EsmaielF4

Members
  • تعداد محتوا

    33
  • عضوشده

  • آخرین بازدید

اعتبار در انجمن

243 نشان افتخار

درباره EsmaielF4

  • رتبه حساب کاربری
    سرباز یکم

Profile Information

  • Gender
    Not Telling
  • Location
    ?????
  • Interests
    Fighter Combat

آخرین بازدید کنندگان پروفایل

1,530 نمایش های پروفایل
  1. فانتوم های ایرانی و پروژه ی Peace Enforcer   داستان فانتوم های ایران در مرداد ماه 1346 (جولای 1967) آغاز شد یعنی زمانی که نیروی هوایی شاهنشاهی 16 فروند اف4 دی نو سافرش داد و در سال بعد سفارش 16 فروند دیگر تسلیم مک دانل شد. تمامی این فانتوم ها بدون سیستم جلونگر فروسرخ تحویل داده شدند. سرانجام در 27 شهریور 1347 اولین فروند اف4 وارد ایران شد. اف4 دی ها مدتی در مهرآباد مستقر شدند و بعدا در قالب دو اسکادران به پایگاه هفتم گسترش یافتند. (و سرانجام در دهه 70 شمسی تمامی F-4D های باقیمانده به پایگاه چابهار منتقل شدند) ناوگان اف4 دی در مدت قبل از انقلاب دچار تلفات سنگینی شدند بطوریکه در بازه زمانی بین 1348 تا 1356 شمسی 9 فروند به دلایل فنی سقوط کردند و یک فروند هم در جریان جنگ ظفار سرنگون شد. در سال اوایل سال 1357 8 فروند اف4 دی به امریکا فرستاده شد تا طی پروژه ای به نام Peace Enforcer ارتقا یابند. این 8 فروند برای حمل بمب های لیزری و غلاف فوق پیشرفته ی (در زمان خودش) AVQ-9 ZotBox که امکان پرتاب دقیق بمب های لیزری را فراهم می کرد اصلاح شدند همچنین سیستم جلونگر فروسرخ (IRTS) نیز به آنها افزوده شد که وجه تمایز ظاهری آنها با دیگر فانتوم هاست. با شروع جنگ تحمیلی به زودی از این جنگنده های ارزشمند برای حمله دقیق به اهداف دشمن که اغلب پل ها بودند استفاده شد (پل ها علاوه بر اهمیت استراتژیک به دلیل نیمرخ باریک و شکل خاص یکی از دشوارترین اهداف برای حمله با بمب های سقوط آزاد هستند) با این حال به دلیل شکل خاص حمله که نیازمند روشن کردن هدف با لیزر و نگهداشتن پرتوی لیزر تا زمان اصابت بمب این اف4 ها به راحتی طعمه سام ها شدند و 5 فروند از اف4 های لیزر طی ماه های ابتدایی جنگ سرنگون شدند. درحال حاضر تنها دو تصویر نسبتا جدید از این فانتوم ها وجود دارد که تصویر بالا در سال 2010 گرفته شده و رجیستر هواپیما 3-6700 است و تصویر پایینی که تاریخ دقیق و رجیستر هواپیما مشخص نیست.       و اما در مورد غلاف زوت باکس : این غلاف در اواخر دهه 60 میلادی ساخته شد و آنقدر محرمانه بود که با گذشت این همه سال عکس های معدودی از ان منتشر شده است و نصب آن در فانتوم های ایران بحث های زیادی در کنگره امریکا به دنبال داشت. این غلاف برخلاف سایر غلاف های متداول در داخل کاکپیت عقب نصب شده و افسر کابین عقب بوسیله یک منظره یاب هدف را پیدا کرده و قفل لیزری را انجام می دهد این قفل باید تا زمان اصابت بمب به هدف باقی بماند.
  2. با سپاس از جناب اشتوکا بابت تاپیک مفیدشون   واقعا دهه 50 میلادی رو میشه دهه جنون اتمی نامگذاری کرد. در ان سالها دکترین چه غربی چه شرقی کاملا بر مبنای محو حریف از نقشه و نابودی بخش اعظمی از کره زمین بود! در این دکترین خشن بخش اصلی نیروی هوایی بمب افکن هایی بودند که قرار بود محموله اتمی خود را در فراز آسمان دشمن رها کنند و جنگنده ها عموما برای رهگیری بمب افکن های با مانورپذیری پایین در ارتفاع بالا و یا انجام حملات هسته ای تاکتیکی ساخته میشدن و حمل سلاح متعارف الویت پایین تری داشت این پافشاری برای حمل سلاح اتمی گاهی بر کل شکل و ایرودینامیک جنگنده تاثیر می گذاشت (برای مثال F-107)   در ان سال ها تقریبا نوع اتمی هر سلاحی در زاردخانه های شرق و غرب پیدا میشد، از مین های اتمی برای جلوگیری از حمله زرهی شوروی تا موشک های ضد کشتی و اژدر های اتمی که در سواحل کوبا چیزی نمانده بود شلیک یکی از همین اژدرها از زیردریایی شوروی آغازگر جنگ جهانی سوم شود. استفاده از راکت های هوا به هوا (برای مثال AIR-2) و موشک های هوا به هوا با سرجنگی اتمی برای نابودی دسته های پروازی دشمن عادی بود.   