امتیاز دادن به این موضوع:

Recommended Posts

این سناریو باید دوباره بازبینی بشه. با توجه به برنامه ریزی ایالات متحده برای استفاده گسترده از کروزهای هواپایه (جدا از بمب های دور ایستا-آمریکا تا الان 34000 هزار بمب GBU-39 در اختیار داره) در 6 سال آینده، باید در شیوه های مقابله با موشک‌های کروز بازنگری بشه. 

طبق آماری که ایالات متحده هر ساله ارائه میده. تا کنون نیروی دریایی این کشور 8629 کروز تاماهاوک در تمام بلاکها تحویل گرفته که از این تعداد 2305 موشک در جنگهای مختلف به کار گرفته شده و 6324 موشک باقی مونده. 

 

thumb_D-5roitXUAIKmwo.jpg

 

اما گزینه بعدی که در اختیار آمریکا هست موشک های JASSM است. نیروی هوایی آمریکا 3650 تیر از این موشک رو خریداری کرده و قراره تا سال 2025 این عدد رو به 7200 تیر موشک برسونه. برد این موشک 370-1000 کیلومتره و علاوه بر جنگنده های آمریکایی تمام ناوگان بمب افکن های این کشور توانایی پرتاب این موشک رو دارند. 

 

thumb_D-sqApZW4AAhD-V.jpg

 

در مجموع ایالات متحده تا سال 2025 حداقل 12524 موشک کروز دریاپایه و هواپایه در اختیار خواهد داشت که این عدد جدا از موشک های کروزی هست که به کشورهای حاشیه خلیج فارس فروخته. 

حالا باید دنبال راه حلی بود که تا 6 سال آینده خطر این 12500 کروز رو برطرف کرد. 

 

اگه امکانش هست جناب WORIOR یک سناریو با توجه به این اطلاعات جدید بنویسن و دوستان بر اساس طرح حمله جدید، به دنبال راه حل باشن.

 

تصاویر: توییتر فیلدمارشال

 

 

ویرایش شده در توسط ghiam
  • Like 1
  • Upvote 13

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

شلیک ۱ دلاری لیزرهای جامد ۳۰ تا ۳۰۰ کیلوواتی و احتمالا در آینده نه چندان دور free electron laser که تاثیرات جوی به هیچ وجه روش اثر گذار نیست در برابر بمب ها و موشک های چند میلیون دلاری...

ویرایش شده در توسط LegendaryAegis
  • Like 1
  • Upvote 5

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
2 hours قبل , ghiam گفت:

این سناریو باید دوباره بازبینی بشه. با توجه به برنامه ریزی ایالات متحده برای استفاده گسترده از کروزهای هواپایه (جدا از بمب های دور ایستا-آمریکا تا الان 34000 هزار بمب GBU-39 در اختیار داره) در 6 سال آینده، باید در شیوه های مقابله با موشک‌های کروز بازنگری بشه. 

طبق آماری که ایالات متحده هر ساله ارائه میده. تا کنون نیروی دریایی این کشور 8629 کروز تاماهاوک در تمام بلاکها تحویل گرفته که از این تعداد 2305 موشک در جنگهای مختلف به کار گرفته شده و 6324 موشک باقی مونده. 

 

thumb_D-5roitXUAIKmwo.jpg

 

اما گزینه بعدی که در اختیار آمریکا هست موشک های JASSM است. نیروی هوایی آمریکا 3650 تیر از این موشک رو خریداری کرده و قراره تا سال 2025 این عدد رو به 7200 تیر موشک برسونه. برد این موشک 370-1000 کیلومتره و علاوه بر جنگنده های آمریکایی تمام ناوگان بمب افکن های این کشور توانایی پرتاب این موشک رو دارند. 

 

thumb_D-sqApZW4AAhD-V.jpg

 

در مجموع ایالات متحده تا سال 2025 حداقل 12524 موشک کروز دریاپایه و هواپایه در اختیار خواهد داشت که این عدد جدا از موشک های کروزی هست که به کشورهای حاشیه خلیج فارس فروخته. 

حالا باید دنبال راه حلی بود که تا 6 سال آینده خطر این 12500 کروز رو برطرف کرد. 

 

اگه امکانش هست جناب WORIOR یک سناریو با توجه به این اطلاعات جدید بنویسن و دوستان بر اساس طرح حمله جدید، به دنبال راه حل باشن.

 

تصاویر: توییتر فیلدمارشال

 

 

 

 

 

ساده ترین راه حل که موجود هم هست و در حال استفاده اینه که در نیم سال اول جنگ تمام ماهواره های ناوبری رو دچار اخلال شدید کنیم و اگر جواب نگرفتیم در نیم ساعت چهارم همه رو منهدم کنیم!،..

 

حالا نیم ساعت چهارم چرا ؟! 2 نمره...

 

 

  • Upvote 5

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

بهترین راهکار برای مقابله با کروزها ترکیب توپهای با کالبیبر مختلف که دارای مهمات حامل ساچمه هستن میباشد 

 

البته با دو شرط اول همه توپها از کالیبر 35 به بالا که داریم دارای رادارهای میدانی دکل سوار باشن منظورم همین رادارهای کوچک با برد نهایت 100 کیلومتر که جدیدا داره وارد سازمان رزم کشورهای مختلف میشه

دوم سیستمهای اپتیکی حرارتی که اونم باید دکل سوار باشه 

همه اینها به شرطی کارامد هستش که مهمات کارامد داشته باشیم

پدافند لیزری هم به نظر من تازه اول راهه حداقل تا ده سال اینده نمیتونیم روش حساب کنیم پدافند موشکی هم خیلی گرون در میاد

 

  • Like 1
  • Upvote 2

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
7 hours قبل , worior گفت:

 

 

 

ساده ترین راه حل که موجود هم هست و در حال استفاده اینه که در نیم سال اول جنگ تمام ماهواره های ناوبری رو دچار اخلال شدید کنیم و اگر جواب نگرفتیم در نیم ساعت چهارم همه رو منهدم کنیم!،..

