امتیاز دادن به این موضوع:

Recommended Posts

باید مرکز ثقل بدنه رو در نظر گرفت و بالهای اصلی رو طوری قرار داد که تعادل به هم نخوره...

من با این نظر گفتم چون ما قرار نیست بیشتر از یک خلبان رو سوار کنیم و به همین دلیل قسمت جلویی این هواپیمای مسافرتی عقب تر میاد و با بال اصلی یه خورده میزون میشه!ولی آره باید نقطه ثقل رو دقیق حساب کنیم چون شوخی بردار نیست!

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

به اين سادگي هم نيست ! به سايت سازنده سر بزنيد

اين لينك و اين عكس را يك نگاهي بياندازيد ، يكي از دلايل بكارگيري اون كانارد ، ايجاد نيروي بالا برنده و بالا كشيدن دماغه پرنده است . نمي شه بهش دست زد !

 

در ضمن ميزان بار قابل حمل اين پرنده ، با توجه به مشخصاتي كه جناب فتح گفتن فوق العاده كم هست !

من با این نظر گفتم چون ما قرار نیست بیشتر از یک خلبان رو سوار کنیم و به همین دلیل قسمت جلویی این هواپیمای مسافرتی عقب تر میاد و با بال اصلی یه خورده میزون میشه!ولی آره باید نقطه ثقل رو دقیق حساب کنیم چون شوخی بردار نیست!

(من فقط برای ظاهر میگم !در باره قدرت موتور و غیره هیچ چی نمیگم چون اطلاعاتم کم هست!)

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

طرح این هواگرد طرح هواگردی مسافربری هست نه جنگنده و امکان تحرک بالا و مانور سریع و... نداره به همین دلیل فقط می تونه الهام بخش ما باشه وگرنه به درد کار ما نمی خوره.

 

اتفاقا به دلیل دم وی شکلش ضریب غلطش خوبی باید داشته باشه . کلا به نظرم میاد  مانورش خوب باشه . مشکل پیش بال چیه از نظر شما ؟ چرا باید حذف بشه ؟

با توجه به این که ورودی هوا در زیر هواپیما پیش بینی شده ، موتورش رو میشه توبوپراب Pratt & Whitney Canada PT6 گذاشت که 578 اسب قدرت داره ... به نظرم به راحتی بیشینه ی وزن برخاستش به 2.5 تن میرسه ...

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

مشکل پیش بال چیه از نظر شما ؟ چرا باید حذف بشه ؟

مشکل اینه که امکان داره که راکت ها موقع شلیک به همون بال های نوک برخورد کنه !

برای این مشکل هم میشه این کار رو کرد که راکت ول بشه و بعد از اینکه از هواگرد فاصله گرفت عمل کنه و دنبال حدف بره!

ولی در کل شکل بال های کوچک جلو خیلی زشته!

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

 سلام

توكانو ها همين الان مي تونن 1 تن مهمات حمل كنن ، سرعتشون تقريبا 530 كيلومتره

اگه بخواهيم طرح جديدي بديم ، بايد وزن محمول 1.5 تا دو تن باشه .

 

يكي از راههاي حل مسئله اينه كه طرح را دو موتوره كنيم ، يك چيزي مثل P-38 البته خود p-38 هم موتوري با قدرت 1600 اسب داشته ، به هر حال موتور ، موتور و باز هم موتور !

وارجو جان اول از پیگیری تاپیک ممنونم و پست های راهگشات...

هلی کوپتر در بهترین حالت فقط می تونه 500 تا 700 ک گ بار حمل کنه که در بهترین حالت میشه 16 موشک در قالب 4 تا پک چهار تایی موشک ضد تانک و... اگر این هواگرد بین یک تا 1.5 تن بار بتونه حمل کنه یعنی می تونه 32 موشک ببره که می دونید چه تاثری در پشتیبانی زمینی یا زدن اهداف ثابت اشرار و کاروان هاشون داره.

در بخش دوم مقاله دومین برتری این هواگرد رو میگم.

اما توکانو موتور رو داخل دماغه حمل می کنه و این باعث میشه شما برای قرار دادن سیستم اپتیکی یا رادار از یک فضا زیر بال و در قالب یک پاد استفاده کنید ولی نوع طراحی این هواگرد این اجازه رو میده که شما به راحتی دماغه و برای رادار یا پک اپتیکی در کنار توپ زیر دماغه استفاده کنید.

اصلا اگر موتور این طرح رو بیاریم جلو یا دوتاییش کنیم کلا طرح میره روی هوا و نیازی بهش نیست همین توکانو رو داخلی تولید می کنیم و یا نمونه های موجود  و مشابه...

 

یک موتور هم توان لازم رو برای ما تامین می کنه نمی دونم ینزا به دوتا برای چی هست مگر اینکه بخوایم اطمینان رو ببریم بالا که با یک موتور مطمئن هم شدنی هست.

بعد دو موتوره کردن یعنی اجبارا باید موتورها برن زیر بال و در نتیجه یکی از اهداف و دلایل طراحی طرح میره رو هوا و بی اساس میشه من فکرم مشغول این هست که زیر بال کاملا در اختیاز پایلون های حمل باشه


اتفاقا به دلیل دم وی شکلش ضریب غلطش خوبی باید داشته باشه . کلا به نظرم میاد  مانورش خوب باشه . مشکل پیش بال چیه از نظر شما ؟ چرا باید حذف بشه ؟

با توجه به این که ورودی هوا در زیر هواپیما پیش بینی شده ، موتورش رو میشه توبوپراب Pratt & Whitney Canada PT6 گذاشت که 578 اسب قدرت داره ... به نظرم به راحتی بیشینه ی وزن برخاستش به 2.5 تن میرسه ...

وزن و هیکل این هواگرد به خوبی نشون میده که پرواز خوبی داره سید جان ولی موتور و نوع طراحی اون اجازه نمیده مانور پذیری بالایی داشته باشه در واقع خیلی کند عمل می کنه...

نیازی به حذف پیش بال نیست فقط جای اون عوض میشه.

 

ببین سید جان هدف از پیش بال یا این هست که هدایت رو انجام بده یا برا ایجاد کنه یا خواص پروازی رو بهبود بده.

در این مورد فکر می کنم هدایتی نیست چون به نظر تحرکی نداره و ثابت هست اما اگر هم باشه مشکل پیش بالها این هست سید که کنترل پذیری هواگرد چنان سخت میشه که برای حفظ تعادل چاره ای جز استفاده از کامپیوتر نیست مثلا یوروفایتر تایفون بدون روشن بودن کامپیوتر اصلاحگر و با هدایت خالی خلبان اصلا نمی تونه پرواز کنه و سقوط می کنه.

