امتیاز دادن به این موضوع:

Recommended Posts

چند صد پهپاد با مداومت پروازی بالا، هر کدوم مسلح به چندین موشک هوا به هوای کوتاه برد که تا انتهای حمله کروز ها مدام در حال گشت زنی در آسمان کشور باشند، و با rcs کم که توسط موشک های bvr جنگنده های متخاصم از خارج مرز های هوایی هدف قرار نگیرن

  • Like 2
  • Upvote 5

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

متن ویرایش شد، مجددا بخش هزینه مقابله رو مطالعه بفرمایید.

 

5 minutes قبل , iliasd گفت:

چند صد پهپاد با مداومت پروازی بالا، هر کدوم مسلح به چندین موشک هوا به هوای کوتاه برد که تا انتهای حمله کروز ها مدام در حال گشت زنی در آسمان کشور باشند، و با rcs کم که توسط موشک های bvr جنگنده های متخاصم از خارج مرز های هوایی هدف قرار نگیرن

دقیق باشید.

چه تعداد، پهپاد، با چه دقتی، چه هزینه و امکاناتی، زمان پاسخگویی و میزان خطا رو حدس بزنید.

  • Like 1
  • Upvote 4

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

بسیار هم عالی. چنین تاپیک های موردی و مشخصی که در ابتدا هدف و جزییات بحث هم مشخص شدند بسیار کاربردی خواهند بود انشاء الله. امیدوارم از چهارچوب بحث و فرضیات خارج نشیم. شاید اگر کمی فرصت فراهم بشه حتی امکان مدلسازی سه بعدی طرح و برخی مواردی که تشریح میشه و توافق و اصلاح روش صورت میگیره کار را جذاب تر هم کنه.

 

در قدم اول و با توجه به داشته ها به نظرم یک سامانه ساده متحرک مصباح پسیو با اصلاحاتی که روی نرخ شلیک و آرایش توپهاش میشه به طور مستقل و در نهایت در قالب یک مجموعه پدافند نقطه ای برای استقرار در مکان های از پیش احتمال داده شده به عنوان مجرای موج خاصی از حملات از جغرافیایی خاص برای استقرار موقت و همچنین در یک رینگ پدافندی به عنوان لایه آخر و ارزان ( یکی از لایه های برد کوتاه که میتونه ترکیبی از موشک و توپ و اخلاگر و مینهای جهنده و ... باشه بسته به اهمیت نقطه پدافندی ) گزینه مقبولی هست.

این مورد با توجه به داشته هامون، ارزان بودن و لازمه مواجهه با نرخ بسیار بالایی از موشکها.

  • Like 2
  • Upvote 3

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
4 minutes قبل , worior گفت:

متن ویرایش شد، مجددا بخش هزینه مقابله رو مطالعه بفرمایید.

 

دقیق باشید.

چه تعداد، پهپاد، با چه دقتی، چه هزینه و امکاناتی، زمان پاسخگویی و میزان خطا رو حدس بزنید.

خب فرض بگیریم 2000 موشک به عهده پهپادهای پدافندی باشه. اگر اشتباه نکنم،موشک ty-90 چین از یک موشک دوشپرتاب مشتق گرفته شده و الان به عنوان موشک هوا به هوای کوتاه برد در هلیکوپترها استفاده میشه. اگر ما هم چنین کاری رو با میثاق 3 انجام بدیم و 4 تیر زیر پهپاد صاعقه ببندیم با این فرضیات:

از هر 4 شلیک میثاق 3 ، فقط 3 اصابت موفق داشته باشیم

از هر 4 پهپاد صاعقه ، یک فروند مورد اصابت جنگنده های دشمن قرار بگیره

 

به 833 پهپاد صاعقه نیاز داریم و 2500 تیر میثاق 3

 

البته اگه برنامه طوری انجام بشه که تعدادی از پهپاد ها بعد از شلیک موشک هاشون فرود بیان و دوباره بارگیری بشن ، میشه از پهپاد ها در دو نوبت استفاده بشه یعنی به حدود 416 پهپاد احتیاج داریم

 

 

  • Like 2
  • Upvote 2

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
1 minute قبل , iliasd گفت:

خب فرض بگیریم 2000 موشک به عهده پهپادهای پدافندی باشه. اگر اشتباه نکنم،موشک ty-90 چین از یک موشک دوشپرتاب مشتق گرفته شده و الان به عنوان موشک هوا به هوای کوتاه برد در هلیکوپترها استفاده میشه. اگر ما هم چنین کاری رو با میثاق 3 انجام بدیم و 4 تیر زیر پهپاد صاعقه ببندیم با این فرضیات:

از هر 4 شلیک میثاق 3 ، فقط 3 اصابت موفق داشته باشیم

از هر 4 پهپاد صاعقه ، یک فروند مورد اصابت جنگنده های دشمن قرار بگیره

 

به 833 پهپاد صاعقه نیاز داریم و 2500 تیر میثاق 3

 

البته اگه برنامه طوری انجام بشه که تعدادی از پهپاد ها بعد از شلیک موشک هاشون فرود بیان و دوباره بارگیری بشن ، میشه از پهپاد ها در دو نوبت استفاده بشه یعنی به حدود 416 پهپاد احتیاج داریم

 

 

 

به این دلایل امکان پذیر نیست.

- نخست اینکه موشک های کروز در ارتفاع 10 تا 300 متری از سطح زمین حرکت میکنند. 

- هر رادار تنها زمانی موفق میشه موشک رو کشف کنه که موشک در افق دیدش فاصله 12 تا 25 کیلومتری قرار بگیره.

- بنابراین واحد پدافندی شما شاید کمتر از یک دقیقه فرصت داشته باشه هدف رو شناسایی کنه و اقدام کنه!در حالی که شلیک هر موشک ممکنه 30 ثانیه طول بکشه.