 

حالا نیم ساعت چهارم چرا ؟! 2 نمره...

 

 

دو نمره من را بده، زود تند سریع:

برای این که خودمون ازشون استفاده کنیم و کارمون که تمام شد بزنیم نابودشان کنیم!

  • Like 1
  • Upvote 4

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
18 hours قبل , Brave_Heart گفت:

دو نمره من را بده، زود تند سریع:

برای این که خودمون ازشون استفاده کنیم و کارمون که تمام شد بزنیم نابودشان کنیم!

 

 

-2- big_grin

درستش هم همینه، و وقتی gps رو از کار انداختیم، کار jdam و بیشتر sdb ها ایضا ناوبرهای هوایی تمام هست، ارتش های مهاجم به یکباره باید نیمی از عاداتشون رو بگذارند، کنار.  تا بیان این کار رو بکنند، ما میرسیم سراغ بالستیک ها و شروع میکنیم به زدن ماهواره های تصویر برداری و...

 

به نظرم به غیر از لیزر و اخلالگر پرقدرت میبایست روی انهدام سخت با موشک هم متمرکز بشیم.

  • Like 1
  • Upvote 10

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

به نام خدا

دفاع در زمینه مقابله با موشک های کروز از نظر من به 3 بخش تقسیم میشه بخش اول مربوط به قبل از شلیک موشک توسط دشمن هست بخش دوم مربوط به فاز پیمایش مسیر توسط موشک هست و بخش نهایی مربوط به لحظات آخر پرواز و قبل از بر خورد هست

در بخش اول یعنی قبل شلیک موشک ما باید سکو ها و ناو های پرتاب موشک رو نابود کنیم یعنی لحظه ای که متوجه شلیک موشک شدیم باید اقدام به انهدام سکوی پرتاب کنیم حتی اگه با این کار مانع شلیک حتی 1 موشک بشیم که این کار بر عهده موشک های بالستیک و کروز و نیروی هوایی و دریایی هست .(حتی با این کار میشه جلوی موج های بعدی حمله رو بگیریم یا از شدت اونها کم کنیم)

 

در بخش دوم مقابله که مربوط به پیمایش مسیر موشک ها هست ما ابتدا باید مسیر حرکت دسته های عمده موشک ها رو شناسایی کنیم و در این مناطق با استفاده از موشک های هوابه هوا و ریز پهپاد های انتحاری و سامانه های پدافندی و حتی در صورت اثر گذار بودن از پهپاد های مجهز به منپد ها استفاده کنیم اقدام به شکار این موشک ها کنیم  در این مرحله باید با توجه به پروفیل حرکت موشک ها اقدام به انجام اقدامات پدافندی کنیم برای مثال تو منطقه جنوب کشور که نزدیک به محل استقرار ناوگان جنگنده های دشمن میشه و به قولی امکان مقابله با موشکهای دشمن بوسیله موشک هوا به هوا برای ما میسر نیست از سایر ابزار ها مثل توپ های پدافندی و سامانه های اپتیکی یا مین های پرنده یا ریز پرنده ها بهره ببریم. یا برای اهدافی که تو شمال کشور یا مناطق مرکزی هستن از جنگنده ها هم میشه استفاده کرد

 

brgyry.jpg

 

در بخش نهایی ما باید با اطلاع از اهداف موشک ها در اطراف اهداف دشمن یک لایه دفاعی متراکم و دیواره آتش ایجاد کنیم این کار با استفاده از سامانه های پدافندی برد کوتاه (مثل راپیر تور ام 1و...و )مین های جهنده و توپ های پدافندی راداری یا اپتیکی و توپ های مجهز به فیوز های انفجار مجاورتی (اگه بتونیم 2تا توپ 76 میلی متری فجر زمین پایه کنیم قدرت 4 گلوله بر ثانیه رو بهمون میده ویا مستقر استفاده از توپ حائل بعد از تجهیز به سامانه های اپتیکی یا راداری و تجهیز اونها با فیوز های مجاورتی و حتی زمین پایه کردن سامانه کمند ) و منپد مستقر کنیم )با توجه به اهمیت محل) و با ایجاد یه دیوار آتش مانع برخورد موشک ها بشیم

 

9203574_6172231.jpg139401240919239195089284.jpg

images~34.jpg

 

 

 

  • Upvote 4

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
بر 10 مهر 1398 در 21:31 , worior گفت:

 

 

-2- big_grin

درستش هم همینه، و وقتی gps رو از کار انداختیم، کار jdam و بیشتر sdb ها ایضا ناوبرهای هوایی تمام هست، ارتش های مهاجم به یکباره باید نیمی از عاداتشون رو بگذارند، کنار.  تا بیان این کار رو بکنند، ما میرسیم سراغ بالستیک ها و شروع میکنیم به زدن ماهواره های تصویر برداری و...

 

به نظرم به غیر از لیزر و اخلالگر پرقدرت میبایست روی انهدام سخت با موشک هم متمرکز بشیم.

