امتیاز دادن به این موضوع:

Recommended Posts

مضافا اینکه برای بررسی دقیقتر محل اصابت و حالا متغیراتی! از این جنس شرایط بعد از اصابت طوری نباشه که سنگ روی سنگ بند نشده باشه در موقعیت! برای تست کلاهک انفجاری به نظر شبیه سازی برخورد با یک جرمی! مناسبتر میرسه.

 

یک مورد دیگه هم اینکه بر خلاف سایر تست های موشکی با توجه به تواریخ روی ویدئو! به نظر میرسه هدف این تست نه هدف های معمول سایر تست ها و چنگ و دندان که از دید :

 

1. دلخُشَک!:  تست تحریک پذیری طرف مقابل در رابطه با قطعنامه ( که به نظرم چون هنوز برجام اجرا نشده کارایی نداره)

2. دلواپسک: تحت تاثیر قراردادن منتقدان به بند موشکی قطعنامه در روز بررسی برجام در مجلس

 

بوده است.

  • Upvote 3

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

سلام علیکم
اینی که فرمودید یک استاندارد همیشگی هست؟ یعنی آیا در همه پرتاب های آزمایشی این کار انجام میشه؟

 

در ایران که در اکثر ازمایش ها همینجور بوده 

 

و گله ای هم که دارم نسبت به برخی از هموطنان خوبمون که توی سایتهای دیگه و ایضا همین میلیتاری که توی رزمایش پیامبر اعظم 9 گفتن موشکهایی که به ناو برخورد کرد ناو رو قلقلک هم نداد 

 

درحالی که نمیدونن اون جریان تاریخی منفجر شدن راکت 40 کیلویی روی عرشه ی ناو چقدر خسارت جانی و مالی ببار اورد حالا چه برسه یه موشک مثل خلیج فارس با سرجنگی ( war head ) 

 

650 کیلویی که ناو رو حالا اغراق نکنیم که غرق کنه ولی قاعدتا از حالت عملیاتی خارج میکنه 

 

و دوستان یکم کم لطفی میکنن در مورد توان بالای جمهوری اسلامی ( کامنت های سایت های خبرگزاری رو میگم ) 

 

درحالی که همونطور که اساتید گفتن سرجنگی خاصی استفاده نمیشه و اون ظرفیت اصلی برای میدان نبرده 

 

یا علی 


این 700کیلو رو از کجا آوردین؟؟؟وزارت دفاع اعلام کرده؟؟؟

 

این یک حدثه بر اساس مقایسه این موشک با موشک های سری قدر و ایضا شهاب 

  • Upvote 1
  • Downvote 1

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

با تبریک به این دستاورد جدید.

 

به نظرم منطقی نیست که در کل روز اخبار تلوزیون و مصاحبه وزیر دفاع با تاکید کامل به این مطلب اشاره کنن که این موشک اولین موشک برد بلند ایران هست و باز هم بگیم که بردش1700 کیلومتر باشه مگر این که استاندارد جدیدی در میزان برد به وجود اومده باشه که من ازش بی خبرم. برد بلند حداقل3500 کیلومتر هست بنابراین حتی اگه براورد دوست عزیزمون در مورد 3000 کیلومتر هم درست باشه بازم موشک برد بلند بر اساس استانداردهای نام گذاری موشک بالستیک نیست.

 

ولی منم میگم ای کاش سوخت جامد بود هر چند هزینه اش بالا میرفت البته شاید برنامه ای برای ارتقا سجیل هم داشته باشیم ککه این خودش امیدوار کننده هست.

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

 

normal_hg9z86qsyvfpb7vm0emm.png

 

به نظر من انفجاری متناسب با این مقدار ماده منفجره صورت نگرفته اولا اثری از سوختگی و تغییر رنگ توی خاک محل اصابت مشاهده نمیشه ثانیا اگه انفجاری با این مقدار ماده صورت بگیره بایستی اون تکه سنگ هایی که محل انفجار هست کلا پودر بشه که همچین چیزی مشاهده نمیشه. به نظر من این انفجار، انفجار سرجنگی واقعی نیست.

کلا نمیصرفه این تکنولوژی رو برا همچین انفجاری بکار گرفت.

 

نمونه محل برخورد بدون کلاهک:

normal_crater.JPG

 

نمونه محل با کلاهک:

normal_IsraeliMissileImpact.jpg

 

تصویر آخری که قرار دادید مربوط به اسرائیل هست که کلاهک سیمانی بوده و بر اثر انرژی جنبشی بیشتر عمق نفوذ بالاتر رفته.