- پس به پرواز در آوردن پهپاد در موج اول غیر ممکن هست. در موج های بعدی هم با فرض دانستن دقیق مسیر موشک کروز:

- پهپاد باید متوسط سرعت 900 کیلومتر بر ساعت داشته باشه، باید قدرت کشف و شناسایی اهداف حرکت کننده در سطح رو داشته باشه که حتی برای جنگنده ها هم چنین چیزی بسادگی امکان پذیر نیست.

- اگر پهپاد بتونه کشف کنه باید بتونه هدفی با سرعت 900 کیلومتر رو تعقیب کنه، رهگیری و منهدم کنه. 

- چنین پهپادی بسیار گران خواهد بود مثلا باید در حد ایکس 47 باشه، 

- در صورت اخلال سنگنین کل کنترل از دست خواهد رفت. بنابراین پهپاد باید نسل 6++ باشه که هوشمند عمل کنه!

  • Like 2
  • Upvote 10

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

اگر هر شاسی مصباح با هر خشاب بتونه دو هدف را منهدم کنه: 24 ثانیه برای خالی کردن خشاب و هر 12 ثانیه یک هدف. ( اگر فرض بگیریم در چند رینگ باشند و با فرار موشکی از فاصله زمانی نشانگیری سامانه مقدم سامانه بعدی بتونه در رنج 12 ثانیه ای منهدمش کنه - حالا بماند در سناریوهای دیگه تلفیق توپ های سعیر یا حائل در این رینگ پدافندی ) یعنی ما به 400 شاسی مصباح نیاز خواهیم داشت برای موج اول. برای موج های بعدی هم میشه خشابها را بارگزاری کرد. حالا اگر یک سیستم جدید طراحی بشه که خصوصا در بخش بارگزرای تعداد خشاب و نحوه بارگزاری ارتقا داشته باشیم میشه بهینه تر هم کرد مورد را.

برای موج دوم و چهارم تعداد باید بیش از این 400 شاسی باشه تا امکان مقابله باشه یعنی حداقل 700 شاسی.

حالا آرایش 8 و یا 6 توپی بحث جداگانه ای ایست در سیستمهای رونمایی شده.

 

البته فرضها مبتنی بر حالت ایده آل هست.

  • Like 1
  • Upvote 3

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

سلام علیکم 

این تاپیک جذاب نیازمند مطالعه بیشتر هست ولی به نظرم  روی این جنگ افزار ها هم باید متمرکز شد 

بویژه اینکه ظاهرا هدف کامپلکس های موشکی ما هم هست  ( فقط اهداف نظامی ) در حالی که عملیات روباه صحرا اثبات کرد که درجریان یک تهاجم با موشکهای کروز ، زیرساختهای غیر نظامی هم هدف قرار می گیرند 

IMG_20181107_132554.jpg

  • Like 3
  • Upvote 5

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
30 minutes قبل , worior گفت:

 

به این دلایل امکان پذیر نیست.

- نخست اینکه موشک های کروز در ارتفاع 10 تا 300 متری از سطح زمین حرکت میکنند. 

- هر رادار تنها زمانی موفق میشه موشک رو کشف کنه که موشک در افق دیدش فاصله 12 تا 25 کیلومتری قرار بگیره.

- بنابراین واحد پدافندی شما شاید کمتر از یک دقیقه فرصت داشته باشه هدف رو شناسایی کنه و اقدام کنه!در حالی که شلیک هر موشک ممکنه 30 ثانیه طول بکشه.

- پس به پرواز در آوردن پهپاد در موج اول غیر ممکن هست. در موج های بعدی هم با فرض دانستن دقیق مسیر موشک کروز:

- پهپاد باید متوسط سرعت 900 کیلومتر بر ساعت داشته باشه، باید قدرت کشف و شناسایی اهداف حرکت کننده در سطح رو داشته باشه که حتی برای جنگنده ها هم چنین چیزی بسادگی امکان پذیر نیست.

- اگر پهپاد بتونه کشف کنه باید بتونه هدفی با سرعت 900 کیلومتر رو تعقیب کنه، رهگیری و منهدم کنه. 

- چنین پهپادی بسیار گران خواهد بود مثلا باید در حد ایکس 47 باشه، 

- در صورت اخلال سنگنین کل کنترل از دست خواهد رفت. بنابراین پهپاد باید نسل 6++ باشه که هوشمند عمل کنه!

پروفایل پروازی در 500 متر آخر حمله به هدف چی هست !؟

اگه زیر 15 یا 20 متر باشه ، می شه به صورت استاتیک یک دفاع نسبتا ارزان ( البته پیش از جنگ ) درست کرد ... حتی اگر ارتفاع پروازی بالای 15 متر باشه ، باز  ما می دونیم که با بالا رفتن ارتفاع موشک کروز ، رهگیری و هدف قرار دادنش راحت تر هست ...

  • Like 1
  • Upvote 1

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
هم اکنون, Ghalam گفت:

پروفایل پروازی در 500 متر آخر حمله به هدف چی هست !؟

اگه زیر 15 یا 20 متر باشه ، می شه به صورت استاتیک یک دفاع نسبتا ارزان ( البته پیش از جنگ ) درست کرد ... حتی اگر ارتفاع پروازی بالای 15 متر باشه ، باز  ما می دونیم که با بالا رفتن ارتفاع موشک کروز ، رهگیری و هدف قرار دادنش راحت تر هست ...

شما کل مسیر رو در نظر بگیرید، از زمانی که موشک از مرز عبور کرده.

پروفایل کروز رو معمولا نمیشود و نباید بصورت پیش فرض در آورد، چون طوری شلیک میشه با رادارها رو دور بزنه یا با پدافند بازی کنه.

  • Like 1
  • Upvote 2

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

- توپ های 76 میلیمتری با برد 15 کیلومتر و سیستم کشف و هدایت سامانه مصباح  که 4 تا توپ 76 میلیمتری باهم شلیک کنند. هر توپ توانایی شلیک 120 گلوله در دقیقه داره. در این حالت میتونن 5 تا هدف رو مورد اصابت قرار بدن.

