امتیاز دادن به این موضوع:

Recommended Posts

زرهی شرقی در جنگ های فعلی پایداری کمی در میدان نبرد داره. فرقی نمیکنه تی 72 باشه یا تی 90 .با این پیش فرض نظر بدین که خرید های امروزی حداقل دو دهه فعال خواهند بود.

ارتقای تی 72 ضمن اینکه خود ما تجربه ساختش رو داریم میتونه منجر به گسترش توانایی های صنعتی ما در طیف وسیعی بشه واردات تی 90 فقط منجر به غیر فعال شدن بخش وسیعی از صنایع و مراکز تحقیقاتی ما خواهد شد. این خط و این نشان.

  • Upvote 4
  • Downvote 1

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

خرید T90  ای که بر تانک های همسایه های عزیز عرب و ترک هیچ برتری نداره  چه دلیل عقلانی داره ؟            آیا ارتش ما همانند زمان شاه به لوله نفت فلان دلاری وصل هست و میتونه با خرید چند هزار عددی  کمی این عقب ماندگی رو جبران کنه ؟           این تانک بلاشک دانگرید شده که بدون تردید در زمان طولانی با تعداد محدود ((به علت نفت ۳۰ دلاری )) و با بدترین خدمات پس از فروش به ما ارایه میشه  چه تفاوت اساسی با t72 های ما داره ؟

 

بهتر نبود به جای این هزینه کارشناسی نشده که چیزی جز وابستگی ما به روسیه نداره  میرفتیم خط تولید کنتاکت ۵ ، سیستم های نشانه روی به روز ، موتور های ۱۲۰۰ اسب بخاری و یا بالاتر   رو خریداری میکردیم و به جای اینکه ۴-۵ سال بعد تانکی دانگرید شده و تاریخ مصرف گذشته رو داشته باشیم بعد ۲-۳ سال با تولیداتمون میتونستیم تمام تانک ها و نفر بر هامون از T72  و T55 تا چیفتن ها رو سرپا کنیم و کمی برای جنگ های آینده به روز کنیم ، بدون هزینه اضافه ،بدون وابستگی ،با ایجاد مشاغل جدید

 

ویا حتی با سرمایه گذاری در زمینه غیر زرهی میشد خط تولید موشک های ویخر ، لانچر های ۴ تای کورنت em ، تیربار های کورد و یا پنچینگ ،اسنایپ جدید ۱۲/۷  روس ((اسمش یادم رفته ))سلاح انفراد ی مناسب جایگزین کلاش های چینی و ژ ۳ های ...ووووو   رو خرید ؟

 

لیست تجهیزات مناسب روس اگر دقت بکنیم کم نیست ،ولی متاسفانه سوء مدیریت ما بیش از ان  چیزیست که ما میپنداریم

  • Upvote 13
  • Downvote 3

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

البته اگر مسئولین باهوش باشند که در اکثر اوقات نیستند, (حقیقتی هست که همیشه باید گوشزد کرد) باید خط مونتاژ حداقل هشتاد درصد از تعداد تانکها را در ایران, و به علاوه ی در دست داشتن کنترل و رهبری مونتاژ, را هم از روسیه بگیرند.  البته اگر از عهده ی چنین کار کوچکی بر ایند.

  • Upvote 1
  • Downvote 1

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

امیدوارم بی ارتباط با موضوع تاپیک نباشه! 

زیاد بازش نکنیم فقط دوستان به این موضوع توجه کنند که شرایط اخذ وامهای ارزی بین المللی برای همه کشورهای دریافت کننده چگونه است!!!! چیزی که به شدت دنبالش هستیم و اصلا برای گشایش اقتصادی ، کل اقتصادما به این وامها چشم دوخته................! و اینکه قول بزرگترین وام را چه کشوری چند روز پیش به ما داد..........

 

طبق یک اصل کلی، کشور وام دهنده موضوع هزینه کرد وام را در قرارداد تا حدود زیادی مشخص می کند. معمولا به نفع شرکتها و منافع کشور مطبوع خود!

این درمورد همه کشورهای دریافت کننده وامهای بین المللی صادق است . با شدت و ضعف. از یونان تا...................

 

بعضی وقتها بعضی کارها کاملا به انتخاب ما نیست!

ویرایش شده در توسط CHAF
  • Upvote 1

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

با سلام خدمت همه برادران قدیمی و دوستان جدید

مدت ها بود که به خاطر مشغله کاری و فاصله گرفتن از شور و حال جوانی، توی بحث ها مشارکتی نداشتم و صرفا گاهی نگاهی گذرا به تاپیک های اخبار و تحولات مینداختم. تا اینکه تو این تاپیک جالب و عبرت آموز به غرولندهای رقت انگیز (واقعا حیفه که واژه شریف و ارزشمند انتقاد رو در این مورد به کار ببریم) دوستان سابق و لاحق همیشه معترض برخوردم و دیگه نتونستم سکوت دو سال اخیرمو حفظ کنم.

 

مثل همه قدیمی های سایت خوب یادمه تا همین چند سال پیش و به طور دقیق تر در دوره دولت قبل که هم به سبب تحریم های شدید و هم به خاطر نوع نگاه اون جریان سیاسی به روابط بین الملل واردات اسلحه و تجهیزات نظامی به حداقل رسیده بود و عمده بودجه دفاعی کشور صرف توسعه سلاح های بومی میشد؛ همین دوستانی که الان رگ غیرت خودکفاییشون باد کرده شیفته مدیریت نظامی عربستان و امارات بودن و حسرت خریدهای فله ای اونها رو میخوردن !

