiG-31 است طبق قراردادي كه در سال ۱۹۹۲ ميلادي با روسيه منعقد كرد ۲۴ فروند از اين هواپيما همراه با تمامي تجهيزات پيشرفته را دريافت كرد و قرار بر اين شد كه چين با كمك روسيه يك كارخانه سازنده MiG-31 در شن يانگ Shenyang در سال ۲۰۰۰ احداث كند و تا سال ۲۰۱۰ ميلادي ۲۰۰ فروند از اين هواپيما توليد كند. اما اين قرارداد كاملاً لغو شد و چين در قبال اين قرارداد به خريد هواپيماهاي سوخوي۲7 و سوخو30 راضي شد. ( برخی منابع، چین را جزو دارندگان میگ31 نمی دانند)


لينک به سايت هايي که ادعا مي کنند ايران MiG-31BM دارد:

تصاويري از انعقاد قرارداد خريد 24 فروند MiG-31BM بين آقايان شمخاني و مارشال سرگيو به تاريخ دسامبر 2000

نام بردن از ايران در ليست دارندگان MiG-31BM و Tu-22M در سايت CNS

ادعاي رديابي 4 فروند MiG-31 توسط سايت رادار اسرائيل در کردستان عراق و مشاهدات يک خلبان اماراتي

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
[align=center]تصویر[/align]

روزنامه "يديعونت آحارونت" چاپ تل آويو در شماره امروز سه شنبه خود نوشت كه اسرائيل از فروش جنگنده هاي نوع ميگ 31 توسط روسيه به سوريه نگران است .

"ميگ -31" از جمله بهترين جنگنده هاي جهان به شمار مي رود كه قابليت مانور را در همه شرايط دارد و مجهز به موشك هايي با برد يك صد كيلومتر است و اين قابليت را دارد كه همزمان 24 مكان را هدف گيري كند.

"يوفال شتاينز" نماينده راستگراي پارلمان اسرائيل (كنيست) در اين باره گفت كه اطلاعات دريافتي در اين باره بسيار نگران كننده هستند .
اين فروش سلاح در راستاي معامله بزرگ سلاح ميان مسكو و دمشق صورت گرفته است.

شتاينز كه پيش از اين رياست سابق كميته امور خارجي و دفاعي كنيست را برعهده داشت، ‌اضافه كرد:"خريد ميگ -31 روسيه توسط سوريه يعني اينكه از اين پس نمي توانيم اين ايده را كنار بزنيم كه سوريه خود را براي جنگ آماده مي كند."

در همين حال روزنامه "كومرست" روسيه نيز در آخرين شماره خود نوشت كه مسكو پنج فروند از اين نوع جنگنده را براساس قراردادي كه سوريه با آ‍ژانس صادرات سلاح روسيه امضا كرده است به اين كشور تحويل مي دهد.

اين روزنامه مي افزاديد:" فروش اين سلاح ها ممكن است به سود ايران باشد زيرا كه تهران با دمشق معاهده دفاع مشترك دارند."

روسيه قصد دارد درچهارچوب قراردادهاي نظامي به سوريه،‌ همچنين جنگنده هايي از نوع ميگ – 29 ام نيز به اين كشور واگذار كند.

ارزش قرارداد اخير فروش تسليحات نظامي روسيه به سوريه ،‌ يك ميليارد دلار تخمين زده مي شود.

Asriran

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
اگه اسراييل f35ياf22 از آمريكا بگيره اين هواپيماها بايد رو زمين بوق بزنن اين وسط جيب روسها پر مي شه

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
اين هواپيماها در واقع ارزش چنداني ندارند 1-روسها بنابر سياست فروش تسليحات خود سلاح ضعيف شده مي فروشند يعني نه از رادار اصلي نه موشك درست و حسابي خبري نيست 2-خلبانان سوريه كه چندان خلبانان خوبي نيستند و با توجه به ضعيف بودن سلاح نسبت به نوع اصلي.................. 3-محدود بودن تعدادهواپيما چون نه روسيه مي فروشه نه سوريه مي تونه بخره در ضمن اسراييل كه دست روي دست نميگذاره اون هم با توجه به روابط خيلي خيلي خوبش با آمريكا سريع دست به جايگزيني هواپيماهايي بمراتب بهتر وكاراتر از ميگ 31 مي زند ميگ 29 هم كه حرفي براي گفتن ندارد

