تمامی فعالیت ها

بروزرسانی خودکار این جریان     

  1. Today
  2. به نام خدا توجه: "این مطلب به هیچ عنوان به هیچ عنوان به هیچ عنوان مورد تایید حقیر و هیچ کدام از مدیران و اعضای سایت Military.ir نبوده نیست و نخواهد بود و تنها صرفا برگردانی از نظر یک کارشناس غربی در مورد نیروی نظامی ایران است که برای آشنایی خوانندگان تهیه شده است. حقیر هرگز سعی نمی کنم تا نیروی نظامی ایران را ضعیف یا هر چیز دیگری خطاب کنم. لازم به ذکر است از جانفشانی ها و فداکاری های دلاورمردان غیور ارتش جمهوری اسلامی ایران کمال تشکر و قدر دانی را دارم و دست این عزیزان را می بوسم. این دلاورمردان از پاک ترین، مخلص ترین و شجاع ترین مردان این کشور هستند که خالصانه و جان بر کف در راه خدمت به ملیت و میهن قدم گذاشته اند. اما نقد صحیح و سازنده و به دور از احساسات می تواند به ما کمک کرده و در پیشرفت ایران عزیز ما را یادی دهد. اسیر احساسات و جنگ روانی شدن ممکن است عواقبی داشته باشد که به هیچ عنوان نمی توان آن را جبران کرد." توجه ایران یک نیروی هوایی بزرگ دارد اما یک دلیل آن را ضعیف نگه دارد. تحریم ها بر روی کاغذ نیروی هوایی ایران یکی از بزرگترین نیروهای هوایی در دنیا است. طبق براورد ها 350 جنگنده در اختیار دارد، حدودا دو برابر نیروی هوایی سلطنتی انگلستان. اما اغلب جنگنده های ایران قدیمی و از رده خارج هستند. مدل هایی که قدیمی نیستند تنها کپی طرح های قدیمی هستند. F-14s و F5s و F4s مدل های دهه 70 هستند، MiG-29s مربوط به دهه 80 است و جنگنده بمب افکن های سوخو و تعدادی محدودی J-7s نیز در دهه 90 از چین خریداری شده است. تنها دستاورد تازه ایران مهندسی معکوس F-5 بوده است. اگر تمامی گزارشات و شایعات درست باشند، ایران بارها تلاش کرده است تا جنگنده خریداری کند. در ادامه لیستی از جنگنده هایی که ایران تلاش در خریداری آنها نموده است اما موفق نشده است معرفی می شود. MiG-31 در ده 90 در بین دیگر خرید های نظامی، تهران سفارش 24 فروند رهگیر MiG-31 را به مسکو می دهد. جنگنده دو موتوره میگ 31 جایگزین میگ 25 های شوروی بود. میگ 31 به طور قابل ملاحظه ای می توانست توانایی گشت هوایی ایران را بهبود بخشد و همسایگان را تهدید کند. اما قبل از انکه معامله انجام شود، شوروی سقوط کرد. در سال 1992، تهران دوباره تلاش کرد تا از روسیه ای که شدیدا نیازمند پول بود میگ 29 ، بمب افکن های Tu-22 ، جنگنده بمب افکن میگ 27 و 24 فروندMiG-31s خریداری کند. در این زمان امریکا با موفقیت بر روسیه فشار اورد تا فروش را لغو کند. طبق گزارشات امریکا حتی پیشنهاد کرد تا MiG-31s را به قیمتی بالاتر از انچه ایران می توانست تقبل کند از روسیه خریداری کند. نه سال بعد در سال 2001، تهران بار دیگر تلاش کرد تا MiG-31s را به دست اورد و حتی بهای ان را نیز پرداخت کرد. بار دیگر امریکا بر روسیه فشار اورد تا معامله را لغو کند. Su-27/Su-30 گزارشات زیادی از تلاش ایران برای به دست اوردنSu-27 یا مدل پیشرفته ان Su-30 موجود است. در سال 2007، شایعاتی در مورد خرید 250 فروند Su-30s توسط ایران از روسیه پخش شد اما Rosoboronexportv,-تنها آژانس صادرات/واردات تسلیحات نظامی روسیه- این قرارداد را رسما انکار کرد. طبق گزارشات، ایران در سال 2016 دوباره تلاش کرد تا Su-30 ها را به دست اورد اما این بار تحریم های سازمان ملل-بخشی از توافق 2015 که برنامه های هسته ای ایران را محدود می کرد- این تلاش را پیچیده تر کرد. J-10 در دهه 90 ایران موفق شد تعداد محدودی J-7s را از چین خریداری کند. J-7 مدل مهندسی معکوس از MiG-21 روسی است. در 10 سال گذشته نیروی هوایی چین شروع به جایگزینی بسیاری از J-7s های خود با مدل های جدید J-10s کرده است. J-10 طراحی بسیار جدید تری دارد. عملکرد آن به نسبت با F-16 امریکایی برابری می کند. در سال 2015 شایعاتی مبنی بر اینکه تهران قصد دارد تا تعداد 150 فروند J-10s را خریداری کند منتشر شد. اما از این شایعات نتیجه ای حاصل نشد. لازم به ذکر است که چین، شریک تجاری بسیاری از کشورهای عربی خاورمیانه همچون عربستان صعودی و امارات متحده عربی است که رقبای سرسخت ایران در منطقه هستند. احتمالا برای چین، فروش چند میلیارد دلار هواپیما به ایران ارزش شکاف دیپلماتیکی که می توانست با دولت های عربی منطقه به همراه داشته باشد را نداشته است. ایران به جای خرید، چه می کند: با محرومیت از خرید، ایران هواپیماهای قدیمی خود را احیا و به روزرسانی می کند. F-4s وF-14s و Su-22s تعمیرات اساسی و تسلیحات و سنسورهای جدید دریافت کرده اند. در همین حال مهندسان ایرانی توانسته اند F-5 را مطالعه و بررسی کرده و حداقل دو نمونه از ان را تولید کنند. احتمالا صاعقه بدنه یک F-5 است که نمی تواند پرواز کند و یک