- مورد دیگه اینکه یک سکو برای منپدها درست می کنیم که هر سکو 8 تا منپد رو شامل میشه. چهارتا طرف راست چهارتا هم طرف چپ. یک دوربین رایان رشد افزار رو هم روی سکو نصب می کنیم و برای هر هدف 2 موشک دوش پرتاب را روانه می کنیم در این حالت احتمال اصابت بیش از 90 درصده و اپراتور میتونه اونرو با کنسول کنترل کنه. خب این سامانه میتونه با برد پرتاب 7 کیلومتری منپدها 3 الی 4 کروز رو شکار کنه. 

- بعدی یک اسلحه الکترومغناطیس هست که امواج الکترو مغناطیس رو به هدف می‌تابونه این سلاح می تونه الکترونیک موشک کروز رو بسوزونه. (یه جورایی میشه مثل ای ام پی)

  • Like 1
  • Upvote 3

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
38 minutes قبل , worior گفت:

شما کل مسیر رو در نظر بگیرید، از زمانی که موشک از مرز عبور کرده.

پروفایل کروز رو معمولا نمیشود و نباید بصورت پیش فرض در آورد، چون طوری شلیک میشه با رادارها رو دور بزنه یا با پدافند بازی کنه.

من دنبال ارزان ترین دفاع هستم ....

 

شما دور مراکز حساس ، علی الحساب  یک فنس دو لایه با حداقل ارتفاع 15 متر قرار بده .... 

F24_compressed-768x576.jpg

روی دو لایه ی فنس هم این ساچمه ها را قرار بده ....

1494457468p2.jpg

 

علاوه بر این ، می تونیم روی  بعضی از برجک های فلزی که ساختیم ، دوربین های الکترواپتیکال نظارتی قرار بدهیم که خودشون می تونند به عنوان سامانه نظارتی دفاعی استفاده بشوند .... اینجوری موشک های کروز مجبورند ارتفاع بگیرند و علاوه بر این ، محدوده ی تحت پوشش ما کمتر می شه ...

 

wqbe_defa.png

 

البته خود سیستم دفاعی باید سامانه های نظارتی خودش رو داشته باشه  .... باید میزان فاصله ی این فنس ها از محدوده ی اصلی مناسب باشه ، و پیش بینی فاصله ی برخورد احتمالی موشک کروز به این فسن تا  انفجار موشک رو هم در نظر بگیریم  ....  علاوه بر این می توانیم روی این برج ها نظارتی رادارهای کوچک نصب کنیم که در کنار سیستم های الکترو اپتیکی عمل کنند .... به هر حال « دیواره های دفاعی » همیشه از ساده ترین و کاراترین روش های دفاع بودن....

  پی نوشت : این فنس به همراه سیستم های نظارتیش ، می توانند در زمان صلح هم امنیت مراکز و پایگاه های ما رو بیشتر کنند ...

پی نوشت : می توان از چیزی مثل مین های جهنده ی کوچک بر روی برجک ها استفاده کرد که به محض تشخیص حمله و فعال سازی از طرف اپراتور ، با نزدیک شدن موشک به صورت خودکار عمل کنند و حداقل تا ارتفاع 50 متری از سطح زمین رو پوشش بدهند ...

 

به هر حال ، مقابله با 4000 موشک احتمالی ، از پدافند بر نمیاد ، حتی اگه میزان موفقیت پدافند رو خیلی عالی هم در نظر بگیریم باز امکان ضربه خوردن هست ...

 

پی نوشت  3 :: حمله ی سپاه به شرق فرات رو یادتون هست !؟

فرض کنید آمریکا 250 پهپاد با فرم RQ170 به همراه بمب های دقیق رو به صورت پرواز اوتوماتیک به سمت هدف های از پیش تعیین شده بفرسته ( پهپاد و بمب ها بر اساس gps عمل می کنه ) اونوقت چه می شه کرد ...  !؟

 

پی نوشت 4 : اگه برجهای بزرگتری ساخت ( در فاصله ی 50 متری از فنس اصلی ) می توان از این چیزها  که برادر « دلواپس » معرفی کرده هم  ، استفاده کرد ....

 

https://defence-blog.com/news/unveil-new-concept-for-close-range-air-defence-system.html

ویرایش شده در توسط Ghalam
  • Like 4
  • Upvote 6

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

اول باید دید برای مقابله با کروزها چقدر زمان نیاز داریم و شکل حملات انها به چه شکلی هست

11~16.jpg

برای مقابله با یک حمله موشکی با مهمات کروز ، از لحظه شلیک تا لحظه اصابت ، 60 دقیقه (در صورت تشخیص درست و به موقع سمت و زمان حمله ) زمان داریم .

درنتیجه ، در دو حوزه تاکتیک ( شیوه چینش رینگهای دفاعی  و سامانه های مورد نیاز ) میشود بحث کرد 

  • Like 5
  • Upvote 6

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

بسم الله الرحمن الرحیم

با تشکر از ابراهیم عزیز

۱ - پدافند غیر عامل و محدود کردن محلهای عبور کروز با موانع و ... تا موشک مجبور به اوج گرفتن بشه

۲ - غافلگیر نشدن و تشخیص آماده شدن دشمن برای حمله

۳ - حمله سنگین پیش دستانه یا در ساعت اول با موج موشکهای بالستیک و کروز و به هم زدن تمرکز دشمن (به هیچ وجه نباید در لاک دفاعی رفت و ابتکار عمل را به دشمن داد. امام علی(ع) فرموده‌اند کسی که در خانه خود دفاع کند محکوم به ذلت خواهد بود)

۴ - ایجاد رادارهای پیش اخطار شلیک و رهگیری در نقاط مرتفع، آواکس . شبکه رادارهای جنگنده‌ها