اما اگر برای تولید برا هست خوب با تغییر محل بال اصلی به جلو هم از طرح ولتا و پیش بال و سختی های هدایتی هواگرد خلاص میشیم هم برای لازم رو با همون بال به دست میاریم. فقط باید بال رو جلو آورد تا به نقه ثقل برسیم. پیش بال هم چون دم افقی نداریم می بریم کنار بال های عمودی عقب و با این وضعیت دارای یک هواگرد با طرح همیشگی هستیم.

 

در مورد بهبود قابلیت های پروازی هم به همین دلیل بنده بالهای اف18 مانند رو به طرح خودم اضافه کردم جلوی بال اصلی. در همون طرحی که زدم کمی بالها رو به پشت زاویه دادم و سطح بالها رو شبیه اف15 و با همون ترفند بیشتر کردم اینطور برای بیشتری تولید میشه چون سطح بالها افزایش پیدا کرده  از طرفی به دلیل زاویه عقب گرا پسا هم کمتر شده و در عین حال استحکام بالها برای جایگزاری پایلون های حمل سلاح هم ایجاد و هم فضای لازم داریم که زیر هر بال با خیال راحت 3 تا پایلون حمل نصب کنیم.

خوبی دیگه اینه که بالها به دلیل سطح بیشتر می تونن مخازن داخلی سوخت حمل کنن.

 

اما در مورد موتور توی پست های قبلی من و جناب وارجو در همین مورد صحبت کردیم.

اول اینکه سید جان این هواگرد با یک موتور 350 اسب بخاری می تونه علاوه بر خلبان 3 مسافر هم حمل کنه در واقع اگر هر نفر رو با بار 100 ک گ فرض کنیم هواگرد می تونه 300 ک گ بار حمل کنه حالا اگر قرار ما این باشه که همون 1.5 تن بار رو حمل کنیم نیاز به موتوری با همین نسبت یعنی حدودا 1500 اسب بخار هستیم یعنی چیزی در حدود 4 برابر قدرت این موتور.

 

از طرفی ما کمی باید قدرت موتور رو بیشتر در نظر بگیریم چون هواگرد ما جنگنده هست و تحریک و مانور پذیری بیشتری باید داشته باشه ولی این هواگرد نیازی نداره چون مسافربری هست و قرار نیست لایی بکشه icon_cheesygrin

 

اما مشکل آخر در مورد موتور توربو پراپ. مشکل ورودی هوا نیست نیست سید جان چون شما در طرح می تونید ورودی رو کنار بالا یا پایین قرار بدین و هوای مورد نیاز موتور توربو پراپ هواگرد رو تامین کنید از طرفی چون هواگرد زیر صوت هست لزومی نداره درگیر طراحی موضوعاتی مثل خفگی موتور و... هم بشیم.

اما مشکل خروجی موتور هست.

سید جان موتور توربو پراپ در واقع موتور جتی هست که توان خودش رو به یک جعبه دنده منتقل و توسط یک شفت نیرو رو به پروانه میده. خوب این موتور عین موتور جت باید خروجی داغ گازها رو بیرون بده از اگزوز... خوب توی طرح بنده موتور پشت جنگنده هست عین پهپاد این گاز خروجی اگر از پشت بره بیرون ملخ ها رو دود می کنه راهی که بنده دادم این بود که خروجی اگزوز رو با شیب نود درجه بسازیم که مثلا حرارت رو از بالا، پایین یا کناره ها بیرون بده که به پره ها برخورد نکنه.

یا ول شفت را بلند در نظر بگیریم و مثلا از خروجی ما 2 متر دورتر باشه که گاز با همون داغی همیشگی به پره نخوره با هر دو مورد رو باید در نظر گرفت.

 

هواگرد شما چون موتور پیستونی داره این مشکل رو نداره و همچنین موتورهای وانکل ولی موتور توربو پراپ این دردسر رو داره.

قدرت موتور حل شدنی هست توی دنیای هوانوردی موتور فراوان هست که شما تهیه کنیم یا اصلا خودمون بسازیم مشکل حل این مشکل هست


مشکل اینه که امکان داره که راکت ها موقع شلیک به همون بال های نوک برخورد کنه !

برای این مشکل هم میشه این کار رو کرد که راکت ول بشه و بعد از اینکه از هواگرد فاصله گرفت عمل کنه و دنبال حدف بره!

ولی در کل شکل بال های کوچک جلو خیلی زشته!

وقتی طرح ما طرح معمول هواگردها باشه یعنی بال اصلی تولید برا و حامل تسلیحات جلو و بالهای افقی و عمودی کوچکتر هدایتی پشت هواگرد . زیر بالها به طور کامل در اختیار تسلیحات یا انواع پادهای شماست. و زیر دماغه هم توپ و و توی اون هم سیستم اپتیکی و راداری نصب می کنید.

 

پیش هدایت پذیری هواگرد رو سخت و مشکل تسلیحات و... هم ایجاد می کنه

  • Upvote 3
  • Downvote 1

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

ممنونم طرح جالبی هست ولی مشکل اینجاست که موتور این هواگرد آلمانی هم به احتمال 100 درصد توربوپراپ نیست.

 

فکرم رفت رف همون موتورهای رایدال پیستونی... اگر بتونیم از فناوری های نو مثل 4 یا 8 سوپاپ کردن سیلندر و توربو شارژر و ... که در ماشین های جدید استفاده میشه استفاده کنیم موتور پیستونی رادیال 8 یلندر کارمون رو راه می ندازه ساختش هم توی کشور سخت نیست.

اینطور با گیر بکس خوبی هم می تونیم به راحتی توانی بسیار بیشتر از پیستونی های زمان جنگ دوم جهانی بگیریم طرحمون هم می تونه دست نخورده باقی بمونه

  • Upvote 1

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

A10 کوچولوی سوئدی. چیز جالبی هستش. همه تیکه هاش را هم موجود داریم و میتونیم سرهم کنیم چیزی شبیه بهش را تولید کنیم. J85, GSH-6-23,K-36D , غلاف لیزری و ماوریک و بینا و سدید و هلفایر از نوع وطنیش همونی که فیلم به کارگیری اش توسط حزب الله پخش شد و ... خلاصه همه تیکه هاش موجوده. فقط یه همت میخواد سرهم بشن و مینی گراز وطنی درست کنیم چیز خیلی خوب و توپ و بدرد بخوری در میاد. حتی میشه روی نمونه پهپاد رزمیش کارکرد و خیلی موارد دیگه.