به نظر بنده هم تصویر اول به علت نرمی خاک در قسمت انتهایی چاله، حاصل برخورد کلاهک بدون ماده منفجره هست ولی تعجب بنده از تصویر اول این هست که چرا هیچ بقایایی از موشک باقی نمونده؟

  • Upvote 6

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

به نام خدا

با سلام خدمت دوستان

 

اولا تشکر می کنم از همه کسانی که در این کار سهیم بودن.

اما ین چیز جدیدی نیست و حتی ما این بالک ها رو روی فاتح ها هو مشاهده می کنیم اما در این مورد انگار کلاهک جداشوندست و اندازش و وزنش نسبت به کلاهک های قبلی بزرگتره و فکر کنم 900 کیلو گرمی باشه.

اما اگر این یه موشک جدید بخواد باشه من رو یکم ناامید می کنه و به نظرم خیلی موازی کاری هست و بیشتر احتمال می دم استانداردی برای موشک های قبلی باشه و چندان فرقی هم به جز در کلاهک گمان نمی کنم با قبلیا داشته باشه.

  • Upvote 4
  • Downvote 4

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

سلام دوستان یه سوال داشتم سامانه هایی مثل پاتریوت و ارو و ... معمولا تو چه فاصله ای موشکی مثل شهاب رو هدف قرار میدن و تو چه ارتفاعی ؟ با تشکر 

  • Upvote 1
  • Downvote 1

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

به نام خدا

با سلام خدمت دوستان

 

 

همیشه وقتی چیزی رونمایی میشه از واژه ی جدیدترین دستاورد نیروهای مسلح استفاده میشه 

 

ولی همونطور که خودتون هم میدونین هرچیزی که رونمایی میشه 10 سال از زمان ساختش میگذره 

 

ولی خب در ظاهر هم که شده از لفظ جدیدترین استفاده میشه 

 

حرف هاااااااااااا برای گفتن داریم 


سلام دوستان یه سوال داشتم سامانه هایی مثل پاتریوت و ارو و ... معمولا تو چه فاصله ای موشکی مثل شهاب رو هدف قرار میدن و تو چه ارتفاعی ؟ با تشکر 

 

جواب سوال تخصصیتون رو باید اساتید بدن 

 

ولی موشک شهاب تا نسل 3 و 4 دیگه تولید نمیشه و فقط باز بینی و ارتقای نمونه های توی انبار مونده داره صورت میگیره 

 

برای سرگرم کردن سامانه های ضد موشکی دشمن 

 

و موشک های اصلی رو برای جاهای خاص نگه داشتن 

  • Upvote 1
  • Downvote 1

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

 

اما ! ، تازه رسیدیم به تکنولوژی پرشینگ 2 که تکنولوژی دهه 90 آمریکاست ،

 

 

 

Pershing_Missile_Hits_Target.jpg

بقیه تکنولوژی و امکانتمون هم میرسید به دهه 90 آمریکا ایران بهشت بود شک نکنید ، تکنولوژی دهه نود آمریکا در این تایم برای ایران بنظرم یعنی شاهکار :applause:  ممنون از ارائه اطلاعاتتون :rose:

  • Upvote 10
  • Downvote 3

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

...

 

اما ! ، تازه رسیدیم به تکنولوژی پرشینگ 2 که تکنولوژی دهه 90 آمریکاست ، اگرچه پرشینگ رادار اسکن عوارض زمینی در حین فرود داره و دقت رو از روی عوارض زمینی بدست میاره و هنوز معلوم نیست که چنین تکنولوژی روی کلاهک عماد هست یا نه ، با این وجود همین جداشوندگی یک حرکت رو به جلوی اساسی محسوب میشه ؛

 

 

...