تیغ دم مدل قدیمی، با دو تیغه دم تعویض شده است. طبق گزارشات، از زمانی که صاعقه برای اولین بار ظاهر شد، ایران 9 فروند از ان را ساخته است. در سال 2018 ایران مدل دیگری از F-5 را رونمایی کرد: جنگنده دو سرنشینه کوثر. رسانه های ایران ادعا می کنند که کوثر کاملا داخلی است، اما همانند صاعقه، احتمال دارد که ایران کوثر را بر مبنای بدنه های قدیمی انبار شده F-5 بسازد تا اینکه بخواهد از صفر بدنه را بسازد. ایران که مدت ها است نتوانسته است جنگنده جدیدی خریداری کند، ممکن است چاره دیگری جز به روز رسانی هواپیماهای قدیمی خود نداشته باشد. اما برای نتیجه یا دستاورد به روزرسانی ها نیز محدودیتی وجود دارد. یک F-4 به روز رسانی شده هنوز یک F-4 است: کم تحرک (تنبل)، بدون قابلیت پنهان کاری و سخت در به پرواز در آوردن. به همین ترتیب یک کپی از F-5 نیز عملکردی درست مشابه F-5 دارد و نمی تواند با قابلیت های هواپیماهای مدرنی که رقیبان ایران در اختیار دارند رقابت کند. مترجم: محمد رجبعلی منبع: https://nationalinterest.org/blog/buzz/iran-has-big-air-force-one-reason-keeps-it-weak-103457 صرفا برای میلیتاری
  3. سلام ممنون از اینکه موارد را در بروزرسانی به تاپیک منتقل فرمودید اما در مورد حزب ا... . این بحث قبلا در انجمن شد ، قضیه حزب ا... و رودررویی آن با idf از ابتدا ( 1982 تا الان) یک استثناء بوده و خواهد بود ، ساختار نظامی حزب ا... ، یک ساختار با توان مشخص ، سخت افزار مشخص و شیوه و تاکتیک های ویژه هست که الزامی به سرمایه گذاری در این حوز ه ( نیروی هوایی ) نداشت و ندارد ، بدلیل اینکه دفاع از فضای هوایی لبنان ، بر عهده نیروی هوایی این کشور هست ( که خوب نیروی هوایی این کشور هم محلی از اِعراب ندارد ) ، ضمن اینکه "فضای نبرد " ( battle space) و اهداف با قابلیت ضربه پذیری هوایی به نقاط خاصی محدود میشد که اتفاقا" هدف بیشترین حملات هم قرار گرفت . اما نکته ای که هیچ وقت با دقت به ان پرداخته نشد ، مسیر اشتباهی بود که idf و iaf ان را دنبال می کردند و آن ، اتکاء صرف روی نیروی هوایی برای از کار انداختن نیرویی بود که محل استقرار خاصی نداشت . به حجم و تراکم حملات اسراییل (IAF) در جنگ 2006 دقت کنید تراکم حملات هوایی از جنوب به شمال لبنان ، با یک روند متمرکز قابل مشاهده است ، تمامی پل ها ، مراکز حیاتی ، فرودگاه ها ، مناطقی که مشکوک به کاربردهای دوگانه بودند ، هدف حمله قرار گرفت اما این مساله برای ما بعنوان جمهوری اسلامی ایران ، با نزدیک به 2 میلیون کیلومتر مربع مساحت و برای دفاع از این قلمرو به ارتفاع 80 هزار پا کاملا متفاوت هست ، ما در حال حاضر با دو تهدید کامل بلحاظ ماهیتی متضاد روبرو هستیم ( 1- تهدیدات کلاسیک و متعارف 2- تهدیدات غیر کلاسیک و نامتعارف ( نامتعارف به معنای عدم تقارن وتوازن رزمی و نه موارد مربوط به wmd) در نتیجه منطق نظامی حکم می کند که برای پاسخ به هر دو نوع تهدید برنامه ریزی کنیم ، چون غفلت از هرکدام ، موجبات خسران شدید هست ) اولین گام ، به شکل شاخص ، دیده بانی موضوع این هست که در زنجیره فرماندهی ، اعتقادی به قدرت هوایی وجود دارد یا خیر . تمامی این برنامه های موازی ، صرف منابع اندک در پروژه های با بیلان نامشخص ، انتخاب مدیران ضعیف در حوزه های مربوطه ، یک مساله را پیش روی تحلیلگر می گذارد که تفکر هوامحور در بدنه نیروهای مسلح ما وجود ندارد . از نظر این دوستان ، نیروی هوایی یک نیروی تشریفاتی ( لاکچری ) ، هزینه بر ، گران قیمت ، غیر مفید و ... هست ( این تحلیل براساس نوع نگاه به نیروی هوایی پدید آمده )و تا اصلاح امور و تغییر شرایط ، احتمالا" همین تحلیل باقی می ماند . قبلا هم عرض شد ، تا وقتی نگاه از بالا به قدرت هوایی تغییر نکند ، هر نوع تغییری به شکل ساختاری و اساسی ، غیر ممکن هست . نوع نگاه مدیران ارشد دفاعی باید تغییر کند ، شیوه مدیریت سنتی در نیروهای مسلح باید تغییر کند ، این تفکر که نیروی هوایی باید هواپیما بسازد ، اشتباه هست ، وزارت دفاع مسئولیت تولید ندارد ، نیروی هوایی مصرف کننده فناوری هست ، وزارت دفاع ، مسئولیت سیاست گذاری دارد ، این شرکتهای خصوصی هستند که باید ورود پیدا کنند از تولید سلاح پیاده نظام تا موتور نظامی و غیرنظامی . این روند در دنیا تجربه شده و جواب هم داده ، حالا ما سعی داریم خلاف جریان آب شنا کنیم ، قطعا" هزینه های ان برای ما چندین صد برابر هست . پی نوشت : اینهایی که عرض شد ، فقط یک قطره بسیار کوچک از اقیانوس نقدهای وارده هست . مسائلی وجود دارد که نه گفتنش فایده ای دارد و نه گوش شنوایی برای شنیدن آن ، ولی سعی براین هست که مجرایی ایجاد شود برای نقد وضعیت . این نقد اگر چه تلخ هست ولی باید گفته شود تا درزمان جنگ / بحران ، شیرینی آن را همه حس کنند .