 

http://upload7.ir/imgs/2014-09/28369562056557200315.jpg

  • Upvote 3

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

http://moddreport.com/wp-content/uploads/2014/02/343.jpg

 

این هواپیما هم جالبه ، اگه طول بال ها بیشتر ، طول بدنه کمتر و کابین خلبان تغییر پیدا کنه چیز خوبی در میاد 

البته اصل این هواپیما مسافربری هست 

http://moddreport.com/londra-new-york-gunu-birlik-turlari-yakinda-baslayabilir/

 

بنده تخصصی در بحث هوانوردی ندارم دوستان متخصص نظرشون در مورد این هواپیما چیه ؟ 

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

ممنونم طرح جالبی هست ولی مشکل اینجاست که موتور این هواگرد آلمانی هم به احتمال 100 درصد توربوپراپ نیست.

 

فکرم رفت رف همون موتورهای رایدال پیستونی... اگر بتونیم از فناوری های نو مثل 4 یا 8 سوپاپ کردن سیلندر و توربو شارژر و ... که در ماشین های جدید استفاده میشه استفاده کنیم موتور پیستونی رادیال 8 یلندر کارمون رو راه می ندازه ساختش هم توی کشور سخت نیست.

اینطور با گیر بکس خوبی هم می تونیم به راحتی توانی بسیار بیشتر از پیستونی های زمان جنگ دوم جهانی بگیریم طرحمون هم می تونه دست نخورده باقی بمونه

http://en.wikipedia.org/wiki/RFB_Fantrainer

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

با سلام مجدد
 
فكر كنم بشه با TV3 قضيه موتور را حل كرد
موتور PT6 را كه معرف حضور هست روي نوك توكانوهاي سپاه و ساير پرنده ها نصب شده !
 
حالا بكارگيريش رويPiaggio P.180 Avanti      ببينيد:

http://www.wired.com/images_blogs/autopia/2010/08/piaggio-p180-02.jpg

 

فكر نمي كنم ديگه موتور مشكلي باشه .

  • Upvote 2

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

به نام خدا

سلام...

...................................................................................

این حقیر خوشخال میشوم ، دلایلی که اینجانب باید به 170 وطنی مشکوک باشم را مستندتر ارائه کنید.

...................................................................................

این حقیر هم هیچ حرفی از وجود جهش نزدم! نمی دونم شما از کجا به این نتیجه رسیدید! حالا بماند پیشرفت های ما توی حوزه های مختلف نظامی طی این دو دهه ی گذشته (با محاسبه ی مسئله ای به نام تحریم) خودش تنه به جهش می زند!

...................................................................................

کشورهایی با سیستم مدیریتی به مراتب برتر از ما، با بودجه ی بیشتر از ما، با پشتوانه ی تکنولوژی بیشتر از ما، با سابقه و تجربه ی بیشتر از ما تو این مورد مشکل دارن. ما هم حالا حالا ها این مشکلاتو خواهیم داشت.

والا اگر فقط قرار باشه با اینها مسئله رو بسنجم که باید دستهام رو ببرم بالا و دیگه اتفاقات بعدش...20-30 میلیارد دلار ما کجا؟ و قریب به یک تریلیون دلار حضرات آمریکایی کجا؟...در نیروی انسانی به همین ترتیب...

این حقیر! راستش رو بخواهی فرد ضعیفی هستم و ابایی هم ندارم از اعتراف بهش! ترجیه میدهم به جای اینجور واقع بینی ها خودم رو پشت تلاش و کوشش برای شکستن همچین محدودیت هایی دفن کنم تا این که تسلیم این محدودیت ها بشوم و واقعی بودنشون رو باور کنم... :)

...................................................................................

در پناه حق... :rose:

  • Upvote 11
  • Downvote 7

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

خیر عزیز من. شما خیلی به واقعی بودن پروژه ی آر کیو-170 وطنی اعتماد داری. چیزی که ما خواهیم دید فقط پوستش شبیه آر کیو خواهد بود. ما الان به هیچ وجه توانایی تولید ادوات پیشرفته ی داخلی این پهپاد رو نداریم. اگه از الان شروع کنیم شاید 20 سال دیگه به نتیجه برسیم.

همین حالا کشور هایی که در زمینه ی الکترونیک تو دنیا حرف برای گفتن دارن سر ساخت رادار ایزای هواپایه مشکل دارن. چین مشکل داره. اروپایی ها مشکل دارن. روس ها با اون پشتوانه ی عظیم تکنولوژیکی (و توانایی تولید انواع و اقسام رادار پیشرفته ی زمین پایه) تا همین چند وقت پیش مشکل داشتن. ما هم به هیچ وجه استثنا نیستیم. هیچ می دونستین تو فوروم ACIG سال ها قبل مقالات دانشگاه های ما در زمینه ی ساخت رادار های آرایه فازی رو پیدا کرده بودن؟ میدونین از چند وقت پیش ما رو این سیستم ها کار می کردیم؟ این که شما تازه نتیجه ی این تحقیقات رو می بینید و به نظرتون یه جهش بوده، دلیل نمیشه که ما واقعا جهش کرده باشیم. همین رادار هایی که دارین می بینید حاصل دو دهه تلاش ماست (تازه با همین وجود من یکی مطمئنم هنوز یه بخش هاییش وارداتیه). کشورهایی با سیستم مدیریتی به مراتب برتر از ما، با بودجه ی بیشتر از ما، با پشتوانه ی تکنولوژی بیشتر از ما، با سابقه و تجربه ی بیشتر از ما تو این مورد مشکل دارن. ما هم حالا حالا ها این مشکلاتو خواهیم داشت.

با سلام

 

بچه ها ی ما وقتی به این گلوگاهای تکنولوژیکی بر می خورند می روند سراغ نماز و دعا و توسل....

 

این روش خیلی جاها جواب داده...

 

یا صاحب الزمان مدد

  • Upvote 16
  • Downvote 5

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

ایجاد یک حساب کاربری و یا به سیستم وارد شوید برای ارسال نظر

کاربر محترم برای ارسال نظر نیاز به یک حساب کاربری دارید.

ایجاد یک حساب کاربری

ثبت نام برای یک حساب کاربری جدید در انجمن ها بسیار ساده است!