بعضی مواقع نتیجه جنگ  غیرقابل پیش بینی هستش طبق سناریو شما ماهوار هاشون زدیم و موشک های کروزشون  را بلااستفاده کردیم و پایگاههای زمینی و ناو های هواپیما برشون را منهدم کردیم ایا جنگ در این مرحله تمام خواهد شد اون طرف سناریو را هم در نظر بگیرید مردم یک کشور 300 میلیونی با شانتاژ رسانه هاشون می بینند که ناو هواپیمابرشون آتش گرفته و  با 4 هزار سرباز به قعر آبها رفته و جنازه سربازاشون در زمین و دریا پخش شده اولین حس انسانی  غم و اندوه و همدردی ملی و اتحاد 300 میلیونی  و تلاش ملی برای اعاده ابرو و حیثیت ملی خواهد بود و از این طرف پنتاگون با استفاده از چنین جوی با اجرا گذاشتن قانون وظیفه عمومی و استفاده از سیل عظیم داوطلبین عملیاتی مانند نرماندی اما در ابعادی بزرگتر را طرح ریزی می کنه و حاظر میشن با دادن تلفات هزاران نفری یک میلیون سربازشون را برای تصرف سواحل ایران به کار بگیرند و در مرحله بعد جنگ را به عمق خاک ایران منتقل بکنند این به غیر از کمک متحدین و کشورهای منطقه خواهد بود حالا بمب های تاکتیکی هسته ای که 20 سال پیش توسعه دادند را کنار می گذاریم

  • Like 1
  • Upvote 2

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
5 minutes قبل , ahmad212 گفت:

بعضی مواقع نتیجه جنگ  غیرقابل پیش بینی هستش طبق سناریو شما ماهوار هاشون زدیم و موشک های کروزشون  را بلااستفاده کردیم و پایگاههای زمینی و ناو های هواپیما برشون را منهدم کردیم ایا جنگ در این مرحله تمام خواهد شد اون طرف سناریو را هم در نظر بگیرید مردم یک کشور 300 میلیونی با شانتاژ رسانه هاشون می بینند که ناو هواپیمابرشون آتش گرفته و  با 4 هزار سرباز به قعر آبها رفته و جنازه سربازاشون در زمین و دریا پخش شده اولین حس انسانی  غم و اندوه و همدردی ملی و اتحاد 300 میلیونی  و تلاش ملی برای اعاده ابرو و حیثیت ملی خواهد بود و از این طرف پنتاگون با استفاده از چنین جوی با اجرا گذاشتن قانون وظیفه عمومی و استفاده از سیل عظیم داوطلبین عملیاتی مانند نرماندی اما در ابعادی بزرگتر را طرح ریزی می کنه و حاظر میشن با دادن تلفات هزاران نفری یک میلیون سربازشون را برای تصرف سواحل ایران به کار بگیرند و در مرحله بعد جنگ را به عمق خاک ایران منتقل بکنند این به غیر از کمک متحدین و کشورهای منطقه خواهد بود حالا بمب های تاکتیکی هسته ای که 20 سال پیش توسعه دادند را کنار می گذاریم

 

بحث موجود، مطابق با سناریوی پدافندی در ابتدای تاپیک طرح شده. وگرنه تقریبا همگی با شما هم نظر هستیم.

  • Like 2
  • Upvote 1

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر
بر 14 مهر 1398 در 12:32 , ahmad212 گفت:

بعضی مواقع نتیجه جنگ  غیرقابل پیش بینی هستش طبق سناریو شما ماهوار هاشون زدیم و موشک های کروزشون  را بلااستفاده کردیم و پایگاههای زمینی و ناو های هواپیما برشون را منهدم کردیم ایا جنگ در این مرحله تمام خواهد شد اون طرف سناریو را هم در نظر بگیرید مردم یک کشور 300 میلیونی با شانتاژ رسانه هاشون می بینند که ناو هواپیمابرشون آتش گرفته و  با 4 هزار سرباز به قعر آبها رفته و جنازه سربازاشون در زمین و دریا پخش شده اولین حس انسانی  غم و اندوه و همدردی ملی و اتحاد 300 میلیونی  و تلاش ملی برای اعاده ابرو و حیثیت ملی خواهد بود و از این طرف پنتاگون با استفاده از چنین جوی با اجرا گذاشتن قانون وظیفه عمومی و استفاده از سیل عظیم داوطلبین عملیاتی مانند نرماندی اما در ابعادی بزرگتر را طرح ریزی می کنه و حاظر میشن با دادن تلفات هزاران نفری یک میلیون سربازشون را برای تصرف سواحل ایران به کار بگیرند و در مرحله بعد جنگ را به عمق خاک ایران منتقل بکنند این به غیر از کمک متحدین و کشورهای منطقه خواهد بود حالا بمب های تاکتیکی هسته ای که 20 سال پیش توسعه دادند را کنار می گذاریم

چند بارفتم ما باید بمب اتم داشته باشیم برای همچین سناریو هایی ؟!

  • Upvote 1
  • Downvote 2

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

لطفا وارد سیستم شوید برای ارسال نظر

شما قادر خواهید بود بعد از ورود به سیستم این نظر را ترک نمایید



ورود به سیستم

  • مطالب مشابه

    • توسط hans
      موشک ضد زره صاعقه 2

      دوستان امیدوارم تکراری نباشد من جستجو کردم چیزی پیدا نکردم.
      موشک ضد زره صاعقه 2 بهینه سازی شده ی موشک ضد زره دراگون امریکایی است که توسط مهندسین و متخصصین صنایع دفاع مهندسی معکوس و بهینه شده است و توسط نیروی زمینی ارتش مورد استفاده قرار می گیرد.این موشک از نظر برد بهینه سازی شده است به طوری که برد نهایی دراگون امریکایی 500 متر است ولی برد موشک صاعقه 1000 تا 1090 متر بهینه شده است,همچنین سر جنگیه ان سنگین تر و نافذتر شده است.در اصل باید گفت این موشک مهندسی معکوس شده موشک سوپر دراگون است که اوایل دهه ی 90 بهینه شده بود.