۵ - واحدهای چابک، ارزان و تمرین کرده توپخانه‌ای در تعداد ۲ تا ۳ هزار گشت در نواحی عبور کروزها. آتش به اختیار. گرفتن گرای تقریبی از رادارهای پیش اخطار

۶ - شکار کروزهای ارتفاع گرفته توسط جنگنده‌های اسکرامبل با توپ (نیاز به ۳۰۰ جنگنده کوثر)

۷ - تدافع نقطه‌ای در محلهای حساس

۸ - تدافعات غیر عامل مانند دود، استتار و ... در مسیر و هدف کروزها

  • Like 2
  • Upvote 4

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

بدون در نظر گرفتن اقدامات جنگال سناریو نویسی از بیخ و بن اشکال داره. با فرض حمله اولیه با موشک های تام هاوک (بنده نظر مخالفی دارم ولی چون موضوع تاپیک هست روی همین فرض بحث می کنیم) براورد درستی از میزان موفقیت این سلاح در پیدا کردن مسیر خودش وجود نداره! اخلال در سامانه جی پی اس، لینک های ارتباطی، تکنیک های فریب و ... همه اینها مواردی هستند که باید در محاسبات لحاظ بشه.

  • Like 1
  • Upvote 2

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

لطفا وارد سیستم شوید برای ارسال نظر

شما قادر خواهید بود بعد از ورود به سیستم این نظر را ترک نمایید



ورود به سیستم

  • مطالب مشابه

    • توسط hans
      موشک ضد زره صاعقه 2

      دوستان امیدوارم تکراری نباشد من جستجو کردم چیزی پیدا نکردم.
      موشک ضد زره صاعقه 2 بهینه سازی شده ی موشک ضد زره دراگون امریکایی است که توسط مهندسین و متخصصین صنایع دفاع مهندسی معکوس و بهینه شده است و توسط نیروی زمینی ارتش مورد استفاده قرار می گیرد.این موشک از نظر برد بهینه سازی شده است به طوری که برد نهایی دراگون امریکایی 500 متر است ولی برد موشک صاعقه 1000 تا 1090 متر بهینه شده است,همچنین سر جنگیه ان سنگین تر و نافذتر شده است.در اصل باید گفت این موشک مهندسی معکوس شده موشک سوپر دراگون است که اوایل دهه ی 90 بهینه شده بود.

      توضیحی مختصر در باره ی دراگون امریکایی
      این موشک ضد تانک هدایت شونده توسط کمپانی مک دانل داگلاس در امریکا ساخته شده است.سیستم هدایت موشک شامل سیستم دید در شب و سیستم گرما یاب که بر روی لانچر پرتاب نصب شده . همچنین این لانچر مجهز به یک دو پایه و یک باتری میباشد.این موشک قابل شلیک توسط یک نفر است و هدایت ان سیمی است.در دهه ی 90 سوپر دراگون 1 ساخته شد و پس از ان سوپر دراگون 2 که نسبت به نمونه ی اولیه خیلی کارامدتر و توانایی بیشتری دارد.


      دراگون امریکایی

      دراگون امریکایی


      spike-360
      Hans
    • توسط EBRAHIM
      از سال 1986 گزارشهاي دريافتي از ايران حاکي از برنامه توسعه و پيشرفت موشک بالستيکي ميان بردي بود که نامهاي مختلفي از قبيل Shahab 3،Shihab 3،Shehob 3 و يا Zelzal براي آن برگزيده شده بود.در سال 1993 ايران و کره شمالي همکاريهاي بسيار نزديکي را در جهت برنامه توسعه و پيشرفت موشکهاي سوخت مايع يک مرحله اي No-dong 1 و No-dong 2 آغاز کردند و احتمالا در همان زمان پاکستان نيز براي توسعه و پيشرفت موشکهاي Ghauri1/2 خود به اين برنامه ملحق شد. طراحي موشک No-dong کره شمالي بر اساس تکنولوژي ساخت موشک روسي SCUD B بنا نهاده شده بود که بعدها نيز امتياز ساخت موشکهاي SCUD B و SCUD C را نيز در اختيار کره شمالي قرار داد و آنها نيز نسخه بعدي آن را به ايران فروختند.

      موشکهاي No-dong و شهاب ٣ که به نظر مي‌آيد طراحي آنها بر اساس موشکهاي SCUD مدل B و C باشد شايد تنها در مقياس (کوچکتر يا بزرگتر بودن) تفاوت اندکي با هم داشته باشند.

      گزارشهاي ارسالي از ايران حاکي از آن است که ايران در حال بررسي خريد امتياز موشک شهاب No-dong کره شمالي و مجموع 150 فروند از اين موشکها مي‌باشد. همچنين ايران در نظر دارد که تمامي مراحل آزمايش برد و پرتاب اين نوع موشکها را در داخل خاک ايران انجام دهد،زيرا کره شمالي با شرايط سختي براي اين آزمايشها از قبيل :عدم صدور مجوز براي پرواز اين موشکها بر فراز خاک ژاپن از سوي اين کشور و فشار وارده از سوي چند کشور جهان از جمله آمريکا به کره شمالي براي ترک سريع برنامه‌هاي موشکي ايران روبه رو است .