اما حالا که پیش بینی مرداد 92 ماها تو همین فوروم عینا به حقیقت پیوسته و دولت جدید طبق دلخواه اون روزهای همین عزیزان رفته سراغ واردات و خرید انبوه سلاح از خارج یهو رنگ عوض کردن و شدن سینه چاک تولید ملی و دلواپس راکد شدن پروژه های داخلی !!! یا للعجب !

 

بالا غیرتا راستشو بگید، درد اصلیتون چیه که همیشه و در هر حال به همه چی معترضید ؟؟؟

اگه اف 15 اس اي و اف شانزده بلوك 52 بخريم كسي غر نميزنه اين موضوع خيلي فرق ميكنه با خريد تي نود حالا اگه سوخو سي و ژنج با مونتاژ در خاك ايران گرفتيم كسي غر زد بيا سوال بپرس! ولي پس فردا كه جي 10 نهايي شد حق بده ما غر بزنيم  

  • Upvote 8
  • Downvote 4

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

بالا غیرتا راستشو بگید، درد اصلیتون چیه که همیشه و در هر حال به همه چی معترضید ؟؟؟

 

شما که هیچ کاره نیستید یک راست میاد ملت رو تکفیر می کنید ، وای به حال فرماندهان ...

 

من معترضم به خاطر اینکه به جایی رسیدیم که امثال امارات و قطر و آذربایجان وترکیه و عربستان به خاطر ضعفمون دارند هر روز ما رو به صورت عملی تهدید می کنند ...

 

بعدش بودجه ی این خریدها از کجا قرار تامین بشه !؟

همین حالا ما داریم هزینه ی یک جنگ رو می دیم ، نفت 35 دلار هست که 7-14 دلار در هر بشکه صرف هزینه ی تولید می شه و حدس می زنم 2-5  دلار هم به خاطر شرایط تحریمی و دور زدن تحریم ها هدر می ره و نهایتان بین 15-20 دلار در هربشکه گیر ما میاد اونم با هزارتا شرط و شروط !! این هزینه ی خرید ها رو از کجا می دهیم !؟

 

روس ها رو هم که همه می شناسیم ...

ویرایش شده در توسط Juicer
  • Upvote 7
  • Downvote 5

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

Kirpi  یک خوردوی مقاوم در برابر مین و کمین سنگینه ، خودروی زرهی سبک نیست ،نفربر ها و خودروهای رزمی هم که اشاره کردم خودروی سبک نیستند.

 

ترکیه به غیر از آلتای که هنوز تولید انبوه نشده پروژه دیگری برای ساخت تانک نداره  پروژه ای که به صورت  گسترده انجام شده ارتقای تانک هاشون بوده که عرض کردم .شما ارتقای تانک های ترکیه رو با زمان شاه مقایسه می کنید ؟!بروزرسانی هاشون تقریبا تمام جنبه ها رو پوشش میده .

بله ACV 15 بر اساس AIFV توسعه پیدا کرده ولی به هر حال تولید انبوه شده و نمونه های مختلفی در پیکربندی های مختلف تولید شدند .البته ترکیه نمونه هایی مثل ACV -19 و...رو هم توسعه داده که برای کاربردهای بیشتر در آینده استفاده خواهند شد .

 

بحث ما بر روی تولید انبوه و تکنولوژی ترکیه هست نه اینکه از کجا آورده و چقدر تاخیر داشته ،پروژه های ترکیه زیاد هستند نمیشه همشون رو در این فرصت بررسی کرد همین مواردی که با هم بحث داشتیم اگر هم بعضا ورود فناوری وجود داشته ،اگر هم تاخیر داشته ولی بیشترشون یا تکمیل شدن یا در حال تولید هستند .

 

در مورد بسته قدرت آلتای هم نکته ای که باید توجه داشت این هست که زمان تکمیل پروژه چه قدر طول میکشه یا نمونه های تولید شده از قدرت و بقاپذیری کافی برخوردار هستند یا نه  شاید اصلا ترک ها نتونستند موتور مناسب رو توسعه بدهند اونوقت تکلیف چیه ؟

 

با عرض پوزش اگر مدیران محترم صلاح دونستند مطالب رو منتقل کنند به تاپیک مربوطه .

برادرم kirpi و امثال اینا همه خودروی زرهی سبک اند, منظورم از خودروی زرهی سنگین, تانک و امثال ایناست.

 

بله بحث در مورد تولید انبوه بود اما شما بودید که ارتقای m48 ترکیه رو مطرح کردین درحالی که خودمون تو پروژه های مثل سفیر 74 ارتقاهای خیلی بیشتری روی t55 انجام دادیم.

 

پروژه التای هم قریب به یقین تا 2020 نتیجه ای نمی ده.

 

همینطور که گفتم بهتره که این بحث نامربوط به تاپیک همینجا تموم شه.

  • Upvote 1
  • Downvote 1

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

بالا غیرتا راستشو بگید، درد اصلیتون چیه که همیشه و در هر حال به همه چی معترضید ؟؟؟

بنظرم درد اصلی دوستان اینکه بجای خرید مستقیم تعدادی تی-90 ، تولید تحت لیسانس تمامی قسمت های تانک شامل کل سیستم ها را در داخل داشته باشیم

نه این که مثلا فقط بدنه رو تولید کنیم و متور رو وارد کنیم یا توپ رو تولید کنیم و زره وارد کنیم و امثالهم


شما که هیچ کاره نیستید یک راست میاد ملت رو تکفیر می کنید ، وای به حال فرماندهان ...

 

من معترضم به خاطر اینکه به جایی رسیدیم که امثال امارات و قطر و آذربایجان وترکیه و عربستان به خاطر ضعفمون دارند هر روز ما رو به صورت عملی تهدید می کنند ...


روس ها رو هم که همه می شناسیم ...