      توضیحی مختصر در باره ی دراگون امریکایی
      این موشک ضد تانک هدایت شونده توسط کمپانی مک دانل داگلاس در امریکا ساخته شده است.سیستم هدایت موشک شامل سیستم دید در شب و سیستم گرما یاب که بر روی لانچر پرتاب نصب شده . همچنین این لانچر مجهز به یک دو پایه و یک باتری میباشد.این موشک قابل شلیک توسط یک نفر است و هدایت ان سیمی است.در دهه ی 90 سوپر دراگون 1 ساخته شد و پس از ان سوپر دراگون 2 که نسبت به نمونه ی اولیه خیلی کارامدتر و توانایی بیشتری دارد.


      دراگون امریکایی

      دراگون امریکایی


      spike-360
      Hans
    • توسط EBRAHIM
      از سال 1986 گزارشهاي دريافتي از ايران حاکي از برنامه توسعه و پيشرفت موشک بالستيکي ميان بردي بود که نامهاي مختلفي از قبيل Shahab 3،Shihab 3،Shehob 3 و يا Zelzal براي آن برگزيده شده بود.در سال 1993 ايران و کره شمالي همکاريهاي بسيار نزديکي را در جهت برنامه توسعه و پيشرفت موشکهاي سوخت مايع يک مرحله اي No-dong 1 و No-dong 2 آغاز کردند و احتمالا در همان زمان پاکستان نيز براي توسعه و پيشرفت موشکهاي Ghauri1/2 خود به اين برنامه ملحق شد. طراحي موشک No-dong کره شمالي بر اساس تکنولوژي ساخت موشک روسي SCUD B بنا نهاده شده بود که بعدها نيز امتياز ساخت موشکهاي SCUD B و SCUD C را نيز در اختيار کره شمالي قرار داد و آنها نيز نسخه بعدي آن را به ايران فروختند.

      موشکهاي No-dong و شهاب ٣ که به نظر مي‌آيد طراحي آنها بر اساس موشکهاي SCUD مدل B و C باشد شايد تنها در مقياس (کوچکتر يا بزرگتر بودن) تفاوت اندکي با هم داشته باشند.

      گزارشهاي ارسالي از ايران حاکي از آن است که ايران در حال بررسي خريد امتياز موشک شهاب No-dong کره شمالي و مجموع 150 فروند از اين موشکها مي‌باشد. همچنين ايران در نظر دارد که تمامي مراحل آزمايش برد و پرتاب اين نوع موشکها را در داخل خاک ايران انجام دهد،زيرا کره شمالي با شرايط سختي براي اين آزمايشها از قبيل :عدم صدور مجوز براي پرواز اين موشکها بر فراز خاک ژاپن از سوي اين کشور و فشار وارده از سوي چند کشور جهان از جمله آمريکا به کره شمالي براي ترک سريع برنامه‌هاي موشکي ايران روبه رو است .

      در سال 1997 ايران مشغول انجام آزمايش و تست هفت موتور براي توسعه ي برنامه هاي موشکي خود بود که اين موشک شهاب ٣ ناميده ميشد. منابع خبري معتقدند که کره شمالي در فاصله سالهاي 1994 تا 1995 تعداد اندکي موشک احتمالا 5 تا 12 فروند No-dong به همراه 4 خودروي مخصوص حمل موشک به ايران تحويل داده است و اين تحويل‌ها به علت فشار چندين کشور به کره از جمله آمريکا متوقف شد و بار ديگر از سال 1997 از سر گرفته شد. آنچه به نظر مي‌رسد اين است که توسعه و ظهور موشک شهاب ٣ ابتدا با مجوز صنايع هوافضاي ايران ودر نهايت مجلس به انجام رسيد و وظيفه آزمايش و نگهداري و عملياتي نگاه داشتن آن به صنايع موشکي همت در تهران سپرده شد که اين مرکز با در اختيار داشتن موتورهاي موشک و تانکرهاي سوخت ساخته شده در يک مرکز بزرگ و وسيع زير زميني واقع در خوجان به خوبي از انجام ماموريت محوله برآمده است.
      ======================================================


      در آوريل 1998 برنامه پرواز آزمايشي موشک بالستيکي ميان برد خود را که نام Ghauri 1 يا Hatef برآن نهاده شده بود به اجرا گذاشت که به نظر مي‌رسيد بسيار شبيه موشکهاي شهاب ٣ ايران و No-dong کره شمالي باشد که در نهايت باعث امضاي توافقنامه اي مشترک براي ساخت کمپاني‌اي واحد جهت برنامه‌هاي موشکي ميان سه کشور مزبور شد. به نظر مي‌رسد که تکنولوژي ساخت موشکهاي No-dong 1 و No-dong 2 از کره شمالي به ايران و پاکستان فرستاده شده است و به همين دليل موشکهاي شهاب ٣ و Ghauri 1 يا Hatef 5 بسيار به هم شبيه هستند. اولين برنامه پرواز آزمايشي موشک شهاب ٣ در ژولاي 1998 انجام شد دو فروند از اين نوع موشک نيز در سپتامبر 1998 به نمايش عمومي در آمد. يک منبع وابسته به منابع اسرائيلي گزارش کرد که ايران در حال ساخت و توسعه يک کلاهک هسته اي براي موشک شهاب ٣ مي‌باشد ، اما اين گزارشات از سوي مقامات ايراني تائيد نشده است. در سپتامبر 2000 يک موشک شهاب 3 مدل D آزمايش شد که ايرانيها عنوان کردند که از آن به عنوان نخستين وسيله پرتاب ماهواره در ايران استفاده خواهند کرد. اين موضوع نشان مي دهد که موتور استاندارد شهاب ٣ ابتدا يک موتور با سوخت جامد دو مرحله اي بود.