  4. در حال حاضر - در یک جنگ وسیع استراتژی که فعلا در پیش گرفته شده زدن پایگاه های هوایی ودریای دشمن برای عدم پرواز پرنده علیه کشور ما هست در گام دوم زدن آواکس ها و سوخت رسان ها و پهن پیکر ها - در یک جنگ محدود پدافند هوایی و نمایش اف 14 ها ولی برای رفتن به فاز تهاجمی چه باید کرد، ما در چند موقعیت با چالش مواجه هستیم اول پشتیبانی هوایی که در جنگ با داعش خودش رو نشون داد ، چه از نوع هوانیروز و چه از نوع آ10 یا سوخو25 یا حتی هرکولس AC 130 دوم ترابری و سوخت رسانی و آواکس جایگزین سی 130 و بوینگ 747 707 سوم برتری هوایی و شکار از راه دور اف 14 چهارم درگیری در آسمان اف 16 و اف 15 و یا اف 18 این نیاز هست ولی راه و نقشه راه چیست ؟ - به شخصه فکر می کنم ساخت پرنده ای مثل سی 130 چه از نظر اقتصادی، چه از نظر کاربری در حال حاضر بیشترین نیاز هست چون بحث ترابری، مینی آواکس، توپ هوایی، گشت دریایی و ... رو میتونه برطرف کنه الان هم در سوریه به خوبی خودش رو دوباره نشون داد در مورد ساختش با توجه به تحریم های آمریکا می تونیم بسازیم و بحث های قانونی و لیسانس ساخت را زیرپا بذاریم - نیاز به رفع تهدید بدون درگیری بسیار مهم هست در این بین جنگنده ای با قابلیت حمل سلاح دوربرد، مداومت پروازی و رادار قوی بسیار مهم هست و این نیاز رو ساخت پرنده ای مشابه اف 14 فقط میتونه رفع کنه - درگیری در آسمان و ستون فقرات نیروی هوایی جنگنده ای چابک مثل اف 16 نیاز هست که مشابه اون جی 10 چین هست آیا ما میتونیم در این اوضاع با فروش نفت در برابر جی 10 کاری بکنیم، به شخصه فکر می کنم این موضوع با کمک دیپلماسی قابل انجام هست و شاید تنها پرنده با امکان کار با خارجی ها باشه در این بین نحوه استفاده و چیدمان جنگنده ها مطرح می شود چه باید کرد؟ برای مثال روبروی اسرائیل؟ مشخصا شکار از راه دور و خاموش باید آسمان رو براش نا امن کرد و تلفاتش رو بالا برد این تنها با نیروی هوایی محقق نمیشه، بلکه باید پدافند شکار های خاموش رو شروع کنه و نیروی هوایی از راه دور جلوی جولان پرنده های اسرائیلی رو تو آسمان سوریه بگیره و بعد آروم آروم جلو بیاد ، یعنی نیروی هوایی در مرز عراق و سوریه بتونه جلوی جولان جنگنده های اسرائیل را مهار کنه و اونها رو تو فلسطین اشغالی محبوس کنه
  5. MR9امروز 8:29 AM @Dolphin سلام علیکم- قدرت هوایی و به تبع آن نیروی هوایی ، برای هر سازمان مسلحی ، درجه ای از سلطه طلبی و قدرت نمایی را در عرصه رقابت منطقه ای و جهانی را ایجاد می کند MR9امروز 8:33 AM @Dolphin دو تا مثال می زنم ....در جنگ جهانی اول ، وقتی برای اولین بار جنگنده فوکرE-1 وارد صحنه عملیات شد(بعنوان اولین جنگنده عملیاتی تک باله ) بدلیل قدرت آتش و مانور مناسب و همچنین استفاده از دو قبضه تیربار " اشپانداو " انقدر در بین پیاده نظام بریتانیایی وحشت ایجاد کرد که بعد از آن واحدهای پیاده نظام متفقین بخودشون لقب " علوفه فوکر" کنایه از درو شدن توسط این جنگنده آلمانی داده بودند MR9امروز 8:37 AM @Dolphin دومی هم به نقل از یک خلبان آزمایشگر آمریکایی هست که در اثنای دهه هشتاد در یک مرکز محرمانه ، مسئولیت کار با بالگردهای روسی میل-24 هایند را داشت . به اعتقاد این شخص ، زمانی که شما در کابین خلبان یک هواگرد رزمی قرارمی گیرید و دست به سکان می برید ، حس عجیبی به شما دست میدهد ، حسی که ترکیبی از غرور زاید الوصف ، برتری نسبت به اهداف مستقر در زمین ، دقیقا به مشابه ان حسی که " عقاب" نسبت به اهدافش در زمین و هوا دارد . MR9امروز 8:41 AM @Dolphin غرض ازاین دو مثال این هست که نشان دهد ، حتی کشورهای درجه 3 و 4 نظیر آنگولا ، اوگاندا ، میانمار ، بنگلادش و.... علیرغم نقش محدود در معادلات منطقه ای و جهانی ، دائم بدنبال افزایش توان هوایی خودشون هستند ، چون جنگهای قرن بیست و یکم ، غیر خطی ، مستقیم بوده و شاخصه اصلی انها "سرعت" هست ،طبعا" سریعترین ، سیال ترین و انعطاف پذیرین نیرویی که می تواند در چنین جنگها و نبردهایی ، وارد عمل شد ، و سازمان مسلح متبوع خودش را بسمت پیروزی در کنار سایربازوهای رزمی راهنمایی کند ، " نیروی هوایی " هست ------------------- در مورد نیروی هوایی و ارزش اون شاید دیگه بحثی نباشه ولی یک سوال مهم پیش میاد در شرایطی نابرابر و نامتوازن که الان در اون هستیم - شامل عدم فروش هواپیما یا فروش هواپیمای مدل پایین - تقویت نامحدود تعداد و کیفیت هواپیماهای دشمن چه امریکا و چه کشورهای عربی - منابع محدود مالی راهکار چیست؟ نقشه راه چیست؟ برای مثال نبود نیروی هوایی منسجم در سوریه عملا دست اسرائیل رو برای هر دست اندازی باز کرده است ولی در شرایط فعلی با توجه به کم کاری ها و شاید تهدیدات متوجه ما ، نمیشود دست روی دست گذاشت اگر بر همین مبنا بود باید حزب الله لبنان تسلیم میشد ولی اجبار شرایط مجبورش کرد بدون نیروی هوایی جلوی اسرائیل مقاومت کند و ضربه اش رو هم خورد ولی عقب ننشست حال که این درک ایجاد شده که نیروی هوایی رو نیاز هست باید چگونه اون رو جهت بدیم و از یک دفاع به حالت راهبردی برسونیم راه کار و دستور کاری که بتونیم گام به گام نیروی هوایی منسجمی بسازیم چیست؟ چه طور باید این ساختار رو بازسازی کرد که هم با منابع محدود ما وارد مسابقه تسلیحاتی نشویم و هم تاثیرش ملموس شود ؟ به نظر من نگاه ما به نیروی هوایی از حالت کلاسیک و شبیه امریکایی ها باید تغییر کنه در این تغییر نگرش وجود جنگنده ای مشابه اف 14 خیلی خیلی میتونه موثر باشه
  6. عقاب بر فراز جبهه غرب سرگرد یوهانس زیفرت ، فرمانده گروه دوم رزمی لوفت وافه وی در این تصویر با درجه ستوانی در تابستان 1942 ، فرماندهی اسکادران یاگد گشوادر 26 (JG-26) را از ژوییه 1941 تا مه 1943 در اختیار داشت ، دیده میشود . وی در سپتامبر 1943 به فرمانده گروه رزمی دوم لوفت وافه منصوب گردید ، اما در اواخر همان ماه در جریان یک درگیری هوایی با یکفروند جنگنده P-38 لایتینینگ-2 کشته شد . وی درجریان نبردهای هوایی ، مجموعا" 57پیروزی هوایی را ثبت نمود که از این تعداد ، 11 پیروزی هوایی در جبهه شرقی و در قالب اسکادران فوق بود لیست شکارها : 1 فروند فوکر D.XXI 35 فروند اسپیت فایر 1فروند پی-38 2 فروند بی-17 6 فروند IL-2 1 فروند پوتز63 5 فروند هاریکن 1 فروند میگ-3 2 فروند PE-2 1 فروند بلنهایم 1 فروند P-39 1 فروند لاگ -5 صرفا" برای میلیتاری / مترجم MR9
  7. http://tweetna.ir/Tweet/98092071673/%D8%AA%D9%88%DB%8C%DB%8C%D8%AA%D8%B1-%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D9%88%D8%B4-%D9%81%D9%84%D8%A7%D8%AD-%D9%BE%D9%88%D8%B1-%D8%A8%D8%B1-%D8%A7%D8%B3%D8%A7%D8%B3-%D8%A2%D9%86%DA%86%D9%87-%D8%AF%D8%B1-%D8%AE%D8%A8%D8%B1%D9%87%D8%A7-%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%86%D8%AF%EF%BF%BD با توجه به این توییت درباره ارسال سامانه پدافندی و احتمال حمله اسرائیل به محموله و دخالت روسها، یا با یه جوسازی رسانه ای اساسی طرف هستیم(چیزی بالاتر از سطوحی که تا حالا شاهد بودیم) یا واقعا ایران پدافند به سوریه منتقل کرده. که البته در هر دو مورد سوال اصلی این هست که چرا الان؟ یعنی اسرائیل بیشتر از کاری که قبلا کرده میخواد در سوریه چه بکنه یا اگه حالت دوم صحیح باشه یعنی ما تا این حد خیالمون از پدافند وطنی راحته که منتقلش کردیم به خط مقدم جبهه ای با برتری هوایی مطلق دشمن؟ یا همین حالا هم چیز بهتری رو توسعه دادیم که اینها نسل قبلی حساب میشن؟ یا در یک حالت بلندپروازانه پروژه ای قراره انجام بشه که حفاظت از اون تا این حد اهمیت داره؟ در هر حال به لطف تصاویر ماهواره ای احتمالا تا چند هفته آینده چند و چون این ماجرا مشخص میشه بحث توجه به احتمال دام بودن رقابت تسلیحاتی هم واقعا مهم هست. منتهی مسلما نمیشه دست روی دست هم گذاشت. اون دیگه هنر تصمیم گیران هست که اولا وضعیت اقتصاد رو درست کنن تا بخش نظامی هم حالش خوب باشه و ثانیا حواسشون به نسبت هزینه و سود باشه. البته بنده عمیقا اعتقاد دارم علت اصلی فروپاشی شوروی نه به خاطر رقابت تسلیحاتی یا حتی اقتصاد ضعیف، بلکه به خاطر طبقه فاسد حکومتی بود که اتفاقا خود اونها هم فروپاشی رو رقم زدن...