چنین واکنش خشن و قاطعی که در ادبیات دکترین امریکا «انتقام گسترده» خوانده می شد احتمالا تنها در مقابل ارتشی مثل شوروی قابل استفاده بود. در دهه 60 افرادی مثل مک نامارا به درستی متوجه شدند که تهدیدات آینده جنگ های محدود تری خواهند بود که نیازمند دکترین انعطاف پذیرتری است که به آن نام «واکنش انعطاف پذیر» دادند (پیش بینی آینده یعنی این :winking: ) و حوادث دهه های بعد درستی این پیش بینی رو اثبات کردند. البته در کنار این پیشرفت هایی که در دهه 60 در ساخت موشک های بالستیک حاصل شد نیز باعث شد بخشی از وظایف اتمی از دوش نیروی هوایی برداشته شود و نقش های متعارف تری به عهده بگیرد     اما برگردیم به موضوع تاپیک . . . ایده پیشرانه با انرژی اتمی در زمان ساخت این موشک ایده جدیدی نبود. در واقع ایده موتور اتمی حتی قبل از تشکیل نیروی هوایی امریکا (USAF) پیگیری می شد. در سال 1946 نیروی هوایی ارتش امریکا (USAAF) خواستار بمب افکنی با موتور توربوجت اتمی شد. چند سال بعد این ایده در شوروی و حتی بریتانیا هم دنبال شد. (دقت کنید 70 سال پیش این ها به چه چیز هایی فکر می کردند تا بهتر متوجه شکاف تکنولوژیک بشوید) درباره هواپیماهای اتمی نمیدونم در فروم تاپیکی هست یا خیر ولی برای اولین بار به زبان فارسی مقالاتی در شماره های 10 تا 12 مجله هواپیما به چاپ رسید که بسیار جالب بود. از میان همه این طرح ها مدلی تغییر یافته از بمب افکن B-36 با پیشرانه اتمی ساخته شد و 47 سورتی پرواز آزمایشی انجام داد که دست کم 21 مورد آنها راکتور محمول هواپیما روشن بود اگرچه در هیچ کدام از این پرواز ها راکتور تامین نیروی پیشران را به عهده نداشت و صرفا برای آزمایش سپر حفاظت از تشعشعات خدمه بود. در شوروی هم این موضوع دنبال شد و حتی راکتوری قابل حمل توسط Tu-95 ساخته شد. در بریتانیا این موضوع از کاغذ طراحی فراتر نرفت و در نهایت هیچ کدام از سه کشور موفق به رفع قابل توجیه مشکلات و خطرات ااین روش نشدند.   این هم تصاویری از طرح های هواپیمای اتمی شوروی   http://www.fantastic-plastic.com/RussianABomberPage.htm   http://www.oldmodelkits.com/blog/wordpress/wp-content/uploads/2013/11/av-week-scan.jpg   این هم مدل پیشنهادی NX-2 کانویر   http://for91days.com/photos/Idaho/Arco%20Atomic%20City/Nuclear-Powered-Plane.jpg   نوآوری که موشک SLAM داشت نه در ایده بلکه نوع موتور بود که برای اولین بار ایده ساخت موتور اتمی از نوع «رمجت» مطرح شد
  3. یادم نمیاد تاپیکی تو بخش نیرو دریایی باشه و دوستان درباره عدم نصب VLS روی شناور ها صحبت نکرده باشند!   در شناور های کلاس موج فضای بدنه حتی برای نصب سیستم های CIWS هم کفایت نمیکنه چه برسه پرتابگر عمودی! شما نگاهی به شناورهایی که VLS دارن بندازید اکثرا بالای 5000 تن هستند. اگر قرار به نصب VLS باشه باید به سراغ شناور هایی با تناژ بالاتر بریم.
  4. و اما هواپیماهای زیادی موفق به فرار از دست فونیکس و تامکت شدند ! در تاریخ نیروی دریایی امریکا 3 تیر فونیکس در شرایط جنگی واقعی شلیک شد که هیچ کدام به هدف اصابت نکردند !   در 5 ژانویه 1999 دو فروند تامکت اتفاقا مدل D در حال گشتزنی بر فراز منطقه پرواز ممنوع عراق با فروند MiG-25 عراقی درگیر شدند و هر کدام یک تیر AIM-54 به سمت اهداف خود شلیک کردند که هر دو خطا رفتند.   چندین ماه بعد در 9 سپتامبر همان سال هم یک فروند F-14 از اسکادران دوم شکاری به سمت یک فروند MiG-23 عراقی یک تیر فونیکس شلیک می کند که آن هم به هدف اصابت نمی کند.   در جنگ تحمیلی هم تعداد فونیکس های به هدف اصابت نکرده فقط اون مورد نیست بیش تر از یک عدد هست.   و البته این اصلا به معنای زیر سوال بردن خلبانان عزیزمان نیست، بالاخره موارد زیادی هستند که باعث عدم موفقیت یک موشک می شوند ولی با مقایسه درصد موفقیت صفر (!) فونیکس های نیروی دریایی امریکا در یک بازه زمانی 11 ماهه و عملکرد بی نظیر تامکت های ما در 8 سال جنگ تحمیلی خود گویای همه چیز است !       برای شکستن قفل راد