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
میگ-29و31 جنگنده های فوق العاده ای هستند اما مشکل اصلی سوریه نوع تجهیزات نیست بلکه فقدان شجاعت، روحیه شهادت طلبی، آموزش مناسب خلبانان و ... باعث میشود که حتی با جنگنده میگ1.44 هم نتوانند در برابر جنگنده های قدیمی اسرائیل هم کاری از پیش ببرند! البته تمام اعراب اینطوری بی عرضه هستند و فقط حزب الله لبنان فرق دارد که اونا رو هم ما خودمون به این سطح از توان رزمی رسوندیم وگرنه خودشون چیزی نیستند! مشکل بعدی سوریه نزدیکی با اسرائیل و عدم وجود سیستمهای پیش اخطار مناسب میباشد که نتیجه آن را در جنگ 1967 دیدیم یعنی از دست دادن نیروی هوایی در چند ساعت! حالا با این وضع سوریها 500 تا اف-22 هم بخرن مشکلشون حل نمیشود باید فکری اساسی بکنند وگرنه شکستهای قبلی تکرار خواهد شد.

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

اما مشکل اصلی سوریه نوع تجهیزات نیست بلکه فقدان شجاعت، روحیه شهادت طلبی، آموزش مناسب خلبانان و ... باعث میشود که حتی با جنگنده میگ1.44 هم نتوانند در برابر جنگنده های قدیمی اسرائیل هم کاری از پیش ببرند! البته تمام اعراب اینطوری بی عرضه هستند و فقط حزب الله لبنان فرق دارد که اونا رو هم ما خودمون به این سطح از توان رزمی رسوندیم وگرنه خودشون چیزی نیستند!

با اين حرفت موافقم

اما تا جايي كه ما مي دونيم جنگنده هاي اسراييل قديمي نيستند
اف15-اف16-كفيرو...
بنظرم قديمي نيستند چون همه به روز هستند
واز ميگ 29 و31 جديدتر و سرترند

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
منظورم از قدیمی جنگنده های فانتوم ، کفیر و مدلهای اولیه اف-15و16 میباشد. البته اف-15 در کلاس میگ-31 نبوده و توانایی مقابله با آن را هم ندارد و جنگنده اف-16 نیز در برابر میگ-29 داگفایتر شانس زیادی ندارد و وظیفه اصلی آن حمله به اهداف زمینی است تا نبرد هوایی و این امر بیشتر بر عهده جنگنده های اف-15 میباشد.

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
آدولف تولکاچف که بود؟

آدولف تولكاچف، متولد 1927 در آكتيوبينسك، قراقستان، مرگ به سال 1986. وي يك مهندس الكترونيك بسیار خبرهء اتحاد شوروي بود كه بين سالهاي 1979 تا 1985، اطلاعاتی بسيار حياتي، در اختيار سازمان CIA قرار داد.

وي در مركز اصلي استراتژيك طراحي رادار شركت فازاترون (Phazotron) كار مي‏كرد و يكي از طراحان ارشد اين شركت به شمار مي‏رفت. تولكاچف، اطلاعات كاملي از پروژه‏هايي نظير موشكهاي R-23، R-33‏، R-27، R-60 و S-300PMU1 را در اختيار سازمان CIA قرار داد. به جز اينها، وی اطلاعات كامل و نقشهء رادارهاي MiG-29، MiG-31، Su-27 و برخي اطلاعات مربوط به ساير سيستم‏هاي آويونيك را نيز به سازمان CIA واگذار كرده بود. ايالات متحده، بر اساس اطلاعاتي كه اين فرد در اختيارشان گذاشته بود، اطلاعات كاملي از نحوهء كار رادارهاي پيش‏اخطار شوروي و رادار منفعل فازبندي شدهء جنگندهء MiG-31 یعنی S-800 را بدست آورده بود. تولكاچف، عاقبت پس از اينكه رفت و آمد وي توسط KGB به دقت زير نظر گرفته شد، دستگير شد و به سال 1986 به جرم جاسوسي، تیرباران شد.

