MrArhz

Members
  • تعداد محتوا

    390
  • عضوشده

  • آخرین بازدید

  • Days Won

    1

MrArhz آخرین امتیاز شما در روز 2 مرداد 1395

MrArhz شما بیشتری مطالب مورد علاقه کاربران را دارید!

اعتبار در انجمن

901 نشان لیاقت

درباره MrArhz

  • رتبه حساب کاربری
    گروهبان یکم

Profile Information

  • Gender
    Male

آخرین بازدید کنندگان پروفایل

1,909 نمایش های پروفایل
  1. با سلام ممنون از نظرات دوستان. البته در بیشتر فرضیات مطرح شده به آواکس و تانکر اشاره شد که اهداف ساده تر هستن اما بامبر ها رو با مهمات دور ایستا و سرعت های بیشتر در پرواز ارتفاع پایین چه میشه کرد. آیا اصلا به صرفه هس که یه سیستم فقط در جهت مقابله با آواکس ساخته بشه؟ البته تانکر ها هم که رادار ندارن و فقط باید به شکل هدایت فعال شناسایی بشن در عملیات جنگی هم فک نمیکنم که در ارتفاع بالا پرواز کنن. مشکل لانچ میثاق روی پلتفرم فاتح هم خوده میثاقه فک میکنم چون زیادی کوچک و غیر قابل اطمینانه و نمیتونه از سنسور های مخلتفی برای شناسایی استفاده کنه با این ابعاد. ضمنن فک نمی کنم پلتفرمش برای پرواز در سرعت های بالای 7 ماخ مناسب باشه. اگه باز همون 86 کیلومتر رو هم در نظر بگیریم باز مسئله ی که هس این برد برای سنسور های موشک جهت رهگیری هدف یکم زیاد نیس؟ موافقم که باید چندموشک لااقل بزرگتر از میثاق در مسیر هدف شلیک بشه تا هر کدوم بخشی از دایره ی خطا رو پوشش بدن. بعد اینکه فکر نمی کنم که منطقی باشه که هدف گذاری ما لغو ماموریت و نه زدن هدف باشه. دست آخر اینکه تا پلتفرم هواپایه ای برای شناسایی نباشه در صد موفقیت چنین پروژه ای پایینه. بنظرم با همین امکانات پیش رو هم میشه با استفاده از پهپاد ها پاد های شناسایی کوچی ساخت که بخشی از خلع نبود آواکس ها رو پوشش بده. این پاد ها میتونن از رادار هایی در باند مثلا L که کوچکتر هم هست استفاده کنه و یا از روش های کشف غیرفعال و حتی شنود رادیویی.
  2. با سلام مهم ترین مسئله در اینچنین طرحی همونطور که دوستمون هم اشاره کرد بحث کشف و هدایت موشک هست. موضوع هدایت موشک رو میشه حل کرد مثلا موشک میتونه مثل موشک های بالستیک تا فاز نهایی با هدایت اینرسی پیش بره و بعد در محدوده ای هدف با ترکیبی از سیستم های فعال و غیر فعال راداری و شاید حتی اپتیک ها دست به کشف بزنه. بعلاوه موشک میتونه از سوخت جامد استفاده کنه که لااقل به معنی سرعت بیشتر هست و بنظرم بهتره که موشک یه موشک کوچک باشه که با یه بوستر بزرگ تقویت میشه تا موشکی در ابعاد صیاد 4. چیزی شبیه به این طرح. البته اشتباهی در محاسباتتون رخ داده چرا که موشکی با سرعت 6 ماخ در هر ثانیه 2000 متر حرکت میکنه که یعنی در عرض 6.5 دقیقه میتونه به 800 کیلومتری برسه. منتها به فرض که هدف ما با سرعت 300 متر بر ثانیه در حال حرکت باشه یعنی زیر صوت در عرض 6.5 دقیقه 120 کیلومتر جابه جا شده. خب این مشکل حلش آسون نیست. حالا اگه هدف در آسمان دشمن حرکت کنه حه قطعا سیستم های ضد بالستیک هم مستقر هستن میتونن موشک رو رهگیری کنن یا به هدف اطلاع بدن تا به سرعت از منطقه دور باشه و حتی ممکنه موشک توسط خود هدف شناسایی بشه. اما مسئله ی کشف همچنان معضلیه بخصوص که هدف چیزی شبیه به b-1 لنسر باشه و با پرواز در ارتفاع پایین دست به شلیک موشک های کروز دور برد بزنه. اینجاس که جای خالی آواکس ها به شدت احساس میشه.