  8. سلام دیشب در بروزرسانی مجموعه مقالاتی از موسسه تحقیقات استراتژیک کارنگی اروپا خدمت دوستان با عنوان New Perspectives on Shared Security : NATO’s Next 70 Years معرفی شد که دوستان می توانند آن را از لینک زیر دریافت نمایند . http://s7.picofile.com/file/8381501200/NATO_int_final1.pdf.html در همین راستا سعی می کنم بخش های مهم هر کدام از مقالاتی را که مطالعه می کنم را برای استفاده و آشنایی دوستان در انجمن قرار بدهم . مطلب زیر از قسمت توصیه های مقاله NATO in the Era of Global Complexity برگزیده شده است . توصیه هایی به ناتو در عصر پیچیدگی های جهانی آمادگی برای مدل های جدید جنگ اولین مفهوم استراتژیک محیط امنیتی جدید این است که ناتو باید خود را برای جنگ های چند حوزه ای (Multidomain) مجهز سازد . بهره‌ برداری از حوزه‌های جدید سایبری، کنترل و بکارگیری داده‌ ها و محیط بیرونی تر فضا ، که در آن فعالیت خصمانه را می توان زیر آستانه بند ۵ شرط دفاع متقابل هدایت کرد، دشمنان سعی خواهند کرد ناتو را در طیف الکترومغناطیسی پیش از استفاده از تانک ، زره و هواپیما شکست دهند . آمادگی برای جنگ به خود جنگ تبدیل شده ‌است. ... ناتو باید تمرینات خود را بیشتر از قبل انجام دهد و آموخته های خود را سریعتر در مراحل عملیاتی و سازمانی اش بگنجاند. اتحاد به یک گروه ارشد مشاوران علمی احتیاج دارد که بتوانند به سیاست گذاران در ایجاد درک بهتر و سریعتر تاثیر تغییرات تکنولوژیکی با تکیه ‌بر تخصص و مشارکت بخش خصوصی کمک کنند. اعلام فضا به عنوان یک حوزه عملیاتی می تواند یک حرکت مثبت در این جهت باشد. توصیه اول : ناتو باید خود را برای جنگ های چند حوزه ای (Multidomain) مجهز سازد و به بهره‌ برداری از حوزه‌های جدید سایبری ، کنترل و بکارگیری داده‌ ها و محیط بیرونی تر فضا ، که در آن فعالیت خصمانه را می توان زیر آستانه بند ۵ شرط دفاع متقابل هدایت کرد اقدام کند . آمادگی برای جنگ به خود جنگ تبدیل شده ‌است پاسخ های محکم به جنگ هیبریدی مفهوم دوم در حوزه جنگ هیبریدی یا جنگ در ناحیه خاکستری می باشد . ممکن است تعیین سریع مختصات اینگونه فعالیت ها مشکل باشد ، اما این فعالیت ها ، خصمانه ، آسیب ‌رسان و غیرقابل‌ تحمل هستند . بنابراین ناتو باید با قاطعیت و در یک الگوی منسجم پاسخ دهد که نوعی بازدارندگی را با گذشت زمان ایجاد می کند. این یک تغییر فرهنگی برای پیمان خواهد بود ، زیرا این بدان معناست که تصمیم گیری های کوچک زیادی ، در تمام مدت انجام بگیرد و نه تصمیم گیری های مهم آنهم به ندرت. ایجاد همبستگی در پاسخ به رودررویی های کوچکتر و تدوین دفترچه ای از پاسخ های ماقبل استفاده از نیروی نظامی کار ساده ای نخواهد بود. این امر به آگاهی موقعیتی خوب و توانایی مقابله با یک بحران هیبریدی نیاز دارد ، بدون آنکه به سمت تشدید ناخواسته بحران یا ایجاد شکاف در همبستگی پیمان برود . روسیه و چین از فعالیت های هیبریدی متفاوت استفاده می‌کنند. روسیه تمایل به سنجیدن جزئیات و بررسی دقیق و متمرکز بر فعالیت‌های سیاسی برای آزمودن برگشت پذیری (تاب آوری) و دو قطبی شدن جوامع دشمن خود دارد. چین به دنبال ایجاد رخنه در اقتصاد و نفوذ در صنایع دارای تکنولوژی بالا و همچنین در بخش‌های تحقیق و نوآوری مانند دانشگاه ‌ها می باشد . پکن همچنین علاقمند به دستیابی به زیرساخت های حیاتی و زنجیره‌های تامین است . بنابراین پیمان به دو استراتژی هیبریدی مجزا نیاز دارد تا برگشت پذیری (تاب آوری) خود را افزایش داده و استقلال استراتژیک خود را در برابر هر دو نوع چالش حفظ کند . آنچه برای روسیه و چین متداول است ، این است که آنها بیشتر در حوزه های غیرنظامی بازی می کنند تا در حوزه های نظامی سنتی . بنابراین ، ناتو باید با تعمیق مشارکت خود با بخش خصوصی ، مدیران زیرساخت های حساس و دانشگاه ها ، ظرفیت های پاسخ های غیرنظامی خود را بیشتر توسعه دهد. جلسه ماه مه 2019 شورای آتلانتیک شمالی با مشاوران امنیت ملی اعزامی پایتخت ها شروع خوبی بود ، اما لازم است به جای استثنا ، به یک هنجار تبدیل شود. توصیه دوم : ناتو در مقابله با جنگ هیبریدی یا جنگ در ناحیه خاکستری باید با قاطعیت و در یک الگوی منسجم پاسخ دهد که نوعی بازدارندگی را با گذشت زمان ایجاد می کند . پیمان ناتو در برابر روسیه و چین به دو استراتژی هیبریدی مجزا نیاز دارد تا برگشت پذیری (تاب آوری) خود را افزایش داده و استقلال استراتژیک خود را در برابر هر دو نوع چالش حفظ کند . ناتو باید ظرفیت های پاسخ های غیرنظامی خود را بیشتر توسعه دهد صرفا برای میلیتاری منبع در ابتدای متن ذکر شده است .