«رادار منفعل فازبندي شده» معادل كلمات Passive Phased Array Radar مي‏باشد. منفعل بودن يا Passive بودن رادار ميگ31، بدين معني است كه اين رادار، هنگام جستجو و قفل بر روي اهداف، تشعشع خاصي منتشر نمي‏كند و بنابراين قابل ردگيري توسط سيستم‏هايي نظير گيرندهء اخطار رادار (RWR) نمي‏باشد.



ارتباط با سازمان CIA

بي‏اعتمادي و تنفر شدید وي از رژيم كمونيستي شوروي، به زماني باز مي‏گشت كه پدر و مادر همسرش در زمان استالين مورد شكنجه و آزار شدید قرار گرفته و سپس كشته شده بودند. (البته شايد به دليل اينكه آنها يهودي بودند) تولكاچف به سازمان CIA گفته بود كه وي از Alexander Solzhenitsyn و Andrei Sakharov الهام گرفته است. (دو نفر از مخالفان كمونيسم و اصلاح‏طلبان روس)

تولكاچف، به مدتي طولاني سعي كرد با مقامات رسمي ايالات متحده تماس حاصل كند. اما وی به طور کاملن تصادفی، در خیابان با یکی روسای سازمان CIA که کارمند سفارت آمریکا نیز بود ملاقات می‏کند، اما سازمان CIA به دلیل نگرانی از زیر نظر گرفته شدن فعالیتهایش توسط KGB، بسیار محتاطانه عمل می‏کند.

سرانجام، ارزش اطلاعات تولکاچف به دلیل دارا بودن مستندات بسیار ارزشمند و غیرقابل چشم پوشی برای متخصصین آمریکایی، محرز می‏گردد. مدتی بعد، با تایید اطلاعات مربوط به رادار هواپیماهای ارسال شده (N011 و N019 و S-800) توسط نیروی هوایی ایالات متحده، اعتماد آمریکا به وی جلب می‏شود.

[align=center]تصویر[/align]
[align=center]تصویری از تولکاچف پیش از دستگیری که به سال ۱۹۸۵ توسط مامورین KGB به ثبت رسیده است و نشان دهندهء زیرنظر بودن فعالیتهایش بوده است.[/align]


از آنجا که وی در استفاده از روشهای مرسوم سازمان CIA نظیر استفاده از مرکبهای ناپیدا در نوشتن (موسوم به dead drops)، مخالفت می کرد، ترتیب یک ملاقات خصوصی با وی داده می‏شود. به دلیل اینکه وی قادر بود حجم عظیمی از اطلاعات طبقه بندی شده و بسیار محرمانه را در اختیار CIA قرار دهد، دوربین‏های عکاسی بسیار کوچکی به شکل ساعت مچی در اختیار وی قرار می‏گیرد. انجام این ملاقات خصوصی، به دلیل احتمال شنود و کم شدن مخفی کاری، یک بدعت در روشهای ارتباطی سازمان CIA به شمار می‏رفت. اگرچه تولکاچف برای همکاری، درخواست پول کرد، اما به نطر می‏رسید که وی این پرداخت را به جهت خطرپذیری و ارزش تلاشش مطالبه می‏کند. سرانجام با پرداخت مبلغ سالیانه 200 هزار دلار آمریکا به عنوان حقوق، موافقت شد.

[align=center]تصویر[/align]
[align=center]تصویری نادر متعلق به سرویس ضداطلاعات شوروی: تولکاچف در بند مامورین KGB[/align]

اما در یکی از ملاقاتهای انجام شده در سال 1985، تولکاچف در معرض لو رفتن قرار می‏گیرد. این امر زمانی واقع می‏شود که وی سعی کرده بود یک افسر CIA را ملاقات کند که به ناگهان، توسط ماموران KGB محاصره شده و دستگیر می‏شود. وی جهت بازجویی، به مرکز اصلی KGB واقع در Lubyanka برده شده و زندانی می‏شود؛ ضمن اینکه از وی، ادوات مخصوص جاسوسی، نظیر دوربین‏های عکاسی بسیار کوچک، یافت می‏شود. سرانجام به سال 1986، آدولف تولکاچف توسط KGB تیرباران می‏شود.