ثبت نام کاربر جدید

ورود به حساب کاربری

در حال حاضر می خواهید به حساب کاربری خود وارد شوید؟ برای ورود کلیک کنید

ورود به سیستم

  • مطالب مشابه

    • توسط babak1985
      نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران، از سال 1991 به بعد، تعداد 18 فروند میگ MiG-29A و 7 فروند گونه دوسرنشینه میگ MiG-29UB را تحویل گرفته است. این هواپیماها پس از قراردادی که در ژوئن 1990 بین دولت ایران و روسیه به امضا رسید، تحویل نیروی هوایی ایران داده شد. میگ MiG-29 نخستین و تنها جنگنده رهگیری است که پس از جنگ ایران و عراق خریداری شد و براساس برنامه قرار بود که به‌عنوان جایگزین برای F-14 تامکت‌های از دست رفته درطی جنگ و زمین‌گیر شده به‌علت در دسترس نبودن قطعات یدکی، وارد خدمت شوند. این قرارداد به‌عنوان بخشی از برنامه بزرگ نیروی هوایی برای بازسازی قدرت جنگنده‌های نیرو، پس از جنگ، در زمان فرماندهی سرتیپ «منصور ستاری» بر نیروی هوایی بسته شد و اجرایی گردید. دراصل و براساس همان برنامه بزرگ، قرار بود 48 فروند فالکروم برای ایجاد پوشش دفاع هوایی شهرهای بزرگ «تهران»، «شیراز» و «تبریز» وارد کشور شوند اما این روند به‌علت کمبود بودجه ایران، با تحویل همان ارقامی که در ابتدا ذکر شد به پایان رسید.

      میگ MiG-29 پس از ورود به ایران، لباس دو گردان شکاری تاکتیکی و گردان 11 شکاری تاکتیکی در پایگاه یکم شکاری تهران و گردان 23 شکاری تاکتیکی در پایگاه دوم شکاری تبریز وارد خدمت شدند. براساس مفاد قرارداد، تعداد 400 نفر از مستشاران، متخصصان فنی و معلم روس وارد ایران شدند تا عملیات جنگنده‌های میگ MiG-29 را درطی 7 سال پشتیبانی کنند. برهمین اساس، روس‌ها متعهد گردیدند که نیروی هوایی ایران را برای کاربری فالکروم درطی 25 سال یا 25 هزار ساعت پرواز، از لحاظ قطعات یدکی و کمک‌های فنی، پشتیبانی کنند.

      هواپیماهای میگ MiG-29 تحویل داده شده به ایران درواقع هواپیماهای کارکرده نیروی هوایی روسیه بودند که تقریبا نیمی از آنها به آخرین ساعات پروازی تعیین شده توسط شرکت سازنده رسیده بودند. با اتمام این ساعت پرواز، براساس تخمین منابع نظامی، حداقل 2 فروند میگ MiG-29A و 4 فروند میگ MiG-29UB به‌علت به پایان رسیدن زندگی عملیاتی‌شان، زمین‌گیر شده و وارد انبارها گردیدند. در ادامه، شرکت سازنده روس موفق نشد که دستورالعمل‌های فنی را برای افزایش ساعت و سیکل پروازی میگ MiG-29 به ایران و نیروی هوایی ارتش تحویل دهد. درنتیجه نبود این دستورالعمل‌ها، متخصصان فنی نیروی هوایی نتوانستند در زمان استاندارد و با طی ساعت کار فنی تعیین شده، کار تعمیرات اساسی و بهسازی فالکروم‌های مزبور را به پایان برسانند و درنتیجه، این فرایند مقداری به درازا کشید.

      فرماندهان نیروی هوایی که برای راه‌اندازی فالکروم‌های زمین‌گیر شده خود، وجود دستورالعمل‌ها را ضروری و اجتناب‌ناپذیر می‌دانستند، تلاش خود را برای به‌دست آوردن این کتاب‌ها از تمام منابع موجود و در دسترس در سراسر دنیا به‌کار بستند.

      با این‌حال از اواسط دهه 90 تاکنون، ایران توانسته است بدون کمک مستشاران روس و با تکیه بر توان داخل کشور و متخصصان زبده در درون نیروی هوایی، چک‌های دوره‌ای و سبک این جنگنده را انجام دهد. نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران، در راستای تجهیز و تکمیل وسایل زمینی ناوگان فالکروم‌های خود، با توجه به عدم توانایی روس‌ها در تامین این تجهیزات، دست به خرید آن از دیگر کشورهای صاحب میگ MiG-29 زدند.



      همزمان کوشش‌هایی برای بهسازی و ارتقای قابلیت‌های فالکروم در نیروی هوایی ایران به جریان افتاد. یکی از این بهسازی‌ها، تجهیز میگ MiG-29 به لوله سوخت‌گیری هوا به هوا بود که در افزایش برد عملیاتی این جنگنده تاثیر به‌سزایی داشت. وجود لوله سوخت‌گیری هوایی، درحالی که هواپیما به مخازن سوخت خارجی مجهز نیست و متکی به مخازن سوخت داخلی است از تاثیر عملیاتی پایینی برخوردار است. پس می‌بایست بر روی میگ MiG-29های ایرانی که توانایی حمل مخازن سوخت خارجی نداشتند، این قابلیت ایجاد می‌شد. با توجه به این‌که تصمیم فرماندهان نیروی هوایی ایران بر افزودن مخازن سوخت خارجی به جنگنده، این توان صنعتی در داخل ایران موجود نبود، کشور بلاروس به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین کاربران میگ MiG-29، مورد توجه قرار گرفت و پس از مذاکرات انجام شده بین مسوولان ذی‌ربط دو کشور و دو نیروی هوایی، تعدادی مخازن سوخت خارجی 1520 لیتری که در قسمت مرکزی زیر بدنه نصب می‌شد، از بلاروس خریداری گردید.

      همان‌طور که قبلا ذکر شد، طبق دستورالعمل‌های این جنگنده، با به پایان رسیدن عمر هواپیماهای میگ MiG-29 ایرانی، برخی از این هواپیماها از فهرست جنگنده‌های عملیاتی خارج شده و به درون انبارها هدایت شدند. نخستین گونه فالکروم که از رده پروازی خارج شد، یک فروند میگ MiG-29UB متعلق به گردان 23 شکاری بود که در سال 2006 سیکل پروازی خود را به پایان رساند. در ادامه، یک فروند UB دیگر، به‌همراه یک فروند میگ MiG-29A از همان گردان در سال 2007 به رده هواپیماهای بازنشسته پیوست. در تابستان سال 2008، یک فروند گونه UB از گردان 11 شکاری در مهرآباد با رسیدن زمان انجام تعمیرات اساسی، از فهرست هواپیماهای عملیاتی خارج شد تا در ادامه، در بهار 2009 هم یک فروند دیگر از هواپیماهای آموزشی میگ MiG-29UB به وی بپیوندد.

      با زمین‌گیر و غیرعملیاتی شدن این تعداد فالکروم بود که نیروی هوایی به فکر آغاز برنامه سنگین تعمیرات اساسی میگ MiG-29 به‌صورت بومی افتاد. درنتیجه این تصمیم فرماندهان نیروی هوایی، تاسیسات تعمیر و نگهداری میگ MiG-29 در تهران و تبریز با همکاری نزدیک با شرکت «صنایع هواپیمایی ایران» (IACI) بهسازی، انجام تعمیرات اساسی و بازگردان به رده پروازی هواپیماهای زمین‌گیر را به‌عهده گرفتند.