 

 

در فیلم فارس نیوز یک دوربین درون کلاهک به سمت بالا بود (تصاویرش یکی دو صفحه قبل موجوده)، نمیشه از روی اون هیچ حدسی در مورد ناوبری زد؟

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر


نمیدونم چرا اسمش رو گذاشتن  "موشک عماد" در حالی که موضوع موشک نیست بلکه طراحی کلاهک یا reentry vehicle هست که قادره روی هر حاملی نصب بشه ،  البته این تکنولوژی پیشتر جزو تحریم ها بود (خواهشا روی تحریم و ... اینجا مبحث طرح نکنید صرفا من باب اشاره گفتم)

 

اما ! ، تازه رسیدیم به تکنولوژی پرشینگ 2 که تکنولوژی دهه 90 آمریکاست ، اگرچه پرشینگ رادار اسکن عوارض زمینی در حین فرود داره و دقت رو از روی عوارض زمینی بدست میاره و هنوز معلوم نیست که چنین تکنولوژی روی کلاهک عماد هست یا نه ، با این وجود همین جداشوندگی یک حرکت رو به جلوی اساسی محسوب میشه ؛

 

Pershing_II_missile_trajectory_28129.png

 

Pershing_Missile_Hits_Target.jpg

 

با این حساب کی به یک همچین چیزی میرسیم انشالله؟

 

thumb_12105875_463981917123251_788536443

  • Upvote 1
  • Downvote 1

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

احتمالا عماد یا از جی پی اس استفاده می کنه یا الکترو اپتیک گزینه دیگه ای فعلا متصور نیست ولی کلا با این سامانه ها انشا الله در اینده نه چندان دور خطای اون به زیر 100 میرسه که میشه اون زمان روش حساب کرد  پرشینگ 2 خطایی کمتر از 50 متر داشت و عملا یه سلاح مخوف محسوب میشد 

چیز خوبیه هر چند که اگه من کاره ای بودم کلا برنامه بالستیک رو جمع می کرد میزاشتم گوشه انبار رو توسعه سومار و خانواده اش کار می کردم ! 

موشک پاتریوت و تقریبا همه سامانه هایی از این دست به غیر از تاد تو فاز ترمینال به موشک حمله میکنن که جدا شدن بدنه از کلاهک احتمال گذر کردن عماد را افزایش می دهد

  • Upvote 3
  • Downvote 3

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

 

normal_hg9z86qsyvfpb7vm0emm.png

 

به نظر من انفجاری متناسب با این مقدار ماده منفجره صورت نگرفته اولا اثری از سوختگی و تغییر رنگ توی خاک محل اصابت مشاهده نمیشه ثانیا اگه انفجاری با این مقدار ماده صورت بگیره بایستی اون تکه سنگ هایی که محل انفجار هست کلا پودر بشه که همچین چیزی مشاهده نمیشه. به نظر من این انفجار، انفجار سرجنگی واقعی نیست.

کلا نمیصرفه این تکنولوژی رو برا همچین انفجاری بکار گرفت.

 

سلام

نظرتون در مورد تصویر زیر چیه ؟

http://www.combatreform.org/afghanistan2000poundJDAMcrater.jpg

 

Here is the aftermath of a 2, 000 pound JDAM guided bomb to the soft earth of an Afghanistan valley floor.

 

آیا سنگها پودر شدن ؟

آیا اثری از سوختگی دیده می شه ؟

 

سعی کن تصاویر بیشتری روی نت پیدا کنی ، مخصوصا اونهایی که یک بمب فقط روی زمین منفجر شده و با اون چاله مقایسه کن .

ویرایش شده در توسط warjo
  • Upvote 1

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

بنام خدا

خدمت استاد عزیزم جناب محمد سلام و درود

با توجه به چابکی بیشتر موشک عماد (یعنی نیروی ایجاد شده توسط موتور بیشتر است)و با توجه به فرمول F=m.a پس نتیجه میگیریم شتاب نسبت به شهاب 3 بیشتراست.

حالا با توجه به فرمول (d=0.5(a.t^2  افزایش شتاب به صورت خطی موجب افزایش برد می شود(البته a را شتاب متوسط در نظر میگیریم) حال با توجه به اینکه از روی فیلم به نظر شتاب موشک عماد تقریبا 50% بیشتر از موشک شهاب 3 می آید لذا به نظر این حقیر برد 3000 کیلومتر محتمل میباشد.

به هر حال ان شا الله موجب خوشنودی آقا ولی عصر(عج) شده باشد.

اگه شتاب بیشتر رو با توجه به دوربین موجود روی بدنه میسنجین در فیلم مشخصه که رو دور تند هست به ثانیه شمار دقت کنید متوجه میشین که فیلم رو دور تند هست به نظر من شتابش با شهاب فرقی نداره فقط کلاهک متفاوت داره .وشخصا اعتقاد دارم ارتقا رو شهاب3های ایرانه

ویرایش شده در توسط arjemandi
  • Upvote 2
  • Downvote 1

به اشتراک گذاشتن این پست


لینک به پست
اشتراک در سایت های دیگر

ایجاد یک حساب کاربری و یا به سیستم وارد شوید برای ارسال نظر

کاربر محترم برای ارسال نظر نیاز به یک حساب کاربری دارید.