  9. Yesterday
  10. اصلا کلا نحوه بیان مطلب کمی مغلقه ! جوری القا کرده که بدون اجازه رسمی روسیه ایران حق دفاع از نیروهای خودشو نداره.‌ حالا اگر قرار بر استقرار پدافند در سوریه هست ( در شرایط حاضر ) بهتر است با سامانه های ارزان تر و کم اهمیت تر از نظر بار روانی شروع شود تا لااقل در صورت هدف قرار گرفتن هم موجبات تحقیر دانش داخلی رو فراهم نکنه ! ولی احتمال اینکه سیستم های کوتاه‌برد هم مستقر شوند بعید نیست. اما باز بدون پوشش هوایی عملاً سیبل هستند . اما در مورد این که باید موشک ها رو به حالت واکنش خودکار ( تقریباً ) درآورد.‌ اولاً اینکه نباید از یاد ببریم طرح شهید بزرگوار ستاری در واقع یک راه‌حل کوتاه مدت برای جبران نقصان دفاع هوایی ایران بود و از اینها گذشته ما در خاک خودمان و‌ در وجود پوشش راداری قادر به این کار بودیم‌.‌ پرنده‌های عراقی هم قابلیت خاصی برای پنهان ماندن از دید رادار نداشتند.‌ اما در سوریه جدای از نبود پوشش راداری مستقل که بتواند نقش پیش اخطار بازی کند، اطلاعی هم از وضعیت عملیاتی رادارهای پیش اخطار برد بلند معرفی شده ایران منجمله شهاب و ثامن و سپهر و قدیر و... هم در دست نیست که آیا توان پایش منطقه مدیترانه شرقی رو داره یا خیر ( هرچند که رادارهای باور در سوریه چنین قابلیتی میتونن داشته باشند.) با حریفی مواجه هستیم که در تکنیک های اخلال در سیستم ها تبحر بالایی داره. موشک ها باید از یک سامانه هدایتی بسیار قدرتمند و برتر برخوار باشه که بتونه در محیط ایجاد شده اقدام به عمل کنه ! این موشک باید از چندین‌ نوع هدایت برای خطرناک کردن عملیات برای مهاجم استفاده کنه ! سیکر های توانمندی باید داشته باشه ( حالا شاید بشه گفت که موشک فلاخن داوود اگه دست ایران بوده باشه می‌تونه کمک خوبی باشه ) در آخرم اینکه بعید می‌دونم هزینه موشک های پدافندی کم‌تر از موشک های کروز یا ضد رادار و ... باشه، و بعلاوه توان اقتصادی و صنعتی کشور ها برای جایگزینی ذخیره های هدر رفته هم مورد مهمیه که بنظرم اسرائیل مشکلات کمتری نسبت به ایران داشته باشه. ببنید من یک تصور دارم شاید درست نباشه اما خالی از لطف هم نیست.‌ در شرایط فعلی مسلما ما امکان رقابت تسلیحاتی با آمریکا رو نداریم اما با اسرائیل این امکان وجود داره.‌ افزایش هزینه های نظامی ما در مقابل اسرائیل ممکنه در بلندمدت توان اقتصادی برای پشتیبانی از عملیات های نظامی رو محدود کنه و سرنوشتی که بر شوروی آمد و با افزایش هزینه‌های نظامی در مقابل ریگان به فروپاشی اقتصادی منجر شد هرچند که شوروی مثل ما هم تحریم نبود.‌ بلاشک مورد طبع تمام رقباست( منجمله روس‌ها و آمریکایی‌ها و ترک‌ها و عرب‌ها) که ایران و اسرائیل هر چه بیشتر در جنگ سرد باشند.
  11. اصلا کلا نحوه بیان مطلب کمی مغلقه ! جوری القا کرده که بدون اجازه رسمی روسیه ایران حق دفاع از نیروهای خودشو نداره.‌ حالا اگر قرار بر استقرار پدافند در سوریه هست ( در شرایط حاضر ) بهتر است با سامانه های ارزان تر و کم اهمیت تر از نظر بار روانی شروع شود تا لااقل در صورت هدف قرار گرفتن هم موجبات تحقیر دانش داخلی رو فراهم نکنه ! ولی احتمال اینکه سیستم های کوتاه‌برد هم مستقر شوند بعید نیست. اما باز بدون پوشش هوایی عملاً سیبل هستند . اما در مورد این که باید موشک ها رو به حالت واکنش خودکار ( تقریباً ) درآورد.‌ اولاً اینکه نباید از یاد ببریم طرح شهید بزرگوار ستاری در واقع یک راه‌حل کوتاه مدت برای جبران نقصان دفاع هوایی ایران بود و از اینها گذشته ما در خاک خودمان و‌ در وجود پوشش راداری قادر به این کار بودیم‌.‌ پرنده‌های عراقی هم قابلیت خاصی برای پنهان ماندن از دید رادار نداشتند.‌ اما در سوریه جدای از نبود پوشش راداری مستقل که بتواند نقش پیش اخطار بازی کند، اطلاعی هم از وضعیت عملیاتی رادارهای پیش اخطار برد بلند معرفی شده ایران منجمله شهاب و ثامن و سپهر و قدیر و... هم در دست نیست که آیا توان پایش منطقه مدیترانه شرقی رو داره یا خیر ( هرچند که رادارهای باور در سوریه چنین قابلیتی میتونن داشته باشند.) با حریفی مواجه هستیم که در تکنیک های اخلال در سیستم ها تبحر بالایی داره. موشک ها باید از یک سامانه هدایتی بسیار قدرتمند و برتر برخوار باشه که بتونه در محیط ایجاد شده اقدام به عمل کنه ! این موشک باید از چندین‌ نوع هدایت برای خطرناک کردن عملیات برای مهاجم استفاده کنه ! سیکر های توانمندی باید داشته باشه ( حالا شاید بشه گفت که موشک فلاخن داوود اگه دست ایران بوده باشه می‌تونه کمک خوبی باشه ) در آخرم اینکه بعید می‌دونم هزینه موشک های پدافندی کم‌تر از موشک های کروز یا ضد رادار و ... باشه، و بعلاوه توان اقتصادی و صنعتی کشور ها برای جایگزینی ذخیره های هدر رفته هم مورد مهمیه که بنظرم اسرائیل مشکلات کمتری نسبت به ایران داشته باشه. ببنید من یک تصور دارم شاید درست نباشه اما خالی از لطف هم نیست.‌ در شرایط فعلی مسلما ما امکان رقابت تسلیحاتی با آمریکا رو نداریم اما با اسرائیل این امکان وجود داره.‌ افزایش هزینه های نظامی ما در مقابل اسرائیل ممکنه در بلندمدت توان اقتصادی برای پشتیبانی از عملیات های نظامی رو محدود کنه و سرنوشتی که بر شوروی آمد و با افزایش هزینه‌های نظامی در مقابل ریگان به فروپاشی اقتصادی منجر شد هرچند که شوروی مثل ما هم تحریم نبود.‌ بلاشک مورد طبع تمام رقباست( منجمله روس‌ها و آمریکایی‌ها و ترک‌ها و عرب‌ها) که ایران و اسرائیل هر چه بیشتر در جنگ سرد باشند.
  12. به ادعای برخی این تصویر مربوط به تخلیه بار هواپیمای ایرانی در فرودگاه تی ۴ در حمص هست که حدس زده میشود که سامانه مورد تحلیل باور 373 هست.‌ هرچند که بطور کلی از این تصویر نمیتوان اطلاع دقیقی بدست آورد اما با توجه به نسبت ابعاد به هواپیما مشخصاً سامانه‌ی بزرگیه. حالا اینکه باور هست یا خیر مشخص نیست.‌ در هر صورت بایستی در پوشش دفاع هوایی چنین کاری صورت بگیره!