منبع جهت اطلاعات بیشتر و دقیق تر:
https://www.cia.gov/csi/studies/vol47no3/article02.html

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
تشکر مقاله جالبی بود. بعد از این سرقت شوروی طرحی را برای تغییرات در جنگنده میگ-31 آغاز کرد ولی این امر با فروپاشی ناتمام ماند که سرانجام روسیه برای زدن میانبر جهت مقابله با جتهای مدرن غربی آیونیک و سیستم تسلیحات میگ-31 را از اول طراحی کرده و نتیجه شد MiG-31BM البته هنوز بسیاری از جتهای میگ-31 روسیه از مدلهای 20 سال پیش هستند و تکنولوژی لو رفته که احتمالا به دلیل مشکلات مالی قرار نیست به این زودی به استاندارد BM ارتقا یابند!

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
دوستاني كه مايل به ديدن تصاويري از اين پرنده قدرتمند در ايران هستند مسيتونند از تصاوير زير استفاده كنند ..
اين تصاوير به گفته دوست خوبمون Tomcat380 كه در سايت Central Club عضويت دارند در سال 93 يا 94 در بازگشت اين پرنده ها از نمايشگاه دبي در تهران گرفته شده است . :|




تصویر
تصویر
تصویر
تصویر
تصویر
تصویر

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

تانکهای تی-90 ارتش داره از کجا میاد؟


اين براي بار هزارم ، ارتش T90 نداره ، اينا واسه سپاه هستن

ارتش گرايشش به توليد داخليه نه خريد خارجي و سرمايه‌گذاري گسترده‌اي روي تانك ذوالفقار3 انجام داده


خدایی سپاه t-90 داره.بابا کارش درسته.میشه یه امار دست وپا شکسته بدین یا حداقل سال ورودشو بگین.

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
تی90 داشته باشیم یا نه زیاد فرقی نداره چون ذوالفقار3 و تی72 که تولید میکنیم دست کمی از این تانک روسی ندارند. من که ذوالفقار3 رو به تانک تی90 ترجیح میدهم.

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
دوستان فكر نميكنم ايران اصلا T-90 داشته باشه چون هند كه از پس مخارج تانك ARJUN بر نيومد تمام تانكهاي T-90 رو خريداري كرد.

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

ایجاد یک حساب کاربری و یا به سیستم وارد شوید برای ارسال نظر

کاربر محترم برای ارسال نظر نیاز به یک حساب کاربری دارید.

ایجاد یک حساب کاربری

ثبت نام برای یک حساب کاربری جدید در انجمن ها بسیار ساده است!

ثبت نام کاربر جدید

ورود به حساب کاربری

در حال حاضر می خواهید به حساب کاربری خود وارد شوید؟ برای ورود کلیک کنید

ورود به سیستم

  • مطالب مشابه

    • توسط MR9
      موقعیت قرارگاه مرکزی منافقین :
       
      در 90 کیلومتری شمال بغداد ،پس از عبور از شهر "الخالص" به "قرارگاه  اشرف" خواهید رسید.این پادگان با وسعت6 در 8کیلومتر مربع تا سال 1365 هجری شمسی تحت عنوان "معسگر الخالص الخاص" محل استقرار یکی از تیپ های گارد ریاست جمهوری صدام حسین بود.این پادگان از شمال به انبارهای بزرگ مهمات و تسلیحات و یک روستای کوچک عراقی،از شرق به یک فرودگاه متروکه،از جنوب شرق به روستای "شیخ شنیف" ، از جنوب به یک مرکز مرغداری و از غرب به جاده بغداد- کرکوک محدود شده است."اشرف بزرگ" 12*10 کیلومتر مربع است  که پادگان اشرف و زمین های اطراف آن را شامل می شود.
       