ایجاد یک حساب کاربری

ثبت نام برای یک حساب کاربری جدید در انجمن ها بسیار ساده است!

ثبت نام کاربر جدید

ورود به حساب کاربری

در حال حاضر می خواهید به حساب کاربری خود وارد شوید؟ برای ورود کلیک کنید

ورود به سیستم

  • مطالب مشابه

    • توسط MR9
      فکور90 ، در اصل ، یک پروژه داخلی نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران (IRIAF)  بشمار می رفت که تاریخ آغاز آن به اوایل دهه نخست قرن بیست و یکم ( 2000 میلادی ) برمی گردد . به اعتقاد برخی ، در آن زمان هیچ  موشک هوا به هوای عملیاتی AIM-54A فونیکس در فهرست موجودی نیرو وجود نداشت ، در نتیجه  متخصصان نیروی هوایی پیشنهاد دادند  تا قطعات و اجزاء فونیکس ها را با قطعات موشکهای تغییر یافته هاوک ( پروژه سجیل ) بهبود دهند و موشکهای موجود را بحالت عملیاتی بازگردانند .
      با کلید خوردن این پروژه ، به شکل همزمان نیروی هوایی یک قرارداد همکاری را با صنایع شهید بابایی وابسته به وزارت دفاع و پشتبانی نیرو های مسلح با هدف بازگرداندن چند تیر موشک فونیکس بحالت عملیاتی در یک بازه زمانی یکساله (2007-2006) به امضاء رساندند  و برای اطمینان از صحت کار ، چند کارشناس بازنشسته فنی نیروی هوایی ارتش نیز به این پروژه پیوسته و این ایده دنبال شد.
      براساس گزارشهای تایید نشده ، در اوایل کار ، موشکهای از رده خارج فونیکس با استفاده از جستجوگر موشک MIM-23B دوباره عملیاتی شدند . با این حال ، در سالهای بعد (2009-2008) ، زمانی که صنایع شهید بابایی ، یک نسخه بهبود یافته از موشک پدافند هوایی MIM-23B را با رادار و اویونیک جدید برای نیروی هوایی توسعه داد ، این ایده برای کارشناسان بوجود آمد که تمامی موشکهای فونیکس باقی مانده را با اویونیک جدید و رادار موشک شلمچه ، ( نسخه بهبود یافته MIM-23B) به حالت عملیاتی درآورند .
      این موشک با موفقیت کامل مابین سالهای 2009 تا 2010 آزمایش شد ، اما علی الظاهر  در خط تولید انبوه قرار نگرفت . نسخه جدید سجیل / شلمچه  با جستجوگر و اویونیک پیشرفته با شناسه سجیل هوابرد برای تجهیز تامکتهای نیروی هوایی ، فانتوم ومیراژهای اف-یک در حال توسعه است .
      پی نوشت : 
      این تحلیل ، صرفاً یک نظر بشمار می رود و نه تایید و نه رد می گردد . با این حال امیدواریم نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران ، بیش از پیش ، از قابلیتهای تدافعی ، تهاجمی برخوردار گردد . 
    • توسط Davood
      اواخر دهه ۶۰ و اوايل دهه ۷۰ ميلادي را مي توان نقطه عطف در پيشرفت صنايع موشكي در دنيا دانست زيرا زماني بود كه به تازگي جنگ جهاني تمام شده بود و كشورهاي درگير جنگ جهاني به خوبي ضرورت وجود موشك و جنگ افزارها را درك كرده بودند و با تجربياتي كه به هنگام جنگ كسب كرده بودند توانستند به دنياي جديدي از ساخت سلاح ، موشك و هواپيما قدم بگذارند.