ابتدا از شما خواهش میکنم از الفاظ مناسب استفاده کنید

 

درضمن واق واق سگ های عرب و ... رو شما فقط در حد واق واق سگ بدونید نه بیشتر

 

روسها رو هم همه میشناسیم با این مورد موافقت کامل دارم

اما این باعث نمیشه ما از روسها دست بکشیم ، روسها علم ساخت تجهیزات رو دارن و ما هم محتاج اونها هستیم چه بخواهیم چه نخواهیم

ویرایش شده در توسط Srbazazry
  • Upvote 4

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

 

 

نزدیک دو دهه از پروژه ذوالفقار میگذره ، همه ی محدودیت ها به جای خود ، اما چی میشد بجای خرید تی 90 سایت هدف گیری تی 90 رو روی ذوالفقار نصب میکردن ؟
یا زره کنتاکت نسل پنج روسی ؟ یا مهمات تی 90 رو با توپ ذوالفقار که همون توپ تی72 هست رو مطابقت میدادن ؟ 

 

اگر عقل درست وجود داشته باشد ، باید همین کار صورت بگیرد !

 

با توجه به تعداد تانک مورد نیاز که حداقل 1500 دستگاه هست ( فقط خود تانک ) حجم قطعات روسی مورد نیاز در حدی خواهد بود که روسها از این معامله ( تجهیز تانک ذوالفقار ایران به قطعات روسی ) استقبال بکنند !

 

ذوالفقار یک برتری نسبت تی 72 و حتی 90 دارد و این برتری پلتفرم آن هست که نسبت به پلتفرم تی72/90 توسعه پذیر تر و در برابر ارتقا و بهینه سازی منعطف ترهست !

 

دلیل اون هم ژن غربی موجود در ذوالفقار هست که ناشی از مبنا بودن پلتفرم ام 60 و نگاه به طرح های مطرح غربی و به ویژه آبرامز هست !

 

ولی تا زمانی که عقل درست وجود نداشته و تا زمانی که ذوالفقار رو به عنوان یک پروژه ملی و با اهمیت بالا ( که تمامی ارگان های مربوطه ملزم به مشارکت باشن ) تعریف نشه و در حد جهاد خودکفایی نیروی سیب زمینی ارتش باقی بمونه ، امیدی وجود ندارد !

  • Upvote 6
  • Downvote 3

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

تانک تی 90 همون تی 72 نیست خصوصا اون مدلی که بنده عرض کردم (T-90MS) کافیه جستجویی انجام بدید ، باید به اندازه توان و با در نظر گرفتن شرایط شما خواسته خودتون رو مطرح کنید اینکه ما خرید رو بی خیال باشیم تا شاید یک وقتی لئوپارد 2A7 بسازیم باید عرض کنم این وقت هیچ موقع نمیاد با شرایطی که از ایران میدانیم و میدانید من قصد سیاه نمایین دارم دارم مسائلی رو مطرح میکنم که همه ما به نحوه مختلف دیدیم در این کشور

 

به خدا قسم امید ندارم که مدل MS رو هم بگیرند ، احتمالا روس ها نمونه های از رده خارج دهه ی 90 خودشون رو می دهند و این ها هم می خرند ....

 

در ضمن ، من خرید امرپ و مجهز کردنشون به موشک های توفان 5/ دهلاویه رو واجب تر از خرید تانک می دونم ... ما حالا در مرزبانی ، در سوریه ، در عراق به امرپ بیش از تانک نیاز داریم ...

ویرایش شده در توسط Juicer
  • Upvote 2
  • Downvote 1

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

سلام خدمت جناب ارمانی 

(این پست به بحث تاپیک مربوط نیست ولی فکر می کنم بهتره یه بار برای همیشه تلکیف این موضوع روشن بشه ! مدیران عزیز بعدا پاکش کنند )

عرض شود محضر شریفتون که دوستان اینجا اگر هم مخالفتی دارند فارغ  از کیفیت اون ! روی مباحث فنی و علمی کار هست ! مطلقا هیچ شک و شبهه ای در ایمان و اعتقادات شما و سایر رزمندگان اسلام از ایران تا جنوب لبنان و هر نقطه ی دیگری نیست ! خیلی از اعضای اینجا هم اتفاقا از همین جنس ادما هستند هرچند که زبان تندی در نقد تفکر پوسیده ی اقایون داشته باشند ! به شما استاد گرامی اطمینان می دم اینجا با یه مشت کافر و زندیق سر و کار ندارید ! گر چه همان طور که عرض شد زبان تندی بعضا (که خیلی هم خوب نیست البته) در جمود و نقد ناپذیری و تعصب بی جا در مورد خیلی از عملکرد ها وجود داره ، فکر می کنم  بعد از اعتقاد به اصول دین  حداقل کاری که یه مسلمان باید انجام بده اینه که از پارامتر های اساسی جامعه ی جاهلیت فاصله بگیره ، خدایی نکرده قصد جسارت به شما رو ندارم البته ! کلا عرض می کنم خطاب به اون افرادی که خیلی عملکرد های نامناسبشون  فقط بیت المال رو حروم  و ابروی این نظام رو خدشه دار می کنه ، هست . 

سلامت و سر بلند باشید  :rose: 

 

سلام از بنده 

نمیدونم کجای عرایضم این تصور پیش اومده که خطاب این پست به فرد معترض در این میلیتاری هست. چند بار پست خودم رو خوندم و تنها جایی که دیدم محل شبهه شده شاید جمله :  

 

 

وقتی دوستان دشمنت رو عصبانی و فرسوده میکنی افتخاره  و وقتی در این راه کشته میشی قهرمانی

 

بنده جناب جویسر رو مورد خطاب قرار ندادم. ایشون چه با ایدی قدیم و چه با نام جدید فرد شناخته شده ای هست برام .  در پست اخیر منظور اسرائیل و دوستان اسرائیل بود. 