      در سال 1997 ايران مشغول انجام آزمايش و تست هفت موتور براي توسعه ي برنامه هاي موشکي خود بود که اين موشک شهاب ٣ ناميده ميشد. منابع خبري معتقدند که کره شمالي در فاصله سالهاي 1994 تا 1995 تعداد اندکي موشک احتمالا 5 تا 12 فروند No-dong به همراه 4 خودروي مخصوص حمل موشک به ايران تحويل داده است و اين تحويل‌ها به علت فشار چندين کشور به کره از جمله آمريکا متوقف شد و بار ديگر از سال 1997 از سر گرفته شد. آنچه به نظر مي‌رسد اين است که توسعه و ظهور موشک شهاب ٣ ابتدا با مجوز صنايع هوافضاي ايران ودر نهايت مجلس به انجام رسيد و وظيفه آزمايش و نگهداري و عملياتي نگاه داشتن آن به صنايع موشکي همت در تهران سپرده شد که اين مرکز با در اختيار داشتن موتورهاي موشک و تانکرهاي سوخت ساخته شده در يک مرکز بزرگ و وسيع زير زميني واقع در خوجان به خوبي از انجام ماموريت محوله برآمده است.
      ======================================================


      در آوريل 1998 برنامه پرواز آزمايشي موشک بالستيکي ميان برد خود را که نام Ghauri 1 يا Hatef برآن نهاده شده بود به اجرا گذاشت که به نظر مي‌رسيد بسيار شبيه موشکهاي شهاب ٣ ايران و No-dong کره شمالي باشد که در نهايت باعث امضاي توافقنامه اي مشترک براي ساخت کمپاني‌اي واحد جهت برنامه‌هاي موشکي ميان سه کشور مزبور شد. به نظر مي‌رسد که تکنولوژي ساخت موشکهاي No-dong 1 و No-dong 2 از کره شمالي به ايران و پاکستان فرستاده شده است و به همين دليل موشکهاي شهاب ٣ و Ghauri 1 يا Hatef 5 بسيار به هم شبيه هستند. اولين برنامه پرواز آزمايشي موشک شهاب ٣ در ژولاي 1998 انجام شد دو فروند از اين نوع موشک نيز در سپتامبر 1998 به نمايش عمومي در آمد. يک منبع وابسته به منابع اسرائيلي گزارش کرد که ايران در حال ساخت و توسعه يک کلاهک هسته اي براي موشک شهاب ٣ مي‌باشد ، اما اين گزارشات از سوي مقامات ايراني تائيد نشده است. در سپتامبر 2000 يک موشک شهاب 3 مدل D آزمايش شد که ايرانيها عنوان کردند که از آن به عنوان نخستين وسيله پرتاب ماهواره در ايران استفاده خواهند کرد. اين موضوع نشان مي دهد که موتور استاندارد شهاب ٣ ابتدا يک موتور با سوخت جامد دو مرحله اي بود.

      برد موشك‌هاي نسل جديد «شهاب ۳»، در مقايسه با سري قبلي حدود ۱۰۰ درصد ارتقا پيدا كرده و از ۱۳۰۰ كيلومتر به ۲۵۰۰ كيلومتر افزايش يافته و خطاي هدف‌گيري که در نسل قبلي نسبت به برد آن ۸ در ده‌هزار بوده، در نسل جديد، به ۲ در ده‌هزار كاهش يافته است. نكته ديگر، سيستم اختصاصي ناوبري موشك‌هاي شهاب است كه موجب شده كساني كه ادعا دارند ايران اين موشك ها را از كشورهاي ديگر تهيه كرده است، اما اين سيستم ناوبري و الكترونيكي ساخته شده توسط متخصصان ايراني، جاي شبهه اي را باقي نگذاشته است. اين سيستم علاوه بر آنكه قدرت شناسايي و اصابت به اهداف را به گونه اي بسيار دقيق در اختيار ايران قرار داده است كه علاوه بر اطمينان از برخورد موشك به هدف موردنظر، در صورت خروج از مسير تعيين شده نيز مي تواند آن را تصحيح كرده و درصد اطمينان از برخورد را به نحو چشمگيري افزايش دهد. نكته ديگر در خصوص بهينه سازي استفاده از موشك هاي شهاب، تغيير زاويه شارژ موشك شهاب است كه از اين پس با زاويه صفر با سطح افق مورد استفاده قرار مي گيرد. اين تغيير موجب مي شود تا فواصل آماده سازي شليك موشك ها كمتر شده و قدرت متحرك سازي شليك ها را افزايش مي دهد تا شليك هايي نامحدود در زمانهاي كوتاه را شاهد باشيم.


      مشخصات:

      عملكرد: موشك بالستيك ميان برد
      سازنده:سازمان هوا و فضاي ايران
      طول:16.58 متر
      وزن:1780 كيلوگرم در مدل اوليه و 2.180 كيلوگرم در مدل هاي بعدي
      قطر: 1.38 متر
      برد: 1300 كيلومتر در مدل اول و 2500 كيلومتر در مدل هاي بعدي
      موتور: موتور تك مرحله اي با سوخت مايع در مدل اوليه و سوخت جامد در مدل بعدي
      وزن پرتاب: 17480 كيلوگرم
      كلاهك:بين 700 تا 1200 كيلوگرم
      دقت: 190m CEP
      زمان ساخت: ۱۹۹۷
      ==============================================================



      =========================
      منبع
    • توسط yavarrr
      موشک نقطه‌زن سپاه 750 کیلومتری شد http://s6.uplod.ir/i/00822/vo2nsl4fkdv2.jpg
        موشک فاتح که به نظر میرسد موشک ذوالفقار از بسیاری جهات شبیه به آن باشد، دقیقترین موشک بالستیک ایرانی با میزان خطای زیر 5 متر است.   این موشک با سوخت جامد می‌تواند اهداف را در فاصله حدود 750 کیلومتری مورد اصابت قرار دهد.   به نظر می‌رسد طول موشک ذوالفقار 8.9 متر، وزن مسلح آن حدود 4هزار کیلوگرم، قطر آن 68 سانتی متر و وزن سرجنگی آن نیز حدود500 کیلوکرم باشد که با سرجنگی بارانی گزینه مناسبی برای هدف قرار دادن مواضع دشمن و نیز باندهای فرودگاهی است.   البته در جریان این دو رژه، سامانه های مهم دیگری هم بعضا برای اولین بار به نمایش درآمدند که در آینده بیشتر از آنها خواهیم گفت.  
       