      يكي از اين كشورها كه همواره ابرقدرتي موشكي محسوب مي شد شوروي بود. اتحاد جماهير شوروي با فاصله اي بسيار زياد از رقباي خود در حال پيشرفت بود به خصوص در صنعت هوافضا، ولي اين پيشرفت هنگام فروپاشي اتحاد جماهير شوروي با كمتر از نصف پتانسيل گذشته ادامه يافت.
      البته بايد به اين نكته نيز توجه كنيم كه با وجود چنين فروپاشي، روسيه هنوز هم در صنعت هوافضا از برترين هاست. صنايع موشكي روسيه كه همچون يكي از زيرشاخه هاي صنعت هوافضاست به تبع آن پيشرفت زيادي داشته است. رقابت بسيار جذابي بين كشورهاي روسيه و ايالت متحده آمريكا در زمينه هوافضا وجود دارد كه شايد يكي از دلايل پيشرفت سريع اين صنعت در اين كشورها و فاصله زياد آنها با كشورهاي ديگر همين باشد.
      در ليست موشك هاي روسيه مي توان انواع و اقسام موشك ها را از قبيل موشك هاي هوا به هوا، هوا به زمين، زمين به هوا، بالستيك، اتمي، ضد ماهواره ، ضد كشتي و ضد زيردريايي را ديد. در اين ميان يكي از سري هاي بسيار قوي و با اهميت سري موشك هاي S يا S-300 را مي توان جزو سومين نسل موشك هاي زمين به هوا دانست كه پروژه ساخت و طراحي آن در دهه ۱۹۷۰ شروع شد.
      اين موشك نسبت به موشك هايي كه در زمان هاي قبلش ساخته مي شد خصوصيات متفاوتي داشت. البته تنها در سيستم پرتاب (Launch) آن از سري موشك هاي ۴۸N6 نمونه برداري شده بود كه مي توانست ميان برد يا دوربرد باشد. توسعه و گسترش موشك هاي سري S-300 از سال ۱۹۶۹ آغاز شد كه در آن زمان اين موشك ها به برد ۷۵ كيلومتري رسيده بودند.
      شركت مجرب آلماز (Almaz) مسئوليت طراحي و ساخت را براي نيروهاي زميني و شركت بوكاتف وظيفه طراحي آن را براساس نيازهاي نيروي دريايي روسيه به عهده گرفتند.
      چندي بعد براي به كمال رسيدن اين موشك ها براساس آخرين تكنولوژي هاي راكتي شركت گرونيش (Grunish) نيز به اين جمع پيوست.
      هدف ساخت پروژه، موشكي با برد بالا، سرعت بسيار زياد و قدرت مانوري مطمئن بود. اين موشك بايد كمترين زمان عكس العمل و قابليت استفاده هاي نظامي گوناگون براي حمل كلاهك هاي مختلف و داراي كمترين زمان رسيدن به هدف و نيز قابل اعتماد در زمان پرواز باشد.
      منظور از قابل اعتماد بودن اين است كه هنگام پرواز از ديد رادارها محفوظ باشد و ضد موشك ها نتوانند آن را رديابي كنند،حتي از لحاظ حفاظت اوليه اين موشك ها قرار بود كه در كانتينرهايي جاسازي شوند كه از زمان ساخت در كارخانه به بعد در همان كانتينرها بمانند و حتي سيستم پرتاب آنها نيز در خود كانتينرها تعبيه شود تا بتوانند در كمترين زمان ممكن از هر نقطه اي قابل پرتاب باشند. اين پرتاب به صورت عمودي انجام مي شود. يك لانچر قوي كه مي تواند موشك را تا ارتفاع ۲۰ متري بلند كرده و پرتاب كند. براي اين امر يك جك هيدروليك مدل ۴M330 ساختند كه با سرعت بسيار بالايي اين موشك را آماده پرتاب مي كند.