اگر جناب جویسر عزیز عربستان و دولت قبلی لبنان و ..... باشن خطاب بنده به ایشون بوده !   icon_cheesygrin

در جنگ 2006 بسیاری خوشحال از پایان پدیده ای به نام حزب الله بودن.

 سلسله مطالبی رو از نتایج جنگهای اخیر و همچنین 2006 آماده کرده بودم که به مرور خدمت مشتاقان نبرد های پیش رو قرار بدم. اگر هم قسمت نبود ان شاالله خود تجربه خواهند کرد.

منتقدان و معاندان در این سایت مدتهاست که تفکیک گردیده اند.

.....................................................................................

 

برای اینکه اف تاپیک محسوب نشه این خبر رو اولین بار به دوستان میلیتاری بدم که ایران عزیزمون فناوریهایی رو تکمیل و در مانورهای اخیر به آزمایش گذاشتند که یقین دارم مایه مباهات همه دوستان من جمله منتقدان تند و تیز هم خواهد شد..... 

یا حق

  • Upvote 11

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

اگر عقل درست وجود داشته باشد ، باید همین کار صورت بگیرد !

 

با توجه به تعداد تانک مورد نیاز که حداقل 1500 دستگاه هست ( فقط خود تانک ) حجم قطعات روسی مورد نیاز در حدی خواهد بود که روسها از این معامله ( تجهیز تانک ذوالفقار ایران به قطعات روسی ) استقبال بکند !

سازمان رزم ما هم شرقیه هم غربی اکثر تجهیزاتمون هم غربی هستن

 

ما نمیتونیم هم از تجهیزات غربی و هم شرقی استفاده کنیم

 

یا ما باید سازمان جدیدی پایه گذاری کنیم بر اساس استاندارد های شرق یا باید همین وضع رو تحمل کنیم

 

ساخت تانک برای شرایط آب و هوایی و اقلیم ایران واقعا نفس گیره ما هم کوهستان داریم هم بیابون

 

تانک های روسی اساسن بر اساس نیاز ها و اقلیم سرد روسیه ساخته میشن و اغلب در مناطق گرم و بیابانی ممکنه دچار مشکل بشن

 

مثلا در روسیه باید کاری کرد متور تانک یخ نزنه اما در ایران باید مانع از جوش آوردن متور تانک بشیم

 

اگه یادتون باشه سری اولی از بی تی آر هایی که به ایران اومدن بعد از مدتی متورشون تعویض میشد بخاطر دمای بالا و جوش آوردن

 

خرید در تعداد هم باید بر اساس براورد های علمی و عملی باشه باید تعداد دقیق تانک های کشور های همسایه و روشهای مقابله با اونها

 

و.. رو محاسبه کرد و بعد تعداد مورد نیاز رو اعلام کرد

ویرایش شده در توسط Srbazazry
  • Upvote 4

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

به خدا قسم امید ندارم که مدل MS رو هم بگیرند ، احتمالا روس ها نمونه های از رده خارج دهه ی 90 خودشون رو می دهند و این ها هم می خرند ....

 

در ضمن ، من خرید امرپ و مجهز کردنشون به موشک های توفان 5/ دهلاویه رو واجب تر از خرید تانک می دونم ... ما حالا در مرزبانی ، در سوریه ، در عراق به امرپ بیش از تانک نیاز داریم ...

 

درسته که مشکلات زیاده ولی خوب امیدوار باشید به تغییر (حالا صرفا منظورم تی 90 نیست)

 

اون گزینه ای که فرمودید هم گزینه خوبی هست برای ما و سبک نبرد هایی که مورد علاقه ما هست

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

ایجاد یک حساب کاربری و یا به سیستم وارد شوید برای ارسال نظر

کاربر محترم برای ارسال نظر نیاز به یک حساب کاربری دارید.

ایجاد یک حساب کاربری

ثبت نام برای یک حساب کاربری جدید در انجمن ها بسیار ساده است!

ثبت نام کاربر جدید

ورود به حساب کاربری

در حال حاضر می خواهید به حساب کاربری خود وارد شوید؟ برای ورود کلیک کنید

ورود به سیستم

  • مطالب مشابه

    • توسط panzer-grouppen
      کرکس خان دستت درد نکنه . ببینم ایران از اینا داره ؟ چقدر ؟ و یه چیز دیگه : آیا این تانک توان مقابله با آبرامز و مرکاوا رو داره ؟
    • توسط Navard
      به نام خداوند بخشنده و مهربان 
       
       