      برد موشك‌هاي نسل جديد «شهاب ۳»، در مقايسه با سري قبلي حدود ۱۰۰ درصد ارتقا پيدا كرده و از ۱۳۰۰ كيلومتر به ۲۵۰۰ كيلومتر افزايش يافته و خطاي هدف‌گيري که در نسل قبلي نسبت به برد آن ۸ در ده‌هزار بوده، در نسل جديد، به ۲ در ده‌هزار كاهش يافته است. نكته ديگر، سيستم اختصاصي ناوبري موشك‌هاي شهاب است كه موجب شده كساني كه ادعا دارند ايران اين موشك ها را از كشورهاي ديگر تهيه كرده است، اما اين سيستم ناوبري و الكترونيكي ساخته شده توسط متخصصان ايراني، جاي شبهه اي را باقي نگذاشته است. اين سيستم علاوه بر آنكه قدرت شناسايي و اصابت به اهداف را به گونه اي بسيار دقيق در اختيار ايران قرار داده است كه علاوه بر اطمينان از برخورد موشك به هدف موردنظر، در صورت خروج از مسير تعيين شده نيز مي تواند آن را تصحيح كرده و درصد اطمينان از برخورد را به نحو چشمگيري افزايش دهد. نكته ديگر در خصوص بهينه سازي استفاده از موشك هاي شهاب، تغيير زاويه شارژ موشك شهاب است كه از اين پس با زاويه صفر با سطح افق مورد استفاده قرار مي گيرد. اين تغيير موجب مي شود تا فواصل آماده سازي شليك موشك ها كمتر شده و قدرت متحرك سازي شليك ها را افزايش مي دهد تا شليك هايي نامحدود در زمانهاي كوتاه را شاهد باشيم.


      مشخصات:

      عملكرد: موشك بالستيك ميان برد
      سازنده:سازمان هوا و فضاي ايران
      طول:16.58 متر
      وزن:1780 كيلوگرم در مدل اوليه و 2.180 كيلوگرم در مدل هاي بعدي
      قطر: 1.38 متر
      برد: 1300 كيلومتر در مدل اول و 2500 كيلومتر در مدل هاي بعدي
      موتور: موتور تك مرحله اي با سوخت مايع در مدل اوليه و سوخت جامد در مدل بعدي
      وزن پرتاب: 17480 كيلوگرم
      كلاهك:بين 700 تا 1200 كيلوگرم
      دقت: 190m CEP
      زمان ساخت: ۱۹۹۷
      ==============================================================



      =========================
      منبع
    • توسط yavarrr
      موشک نقطه‌زن سپاه 750 کیلومتری شد http://s6.uplod.ir/i/00822/vo2nsl4fkdv2.jpg
        موشک فاتح که به نظر میرسد موشک ذوالفقار از بسیاری جهات شبیه به آن باشد، دقیقترین موشک بالستیک ایرانی با میزان خطای زیر 5 متر است.   این موشک با سوخت جامد می‌تواند اهداف را در فاصله حدود 750 کیلومتری مورد اصابت قرار دهد.   به نظر می‌رسد طول موشک ذوالفقار 8.9 متر، وزن مسلح آن حدود 4هزار کیلوگرم، قطر آن 68 سانتی متر و وزن سرجنگی آن نیز حدود500 کیلوکرم باشد که با سرجنگی بارانی گزینه مناسبی برای هدف قرار دادن مواضع دشمن و نیز باندهای فرودگاهی است.   البته در جریان این دو رژه، سامانه های مهم دیگری هم بعضا برای اولین بار به نمایش درآمدند که در آینده بیشتر از آنها خواهیم گفت.  
       
       
      http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=13950631000684#relatedVideoPane
       
      http://i.alalam.ir/news/Image/original/2016/09/21/alalam_636100525480727839_25f_4x3.jpg
      http://i.alalam.ir/news/Image/original/2016/09/21/alalam_636100525481327899_25f_4x3.jpg
      http://i.alalam.ir/news/Image/original/2016/09/21/alalam_636100525483298096_25f_4x3.jpg
      http://i.alalam.ir/news/Image/original/2016/09/21/alalam_636100525483868153_25f_4x3.jpg
    • توسط bigbang
      موشک بالستیک هسته ای تاکتیکی کوتاه برد نصر

      نصر ( در لغت به معنای پیروزی) یا Haft-9 ( به معنی انتقام ) یک موشک بالستیک کوتاه برد است که در پاکستان توسعه داده شده است . این موشک جدیدترین موشک از خانواده موشک های  Haft می باشد که در پاکستان تولید می شود که به نظر می رسد این موشک با همکاری چینی ها توسعه داده شده است . وجود این موشک در سال 2011 اشکار شد و به نظر می رسد که این موشک در سال 2013 وارد خدمت در ارتش پاکستان شده است و کاربر آن فرماندهی استراتژیک ارتش پاکستان می باشد . احتمالا موشک بالستیک نصر بر پایه سامانه چینی WS-2 multiple launch rocket system.  توسعه داده شده است . توسعه دهنده آن را با نام موشک بالستیک  چند تیوبی معرفی کرده است  . این سیستم می تواند اقتباسی از سیستم راکتی چینی باشد که توانایی  شلیک موشک بالستیک با کلاهک هسته ای به آن اضافه شده باشد . 