      S-300P
      يكي از اولين موشك هاي اين سريS-300P است كه به سفارش وزارت دفاع روسیه توليد شد. اين موشك مي تواند كلاهكي را به اندازه ۱۳۳ كيلوگرم با بيشينه برد ۴۷ كيلومتر حمل كند. كمترين برد آن پنج كيلومتر است و مي تواند در ارتفاع ۳۰ متري پرواز كند. سرعتش به سه كيلومتر در ثانيه مي رسد و در ۲۸ ثانيه مي تواند از خود عكس العمل نشان دهد. زمان آماده پرتاب شدنش كمتر از پنج دقيقه است.
      S-300F
      در سال ۱۹۸۴ مدل S-300F ساخته شد. مدل F در اصل موشك متناسب با نيازهاي نيروي دريايي روسيه بود كه از سيستم پرتاب ۵V55RM استفاده مي كند. سرعت آن ۴۶۸۰ كيلومتر در ساعت است و مي تواند كلاهكي به اندازه كلاهك مدل P (۱۳۳ كيلوگرم) ولي با بردي دوبرابر (حدود ۹۰ كيلومتر) را با خود حمل كند. بيشينه سرعت آن ۶۱۲۰ كيلومتر در ساعت و طول خود موشك با كلاهك ۲۵/۷ متر است.كمترين برد آن هفت كيلومتر و سقف پروازش ۲۵هزارمتر است و با سوخت جامد نيروي پيشرانش را تامين مي كند. يك سيستم راداري معروف به ريف روي آن نصب كردند كه مي تواند در يك زمان شش هدف را شناسايي كند و به آنها هجوم برد.
      S-300FM
      مدل S-300FM در سال ۱۹۹۰ ساخته شد كه باز هم مدلي براي نيروي دريايي بود. بسيار مدرن و پيشرفته بود. بيشينه سرعت آن به ۱۰ هزار كيلومتر در ساعت مي رسد، وزن آن ۱۴۸۰ كيلوگرم است و اين تفاوت بيش از هزار كيلوگرمي را مي توان در وضعيت نيروهاي پيشران اين موشك دانست. طول آن ۵/۷ متر، قطرش ۵۲/۰ متر و فاصله دوسر بالچه هاي عقب ۰۳/۱ متر است.
      برد آن ۹۰ كيلومتر است و مي تواند ۱۵۰ كيلوگرم كلاهك را با خود حمل كند. بيشينه سرعتي معادل ۷۵۶۰ كيلومتر در ساعت دارد كه در ارتفاع ۲۵ هزارمتري پرواز مي كند.
      S-300PMU
      مدل ديگر S-300PMU است. اين موشك از لحاظ ظاهري بسيار شبيه مدل FM است حتي وزنش با آن يكي است. طول آن ۹۸/۶ متر، قطرش ۴۵/۰ متر و فاصله دوسر بالش ۰۴/۱ متر است. در ارتفاع ۲۷ هزار متري پرواز مي كند و سوختش از مواد جامد تشكيل مي شود. كمترين بردش پنج كيلومتر و بيشترين برد آن ۹۰ كيلومتر است. مدل بعد در سال ۱۹۹۷ ساخته شد كه در واقع يك نمونه برداري از مدل MU بود. اين موشك MU-2 نام داشت كه از لحاظ اندازه و ابعاد دقيقاً مانند مدل قبلي بود ولي بردش به ميزان ۱۰۵ كيلومتر افزايش يافته بود يعني برد كلي آن به ۱۹۵ كيلومتر رسيد. توانايي حمل آن نيز بيشتر شده است و مي تواند ۱۸۰ كيلوگرم كلاهك را با خود حمل كند. سري ساخت اين موشك ها تا سال اخير ادامه يافت.