        
       
       
       
       
      پس از اخراج مسعود رجوی به عراق و ملاقات او با صدام حسین ، این پادگان بطور کامل تحویل گروهک منافقین  شد و  آنها پایگاه های خود در سلیمانیه و کرکوک را جمع آوری کرده و از سال 1366 هجری شمسی تحت عنوان به اصطلاح "ارتش آزادیبخش ملی " در این محل تجمع کنند.
      در کیلومتر 90 جاده قدیم بغداد-کرکوک انشعابی از قسمت شرقی، شما را به درب اصلی پادگان اشرف هدایت خواهد کرد.شمال و جنوب این جاده آسفالته و فرعی محل استقرار 2 گردان ارتش صدام حسین ،گروهان رادار،گروهان موشکی پدافند هوایی و مقر سازمان استخبارات صدام حسین است که در نزدیکی ورود به پادگان قرار دارد.از سال 1365 شمسی تا زمان سرنگونی صدام  حسین ،نقش این نیروها پدافند هوایی،حفاظت بیرونی و کنترل ورود و خروج به پادگان اشرف بود .
       
       
        
       
       
      مرصاد ، کمینگاه منافقین 
      ببرها وارد می شوند :
       
      اگر چه نیروی های مسلح جمهوری اسلامی ایران ( ارتش  جمهوری اسلامی ایران ، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی  ، بسیج و..)  در جریان عملیات مرصاد ، شکست سنگینی بر پیکره گروهک منافقین وارد آورد ، بازماندگان فرقه رجوی ، مجدداً نیروی های باقی مانده خود را در قرارگاه های  متعدد خود در عراق ، جمع آوری و با حمایت رژیم بعثی ، فعالیتهای خود را از سر گرفتند . اما بدنبال شکست مفتضحانه رژیم بعثی حاکم بر بغداد در مقابل تهاجم گسترده نیروهای ائتلاف به منظور بازپس گیری کویت در ماه مارس 1991 و بغرنج شدن وضعیت در این کشور که همراه با بروز تشنجات و حرکتهای مسلحانه در شمال و جنوب آن گردید ، باعث شد تا گروهک منافقین  با یک بن بست غیر قابل تصور مواجه گردد .
       
       

       
       
      به همین دلیل ، تروریستهای مسلح این گروهک ، دست به تحرکات جدیدی در داخل خاک ایران زده و در یکم آوریل 1991 ، با استفاده از شرایط حاد منطقه ، یکسری اقدامات مسلحانه تروریستی  در غرب ایران ، بویژه ارتفاعات استان کرمانشاه  را رقم زدند که موجبات به شهادت رسیدن صدها نفر از شهروندان کرد ساکن در این منطقه را فراهم آورد .
      بنابراین در پاسخ به شرارتهای این گروهک تروریستی ، در بامداد روز 5 آوریل ، نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران  با استفاده از 9 فروند جنگنده- بمب افکن F-4E ، جمعی پایگاه سوم شکاری (TFB-3)  یک ضربت اساسی را به پادگان اشرف که قرار گاه مرکزی این گروهک بشمار می رفت ، وارد آورد که درعمق 80 کیلومتری داخل خاک عراق و در 28 کیلومتری شمال شهر  خالص  قرار داشت . 5 دقیقه بعد از این حمله ، 9 فروند جنگنده- بمب افکن F-5E جمعی پایگاه چهارم شکاری (TFB-4) بقیه تاسیسات این قرار گاه را با مهمات سنگین مورد حمله قرار دادند که براساس اطلاعات منتشر شده ، تلفات گسترده ای را موجب گردید .
       

       
       
      با این حال ، در جریان این حمله غافلگیرانه  ، خدمه یکی از فانتوم های شرکت کننده ( سریال 6688-3) موفق به اجرای صحیح مانور POP-UP نگردید و هر دوخدمه مجبور به اجکت شده و توسط شبه نظامیان مستقر در منطقه  بازداشت و بسرعت به دولت عراق تحویل داده شدند
       
       

       
      بقایای فانتوم ساقط شده نیروی هوایی به سریال 6688-3
       
       
      در شمال عراق ، دولت ترکیه که سالهاست در حال جنگ غیر رسمی با شورشیان حزب کارگران کرد که به شکل محرمانه از حمایتهای اطلاعاتی و تسلیحاتی دولت وقت عراق بهره می برد ، قرار داشت ، به منظور سرکوب این شورشیان ، چندین عملیات رزمی را در امتداد مرز با ایران ، طراحی و اجرا نمود .
       