      خودرو استفاده شده در این لانچر بر مبنای شاسی خودرو 8×8 چینی با قابلیت مانور بالا طراحی شده است که به تمامی سیستم قابلیت مانور بالایی می دهد. به نظر می رسد که نمونه اولیه بوسیله 2 موشک نصر مجهز شده است در حالی که نمونه های نهایی این سیستم قابلیت حمل چهار موشک را دارا می باشد .

      موشک تاکتیکی بالستیک نصر برای هدف قرار دادن نیروهای تهاجمی دشمن در نظر گرفته شده است ، این موشک دارای برد 60 کیلومتر می باشد و می تواند کلاهک هسته ای با قدرت 0.5 تا 5 کیلوتن را با خود حمل کند . کلاهک  هسته ای این موشک به اندازه کافی کوچک هست تا بتوان آن را در داخل موشک های کوچک با اندازه قطری در حدود 300 میلی متر نصب کرد . به نظر می رسد که کلاهک های متعارف با قدرت تخریب بالا نیز به روی این موشک قابل نصب است . موشک نصر قابلیت مانور در حالت پرواز را دارد . همچنین ادعا شده بود که این موشک برای غلبه و هدف قرار دادن سامانه های موشکی پدافندی طراحی شده است و همچنین دارای دقت بالایی می باشد اگرچه تاکنون هیچ تصور واقعی از میزان خطای این موشک منتشر و افشا نشده است .

      این موشکها در تیوبهای مخصوصی نگهداری و حمل می شوند که دارای این قابلیت هستند که در هر زمان مورد نیاز آماده شلیک شوند  هنگامی گه یک یا چند موشک شلیک شدند ، لانچر می تواند سریعا از محل شلیک دور شود که موجب بقای بالای سیستم در میدان نبرد می شود . 

      شاسی این خودرو بر اساس شاسی 8×8 چینی Wanshan با قابلیت مانور بالا ساخته شده است ، مشابه این خودور در سیستم راکت انداز 300 میلیمتری  AR-1A استفاده شده است که در ارتش پاکستان مورد استفاده قرار گرفته است . این خودرو دارای قدرت مانور خوبی است . این خودرو می بایست با یک خودرو که به روی آن یک جراثقیل و سیستم تعویض موشک و تعدادی موشک جهت بارگذاری مجدد موشک ها پشتیبانی شود .

      ورود به خدمت --------- 2013
      خدمه ------------------- 3 الی 4 نفر
      ابعاد
      وزن --------------------- 40 تن
      طول -------------------- 12 متر
      عرض ------------------- 3 متر
      ارتفاع ------------------- 3 متر
      مشخصات موشک
      طول --------------------- 6 متر
      قطر --------------------- 30 سانتی متر
      وزن سرجنگی ---------- نامشخص
      وزن موشک ------------- نا مشخص
      نوع سرجنگی ----------- هسته ای با قدرت 0.5 تا 5 کیلوتن
      برد ----------------------- 60 کیلومتر
      میزان خطا --------------- نامشخص
      تحرک
      نوع موتور ----------------- دیزیلی
      قدرت موتور -------------- 500 اسب بخار  
      حداکثر سرعت ---------- 60 کیلومتر بر ساعت
      حداکثر پیمایش ---------- 650 کیلومتر
      قابلیت مانور
      قابلیت حرکت در شیب ----------------- 60 درجه
      قابلیت حرکت در شیب جانبی --------- 30 درجه
      گام عمودی ------------------------------ 0.6 متر
      سنگر ------------------------------------- 2 متر
      قابلیت عبور از آب ------------------------- تا عمق 1.2 متر
      تمام حقوق متعلق به وبسایت میلیتاری است
      مترجم و گردآورنده : BIGBANG
      منبع : http://www.military-today.com/missiles/nasr.htm
       
       
       
    • توسط adelkhoje
      بسم الله الرحمان الرحیم
       
       

       

       
       
      مقدمه-طي دهه گذشته، موشك اسكاد به معروفترين موشك جهان تبديل شده است. اگرچه نخستين باري كه در جنگ از اين موشك استفاده شده به بيش از 30 سال پيش برمي گردد، تنها در دهه گذشته و با آغاز جنگ اول خليج فارس در 1991 اين موشك مورد توجه عموم قرار گرفت.
      از زمان شروع دوره تسليحات V آلمان تاكنون، تعداد موشكهاي اسكاد شليك شده در جنگها از ساير موشكها بيشتر بوده است،تاريخچه اسكاد پژواكي از كابوسي است كه تنها اخيرا به دست فراموشي سپرده شده است؛ موشك اسكاد،مهره اصلي در برنامه شوروي سابق براي جنگ هسته اي در قلب اروپا بود.
      پديده عجيب و متناقضي كه وجود دارد آن است كه هرچه چنين تسليحاتي مرگبارتر باشد، احتمال به كارگيري آنها نيز كمتر خواهد بود. نه ناتو و نه پيمان ورشو آنقدر احمق نبودند كه در چنين نبردي شركت كنند، و در نهايت، اسكاد هرگز در نقش مربوط به خود در جنگ افزار هسته اي به كار گرفته نشد. در عوض، اين موشك به نماد تغيير ماهيت تسليحات در دوران پس از جنگ سرد تبديل شد.
       