      Avia.ir
    • توسط worior
      به نام حق
       
      پیشگفتار
      این تاپیک جهت بررسی و طرح ایده های مختلف در زمینه تهاجم موشکی کروز و پاسخ پدافند بصورت ارزان و گسترده ایجاد گشته است.
      سایر سناریو ها نظیر حملات موشک های بالستیک، و یا بمب های دورایستا(گلاید، بدون موتور)، همچنین موشک های هایپرسونیک موضوع این تاپیک نیست.
       
      طرح حمله:
      در دسترس بودن سامانه های موشکی کروز در خدمت بسیاری از ارتشهای منطقه و استفاده گسترده از این سامانه ها در منطقه خاورمیانه، لزوم دارا بودن یک سامانه مقاومت پدافندی موثر را گوشزد میکند، اما چنین سامانه ای با چه وضعیتی روبروست و چگونه باید پاسخ بدهد؟
       


       
      فرض کنیم، در تهاجم یک روزه 8 ساعته، با هدف گشایش مسیر پدافند و بدست گرفتن آسمان ایران، ائتلاف مهاجم، اقدام به اجرای تهاجمی با مشخصات ذیل بنماید:
      - 4000 موشک کروز، در برد های مختلف، بدون خطا(فرض میشود، این تعداد موشکی هست که به هدف خواهد رسید)
      - اهداف عمقی و مرزی
      - شانس اصابت موشک های پدافندی در صورت رهگیری 75 درصد.
      مشاهده میکنید که با شلیک 4000 موشک پدافندی، تنها قادر به انهدام 3000 موشک کروز مهاجم خواهیم بود، و این به معنای اصابت دست کم 1000 موشک به هدف و مشغولیت 8 ساعته پدافند بر روی تعداد بسیار زیادی هدف خواهیم بود. با توجه به تصویر فوق این رقم حتی بیش از موشک هایی ست که در سال 2003 به عراق شلیک شده است. 
      آیا چنین حمله ای از نظر هزینه ای و لجستیک برای ائتلاف مهاجم دشوار خواهد بود؟
      - قیمت هر موشک تاماهاوک کلاس 4 که از آخرین و بیشترین حجم امکانات مسیریابی بهره میجوید، 1.87 میلیون دلار با نرخ شناور 2017 محاسبه شده است، بنابراین 4000 موشک حداکثر 8 میلیارد دلار هزینه خواهد داشت و این رقم حتی اگر به 10 یا 20 میلیارد دلار نیز برسد، با توجه بودجه نظامی کشورهایی مانند آمریکا و اعراب منطقه، همچنین تامین هزینه در چند سال مالی، رقمی دور از ذهن و دست نیافتنی نیست. هم اکنون نیز فقط دو کشور عربستان و امارات در حدود 1200 موشک کروز در اختیار دارند. اگر به دو کشور، سایرین چون ایالات متحده، فرانسه، انگلستان و ... اضافه شوند، مقدار 4000 موشک رقم کاملا دست یافتنی خواهد بود.
      - از نظر لجستیک نیز، با توجه به تعداد بسیار پایگاه های اجاره ای و تسخیری دشمن در منطقه، و گستردگی پهنه جغرافیایی مرزهای کشورمان، استقرار چنین موشک هایی فقط به ناوها محدود نمیشود، و تمامی پایگاه های زمینی میتوانند به عنوان محل پرتاب استفاده شوند، و میتوان این فرض را گرفت که طی سالهای اخیر این انبار سازی موشک های کروز صورت گرفته باشد و به زمان حمله موکول نگردیده است.
       
      هزینه مقابله؟
      - دفع موثر 4000 موشک بالستیک برای پدافند به تنهایی بسیار دشوار به نظر میرسد، و طبیعی ست که برای این منظور نمیتوان صرفا بر پدافند موشکی متکی بود. اگر خطای 0.75  برای پدافند را بپذیریم، به رقمی در حدود 5400 موشک پدافندی،مقدار بسیاری تجهیزات کشف و شناسایی و مقدار بالایی شانس نیاز است. فلذا عقلانه است که پایگاه ها و محل های شلیک دشمن پیش از اقدام یا در همان دقایق اولیه حمله شود (که این موضوع بحث این تاپیک نیست).
      - اخلال gps و حتی انهدام ماهواره های هدایت کننده نیز با توجه به تجهیزات مدرن ترکام و وجود عوارض طبیعی بسیار در ایران مزیتی در حدود بالابرد چند درصد خطا به سامانه های کروز وارد میکند. این میزان خطا را بدلیل عدم وجود اطلاعات کافی از کیفیت و دقت سامانه های مهاجم همچنین بروز پیشرفت های آینده باید فاکتور گرفت و به تنها به برخورد سخت پدافند متکی بود.
       
      با توجه به موارد فوق یک مجتمع پاسخ برای مقابله طراحی کنید، به نحوی که قادر باشد:
      - 100 درصد موج اول حمله که علیه پدافند و تجهیزات راداری ثابت است را از کار بی اندازد
      - 80 درصد کل موشک ها در موج های بعدی را منهدم کند
      - بعد از 8 ساعت تهاجم سنگین همزمان با انواع اخلال با دست خالی مواجه نشود.
      - اقدام سخت یا hard kill باشد.
      - این پاسخ در سامانه خلاصه شود. اقدامات غیر عامل نظیر استتار، تعدد و اخلال نادیده گرفته شود.
      - موج اول 800 موشک
      - موج دوم 1200 موشک
      - موج سوم 600 موشک
      - موج چهارم 1400 موشک
      - هر موج حمله 2 ساعت.
      - از همه مهمتر، سیستم بسیار ارزان و موثر باشد.
       

       
       
       
      دارایی کنونی پدافند موشکی ایران:

       
       
      با تشکر، از حضورتون در بحث
       
       
       
       
       
       
  • مرور توسط کاربر    0 کاربر

    هیچ کاربر عضوی،در حال مشاهده این صفحه نیست.