       
      برای بزرگنمایی تصاویر بر روی آن ها کلیک (لمس) کنید
       
      با ورود اولین زره پوش ها به میدان جنگ جهانی اول، اینطور بنظر می رسید که هیچ چیز جلودار آن ها نیست. سربازان بخت برگشته آلمانی ناگهان با غول های آهنینی رو به رو شدند که هیچ سلاحی بر آن ها کارگر نبود. طولی نکشید که طرف های دیگر جنگ هم زره پوش های خود را توسعه دادند تا شاهد نخستین نبردهای تانک با تانک باشیم و اینجا زمانی بود که تانک بعنوان موثرترین ابزار در مقابل تانک حریف معرفی شد. تانک ها همچنان در ابتدای راه بودند و توانایی صنعتی کافی برای تولید گسترده آن ها وجود نداشت و ذهنیت فرماندهان هم همچنان آن ها را نمی پذیرفت  اما خطوط میدان نبرد در جنگ جهانی اول آنقدر وسیع بود که کسی نمی دانست کی و کجا سر و کله ی تانک های خوفناک دشمن پیدا میشود. در نتیجه ارتش های دو طرف به فکر تسلیحاتی افتادند که بتوان به وسیله ها آن ها به تانک ها آسیب وارد کنند. تفنگ های ضد تانک و نارنجک های ضد تانک و خمپاره ضد تانک و توپ ضد تانک و چندین ایده دیگر مطرح میشوند که دو مورد اول بسیار فراگیر میشوند و این موارد تا جنگ جهانی دوم هم ادامه می‌یابد. اما بحث نوشتار پیش رو به نارنجک های ضد تانک خلاصه می شود. نارنجک های ضد تانک (atg) یک سلاح پرتاب دستی هستند که برای آسیب زدن و یا انهدام اهداف زرهی استفاده می شوند. اگرچه برد کوتاه و نیاز به نزدیک شدن به زره پوش ها، تاثیر آن ها را محدود می کند. سربازان نارنجک انداز ناچار بودند به زره پوش های دشمن نزدیک شوند که البته در بعضی مواقع شدیدا توسط خودروهای زرهی دیگر و نفرات پیاده پشتیبانی میشدند. در نتیجه از همین ابتدای کار باید بدانیم که نارنجک های ضد تانک برای کاربرد خاص و ویژه توسعه یافتند و البته قیمت ارزان و تولید آسان و کاربری نسبتا ساده آن ها را محبوب و شاید بهتر است بگوییم که آن ها را قابل تحمل میکرد.
       


       
       
       
      همانطور که گفته شد، نارنجک های ضد تانک برای اولین بار در طول جنگ جهانی اول علیه وسایل نقلیه زرهی مورد استفاده قرار گرفتند، اما تا زمان جنگ جهانی دوم که نارنجک های ضد تانک با سرجنگی خرج گود(HEAT) تولید شوند، اثر گذاری آن ها در هاله ای از ابهام قرار داشت. اولین نارنجک های ضد تانک دست ساز بودند. در طول جنگ جهانی اول، آلمانی‌ها اولین کسانی بودند که با نارنجک های ضد نفر معمولی خود که به نارنجک گوشت کوبی معروف هستند نارنجک ضد تانک ساختند. آن ها با بستن دو یا سه سر انفجاری نارنجک های ضد نفر به یکدیگر یک نارنجک بزرگ‌تر می ساختند و از آن علیه تانک ها و زره پوش ها استفاده کردند. در  نبرد پس از کشیدن ضامن، نارنجک را به بالای تانک دشمن که به آرامی پیشروی می کرد پرتاب میکردند، جایی که زره در آن قسمت از تانک ضعیف تر بود و احتمال نابودی آن با انفجار همزمان چند نارنجک می رفت. در این نارنجک ها، اثر ترکش زایی که کاربرد تخصصی آن ها بود اهمیتی نداشت، بلکه قدرت انفجار باعث تخریب سقف و کنده شدن قطعات فولادی و در نهایت مرگ خدمه میشد.
       
       

       

       
       
      در طول جنگ جهانی دوم با همین روش کشورهای مختلف با قرار دادن تعدادی نارنجک در کنار هم، نارنجک های ضد تانک دست ساز ساختند و اینطور اولین نارنجک های ضد تانک همه گیر شدند. با توجه به وزن زیاد نارنجک های ضدتانک ابتدایی، معمولاً از فاصله بسیار نزدیک پرتاب می شدند یا مستقیماً در نقاط آسیب پذیر بر روی خودروی زرهی دشمن قرار می گرفتند. در نارنجک های دست ساز خبری از چاشنی ضربه ای نبود و نارنجک ها باید زمان مورد نیاز چاشنی خود را طی میکردند تا منفجر شوند که این مورد کار پرتاب کننده را دوچندان سخت و ترسناک میکرد. بریتانیایی ها در سال 1940 روش دیگری را ابداع کردند، در این روش آن ها دینامیت یا مواد منفجره قوی دیگر را در یک جوراب ضخیم قرار می دادند و قسمت بیرونی جوراب را به گریس آغشته میکردند و سپس این جوراب ها در یک قوطی حلبی قرار میدادند. در زمان نبرد، سربازان بخت برگشته جوراب را بیرون می آوردند و فیوز یا فیتیله را روشن کرده و سپس آن ها را به طرف برجک تانک یا شنی و چرخ هایش پرتاب می کردند به این امید که تا زمان انفجار به تانک بچسبد (در فیلم نجات سربازان رایان هم حتما بخاطر دارید که سروان میلر از این روش برای متوقف کردن تانک های آلمانی بهره برد). در صورت موفقیت آمیز بودن، باعث آسیب به بخش داخلی زره، و کشته یا زخمی شدن خدمه تانک می شد. مشخص نیست که آیا این نوع نارنجک های ضد تانک دست ساز با موفقیت در جنگ به کار گرفته شده است یا خیر! اما دست کم در هالیوود یک شکار موفق به نام خود ثبت کرده است...
       

       
      در تاکتیکی دیگر هنگامی که تانک ها از سنگرها و خاکریز ها عبور می کردند، نارنجک های دست ساز را می شد توسط پیاده نظام به عنوان نوعی مین ضد تانک در مسیر تانک ها قرار داد به این امید که به موقع منفجر شوند. در حالی که این روش ها در نا امیدی و بیچارگی از هیچی بهتر بنظر می رسید، اما معمولا برای سربازان پیاده نظام خطرناک تر از خدمه تانک ها بودند. در روش دیگر سربازان چینی در جنگ دوم چین و ژاپن از بمب گذاران انتحاری علیه تانک های ژاپنی استفاده کردند. سربازان چینی مواد منفجره مانند بسته های چندتایی نارنجک یا دینامیت را به بدن خود می بستند و خود را زیر تانک های ژاپنی می انداختند تا آنها را منفجر کنند! با این روش در نبرد شانگهای، یک بمب‌گذار انتحاری چینی با منفجر کردن خود در زیر تانک، یک ستون ژاپنی را متوقف کرد. و در نبرد تایرژونگ (Taierzhuang) نیز سربازان انتحاری چینی موفق میشوند تانک های ژاپنی و همچنین خودشان را منفجر کنند. در یک استفاده دیگر در تایرژونگ، سربازان انتحاری چینی، چهار تانک ژاپنی را با بسته‌های نارنجکی خود از بین بردند.
       