       
       
      در جریان این عملیات رزمی ، فانتوم های  نیروی هوایی ترکیه بارها و بارها حریم هوایی ایران را مورد تجاوز قرار داده و نقض نمودند و در این سو ، در موارد متعددی  ، رادار مراقبت منطقه ، هشدارهای لازم را به ترکها ارسال نمود ولی علی الظاهر نیروی هوایی ایران هرگز عملیات رهگیری را اجرا ننمود . این مساله  را می توان بدین دلیل تشریح نمود که  تایگرهای مستقر در پایگاه دوم شکاری ،اگر چه بسیار سریع تر از فانتوم های ترک بودند اما بدلیل اینکه  تیم های ضربتی نیروی هوایی ترکیه توسط جنگنده های F-16C این نیرو  اسکورت می شدند ، حضور تایگر عملاً بی اثر بشمار می رفت . به همین علت ، فرماندهی وقت نیروی هوایی ایران تصمیم گرفت تا سازمان رزم پایگاه دوم شکاری را با اعزام جنگنده های MIG-29 که به تازگی از اتحاد شوروی تحویل گرفته شده بودند ، تقویت نماید .
       
       

       
       
      اعزام فالکروم های تهرانی  ، اگر چه در ابتدا به شکل موقت به این پایگاه مامور شده بودند ، اما با تغییر شرایط ، این استقرار به شکل دائمی در آمد و اسکادران 22 تاکتیکی نیروی هوایی (TFS-22) با حضور میگ های روسی تشکیل گردید و از آن سو ، تمامی  تایگرهای موجود در این پایگاه (F-5E) به اسکادارن 21 تاکتیکی (TFS-21) انتقال یافتند .
       
      با فروکش کردن آتش جنگ در آسیای جنوب غربی ، شرایط تقریباً به حالت عادی بازگشت ، اما این آرامش زیاد بطول نیانجامید ، چرا که در سال 1994 ، گروهگ منافقین مجدداً با اعزام تیم های ترورویستی بداخل کشور ، به شکل منظم دست به تخریب ، ترور مردم عادی و شماری از مقامات ارشد نظامی و غیر نظامی  زدند .
       
       

      سپهبد شهید صیاد شیرازی 
       
       
      د رنتیجه نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران ، مجدداً ماموریت یافت تا حملات هوایی خود را علیه قرارگاه مرکزی این گروهک در داخل خاک عراق ، از سر بگیرد .
      این ماموریت کمتر شناخته شده ، توسط یکفروند جنگنده- بمب افکن F-5F و سه فروند جنگنده – بمب افکن F-5E جمعی پایگاه دوم شکاری در 9 نوامبر 1994 اجرا گردید . در این حمله جمعاً 16 تیر مهمات هوا به زمین مارک-82 به روی هدف حمل شد و پرنده های رزمی با موفقیت کامل و بدون خسارت جانبی ، ماموریت خود را به انجام رساندند .
       
       

       
       
      اما بدلیل اینکه این حمله غافلگیرانه  در داخل محدوده موسوم به منطقه پرواز ممنوع (NO FLY ZONE) شمال عراق که توسط ایالات متحده و بریتانیا حفاظت می گردید ، انجام شد ، به محض اطلاع از وقوع این حمله ، 20 فروند جنگنده  متحدین شامل  جنگنده – بمب افکن های F-16  و F-15 نیروی هوایی ایالات متحده به منظور رهگیری این دسته پروازی از پایگاه های خود واقع در خاک ترکیه به پرواز در آمدند که با توجه به پایان ماموریت دسته رزمی نیروی هوایی ایران ، برخوردی میان این دو پیش نیامد . 
       

       
       
       
      پی نوشت :
       
      1- پلان های رزمی ارائه شده در این تاپیک در سطح وب وجود ندارد و توسط مترجم طراحی شده است 
      2-  در این انجمن ، بیشتز از حماسه های گردان های تامکت و فانتوم گفته شده ، باشد که  این تاپیک گوشه ای از حماسه های تایگرهای مظلوم نیروی هوایی که تلفات قابل توجهی را هم در جنگ تحمیلی متحمل شده است ، بیان نماید .
       