      «ولادیمیر پوتین» که در اکتبر 2007 و با هدف انجام مذاکره با دولت ایران برسر مسایل حقوقی دریای خزر وارد تهران شد، درکنار چانه زدن‌های سیاسی و دیپلماتیک، یک قرارداد به ارزش 150 میلیون دلار که به موجب آن، می‌بایست 50 دستگاه موتور توربوفن RD-33 ساخته شده توسط شرکت «ماشین‌سازی چرنشیف مسکو» تحویل نیروی هوایی ایران داده می‌شد. ایران در مذاکرات برای خرید این تعداد موتور، به طرف روس توضیح داد که این موتورها را برای پروژه داخلی توسعه و ساخت جنگنده «آذرخش» نیاز دارد. ولی گمان می‌رود که ایران از موتورهای خریداری شده برای راه‌اندازی هواپیماهایی که ساعت پرواز موتورشان به پایان رسیده و زمین‌گیر شده‌اند، بهره‌برداری نموده است. تحویل این موتورها از سال 2008 آغاز شده است.

      آغاز برنامه

      با در دستور کار قرار گرفتن کار بهسازی و تعمیرات اساسی در برنامه جاری مرکز تعمیر و نگهداری میگ MiG-29 در تهران، این مرکز درخواست ارسال یک فروند میگ MiG-29UB غیرپروازی گردان 23 شکاری که مدت‌ها بود در انبار قرار داده شده بود را به تبریز ارسال کرد و مسوولیت انجام تعمیرات اساسی آن را به‌عهده گرفت. با ورود میگ مزبور به تهران، کار بر روی آن به‌همراه آغاز برنامه راه‌اندازی دو فروند میگ MiG-29A وارد مرحله اجرایی شد.

      دو فروند میگ MiG-29A درحالی به مرکز تعمیرات فالکروم تهران تحویل داده شدند که در شرایط فنی بسیار بدی به‌سر می‌بردند. با این‌حال، تلاش برای بازگرداندن این هواپیماها به شرایط پروازی آغاز گشت. با اتمام عملیات تعمیر و نگهداری مرکز تهران و تکمیل برنامه بهسازی بر روی یک فروند فالکروم گونه A، خلبان آزمایشگر در سپتامبر 2008 هواپیما را از مرکز مزبور تحویل گرفت و «پرواز عملکردی» (FCF) 30 دقیقه‌ای میگ MiG-29 مزبور را با موفقیت به پایان رساند.

      فالکروم دیگر از مرکز مزبور در تهران بیرون آمد و در بهار 2010 به خدمت در نیروی هوایی بازگشت. هم‌زمان، مرکز تعمیر و نگهداری فالکروم در تبریز نیز خبر اتمام انجام تعمیرات اساسی بر روی یک فروند میگ MiG-29UB را به اطلاع فرماندهان نیروی هوایی رساند. تبریزی‌ها در این میان فعال‌تر ظاهر شده و دومین فالکروم تعمیر اساسی شده را نیز در ژوئن 2010 وارد خط پرواز کردند. این هواپیما در سال 2001 صدمات عمده دیده بود و به‌علت نبود قطعات یدکی، به‌مدت بیش از 8 سال از پرواز دور مانده بود.



      هم‌اکنون نیز شرکت صنایع هواپیمایی ایران (صها)، با همکاری مراکز فنی نیروی هوایی در تبریز و تهران، بهسازی، ارتقا و تعمیراساسی فالکروم‌های ایرانی را ادامه می‌دهد. گزارش‌های تاییدنشده‌ای از کمک روس‌ها به شرکت صنایع هواپیمایی ایران (صها) در مهرآباد برای انجام تعمیرات اساسی میگ MiG-29 وجود دارد. با وجود کمبود قطعات یدکی، نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران از سال 2008 تاکنون موفق شده است تعداد 5 فروند فالکروم را از انبارها بیرون کشیده و روانه خط پرواز کند. براساس برنامه‌ای بلندمدت، نیروی هوایی جمهوری اسلامی ایران تصمیم دارد هواپیماهای زمین‌گیر موجود را تنها با تکیه بر توان فنی متخصصان نیروی هوایی و شرکت صنایع هواپیمایی ایران (صها)، به شرایط پروازی بازگرداند.

      منبع: ganjejang.com (به نقل از ماهنامه Air Force Monthly شماره 269)
    • توسط MR9
      ارزیابی توانایی های ارتش ایالات متحده و ارتش جمهوری خلق چین در حوزه برتری هوایی
       

       
       
      مقدمه :
      در یک تعریف جامع ، ( براساس  جدیدترین تعریف  نیروی هوایی ایالات متحده و نمونه کوچک شده آن در آسیای جنوب غربی ، IAF) سطح کنترل آسمان که بیانگر توانایی های هرواحد سیاسی در بکارگیری قدرت هوایی برای مقابله با تهدیدات نظامی مورد تصور تعریف می شود ، شش سطح کاملاً تخصصی را در بر می گیرد .
       

       
       
      بطور مشخص ، حوزه برتری هوایی به معنای ایجاد و تامین میزانی از توانمندی قدرت هوایی است که اجازه نمی دهد توانمندی های دشمن ، دخالت موثری در دسترسی به اهداف نظامی خودی داشته باشد .
       
      با این تعریف بسیار موجز و خلاصه ، که بایست تببین می گردید ، مبحث اصلی را آغاز می کنیم :
       
       
       

       
       
      ارزیابی مزیت های نسبی 2017-1996
       
      اگر چه نیروی هوایی ارتش ایالات متحده همچنان در حال سرمایه گذاری برای حفظ برتری  بی سابقه خود در حوزه رزم هوایی است ، با این وصف ، روند رو به توسعه مدرنیزاسیون نیروی هوایی خلق چین و مشکلات ارتش آمریکا برای گسترش حوزه تسلط خود در حوزه ژئواستراتژیک شرق آسیا ، به شکل فزاینده ای برتری نیروی هوایی این کشور توسط چینی ها به  چالش کشیده  تا نتیجه یک  جنگ  احتمالی در روز یا هفته نخست مشخص گردد .
       
       
      در طول دو دهه گذشته ، ارتش آزادی بخش خلق چین ، ( PLA) بتدریج  سازمان رزم خود را از یک نیروی بزرگ اما منسوخ  به یک سازمان مسلح مدرن در چهار حوزه هوایی ، دریایی ، زمینی و سایبر تبدیل نموده است . به همین دلیل مجموعه  Project AIR FORCE از اندیشکده RAND  طی یک مقاله پژوهشی ، ارزیابی  جالبی در خصوص روند توسعه قابلیتهای نسبی ایالات متحده و چین در حوزه های عملیاتی متفاوت  و در فواصل مختلف از سرزمین اصلی چین میان سالهای 1996 تا 2017 به انجام رسانده است .
       