       
      سعی شد که رنگی شود 
       
      نارنجک های ضد تانک صنعتی عموما از خرج گود‌ (HEAT) برای نفوذ به زره استفاده می کنند، اگرچه از سر جنگی شدید الانفجار با سر له شونده (HESH) نیز در بعضی از آن ها استفاده می شود. در اصطلاح نظامی، کلاهک هایی که از انفجار شکل دار استفاده می کنندHEAT نامیده می شوند که خرج گود شاخص ترین آن هاست. همانطور که در بالا گفته شد اکثر نارنجک های ضد تانک صنعتی از نوع خرج گود هستند. بدین جهت زاویه برخورد خرج گود و مواد مذاب خروجی حاصل از آن باید با سطح زره منطبق باشد. در نتیجه در طراحی برخی از نارنجک های ضد تانک از چتر نجات کوچک یا نوارهای پارچه‌ای و یا باله‌های تثبیت‌ کننده در نسخه های پرتاب شونده از پهپاد استفاده می گردد. 
       

       
      به باله ها توجه شود 
       
      بریتانیا اولین نارنجک ضد تانک خود را در اواخر سال 1940 با نام  تایپ۶۸(AT68) وارد میدان کرد که یکی از اولین تسلیحات ضد تانک از نوع خرج گود بود. نارنجک به وسیله یک تفنگ و با استفاده از نارنجک انداز میلز نصب شده بر روی آن شلیک می شد( نارنجک تفنگی). نارنجک ضدتانک تایپ 68 دارای نفوذ 50 میلی متری در زره بود که برای سال 1940 حیرت انگیز بنظر می رسید .
       

       
      نارنجک انداز میلز و AT68 (سعی شد که رنگی شود )

       
      نارنجک تفنگی AT68 
       
       
      همچنین در ادامه و در حین جنگ نارنجک ضد تانک تایپ۷۴ (74 ST) نیز توسط آن ها ساخته شد که شامل یک خرج گود درون یک بسته پرتابه دستی با شباهت هایی به نسخه های نارنجک گوشت کوب آلمانی بود. ایده پشت این نارنجک، ساخت یک سلاح ضد تانک ساده و با کاربری آسان، آمادگی فوری برای تولید و ارزانی بود. نارنجک ST به اصرار چرچیل در تولید انبوه قرار گرفت، اما با دیدن نحوه عملکرد آن، ساخت بیشتر و خدمت فراگیر آن متوقف شد. نارنجک تایپ 74 بعداً به عنوان یک راهکار اضطراری برای مقابله با تانک‌های سبک ایتالیایی در شمال آفریقا برای سربازان بریتانیایی فرستاده شد، جایی که بر خلاف انتظار ها و نتایج قبلی بسیار عملکرد مؤثری داشت. در اروپا، پارتیزان های فرانسوی به طور موثر از نارنجک ضد تانک تایپ 74 در اقدامات خرابکارانه علیه تأسیسات آلمانی استفاده کردند. نارنجک هاوکینز (تایپ 75) یکی دیگر از نارنجک‌های ضد تانک بود که توسط متفقین غربی به کثرت مورد استفاده قرار گرفت.
       

       
      نارنجک 74 ST
       
       
       
      نارنجک هاوکینز (تایپ 75)
       
      مدت کوتاهی پس از تهاجم آلمان نازی به روسیه در سال 1941، نارنجک ضد تانک پانزر‌ ورف ماین (Panzerwurfmine (L)) توسط آن ها وارد خدمت می شود، که یک نارنجک ضد تانک با سرجنگی خرج گود و بسیار کشنده بود و می توانست سنگین ترین تانک های آن سال ها را نابود کند. این نارنجک به بالای تانک پرتاب می شد و پس از رها شدن توسط فرد پرتاب کننده، سه باله از انتها بیرون آمده و آن را در طول پرواز کوتاه خود تثبیت می کردند. نارنجک ضد تانک ‌پانزر ووف ماین (L) بسیار کشنده بود و ساخت آن ارزان بود، اما برای پرتاب دقیق به مهارت قابل توجهی نیاز داشت و تنها توسط تیم‌های مخصوص و آموزش دیده ضد تانک مورد استفاده می‌گرفت. گونه دیگری از نارنجک های ضد تانک آلمانی "Geballte Ladung" بود که به معنی بار انبوه است. این نوع نارنجک منفرد نیست، بلکه تعدادی نارنجک معمولی است که به یکدیگر متصل شده اند. یکی دیگر از تلاش‌های آلمانی برای ساخت تسلیحات ضد تانک قابل حمل توسط نفر، سلاح "Hafthohlladung" (به معنی: خرج گود چسبنده) بود. این نارنجک چسبان در واقع یک خرج گود با قیف تو خالی بزرگ بود که به وسیله سه آهنربا به یک تانک می توانست بچسبد، اما برای پرتاب بسیار سنگین بود و در نتیجه باید توسط فرد بکار گیرنده، مستقیماً به ناحیه ضعیف یک تانک چسبانده می شد.
       