  13. در مورد تهاتر با توجه به بحران نقدینگی و ارز ر ایران ر مورد روسها فعلا تنها راه حله اگه قبول نشه که معامله بی معامله. در مورد جی اف 17 و پانسمان موقت، زخم باز و عمیق باید با بخیه ترمیم بشه، پانسمان موقته و بعد برداشتنش آش همون آشه و کاسه همون کاسه. مورد دیگه شوک توکسیک این پانسمان موقته یعنی به طوری که سموم و مواد مضر در قسمت بسته شده جمع شن و بعد شدن و در زمان بحرانی اثری فاجعه بار میتونه داشته باشه. ورود جی اف 17 و بولد زیاد و فراموش کردن ضعف های نیروی هوایی در اثر ورود این جنگنده میتونه همین شوک توکسیک باشه. قبلا تجربه خرید محصول بی کیفیت اف 7 و جنگنده های پناهنده شده عراق که بجز چند فروند با کیفیت ، بقیه صرفا از نظر کمی نیروی هوایی مارو پوشش دادند رو داریم. در مورد تحریم تسلیحاتی این یه ضعفه و متاسفانه اگه قرار بر قلقلک و بای دادن ما با این گزینه باشه کاری بجز گام های ان ام بعدی از دست ما بر نمیاد. در مورد بودجه برای جنگنده داخلی بله این رو موافقم هرچند تقابلی با گسترده کردن کار بر پهپادها که پیشرفته قابل ملاحظه ای در این زمینه داشتیم نداره. خرید + تولید با تمرکز داخلی. تغییرات بوده ولی هنوز نیروی هوایی عنصر پیشرو در تهاجم و زدن مشت نخسته. نیروی هوایی به تعبیر دوست عزیزمون باغ وحش شده از انواع مختلف جنگنده ها از ایالات متحده، روسیه ، چین، فرانسه و... . اتفاقا نیاز به سر راست شدن زیر ساخت ها برای اجتناب از هزینه های اضافی حس میشه
  14. ببنید دوستان. مسلما سوخو 30 بهتر از محصولات چینی یا مشترک چینی هست. منتهی ما داریم روی بدترین حالت بحث میکنیم. پیش فرض بحثمون هم این هست که " تمام راهکارهای لازم در قالب دیپلماسی دفاعی اتخاذ شده اما روسها راضی نشدن" یا "به هر دلیلی امکان پرداخت بهای کالا وجود نداشته" در این شرایط باید چه کرد؟ به نظرم با توجه به این پیش فرضها پیشنهاد برادر ghalam. واقعا بد نیست. مساله اینجاست که ما به شدت کمبود زمان داریم و در این زمان یه پانسمان موقت بهتر از تماشای خونریزی هست.البته بازم میگم با توجه به اون دو پیش فرض. حالا من میخوام یه چندتا سوال هم مطرح کنم. اول یه حالت خیلی خیلی خوشبینانه. فکر میکنین اگه فرضا سندرز بیاد سر کار ممکنه بتونیم روی جنگنده های غیر شرقی هم حساب کنیم؟ و در ادامه چندتا سوال درباره حالت بدبینانه(یه جا باشه که آدم برای بدترین حالت باید برنامه ریزی کنه بخش نظامیه) اولا اگه کشور فروشنده_هر کشوری_ راضی به تهاتر کالا نشد، چطوری باید پول رو بهش انتقال بدیم؟ ثانیا اگه تحریم تسلیحاتی به بهانه ای برگشت. چه باید کرد؟ بودجه هنگفت برای جنگنده مدرن داخلی؟ بروزرسانی دارایی های فعلی؟سرمایه گذاری برای پهپاد سنگین؟ یا اصلا انتظار برای فرا رسیدن فرصت خرید؟ ثالثا به نظرتون واقعا نگاه کلان به نیروی هوایی تغییر کرده یا همون تفکر 30 سال گذشته حاکمه؟ و در نهایت آیا خود نیروی هوایی راضی به استفاده از جنگنده های غیر غربی هست؟(واقعا نمیدونم. فقط میترسم رقبتی نباشه و در نتیجه تلاش کمتری هم صورت بگیره)
  15. بودجه نظامی کم و نا متوازن. در زمینه امور جاری بد نیست و اتفاقا برخلاف بودجه های احمقانه عربستان و... جای خوشحالی داره فقط متاسفانه جنبه پیشگیری از نمیتونه تضمین کنه.
  16. معاون هماهنگ کننده ارتش: بودجه نظامی نیروهای مسلح ایران حتی به نسبت کشورهای منطقه کمترین میزان بودجه نظامی است. امیر دریادار سیاری اذعان داشت: ارتش جمهوری اسلامی ایران خلاء بودجه‌ای خود را با خلاقیت، ابتکار، روحیه جهادی و تجارب هشت سال دفاع مقدس پر کرده، ولی لازم است مسئولان کشور از جمله نماینده‌های مجلس شورای اسلامی با جدیت و توجه ویژه به امنیت کشور برای تقویت نیرو‌های مسلح از جمله ارتش حمایت و پشتیبانی لازم را به عمل آورند. https://www.mizanonline.com/fa/news/576167/معاون-هماهنگ-کننده-ارتش-نمایندگان-از-تقویت-بودجه-نیروهای-مسلح-پشتیبانی-کنند
  17. MR9

    جنگنده F-5 تایگر -2

    یک نمونه جالب توجه از بروزرسانی اف-5 گونه EM از نیروی هوایی برزیل ، با مجهز شدن به مخازن سوخت تطبیقی و موشک دربی یکی از مشکلات خاص اف-5 و نمونه های بومی آن ، استفاده از پیشرانه های پرمصرف هست که بطور طبیعی محدودیتهای مشخص را در حوزه مهمات محمول و برد رزمی فراهم می کند ، اما در کنار تعویض پیشرانه ، ابتکار همزمان اضافه شدن غلاف سوخت گیری ( در اینجا ثابت ) و مخازن سوخت تطبیقی ( CFT) می تواند قابلیتهای این جنگنده سبک را تا حدودی قابل قبول سازد
  18. ورای شرایط سخت موجود و خیلی مسائل که باید در نظر گرفت و ضربات گاها سهمگین ارتش اسرائیل، عقیده بنده این هست که در عرصه نظامی در سوریه و تقابل ایران و اسرائیل شاهد یک شطرنج هستیم. شطرنجی که اسرائیل در یک طرف اون با رخ و اسب و فیل و وزیر و ایران با مجموعه ای سرباز ها که اسرائیل رو محاصره کرده. پنجه های ایران رو که به دور گردن اسرائیل کم کم محکم میشه رو حس میکنم و همین حرکات اسرائیل رو منطقی می کنه، حرکاتی مثل آخرین تلاش های یک محتضر برای آویختن به ریسمان زندگی.