      برایند این گزارش نشان می دهد که اگر چه چین همچنان در حوزه های حیاتی رزم هوایی در دو بعد سخت افزار و نرم افزار و مهارتهای رزمی با ارتش آمریکا فاصله قابل توجهی دارد ، اما در همین حوزه ها در چند سال اخیر پیشرفتهای غیر قابل تصوری را به ثبت رسانده  است .
       
       

       
       
       
      علاوه براین ، گزارش فوق الذکر نشان می دهد که چینی ها نیازو قصدی  برای به  چالش کشیدن توانایی های ارتش آمریکا   در نزدیکی سواحل سرزمین اصلی چین ندارند و به شکل روشنی ، هدف نویسندگان این مقاله ، جستجوی جلوگیری از بروز یک فاجعه نظامی است ، چرا که در   صورت بروز هر حادثه ای هر دو کشور متضرر خواهند شد .
       
      در عوض ، این ارزیابی که با استفاده از منابع باز و غیر محرمانه صورت پذیرفته است ، روند توسعه توانایی های دفاعی و فرآیند  ایجاد بازدارندگی  ارتش آمریکا را بررسی نموده و یک پایه و بنیان اساسی برای تجزیه و تحلیل وقایع در آینده ایجاد می نماید .
       
       
      تمرکز بر روی مفهوم " برتری هوایی "
       
      به شکل خلاصه ارتش چین براساس تجزیه و تحلیل " توانایی های ارتش ایالات متحده در حوزه ایجاد و برقراری مفهوم برتری  هوایی " در شرق آسیا ، در حال برنامه ریزی جهت رسیدن به برابری نظامی با این کشور است .
       
      به شکل تاریخی ، نیروی هوایی ارتش خلق چین ، تهدید چندانی برای همسایگانش بشمار نمی رفت با این وصف در دو دهه گذشته ، این نیرو از یک یگان مسلح به فناوری های منسوخ دهه 50 و 60 ، بسرعت تبدیل به یک نیروی  هوایی مدرن شده است ، چنانکه  نیروی هوایی این کشور نخستین دسته 24 فروندی از جنگنده های نسل چهارم خود را به سال 1996 وارد سازمان رزم خود نمود ، در حالی که اکنون بیشتر از 700 فروند از این جنگنده ها را در اسکادران های رزمی خود مورد استفاده عملیاتی قرار می دهد . با این حال ، ایالات متحده ، بسرعت جنگنده نسل پنجم خود را به موجودی نیروی  هوایی اضافه نموده   و این بدان معنی است که ناوگان نیروی هوایی این کشور ، همچنان بزرگتر و پیشرفته از نیروی هوایی چین باقی خواهد ماند .
       
       
       

       
       
      با این وصف ، عوامل جغرافیایی ، بعنوان یک عامل متعادل کننده در برابر مزیت کمی و کیفی نیروی هوایی ایالات متحده همچون سد محکمی قرار دارد و به شکل طبیعی ، نیروی هوایی ارتش خلق چین از این مزیت قابل توجه در یک بحران احتمالی در جنوب شرقی وشرق آسیا بهره برداری خواهد نمود .
       
      بدین معنی که نیروی هوایی چین بدلیل وضعیت ژئو استراتژیک منطقه ، می تواند از پایگاه های هوایی بیشتری استفاده نموده و طبیعتاً از پرنده های رزمی بیشتری برای ایجاد برتری هوایی بهره ببرد . علاوه براین ، بدلیل پراکندگی این پایگاه ها ، حمله و انهدام زیرساختهای بشدت حفاظت شده نیروی هوایی چین برای پیکان تهاجمی ارتش آمریکا سخت تر بوده و در نهایت ، ریسک حمله پایگاه های هوایی چینی ها در داخل سرزمین اصلی چین ، موجب  عکس العمل غیر قابل انتظار مقامات ارشد پکن و استفاده از پتانسیل موشکی برای پشتیبانی از عملیات هوایی خواهد شد .
       
      حال سئوال این است که روند تکامل مفهوم برتری هوایی نیروی هوایی ارتش ایالات متحده و نیروی  هوایی خلق چین ، تحت تاثیر چه عواملی ( شرایط محیطی ) قرار گرفته است ؟؟
       
       
       

       
      برای پاسخ بدین سئوال ، پژوهشگران ، چهار پیش بینی را در قالب دو سناریو در یک بازه زمانی زمانی 22 ساله (2017-1996) در فواصل مختلفی از سرزمین اصلی چین مورد بررسی قرار دادند.
       
       
      1-   حمله ارتش چین به جزیره تایوان
       
      2-   جنگ بر سر تسلط بر مجمع الجزایر اسپراتلی
       
       
      برای نیل به هر کدام از این دو سناریو ، سازمان رزم نیروی هوایی ارتش ایالات متحده محاسبه گردید ( 72 وینگ هوایی )  . نخستین هدف بیشتر بر حفظ حضور مستمر نیروی  هوایی در آسمان منطقه واحدهای مدافع (تایوان) است که به نظر می رسد توان رزمی فوق الذکر برای به عقب راندن و از کار انداختن نوک پیکان تهاجمی نیروی  هوایی چین کافی باشد . دومین انتخاب ایالات متحده برای دستیابی به برتری هوایی ،انهدام تعداد مشخصی از جنگنده های رزمی نیروی هوایی چین به منظور متقاعد نمودن فرماندهان ارشد ارتش چین به ترک مخاصمه بوده  که طبق برآوردها ، این رقم به 50 درصد توان رزمی نیروی متخاصم می رسد که در شبیه سازی ها ، روی آن تمرکز شده است . در خصوص سناریوی دوم ، محققان معتقدند که ایالات متحده برای دسترسی به اهداف مورد نظر خود می بایست بدون تاخیر ، در یک بازه زمانی 7 روزه و 21 روزه ، برتری هوایی را برفراز میدان نبرد ایجاد نماید .
       

       
       
      داده های ورودی این شبیه سازی شامل پارامترهایی نظیر گونه های مختلف پرنده های رزمی در دسترس ، تعداد کل پرنده های رزمی در دسترس ، نوع و تعداد پرنده های رزمی درگیر ، ماهیت اثر بخشی موشکهای هوا به هوای مورد استفاده در  رزم هوایی ، تعداد و گونه های مورد استفاده ، موقعیت استقرار پایگاه های هوایی ، تعداد خدمه با مهارت بالای در دسترس  ، زمان پرواز از مبداء بسمت منطقه درگیری بود .
       