       
      نارنجک ضد تانک پانزر‌ ورف ماین (Panzerwurfmine)
       

       
      نارنجک  ضد تانک آلمانی Geballte Ladung
       

       
      نارنجک چسبان Hafthohlladung
       
       
      طولی نکشید که روس ها توانستند پانزر ورف ماین را به غنیمت بگیرند و با کمک آن، نارنجک ضد تانک خود مجهز به خرج گود را بسازند. البته روس ها در سال 1940، یک نارنجک ضد تانک ساده را توسعه دادند که از اثر انفجاری ساده برای آسیب زدن به زره پوش ها استفاده میکرد و نام آن RPG-40 بود. پس از پرتاب این نارنجک با کمک نواری مسیر پروازش تثبیت می شد. از طرفی روس ها، RPG-43 ( عدد اشاره به سال تولید 1943 است) را ساختند که یک نسخه اصلاح شده از RPG-40 بود و به آن یک لایه مخروطی اضافه شد و تعداد زیادی نوار پارچه ای برای تثبیت مسیر پرواز پس از پرتاب در انتهای آن قرار گرفت. در سال آخر جنگ، روس ها RPG-6 را معرفی کردند، که یک طراحی جدید بر پایه RPG-43 و با آیرودینامیک بهبود یافته و همچنین با یک دم چتری در درون بود که پس از پرتاب از دسته به بیرون رها میشد. نفوذ این نارنجک بیش از 100 میلی متر در زره فولادی گزارش شده است، که برای ایجاد آسیب و انهدام هر تانکی در صورت برخورد با قسمت فوقانی آن ها کافی بود. استفاده از RPG-43 و RPG-6 روسی در نبرد بسیار ساده تر از پانزر ورف ماین آلمانی بود و به آموزش گسترده نیاز نداشت. توجه شود همین موارد بعد ها در سری راکت انداز های پانزر فاست و RPG-2 هم بکار آمدند و به همین دلیل بود که نسل اول این راکت انداز ها با نام نارنجک انداز معرفی شدند که حتی هنوز هم بر سر زبان هاست! در حقیقت راکت انداز های ضد تانک ابزاری بودند که نارنجک های ضد تانک را با کمک یک شتاب دهنده راکتی با دقت و در برد بیشتر به سمت تانک دشمن رها می‌کنند. پس از پایان جنگ جهانی دوم، بسیاری از کشورهای اروپای شرقی نسخه های RPG-6 خود را مهندسی معکوس کردند. برای مثال مجارستان نارنجک AZ-58-K-100 را توسعه داد. از این نارنجک به تعداد زیاد ساخته شد و در نبرد اعراب و  اسراییل در طول سالهای 1967 و 1973 توسط مصر نیز بکار رفت.
       
       
       
      نارنجک ضد تانک RPG-40
       

       
       نارنجک ضد تانک RPG-43
       

       
      نارنجک ضد تانک RPG-6
       

       
      نارنجک ضد تانک AZ-58-K-100 
       
      اولین نارنجک ضد تانک ژاپن، دارای یک کلاهک مخروطی خرج گود ساده به قطر 100 میلی متر بود که دارای یک سیستم فیوز ساده از نوع  "فعال در همه مسیر" بود که اگر به طور تصادفی با کشیدن ضامن از دست سرباز به زمین می افتاد منفجر می شد و به همین سادگی جان فرد را می گرفت. این ضعف آن را بسیار برای نیروی بکار گیرنده خطرناک میکرد، زیرا هیچ ایمنی پس از رهاسازی وجود نداشت و حتی ممکن بود در یک برخورد کوچک و اتفاقی به خود فرد نیز منفجر شود و البته طبق گزارشات میدانی، میزان نفوذ آن فقط حدود ۵۰ میلی متر بود. دومین نارنجک ضد تانک ساخت ژاپن لانج ماین(lunge mine) نام داشت که در واقع یک سلاح انتحاری بود. این سلاح یک کلاهک خرج گود بزرگ بود که بر روی یک چوب نیزه مانند نصب میشد و فرد انتحاری آن را به تانک یا هر هدفی می کوبید، و این برخورد باعث مکانیسمی میشد که در نهایت سرجنگی بزرگ خرج گود آن را منفجر میکرد و هم سرباز و هم هدف را از بین می برد. این نارنجک نصب شده بر روی نیزه هر چند جان سرباز بکار گیرنده را می‌گرفت اما 150 میلی متر در زره فولادی نفوذ میکرد و به همین علت آن را در رده اول بیشترین نفوذ نارنجک های ضد تانک جنگ جهانی دوم قرار میدهد. و البته کمبود سلاح ضد تانک در ژاپن قطعا جدی تر و مهمتر از نیروی بکار گیرنده انتحاری بود! گفته میشود ارتش آمریکا اولین بار در سال 1944 در فیلیپین با نارنجک های ضد تانک روبرو میشود و نارنجک های ضدتانک انتحاری مذکور فوق هم اولین بار در طی نبرد سایپان و پس از آن در نبرد اوکیناوا مشاهده شد. قبل از پایان جنگ جهانی دوم، ده‌ها هزار فروند از این نارنجک های ضد تانک ساده و پر خطر برای واحدهای معمولی ارتش ژاپن در مستعمارات امپراطوری و واحدهای رزمی در جزایر اصلی ژاپن تولید و ارسال شد، چون کاربری چندان سختی نداشتند و عموم سربازان با داشتن یک دل شیر و وفاداری مطلق به امپراطور و ژاپن می‌توانستند از آن ها استفاده کنند.
       