  19. شاید ایده آل گرایانه باشه ولی سال 2021 و برداشته شدن تحریم تسلیحات میتونه زمان انتخاب و تعیین مسیر باشه. به نظرم سوخو 30 باید آخرین محصول عظیم خریداری شده برای نیروی هوایی باشه، میشه هم باهاش آسمون ایران رو پوشش داد و هم به دنبال انتقال فناوری بود. مسلما پروسه سختی برای این امر وجود داره ولی بهرحال روسیه باید دوستی شو ثابت کنه . دوستی که البته به آینده اش در نیروی هوایی امیدی نیست و در گذشته هم رابطه پر نوسانی رو با هم در این زمینه داشتیم. در مورد تکامل نیروی هوایی همه چیز مهیا است: نیروی انسانی و تجربه مستقل شدن در نگهداری جنگنده هایی از انواع مختلف، تجربه ساخت و به روز کردن جنگنده های مختلف چه آموزشی، چه از نوع پشتیبانی نزدیک. حتی زمینه برای ارتقای قابل توجه و حتی ساخت جنگنده متوسط هم وجود داره. به شرطی به سمت خودباوری بریم، روی این بخش تمرکز کنیم و سرمایه گذاری قابل توجهی داشته و به طور موازی به دنبال بازار یابی هم باشیم. نیروی هوایی ایران چندان فاصله ای با جی اف 17 و تجاس نداره و می تونه با تکیه بر پلت فرمی مثل اف 14 هم نیاز داخلی رو در سالهای آتی تامین و هم از خروج ارز از کشور جلوگیری کنه و در نهایت نیم کاهی با بازار احتمالی برای نسخه های ارتقا یافته اف 5 و اف 14 داشته باشه.
  20. حسن ختامی بر این سلسله نوشتار
  21. به قول یکی از دوستان به شرط تحویل نسخه SMD که Customize شده باشه : کانارد هاشو باز کنن ، رادار باند L هم پشت Slat های لبه حمله ی بال ها و همچنین موتور AL-41 F1S نصب شده باشه به همراه ورود فناوری قبوله ، در غیر این صورت فکر خرید جنگنده رو باید از سرمون بیرون کنیم رو جنس چینی هم اصلا نمیشه حساب باز کرد ولو J-10C باشه
  22. اینکه روسیه به ایران اجازه داده باشد زیاد منطقی نیست شاید باید اینطور دید که روسیه گفته به من ربطی نداره و من نه میزنم و ازت حمایت می کنم ( اعلام بی طرفی ) ولی اینکه آیا ایران می تواند بزند یا نه ، بحث دارد مسلما سامانه ها بصورت فرم فعلی با همه لوازم جانبی لقمه های راحت برای سیستم موشک های از راه دور اسرائیل هست 10 تا میزنه یکی بخوره کافیه مثل مهاجمی که 10 شوت میزنه ولی با یک گل میشه قهرمان و دروازبانی که 9 تا گرفته و با یک گل میشه بازنده از سوی دیگر زدن هواپیما بصورت فعلی یعنی پاسخ بیشتر اسرائیل پس اول باید سامانه رو طوری دید که از حالت تدافعی به حالت تهاجمی بره و بعدآماده حملات اسرائیل باشه این حرف منو یاد طرح شهید ستاری و هاوک میندازه که موقعیت هدف رو میدیدن و موشک رو کور میزدن و موشک در اسمان هدف رو تو موقعیت می دید و میزد راه دوم پهبادهای شکارچی هست که میتونن برن تو عمق و هدف رو بزنن پس اگر بخواهیم کاری کنیم باید شبیه این سیستم ها عمل کنیم از نظر دفاعی هم اگر باین شیوه عمل کنیم باتوجه به توسعه زیرساخت دفاعی و زیرزمینی راه اسرائیل برای پاسخ بسته میشه و تنها خودش رو خالی میکنه که باز براش ضرره
  23. با توجه به شرایط امروز دنیا و ایران شرایط خرید از روسیه وجود داره. پولش را هم میشه با پرداخت نفت به روسیه داد فقط توجه مسئولین به نیروی هوایی را می طلبه و پایان تحریم تسلیحاتی در دو سال آینده. وقتی هم محصول خوبی مثل su 30 sm در دسترس هست بقیه ی گزینه ها ی چینی و... فقط تلف کردن سرمایه های ملی و اشتباه استراتژیک هست. Su 30 sm هم چند کاره هست و هم قطعاتش در دسترس هست و هم کیفیت مناسبی داره در صورت خرید به اندازه ی حداقل 120 عدد نیروی هوایی را دوباره زنده میکنه و فکر کنم جایگزین شایسته ی فانتوم برای نیروی هوایی خواهد بود
  24. متاسفانه فرمایش شما درسته. هرچند در هر صورت فعلا پولی برای هیچ کدوم از گزینه های مطرح شده نداره ولی چه بهتر بشه پول هایی که مفت و مسلم سالهای ساله هدر میره برای 1-2 سال کمی جلوشو گرفت و خرج چیزی کرد که اینده ما بسته به اونه. اف 5 چه الگوی اف 18 براش در نظر گرفته و چه اف 20 خوبه ولی نیازمند زمانه و این زمان رو یه گزینه چند منظوره که جانشین اکثر این پیشکسوتان نیروی هوایی بشه، میتونه بخره وگرنه باید منتظر هر اتفاقی بود. منتظر بود که وقتی آسمان و حرکت اول رو به دست طرف میدیم چقدر ضربه بزنه و بعد ایران به سراغ تلافی بره. گزینه ای مثل سوخو 30 میتونه هم در دفاع قدرتمند باشه و هم با تلافی متعارف و نه انتحاری مشت ایران رو هرچه بیشتر در مقابل خناثان دور و برش بسته نگه داره
  1. بارگزاری جریان فعالیت های بیشتر