       

       
       
       
      در بي نظمي نوين جهاني، توجه جهان به جنگهاي كوچك و ناموزون منطقه اي معطوف شده است. در اين منازعات، موشكهاي اسكاد به سلاح برتري تبديل شد كه مي توانست اثرات تخريبي را در جايي كه ساير سلاحها موثر نيست ايجاد كند.
      نيروهاي مسلح پرمدعاي عراق در دوره صدام حسين، كه در آن زمان به عنوان چهارمين ارتش بزرگ جهان تبليغ مي شد، در مواجهه با نيروهاي ائتلاف در جنگ 1991 خليج فارس ناتوان مانده بود. تنها سلاحي كه عراق توانست با آن به نيروهاي ائتلاف آسيب بزند، موشك اسكاد بود. موشك اسكاد گرفتار مجادله بر روي تسليحات كشتار جمعي نيز شد، چراكه اين تسليحات بدون آنكه بر روي هدف مورد نظر رسانده شوند، كارآيي نخواهند داشت.
       
       
       

       
      سامانه موشك بالستيك تاكتيكي البروس با كد 8K72 ، كه در غرب با نامهاي SS-1C ، اسكاد بي شناخته مي شود، در دهه 5590 براي حمل كلاهكهاي هسته اي تاكتيكي توسعه داده شد. اين سامانه با به كارگيري در منازعات منطقه اي در دهه هاي 5590 و 5550 شهرت يافت
       
       

       
      سامانه موشك بالستيك اوليه R-11 نيازمند تعداد قابل توجهي خودرو تجهيزات و تداركات بود كه در تصوير قابل مشاهده مي باشد.با توجه به تحرك پذيري پايين اين سامانه، تعداد كمي از آن توسعه يافت
       
       
      موشك اسكاد مدت زيادي است كه از چرخه توليد خارج شده است، اما نسل آن با مجموعه اي از نسخه ها و مشابه هاي توليد شده در كره شمالي، چين و پاكستان ادامه يافته است. روسيه نزديك به نيم قرن پس از نخستين پرتاب اسكاد دو مرتبه تلاش كرده تا اين موشك را با موشك جديد اسكندر جايگزين كند.
       
       
      R-11 اسکاد A


      اگرچه موشك اسكاد غالبا اندكي بيشتر از مولود موشك V-2 آلمان در جنگ جهاني دوم توصيف مي شود، ريشه هاي آلماني آن پيچيده تر و غيرشفافتر از آنچه در وهله اول به نظر مي آيد، مي باشد. در دوران پس از جنگ جهاني دوم، ارتش شوروي گروههايي از متخصصان را براي اخذ فناوريهاي پيشرفته آلمان، از جمله موشك V-2 اعزام كرد.
       
      سرگئي كورولف رياست گروه V-2 شوروي را بر عهده داشت و تلاش وي هسته برنامه هاي موشكي و فضايي آينده شوروي را تشكيل داد. مهندسان كورولف آزمون شليك موشكهاي V-2 را با كمك پرسنل اسير شده آلماني، در سال 1947 در پايگاه كاپوستين يار، منطقه اي نزديك استالينگراد آغاز كردند. توليد نسخه روسي ملقب به R-1 )راكت- 5 يا موشك5 ) در سال 1948 آغاز شد و سامانه موشكي R-1 براي به كارگيري در ارتش در نوامبر 1950 پذيرفته شد.
       
       

       
      موشك R-1 از سوي ژنرالهاي ارشد روسي مورد استقبال واقع نشد. رييس فرماندهي اصلي توپخانه ) GAU ( ارتشبد ان دي ياكولوف، ابراز كرد كه موشكها به طور نامتعارفي گران قيمت بوده، براي كاربرد بسيار طاقت فرسا است و به لحاظ نظامي نيز اثربخش نيست. يكي از ژنرالها عنوان كرد كه اگر سوختي كه براي يك فروند موشك R-1 به كار مي رود را به سربازانش مي داد، آنها مي توانستند هر شهري را تسخير كنند.
      شكايتهاي زياد ديگري نيز مطرح شد. موشك V-2 و نسخه R-1 آن از سوخت الكل استفاده كرده و از اكسيژن مايع به عنوان اكسيدايزر بهره مي برد كه به تركيب آنها سوخت كرايوژنيك گفته مي شود. توليد و ذخيره سازي اكسيژن مايع در شرايط ميدان نبرد بسيار دشوار است، چراكه بايد تا دماهاي بسيار سرد خنك سازي شود.
       
       
       

       
      علاوه بر اين، موشك را نمي توان به صورت شارژ شده با اكسيژن مايع براي مدت نه چندان زيادي نگه داشت، زيرا اكسيژن مايع به سرعت شروع به جوشيدن مي كند. از همه مهمتر، عملكرد V-2 / R-1 بسيار بد بود – به طور متوسط، نيمي از موشكهاي شليك شده، شكست مي خورد و حتي آنهايي كه به ناحیه هدف می رسید،خطایی متوسط 7 تا 17 کیلومتر از هدف مورد نظر داشت.
       