       
      http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=13950631000684#relatedVideoPane
       
      http://i.alalam.ir/news/Image/original/2016/09/21/alalam_636100525480727839_25f_4x3.jpg
      http://i.alalam.ir/news/Image/original/2016/09/21/alalam_636100525481327899_25f_4x3.jpg
      http://i.alalam.ir/news/Image/original/2016/09/21/alalam_636100525483298096_25f_4x3.jpg
      http://i.alalam.ir/news/Image/original/2016/09/21/alalam_636100525483868153_25f_4x3.jpg
    • توسط bigbang
      موشک بالستیک هسته ای تاکتیکی کوتاه برد نصر

      نصر ( در لغت به معنای پیروزی) یا Haft-9 ( به معنی انتقام ) یک موشک بالستیک کوتاه برد است که در پاکستان توسعه داده شده است . این موشک جدیدترین موشک از خانواده موشک های  Haft می باشد که در پاکستان تولید می شود که به نظر می رسد این موشک با همکاری چینی ها توسعه داده شده است . وجود این موشک در سال 2011 اشکار شد و به نظر می رسد که این موشک در سال 2013 وارد خدمت در ارتش پاکستان شده است و کاربر آن فرماندهی استراتژیک ارتش پاکستان می باشد . احتمالا موشک بالستیک نصر بر پایه سامانه چینی WS-2 multiple launch rocket system.  توسعه داده شده است . توسعه دهنده آن را با نام موشک بالستیک  چند تیوبی معرفی کرده است  . این سیستم می تواند اقتباسی از سیستم راکتی چینی باشد که توانایی  شلیک موشک بالستیک با کلاهک هسته ای به آن اضافه شده باشد . 

      خودرو استفاده شده در این لانچر بر مبنای شاسی خودرو 8×8 چینی با قابلیت مانور بالا طراحی شده است که به تمامی سیستم قابلیت مانور بالایی می دهد. به نظر می رسد که نمونه اولیه بوسیله 2 موشک نصر مجهز شده است در حالی که نمونه های نهایی این سیستم قابلیت حمل چهار موشک را دارا می باشد .

      موشک تاکتیکی بالستیک نصر برای هدف قرار دادن نیروهای تهاجمی دشمن در نظر گرفته شده است ، این موشک دارای برد 60 کیلومتر می باشد و می تواند کلاهک هسته ای با قدرت 0.5 تا 5 کیلوتن را با خود حمل کند . کلاهک  هسته ای این موشک به اندازه کافی کوچک هست تا بتوان آن را در داخل موشک های کوچک با اندازه قطری در حدود 300 میلی متر نصب کرد . به نظر می رسد که کلاهک های متعارف با قدرت تخریب بالا نیز به روی این موشک قابل نصب است . موشک نصر قابلیت مانور در حالت پرواز را دارد . همچنین ادعا شده بود که این موشک برای غلبه و هدف قرار دادن سامانه های موشکی پدافندی طراحی شده است و همچنین دارای دقت بالایی می باشد اگرچه تاکنون هیچ تصور واقعی از میزان خطای این موشک منتشر و افشا نشده است .

      این موشکها در تیوبهای مخصوصی نگهداری و حمل می شوند که دارای این قابلیت هستند که در هر زمان مورد نیاز آماده شلیک شوند  هنگامی گه یک یا چند موشک شلیک شدند ، لانچر می تواند سریعا از محل شلیک دور شود که موجب بقای بالای سیستم در میدان نبرد می شود . 

      شاسی این خودرو بر اساس شاسی 8×8 چینی Wanshan با قابلیت مانور بالا ساخته شده است ، مشابه این خودور در سیستم راکت انداز 300 میلیمتری  AR-1A استفاده شده است که در ارتش پاکستان مورد استفاده قرار گرفته است . این خودرو دارای قدرت مانور خوبی است . این خودرو می بایست با یک خودرو که به روی آن یک جراثقیل و سیستم تعویض موشک و تعدادی موشک جهت بارگذاری مجدد موشک ها پشتیبانی شود .

      ورود به خدمت --------- 2013
      خدمه ------------------- 3 الی 4 نفر
      ابعاد
      وزن --------------------- 40 تن
      طول -------------------- 12 متر
      عرض ------------------- 3 متر
      ارتفاع ------------------- 3 متر
      مشخصات موشک
      طول --------------------- 6 متر
      قطر --------------------- 30 سانتی متر
      وزن سرجنگی ---------- نامشخص
      وزن موشک ------------- نا مشخص
      نوع سرجنگی ----------- هسته ای با قدرت 0.5 تا 5 کیلوتن
      برد ----------------------- 60 کیلومتر
      میزان خطا --------------- نامشخص
      تحرک
      نوع موتور ----------------- دیزیلی
      قدرت موتور -------------- 500 اسب بخار  
      حداکثر سرعت ---------- 60 کیلومتر بر ساعت
      حداکثر پیمایش ---------- 650 کیلومتر
      قابلیت مانور
      قابلیت حرکت در شیب ----------------- 60 درجه
      قابلیت حرکت در شیب جانبی --------- 30 درجه
      گام عمودی ------------------------------ 0.6 متر
      سنگر ------------------------------------- 2 متر
      قابلیت عبور از آب ------------------------- تا عمق 1.2 متر
      تمام حقوق متعلق به وبسایت میلیتاری است
      مترجم و گردآورنده : BIGBANG
      منبع : http://www.military-today.com/missiles/nasr.htm
       
       
       
    • توسط adelkhoje
      بسم الله الرحمان الرحیم
       
       

       

       
       