       
      نارنجک های پرتابی ژاپنی
       
          
       
      نارنجک انتحاری lunge mine
       
       پرکاربردترین نارنجک‌های ضد تانک امروزی، شامل طرح‌ های روسی پس از جنگ جهانی دوم هستند که معروف ترین آن ها نارنجک ضد تانک RKG-3 است. در طول جنگ ایران و عراق، سرباز ۱۳ ساله ایرانی محمد حسین فهمیده پس از اینکه خود را در زیر یک تانک عراقی با نارنجک منفجر کرد، به عنوان قهرمان جنگ مورد تجلیل قرار گرفت. به دلیل پیشرفت در زره تانک های مدرن و اختراع نارنجک انداز های راکتی، نارنجک های ضد تانک منسوخ شدند. با این حال در درگیری های پسا اشغال عراق، نارنجک های ضد تانک RKG-3 توسط شورشیان عراقی، عمدتا علیه خودرو های هاموی و نفربر های استرایکر و خضموک (MRAP) های آمریکایی استفاده شدند. این خودروهای محافظت شده زره ضعیف تری نسبت به تانک ها برخوردار بودند و در نتیجه نارنجک های ضد تانک از جمله RKG-3، با نفوذ ۲۲۰ میلیمتری توان آسیب زدن به آن ها را داشتند. پنهان کردن یک نارنجک انداز راکتی همچون RPG-7 در بین جمعیت کار سختی بود. اما هر فرد براحتی می توانست چند نارنجک RKG-7 را حمل کند و باید توجه کرد که تفاوت نفوذ این نارنجک تنها ۴۰ میلیمتر از نسخه ابتدایی RPG-7 کمتر است. شورشیان عراقی عموما در بین جمعیت مخفی میشدند و در دسته های چند نفری به کاروان های آمریکایی حمله و به آن ها خسارات جدی وارد می کردند. این تهدیدات در نهایت باعث شد که ایالات متحده اصلاحاتی در امرپ ها و نفربر های استرایکر انجام دهد که شامل  نصب زره فاصله دار و قفسی و ... می شد که این اصلاحات باعث می شدند تا نارنجک های ضد تانک قبل از تماس با بدنه اصلی منفجر شوند.
       
            
      نارنجک ضد تانک RKG-3
       
      نارنجک ضد تانک RKG-3 همچنین توسط واحد آئروروزویدکا (Aerorozvidka) ارتش اوکراین در تهاجم روسیه به اوکراین در سال 2022 مورد استفاده قرار گرفت. اوکراینی ها با تغییر در زمان‌بندی فیوز و همچنین افزودن باله‌های چاپ‌ شده با پرینتر سه‌بعدی، نارنجکRKG-3 را به RKG 1600 تغییر دادند تا سقوط خود را هنگام پرتاب از یک کواد کوپتر تجاری تثبیت کند. این تغییر، سرآغاز استفاده بسیار گسترده از این دست پهپاد ها با نام کواد کوپتر نارنجک انداز در جنگ اوکراین بود. با ورود کوادکوپتر های نارنجک انداز، مجدد نارنجک های ضد تانک در قالب بمب های سقوط آزاد خرج گود جان تازه ای گرفتند و بنظر می‌رسد با ورود نسل های جدید تر و حتی هدایت شونده آینده ای روشن تری برای این بمب ها قابل انتظار باشد. اما هر چه پیش آید، یادمان نرود که این تسلیحات ریشه در نارنجک های ضد تانک دارند. نارنجک های ضد تانک نیای سال خورده موشک های ضد تانک و راکت های ضد تانک و برخی بمب های پرتابی توسط پهپاد ها هستند. آنچه مشخص است هم چنان این پیر مرد با طراحی ساده خود و همینطور فرزندانش تا بازنشستگی فاصله بسیار دارند.
       

       
      استفاده از RKG-3 در  پهپاد های FPV انتحاری و مولتی روتور نارنجک انداز
       
       
       
      ذکر نام نویسنده و انجمن در هر برداشت از این مطلب الزامی است.
       
      گرد آورنده: Navard 
       
       بن مایه 
    • توسط SAEID
      [align=center]توسط متخصصين داخلي؛

      سامانه موشك زمين به هواي "اس200" بهينه‌سازي شد

      همزمان با سالگرد عمليات والفجر 8، سامانه موشكي "اس 200" به دست متخصصين پدافند نيروي هوايي ارتش بهينه و بازسازي شد.

      [/align]

      به گزارش خبرگزاري فارس به نقل از روابط عمومي نيروي هوايي ارتش، سامانه‌‌ي موشكي زمين به هواي "اس200" توسط متخصصين پدافند نيروي هوايي ارتش بهينه و بازسازي شده و صبح امروز يكشنبه با حضور مقامات لشكري و كشوري پرتاب آزمايشي خود را با موفقيت انجام داد.
      احمد ميقاني، فرمانده نيروي هوايي ارتش در تشريح ويژگي‌ها و توانايي‌هاي برجسته‌‌ي اين موشك گفت: بررسي ميزان كارايي سامانه‌هاي پدافند اعم از موشكي و راداري در مقابل تهديدات احتمالي عليه كشور ايران و همچنين ارتقاء سطح مهارت و دانش كاركنان عملياتي و فني در مراحل مختلف و آماده‌سازي تجهيزات موصوف از اهداف آزمايش اين سامانه‌ موشكي است.
      وي با اشاره به تلاش‌هاي متخصصين نيروي هوايي براي بومي‌سازي و نهادينه كردن علوم پيشرفته دنيا در راستاي دفاع از حريم هوايي كشور، گفت: توان نظامي ايران در خدمت صلح و آرامش كشور و منطقه است و تاريخ پرافتخار انقلاب اسلامي ايران نشان‌دهنده‌ي متخصصين و اتكاء به توانمندي‌ داخلي است كه قابليت‌ تأمين تمامي نيازهاي كشور را به استفاده از اقدامات تخصصي و امكانات موجود فراهم مي‌كند.
  • مرور توسط کاربر    0 کاربر

    هیچ کاربر عضوی،در حال مشاهده این صفحه نیست.