      عليرغم همه اين مشكلات،ارتش شوروي، با آگاهي از اين موضوع كه اين كار تنها گام كوچكي به سمت هدف بلندپروازانه تسليحات موشكي دوربرد است، برنامه موشكي را با قدرت پيش مي برد. گام تكاملي بعدي، موشك R-2 بود، نسخه اي با برد بيشتر از R-1 با همان سوخت دردسرساز كرايوژنيك و دقت پايين. شش تيپ موشكي ويژه براي به كارگيري از اين تسليحات شكل گرفت. اما در حداكثر توان، تنها 24 لانچر در خدمت وجود داشت كه نقطه ضعف اين موشكها به شمار مي رفت.

      از ديدگاه فني، ظهور سيستمهاي سوخت جايگزين به نام سوختهاي هايپرگوليك يك جهش كليدي در فناوري موشكي محسوب مي شود. در سال 1945 ، لوفواف آلماني موشك ضدهواپيمايي با نام واسرفال توسعه داد كه به جاي اكسيژن مايع از اسيد نيتريك قرمز-فومينگ به عنوان اكسيدايزر استفاده مي كرد. مزيت اصلي اين سوخت آن بود كه مي توان بدون نياز به خنك سازي در دماهاي معمولي آن را به كار گرفت. عيب آن اين بود كه تركيب اكسيدايزر اسيد نيتريك با سوخت پايه كراسين(نفت) به اندازه تركيب الكل/ اكسيژن مايع انرژي زا نبود.

      عيب ديگر آن اين بود كه اسيد نيتريك بسيار خورنده بود و در تماس با هيدروكربنها، بهبنامد. در اوايل دهه 1950 ، فناوريهاي » زهر شيطان « ويژه بافت بدن انسان، به شدت واكنش مي داد، كه باعث شد كرولف آن را سوخت بهبود يافت و تركيب اسيد نيتريك قرمز-فومينگ محدود شده ( IRFNA )جديد و مشتقات بهبود يافته كراسين تقريبا انرژي بر واحد وزني معادل تركيب الكل/ اكسيژن مايع ارايه كرد.

      توسعه موشك بالستيك تاكتيكي با استفاده از سوختهاي جديد در نوامبر 1951 با همكاري OKB-1 ) )موسسه طراحي ويژه - 5 كرولف با مسئوليت طراحي كلي موشك R-11 و OKB-2 اي. ام. ايسايف، با مسئوليت توسعه موتور S2.253 مربوطه، كه بهبودي از موتور واسرفال آلماني بود، آغاز شد. موشك جديد از سوخت TG-02 تونكا كه مخلوط يكساني از دي متيلانالين و تري اتيلامين بود استفاده مي كرد.

      به دليل سادگي نسبي، توسعه موشك R-11 به سرعت انجام شد و آزمايش آن در آوريل 1953  شروع شد. بهينه سازيها به تدريج بر روي آن انجام شد و در سال 1953 موشك R-11 الزامات دقت اصابت خود را با محدوده خطاي متوسط 1190 متر در راستاي برد و خطاي متوسط آزيموت 660  متر برآورده كرد. پس از يك سري پرتابهاي آزمايشي نهايي از دسامبر 1954 تا فوريه 1955 موشك R-11 در تاريخ 13 جولاي 1955 براي خدمت در ارتش شوروي پذيرفته شد. اين موشك با شناسه نظامي آن يا 8A61 نيز شناخته مي شد.

      نخستين واحد R-11 ، تيپ 233 ام مهندسي فرماندهي عالي ) RVGK ( در مه 1955 تشكيل شد. در اين مرحله، موشك R-11 تنها مجهز به كلاهكهاي حاوي مواد منفجره بود، كه البته كار توسعه بر روي نوع هسته اي آن نيز در حال انجام بود. آرايش اوليه سكوي پرتاب به نحو چشمگيري با موشكهاي بالستيك تاكتيكي- عملياتي آتي شوروي متفاوت بود، كه يك گام مياني پس از سكوهاي كِشنده پرزحمت نوع V-2 / R-1 تا سكوهاي خودكششي بعدي موشكها به شمار مي رفت. موشك با استفاده از نوعي كِشنده سنگين AT-T ، كه با شناسه 8U227 شناخته مي شد و مجهز به جرثقيل كوچكي براي عمودسازي موشك بود، به سايت پرتاب يدك كشيده مي شد.
       
       

      موشك اوليه R-11 كه با استفاده از كِشنده 8U227 مبتني بر كِشنده سنگين AT-T ( به موقعيت پرتاب يدك كشيده شده و عمود شده است)، در اين تصوير بر روي قنداق پرتاب 8U22 ديده مي شود
       
      پایان قسمت اول...
       
      ادامه دارد...
       
      فهرست (اسکاد A R11 -  نام اسكاد  -اسكاد در دريا - B اسكاد :R-17 - بهينه سازي اسكاد - كلاهكهاي اسكاد  -انواع مخفي اسكاد-  سازمان دهي اسكاد-  پرتاب اسكاد -اسكادهاي پيمان ورشو  -گسترش اسكاد  -اسكاد در جنگ: مصر-  اسكاد در جنگ: عراق  -اسكاد در جنگ: ساير منازعات - اسكاد در جنگ: افغانستان - گسترش اسكاد: كره شمالي)
       
      منابع در پایان مطلب قرار خواهد گرفت...
       
      copy right :میلیتاری،بدون ارجاع به این لینک و نام نویسنده ،کپی این مطلب خلاف قانون سایبری می باشد.
  • مرور توسط کاربر    0 کاربر

    هیچ کاربر عضوی،در حال مشاهده این صفحه نیست.