      مقدمه-طي دهه گذشته، موشك اسكاد به معروفترين موشك جهان تبديل شده است. اگرچه نخستين باري كه در جنگ از اين موشك استفاده شده به بيش از 30 سال پيش برمي گردد، تنها در دهه گذشته و با آغاز جنگ اول خليج فارس در 1991 اين موشك مورد توجه عموم قرار گرفت.
      از زمان شروع دوره تسليحات V آلمان تاكنون، تعداد موشكهاي اسكاد شليك شده در جنگها از ساير موشكها بيشتر بوده است،تاريخچه اسكاد پژواكي از كابوسي است كه تنها اخيرا به دست فراموشي سپرده شده است؛ موشك اسكاد،مهره اصلي در برنامه شوروي سابق براي جنگ هسته اي در قلب اروپا بود.
      پديده عجيب و متناقضي كه وجود دارد آن است كه هرچه چنين تسليحاتي مرگبارتر باشد، احتمال به كارگيري آنها نيز كمتر خواهد بود. نه ناتو و نه پيمان ورشو آنقدر احمق نبودند كه در چنين نبردي شركت كنند، و در نهايت، اسكاد هرگز در نقش مربوط به خود در جنگ افزار هسته اي به كار گرفته نشد. در عوض، اين موشك به نماد تغيير ماهيت تسليحات در دوران پس از جنگ سرد تبديل شد.
       
       

       
       
       
      در بي نظمي نوين جهاني، توجه جهان به جنگهاي كوچك و ناموزون منطقه اي معطوف شده است. در اين منازعات، موشكهاي اسكاد به سلاح برتري تبديل شد كه مي توانست اثرات تخريبي را در جايي كه ساير سلاحها موثر نيست ايجاد كند.
      نيروهاي مسلح پرمدعاي عراق در دوره صدام حسين، كه در آن زمان به عنوان چهارمين ارتش بزرگ جهان تبليغ مي شد، در مواجهه با نيروهاي ائتلاف در جنگ 1991 خليج فارس ناتوان مانده بود. تنها سلاحي كه عراق توانست با آن به نيروهاي ائتلاف آسيب بزند، موشك اسكاد بود. موشك اسكاد گرفتار مجادله بر روي تسليحات كشتار جمعي نيز شد، چراكه اين تسليحات بدون آنكه بر روي هدف مورد نظر رسانده شوند، كارآيي نخواهند داشت.
       
       
       

       
      سامانه موشك بالستيك تاكتيكي البروس با كد 8K72 ، كه در غرب با نامهاي SS-1C ، اسكاد بي شناخته مي شود، در دهه 5590 براي حمل كلاهكهاي هسته اي تاكتيكي توسعه داده شد. اين سامانه با به كارگيري در منازعات منطقه اي در دهه هاي 5590 و 5550 شهرت يافت
       
       

       
      سامانه موشك بالستيك اوليه R-11 نيازمند تعداد قابل توجهي خودرو تجهيزات و تداركات بود كه در تصوير قابل مشاهده مي باشد.با توجه به تحرك پذيري پايين اين سامانه، تعداد كمي از آن توسعه يافت
       
       
      موشك اسكاد مدت زيادي است كه از چرخه توليد خارج شده است، اما نسل آن با مجموعه اي از نسخه ها و مشابه هاي توليد شده در كره شمالي، چين و پاكستان ادامه يافته است. روسيه نزديك به نيم قرن پس از نخستين پرتاب اسكاد دو مرتبه تلاش كرده تا اين موشك را با موشك جديد اسكندر جايگزين كند.
       
       
      R-11 اسکاد A


      اگرچه موشك اسكاد غالبا اندكي بيشتر از مولود موشك V-2 آلمان در جنگ جهاني دوم توصيف مي شود، ريشه هاي آلماني آن پيچيده تر و غيرشفافتر از آنچه در وهله اول به نظر مي آيد، مي باشد. در دوران پس از جنگ جهاني دوم، ارتش شوروي گروههايي از متخصصان را براي اخذ فناوريهاي پيشرفته آلمان، از جمله موشك V-2 اعزام كرد.
       
      سرگئي كورولف رياست گروه V-2 شوروي را بر عهده داشت و تلاش وي هسته برنامه هاي موشكي و فضايي آينده شوروي را تشكيل داد. مهندسان كورولف آزمون شليك موشكهاي V-2 را با كمك پرسنل اسير شده آلماني، در سال 1947 در پايگاه كاپوستين يار، منطقه اي نزديك استالينگراد آغاز كردند. توليد نسخه روسي ملقب به R-1 )راكت- 5 يا موشك5 ) در سال 1948 آغاز شد و سامانه موشكي R-1 براي به كارگيري در ارتش در نوامبر 1950 پذيرفته شد.
       
       

       
      موشك R-1 از سوي ژنرالهاي ارشد روسي مورد استقبال واقع نشد. رييس فرماندهي اصلي توپخانه ) GAU ( ارتشبد ان دي ياكولوف، ابراز كرد كه موشكها به طور نامتعارفي گران قيمت بوده، براي كاربرد بسيار طاقت فرسا است و به لحاظ نظامي نيز اثربخش نيست. يكي از ژنرالها عنوان كرد كه اگر سوختي كه براي يك فروند موشك R-1 به كار مي رود را به سربازانش مي داد، آنها مي توانستند هر شهري را تسخير كنند.
      شكايتهاي زياد ديگري نيز مطرح شد. موشك V-2 و نسخه R-1 آن از سوخت الكل استفاده كرده و از اكسيژن مايع به عنوان اكسيدايزر بهره مي برد كه به تركيب آنها سوخت كرايوژنيك گفته مي شود. توليد و ذخيره سازي اكسيژن مايع در شرايط ميدان نبرد بسيار دشوار است، چراكه بايد تا دماهاي بسيار سرد خنك سازي شود.
       
       
       

       
      علاوه بر اين، موشك را نمي توان به صورت شارژ شده با اكسيژن مايع براي مدت نه چندان زيادي نگه داشت، زيرا اكسيژن مايع به سرعت شروع به جوشيدن مي كند. از همه مهمتر، عملكرد V-2 / R-1 بسيار بد بود – به طور متوسط، نيمي از موشكهاي شليك شده، شكست مي خورد و حتي آنهايي كه به ناحیه هدف می رسید،خطایی متوسط 7 تا 17 کیلومتر از هدف مورد نظر داشت.
       