      البته این محققان تعدادی از داده های کمی مورد نیاز را پس از بررسی روند آموزش خدمه هوایی در نیروی  هوایی ارتش ایالات متحده در این معادله قرار دادند . نتایج بدست آمده  ، عمدتاً مزیت چندانی برای پیش بینی دقیق نتایج  یک درگیری تمام عیار هوایی در این منطقه در بر نداشت ، در عوض ، این داده ها یک  تصویر کامل را از وضعیت در حال تحول دو نیروی هوایی در اختیار پژوهشگران قرار داد و اثبات نمود که برای در اختیار داشتن یک برآورد  درست از توان رزمی دشمن ، بویژه جهت و سرعت تغییر توانایی ها ، شبیه سازی های خاصی می بایست هر ساله انجام پذیرد . 
       
      ادامه دارد ............... 
       
      پی نوشت :
       
      1- منابع درانتهای تاپیک معرفی خواهند شد .
       
      2- تاپیک مرتبط با این موضوع پایان خواب بلند اژدهای سرخ 
       
       
       
       
       
      این مجموعه با صرف زمان ترجمه  شده است ،
      بنابراین ، هر گونه برداشت با ذکر منبع (MILITARY.IR) خواهد بود . 
      در غیر اینصورت ، برداشت کننده  ، عرفاً و شرعاً ، مسئول خواهد بود .
       
      :rose: مترجم( با اندکی تلخیص)  : MR9      :rose:
    • توسط Reza6662
      [align=center]YF-23 Black Widow II[/align]
      [align=center]آشنایی با YF-23 یا Black Widow 2[/align]

      http://www.fantastic-plastic.com/YF-23%20ITALERI%20BOX%20ART.jpg

      پیش از پایان جنگ سرد و فروپاشی اتحاد شوروی، دو براقدرت رقابتی فشرده و تنگاتنگ برای ساخت انواع جنگنده های پیشرفته باهم داشتند. اندیشهء به خدمت گیری یک جنگنده – بمب افکن مافوق صوت، رادار گریز با توان مانورپذیری بالا و توان انجام عملیات نظامی مستقل از اپراتورهای رادار زمینی، مدتها پیش از فروپاشی اتحاد شوروی، مدنظر مسئولین عالی وزارت دفاع ایالات متحده بود.

      مخفی بودن از رادار، مجهز بودن به رادار چند حالته ی بسیار پیشرفته و داشتن موتورهای بسیار قدرتمند، خصوصیاتی است که از ابتدا مد نظر طراحان YF-23 بوده است. هرچند که طراحی بسیار دقیق بدنه به صورت استلیث و قابلیت حفظ سرعت کروز و بدون استفاده از سیستم پس سوز در حدود 2 ماخ، ضمن حمل حداکثر میزان مهمات، اندکی باعث کاسته شدن از قدرت مانورپذیری این جنگنده ی فوق العاده شده بود. ولی مهندسین طراح، نمونه ی اولیه ی یک جنگنده ی بی نقص را به پنتاگون ارائه کرده بودند. شکل خاص بدنه با انحنا و خمیدگی های خاص، طرحی بسیار هوشمندانه بود که هیچ جنگنده ی شکاری رهگیری در ایالات متحده موفق به رهگیری آن نمی شد ضمن اینکه بازتابش بسیار محدود اثرات بدنه به اپراتور رادار زمینی، توسط سیستم های فوق پیشرفته ECM (ساخت هیوز) خنثا می شد و تقریبن هیچ اثری از این جنگنده در محدوده ی عملیات بر روی هیچ نوع راداری قابل مشاهده نمی بود.

      دو نمونه اولیهء این جنگنده با همکاری و مشارکت فنی دو شرکت نورثروپ و مک دانل داگلاس طراحی و ساخته شد. این دو جنگنده طبق قرارداد منعقده، به سال 1990 به مرکز تست و ارزیابی هواپیماهای نظامی ایالات متحده ارائه شدند.


      [align=center]YF-23 و بمب افكن سنگين B-2[/align]

      متاسفانه بنا به دلائل ناگفته، جنگندهء F-22 موسوم به RAPTOR از نظر نیروی هوایی به عنوان برندهء انتخاب شد. نیروی هوایی، با اعلام کلی و مبهم محاسن F-22 نظیر کارا بودن (maintainability) ؟ ، وجود عوامل بالقوهء بهتر جهت توسعهء طرح در آینده (Greater Potential for Future Development) ؟ و اندکی قیمت کمتر (Slightly Lower Cost) ! آن را (به جای YF-23) انتخاب کرد.

      در مدت زمان صرف شده برای انتخاب جنگنده برای نیروی هوایی، یک فروند YF-23 با دو موتور توربوفن ساخت پرات اند ویتنی YF-119 (نوعی که در F-22 به کار رفت) تجهیز شد. پیشتر بر روی YF-23 دوم، موتورهای YF120 ساخت جنرال الکتریک نصب شده بودند.

      [align=center]چهرهء ظاهری YF-23 بر اساس اشکال لوزی شکل طراحی شده است: دو سکان بزرگ عمودی که با زاویه زیاد کج شده اند، شکل قسمت انتهایی هواپیما، به شکل دندانه دار است.[/align]

      چهره ی ظاهری YF-23 بر اساس اشکال لوزی شکل طراحی شده است: دو سکان بزرگ عمودی که با زاویه زیاد کج شده اند، شکل قسمت انتهایی هواپیما، به شکل دندانه دار است. این شاهکار صنعت هواپیمایی، اندکی بزرگتر از F-15 ای است که برای جایگزینی آن طراحی شده بود. امروز در موزه های کالیفرنیا، YF-23 از شاهکارهای صنعت هواپیماسازی، با دارا بودن مشخصه های قوی استیلت (مخفی ماندن از رادار) و تطابق با پرواز کروز مافوق صوت و بدون استفاده از پس سوز، با نگاهی تاسف آور به گذشته خود می نگرد.

      http://www.airwar.ru/image/i/fighter/yf23-i.jpg

      برخی مشخصات فنی
      پیمانکار سازنده: شرکتهای نورثروپ گرومن و مک دانل داگلاس
      ماموریت: رقیب جنگنده ی YF-22 در جریان رقابت تولید جنگنده تحت پروژه ی ATF یا (The Advanced Tactical Fighter)
      طول: 67 فوت و 5 اینچ = 6/20 متر
      فاصله دو سر بالها: 43 فوت و 7 اینچ = 3/13 متر
      ارتفاع از سطح زمین: 13 فوت و 11 اینچ = 3/4 متر
      حداکثر وزن برای بلند شدن= 64000 پاوند = 20029 کیلوگرم

      نیروی محرکه:
      دو موتور توربوفن YF119 ساخت پرات اند ویتنی با کشش 15750 کیلوگرم
      یا دو موتور توربوفن YF120 ساخت جنرال الکتریک

      سرعت کروز: 2 ماخ (بدون استفاده از پس سوز)
      برد: 920 مایل = 800 ناتیکال مایل = 1480 کیلومتر (بدون سوخت گیری)

      تسلیحات:
      4 موشک AIM-9 (سایدوایندر) در محفظه های درونی حمل مهمات در جنب ورودی هوای موتورها
      4 موشک AIM-120 (آمرام) در محفظه ی مخفی حمل مهمات در زیر ورودی هوای موتورها
      خدمه: 1 نفر
      قیمت: نامعلوم

      پایان کار:
      به تاریخ 23 آوریل 1991 نمونه جنگنده ی ساخت شرکت لاکهید مارتین به عنوان برنده ی ATF انتخاب شد و YF-23 برای همیشه به تاریخ پیوست.