       
       
      منبع : با اندکی تصرف ، IRANIAN TIGERS AT WAR  BY BABAK TAGHVAEE
       
       
        این مجموعه با صرف زمان ترجمه  شده است ،
      بنابراین ، هر گونه برداشت با ذکر منبع (MILITARY.IR) خواهد بود . 
      در غیر اینصورت ، برداشت کننده  ، عرفاً و شرعاً ، مسئول خواهد بود .
       
       مترجم : MR9      
    • توسط MR9
      تسلیحات هایپرسونیک ، حوزه جدید برای رقابت
      اعطاء قرارداد توسعه جنگ افزارهای هواپایه فراصوت به لاکهید – مارتین

      واشنگتن : وزارت دفاع ایالات متحده در 13 اوت 2018  اعلام نمود که مناقصه  طراحی و توسعه دومین نمونه از تسلیحات فراصوت مورد نیاز ارتش این کشور را به ارزش 480 میلون دلار به  دپارتمان موشک و سامانه های کنترل شرکت لاکهید- مارتین اعطاء نموده است .
      خبر امضاء این قرارداد در حالی منتشر گردید که پیش از این گمانه زنی هایی در خصوص نیازمندی فوری ارتش این کشور برای طراحی و و تولید تسلیحات هوا- پایه واکنش سریع وجود داشت و گفته شده بود که پشتیبانی های لازم از برنده مناقصه نیز بخوبی انجام خواهد شد این قرارداد ، در واقع ، ایجاد بستر مناسب برای طراحی ، تست و آمادگی برای تولید مهمات واکنش سریع هواپایه (ARRW) بشمار  می آید .

      وزیر نیروی هوایی  ، هدر . ای . ویلسون در این زمینه می گوید :" ما قصد داریم تا بسرعت و با بهره گیری از بهترین فناوری در دسترس ، در کوتاه ترن بازه زمانی ممکن ، قابلیت رزم هایپرسونیک را در اختیار نیروی هوایی قرار دهیم "

      پروژه ARRW ، یکی از دو تلاش ارتش ایالات متحده  برای نمونه سازی تسلیحات ماوراء صوت است که به نیروی هوایی  در توسعه قابلیتهای رزمی کمک می کند . نیروی هوایی ارتش ایالات متحده  ، با استفاده از دسترسی های داده شده  بخش 804 از اجازه نامه FY16 قانون دفاع ملی ، مجاز است تا سرمایه گذاری لازم برای توسعه این تسلیحات تا سال 2021 را داشته باشد . این پروژه قرار است تا در شعبه اورلاندو (فلوریدا ) شرکت لاکهید- مارتین اجرا گردد و انتظار می رود تا اواخر نوامبر 2021 به نتیجه قطعی برسد .

      از سویی دیگر ، مدیران ارشد وزارت دفاع  ، آژانش دفاع موشکی ، نیروی هوایی ، نیروی دریایی ، و ارتش روز 28 ژوئن  سال جاری توافقنامه ای را بصورت مشترک به امضاء رساندند که در آن بر همکاری و توسعه فناوری مهمات هایپرسونیک سُرشی ، تاکید وجود داشت .

      ژنرال دیوید . ال . گلدفین ، رییس ستاد نیروی هوایی ، در این زمینه می گوید :
      " این تیم مشترک  برای رقابت نیازمند ایجاد چابک سازی سازمانی خواهد داشت ، مرزهای فناوری در این برنامه بطور قطع جابه جا میشود و ما می بایست سهم خود را از این رقابت جدید ، داشته باشیم "
      انعقاد این قرار داد ، به دولت اجازه می دهد تا به نیاز فوری نیروهای مسلح ، پاسخ مناسب دهد ، به همین دلیل شروع به کار این پروژه ، به فاصله 180 روز پس از امضاء تعیین شده است .