      عليرغم همه اين مشكلات،ارتش شوروي، با آگاهي از اين موضوع كه اين كار تنها گام كوچكي به سمت هدف بلندپروازانه تسليحات موشكي دوربرد است، برنامه موشكي را با قدرت پيش مي برد. گام تكاملي بعدي، موشك R-2 بود، نسخه اي با برد بيشتر از R-1 با همان سوخت دردسرساز كرايوژنيك و دقت پايين. شش تيپ موشكي ويژه براي به كارگيري از اين تسليحات شكل گرفت. اما در حداكثر توان، تنها 24 لانچر در خدمت وجود داشت كه نقطه ضعف اين موشكها به شمار مي رفت.

      از ديدگاه فني، ظهور سيستمهاي سوخت جايگزين به نام سوختهاي هايپرگوليك يك جهش كليدي در فناوري موشكي محسوب مي شود. در سال 1945 ، لوفواف آلماني موشك ضدهواپيمايي با نام واسرفال توسعه داد كه به جاي اكسيژن مايع از اسيد نيتريك قرمز-فومينگ به عنوان اكسيدايزر استفاده مي كرد. مزيت اصلي اين سوخت آن بود كه مي توان بدون نياز به خنك سازي در دماهاي معمولي آن را به كار گرفت. عيب آن اين بود كه تركيب اكسيدايزر اسيد نيتريك با سوخت پايه كراسين(نفت) به اندازه تركيب الكل/ اكسيژن مايع انرژي زا نبود.

      عيب ديگر آن اين بود كه اسيد نيتريك بسيار خورنده بود و در تماس با هيدروكربنها، بهبنامد. در اوايل دهه 1950 ، فناوريهاي » زهر شيطان « ويژه بافت بدن انسان، به شدت واكنش مي داد، كه باعث شد كرولف آن را سوخت بهبود يافت و تركيب اسيد نيتريك قرمز-فومينگ محدود شده ( IRFNA )جديد و مشتقات بهبود يافته كراسين تقريبا انرژي بر واحد وزني معادل تركيب الكل/ اكسيژن مايع ارايه كرد.

      توسعه موشك بالستيك تاكتيكي با استفاده از سوختهاي جديد در نوامبر 1951 با همكاري OKB-1 ) )موسسه طراحي ويژه - 5 كرولف با مسئوليت طراحي كلي موشك R-11 و OKB-2 اي. ام. ايسايف، با مسئوليت توسعه موتور S2.253 مربوطه، كه بهبودي از موتور واسرفال آلماني بود، آغاز شد. موشك جديد از سوخت TG-02 تونكا كه مخلوط يكساني از دي متيلانالين و تري اتيلامين بود استفاده مي كرد.

      به دليل سادگي نسبي، توسعه موشك R-11 به سرعت انجام شد و آزمايش آن در آوريل 1953  شروع شد. بهينه سازيها به تدريج بر روي آن انجام شد و در سال 1953 موشك R-11 الزامات دقت اصابت خود را با محدوده خطاي متوسط 1190 متر در راستاي برد و خطاي متوسط آزيموت 660  متر برآورده كرد. پس از يك سري پرتابهاي آزمايشي نهايي از دسامبر 1954 تا فوريه 1955 موشك R-11 در تاريخ 13 جولاي 1955 براي خدمت در ارتش شوروي پذيرفته شد. اين موشك با شناسه نظامي آن يا 8A61 نيز شناخته مي شد.

      نخستين واحد R-11 ، تيپ 233 ام مهندسي فرماندهي عالي ) RVGK ( در مه 1955 تشكيل شد. در اين مرحله، موشك R-11 تنها مجهز به كلاهكهاي حاوي مواد منفجره بود، كه البته كار توسعه بر روي نوع هسته اي آن نيز در حال انجام بود. آرايش اوليه سكوي پرتاب به نحو چشمگيري با موشكهاي بالستيك تاكتيكي- عملياتي آتي شوروي متفاوت بود، كه يك گام مياني پس از سكوهاي كِشنده پرزحمت نوع V-2 / R-1 تا سكوهاي خودكششي بعدي موشكها به شمار مي رفت. موشك با استفاده از نوعي كِشنده سنگين AT-T ، كه با شناسه 8U227 شناخته مي شد و مجهز به جرثقيل كوچكي براي عمودسازي موشك بود، به سايت پرتاب يدك كشيده مي شد.
       
       

      موشك اوليه R-11 كه با استفاده از كِشنده 8U227 مبتني بر كِشنده سنگين AT-T ( به موقعيت پرتاب يدك كشيده شده و عمود شده است)، در اين تصوير بر روي قنداق پرتاب 8U22 ديده مي شود
       
      پایان قسمت اول...
       
      ادامه دارد...
       
      فهرست (اسکاد A R11 -  نام اسكاد  -اسكاد در دريا - B اسكاد :R-17 - بهينه سازي اسكاد - كلاهكهاي اسكاد  -انواع مخفي اسكاد-  سازمان دهي اسكاد-  پرتاب اسكاد -اسكادهاي پيمان ورشو  -گسترش اسكاد  -اسكاد در جنگ: مصر-  اسكاد در جنگ: عراق  -اسكاد در جنگ: ساير منازعات - اسكاد در جنگ: افغانستان - گسترش اسكاد: كره شمالي)
       
      منابع در پایان مطلب قرار خواهد گرفت...
       
      copy right :میلیتاری،بدون ارجاع به این لینک و نام نویسنده ،کپی این مطلب خلاف قانون سایبری می باشد.
  • مرور توسط کاربر    0 کاربر

    هیچ کاربر عضوی،در حال مشاهده این صفحه نیست.