      موجودی YF-23 در ایالات متحده
      1 فروند در موزه ی غربی پرواز (Western Museum of Flight) در Hawthorne ایالت کالیفرنیا
      1 فروند در موزه ی نیروی هوایی ایالات متحده (موزه ی مرکز تست جنگنده ها) در پایگاه هوایی Edwards (کالیفرنیا)

      مبنع 1
      منبع 2
      منبع 3

      تهيه و تاليف: Reza6662

      عکس ها به لینک تبدیل شدند.
      Sina12152000
    • توسط worior
      بسمه تعالی
       
       
      روشهای مختلفی برای تخمین هزینه وجود دارد.
       
      مهمترین روش تخمین بر اساس روز استفاده و ابتناء بر میزان عملیات جنگی است که باید انجام شود.
       
      نمونه دفتر ملی تحقیقات اقتصادی آمریکا برای اجرای جنگ عراق البته در 2006 که بصورت کلی و برای یک ارتش کامل در دو سناریوی شدید و ضعیف، در زمان جنگ پس از جنگ هست.
       
       

       
       
       
      اینم برای موشک البته از منبعی دیگر
       

       
       
       
      سعی کنیم در این تاپیک فقط اطلاعات مربوط به هزینه و تعداد و سناریوهای مقداری بررسی شوند. راهبردها و موضوعات مربوط به جنگ هوایی و عملیات فنی در جایی دیگر.
       
    • توسط mahdi42
      با سلام خدمت دوستان قصد دارم در اینجا نیروی هوایی برزیل رو معرفی کنم اگه تکراریه پوزش میخوام

      ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
      اول سه عدد پوستر :






      -----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


      معرفی و اشنایی با نیرو هوایی ارتش برزیل



      تاسیس:1941
      تعداد پرسنل فعال:73.764 نفر
      تعداد هواپیماها:773 عدد ( این مجموعه شامل بالگردها ،هواپیما های، رزمی و غیر رزمی میشود)
      ثوابق جنگ:شرکت در جنگ جهانی دوم

      هواپیما هایی پروازی این نیرو(احتمالا منظور قابل پرواز):
      هواپیما و بالگرد های هجومی(برای حمله): AMX, Super Tucano, AT-26 Xavante, Mi-35M
      بمب افکن:AMX
      هواپیما جنگ الکترونیک:Embraer R-99
      جنگنده:Northrop F-5E/F Tiger II
      هواپیما رهگیر:Dassault Mirage 2000
      هواپیماهای گشت:Lockheed P-3 Orion, Bandeirulha C-95
      هواپیماهای شناسایی: Super Tucano, R-35
      هواپیماهای تمرینی:Tucano, AT-26 Xavante
      هواپیما های حمل و نقل کننده: C-130, C-295, Super Puma, 707, UH-1H, EMB-190, UH-60L

      ====
      معرفی نوع ،وتعداد جنگنده ها
      جنگنده "AMX International AMX"
      سازندگاه:ایتالیا،برزیل
      مدل ها:
      A-1: به تعداد 80 عدد
      A-1B:تعداد 10 عدد

      جنگنده "Dassault Mirage 2000"
      سازنده:فرانسه
      مدل ها:
      F-2000C:تعداد 10 عدد
      F-2000B:تعداد 2 عدد

      جنگنده "Northrop F-5E/F Tiger II"
      سازنده:امریکا
      مدل ها:
      F-5E/F تعداد 10 عدد
      F-5EM/F-FM تعداد 47 عدد


      معرفی بالگرد هجومی
      بالگرد "MI 35M"
      سازنده:روسیه
      مدل:"AH-2 Sabre"
      تعداد:12 عدد


      ----------------------------------------------------------------------------
      تعداد پرسنل این نیرو از ایران بیشتره واستخواندار محسوب میشه
      من که جنگندهEmbraer A-1A رو نمیشناختم و فکر کردم شما هم ممکنه اشنایی نداشته باشین پس یه معرفی مختصر رو اماده کردم:

      حالا معرفی جنگنده "Embraer A-1A"

      این جنگنده یک از سری جنگنده های AMX می باشد ،سری جنگنده های AMX پروژ مشترکی ببین دو کشور ،"برزیل"و"ایتالیا" می باشد، جنگنده های سری AMX، از نوع جنگنده های هوجومی می باشد
      اولین پرواز سری جنگنده های AMX در 15 می 1984 اتفاق افتاد ،که در سال 1989 معرفی شد . زمان ساخت ان از سال 1986 تا 1999 می باشد ،تا به امروز 200 عدد از این جنگنده ساخته شده.
      از این سری جنگنده ها هر دو کشور برزیل و ایتالیا استفاده می کنند .

      مشخصات

      خلبان : 1 نفر
      طول: 13.23 متر
      طول بال ها هواپیما:8.87 متر
      ارتفاع:4.55
      مساحت بال ها:21 متر
      وزن خالی:6.730 کیلو گرم
      وزن بارگذاری شده:10.750 کیلوگرم
      حداکثر وزن موقعه تیک اف:13.000 کیلوگرم
      حداکثر سرعت:1.160 کیلومتر
      قابلیت وصل 2 عدد موشک AIM-9 Sidewinders یا 2 عدد موشک MAA-1 Piranha
      قابلیت وصل بمب های 3.800 کیلوگرمی ،موشک های هوا به زمین ،بمب ها لیزری هدایت شوند،وراکت.


      ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
      چند عکس دیگه:








      بچه ها اگه اطلاعات تکمیلی دارین دریغ نکنید تا تاپیک کامل بشه

      منبع
      عکس ها هم خودم اضافه کردم و...
  • مرور توسط کاربر    0 کاربر

    هیچ کاربر عضوی،در حال مشاهده این صفحه نیست.