      برنامه دوم نیروی هوایی برای طراحی تسلیحات هواپایه  فراصوت ، سرمایه گذاری برروی پروژه  جنگ افزار ضربتی متعارف فراصوت (HCSW) نام دارد . در مجموع ، این دو برنامه ، قابلیتهای منحصربفردی را برای ارتش فراهم می کند ، گرچه  هرکدام ازاین دو طرح ، رویکردهای فنی متفاوتی را دنبال می کنند . چنانکه برنامه ARRW تلاشی است میان نیروی هوایی و دارپا برای توسعه فناوری که امکان ارتقاء آن وجود دارد ، در حالی که برنامه HCSW ، بیشتر بر روی استفاده از فناوری هایی که وارد دوره بلوغ خود شده ، متمرکز شده است .
      پی نوشت :
      1- در یک دهه اخیر ، مفهوم جدیدی واردسازمانهای مسلح شده و آن ، " چابک سازی " سازمان است ، طبیعتا" سازمان های به اصطلاح " تنبل" در چنین وضعیتی ، محلی از اِعراب ، نخواهند داشت .
      2- نکته جالب اینجاست که مدیریت حاضر نیروی هوایی ارتش ایالات متحده ( بعنوان متولی این دوبرنامه ) ، آنچنان به این فناوری علاقه مند شده که روی دو برنامه مشابه ، همزمان سرمایه گذاری می کند ، طبیعتا" در اینجا ( و نه الزاما"در یک سازمان قرن بیست و یکمی نظیر پنتاگون )  پول به هیچ عنوان مطرح نیست ، بلکه ، پیش فرضها ، عملکرد و آینده نگری مدیریت سازمان ، تاثیر گذار خواهد بود .
       
      صرفاً برای میلیتاری / مترجم MR9
       
    • توسط farmandekoll
      F-117 نایت هاوک (شاهین تاریکی) نخستین هواپیمای عملیاتی است که به منظور استفاده از فناوری پنهانکاری طراحی شد. طراحی منحصر بفرد این هواپیمای تک سرنشینه تواناییهای استثنایی را به این هواپیمای تهاجمی می افزاید. اندازه این هواپیما در حدود F-15 ایگل می باشد که دو موتور توربو فن F404 که هرکدام نیرویی معادل 48 کیلو نیوتون (10800 پوند) ایجاد می کنند دارد. هم چنین دارای کنترل با سیم می باشد. قابلیت سوختگیری هوایی برد نایت هاوک را افزوده و آن را به یک سلاح بازدارنده و ترساننده ی ایالات متحده تبدیل کرده است. توانایی حمل انواع سلاح ها با سیستمهای ناوبری و حمله یکپارچه و سیستمهای الکترونیک پروازی ( اویونیک) موثر بودن این هواپیما را در عملیات مختلف اثبات می کند و بار کاری خلبان را کم می کند. کشیدن نقشه های با جزییات ریز برای عملیات روی نقاط با پدافند سنگین و قوی با استفاده از سیستم طراحی نقشه خودکار به ارزشهای این هواپیمای منحصر بفرد می افزاید.اولین F-117 در سال 1982 تحویل داده شد و آخرین تحویل در سال 1990 بود. تصمیم تولید F-117 در سال 1978 گرفته شد. اولین پرواز آن در سال 1981 انجام شد.

      جزییات :


      وظیفه : هواپیمای تهاجمی پنهانکار

      سازنده : لاکهید

      استفاده کننده : نیروی هوایی ایالات متحده

      موتور : دو موتور توربو فن بدون پس سوز F404-GE-F1D2 با قدرت 48 کیلو نیوتن (10800پوند)

      ابعاد : طول 10.08 متر، ارتفاع 3.78 متر، دهنه بال 13.20 متر

      اوزان: وزن خالی آن 13.381 کیلوگرم برآورد شده است، حداکثر وزن برخاست 13.814 کیلوگرم

      اجرا : حداکثر سرعت 0.98 ماخ یا 1040 کیلومتر بر ساعت(656 مایل بر ساعت)، سقف پرواز 15.240 متر برآورد شده است ( 50000 پا)

      سلاحها : تا 2268 کیلوگرم (5000 پوند) انواع بمب های هدایت شونده، موشکهای هوا به زمین، موشکهای زد رادار یا موشکهای هوا به هوای AIM-9 که در یک جایگاه درونی حمل می شوند.




  • مرور توسط کاربر    0 کاربر

    هیچ کاربر عضوی،در حال مشاهده این صفحه نیست.