  3. به نام خدا با سلام یکی از تهدیداتی که در آینده ی نزدیک به وفور گسترش پیدا خواهد کرد، موشک های هایپر سونیک است. با توجه به سرعت بالای 7 ماخ و کروز کردن در ارتفاع پایین شناسایی و مقابله به این گونه موشک ها بسیار کار دشواری خواهد بود. این امر خصوصا برای کشور هایی با دکترین شرقی که اکثرا تاکید بیشتری بر پدافند زمین پایه دارند تا پدافند هواپایه محقق است. هر چند کشور های مثل روسیه سعی در افزایش هرچه بیشتر برد سیستم های پدافندی خود برای مقابله با هواگرد های حامل دارند اما با دور ایستایی هر چه بیشتر این کار تحقق پیدا نخواهد کرد. (بیشتر از این حیفم میاد موضوع رو باز کنم چون درخور یه تاپیکه) حال وضع تهدیدات در دریا چگونه خواهد بود؟ فرض کنید موشکی با سرعت 7 ماخ در ارتفاع مثلا !!50 متری در حال نزدیک شدن به ناو هدف است. ناو در بهترین حالت موشک را در فاصله ی !!100 کیلو متری شناسایی خواهد کرد. در این صورت ناو برای واکنش تنها !!!!!!!!!!!!!40 ثانیه فرصت خواهد داشت. این تهدید آنقدر جدی است که حتی ناوگان های بزرگ غرب نیز توان پاسخگویی به آن را ندارند. حال سوال اینجاست که چگونه میخواهید با این تهدید مقابله کنید. یک پاسخ تاکید بیشتر بر پدافند زمین پایه است. با افزایش برد سیستم های برد بلند و کاهش سرعت عمل سیستم های دفاع نزدیک. خوب قطعا باید این کار ها صورت بگیرد اما این امور در آن حدی نیست که بتنوان روی آن حساب باز کرد. پاسخ دیگر استفاده از سیستم های لیزری است. این کار درصد اطمینان را تا حدی بالا می برد. اما مقابله موشکی که برای تحمل حرارت های بالا طراحی شده با سیستم های لیزری جای سوال دارد. همچنین در صورت توان اینگونه سامانه ها برای مقابله با موشک های هایپر سونک به دلیل صرف وقت برای نابود کردن هر موشک ( چون اگه بخواد ذوبش کنه باید چند ثانیه ای بهش بتابه) در صورت تعدد موشک ها باز تهدید برطرف نخواهد شد. پاسخ آخر نه مقابله ی زمین پایه با موشک هاست بلکه مقابله ی هواپایه است. فرض کنید چند هواگرد (ترجیحا بدون سرنشین، به دلیل پرواز هیا طولانی مدت) در حد و اندازی tu-22 (حالا اندازش خیلی مهم نیست فقط بتونه این ملزوماتی که گفتم رو انجام بده) با حدود 100 تیر موشکی در ابعاد آمرام و سرعت بسیار بالا و 100 کیلومتر برد در شعاع 1000 کیلومتری ناوگان گشت میزنند و از ارتفاع بالا با رادار های خود همه چیز را زیر نظر دارند و درصورت لزوم به سمت اهداف آتش می کنند. همچنین با یک لینک به ناوگان متصل اند و مختصات هدف را برای آن ارسال می کنند تا ناوگان بتواند با ساتفاده از موشک های برد بلند تر خود با هدف مقابله کند. حال تئوری های شما برای مقابله با اینگونه تهدیدات چیست؟
  4. بنده هم واقف هستم. اونچیزی که مد نظر من هست کلی با کلاهک sm-3 تفاوت داره منتهی شیوه ی کارد تقریبا مشترکه. فرض بر اینه که سجیل با خودش ۱۰ تا از این کلاهک ها حمل میکنه و تا ارتفاع ۲۰۰ کیلومتری بالامیره بعد با یه مانور شبیه به df-21d چینی در چنصد کیلومتر آخر ارتفاع رو تا ۵۰ کیلومتر کاهش میده و کلاهک ها رو در مسیر هدف رها میکنه. در این بازه کلاهک ها با رادار و گیرنده های امواج راداری شروع به جست و جو میکنن و با پیشران های شبیه به اونچه در کلاهک sm-3 می بینید به سمت هدف شیجه میرند. در واقع همون موشک بالستیکه فقط کلاهکش تغییراتی کرده. ایجور میشه از موشک های موجود هم استفاده کرد.